ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ. ΠΛΑΤΩΝ Π ΔΕΙΜΟΚΡΙΤΟΣ Ὑπὸ τοῦ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ν. ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ Καθηγητοῦ τῶν Φυσικῶν εἰς τὸ Παγκύπριον Γυμνάσιον. {. Ἡ δοµη τῆς ὕλης: Ὁ Ἀ/ετπες Ηείκεπρετε θεωρεῖ λίαν σημαντικὴν τὴν µελέ- την τῶν κλασσικῶν καὶ δι αὐτὸν τοῦτον τὸν ἀσχολού- µενον μὲ τὴν ᾽Ατομικὴν ὤΦν- σικήν. Ἴσως μάλιστα διὰ τὸν ᾿᾽Ατομικὸν Φισικὸν ἡ ᾱ- Εία των νὰ εἶναι µεγαλύτε- ρη. ᾿Αργεῖ νὰ ἐνθιμηθοῦμεν τὸ παράδειγµα τοῦ ἰδίοι τοῦ ΗείδεηΡεΓΡ ὁ ὁποῖος κατ’ ἑ- πανάληψιν ἀναφέρει ὅτι µε- λετῶν τὸν «Τίμαιον» τοῦ Πλάτωνος ὡδηγήθη εἰς χα- λυτέραν κατανόησιν τῆς ἆ- τομικῆς φιλοσοφίας. Αἵ φιλοσοφικαὶ ἰδέαι περὶ τοῦ προθλήµατος τῆς δομῆς τῆς ὕλης ἀπασχολοῦν τὸν . Ἡ παροῦσα ἐργασία ἆποτε- λεῖ ἀπόσπασμα μελέτης ἀνα- φεροµένης εἰς τὸν Ἰλθγπετ Ἠείδθπβειρ, ὑπὸ τὸν τίτλον Μετπετ Ηείςεπυειρ: ὁ ἐπι- στήµων -- ὁ ἄνθρώπος». Ηείβεηβετβ ἀπὸ τὴν ἐποχὴν ἀκόμη κατὰ τὴν ὁποίαν το φοιτητὴς (1). Καὶ ἐπηρεα- σµένος ἀπὸ τὴν Κλασσικὴν του μόρφωῶσιν (9) δὲν θλέπει τὸ δια παρὰ ὡς µίαν πάλην μεταξὺ Δημοκρίτου. (Λευκίπ- που) ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ Πλάτω- γος ἀφ ἑτέρου. ᾿Απὸ τὴν αὐγὴν ἀκόμη τῆς Ἑλληνιγῆς φιλοσοφίας ἐμφα- νίτεται τὸ δίληµµα τὸ ὁποῖ- ον ἀφορᾶ εἰς τὸ «ἕνα» καὶ τὰ. «πολλά». Οἱ Ἕλληνες Φιλόσοφοι παρετήρησαν ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν ἐκπληκτικὴν ποιχιλίαν τῶν «φαινομένων ἀρχίζουν νὰ ἐμφανίζωνται ὁμοιότητες. Είναι δυνατὸν οἳ ὁμοιότητες αὐτὲς νὰ εἶναι συνέπεια κάποιου «ὑποθά- θροιυ» κοινοῦ εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ. φαινόμενα Εΐναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχη κοινή ἀρχὴ ὑποχειμένη εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα Ἰ- δοῦ τὸ ἐρώτημα εἰς τὸ ὁὃ- ποῖον προσπαθοῦν νὰ δώσουν δελτίον ΟΕΛΜΕΚ ἀπάντησιν οἱ Ἕλληνες φιλό- σοφοι. α) Δημόκριτος: Ἐφ᾽ ὅσον εἷς τὸ κάθε τι μὲ τὸ ὁποῖον ἐρχόμεθα εἰς ἐπαφὴν τὸ πλέ- ον ἐντυπωσιακὸν χαραγτηρι- στικὀν εἶναι ἡ ὑλική κατα- σχευὴ, ἦτο ἑπόμενον ἡ πρώ- τη προσοχἡ τῶν φιλοσόφων γὰ στραφῆ πρὸς μίαν «ὖλι- κὴν αἰτίαν» τῶν πραγμάτων. Ἐκκινοῦντες ἀπὸ ἁπλὰς παρατηρήσεις ὅπως εἶναι Ἠ μεταθολη τοῦ ὕδατος εἰς πά- γον ἢ ἀτμὸν καὶ τὸ ἀντί- στροφον, σκέπτονται μήπως πίσω ἀπὸ τὴν διαφορετικὴν ἐμφάνισιν ὑπάρχουν «δομικὰ ὑλικά» κοινὰ καὶ εἰς τὰς τρεῖς μορφὰς τῆς ὕλης. Σ κέ- πτονται ἀκόμη ὅτι πιθανῶς ἡ συμπεριφορά αὐτῶν τῶν κοινῶς «δομικῶν ὑλικῶν» νὰ διέπεται ἀπὸ µκοινοὺς, ἆ- πλοὺς νόμους. τν ή Ένα οἰοδήποτε τεµάχιον τῆς ὕλης, σκέπτονται οἱ ᾽Α- τομικοὶ φιλόσοφοι (8), δύ- γαται νὰ ὑποδιαιρεθῆ εἰς µικρύτερα, αὐτὰ νὰ διαιρε- θοῦν εἰς ἀκόμη μικρότερα κ.ο.κ. Δύναται ὅμως αὐτὴ ἡ διαδικασία νὰ συνεχισθῆ ἐπ) ἄπειρον Ὡς ἀπάντησις εἰς τὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἔρχεται ἢ σχέψις «ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρ- χουν «ἐλάχιστα τεμάχια» τῆς ὕλης μὴ δυνάµενα νὰ διαι- ρεθοῦν ἔτι περαιτέρω». Δὲν ἀντέχει ὕμως κανεὶς εἰς τὸν πειρασμὸν νὰ ἀντιτάξη ἕνα «Διατὶ ὄχι, ἐφ᾽ ὅσον πρόκει- ται πάντοτε περὶ ὕλης», εἰς τὴν ἀνωτέρω σχέψιν. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο ὅτι τὸ θέµα ἔθαινεν πρὸς ἀδιέξοδον. Οἱ ᾽Ατομικοὸὶ ἠσθάνθησαν τὴν παγίδα καὶ δι αὐτὸ πε- ριθάλλουν τὴν ἔννοιαν τοῦ «ἀτόμου» των μὲ ἰδιαιτέρας ἰδιότητας. Κατ) αὐτοὺς τὸ ἄτομον εἶναι αἰώνιον, ἄφθο- ϱον, δύναται νὰ ἐπαναλαμ- θάνεται ἀπείρους φορὰς καὶ εὑρίσχεται εἲς ἀπεριόριστον ποικιλίαν μορφῶν (4). Με- ταξὺ τῶν ἀτόμων παρεμθάλ- λουν τὸ «κενὸν», ἡ ἐπινόη- αμα ς σις δὲ αὐτὴ ἐθοήθησε τὸν Δημόκριτον νὰ ἑρμηνεύση τὰς διαφόρους καταστάσεις τῆς ὕλης. Ὁ ἀτμὸς ἐπὶ πα- ραδείγµματι ἂν ἀποτελεῖται ᾱ- πὸ τὰ ἴδια «δομικὰ ὑλικὰ» ὅπως καὶ τὸ νερό, περιέχει ὅ- µως περισσότερον «κενὸν» μεταξὺ αὐτῶν. ᾿Ανάλογον συµθαίγει καὶ μεταξὺ νεροῦ καὶ πάγου. Διακηρύττουν ἀκόμη οἱ ᾽Α- τομικοὶ ὅτι «ἡ ἀρχικὴ φυσικὴ κατάστασις τῶν σωμάτων ἡἢ- το µία κχατάστασις κινήσεως» ἀλλὰ δὲν δίδουν ἐξήγηῆσιν εἰς τὸ πρόθληµα τῆς διευθύνσε- ως καὶ τῆς ταχύτητος μὲ τὴν ὁποίαν ἐχινοῦντο (6). Οὔτε καὶ δύνανται νὰ ἐξηγήσουν πὀθεν προῆλθεν ἡ ἀρχικὴ ἄ- θησις, δι’ αὐτὸ καὶ δέχονται ὅτι «...ἠ ἀτομικὴ κίνησις Ἱ- το πρωταρχική, αἰώνιος καὶ χωρὶς ἀρχὴν καὶ θὰ ᾖἦτο ᾱ- σκοπον νὰ ἀναζητήσωμεν τὴν ἀρχὴν μιᾶς πορείας ἡ ὁποία ΣΕΛΙΣ 7 ποτὲ δὲν εἶχε ἀρχήν»(6). λΑΦί « ς Φίνομεν τὰ λοιπὰ ση- μεῖα τῆς θεωρίας τοῦ Δημο- κρίτου καὶ σταματοῦμεν εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὴν δύναμιν καὶ συγχρόνως τὴν. θασιχὴν ἀδυναμίαν τῆς ἀτομικῆς θεωρίας αὐτοῦ. Θε- ὠρεῖ οὗτος τὰ σώματα ὧὣς τὸ ἀποτέλεσμα τῆς συνενώ- σεως Ὦἢ ἀλληλοεξ αρτήσεως μεταξὺ τῶν ἀτόμων, τὰ ῥὃ- ποῖα φέρουν πρὸς τὸν σκο- πὸν αὐτὸν «εἰδικὰς ἁἀρπάγας, θέσεις ὑποδοχῆς, Ὑγάντξους π.λ.π.(τ). Ὥστε λοιπὺν τὸ ἄτομον δὲν εἶναι παρὰ µία δομικὴ μονὰς τῆς ὕλης, Ὕ- λη λοιπὸν καὶ αὐτὸ μὲ ὅλας τὰς ἰδιότητας τῆς ὕλης. Ἐν τοιαύτη ὅμως περιπτώσει πρέπει νὰ ἔχη καὶ κάποιο μέγεθος καὶ τότε δὺν θλέπει καγεὶς τὸν λόγον διὰ τὸν ὁ- ποῖον τοῦτο πρέπει νὰ εἶναι ἁδιαίτερον. Συνεχίζεται ΟΙΚΟΣ Β/βΒλιον “ΝΙΟΟΕΡΟΡΟ)’ Λτδ Ἕνα πεντάτοµο ἔργο τῶν καλυτέρωών Γάλλων καὶ Ἑλλήνων ἐπιστημόνων. Ὅ μοναδικὸς Ἓ γκυκλοπαιδικὸς Ὅ- δηγὸς τῆς µητέρας καὶ τοῦ πατέρα. Τὸ πιὸ πρακτικό, ἔγκυρο καὶ σημαντικὸ θοή- θηµα τῶν γονέων στὴν ὑψηλότερη καὶ ὥραιό- τερη ἀποστολή τους. , Μιὰ πλήρης, ἐπιστημονικὴ καὶ εὔχρηστη Ἐγκυκλοπαίδεια τῶν συγχρό- νὠν γονέαωγ. ΤΟΜΟΣ Α΄: ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΙΔΙ ϐ Ὠοαθεῖο Γαλλικῆς Ἰατρικῆς ᾽Απκαδημίας. 6 Τὸ μυστήριο τῆς ξωῆς ποὺν ἀπὸ τὴ γέννησή της. 6 Τὸ μεγάλο ἄγνωστο, ἡ ζωὴ µέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας, γίνεται ἕνα θέµα ἁπλὸ καὶ Κατανοητό, μὲ παραστατικὲς --- ἔγχοωμες ἐπιστημονικὲς εἰκόνες αἱ ἐκλαϊκευμένη ἐπιστημονικὴ ὕλη. ϐ ἝἜνα θιθλίο--ὁδηγὸς καὶ φίλος τῆς µέλλουσας µητέ- ος ΕΡΓΟ ΠΕΝΤΑΤΟΜΟ Φ ΕΚΛΟΣΙΣ ΠΟΛΥΤΕΛΗΣ -ΕΙΧΡΟΜΗ 187 ΑΡΧ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ Γ΄ (ΔΙΔ. ΜΕΓΑΡΟΝ) Τ. Κ. 2246 ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΕΓΙΓΥΙΣΠΟΠΒΙΠΕΙΠ ῶν Έονεωον ΒΡΛΒΕΙΟ ΤΑΛΛΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Β΄: ΑΝΑΤΡΕΦΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ϐ Βοαθεῖο Γαλλικῆς Ἰ]ατρικῆς ᾿Ακαδημίας. . Εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΙΔΙ. 9 ᾿Ακοιθεῖς καὶ ὑπεύθυνες ἀπαντήσεις σὲ ὅλα τὰ ἐρῷ- τηματικὰ τῶν γονέων γιὰ τὸ παιδὶ τους, ἀπὰ τὴ γέν- γηση ὥς τὸ Σχολεῖο. ϐ ἛἜνα ἀπαραίτητο θοήθηµα γιὰ κάθε πατέρα καὶ γιὰ κάθε μητέρα. ΤΟΜΟΣ Γ΄: ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ (ΟΙ ΚΛΘΗΜΕΡΙΝΗΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑ- ΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΕΩΣ). ϐ Μία ἐπιτυχῆς ἔχδοσις τῆς περίφηµης Σχολῆς Γονέων τῶν Παρισίων. ϐ “Ἔνα πολύτιμο ἔργο 50 Γάλλων ἐπιστημόνων, ποὺ συντελεῖ στην ἐπιτυχῆ ἀντιμετώπιση τῶν καθημερινῶν δυσκολιῶν τῆς διαπαιδαγώγήσεως τοῦ παιδιοῦ. ϐ Τὸ θιόλίο ποὺ περίμεναν ὅλοι οἱ γονεῖς. ΤΟΜΟΣ Δ΄ : ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΘΑ ΓΙΝΗ ΚΑΛΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ϐ να ἔργο πρωτότυπο, ἐξαιρετικά ὠφέλιμο, καὶ ἁπα- ραΐτητο γιὰ κάθε πατέρα καὶ γιὰ κάθε μητέρα. ϐ ΤΡὶ σηµαίνει καλὸς μαθητής Πῶς θὰ συντελέσουν καὶ οἳ γονεῖς γιὰ νὰ γίνη τὸ παιδί τους Ζαλὸς μαθητής ϐ ἝἛνας ἀνεκτίμητος ὑδηγὸς καὶ σύμβουλος τῶν Ὑονέ- ων στὴν ἐπιθυμία τους καὶ στὴν προσπάθειά τους γιὰ νὰ δοῦν τὸ παιδί τους νὰ ἀγαπήση τὸ σχολεῖο, νὰ συνδεθῆ μὲ τὸ θιθλίο καὶ νὰ ἀποκτήση τὶς θάσεις γιὰ τὸ μέλλον του. ΤΟΜΟΣ Ε΄’ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΗ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ: (0ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ Σ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΔΛΙΣ- ΜΟ Σ). , 6 Το μεγάλο ἐρωτηματικὸ καὶ ἡ καθημερινή ἀνησυχία ὅλων τῶν γονέων. ο Σύγχρονες ἐπιστημονικὲς γνώσεις καὶ ποακτικὲς ὁ- δηγίες, γιὰ τὸ σωστὸ ἐπαγγελματικὸ προσανατολισμό. 6 Τὸ ὄνειρο ὕλων τῶν γονέων---Ἡ κοινωνικὴ ἀποκατά- σταση καὶ Ἡ ἐπαγγελματικὴ σταδιοδρομία τοῦ παι- διοῦ---ἀντιμετωπίξεται γιὰ πρώτη φορὰ μὲ θάση τὶς παρατηρήσεις καὶ τὰ συμπεράσματα τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης. ϐ να θιόλίο -- κλειδὶ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ παιδιοῦ σας. ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΤΕ ΜΑΣ : 416868 Λ) ΣΙΑ ΜΙΛΑΝΕ ΤΙΑ το ΕΡΤ: ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ ΓΕΡ. Καθηγητὴς Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν 2ΩΡ27 ΝΤΥΑΜΕΛ Μέλος τῆς Γαλλικῆς ᾿᾽Ακαδημίας καὶ Ἰατρικῆς. ΡΟΜΠΕΡ ΝΤΕΜΠΡΕ Καθηγητῆς, µέλος τῆς ᾽Ακαδημίας ᾿Επιστημῶν καὶ τῆς ἸἼατο. ᾽Ακαδημίας. ΜΕΡΕΝΤΙΤΗΣ Κ. Καθηγητὴς Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΣ ΚΕ. τ. Γεν. Γοαμματεὺς Ὑπουργείου Σδυγγραφεὺς ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ Λ. Καθηγητὴς Πανεπιστημίου τ. Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν. ΚΑΤΣΟΥΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ τ. Γεν, Ἐπιθεωρητὴς Μ. Ἐνπαιδεύσεως. Παιδείας--- ΚΟΔΛΔΙΑΣ’Ι ΣΗΦΗ Σ τ. Τυµνασιάρχης -- Συγγραφεὺς Ἠρύτανις τοῦ ΣΕΛΙΣ 10 δελτίον ΟΕΛΜΕΚ ΣΥΝΑΝΊΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΕΛΜΕΚ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΙΡΤΟΥ ΠΛΙΛΕΙΛΣ, ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΕΙΘΥΝΤΟΥ, ΤΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΚΠΛΙΛΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΣΥΝΕΖΗΤΗΘΗΣΑΜΝ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ: ΚΑΝΜΟΝΙΣΜΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΩΝ: ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΩΗ: ΜΕΤΑΘΕΣΕΟΩΜ, ΠΡΟΑΓΩΓΩΝ, ΕΠΙΔΟΜΑ ΕΝΟΙΚΙΟΥ, ΩΡΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ. Ἡ Γραµµατεία τῆς ΟΕΛ- ΜΕΙΚ εἰς ἐκτέλεσιν ἀποφάσεως τοῦ Συµθδουλίου ἔσχεν ἐπαφὰς μετὰ τῆς ἐπιτροπῆς Ἔκπαιδευ- τικῆς Ὕπηρεσιας καὶ τοῦ γενι- κοῦ ᾿Επιθεωρηιοῦ κ. ἱ. Ἰἴκου- τσάκου. Συνεζητήθησαν θέµατα ἀφαρῶντα εἰς τὰς γενοµένας μεταθέσεις, μετακινήσεις προ: αγωγὰς καὶ διορισμούς. Διεπι- στώθη διὰ µίαν ἀκόμη φορὰν ὅτι ἡ μὴ ὕπαρξις κανονισμῶν δημιουργεῖ παρεξηγήσεις, άνα- σφάλειαν καὶ ἀναταραχὴν καὶ αἰσθήματα ἁδικιῶν μεταξὺ τῶν καθηγητῶν. Τὴν Ό26ην ᾿Οκτωθρίου ἡ Γραµµατεία συνηντήθη μετά τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Φρ. Πετρίδη. Παρίστατο ἐπίσης ὁ Γεν. Διευθυντὴς κ. Π. ᾿Αδα- µίδης, Συνεζητήθησαν τὰ ἀνω- τέρω θέµατα καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ἐφαρμογὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἔκ- παιδευτικῆς Νομοθεσίας, τὸ ἐ- πίδοµα ἐνοικίου καὶ αἱ ὥραι διδασκαλίας. 'Η Γραμματεία ἐ- δήλωσεν ὅτι παρατηρεῖται ἆ- προθυμία ἐκ µέρους τῆς Κυ- Βερνήσεως διὰ τὴν ἀντίκρυσιν καὶ προώθησιν δασικῶν αἰἴτημά- των τῶν καθηγητῶν, ὅτι ἡ ΟΕΛΜΕΚ δὲν δύναται νὰ παρα- µείνη ἀπαθὴς καὶ ἐπιμένει ὅ- πως ἡ Κυθέρνησις καθορίση τὴν θέσιν της ἔναντι τῶν καθηγητῶν ἐντὸς τοῦ τρέχοντος µηνός. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδήλωσεν πρὸς τὴν Γραμματείαν τὰ ἀκό- λουθα:--- 1. Ὑπὸ τῶν ὁρισθεισῶν ὑπὸ Αι ποῦ. Ὑπουργείου ᾿Επιτροπῶν ἑ- µελετήθησαν οἱ κανονισμοὶ διο- ρισμῶν, τοποθετήσεων, µεταθέ- σεων, προαγωγῶν, διοικήσεως σχολείων καὶ ἡτοιμάσθη τὸ σχέ- διον τὸ ὁποῖον πολὺ συντόμως θὰ δοθῆ εἰς τὴν ΟΕΛΜΕΙΠ διά µελέτην καὶ εἰσηγήσεις. “ὍὉ κ. :.Ὑπουργός διεθεθαίωσε κατη- γορηματικῶς ὅτι οἱ κανονισμοὶ : αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ συμφώνοῦν μετὰ τῆς ΟΕΑΜΕΠ, θὰ ἰσχύουν ἐφέτος καὶ θὰ ἐφαρμοσθοῦν πρὸ τῆς λήξεως τοῦ σχολικοῦ ἔτους. 2. ᾿Εντὸς τοῦ μηνὸς θά κλη- θῇ ἡ ΟΕΛΜΕΙ εἰς τὴν Μικτὴν ᾿Επιτροπὴν διὰ νὰ ἀνακοινώση ἡ Κυθέρνησις τὴν ἀπόφασίν της ἐπὶ τοῦ αἰτήματος δι’ ἐπί- « δομα ἔνοικίου. : 3. Μετὰ τὰ συζητηθέντα µε- «παξὺ Ὑπουργείου καὶ ΟΛΜΕ-- ΟΕΛΜΕΚ καὶ τὴν ὑποθολὴν σχετικοῦ ὑπομνήματος ὑπὸ τῆς ΟΕΛΜΕΙΚ, τὸ Ὑπουργεῖον Παι- δείας μελετᾶ σοξαρῶς καὶ ἐπι- σταµένως τὴν ἐφαρμογὴν εἰς Κύπρον τῆς Ελληνικῆς Ἔκ- παιδευτικῆς Νομοθεσίας. ᾿Επὶ τοῦ θέματος θὰ ἔχη καὶ συνοµι- λίας ὁ κ. Ὑπουργὸς εἷς ᾿Αθή- γας μετὰ τῶν ἁρμοδίων τῆς Ἑλληνικῆς Κυθερνήσεως ἑντὸς τοῦ µηνός. 4. Διὰ τὰς ὥρας διδασκαλίας ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι ἡ Κυδέρνησις θεωρεῖ ὡς ἵκανο- ποιητικὸν θῆμα τὴν µείωσιν τῶν ὡρῶν τῶν πρὠτοδιοριζοµένων καὶ ὠρισμένου ἀριθμοῦ Διευ- θυντῶν, ᾿Επὶ τοῦ αἰτήματος τού- του ἡ ΟΕΛΜΕΚ ἐδήλωσεν ὅτι ἡ γενοµένη διευθέτησις δὲν ἵ- κανοποιεῖ τὸ γενικὸν αἴτημα καὶ ὅτι ἐν πάση περιπτώσει ἐπιμένει καὶ θὰ ἐπανέλθη διεκδικοῦσα γενικἠν µείώσιν δυναμικῶς. Ἐπὶ ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἡ ΟΕΛΜΕΚ ἑδήλωσεν ὅτι τότε µό- νον θὰ ἱκανοποιηθῆ ὅταν οἱ λό- γοι καὶ αἱ ὑποσχέσεις συνοδευ- θοῦν ὑπὸ ἔργων. ἝΑλλως θὰ χωρήση εἲς τὴν δυναµικἠν διεκ- δίκησιν τῶν αἰτημάτων. Παραθέτοµεν κατωτέρω ὑπο- µνήματα ἀποσταλέντα ὑπὸ τῆς ΟΕΛΜΕΚ πρὸς τὸν 'Ὑπουργὸν Παιδείας τὴν 13ην παρελθόντος Οκτωδρίου. Ἐν Λευκωσία τῇ 15η Οκτωδρίου. 1911 Ἐξοχώτατον, Ὑπουρὸν Παιδείας, κ. Φο. Πετρίδην, Γπουρεῖον Παιδείας, Ἐνταῦθα, Ἐύριε Ὑπουργέ, Διὰ τοῦ παρόντος φέρομεν εἰς νῶσιν ὑμῶν τὰ ἀκόλουθα: Τὸ Δ.Σ. τῆς ἡμετέρας »Ορανώσεως συνελθὸν εἰς συνεδοίαν, ἅμα τῇ ἐνάρξει τοῦ σχολικοῦ ἔτους, προέθη εἰς µελέτην τῶν πεπραγµέ- γῶν τῆς παρελθούσης περιό- δου. Ἐν τῆς τοιαύτης µελέ- της διεπιστώθη ὅτι θασικὰ προθλήµατα τῶν παθηγητῶν, τεθέντα ὑπὸ τῆς ΟΕΑΜΕΚΕ, δὲν ἔτυχον τῆς δεούσης ἆν- τιµετωπίσεως ὑπὸ τῶν ἅρμο- δίων. Παρετηρήθη κὠλυσιερ- γία ἐκ µέρους τῆς Κυθερνή- σεως καὶ ἐν πολλοῖς ἀπροθυ- µια ἀντικρύσεως καὶ προώ- θήσεώς των πρὸς ἐπίλυσιν. πἨκπαιδευτικὴ Νομοθεσίας: ᾿Ανέ- καθεν ἡ ΟΒΑΜΕΚ ἐξήτει ὅ- πως θεσπισθοῦν σαφεῖς κα- γονισμοὶ διὰ διορισµόν, το- ποθέτησιν, µετάθεσιν, προα- γωγὴν, ἀφυπηρέτησιν καὶ γε- γικῶς κανονισμοὶ ἀναφερόμε- γοι εἰς τοὺς ἐκπαιδευτικούς. ᾿ἐπὸ τοῦ παρελθόντος ἕ- τους ἡ ΟΒΛΜΕΙΚ ὑπέθαλεν ἀντιπροτάσεις εἰς ὑποθληθὲν ὑπὸ τοῦ 'Ὑπουργείου Παιδεί- ας σχέδιον κανονισμῶν. ᾿Ε- πτοτε παρ ὅλας τὰς διαθε- θαιώσεις ὅτι συντόμως θὰ ἐ- καλούµεθα πρὺς συζήτησιν καὶ προώθησιν τοῦ θέματος, οὐδὲν τοιοῦτον ἐπραγματο- ποιήθη µέχρι σήμερον, πα- ρελθόντος ἤδη ἑνὸς ὁλοκλή- ρου ἔτους. ᾽Αποτέλεσμα τού- του ἦτο ἢἡ παρατηρηθεῖσα κατὰ τὴν ἔναορξιν καὶ τοῦ πα- ρόντος σχολικοῦ ἔτους ἆνα- ταραχὴ μεταξὺ τῶν καθηγη- τῶν εἰς ὅτι ἀφορᾶ εἰς τὰ προαναφερθέντα. 0ραι Διδασχα- Π λίας Τὸ αἴτημα περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ὡρῶν δι- δασκαλίας ὑπεθλήθη εἰς τὴν Μικτὴν ᾿Ἐπιτροπήν, συνεζη- τήθη καὶ ἐπελθούσης διαφω- γίας, ἔπρεπε τοῦτο νὰ παρα- πεμφθῆ εἰς τὴν ἐξ Ὕπουρ- γῶν Ἐπιτροπήν. Ἡ ΟΕΛ- ΜΕΙΚ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Ποό- εὗρον τῆς Μικτῆς ᾿Ἐπιτροπῆς νὰ μὴ παραπέµψη ἁἀμέσως τὴν διαφωνίαν εἰς τὴν ἐξ Ὑπουργῶν Ἐπιτροπήν, δεδο- µένου ὅτι εἴχομεν διαθεθαι- ώσεις ἁρμοδίων τοῦ Ὕπουρ- γείου Παιδείας περὶ ἄντιμε- τωπίσεως τοῦ προθλήματος μεταξὺ Υπουργείου Παιδεί- ας καὶ Οἰκονομικῶν. Αἱ άνω- τέρῳ διαθεθαιώσεις τῶν ἆρ- µοδίων ὡδήγησαν τὴν ΟΕΡΔ- ΜΕΙ εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι θὰ ἐρρυθμίζετο τὸ θέµα εὖ- νοϊκῶς. Δυστυχῶς οὐδὲν θε- τικὸν εἴχομεν µέχρι σήµερον, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀρχίση τὸ σχολικὸν ἔτος καὶ οἱ κα- θηγηταὶ νὰ ἐργάζωνται ὑπὸ δυσµενεστάτας, ὡς καὶ προ- ηγουµένώς, συνθήκας. ἘἨπίδομα ἛῬνοι- κχίου Τὸ αἴτημα ὑπε- θλήθη καὶ συνεζητήθη εἰς τὴν Μικτὴν ᾿Ἐπιτροπὴν καί, ἔἓ- πελθούσης διαφωνίας, εἲς τὴν ἐξ 'Υπουργῶν ἜἘπιτρο- πήν. Παρά τὰς διαθεθαιώ- σεις τῆς ἐξ .Υπουργῶν Ἐ- πιτροπῆς ὅτι θὰ ἐδίδετο ἆᾱ- πάντησις λίαν συντόμως, πα- ρἤλθον ἤδη ἑπτά καὶ πλέον μῆνες καὶ ἔτι ἀναμένομεν. Παιδαγωγικὸν ἸἼνστιτοῦτον: ὁὸ ὅλον θέµα συνεξητήθη εἰς τὴν Μικτὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἡ Κυθέρνησις διεθεθαίωσεν ὅτι µέχρι τῆς ἐνάρξεως τῆς λει- τουργίας τοῦ Ἱνστιτούτου θὰ ἐτίθετο εἰς ἐφαρμογὴν σχέ- διον ἐπιμορφώσεως τῶν ἐκ- παιδευτικῶν κατὰ τὸ παρὸν σχολικὸν ἔτος, Παρῆλθεν ἤ- δη ἀρχετὸς χρόνος ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ σχολικοῦ ἕ- τους ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τούτου, δυστυχῶς οὐδεμία ἀνακοίνω- σις ἐξεδόθη. Θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀναφέ- ρώμεν καὶ ἄλλα θέµατα διὰ νὰ καταδειχθῆ ὅ τρόπος ἂν- τιμετωπίσεώς τῶν ὑπὸ τῆς Κυθερνήσεως. Ἡρκέσθημεν εἰς τὰ πλέον θασικά, τὰ ὁ- ποῖα ἠκολούθησαν τὴν διαδι- κασίαν τῆς Μικτῆς Ἐπιτρο- πῆς. Ἡ Κυθέονησις εἲς οὗ- δεµίαν Χχειρονομίαν προέθη µέχοι σήμερον δι) ἵκανοποίη- σιν θασικῶν προθληµάτων τῶν καθηγητῶν. ᾿Αοχεῖται µόνον εἰς δηλώσεις περὶ ἀν- τιμετωπίσεώς των «μὲ κατα- γόησιν καὶ συμπάθειαν». Δὲν εἶναι ἀρχετῃ ἡ συμπάθεια καὶ ἡ κατανόησις, πρέπει αὖ- τη νὰ ἀποδεικνύεται ἐμπρά- ατως. Ἡ Μέση ᾿Ἐκπαίδευσις ἆ- ποτελεῖ τὸν πορμὸν τῆς ὅλης ἐγχπαιδευτικῆς διαρθοώσεως καὶ ποέπει ἐπ᾽ αὐτῆς οἱ ἅρμό- διοι νὰ οίψωσιν ἰδιαιτέρως καὶ ἐμπράμτως τὸ συμπαθὲς ὀλέμμα. ᾿Αποτελεῖ, πιστεύο- μεν, καθῆκον τῆς Κυθερνή- σεως νὰ ἔχη ὡς ἀντικειμενι- κὸὺν στόχον ὄχι µόνον τὴν θελτίωσιν τῆς παρεχοµένης Παιδείας ἀλλὰ καὶ τὴν χοι- γωνικήν, ἠθικὴν καὶ ὑλικὴν ἐξύψωσιν τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ, ἀναλόγως πρὸς τὴν μεγάλην ἀποστολήν του. Ἡ ΟΕΛΜΕΚΕ, ἐπέδειξε πνεῦμα καλῆς θελήσεως καὶ παρέσχε µπολλὴν πίστωσιν χρόνου ἄνευ ὅμως οὐσιαστι- κοῦ ἀποτελέσματος. Σ ἦμερον πικρία καὶ ἀπογοήτευσις δι- ακατέχουν τοὺς ἐκπαιδευτι- κούς, οἱ ὁποῖοι μὲ πόνον ψυ- χῆς θλέπομεν τὴν οὐχὶ ἐποι- κοδοµητικὴν στάσιν τῆς Κυ- θερνήσεως. Δὲν εἶναι ὄννα- τὸν ἀπαθεῖς νὰ ἀντιμετωπί- ζωμεν τὴν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἆᾱ- ποδεχθῶμεν πλέον τὴν προ- 6ολὴ τῆς ἰσχνότητος τοῦ κρα- τικοῦ προὔπολογισμοῦ διὰ τὴν μὴ ἐπίλυσιν τῶν προθλη- µάτωγ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχθῶμεν πλέον περιφρόνη- σιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἐκ µέρους οἰωνδήποτε ἁρμοδίων καὶ πρὸ πάντων ἐκ. µέρους τῶν λογι- στηριακῶν παραγόντων, οἱ ὁ- ποῖοι ἀντικρύζουν πάντοτε τὰ προθλήµατα τῶν καθηγητῶν μὲ τὰς διόπτρας δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ εἰσπράκτορος. Ἐπειδὴ πάντα τὰ ἀνωτέρω αἰτήματα τυγχάνουν ἀπὸ µα- κροῦ γνωστὰ εἰς τὴν Κυδέρ- γησιν καὶ ἐπανειλημμένως ἐἑ- Ἑητάσθησαν, ἡ ΟΕΛΜΕΚ ἆ- πεφάσισεν ὅπως ἀναμείνῃ ἐπὶ ἕνα τὸ πολὺ µῆνα διὰ νὰ ἕ- χη τὴν συγκεκριµένην θέ- σιν τῆς Κυθερνήσεως. ἜἼσως ἡ γλῶσσα, τὴν ὁ- ποίαν μεταχειριξόµεθα, νὰ μὴ εἶναι ἀρεστή, ἴσως νὰ μὴ δια- κρίνεται διὰ τὴν διπλώματι- κἢν εὐελιξίαν της. Προτιμῶᾶ- μεν ὅμως νὰ εἴπωμεν γυμνῆν τὴν ἀλήθειαν. Μετὰ τιμῆς, Διὰ τὸ Κ.Δ.Σ. τῆς Ο.Ε.Λ.Μ.Β.Κ. Ὁ Γεν. Γραμματεὺς (Κ. Καραγιάννης) ὍὉ Πρόεδρος (Α Παπαμιλτιάδης) Ἐν Λευκωσία τῇ 1δῃ Ὀκτωθρίου, 1911 Ἐξοχώτατον, 'Γπουογὸν Παιδείας, κ. Φρ. Πετρίδην, 'Ὑπουργεῖον Παιδείας, Ἐν ταῦθα. Κύριε 'Ὑπουργέ, Ἐν. συνεχείᾳ τῶν ὅσων συνεζητήσαμεν μεθ) ὑμῶν εἲς τὴν κατὰ τὸν παρελθόντα Σεπτέμόριον ἐπίσκεψιν τῆς Ο.Λ.Μ.Ε. εἰς Κύπρον ῥἐπι- θυμοῦμεν νὰ ὑποθάλωμεν ὃ- μῖν καὶ γραπτῶς τὸ αἴτημα τῆς ἐφαρμογῆς καὶ ἐν Κύ- ποῳ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκπαι- δευτικῆς Νομοθεσίας, Ἐὰν εὐμενῶς ἀποδέχεσθε τὸ ἀνωτέρω αἴτημα παρακα- λοῦμεν ὅπως δώσητε ἐντολήν, ἵνα σχηματισθῶσιν ἐπιτροπαὶ πρὸς µελέτην τῶν λεπτοµε- ρειῶν τοῦ ὅλου θέµατος, ὥ- στε ἐντὸς τοῦ ἀρξαμένου σχολικοῦ ἔτους νὰ λυθῆ εὖ- γοϊκῶς τὸ ὅλον θέμα. Ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἀναφέρω- μεν ὑμῖν, ὅτι ἀπὸ 'Ελλαδικῆς π)ευρᾶς, ὡς διεθεθαίωσαν τὴν ΟΒΛΜΕΚ καὶ τὴν ΟΛ- ΜΕ, ὑπηρεσιακοὶ παράγοντες τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Ἑλλάδος, ὄχι µόνον οὐ- δὲν κώλυμα ὑπάρχει ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐνθέρνησις εἷ- ναι ἑτοίμη νὰ θοηθήσῃ τὸ ὑφ) ἡμᾶς 'Ὑπουργεῖον διὰ τῆς ᾱ- ποστολῆς κλιµακίων, μὴ φει- δοµένη µόχθων καὶ οἴχονομι- κῶν ἐπιθαρύνσεων. Μετὰ τιμῆς, Διὰ τὸ Κ.Δ.Σ. τῆς Ο.Β.Λ.Μ.Ε.Κ. Ὁ. Γεν. Γραμματεὺς (Κ. Καραγιάννης) Ὁ Πρόεδρος (Α. Παπαμιλτιάδης) Τύποις : «ΘΕΟΠΡΕΣΣ» Λτδ. 'Οδὸς Μενάνδρου 6ζ--6Η Τηλ. 44940 - Λευκωσία. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 Σ.χο Ώτα ΙΝΣΠΤΟΥΤΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ τὴν ὑποχρέώ- ση καὶ μὲ τὸν τρόπο τοῦτο νὰ ἐκφρά- σουµε τὶς εὐχαριστίες µας πρὸς τὸ Ὑπουργειο Παιδείας, γιατὶ ἀμέσως ἀνεγνώρισε τὸ δίκαιο τοῦ αἰτήματος µας τὸ σχετικὸ μὲ τὴν παραχώρηση ὅλων τῶν διευκολύνσεών γιὰ νὰ ἐκ- μάθουν οἱ καθηγητὲς ξένες γλῶσσες. Ἡ ἀναγνώριση τούτη τῆς διὰ 6ί- ου µορφώσεως, νοµίζουµε πὼς μπορει νὰ τελειοποιηθῆ καὶ ἀξιοποιηθη κα- τάλληλα ἀπὸ τοὺς ἐνδιαφερομένους. Ἡ διάκριση ποὺ ἔγινε γιὰ τὴν ᾽Αγγλικὴ γλῶσσα εἰς θάρος τῶν ἆλ- λων γλωσσῶν ἔχουμε τὴν πίστη ὅτι ἔγινε ἐκ παραδρομῆς, καὶ εἶναι δυνα- τὸ μὲ νέα ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου νὰ παραχωρηθοῦν οἱ ἴδιες διευκολύν- σεις γιὰ τὴν ἐκμάθηση τῶν ξένων γλωσσῶν ποὺ διδάσκονται στὰ ᾿Ινστι- τοῦτα. ᾿Ακόμα πιστεύουμε πὼς ἡ 6ραδυ- γὴ φοίτησις στὰ ᾿Ινστιτοῦτα δὲν εἶναι πολυτέλεια ἀλλὰ ἐξυπηρετεῖ κάποια ἀνάγκη καὶ προωθεῖ σχέδια τῶν κα- θηγητῶν καὶ τοῦ Ὑπουργείου. Γι’ αὐ- τὸ πρέπει νὰ δοθῃ ἀπὸ τὴν ἁρμόδια ἀρχὴ ἡ δύναμη στοὺς διευθυντὲς τῶν ᾿Ινστιτούτων νὰ κατατάξουν κάθε καθηγητὴ αἰτητὴ στὴν ἀνάλονη τά- ξη σύµφωνα μέ τὶς γνώσεις καὶ τὰ σχέδιά του. ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΠΑΡΑΠΟΝΩΝ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ µας σχόλιο ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ δελτίο Ἴανου- αρίου 1971 ἐκφράσαμε τὴν εὐαρέ- σκειά µας γιὰ τὴν σκέψη τοῦ Προέ- ὅρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας να ἱδρύση γραφεῖον παραπόνων για- τὶ ταν καὶ δική µας ἡ διαπίστωση ὅπως καὶ κάθε πολίτη ὅτι πολλὰ αἰ- τήµατα χρονίζουν ἀπὸ «ἀτασθαλίες» δηµοσίών ὑπαλλήλων. Τελευταῖα µά- λιστα τὸ θέµα συζητήθηκε καὶ στὴ θουλὴ καὶ παίρνει ἕκταση ὄχι εὐχά- ριστη. Σὰν ἀπάντηση σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπίσημα δηλώθηκαν καὶ συζητήθη- καν παραθέτουμε ἀπαντητικὴ ἐπιστο- λη τοῦ Κτηματολογίου καὶ Χωώρομε- τρικοῦ τμήματος Λευκωσίας σὲ αἴτη- ση τῆς ΟΕΛΜΕΚΜ τῆς Ίδης Φεόρουα- ρίου 1970 σχετικῆς μὲ τὴν ἐκ µέρους τῆς ὀργανώσεώς µας ἀγορὰν κυθερ- νητικῆς γῆς γιὰ στεγαστικὲς ἀνάγ- κες τῶν μελῶν. «Κύριοι, ᾿Αναφορικῶς πρὸς τὴν αἴτησίν σας ὑπ άρ. Α. 1359) 71, δι’ ἃς ἐξαι- τεῖστε τὴν ἀγορὰν Κρατικῆς γῆς ε.. τὴν περιοχὴν Στροέόλου δι’ οἰκιστι- κοὺς σκοποὺς προς στέγασιν τῶν κα- θηγητῶν, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς πληροφο- ρήσω ὅτι προτοῦ προωθήσω τὴν ἐξέ- τασιν τῶν αἰτουμένων τεµαχίων εἶναι ἀπαραίτητον ὅπως μοὶ παράσχητε τὰς κάτώθι πληροφορίας:-- α) τὸν ἀριθμὸν καθηγητῶν τῶν ἐχόντων ἀνάγκην κατοικίας εἰς τὴν περιοχὴν Λευκωσίας καὶ περιχώρων, τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀπαιτουμένων διαμερισμάτων πρὸς ἱκανοποί- ησιν τοῦ ὡς ἄνω ἀριθμοῦ κα- θηγητῶν, Υ) τὸ ἐμθαδὸν τῆς ἀπαιτουμένης πρὸς τοῦτο γῆς καὶ ὃ) τὴν Ἐκτασιν τῆς ἐκκλησιαστι- κης γῆς ἥτις ἠγοράσθη ὑπὸ τῆς ΟΕΛΜΕΚ εἰς τὴν περιοχὴν Μακεδονιτίσσης δι᾽ ἀνέγερσιν κατοικιῶν πρὸς στέγασιν τῶν καθηγητῶν». ϐ) Ὑποτίθεται, σύµφωνα μὲ τὸν νό- µο, πὼς µέσα σὲ 30 ἡμέρες κάθε αἴ- τηµα πολίτου τῆς Δημοκρατίας θὰ παίρνη τῆν πρέπουσα ἀπάντηση. Στι' δική µας τὴν περίπτωση πέρασαν 21 μῆνες δηλ. 30Χ2Ί καὶ τὸ Κτηµατολο- γικὸν καὶ Χωρομετρικὸν τμῆμα ζητά πληροφορίες γιὰ νὰ σκεφθῆ τὴν προ- ώθηση. Πέρασαν 630 ἡμέρες γιὰ νὰ σκεφθοῦν ὅτι χρειάζονται ἐπιπρόσθε- τες πληροφορίες. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ταχεῖαν ρύθμιση Ω)τοῦ αἰτήματός μας καὶ μὲ τὸ φΦό6ο ὅτι θὰ κχρεια- σθοῦν ἄλλες δέκα φορὲς ἐπιπρόσθε- τες πληροφορίες γιὰ νὰ πάρουμε κα- ταφατικη ἀπάντηση στὸ αἴτημά µας, θὰ περάσουν μὲ τοὺς πιὸ µέτριους ὁ- πολογισμοὺς εἴκοσι(]) χρόνια. Στὶς ἐρωτῆσεις λοιπὸν τοῦ ὑπευθύνου τοῦ πιὸ πάνω τµήµατος δὲν πρέπει νὰ ἆ- παντήσουν οἱ ἐν ἐνεργεία καθηγητὲς ἀλλὰ ὅσοι ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τῶν µε: γάλων τάξεων τοῦ Γυμνασίου σκο- πεύουν νὰ ἀκολουθήσουν τὸ ἐπάγ- γελµα τοῦ καθηγητοῦ. Όχι Κύριοι τοῦ πιὸ πάνω τµήµα- τος᾽ μὲ αὐτὸ τὸ δεῖγμα τῆς µέριμνάς σας κανένας πιὰ δὲν θὰ γίνη καθη- γητής, . Απαντῶντας στὰ ἐρωτήματα τοῦ Κτηματολογικοῦ καὶ Χωρομετρικοῦ Ἰ τμήματος τονίζουµε πῶς ζητήσαμε ὡρισμένη ἔκταση γῆς γιὰ τὶς ἀνάγ- κες τῶν καθηγητῶν, σὰν ὑπεύθυνοι δὲ τοῦ τµήµατος ἔπρεπε νὰ ἁρπά- ἔουν τὴν εὐκαιρία, νὰ ἐγκρίνουν τὴν ' παραχώρηση καὶ νὰ ἀποδείξουν ἔτσι ὅτι ἡ Κυθέρνησις μεριμνᾶ γιὰ τὸ στε- γαστικὸ καὶ προωθεῖ παρόμοια σχέ- δια. Αν καὶ τὰ ὀνόματα μιλοῦν µόνα τους δηλώνουμε πὼς ἄλλο εἶναι ΣΤΕΛΜΕΚ ποὺ ἀγόρασε ἐκκλησια- στικὴ γῇ καὶ ἄλλο ΟΕΛΜΕΚ. Ἡ ΟΕΛ- ΜΕΚ ἂν τῆς τὸ ἐγκρίνετε ϐ ἁ ἆ- Ὑοραση ΥἩΠ. : ᾿Απευθυνόμενοι στὴν Κυθέρνηση, χωρὶς νὰ ἀναφέρουμε τὶς ὑποσχέσεις τοῦ Κτηματολογικοῦ Χωρομετρικοῦ τμήματος, χωρὶς νὰ ἀναφέρουμε τὴν παραποµπήν µας στὸ ἕνα κα στὸ ἄλλο κυθερνητικὸ τµῆμα, χωρὶς νὰ ἀναφέρουμε τὴν προφορικὴ ὑπόσχεση τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ τμῆµατος Πολεο- δοµίας περὶ συνεδριάσεων καὶ ταχεί- ας ἀπαντήσεως, χωρὶς νὰ χαρακτηρί- σουµε ὅλα ὅσα ἔγιναν --τὸν χαρα- κτηρισμὸ καθένας μπορεῖ νὰ τὸν δώ. ση -- ζητοῦμεν τὴν προσωπικὴν ἐπέμ- όαση τοῦ Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τὴν ρύθμιση τοῦ ὅλου θέµατος ὅπως καὶ ἡ παλαιὰ ὑπόσχε- σή του καὶ ἂν ὁ ἴδιος νοµίζη τὴν λή- Ψη µέτρων ἐναντίον αὐτῶν ποὺ ἐξέ- θεσαν ἀνεπανόρθώτα τὴν κυθέρνηση ὁλόκληρη. ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΚΟΤΗΣ ΦΕΤΟΣ ὅπως κάθε χρόνο ἑκα- τοντάδες νέοι ἀπὸ τὴν Κύπρο θὰ ἐε- κινήσουν γιὰ τὶς διάφορες χῶρες τῆς Εὐρώπης μὲ τὸ ὄνειρο νὰ μυηθοῦν σὲ κάποια ἐπιστήμη καὶ ὕστερα ἀπὸ µε- ρικὰ χρόνια «πλούσιοι μὲ ὅσα κέρδι- σαν στὸν δρόµο» νὰ ρθοῦν πίσω στὴν πατρίδα τους γιὰ νὰ µεταλαμπαδεύ- σουν τὶς γνώσεις τους στὴν μαθητιῶ- σα νεότητα τοῦ νησιοῦ µας ἢ νὰ πο- δηΥετήσουν τὴν κοινωνία ὁλόκληρη. Ἱοραῖο τὸ ὄνειρο τῆς μορφώσεως καὶ ὑπέροχη ἡ κοινωνία τῆς ὁποίας τὰ πιὸ πολλὰ µέλη εἶναι µορφωμένα. Σ᾽ αὐτὸ κατατείνει καὶ η Κυπρι- ακἡὴ κοινωνία, μὲ τὴν 6ασικη ὅμως διαφορὰ πὼς τὸ εἰδικευμένο τοῦτο δυναμικὸ ποὺ ἀποκτήθηκε μὲ µό- χθους, θυσίες καὶ αἱμορραγίες δὲν τὸ χρησιμοποιεῖ ἀλλὰ τὸ ἀφήῆνει στὸ περιθώριο ἄχρηστο. Αὐτὴν τὴν πραγ- µατικότητα καλοῦνται νὰ ἀντιμετω- πίσουν οἱ μορφωμένοι νέοι µας. Καὶ διερωτῶνται τὶ νὰ κάµουν Νὰ διορι- στοῦν σ᾿ ὅποια θέση τοὺς δοθῆ μὲ τὸν μισθὸ κλητῆρος Νὰ κάθονται καὶ νὰ καταριῶνται τῆν κοινωνία ποὺ δὲν τοὺς καθοδήγησε ὀρθὰ ποιὸ ἐπιστη- μονικὸ ἐπάγγελμα νὰ ἀκολουθήσουν Νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πατρίδα καὶ ὅλα τὰ προσφιλὴ πρόσωπα γιὰ νὰ ἐγκατασταθοῦν ξένοι σὲ ξένο τόπο Τὸ πρόόλημµα εἶναι πραγματικὰ ἄλυτο Κατὰ τὴ γνώµη µας λίγα πράγ- µατα μποροῦν ἀκόμα νὰ γίνουν. ο. 1) Εἶναι γνωστὸ πὼς σ’᾿ ὅλες τὶς ὑπηρεσίες, κρατικοὺς καὶ ἡμικρατι- κοὺς ὀργανισμούς, ἐργάζονται συν- ταξιοῦχοι. Οἱ άνθρωποι αὐτοὶ ἂν ἕ- παιρναν πραγµατικὴ σύνταξη ἴση πε: ρίπου μὲ τὸν μηνιαῖο μισθὸ, γιὰ κα- νένα λόγο δὲν θὰ παρέμεναν στὴν Ἄ- πηρεσία. Σήµερα μὲ τὴν ἐλεημοσύνη ποὺ δίνει τὸ κράτος καθένας ἐπιδιώ- κει την παράταση τῆς ὑπηρεσίας του. .. 'Ἐμεῖς μὲ τὴν πίστη πὼς κανένας δὲν εἶναι ἀναντικατάστατος εἰσηγού- μεθα στὴν κυθέρνηση νὰ διορίση στὴ θέση τοὺς νέους προσοντούχους. Αν πιστεύη πὼς δὲν ἔχει ἀπὸ τὴν ύπηρε- σία ἔτοιμους νὰ διαδεχθοῦν ἔμπει- ρους συνταξιοδοτηµένους ὑπαλλή- λους, τοῦτο εἶναι συνάµα καὶ κατη- γορία τὴν ὁποία ἐκτοξεύει ἡ ἴδια ἐ- ναντίον της, γιατὶ τόσα χρόνια δὲν Ετοίµασε ἱκανοὺς νὰ διαδέχονται συ- νεχῶς ὅσους θὰ συνταξιοδοτοῦνται, .. 'Ἐμεῖς πιστεύουμε πὼς πρέπει σὲ κάθε περίπτώση νὰ ὑπάρχουν ἄν- θρωώποι νὰ διαδέχωνται ὅσους ἀποχω- ροῦν. 2) Νὰ γίνεται ἀπὸ τὴν Κυθέρνη- ση ἔλεγχος στὰ συµθόλαια ποὺ κλεί- ουν μὲ τὶς ἰδιωτικὲς ἐπιχειρήσεις. Στὸ κάτω -- κάτω γιὰ τὸν ἀνειδίκευ- το εργάτη καὶ τεχνίτη ὑπάρχει κατώ- τατο Ἡμερομίσθιο, γιατὶ νὰ μὴν ὁ- πάρχη καὶ κατώτατος μισθός, ἀξιο- πρεπῆς ὅμως, γιὰ τὸν ἐπιστήμονα ὁ- πάλληλο: 3) Στὸν καθηγητικὸ τοµέα ἂν διοριστοῦν οἱ νέοι µας ἐπιστήμονες ὡς ὑπεύθυνοι σὲ διθλιοθῆκες, µαθη- τικὲς λέσχες καὶ κέντρα νεότητος -- πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ φανΏ ἡ μέριμνα της Κυθεονήσεως -- σγεδὸν ὅλοι οἱ καθηγηταὶ θά διοριστοῦν μέχρις ὅ- του ἀπορροφηθοῦν ἀπὸ τὴν παιδεία, δν αν οἱ τομεῖς τοῦτοι δὲν εἶναι παιδεία. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 ΕΚΠΑΙΛΕΥΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ δελτίον ΟΕΛΜΕΚ Τὴν 5δην παρελθόντος Μαϊου τὸ ᾿Επαρχιακὸν Συμθούλιον τῆς ΟΕΛΜΕΚ Λεμεσοῦ ὠρνάνωσεν ἐκπαιδευτικὸν Συνέδριον. Ἐν ἀρχῃ ὠμίλησεν ὁ Πρόεδρος τῆς ΟΕΛΜΕΗ Λεμεσοῦ κ. Ανθιμος Πα- παδόπουλος διὰ τὴν ἀξίαν τῶν ἐκπαιδευτικῶν Συνεδρίων ἀκολούθως δὲ ἡ κ. Ἐλ. Μαυρικίου Βοη- θὸς Διευθύντρια ἀνέπτυξε τὸ θέµα «Τὸ πρόθλη δευση». Ἔπη κολούθησε συζήτησις μὲ ἐποικοδομητικὰ συμπεράσματα. Τὸ Συνέδριον ἐσημείωσε μεγάλην ἐπιτυχίαν εἰς αὐτὸ δὲ παρέστησαν πολλὰ µέλη τῆς ΟΕΛΜΕΚ. ἘἙὃὸ τερόοθῆτμµα ἴιτς υιμυχαγωγίας τῶν Ἐφήώθων σιν Π. ἘΕιιπαίδευσσει Εἰσηγητικὴ Ὁμιλία τῆς κ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ 1ον Κύριε Ιρύεδρε, ᾿Αγαπητοὶ Συνάδελφοι, ΣΑπὸ τὀτε ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ μοῦ ἀνετέθη νὰ κάµω τὴν Εἰσήγηση γιά τὴν Ἡν- χαγωγία. τῶν ᾿Ἠφήδων, ἕ- χουν ἀλλάξει ἴσως πολλὰ πράγματα. Τὸν τελευταῖο µάλιστα καιρὸ σημειώθηκε κάποια πρόοδος. Δὲν ἔπαυσε ὅμως νὰ ὑπάρχη τὸ πρόθλη- μα. Προσπαθώντας λοιπὸν ν᾿ ἀνταποκριθῶ στὴν τιµὴ ποὺ μοῦκαμε τὸ ᾿Ἐπαρχικὸ Συμθούλιο νά μοῦ ἀναθέση, τὴν Εἰσήγηση αὐτή, θά ἐπι- χειρήσω νὰ παρουσιάσω τὸ εἶναι δυνατὀ νὰ χάνουμε, κα- τὰ τὴ γνώµη µου, κάτω ἀπ τὶς συνθῆκες ποὺ ἐργαζόμα- στε καὶ ἣ παιδεία τοῦ Ἐφή- ϐου συντελεῖται, ἀφοῦ γε- χινὰ ἀναφερθῶ στὴν Όυχα- γωγία καὶ τὰ µέσα της. Ὅσο εὔκολο φαίνεται ἕνα θέµα, τόσο πιὸ δύσκολο γιὰ τὸν ὁμιλητὴ τὸ παρουσίασµά του --- μάλιστα σὲ εἰδήμονες --- ὥστε νὰ μὴ πέση σὲ χοι- γοτοπίες. Τὸ θέµα µας ὅμως παρου- σιάζεται καὶ δύσκολο στὴν πράξη µέσα στὴν σημερινῆ πραγματικότητα καὶ τὰ µέ- σα ποὺ διαθέτοµε (φόρτος ἐργασίας, πληθώρα µαθη- τῶν, ἔλλειψη χώρου καὶ χρόνου). Ὅπου ὑπάρχει ὅ- µως ἀγάπη, καλη θέληση, οἱ δυσκολες ἡΛλιγοστεύουν. Καὶ πρέπει μὲ χάθε τρόπο οἳ δυσκολίες νὰ ξεπερνιοῦν- ται γιατὶ ἡ Ψυχαγωγία, ὅ- λοι τὸ Ἑέρομε, δὲν εἶναι πο- λυτέλεια, εἶναι ἀνάγκη. ’Δ- παραίτητη γιὰ τήν ψυχοσῶ- µατικὴ ὑγεία, ὀοήθηµα καὶ συμπλήρωμα τῶν µέσων ἆᾱ- γωγῆς. Πέρασε ἢἡ ἐποχὴ ποὺ γογεῖς καὶ ἐκπαιδευτικοὶ ᾱ- χύμα πίστευαν πὼς τὸ παι- χνίδι, ἡ ψυχαγωγία γενικὰ ἦταν χάσιμο χρόνου γιὰ τὸ παιδί. Ἡ ἴδια ἡ φύση τοῦ ἆν- θρώπου τὸν ὁδηγεῖ στὴν ψυ- χαγωγία, στὸ παιχνίδι, στὺ ρεμθασμὀ, στὸ θέαμα, στὸ ἀκρόαμα, στὸ τραγούδι, στὸν χορὀ, ἀνάλογα μὲ τὶς φυχοσωματικές του ἀνάγχες. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ποὺ σ᾿ ὅλα διείσδυσαν καὶ σ) ὕλα ἔθαλαν τὶς θάσεις, ἄντε- λήφθησαν τὴν σημασία τῆς ψυχαγωγίας. Ὁ Δημόκρι- τος λέγει: «Βίος ἀνεόρτα- στος μακρὰ ὁδὸς ἀπανδό- κεντος». Κὺ ὁ Θουκυδίδης παρουσιάζει τὸν µεγάλο Τε- ρικλῆ στὸν ᾿Ἐπιτάφιο νὰ ἓ- παίρεται γιὰ τὴν ψυχαγωγία ποὺ πρόσφερε ἃ πόλη τῶν ᾿Αθηνῶν στοὺς πολῖτες. Λένε πὼς ὁ ᾿᾽Αναξαγό- ρας ζήτησε, ὅταν πεθάνη, νὰ μὴ τὸν χηδέφουν μὲ τιµές, ἀλλὰ νὰ σχολάσουν τὰ παι- διὰ ἀπ᾿ τὰ µαθήµατα καὶ γὰ παίξουν. ἵὉ Πλούταρχος, ποὺ ἆᾱ- σχολήθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὴν ἀνατροφὴ καὶ ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν, γιατὶ τὴ θεώ- ρησε θασικὴ γιὰ τὴν ὕπαρ- Έη τῆς κοινωνίας, στὸ «Πεοὶ παίδων ἀγωγῆς» ἔργο τον, ὕπου ἐκθέτει παιδαγωγικὲς ἰδέες, ποὺ ὕστερ) ἀπὺ αἰῶνες οἳ νεώτεροι παιδαγωγοὶ δί- δαξαν, κατακρίνει τοὺς πα- τέρες ἐχείνους ποὺ ἐπιδιώ- χουν νὰ ὀγάλουν σ’ ὅλα πρῶ- τα τὰ παιδιά τους καὶ διαρ- κῶς τὰ φορτώνουν μ’ ἀσῆ- κωτες ἐργασίες, ὥστε ἀπο- καμωμένα νὰ σταματοῦν στὴ µέση ἢ 6αρεµένα νὰ μὴ δέ- χωνταν τὴ μάθηση μὲ Ἴμερο τοόπο καὶ συνεχίζει «Δοτέον οὖν τοῖς παισῖν ἀναπνοὴν τῶν συνεχῶν πόνων, ἔνθυ- µουµένους ὅτι πᾶς ὁ θίος ἡ- μών είς ἄνεσιν καὶ σπουδὴν ὀιήρηται. καὶ διὰ τοῦτο οὐ µόνον ἐγρήγορσις ἀλλὰ λαὶ ύπνος... ουὸ᾽ ένεργοὶ πρά- ξεις ἀλλὰ καὶ ἑορταί. «ἰάι ὃ μεγάλος Πλάτων, πολὺ πιὸ πρὶν συμθούλενε» μὴ δίᾳ τοὺς παῖδας ἐν τοῖς µαθήµα- σιν, ἀλλὰ παίζοντας τρέφε, ἵνα καὶ μᾶλλον οἷὸς τ’ ἧς κα- θορᾶν, ἐφ᾽ ὅ ἔκακστος πέ- φυχεν» («Πολιτείω» Ζ0δτα). Γιὰ τοὺς ἀρχαίους “Ἑλ- ληνες οἱ παιδιὲς σκοπὸ ῥἕ- χουν τὴν ἄσκηση τοῦ σώμα- τος, τῇ διαπαιδαγώγηση τοῦ χαρακτήρα, τὴν καλλιέργεια θάρρους καὶ αὐτένέργειας την τέρψη τῆς ψυχῆς τὴν ἀνάπτυξη ποινωνικῆς καὶ πολιτικῆς συνείδησης, τὴν διάγνωση τῶν κλίσεων, ὅ- πως λέει ὁ Πλάτων, τὴν ἑ- τοιµασία γενικὰ γιὰ τὴ ζωή. Ὅσο μορφωνόμαστε ἅμε- σα κι’ ἐνσυνειδητα, ὥστε νὰ γίνουμε ὁλοκληρωμένοι ἄν- θρωποι, μὲ ἰσορροπημένες δυνάµεις, σωματικὲς, πγευ- ματικὲς καὶ ψυχικές, Ὦἄλλο τόσο μορφώνόμαστε ἔμμεσα κὺ ἀνεπίγνωστα. Ἕνα τέ- τοιο µέσο ἔμμεσης µόρφῳῷ- σης εἶναι καὶ ἡ σωστή ψυ- χαγωγία, ἡ ἀνάλογη δηλ. μὲ τὶς ἀνάγκες µας (τὴν ἡλικία µας, τὶς ἀσχολίες, τὸ περιθάλλον, τὸ κλίμα). Εἷ- ναι δηλ, ἡ Ψυχαγωγία ἀγω- γἡ τῆς ψυχῆς μὲ τρόπο ἐ- λεύθερο κι’ εὐχάριστο. }Μὲ τὴ λέξη Ψυχαγωγία ἐννοοῦ- µε γενικὰ ὅ,τι εὐχαριστεῖ. την φυχἠ καὶ Ἑεκουράζει τὸ νοῦ καὶ τὸ σῶμα. Σήµερα µάλι- στα, πιότερο ἀπὸ κάθε ἄλ- λη ἐποχή, µέσα στὸν ἔντα- τικὸ ουθμὸ τῆς ζωῆς, στὴν ὑπερένταση ποὺ ζοῦμε, Ύγια- τροὶ καὶ ψυχολόγοι συστήη- γουν, σὰν ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἰσοροροπία τοῦ ὀργανι- σμοῦ, γιὰ τὴν ὑγεία τῆς ψυ- χῆς καὶ τοῦ πνεύματος, τὴν χαλάρωση, τὸ τε]βχ. Κι’ αὖ- τὴ τὴ χαλάρωση τὴ δένει, ὄχι ἢ τέλεια ἀπραξία ἀλλὰ κυρίως ἡ ἀλλαγὴ παραστά- σεων µέσα σὲ μιὰ ἀτμόσφαι- ρα ἐλευθερίας καὶ χαρᾶς ποὺ δίνει ἡ ψυχαγωγία, ἀτομικὴ καὶ ὁμαδική. ' ᾽Ανάγκη λοιπὸν ἡ ὄΨνχα- γώγία γιὰ τὸν ἄνθρωπο σὲ κάθε ἡλιπία κι ἁπαραίτητη γιὰ τὸ παιδὶ καὶ τὸν ἔφη- 6ο, γιά μιὰ ἰσοοροπημένη ἆᾱ- νάπτυξη. Ὁ Ἔφηθος, στὴν περίο- δο τῶν ψυχοσωματικῶν µε- ταθολῶν ποὺ περνᾶ, παρου- σιάζει πιὸ εὐπαθῃῆ καὶ εὖαί- σθητο ὀργανισμὸ αι’ αἶσθά- γεται πιὸ εὔκολα πνευματικὴ καὶ σωματικὴ κόπωση, κάτω μάλιστα ἀπὸ θαρυφορτωμέ- νο πρόγραµµα, μὲ ἀποτέλε- σµα, ὀρισμένη περίοδο, ὄχι πάντα ἡτὴν ἴδια θἐθαια σ) ὕλα τὰ ἄτομα, µείωση τῆς ἀποδοτικότητας, αὔξηση τῆς γευρικότητας, διατάραξη τῆς ψυχικῆς ἰσορροπίας μὲ σω- ματικὰ συμπτώματα (πονο- κέφαλο, τάση γιὰ ἐμετό, κ.ἄ.) καὶ ἀντιδράσεις (θιαιό- τητα, ἐπιθετικότητα). Δοχιμάζει ὁ Εφηθος πρωτόγνωρα θιώµατα, ἆλ- λάζουν τὰν διαφέροντά του. Δὲν εἶναι πιὰ περίοδος ἕε- γνοιασιᾶς ἡ Ἐφηδθεία. Ἔνχει τὶς σκέψεις καὶ τὶς λῦπες της, δυνατὲς συγκινήσεις, ἀπ᾿ τὴ μιὰ τάσεις µελαγχο- λίας χι’ ἀπ᾿ τὴν ἄλλη περί- σιο δυναμισμὸ κι ἔνεργητι- κότητα ἐκδηλώσεις τῆς ψι- χοσωματικῆ» ἀλλαγῆς ποὺ συντελεῖται µέσα του. ᾿Αχό- μα τὰ ποοθλήµατα τῆς ζωῆς γύρω του ἀγγίζουν κι ἆπα- σχολοῦν τὸν Ἔφηθο καὶ τὸν ὠριμάκουν νωρίτερα ἀπ᾿ ἄλλοτε καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ὀγάζουν πρόωφα στὴ διοπά- λη. Χρειάκεται σὰν ἀντίδοτο, γιὰ νὰ μὴ λυγίση, λίγη χα- ρά, διαλείµµατα ᾖἘεγνοιασι- ἄς' νὰ Ἑεκουράση μ᾿ εὐχάρι- στο καὶ ὑγιεινὸ τρόπο σῶμα καὶ ψυχή, ἀλλὰ καὶ νὰ διο- χετεύση κάπου τὸ ξεχείλι- σµα τῆς ἐνεργητικότητάς του. Κά µόνο γιατὶ δίνει τὴ χαρά, εἶναι µεγάλη ἡ σηµα- σία τῆς Ψυχαγωγίας. ᾽Αλλὰ καὶ στὴ πνευµα- τικὴ ἀνάπτυξη θοηθεῖ ἡ ν- χαγωγία μὲ τὰ διάφορα πνευματικὰ παιχνίδια, ἀπ᾿ τὴ παιδικη ἀκόμα ἡλιχία. Κυρί- ὡς ὅμως θοηθεῖ ἔμμεσα κι’ ἀνεπίγνωστα στὴ διάπλαση τοῦ χαρακτήρα, διαπαιδαγώ- γεῖ τὸ παιδί. Στὰ ὁμαδικὰ παιχνίδια μαθαίνει καὶ συνηθίζει νὰ παίζη σωστὰ καὶ τίµια, γιὰ νὰ μὴ ζημιώση τὴν ὅμάδα του, νὰ πειθαρχῆ σὲ κανονι- σμούς, συνειδητοποιεί τὴ θέση του χαὶ τὶς σχέσεις του µέσα στὸ σύνολο καὶ τὶς συνέπειες τῆς συμπεριφορᾶς του χι’ ἑτοιμάξζεται γιὰ τὴν κοινωνία. Ἔπτι ὃ χαρακτήρας του διαπλάθετοι, ὄχι μὲ λόγια καὶ κηούγματα --- ποὺ κά- ποτε φέρνουν τὸ ἀντίθετο ἆ- ποτέλεσµα, τὶν ἀντίδραση ἀλλὰ ἐγεργεία ζῶντας τὸ σωστό, ᾽Αλλὰ ἡ Ψυχαγωγία εἷ- γαι καὶ µέσο διαγνωστικὸ τοῦ χαρακτήρα τοῦ ᾿ἸἘφή- 6ου. ᾽Απαλλαγμένος ἀπὸ πε- ριορισμούς, τυπικότητες, Ἆ- περένταση, ἐλεύθερα θὰ ἕἘε- διπλώση τὸν πραγματικὸ ἑαυτό του. Θὰ φανῆ ἄν εἷ- γαι ἐνδοστρεφὴς ἢ ἐξωστρε- φῄής, ἂν ἔχη πρωτοθουλία, ποῦ ἔχει κλίση, κ.λ.π. τσι ἡ Ψυχαγωγία θοηθεῖ καὶ στὸν μελλοντικὸ προσανατο- λισμό του τὸν Ἔφηδο στὴν κονίστρα τῆς ζωῆς, θρίσκον- τας πολλὲς φορὲς σ) αὐτὴ τὰ µέσα ν᾿ ἀποκαλύψη καὶ νὰ, συνειδητοποιήση τὰ και- νούργια ἐνδιαφέροντά του, ποὺ σ᾿ αὐτὴ τὴν ἡλικία ἐμ- µανίζονται, σὰ συνέπεια τῶν ψυχοσωματικῶν µεταθο- λῶν του. ἈΕΐναι καὶ µέσο θεραπευτικό, γιατὶ ὁ Ἔφη- θος μὲ τὰ διάφορα ψυχαγώ- γικὰ µέσα ποὺ θὰ διαλέ- Έη, ἐκδηλώνοντας τὸν γνή- σιο ἑαυτό του Λλυτρώγεται, ὕταν μάλιστα στὴ μαθητικὴ ναὶ οἰκογενειακή του ζωὴ δὲν ἱχανοποιῆται καὶ προχα- λοῦνται συγκρούσεις µέσα του, ψυχικῆ ἔνταση, ἄγχος. λΑνάλογη λοιπὸν πρέπει νἆναι ἡ Ψυχαγωγία ποὺ θὰ προσφέρουμε στὸν Εφηόο, ὥστε νὰ τοῦ δίνη διέξοδο σ’ ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ τὸν ἵκα- νοποιῆ. Έναν ἀχόμα καὶ κοινωνικἩ ἀνάγκη ἡ Ψυχαγωγία. ᾽Α- νοίγει τὴν ψυχη καὶ φέρνει τὸ ἄτομο κοντὰ στοὺς ἆλ- λους. Ὁ ψυχαγωγούμενος ἄνθρωπος αἰσθάνεται εὖφρο- σύνη, εὐφορία πλαταίνει ἡ φυχἠ του ν’ ἀγκαλιάση ὅλο τὸν κόσμο. Ετσι ἡ ὁμαδικὴ ψυχαγωγία καλλιεργεῖ τὴν κοινωνικότητα. Καθώς εἶναι ἔμφυτη στὸν ἄνθρωπο καὶ ἡ ἀνάγχη γιὰ ἠθικὴ ζωή, τὰ µέσα τῆς ὕΨν- χαγωγίας πρέπει νὰ εἶναι σύμφωνα μὲ τὸν ἠθικὸ νό- µο. ᾽Αλλοιῶς, ὅταν ἡ Ῥυχα- γωγία γίνεται σὲ θάρος τῆς ἠθικῆς ζωῆς, δὲν Ἑεχουρά- ἔει, γιατὶ στὸ θάρος δὲν εὖ- χαοιστεῖ κι’ ἔχει σὰν ἔπα- χόλουθο δυσάρεστο συναί- σθηµα, ποῦναι κόπωση, ψυ- μα τῆς ψυχαγωγίας τῶν ἐφήθων στὴ Μέση Ἐκπαί- χική. Γι αὐτὸ χρειάζεται ὀργα- νωμµένη καὶ μὲ ἐποπτεία Ψυ- χαγωγία, γιὰ νἆναν µέρος τῆς παιδαγωγικῆς, γιὰ νὰ γίνη πραγματικὰἁ ἀγωγὴ ψυ- χῆς. Ἡ µόρφωση, ἡ ὑγεία καὶ ἡ ψυχαγωγία τῶν Ἐφήόθων μας ἐξ ἴσου πρέπει νἆναι µέ- ληµα ὅλων µας, Γονέων --- ᾿Εκπαιδευτικῶν --- Πολιτεί- ας, ὅπως γίνεται σ ὅλα τὰ προηγμένα κράτη, γιὰ τὴν ἁρμονικὴ ἀνάπτυξη τῶν γέων. Ὁ Ἔφηθος μπορεῖ νὰ ψυχαγωγῆται μὲ τὸ διάθα- σµα ἑνὸς εὐχάριστου θιθλί- ου, μὲ τὴν ἀκρόαση µουσι- κῆς ἢ τὸ παίξιμο μουσικοῦ ὀργάνου, μὲ τὴ ζωγραφική, τὸ Ἐεφύλλισμα εἰκονογραφη- µένων περιοδικῶν, μὲ τὴν ᾱ- πασχόληση σὲ διάφορες συλ- λογὲς -- ἀκόμα καὶ κιν) κῶν ἀστέρων, νὰ μὴ θεωρῆται ἐπικίνδυνη ἡἢἡ ἀσχολία αὐτή, εἶναι μιὰ παροδικἠ µανία, ποὺ διασκεδάζει τὸ παιδὶ καὶ Τὸ πρόθληµα ὅμως δὲν εἶναι πῶς νὰ προσφέρουμε περισσότερα µέσα ψυχαγωγί. ας ἀλλὰ πῶς θὰ τοποθετη- θοῦν πιὸ καλὰ στὴ ζωὴ τοῦ Ἐφήθου. Γι αὐτὸ κχρειά- ζεται ἡ καθοδήγηση, ἡ ὁρ- γανωµένη ψυχαγωγία. Γονεῖς καὶ Ἐκπαιδευτι- κοὶ θὰ ὁδηγήσουν τὸν Ἔφη- 6ο τὶ νὰ διαλέξη γιὰ νὰ δι- οχετεύση τὸ περίσσεµα τῆς ζωτικότητάς του, ὥστε νὰ μὴ γίνη ἕρμαιο τῶν ἐνστί- χτων καὶ καθὼς ἀπ τὸν Ἔ- Φηθο λείπει τὸ μέτρο, θὰ τοῦ ὑποδείξουν τὸ «μηδὲν ᾱ- γαν», τὸ «πᾶν μµέτρον ἄρι- στον», διότι ἡ ὑπερθολὴ καὶ στὰ κατάλληλα µέσα πάντα θλάπτει. Π.χ. νὰ παραχο- λουθῆται ἢ μανία τοῦ διαθά- σµατος' τὶ διαθάζει καὶ πότε διαθάζει, ὥστε νὰ μὴ γίνε- ται τὸ διάθασµα σὲ θάρος τῶν µαθηµάτων ἢ τοῦ ὕ- πνου, νὰ μὴ τοῦ καλλιεργῇ τὴ µόνωση ἢ τὴ νοσηρὴ φαν- τασία, νὰ ἔχη τὴν ἱκανότητα τῆς ἐπιλογῆς καὶ νὰ μὴ δια- ΣΕΛΙΣ 9 Βοηθοῦ Γυμνασιάρχου στὸ Α΄ Γυμν. Θηλ. Λ/σοῦ. ἰσόρροπη ἀνάπτυξη τῆς προ- σωπικότητας ποὺ διαµορφώ- γεται αὐτὴν τὴν περίοδο τῆς ζωῆς κι ἔχει σημασία γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία σ’ ὅλη του τὴ ζωή. Ἡ καθοδήγηση ὅμως πρέ- πει νὰ γίνεται μὲ πολὺ διά- κριση, ἔμμεσα. Ό καθοδη- γητῆς νὰ ἐμπνέῃ κι ὄχι νὰ διατάζη ἢ νὰ ὑπαγορεύη, ὅ,τι ἔχει τὸν τόνο τῆς ἐπιθολῆς Φέρνει ἀντίδοαση σ αὐτὴ τὴν ἡλικία, ἑπομένως προκα- λεῖ τὸ ἀντίθετο ἀπ᾿ τὸ ἔπιδι- ὠκόμενο ἀποτέλεσμα. Τὶ γίνεται ὅμως στὸν τό- πο µας στὸν τοµέα αὐτό Ἔϊχουν οἱ Εθηθοί µας ψυχαγωγία καὶ εἶναι ἐκείνη ποὺ πρέπει Θὰ ποῦν πολλοὶ πὼς τὰ παιδιὰ σήμερα διαθέτουν ᾱ- ὤθονα µέσα ψυχαγωγίας. (Γέμισε ὃ κόσμος ἀπὺ ϱα- διόφωνα, µαγνητόφωνα, πίχ --- ἄπ, τηλεοράσεις, ἔχουν τὸν κινηματογράφο, διοργα- γώνουν ποσμικὲς συγκεντρώ- σεις). ᾽Αλλὰ εἶναι ἡ Ῥυχα- τὸ Ἐεκουράζει ---, μὲ πνευ- ματικὰ παιχνίδια, σπόρ, πε- ρίπατο. Ὅσο τὸ περιεχόµε- νο αὐτῶν τῶν ἁἀπασχολήσε- ὧν εἶναι πιὸ πνευματιχὸ, τόσο καὶ ἡ ἔμμεση ἐπίδραση στὸ ἄτομο πιὸ εὐεργετικὴ γιὰ τὸν ψυχοπνευµατικό του κόσμο. σκουν λεγχο, θάζη ὅτι τύχη. Τι αὐτὸ ἆ- παραίτητο τὰ παιδιά νὰ θοί- στὴ θιθλιοθήκη τῆς τάξης τους τὰ κατάλληλα ϐ6ι- ἑλία, ἀνάλογα δηλ. μὲ διανοητικἡ ἡλικία καὶ τὰ ἓν- διαφέροντά τους). Ἡ καλὴ Ψυχαγωγία µπροὐποθέτει ἕ- ὥστε νὰ πετύχη ἡ γωγία ποὺ ταιριάζει στὴν ἠλιχία τους, ποὺ χοειάζεται ὁ ψυχοπνευματιχλός τους κύ- σµος, θοηθεῖ στὴν φύσιολο. γική, ὑγιεινὴ ἀνέλιξή τους, τὴν ἔχουν τὴν ὥρα ποὺ ποέ- πει Ἠ τοὺς μένει καιρὸς γιὰ ψυχαγωγία τὴ ες (Συνεχίζεται). Σ, χ Ώ το ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟΝ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ἔχουμε ἕνα ἵ- στορικὸ ὑπόόαθρο, τὴν µακραίώνη ἱστορία µας πού, ὅπως ἀναγνωρίζουν ὅλοι οἱ λαοί, ἀποτελει ἐν συνδυασμῷ μὲ τὶς καταθολὲς τοῦ χριστιανισμοῦ τῇ θάση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Εμεῖς ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὴ μητρικὴ ἀγκάλη καὶ ἀγωνιζόμενοι νὰ ἀκολου- «.θήσουµε τὸν προδιαγεγραμμµένο δρό- μο ἀνοίγουμε πέρασµα ἀνάμεσα στὶς τόσες συμπληγάδες ποὺ φράζουν τὸ διάόα µας. .. Στὰ σχολεῖα, ποὺ ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους προορισμούς των εἶναι νὰ μάθουν τὸν νέον νὰ γνωρίση τὸν ἑαυ- τό του, νὰ κατανοήση ποιὸς εἶναι, ποιὸς ὁ προορισμός του καὶ ποῖα τὰ καθήκοντα του, τὸν ὁδηγοῦμε σ᾿ αὐ- τὰ καὶ μὲ τοὺς ἑορτασμοὺς δύο τρι- ὢν ἐπετείων ποὺ ἡ σηµασία τοὺς ἔχει ξεπεράσει τὰ στενἁ σύνορα τῶν πα- τρίδων καὶ ἔχουν γίνει πανανθρώπι- νες γιορτές. Γιατὶ µήπως δὲν εἶναι τὸ πρῶτο χαμόγελο τῆς νίκης στὸ Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οἱ νῖκες τῶν Ἑλ- λήνων στὴν ᾽Αλόανία, µήπως δὲν εἴ- µαστε οἱ Ἕλληνες ποὺ ὅταν «παντοῦ τἄσκιαζε ἡ φοθέρα καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαθιὰ» σηκώσαµε µόνοι τὸ ἀνά- στηµά µας νικώντας ὅπως πάντα τὸν ἑαυτό µας γιὰ νὰ διδάξουµε στοὺς λαοὺς πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν πεθαίνει Μήπως μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλε- μο καὶ τὸν ἐμπαιγμὸ τῶν μικρῶν ἀπὸ τοὺς μεγάλους δὲν εἴμαστε ἐμεῖς, στὴν Κύπρο τούτη τὴ φορά, ποὺ μὲ τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς σηκώσαμµε ἕνα πόλεμο ἐνάντια σὲ μιὰ πάνοπλη αὖὐ- τοκρατορία γιὰ τὸ γλυκὸ ὅραμα τῆς λευτεριάᾶς δὲν εἶναι δική µας ἡ ἆρ- χὴ ποὺ ξύπνησε τὸν ἐγκέλαδο τοῦτο τῆς ἐλευθερίας στὴ μαύρη ἤπειρο καὶ τῶν ὅπου γῆς μικρῶν λαῶν Γιατὶ προμετωπίδα µας ἔχουμε τὸ γνωστὸ «ἡ µεγαλωσύνη στὰ ἔθνη δὲν μετριέται μὲ τὸ στρέµµα, μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ μὲ τὸ αἷμα». Ὅταν λοιπὸν γιορτάζουµε τὶς µεγάλες τοῦτες µέρες τοῦ πλανήτου μας, καὶ στεκόµαστε σὲ μιὰ δύο ἅἄλ- λες ἡμερομηνίες γραμμένες μὲ αἷμα καὶ δόξα, ἀκούγονται ἀπὸ παντοῦ ψί- θυροι πὼς στὰ σχολεῖα δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο ἀπὸ γιορτὲς καὶ πανη- γύρια. Ζητοῦνται ἐξηγῆσεις, δίδονται ὁ- δηγίες -- εἶναι ἀλήθεια πὼς κανένας περιορισμὸς δὲν ἐπεθλήθη ἀπὸ πλευ- ρᾶς Ὑπουργείου -- γίνονται εἰσηγή- σεις καὶ ὑποδείξεις ἀπὸ πολλοὺς ἆ- νίδεους νὰ τὰ περιορίσουµε ὅλα αὖὐ- τὰ καὶ νὰ ἐπιμένουμε στὴ διεύρυνση τοῦ πνευματικοῦ ὁρίζοντα τῶν µαδι- τῶν ἄσχετο πὼς ἂν τοὺς ἀκολουθή- σουµε θὰ φτιάξουμε νέους ποὺ πολλὰ θὰ γνωρίζουν, χωρὶς ὅμως προορι- σµό, κατεύθυνση, σκοπὸ στὴ ζωή τους, δούλους τῶν πειρασμῶν τοῦ χρήματος, τῆς πολιτικῆς καὶ τοῦ ἴδι- ου τοῦ ἑαυτοῦ τους. ᾿Αποροῦμε, ἂν οἱ γύρω µας προ- θάλλουν σὰν αἴτημα τὸν περιορισμὸ τῶν ἑορτασμῶν τούτων, τὶ θὰ ποῦν ὅ- ταν πληροφορηθοῦν ὅτι γιὰ τὴν ἐθνι- κή µας ὑπόσταση ἑορτάζουμε τὴν 28ην ᾿Οκτωθρίου, τὴν. 25ην Μαρτίου, καὶ τὴν Την ᾿Απριλίου, γιὰ τὰ Ἠνωμέ- να Ἔθνη ὅμως ἔχουμε γιορτὴ γιὰ τὴν ἵδρυση τοῦ Ο.Η.Ε., γιορτὴ γιὰ τὴν ἵδρυση τῆς ΟΥΜΕΣΚΟ, γιορτὴ γιὰ τὴν ἠνωμένη Εὐρώπη, γιορτὴ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώµατα, ἔτος διὰ τὴν καταπολέμηση τῆς πείνας, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο. . Πιστεύουμε πῶς οἱ γιορτὲς γιὰ τὴν ἐθνική µας ὑπόσταση, τούὐλάχι- στον τὶς δύσκολες ὅπως ἑδήλωσε καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τοῦτες μέρες, δὲν πρέπει νὰ ὑποτονισθοῦν καὶ νὰ ἀλλοιωθοῦν. Γιὰ τὶς γιορτὲς τοῦ Ο.Η.Ε. ποὺ πᾶνε νὰ καταλάθουν τὴν θέση τῆς πατρίδας, νὰ μᾶς ὁδη- γήσουν σὲ μιὰ ἄλλη ἐκτίμηση ἄλλων παραγόντων καὶ προορισμῶν, πᾶνε νὰ ἐπαμθλύνουν τὴν ἔνταση, νὰ διευ- ρύνουν τὸ ὁπτικὸ πεδίο τῶν ἀναζητή- σεων τῶν νέων καὶ νὰ τονίσουν ἄλλα διαφέροντα, νοµίζουµε πῶς δὲν θὰ ἦταν ἄσχημο ἂν μιὰ µέρα µέσα στὸ σχολικὴ χρονιὰ τὴν ἀφιερώναυς ὁλοκλήρου γιὰ τὴν εὐρύτατη καὶ ὅα- ρυσήµαντης σημασίας προσφορὰ τοῦ Ο.Η.Ε. τονίζοντας τὶς εὐθῦνες καὶ ῥ- ποχρεώσεις µας σὰν ἀἁτόμων, ἔθνους καὶ κράτους στὸ ζείδώρο τοῦτο ὀρνα- νισµό. ο) (ἄλλα Σχόλια εἲς τὴν 10ην σελίδα) ΣΕΛΙΣ ὃ δελτίον πα ῃ Διαῦῶςιεςενιςὲ ιτοαὶ Μιὰ ὀκτοοπὴ τῆς ἄπολν- τοποιήσεως τῆς ὕλης εἶναι τὸ παραφόρτωμα τοῦ µαθη- τοῦ μὲ γνώσεις. Σλοπὸς τῆς ἐκπαιδεύσεως ἀπόλυτος Υίνε- ται ἡ γνώση. Οἱ γνώσεις ὅ- µως Ἑχάστου Χλάδον τοῦ ἔπι- στητοῦ εἶναι ἄπειρες. Τι’ αὖ- τὸ ὅταν ἡ ἐκπαίδευση δὲν εἶναι δεσµία τῶν ἐπὶ µέρους γνώσεων, ὡς ἐκ τῆς ἀπολυ- ποποιήσεως τῆς ὕλης, ἐπιλέ- γει τὴν ὕλην, ἐπιλέγει τὶς γνώσεις της, ἐπλλέγεν τς θασικὰς καὶ Ὑονίμους, ἐπιλέ- γει τὶς ἀρχὲς τῆς γνὠσεῦς. Οἱ σχέσεις διδάσχοντος --- διδασκομένου εἰς µίαν ἄλ- . λη περιοχή ὕπου μποροῦμε χὰ δοῦμε διαλεκτικὰ τὰ πράγματα. τὶ εἶνοι αὐτὸς οἱ σχέσεις εἶναι σχέσεις παιδευτικές. Διαφέρουν ἀπὸ τὶς οἴκονομὶ- κές, πολιτικὲς καὶ οἴκογενει- ακές. Ποιά ἀπολυτοποίηση γίνεται ἐδῶς Δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισθητή- ση εὔχολα πανεὶς ὅτι οἱ σχέ- σεις αὗτὲς πρέπει νὰ στηοί- ζωνται πάνω σὲ μιὰ δηµο- κρατικἡ ἀντίληψη. Πρέπει ὅ- µως νὰ διευκρινισθῆ τὶ ἔγ- γοοῦμε μὲ τὴ δημοκρατική ἀντίληψη. Ἐν πρώτοις ἡ δη- μοκρατικὴ ἁντίκαψη δὲν ση- µαίνει κατάργηση πλαισίων καὶ ὁρίων. Μέσα στην πιὸ ὑγιῆ ἔννοια καὶ ἐφαρμογή τῆς δημοκρατίας ὅπως π.χ. τὴν ἀναπτύσσει ὁ Ἠερικλῆς στὸν ᾿Ἐπιτάφιο ἡ ἀξιοκρατία εἶναι 6ασικὁ στοιχεῖα τῆς δη- µοκρατίας. Σημαίνει θέδαια δημοκρατία ἰσονομία καὶ ἱ- σοπολιτεία ἢ χαὶ παροχἡ ἵ- σων εὐκαιριῶν, δὲν σηµαίνει ὅμως κατάργηση τῆς ἀξίας. ΑΦ) ἧς στιγμῆς καταργεῖ- ται στὴ δημοκρατία ἅ άξια- χρατία τὸ ἐπαχόλουθο εἶναι ἀναρχία Ἠ καὶ φανλοκρατίο μὲ περαιτέρω ἐπακόλουθο τὴν διγτατορία. «Ἀπομένως καὶ στὶς σχέ- σεις ἐκπαιδεύοντος καὶ ἐκ- παιδευοµένου, ὅπου οἵἳ σχέ- σεις ποέπει νὰ εἶναι δηµο- κρατικὲς μὲ τὴν ἀνωτέρω διατυπωθεῖσαν ἔννοια, ὥτοι ἀξιοκρατικῶς δημοκρατικές. Ἐν προκειμένω Ἡ ἀξιοχουτι- κἡ κατάσταση ἔχει συγκεκοι- µένα ὡς ἑξῆς: Ἡ παιδεία εἶναι μιά ὑψίστη ἀξία. 'Ὁ ἐκπαιδεύων ἔχει τὴν εὐθύνη νά θοηθήση καὶ νὰ, χαθοδη- :«γήση τὸν ἐκπαιδευόμενο στὴν πραγμάτωση αὐτῆς τῆς ἀξί- ας. Ἡ παιδεία περαιτέρω συ- νἰσταται στὴν δημιουργικὴ ἀφομοίωση τῶν θασικῶν ἐμ- πειριῶν καὶ γνώσεων ἢ καλύ- τερα᾿ τῶν ἀρχῶν ποὺ διέπουν τὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες τῆς παλαιοτέρας Υενεᾶς. Στὴν «ἐπιχείρηση» αὐτὴ τῆς δημιουργικῆς ἀφομοιώσεως ὁὃ γέος πηγαίνει μὲ ὅλη τὴν φρεσκάδα καὶ δύναµη τῆς γεανικῆς φυχῆς του. Πας ἅ- λην ὅμως τὴ δύναμη τοῦ μναλοῦ του δὲν μποοσὶ ὕλα νὰ τὰ κρίνη. Χρειάζεται στὴν κοἰση του θοήθεια καὶ καθο- δήγηση, ἄλλως ἐκτρέπεται καὶ παραστρατεῖ ἢ πειραµα- τίζεται ἀνώφελα ἐπικίνδυνα καὶ πληρώνει ἐνίοτε πολὺ ὕ- ψηλὸ τίμημα γι’ αὐτὺ τὸν πει- οαματισμό. 'Απὸ τὴν ἄλλη δὲν µπο- οοῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὃ γέος πρέπει νὰ σέρνεται «ἀπὸ τὴ μύτη». Αν ὁ ἐχπαιδεύων γνωοίζα τὶ σηµαίνει ἑκπαί- δευση θὰ τοῦ παρέχη ὁλονὲν καὶ περισσότερα περιθώρια µέσα στὰ ὁποῖα ὁ νέος νὰ ᾱ- σχκῆ τῇ κρίση του καὶ πειρα- µατίζεται τόσο στὴν ἀπόκτη- ση γνώσεὼν καὶ ἐμπειριῶν ὃ- σο καὶ γενικώτερα τρόπων ζωῆς! Αν ὁ ἐκπαιδεύων δὲν ἀφήνη περιθώρια τότε µπο- ρεῖ νὰ κάµη ἕνα γέο ἄθουλο, χωρὶς καμμιὰ ζωντάνια καὶ χωρὶς' προθυμία ἀναλήψεως εὐθυνῶν ἢ μπορεῖ νὰ τὸν κά- µη ἕνα «ὀργισμένο» νέο δια- κατεχόμενο ἀπὸ τὴ μανία ἑ- παναστάσεως, ἕνα γέο ὁὃ ὁ- πρῖος νὰ μἠ ἀναγνωρίξη καμ- μιὰν ἁξία τῆς παλαιοτέρας γενεᾶς. Κυ ἐδῶ, γιὰ ἕνα ποὺ δλέ- πει τὰ πράγματα διαλεκτικἁ χαὶ δὲν ἀπολυτοπαιεῖ τὴ μιὰ ἀπὺ τὲς δυὸ πλευρές, τὸ θέ- μα εἶναι θέµα σὐνθέσεως τῶν δύο παραγόντων θάσει τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ὕ- πάρξεως καὶ τῶν δυὸ καὶ τῆς ἰδιοτυπίας ἢ ἰδιοσύστα- σίας ἑκάστου. Ἡ ἰδιοτυπία ἑκάστου συνίσταται στὸ ὅτι ὃ ἕνας εἶναι ὥριμος καὶ ὁ ἄλλος «ὠριμάζων». Ἡ ἴδιο- φ συστασία αὐτὴ δὲν μπορεῖ γὰ παραθλεφθῃη πι ἑπομέ- γως καὶ οἱ σχέσεις ρυθμίζον- ται ἀναλόγῶς. Εΐναι ζήτημα µέτρου τώρα ὡς ποιὸ ση- μεῖο θὰ δώση ὁ ἐππαιδεύων ἐλευθερία. λς πάρώμε μιὰ ἄλλη πε- ρἰπιωση ἀπολυτοποιῆσεώς. ἸΑκούομε κάποτε ἕνα εἰδικὸ γὰ τονίζη ὅτι τὸ ἅπαντο εἷ- γαι ἡ εἰδικότης ἢ ἡ εἰδίκεν- σή του. ᾿᾽Ακούομε π.χ. ἕνα ψυχολόγο νὰ ψέγη τοὺς ἐκ- παιδευτικοὺς γιατὶ δὲν ξέ- ρουν ψυχολογία καὶ δὲν ἕ- Φαρμόζουν τὴν Ψυχολογία. Μπορεϊῖ νὰ ἔχη δίκαιο ἢ κἁ- ποια δίκαιο. ᾿Ακούομε ὅμως τὸν ἴδιο ψυχολόγο νὰ μιλᾶ καὶ γιὰ τὸ αἰσθητικὰ καὶ γιὰ τὰ ἠθικὰ καὶ γιὰ τὰ οἱ- κονομικὰ καὶ ἱστορικὰ ητη- µατα καὶ νὰ λέγη ὅτι μὲ τὴ ψυχολογία του ἐξηγοῦνται τὰ πάντα. Καὶ ἡ λοχικὴ γιὰ τὸν ψυχολόγο αὐτὸ εἶναι κά: τι ποὺ μποοεῖ νὰ ἐξηγηθή Ψυχολογικά. Ἠϊΐναι ἀλήθεια ὅτι στὸ τέλος τοῦ περασµέ- νου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ πα- θόντος αἰῶνος ἐπεκράτησε στὴ διανόηση τῶν Ἐθρωπαί- ὧν καὶ τῶν ᾽Αμερικανῶν αὖ- τὴ ἃ ἀντλαφη, ὅτι ἃτ]. ἃ ψυχολογία ἑρμηνεύεται πάν- τα. Ἠταν ὃ περίφηµος ὦν- χολογισμὸς ποὺ εἶχε κυριας: χήση γιὰ ἕνα διάστηµα καὶ στὴ Φιλοσοφία καὶ στὴ λογι- κὴ µέχοις ὅτου ὁ Ηιςςος] μὲ τὶς περίφημες «Λογικὲς ἕ- ρευνές» του τὸν ἀνήρεσε. «Ἡ διαλεχτικὴ δὲν ἀποορί- πτει τὸν εἰδικὸ στοχασμὸ ἢ τὴν ἐπιστημονικὴ σκέψη. Ἐκεῖνο ποὺ ἐπισημαίνγει Ἡ διαλεκτικἠἡ εἶναι τὸ γεγσ- γὸς ὅτι ἡ ἐπιατημονικὴ σκέ- Μη εἶναι σκέψη τοῦ ἐπὶ µέ- ρους ααὶ σιέψη ποὺ δὲν γνωρίξει τὸν ἑαυτό της. Ἡ ἐπιστημονικὴ σκέψη πολλὲς φορὲς ὄχι µόνο δὲν γνωρί- ζει τὸν ἑαυτό της, ὄχι µόνο δὲν γνωσίζει ὅτι εἶναι εἶδι- κἡ σκέψη καὶ σχέψη τοῦ µέ- θοὺς ἀλλὰ προχωρεῖ στὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι σκέπτεται γιὰ τὸ ὅλο και ἔτσι περιπίπτει στὶς ἐπιστημονικὲς δεισιδαι- µονίες. Θυμηθῆτε τὺν ψυ- χολόγο µας ποὺ προχωρεῖ καὶ νομίζει ὅτι μπορεῖ σὰν ἠυχολόγος νὰ μιλᾶ κοὶ γιὰ ἠθικὰ καὶ γιὰ αἰσθητικὰ καὶ ΟΕΑΜΕΙ παιδες ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 . Τοῦ κ. 1. ΚΟΥΤΣΑΚΟΥ Γενικοῦ ᾿Επιθεωρητοῦ Μέσης Ἐκπαιδεύσεως τὴν. οἰκονομία. Αὐτὸς περι- πίπτει στὸ λάθος ὅτι ἐκλαμ- θάνει τὸ µέρος ἀντὶ τοῦ ὅλου Ἠ, ὅτι ὑπεραπλουστεύει τὰ ζητήματα ἢ ἀπολυτοποιεῖ τὴ ᾠνχολοῄα νομίζοντας ὅτι τὰ πάντα εἶναι ψυχολογία. Μὲ τὰ παραδείγματα τοῦ διδακτικοῦ ὑλισμοῦ, τοῦ µε- θολογισμοῦ καὶ τοῦ φυχολο- γισμοῦ ἔγινε ἴσως κάπως κα- θαρὸ τὶ σηµαίνει ἄπολυτο- ποίηση. Ἡ διαλεκτικὰ σκέ- φη εἶναι ἀκριθῶς ἐναντίον αὐτῆς τῆς ἀπολυτοποιήσε- ως. Ἡ διαλεκτικὴ σκέψη δὲν δέχεται νὰ ἀγνσοήση, νᾶ Όυ- σιάση, νὰ ἀπορρίψη τὸν ἕνα παράγοντα ἢ τὸ ἕνα µέρος γαὶ νὰ πάρῃ τὸ ἄλλο σὰν τὸ ἅπαντο. ᾿Αρνεῖται ἔντονα ἡ διαλεμτικὴ νὰ πάοη τὸ µέρος ἀντὶ τοῦ ὅλου, ᾿Ασ- γεῖται π.χ. νὰ πάρη µόνο τὴν ὕλη ἀντὶ τοῦ ὅλου συµ- πλέγματος τῶν παραγόντων ποὺ συγκρατοῦν τὴν ἐἔκπαί- δευση. ᾿Αρνεῖται νὰ πάρη μόνο τὴ μέθοδο σὰν τὸ µόνο ἢ τὸ ἅπαντο στὴν ἐκπαίδευ- ση. Ἡ διαλεκτική θέλει νὰ πάρη ὅλους τοὺς παράγον- τες νά τοὺς συνθεωρήση ὅ- λους ναὶ νὰ τοὺς συνθέση, γιατὶ θασικὴ ἀρχὴ τῆς δια- λεχτιχῆς σιέψεως εἶναι Ἡ σύνθεση καὶ ἡ ὁλότης Ἡ ἄλλως λεγόμενο ἢ διαλεχτι- κἡ Ἐεχινᾶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι ἡ ἄλήθεια θρίσκεται στὴ σύνθεση καὶ στὸ ὅὕλο, ἐνῶ στὴν ἁπλοποίηση τὸ ψεῦ- δος, Ὅταν ὁ στοχαξόµενος ἢ ὃ ποάττων δὲν θλέπη τὸ ὅλο ἡ τὴ σύνθεση ἀλλὰ µόνο τὸ ἕνα µέρος πέφτει στὸ ψεῦ- δος καὶ στὸ φανατισμό. Μὲ ἄλλα λόγια ἡ ἀπώλεια τοῦ ὅλου Ὦἡ τῆς συνθέσεως ὅδη- γεῖ στὴν ἄγνοια, στὴν πα- ραποίηση τῆς πραγµατικότη- τος καὶ στὸ ψεῦδος. Ας δοῦμε μιὰν ἄλλη µορ- Φφἠ ἀπολείας τοῦ ὅλου ἢ τῆς συνθέσεως. ΤΠολλαὶ ἄνθοςα- ποι καὶ κπρῶτοι καὶ καλύ- τεροι οἱ εἰδιχοὶ καὶ τεχνολό- γοι, ἀλλὰ καὶ οἳ ἁπλοὶ πο- Ἅἴτες, ἐκθειάζουν τὸ παρὸν γιὰ τὴν τεραστία πρόοδο. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι ἡ τεχνολογικὰ καὶ ἔπιστημονι- κἡ πρόοδος εἶναι τεραστία καὶ συγχούνὼς πολὺ θεαμα- τική. Τι) αὐτοὺς τὸ πᾶν εἷ- ναι τὺ παρόν. Ὁ ἁπλὸς ἄν- θρώπος λέγει: «Τὰ σίδερα πετοῦν». 'Ὁ τεχνολόγος χαὶ- χᾶται λέγοντας «ἔχομεν ἐκ- πορθήσει τὸ διάστηµα». ᾽Α- σφαλῶς ἃ περηφάνεια τους εἶναι δικαία. Θὰ συνεχίσουν, ἂν σᾶς ἀπούσουν νὰ μιλᾶτε καμμιὰ φορὰ γιὰ τὸ παρελ- θὸν τὶ «φλυαρίες γιὰ τὸ παρελθὸγ». Σήµερα τὸ πᾶν εἶναι παρὸν μὲ τὴ τεραστία πράαδα. Τὸ παρελθὸν ὃδια- γράφει, Δὲν ὑπάρχει παρελ- θὸν παρὰ στὸ μναλὸ µεορι- χῶν νοσταλγῶν φιλολόγων, ἱστορικῶν καὶ ἀρχαιολόγων. ἼἜτσι ἀπολυτοποιοῦν τὸ παρὀν. Τὸ παρελθὸν δὲν ὗ- πάρχει γι’ αὐτούς. Κι’ ὅμως γιὰ νὰ πάρωµε τοὺς τεγνο- λόγους ἐξυμνητὰς τοῦ πα- οόντος καὶ ἀρνητὰς τοῦ πα- ρελθόντος: Ἡ τέχνη κύριοι τὴν ὁποίαν λατρευετε εἶναι ἀκοιθῶς ἂἄπ᾿ ἐκεῖνα τὰ δε- δοµένα ποὺ εἶναι ἄδιανόητα χωρὶς τὸ παρελθόν. Ἡ τε- χνικὴ ἔχει τὴν µμµακροτέραν ἱστορίαν ἐπὶ τῆς γῆς. Ἑὶς ἕνα ἁπλὸ τεχνικὸ κατασκεύ- ασμα ποὺ ἔχει παραδείγµα- τος χάορι τροχοὺς ἵὉπ τὸ παρελθὸν χιλιάδων ἐτῶν, ὅ- λῶν τῶν ἐτῶν, ἀπὸ τότε ποὺ ἀνεκαλύφθη ὁ τροχός. Ἠλέπομε λοιπὸν στὴ σκἑ- ψη καὶ στῃ διάθεση τοῦ τε- χνολόγου παὺ σκιαγραφήσα- µε µίαν ἄρνηση τοῦ παρελ- θόντος καὶ μιά ἁπολυταπαίη- ση τοῦ παρόντος. Ἡ ἁλή- θεια ὅμως εἶναι στὴ σύνθεση ποὺ λέγεται παρελθὀν καὶ παρὸν καὶ ἐνῶ θλέπει τὴ σύνθεση, αὐτὸ τὸ ὕλο στὴν πιὸ συγκεκριμένη καὶ αἰσθη- ταποιηµένη παρουσία του σ’ ἕνα µηχάνηµα δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀναγνωρίση. Ὀλέπομε λοιπὸν τὴν ἀπολυτοποίηση σὰν ἄρνηση τοῦ παρελθόντος σὰν ἁπλούστευση τῶν πρα- γµάτων. Ἡ ἀπολυτοποίηση αὐτὰ τοῦ παρόντος καὶ ἡ ἆ- πλούστευση τῶν πραγμάτων εἶναι µέχοι. τινὸς (γιατὶ ὃ- πάρχουν καὶ ἄλλοι λόγοι) μιὰ ἀπὸ τὶς αἰτίες τῆς δια- στάσεως τῶν δύο γενεῶν, παλαιοτέρας καὶ νεωτέρας. Είναι γνωστη σ) ἀρκετὲς χῶ- ϱες ἡ σύγκρουση τῶν δύο γενεῶν, 'Ἡ Έξαρση ἢ καὶ ᾱ- πολυτοποίηση τοῦ παρόντος εἶναι συνορτηµένηΏ πρὸς τῆν ἀνάπτυξη τοῦ ὑποχειμεχι- σμοῦ, Ἡ ἀνάπτοξη αὐτὴ χὠ- γει τὶς οἶζες της θαθειά στὴν γεωτέρα Εὐρωπαϊκη ἱ- στορία. Συγχοόνως ὅμως ἡ ἔξαρση ἢ ἀπολύτοποίηση τοῦ παρόντος ὑποθοηθει τὴν ἆᾱ- νγάπτυξη τοῦ ὑποχειμεγισμοῦ, «Ὁ. ὑπονειμενισμὺς ἐξαίρει τὸ παρὸν διότι µέσα στὸ ρευστὸ ἀσχημάτιστο παρὺὸν τὸ ὑποχείμενο ἔχει περισσό- τερα περιθώρια ἐλευθερίας ἢ καὶ ἀσνδοσίας παρά µέσα στὸ ὕδη ἀποχουσταλλωθὲν παρελθόν. Στὴν ἐκπαίδευση ἄπολι- τοποίηση τοῦ παρόντος ση- µαίνει ἐξοθέλιση τοῦ παρελ- θόντος σὰν µαθήµατος ἵστο- ρίας χαὶ σάν διαθέσεως ᾱ- ναγωγῆς στὸ παρελθὀν. Τὸ παρὸν ὑμώς σὰν ἀσχημάτι- στο ποὺ εἶναι ὅπως πάντοτε χαὶ περισσότερο τώρα Όπο- δοηθεῖ τὸν ὀποκειμενισμό. Τὸ παρὸν ἑρμηνεύεται πο- λὴ περισσότερο ποικιλότροπα ἀπὸ τὸ παρελθόν. Τὸ παρὸν μποροῦμε νὰ τὸ ἀλλάξωμε να ώ ον αλης ἢ ἐλπίζομε νὰ τὸ ἀλλάξωμε ἐνῶ τὸ παρελθὸν εἶναι ὅ,τι εἶναι. Τιὸ νὰ εἵμαστε ὅμως δί- καιοι καὶ γιά νὰ εἴμαστε διαλεκτικοὶ στη σκέψη μᾶς ἂς δοῦμε καὶ τὴν ἄλλη πλει- ρά. Ας δοῦμε τὸν νοσταλγὸ τοῦ. παρελθόντος. Υπάρ- ώς χουν -- καὶ ὑπῆρχαν πάν- τοτε -- καὶ ἐχεῖνοι ποὺ ἆθ- γοῦνται τὸ παρὸν καὶ ἀπολι- τοποιοῦν τὸ παρελθὀν. Τὸ : τν : παρὸν εἶναι ὕλο διαφθορὰ μαὶ ἐξαχρείωσις λέγουν δὲν ἀξίζει τίποτε. 'Ἐκεϊῖνο ποὺ ᾱ- Ἐίξει εἶναι τὸ παρελθόν. “Ο- τι δὲν. εἶναι παοςλθὸν εἶναι σάπιο καὶ ἀνάξιο, Εἶναι ἡ ἄλλη πλευρὰ αὐτὴ. Ἐΐναι καὶ µατα ποὺ δὲν ἐξυπηρετοῦν τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη εἷ- ναι μιὰ ἄσκοπη ταλαιπωρία, εἶναι σπατάλη χοημάτων. ἹἩ ἐνπαίδενση, }ένουν οἱ θιασῶτες αὐτῆς τῆς ἄντι)ή- ψεως, πρέπει νὰ ἔπαγγελ- µατοποιηθῆ. Ἑπομένως ὅσα µαθήµατα. δὲν καταοτίζουν ἐπαγγελματικὰ πρέπει νὰ παραγραφοῦν καὶ νὰ οϱι- ὦθοῦν εἷς τὸν νάλαθον τῶν ἀχοήστων. (Συνεχίζεται) τὸ σπουργτι «ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ: ΨΜΟΤΟΝΙΑ το ΣΑΝΤΑ ΡΟΖΑ 326 ΛΕΥΚΕΣΣΙΑ τηλ. 72021- 224959 Νου ΡηΙιΝΖάιΙ Νβθυωίοσοος τὸ εφτάιψυγχο Νου Ίροος τὸ μαγικὀ χαλί ΑυΟΙ µια µεγαλη. δυναμµικη χαρη στην Τεχνολογ ΝΦΙ/ 1200 ττ ο Δαυίΐδ ΑυΟι 6ο ο κουβαλητὴς Ν» εταιρια που προηγείται ικη υπεροχη της ή ΑυθιςΟυΡΕΦΘ ΝΘΙ Πο 80 τὸ διαστημόπλοιο Αὐθιῖοοι5 ο κατακτητής ΠΟΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΜΑ τὸ καθαροσιµο 8η 3Λοοιμι) δμήμοσλην ὁ 50ΟΥ 1 3γΙΞ1οᾷ 119 «ΑΞἠΦΧΜ1ΟΙὰ 933. ΡΟΧ οφολμήρ ΛΩολόμοι, 9 Οἱ ρολ ΩΟΟΊΙΦ ΛΩΟΠ]ΟΩΛΑ 319 ᾿ΛΦΩΦΙΗΟΟΨ, Λῷν Ὀλοήωο Ὢν 913 ΛΟΛΙΟΙΙ ὉΙΩΟ Ὠγο 1. οοιγγφονοιήογοιή 3ἠ Ὀλιλογὴ χο Φρολ]λόγ 9ᾳ01 3ἡ 51, -ΡΥΗΛΑ., ϱ ΛΌΙΩΟΙιΟ 'αολργαή ϱοἱ 9ο03ή) ϱν ΟΙ 1 οοήἈγοιι ϱ 301λον, ΑθΟΦΟ ΛΟΝ 913 ΑΟΛΧ]Ο ΊΟὰ Φ3ΛΗΙΥΥ31, Ἰο ΛΟΟΦΧΌΥΙ, 9091 Ὁχουν Λίµ. 913 1313 νὶ Ἴγοθιοβι, γοὰ 98ΙΥΩΟΧὰ 1Ο ΛΑΟΛΙΦΦ ΙΧ -ΛΟΠΟΟΥΟΧ ὉΛᾷ ΛΒἠΟΛΙΩ Όροι 1Ο 9Ω90χ ΟΛΦΟΙΗΟ 310ΟἠΟΛΧ ΊΟ Ίο “ὉΟΒ1Οῃ ΙΟΥΥΡ 1 Ί391Λ8αν Οιθολιο ὧν ΛΞἠΟΥΦΑΦ Λ09 «ΊΟΧ ΛΟΊΟ] ΑΦ ζ,. ΑΟΟΟΦΙΛΩΟΧ 'ΘΩΟΧΙΥΟΤΠΙΟΦΙ 3Ο 9ΩΟ1 ΛΞΠΟΛΟΛΟΧΟ ο ΑΞΠΟΛΩοΟΟφ 1οὰ ΛΞΠΟΟΊΧΟΦ ΛΟ1Ο, Ὀοήὴ ΟΟΛΟΙΟ 93ΛΩΥ -Οχ 51 ΛΟΙΛΟΙΟ ον 3Π ΛΟΛΟΞΦ 1ΟΛΙΞ1ΩὉ 119 Φροαινοήσιαρ 0ος ΛΞΗΩΟΟΦΦ ὉΛ ΟΠ Ω3ΟΙΞΠΟΛΦΟ αβἠοοἰμγιὴ 310] Ῥαοχο ΛΟλΟοι οοή Ὁ -- ΦΙΛΧΟΙΟΑ ὪΟφΙΛρ Ὁ]ή 3ΛΙΑ3 ΛΦΙΝΞΦΩΟΙΛ ἀωι ΦοΑιοα ϱ 1 -- ΘΦΙ3Υ31 3οᾳοοαῷφ 43 Ἰοὰα ρα { Όν Ἡ« Ὁόφ ἰοοιήρα ΟΥΥΦ 1 Οἱ 1 5οοβἡ ὨΛλοι ο δοή -3γοι, 2Η0ΩΦΙΟΠΟΙΒΙ 3019 1313 α΄ μήορο ὑμνωσν Λιν βή ΛΟΟΦΣΟΥΙ, »Ὢγὴ αοήἡ ΦΩΟΦοΟΙλαΩο 5ρον 3ἡ ὨὈ0ῃοιοῦ οἱ 1318 ΑΝ ΦΟΟΟΟΥΦΘ 31 Λοιωοοο 1Ὀλρομφ “ΧΞ1 Ὁὶ 913 Ώοιχοφιόβ] ᾳοἳ 9ούβΗ ᾷΟ1ΟΧ ον 913 ΛΩθΟ οφ μαωοτ, Λι 3ὴ νοὰ ΦόρήοΥγο ΙΧ ΟΙΥΟΦΙΟ31/, 001 ΦΞΙΥΩΟΧ δἱι1. 1ΟΝ 1γοφιό31, ο) ΟΥγΟ οσοι ὃοή Λοιφοι, 3ἠ }οὰ -- ΘΒΛΦΥΟὰ 93ΥΥΟ 1ο 1Ο 9ῶΛ «οὁχλαο ᾗοὰ ,ΛΟΟΙΟΡὰ ϱἱ ϱ1 3ΞΛΩΥΟΣ ϱΩ0 33ΥΥΓ 1 “ΛΟ91Ο Ξ«ὉὰΟΙΝΙ 01, 913 1Ο 3Χ13 9ρον Ωοἱο 'ΦᾳοΟοΩΟ3ΙΟὰ 9001 3ΥΙ3103 Φολοφἰιόθιι ομήμοοιιγ! Ο. ά991, ΔΝ 913 Φ3ΛΦΩΥΟΧ 1ο ΑΟλΙανη 1Ο Ίηάφαοιλ ϱἱ ΛΞἠΦΟΙΟΛΔΦ 31091 Αβήσοϊιλιια3 90ου Ὢλ ὉγΥρ ΑΞἠ -ΦΟΥΘ 9001 ὪΛ 9ΙΟΦΧ ΄ΛΦλό6ρο| ΛΩΣ ΛΟΠΟΙΥΞΦΩΟΙΛ ΛΟΛΑ 3ΠΟΛ -Ίς Όρον 1Οὰ ὉΥΩΟΙΟΝΥΧΧ3 Λἱμα ο Φσ]φαοα ΛβΠΟΛίμι αογαή ᾳοι ΙΧ3Η Ὁ ΟΙ ΙΧ ΦΩΟΙΩΟ ΟΦ ΦᾳοσοιήὈλ ΌὈομι, “Φολβήο -ΟήΠΟ 1Ο 9ΟΧἈΙΛΟΙΙΛ ΘΟΛΙΥΥ3, ϱ 1 ΦΟΙΟΙΟΟΧ διαοο. ϱ ΛΌΔ «0019 'ΛοΟΛΟΟΧΦΊΗΙ ϱ1 ΟΙ 1 ΦΩΟΛΙΟΟΦΝ, 90ο Ο1 ο 930µιιρο «ΣΧ, 90ο ΛΟΠΙΟΦΩΛά ΩΟ1ΝΦ ΦΟΟΛΙ3Χ, ΟΙ ΦΩοφοΟΙΛΩΟ Φᾳ01ΟΑΦΘΩΟ ΦΩΟΟΟΙΠΟὰἎ οσα, ΄ΟΛΙΥΙ30 Οἱ 39μ]ν 1Ολ 391000 ΛΟΧΟ, ΝΌνΑαιΝ νο Ηχνν ΝΗ.Ι ΟΠΝ ΗΝΝΝΗλάΧΝΝ ΥΙΙΝΜΠΝΟΜΗΝΝΟΠΥ ἐς 26 ΣΠΝΜΝΗΠΟ ΛΟΙΣΥ39 δελτίον ΟΕΛΜΕΥΗΜ συμπάθειαν τοῦ ἀμερικανικοῦ ἔθνους πρὸς τοὺς ἀγωνιξομένους διὰ τὴν ἐλευθερίαν των ἝἛλληνας, «24 Δεκεμθρίου 1898, ---Ὁ λόρδος Βύρων φθάνει εἰς Μεσολόγγι, ὅπου ἐγένετο δεκτὸς μὲ μµεγάλον ἐνθουσιασμὸν ὑπὸ τῶν κατοίκων. 25 Δεκεμθρίου 1899, --- Οἱ Τοῦρκοι ἐπιχειροῦν χατὰ τὰ Ἑημερώματα ὁομητικὴν ἔφοδον γματὰ τοῦ Μεσολογγίου, φαν- ταξόμενοι ὅτι θὰ εὔρισκον ἀνυπερά- ὄπιστα τὰ τείχη, λογῷ τῆς μεγάλης χοιστιανικῆς ἑορτῆς. ᾿Αλλ’ οἵἳ Έλ- ληνες τοὺς ἀνέμενον ἐκεῖ καὶ τοὺς ὑπεδέχθησαν μὲ χάλαζαν σφαιρῶν. Απόπειρα, τῶν Τούρκων Υ άναρρι- χηθοῦν εἰς τὰ τείχη μὲ κλίμακας ἆ- πέτυχον, πολλοὶ δὲ ἐκ τούτων κατε- χρηµνίσθησαν. Έπειτα ἀπὸ τριώρους ἀκάρπους προσπαθείας οἱ Τοῦρχοι ἆ- πεσύρθησαν, ἐγχαταλείψαντες ἕχκα- τοντάδας νεκρῶν καὶ δώδεκα ση- μαίας. Κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν, ὁ Τε- τούµπεης Μαυρομιχάλης, μὲ δύναμιν Μανιατῶν, προσέθαλεν αἰφνιδιαστι- κῶς τὸ εἲς Κατοχὴν στράτόπεδον τῶν Τούρκων καὶ ἐπροξένησεν εἰς αὐτοὺς μεγάλην Φφθοράν. Κατὰ τὴν ἐπιστροφὴν εἰς Μεσολόγγι, τὰ πλοῖα ἄτινα εἶχαν μεταφέρει τὸ ὑπὸ τὸν ΠΠ. Μ. ἐκστρατευτικὸν σῶμα, συνέλαθον ἕν τουρκικὸν φορτηγὸν πλῆρες τροφί- μωγ. 31 Δεκεμθρίου 1899, --- Οἱ Τοῦρκοι λύουν τὴν πρώτην πολιορχίαν τοῦ Μεσολογγίου (εἶχεν ἀρχίσει τὴν 356 ᾿Οκτωθρίου 1859). 1 1081 λωβήρλι Ἱ ΑΦ ΑιοὐώοΙῥ - σης Νας 5] Βρχρχονὴ Ὦν Ἠμροφητ, 4ο Ξω8ομΛΟΡ ΑΤΟΙἨΧ ἨοΙββγκοῦ ΛΟΛΑ «10Φ4ΡΝ 401 ἨΙΧΡΠΑΡΝ Η, -- 1141 αοΙόΦΟΩ21ὰΩ., 8 ζοιάασινο θοδΥ2}939 1) ΛΟΙΡΑΡΡ 519 . ἃς δα .. Ξ » μθΟΡΧΙΡΑΥΥΧ 21 0Φγγιο. /Σοιὰδῷ31Ι 3ο ὁ 40Η 401 ο Αροαημ ΑΡ 1 Δι αρΙλδΟΔΟΚ8ΛΗΧ ΞΟΑΙΛΛΡΑΡΛΩΧΝ Απ ϱ ΑΩΙΔΟΙ ΠΠ, Πα Γκ ὃν 0ο «391853 1) ΑΡΟΙΟΡ ΛΙ) ΑΟΗΛΟ ΣΟΥ Β01. 1 κ. 381ΛΟΒΑΥ ὨθλΦΙΙ μ81ήρΟΙΤΙ 805 2ρώγαρρ ϱ Ίοκ 20]α ϱ ΑΦ]ΧΛΛΟΙΡ ΛΑ 14 '3Χ0131 Ποσιγιώήαο 3491 4 5 Ἂ ν 51ο ϱὀδοχ]άᾷ αοχόραςλ ποορῳᾷ 4ο 80 ῬόΙΔΛΟΝΙΡ /ΞΩΊΑΛΟΒΑΦ 2ΟΚΙΏΛΟΟΝ -Ὢίβ 3ΩΑΦΤΟΙΟΦ 19 ΛΟ1ΑΟΙ ΛΟΛΑΡΑΞΕ ὰ ΑΦΟῴΒβ “ΛΑΗΤΙΟΟ13Τ] ΛοΑ ΑΡΊΥΜΑΦΝΑ Ξ00ΧΥ. ΔΙ. 213 Λολβηήοικργαώ βιρὸκᾷ 3ΡΊΟ101001ΡΧἩ Ο, ᾿Απομβλοώ Α01- 1. Ὢνλ. 1θΩ38 581ΛΟΛΦΠΦΑΡ «(μ13ἱ0ὂ: -8]] 402 2008180 ϱ 20φγαρῦ Ίοκ 201 -φὸν ϱ 3914) 2αγρχιήοδαΡΙΝ 2οδιλλριο ΔΟΝ 1 3201408 1ο ΄(μΧχριδἩ οἱ 8). ολρ]δαλς Λο]ΛΥ, 401 ΑΡΟΙΥΧΧ3 ΦΑΝ ΑΦ ΛΑ 918 3ΝΙΡΟΔ13Η 9ρ]ὸ1ο «ΊΡΟΙΩΟἩ αλλ], ϱ ΦΜΠΙ, -- 1εεΙ αοιδφήβαμςς /ζ ΑΜΑΕΥΙΙΑΝ ΔΗΛ. 9058 βομδΩχβΙῃ 30γοαϱ 20ἈρΛΑΑΊοοκῦποι ϱ 3ρ 29κ . να, «Ίγ81 '1ΝΩΑ ΜΑ ΛΙΜΥΟ «ΘΑ ΑΟΟΙΡΔΟΥ -οκι38 ΔΦΥΟΛΟ οϐ ΛΦΧ ᾳ3 λατ Ἰοτὶο -ΊΥΟΘΟΊΛΟΑΦΑ 10. 'Απλιβθῦοχ ΛΑΥΡΛΑΗ ΛΟΤΗ 83ΏΛΊΗ8ΛΟ 2οΏμΦΟΧΙΝ 0Μ1ΑΦ19 ΞΑΩἩ 2ΟΛΦΙΟΌβι ϱ ΛΟΟΒ1ΑΦΏΟ9Φ ΛΟΛ]Υ Οι ΑΦΟ8Ρ ΑΟ 918 μΟΧΡΜΑΘΑΡ ορ ἑλωγουοῦβαε 6 λῷ ΦολώῦδβΗ ϱοκιδβχ 113 αοι ΑοκΙγοπόα οἱ οιγγοκοοῦ μάς : ἳ : 01 Ω1. ΘΗΛΑΡΙΛΟΥΣΗἩ Σοιδαμήμψ 2ο1ρὸρᾷ, ϱ 5ο1φὸ[Ι ᾿χιχοπδα Ῥὰ ΑΦΟΝΘΙΑΙΧ8 ΛοΙακᾳλοραβτί 01 Ίδ4[[ 194. ας ' τὰ σσ 'λοιδμιωῦκρ ϱ) Ῥ0νν '4ΟκΊΚΟΛΟΣ ποι 9Ώ0]οή Ὦ1ΟΧ ΤΩΦΦΘΙ1ΙΜΦ ΄ΛΝΥΩΟ : ' ν ος ἡ ΗΝ «Ύ ΔΟ. ο /30γ010 20ΧΙΛΑΥΥ Ο., ΑΟΦΟΑΥ 211 ΙΧΡΊΑΡΝ --- Τσ8ϊ Αρὸ -ΔΟΧ 1 ΑΝΑΛΟΟΩΙ, ΔΑ ΖΦ3γοΛΟΟΧΥ, 541 λοχορόποδῷ 3οι0Φυο 2η3ρουρΏ, Ο, εα 5μλ/δα1ρκ1ν ὀρ]ουωῇ 241 200131 «Ῥοκοιῃρ 31 011 2ῴ80θβθΩι, 401 Ῥὸ 8414 ΟΙ 313 Ῥο]βθιδωρ οσἱ μ1ῃ} μβρπο ὰ λοθλος γι. ΔΟΥ Ρα) 2π]λαιρδιρμχὸν 51 ΑμρρΗο ΑΙ ατ ΛΟΛΑ Φ ΑΑΟΛΩΣΙΟ81 1ο Σω8γονοῦκγ, 3Η1. ΛΟΡΟΘΊ8 ΑΙ 318 ΛΟΡΙΠΟΟΡΑΥ, 8ο -ο4ρΏ, ΛΑΟΙ ΊΟΛΛΟΧΔΟΟΝΩ ΑΦΟιβΘ ΤρΧ λΦλμβν 1ο11γονοδλ τή 10 --- '6ὔ8ῖ αοισφήΞχλι3σς Υζ «4 ΛΙΥΥΠ, 59οχ 1 Αρχ λαγρλβτὶ π μβο]δαΛΗΑΡΙ3 39 οσποι ιο ΄λορ ΞΜΑΛΟΜΟΥΑΙΠΙ Αν 518 Λῶ1 ῬΤΟΙΟᾷ ΛΟῦΔ1 -Φιδακ 01 ΑΟΟΞΥΩΥΡ 24ΛΊΥΙΟ “Φποχῦβοι], Ἅμαα. ιο ἨὨτάίι Δολρααὀρο 303 . ῶ 5 . ., -Φ481ΗΡ ΞΩ3γο1ΠΟΤ, μα ΣΙ ΛΥρΙΟκ Η, ΤΤΑΦΔ ΜΑ ΡΥΑΦ ΑΜΑ ΔάλΑΘΩΣ λμκικώοοῦαε 04 39ΏΥΔΑΡ 51100 “ΑΥΡΧΙΙΟΑΡΗ ΛΙΑΥΠΟΟΣΦΤΙ ΛΑΟΙ 3919 ΔΟΡΑΡΟΘΔΟΡΥ ΛΩΙΑΟΦΧ ΛΩΥ 2ΑΧΊΟΛΩΛ 1Ο 1η ΙΟΧΟΠΟ]], ἸοἨΟ{ᾷ ΙΟΥΥΡ Ἰοδοώριρ “θαβήριλςχ πής ὦ ἳ -ᾱν ο ΞΗΡΑ ΡΤΙΙΟΜ Ο, ᾿ΑΦΘΑΑΝΙΑ Λῷν ΞΏΟ13Χ 518 Λοβγμιὸςν ῬῦπΦρΥ οῦ]β: -Ψ,, Απουμοωχοιορ Α ρ]λΦΦπαο ΛΗΕ ο. αιηρὂ ιβ 'ΟΛΦΊ1ΦΟ19 300Λ99 «γι ΔΙΚΟ1Ε Αὶμ. 918 240ΛΦΤΙΟΚΟΊΙΟΩΑ 3401 91Η ΑΦΔΜΧΟΏΥΧΟ ΛΦΥΥΡ ΊΟΧ ΠΟΥΛΟΙΙ -οδικΦοσ «ΤΙ ΙΚΡΟΛΟΜ ν “4ΟΚΡΟΣΑΙΤ ἑαγρχιήοδαφ]! ᾿ἄΡΙδΑἩ ΄μλΦὸλοκογ ο ' 801 Ὠχοήῷωο Ὦι ΑΟΡΥΜΟ13 4011 ο 019 “ΑΏ1ὸς1 ΛΙΚΊΦΙΓΙΗΦΑΝΥ, ΜΑΛΦΗ -4ΟΥΟΧ Αμ 3319Λ. “518ΛΥΦ18 301 918 ὪΛ. 3ΘΩΡΟΦΩΙΦΑ “ΑΦΟιρῶο ΑΟΊΡΥΟΧ ΑΌΊΟΗΠμΟ ΛΙΗΚΙΛΙΥΥ8 ΑΙ 8010 ϱοώ μαπυνηΠΟ ΛΟΙΝΧΥΧ3 9 σέ δελτίον ΟΕΛΜΕΚ 23 γάψεως ἀνακωχῆς μεταξὺ τῆς Τουρ- χίας καὶ τῆς ὑπὲρ ἐλευθερίας της ἀγωνιζομένης Ἑλλάδος. Μετὰ τὴν ἄρνησιν αὐτῆν, ἡ ἀγγλικὴ μοῖρα ἆ- ποτελουμένη ἐκ τριῶν πλοίων τῆς γοαμμῆς καὶ 9 µικροτέρων, ὑπὸ τὸν ναύαρχον Κόδοιγκτων, Ἠἡ Ταλλικὴ ἐξ Τ πλοίων, ὑπὸ τὸν ναύαρχον Δε- οιγνὺ καὶ ἡ οωσικὴ ἐξ 'Ἱ πλοίων ὑπὸ τὸν ναύαρχον Χέύδεν ἀπέχκλεισαν τὸν εἰς τὸν λιμένα τοῦ Ναναρίνου εὑρισκόμενον τουρκοαιγυπτιακὸν στόλον ἐξ ὑπερενήχοντα πλοίων. Ἐ- λαφραὶ συγκρούσεις ἤρχισαν κατὰ πρῶτον μεταξὺ τῶν ναναρχίδων τοῦ Δεριγνὺ καὶ τοῦ Κόδριγκτων καὶ τῶν πλησίων αὐτῶν εὑρισκομένων ἐχθρικῶν σκαφῶν, θραδύτερον δὲ ἡ ναυμαχία ἐγενικεύθη, συμμετεχόντων καὶ τῶν ἐπὶ τῆς ἀκτῆς τουρκικῶν κανονιοστασίων. “Ὁ Κόδοιγκτων εἷ- χε δώσει τὸ ἀχόλουθον σῆμα: «Ἕκα- στος πλοίαρχος ἂς θεωρήσῃ ἑαυτὸν ἄριστα τοποθετηµένον, ὅταν θέσῃ τὸ σκάφος του ἀπέναντι ἐχθρικοῦ πλοί- ου». Παρὰ τὸ ἄνισον τῶν δυνάµεων, ἡ τουρκοαιγυπτιακή παράταξις ἐκάμ- Φθη ἀπὸ τῶν προώτῶὼν ἀπογευματινῶν ὡρῶν, πολλὰ δὲ ἐκ τῶν πλοίων της ἐθυθίσθησαν ἢ ἐξώκειλον εἰς τὴν ᾱ- χτήν. Ὁ χῶρος ἔνθα διεξήχθη ἡ ναυ- µαχία το τόσον στενός, ἓν συγκρί- σει πρὸς τὰ µετέχοντα αὐτῆς πλοῖα, ὥστε ὠμοίαζε πρὸς δεξαµενήν. «Ἐκ τοῦ φοθεροῦ τουρκοαιγυπτιακοῦ στό- λου, γράφει ὁ Δεριγνὺ εἰς τὴν ἔκθε- σίν του, σώξονται σήμερον µόνον 20 κορθέτται καὶ θοΐκια, ἀλλὰ καὶ ταῦ- ται εἶναι ἐγκαταλελειμμένα. Ἡ .ἰ- στορία δὲν ἀναφέρει παράδειγµα πληρεστέρας καταστροφῆς». Οἵ σύμ- µαχοι εἶχον ἀντιτάξει 1910 τηλεθό- λα ἔναντι ὑπερδισχιλίων, ἀλλ) αἳ 6ο- λαὶ τῶν ποώτων εὔρισκον ὅλαι σχε- δὸν τὸν στόχον, ἐνῷ τὰ περισσότερα τῶν τουρκικῶν θληµάτων ἔπιπτον εἰς τὴν θάλασσαν. Οἱ Τουρκοαιγύπτιοι ἀπώλεσαν περὶ τοὺς 6.000. ἄνδρας, ἐνῷ αἱ ἀπώλειαι τῶν συμμάχων ἆᾱ- γῆλθον µόνον εἷς 064 ἄνδρας. Ἡ καταστροφὴ τοῦ τουρκοαιγυπτιακοῦ στόλου εἶχε τεραστίαν ἀπήχησιν ἐν Εὐρώπῃ ἀνεπτέρωσε δὲ τὰς ἐλπίδας τῶν Ἑλλήνων, οἵτινες ἔθλεπον πλέον πησιάζουσαν τὴν ποθητὴν τῆς ἐλευ- θερίας ἡμέραν. 10 ᾿Ὀκτωθρίου 1856. --- Ὁ Νικόλαος Ἐοιεζώτης κατορθώγει νὰ εἰσέλθη μὲ 500 παλ- ληκάρια του εἷς τὴν ὑπὸ τοῦ Μιουτα- χῆ πολιορχημένην ᾿Ακρόπολιν. Ἡ παρουσία του ἀνεπτέρωσε τὸ φρόνη- µα τῶν πολιορχουµένων καὶ ἐνίσχυ- σε τὴν ἄμυναν τοῦ φρουρίου. 14 Ὀκτωθρίου 1859. -- Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς καὶ ὁ Γεώργιος Μαυρομι- χάλης μµεταθαίνουν εἰς ᾿Ιταλίαν, ὥς ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἓθνους, διὰ νὰ ζητήσουν τὴν ὑποστήριξιν τοῦ Πάπα εἰς τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἀποτίναξιν τοῦ τουρχικοῦ ζυγοῦ.᾽ 15 Ὀκτωθρίου ΄ 18595, -- Ὁ ᾽Ομὲρ Βρυώνης καὶ ὁ Κιουταχῆς, ἄγοντες στρατὸν ἐξ 90.000 ἀνδρῶν μετὰ πυροθολικοῦ, ἀἆρ- χίζουν τὴν πρώτην πολιορκίαν τοῦ Μεσολογγίου. 27 Ὀκτωθρίου 1829. --- Ὁ ΕΚ. Κανάρης διολι- σθαΐνει κατὰ τὴν νύχτα μὲ τὸ πυρ- πολικὀν του μεταξὺ τοῦ ἠγκυροδθολη- Αι Ὀ]θχθλαρ ΑΦ βορδώβαῃ, «παν “μθο1ο ὨΟ410ΦΛΒΛΩ8 Ὁπ 4Π ποχώὸβ Αρ. αοὐβθαβγΣγιώ ὀφ1λο Απ]ρὸνκ. Αἱμ. ΊΟΧ ΜΙΟΝ ΑΟ1 1οὔίιγα: 5οΟΥΥΠ, 3µ1 Ὠήολφ ϱ1} :18ΑΔΥ “ΛοΟΟβΟΚΛΟἩ ϱ1 3901 πο Ῥπαλιί Αοιοίνᾶ ϱν 518 “300ΛΟΗ 209ΩΚΡΙ, ΑΦΙ1ΤΓΟΠΙ Λωλατ ΟΛΗ, ΑΦ. 9οῦραρῦκ ϱ, --- 'ἄσ81 αοΙόφΏΞΧ35Γ ᾿ΑΛΑΦΟΛΟΧΟΥΟΗ ϐ 01 3] φιδλοδῳ Ὦλ 19 ἍΑΙΥΟΝ ΔΗΜ. Αποριρρῦοι αο «ΊΥΜΑΦΝ 401 ΊοκόβοΙ, 1Ο --- 'σσαι ««ΡΑΗΘΥ, 994 918 54ΟΥ Αμ Λιν ποή ΑμΥΟ 918 ΤΟΠ] Αλ ϱ1 Λολοτή Ίοχ αοή πμχανκ ᾠδωαρ» :39] Ἱς Ἡ ϱ /Ξιομλωφροῦδ ΑΦΙΩΡ 500 5ΩΛΑΗ -0Λ8Α. 301 318 ΛΦΙΛΟΝΥ, ᾿ΛΟΤΙΟΟΙΟΛΟΡ ΑΦ. ῬλΟΟΦΟΥΥΡ 34Π ΑΡΟΙΡΧΦΟΑΊΑ Δοι ΊΟΚΊΟΥΏΧ Ίο πο 'ΑΟΛΗΑΥ, 513 ΛΙ ὉΙΑΦΙΗ ΑΜήοληρ ή Ἰβλρρώ “ΣΗΝΗΑάΥ, 55 ΑΩΥΝΟ Λα 2οἀμχὸρ 21ΑβΧιιὸ ωχρλρ “5ΗΥΦΧΙΠΟδαΦΗ ΦΦΊΥΗ, ϱ, ᾽Αμγρχιηοὸ ας ΛΙΦΙΤΙΟΟΛΞΕΙ ΛΟΙ ΛΟΟΦΔΟΟΝΊΛΑΦ 19 Αμ1ΛΟΥΙΟΣ, Ψ οἱ λοὐραοῦκ ο Ὡ]ρβοῦβΙ ΙΚΦΙΟΝΑΛΟΝΟΥΑΤΙ ἰ 2ολὸν, οι 318 Ἰρα131οῦχλας --- 1681 αοισφήκαετ | ςοιάαΝΗΥΠν Ἄγ ὀρηθκο -ΟΗρ 5ποή]μπῦὸνρ “Ώλογρ ογνο (50 σήμο :«ὉδιώΦργ Ὁλρ]βγ 5ποωχΡὸγ, δα λαχρη Αν ϱ1ρ ΑΟΟΙΗΟΚΔ1ΟΡ 34ΛΗΝΥ Ύπ, 1Ο ΑΜομλόθουκ ὕΑΙΛΙΥ Α8 ΛΣ 318 ΑΟΟΙΥΡΙΟΑ1Ηρ αΟΥΥΡ 38 'λΦκθρο][, ΛΟΤΠΗΟΙΙ ΑΟΥΥΡ Ίοκ μβ1ΗγΙΦΟΙΣΟἩ 801 μβιπήρισαο]/ ποι Ίογρώακ 1Υ ««ΝΟΟΩΧΦΟΥ, 3218 “Τά αοἸδοήαοΝ /5οι -ᾱ 95681 0: ΙΟ ΑΒΘΟΒΛΔΑΡ ᾿ΝΦΑΤΙ -ὀθοι ΔΦὂροὸρο ΛΦΙ α1ῦκ ΔΩΛΗΥΥΠ, ΑΦ1 ΛΟΊΙΟΝΟΟΙ» :ΑλώρδάΊ8 Αμ 8η Ὠθ]ΚΌΑΗ: Α9ρ808 339]οφ μα ΑἰΦπὸ οκ ΛΜ. 5318 “ορηίρδρι ΑροορΔκοβιυκ. ΊΟΧ ΑΛΦΛΟΟΥΡΚΟΠΟΙ, 006 ὀργοώθκ. 501 ΑΡήΝΟΧΦΙΡ 24ΛΑΥΥΠ, 1ο 'μχρή δµ. 5ρὅ41 ϱ: 18] ᾿αβήγΙΦοΙδοἩ 35ο -Ί 201ΛΘΑΒΛΟΦ 401 3ραβχροιρ 301 318 Λλοζβιαρηὂο μββὂβς μ8Ηήρ1ΟΛΟΙΙ 801 Ἰγρῴακ ϱ:1 40 ἸήΛΦΟΙΙ ᾿ΑΦΛΙΥ ΎΒν ΔΩ 29δ1ΑΧ 3914 1ο Αμ ὮΑ Φιρ οι 1οή Δρ ϱἱ ὮΑ Ίο γρῷ -κ ϱ: Βήνοκ 401 ὮΝλ Αμ3ήγΙΦοιδΟ1Ἡ 403 ΑΟΦΥβ0Ρ ΑΟ: 4101 ΄808γρκβῦν1: 20140. 'ΖΦΠΙΟΩΝΟΘ 3ο ρήαΟΟΙ8 Δ0Ι ΊΟΧ ΛΜΦΗἨΡΙΦΑΟΗ ἍΛΦΙ ΛΟΑμΧΟΡ Α0ἱ ΛΙΥΡΦΞΧ. ΛΙ. 213 80ᾳ3 οδγοώο ΙΧΊΛΥ «Υᾷ Δωα ΜΟμτΙδϱ38 Απ Αποομόιαχιᾷ ΊΟΛΟΟΥΦΧδΩΟΙΙ, Ίο ΑΟ ΛΟΔΙΥΟ. ᾿Δμὰ -Ἕὦ ΛΟΙΧΟΙΟ 313 240ΥΥΡ 50 Αρήνθὸι -ᾱ ΤΟΝ ΛΦΛΑὉ 38 40101ΑΥΗ ΑΟΘΑΘΛΟΦ8 {ΔΩΛ ΔΟΊΙΛΟΑΦ ΑΦόβή ΑΛΦΙ ΛΩΥΟ 38 ΑΡΟΝΡΦΑ31 8 “οΩτἱρ “ΘΑΛΜΑΥΥΠ, 10 Αφόὸ τι ΑΦΙ Ὁιῷ ΔοΤΠοῦφ ΛΑΟΞΊΟΑΦ ὮΑ Α.Ο -Ἱορώθιςρ “ΛΩΙ ΛΊΟΒΘ ΛΙ Λοῦβαροριὸ 81 ΑΠΟΟΙ1ΟΧ. ὮΛ ΛΟΊΟΛΑΟΟ Ἅοσἱ 9 381ΛΟΛΦΥΟ ΄ΥΥΡ ρήριαν ή ΑΦΘΙβ “ΑΩΤΗ. ΟΑΟΟΥΩΚΟαΟ, 1Ο ᾿ΛΟΛΔΠΑΖ ϱν ΦΟΡΑ ΙΟΧΑΛ Ὢ]βθίοο ὮὉρΙΥΟΛΡΟΙΟ ψ ϐρ ἸνΟΠΑΡΟΠΙ '2ᾷο10ϱ 514 3ΥΊ8θµοο ΛΗΧοῦσΣ ΛΜ ΛΟΙΟΛΠΟΟ Πρίλορλοκ ὪΑ. 2Φλοῦχοιανι 1Ο ΛΩΧΟΠΟΙ, Λῷι ΜΙΟμΟΩΧονᾳ Ῥλωγρς ὃὮιν 320 ΛΗΙ 0Ί18ΥΧΟΙΩΓ ὮΑ 8109 Ἰ8ΛΦΥΟΟΟ1 3χ]3 Νωχρήηῶο ΛΦΧΊΝΙΥΥ3 ΛΦΙ Αφ]Ιλαχὸρ ΛΑ ΡΙΦΛΦ Λι ΑΧ] ὅπου /χρκο ΦΟΝ ΙΙ Ο, μγαήποᾷ 1 1ϱ1ΑΥγκ 3Φ ο1180ῷ8038 311. 'οφΩχΡὸΥ, 9ρὸ -αχοι 2ἡ ΑΛΙΔΙΥΡΑΟΧ. 901 2Φλοῦχο. -αοα ΙβΙΛή ΑΟΧΙ “ΊΟΑΡΟΥΙΥ 2ῶ]0ακ Ιοκόρο1, 1ΟΝ. 2ΑΝΙΥΥΠ, ᾿ΑΦκδῃοῇ, Λλῷι ΑΦΙΟβΑΥώΛΟΥ 3918 ΤΟΛμΥΟΑΟΧ. 10 ΠΟ]ΟΟΤΙΑΟΝ 2441 241 ορ ηορο]χὸρ 9φοφχνὸν, »ἡ ΙΧΡΗ --- 9681 αοἹάφἠβον /ζ ᾿(αοὐροφΊνῇ, 51044γδλας) λοδρηρἩῃ, 318 3ῶββογοκρ 19 304 -ὂγ,, 91 ΞΦκιχὸρ Ὁρροβγβλαρο 51ο “αἈγβλαις πΙλρΠ, Ε1ΦΟΠΙ --- Τ68Ι αο]όφΦήΞοµ 07 3ΩὪΟΡΥΧΑἩ ρα ΤΑ ΑΟΟΙΑΛΟΛΟΥ -Ι ΔΗΑ 18 ωβτρλαρ 2 μκιιῶ]αρὸιο 81Ο1ἱ9ΟΊΟ ΑΙΥοΘΟΙΑ ΛΑ ΔΟΩΊΟΊ ΛΦ: ΑΛΦΙΑΟ ας ΔμΑβήοΦβδσο ΔΙΠΟΟΙΕ Δακ «ΊΟϱΧ8 2Φ Αποῦῳαρᾶ Ὢθ 1309 ΑΛΟΥΙΦ8 ἑφιοοωφᾷ Ίο ἈΊΥΥΟΙ “ΙΥΑΛΥ, 2181 “ὪλΑγ “8911Ρ19ο0ῦΙΙ 21391 Ίο “40100 ϱιγ 8681 -- ἰ -- 6 Δι 320ο1Λβὼ ΞΟΛΟΝᾳ 401. Λοκισοήωδμγήρο ΄4ΟΝ «ΊΟΛΟΥ 401 ΛΟΥγοκοιΩΟΙΙ --- '8681 αο]άφήΞοµ οἱ 20 ΑΙ] 2ο14όύ. ἀρυγκθιρ 91ος “θοήρ]ΑλολδΩ, 8οχ119 ΞὉΝΙΟ ΤΟΝ ΠΟΧΑΣΙΧΊΟΙΟ ΄ΠΟΚΊ1ΊγΟ1 Λο “Ὢ1οβο Λ 181) “ΩΟΙΩΦΟΑΝ αο] ΞΔΟΥΏΙ, 4ΟΛΟΧΟΊΠΙΦ 401 ΑΦΊΟΦΒΟΟΣΓ ΛΙ. ϱΥη 'ΖΟΦΏΥΥΠ, αορῦ»θςχ 2ΗΧΊΓΟΙΡΑΥ, ο 2ιρη8γλς Οριώής) ΌλΦΥ ος 319 οβοβγβλαο Ἡ, -- Ἴξβι αοιάφἩΏξΞομ ς αγ οἱ 50 Ξ80ρΑΥ, ΟΗΛΝΡΙΑΗγωΨ 2ΟΥΥΦΑΦΤἩ /20Α 9 ρΦογοο], 2ΟΊΥΗ. 10 80109 4ο Λοχ 18131 ΄ΑΦΟΘΑΟ 8871 κ ΟΥ18Υ31310 01 ο σήφο ϱ1, 'Ζῶ8γ01 240ϱΟΔΒΛΑΘΛΙ« 5ὐν ΜΘΩΧΟΊΑΦ 9001 Ἅ«ΑΟΦΊΟΜΛΛΟΝΟΥ 8] κ ὉὨὈτήῷο ΛΟΧΊΛΩΒΙΦΟ10ΟΧ8 40Ο -Ἱὸρ ΜιγρχιήοδαςΙ ΛΙΘΙΤΙΟΟΛΞΙΙ Α0ἱ ονᾳ 01 1ΛΛΟΥΟΡΑΙΝ 0: 214 181ΦΟΊ9ΟΥΡ ΑΩΊΟΥ1Ι ΛΩΧΙΟὸρη ΏδΙοΙ --- ασβῖ αο]όφήβοµ γΙ ΠΟΛ, -ΒΤΙΑΟΚΟΟΊΥΟΙ 32401 5313 Ῥτηιώρὸ. ο «ΟΡΙΟ ὮΛ Το ΊΑΛΟΥΟΡΑΙΛ ϱ1 1301Ί3Υ. 010 ΛΟΧ]3 ὨλΙΙΦ ΑΦΊΟΥΣ ΑΛΦΧΊΙΚΟΔΟΙ ΛΦ1. ΛΟΙΟΥΧ Δ0Ι Ι0ρΊρΙ ὉΏΛΝ Ί8ΛΦΘ 010. “ΣΗΥᾷοΡΙΝ ΩΒΟΦΑΥ, Ο. αο1ο -ΔἠρΑ3ὸΨ 401 ΙΧΡΊΑΡΝ --- 'οσ8Ι αοιἀφἠβοµ σἱ ΞΑΟΛΙΛΑΥ 3189 αο ΞΊΥΝΑΟΝ κ 1Ρ1ΞΟβΦΡΑΦΗ ΖΙΟΝΛΟΒΟΑΧ ΕΚΙΛΑΥΥΠ, μλιδώροῦ Ἡ, -- 9681 αοἸάφήβοη 1! “ΟιρρΦοτΙΒΥΟΙ: 103. ὀρφΦοῦς. Φη Ῥχιλοάρλβθή Ώγγοιυ 133 «ἨΛΩΥΡΗΧΊΟ 1η Ἠἱωρδφήχ, 401 Αορρή -ὂρ ΛιγρὰΑή ΑΦΊΟΥΙ ΔΩΙΟΟΚΟΙΟΟΔΗΩ 38 ΛΑ. ΛΙΛΜΟΠ Λι ρὸνυ 181µίδοκο «πι ΄ΜΙΥΩΟΡΊΗ ΑΟΒΟΡΑΥ, ΛΑΟΙ ϱῇ «ΝΦΊΟΥΑ Αφοι ϱἩ κβ 2ολβτίβογ8λΟ1ρ Φ0γοιΙο Ἅ0ΧΙΜΙΥΥΦ Ο, -- 'νδβϊ αοιόφήβοµ | ΞπΟΙάΠΛΠΟΝ ᾽ΑΟΟΡΙΙ Απ. 3001 ΛΟΠΟΛΟ ΑΘΙ ϱ1 Αοοιμβὂρο «801 1Χ ΛωΙ Ῥαρτήωδίι γα Ὢἱ Ορ ΑοοιϱΦ]3Υ3ΥΡΚΛΦ Ὦλαβ9δον ὉὨγή ΊΧ 104ρΑ8δῷ 34ϱ 009 /ὁρ]οῦΠ, 541 ὁρνκ ο 301 918 ΑΥΙΑκΩΞ3 Ὠ1χ199 ὨΏκαρωρ Αρ ΔΗ 3918 Απομρώιὸος αρχρὴ -3δῷ ΟᾷΥ ᾿Αποβώο Ὦλ. Ὦιρ 2180ΛΩΘΩΑΙΟ 301 3Ώγο 2001 ΝΟολαβΦβ Ὢ]οιρ Ὦλ “λω -ΊΟΥ1 ΛΦΚΙΚΟΠΟΝ ΛΟΥΥΟ Λων ΩΠοαβή ΔΟΚΊΛΟΝ 4ρμβηογοκίσῃ, ὸ8Ρ ΑΟΙ 218 πο 2ο1οήΩδίγ1 ΑΦὂρΑρ 008 33 8901. φχθή ΜΘΧΏΛΜΑΘΑΦ ΑΟΊΟΜΟ ϱ1 /“λογοῦκ Ίο ΟΥΡΛΑΗΏ Ὦλᾷ 1ΑΥΟΛΟΩ4Γ κ ΑΟΥΟΙΟ 4οΧΊΚδαο1 ΛΟΦΞΛΦΙ1Π, Μάι ρὸρσμ ηολβή , 4 ΣΠἩΝΝΠΟ ΔΟΙΥΥ39 28 δελτίον ΟΕΛΜΕΚ τὸ κιάλι) κι αὐτεῖνοι γύρισαν καὶ τοὺς ἄλλους καὶ μᾶς χά- λασαν. Γυρίσαμεν πίσου εἰς τὰ πόστα µας) κι’ αὐτεῖνοι πολε- μοῦσαν μπροστά κι’ ὀπίσου. Μάζωώξαν τοὺς σκοτωµένους. Μά- τα τοὺς τζακίσαµεν κι αὐτούς. Τότε μᾶς πισουδρόµησαν πά- λε καὶ κόντεψαν νὰ μὲ πιάσουνε ζώντανόν, ὅτι μοῦ σκοτώθη ἕνα παληκάρι ἀπὸ τὰ καλύτερα, Κατζούγια τὸ λέγαν, ἀπὸ τὸ Σερνικάνι χωριὸν τοῦ Σαλώνου. Μὲ τὸν καϊμένον τὸν ἆ- θάνατον Γκίκα ἔμεινα πίσου ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ πιάσαµεν τὸν σκοτωμένον ὁ Γκίκας ἀπὸ τὄνα τὸ χέρι κ᾿ ἐγώ ἀπὸ τ' ἄλ- λο (ὅτι τὸν ἀγαποῦσα πολὺ αὐτὸν ὁποῦ σκοτώθη᾽ ποτὲς δὲν μ᾿ ἄφινε ἀπὸ τὸ πλευρὸ καὶ μὲ γλύτωσε σὲ τόσα δεινά’ κ’ ἑ- κεῖ, διὰ νὰ µείνωµεν εἰς τὸν τοῖχον τῆς κούλιας τοῦ περιθο- λιοῦ, ἔκαμεν ὀμπρὸς καὶ σκοτώθη), τὸν πήραμεν οἱ δυό µας, μὲ τὸν Γκίκα, καὶ κιντυνέψαμεν κ΄ ἐμεῖς καὶ τὸν φέραμεν εἰς τὸ πόστο µας. [’ ἐκεῖ εἰς τὸ πόστο εἶναι χωμένος ὁ γενναῖος πατριώτης. ᾿᾽Αφοῦ οἵ Γάλλοι ἔόλεπαν ἀπὸ τὴν φεργάδα τὸν πόλεμον καὶ τὸν χαλασμὸν τῶν Τούρκων, τόσο ἐνθουσιάστηκαν ὁποῦ γύρευαν ἂν ἦταν τρόπος νὰ θγοῦνε κι’ αὐτεῖνοι νὰ μᾶς 6οη- θήσουνε΄ τότε παίρνει µίαν κασσέλα ροῦμι ὁ ναύαρχος καὶ οἱ φίλοι µου οἱ ἀξιωματικοί, οἱ τέσσεροι ὁποῦ φάγαμε ψωμὶ μαζί, ροζόλι καὶ ὀγῆκαν ἔξω. Τοὺς θάλαµεν ᾿σ τὴν κούλια. Μέρασα τὸ ροῦμι τῶν ἀνθρώπων διὰ νὰ ἰδῆ κι’ ὁ ναύαρχος μὲ τοὺς φίλους του τὸν πὀλεμον. Τότε κάνοµεν καὶ τρίτο γι- ροῦσι καὶ τοὺς δώσαµεν ἕνα σκοτωμὸν καλὸν' καὶ οἱ γενναῖοι Κρητικοὶ καὶ οἱ Ψαργιανοὶ μὲ τὰ µίστίκα -- χάριτες Χρωστά- γει ἡ πατρίδα ᾿σ αὐτοὺς τοὺς γενναίους ἀνθρώπους καὶ κα- λοὺς πατριῶτες. Τότε, ἐκεῖ ὁποῦ ριχτήκαμµεν ᾿σ τὸ γιροῦσι, μοῦ πληγώθη θαρέως καὶ ὕστερα πέθανε ὁ καλὸς καὶ γεν- ναῖος πατριώτης Μιχάλης Κυπραῖος, ὁποῦστειλα τῆς πλεγῆς καὶ πῆγε εἰς τὴν ᾽Αγγλικὴν φεργάδα, ὅταν κιντυνεύαμεν εἰς τὸ ΜΝιόκαστρο. μΠΝΝΠΟ ΛΟΤΥΥΞ9Ο γό ΕΤΟΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ Ἐπετειολόγχιον ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ: 2 Σεπτεµόρίου 18629. --- Συνθήκη τῆς ᾿Αδριανου- πόλεως. Διὰ ταύτης ἡ Τουρκία ἆνε- γνώρισε διὰ πρώτην φοράν τὴν ἀνε- Ἑξαρτησίαν τοῦ Ελληνικοῦ κράτους. 8ϐ Σεπτεµόρίου 1891. -- Πολυάριθμοι τουρχικαὶ δυνάµεις πολιορκοῦν τοὺς ἐκ τῶν συ- γεργατῶν τοῦ Αλ. 'Ὑψηλάντου, Τε- ὠργάκην Ὀλύμπιον καὶ ᾿ἸΙωάννην Φαρμάκην, μὲ ἐλαχίστους ὁπαδούς των, εἲς τὴν Μονὴν τοῦ Σέχκο (Μολ- δαδία). Ὁ Ολύμπιος, ποὺ εὑρίσκε- το εἷς τὸ κωδωνοστάσιον τῆς Ἐκκλη- σίας, ὅταν εἶδε ὅτι Ἡ συνέχισις τῆς ἀντιστάσεως ᾖτο ἀδύνατος, ἐφώναξε εἰς τοὺς υντρόφους του: «Ἐγὼ θὰ καῶ, σεῖς ἂν θέλετε φύγετε. Θὰ σᾶς ἀνοίξω ἐγὼ τὴν πόρτα». Οἱ περισσό- τεροι, ὅμως, ἐπροτίμησαν ν᾿ ἀποθά- γοὺυν µαζί του. Ὁ Ολύμπιος ἐπυρο- θόλησε τότε ἐντὸς θαρελίου μὲ πυρί- τιδα. Τὸ κωδωγοστάσιον ἀνετινάχθη ἀμέσως εἰς τὸν ἀέρα καὶ ἔθαψε ὑπὸ τὰ ἐρείπια ἝἛλληνας καὶ Τούρκους, Τριάντα τρεῖς Ἕλληνες εὑρισκόμενοι εἲἷς ἄλλα σημεῖα τῆς Μονῆς, ἐξῆλθον ξιφήρεις καὶ κατώρθῳσαν νά διέλθουν διὰ µέσου τῶν Τουρχικῶν φαλάγγων καὶ νὰ φθάσουν εἰς Τρανσυλθανίαν. Οἱ συλληφθέντες αἰχμάλωτοι ἐσφά- γησαν εἷς τὴν αὐλὴν τῆς Μονῆς, ὁ δὲ Φαρμάκης, ὃ ὁποῖος εἶχε τὴν ἆτυ- χίαν νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ἀνατίναξιν τοῦ κωδωνοστασίου, ἀπεστάλη εἰς ἴζων- σταντινούπολιν, ὅπου ἐθανατώθη κα- τόπιν πολλῶν θασανιστηρίων. 12 Σεπτεµόρίου 1859. --- Μάχη τῆς Πέτρας (Βοι- ωτία)., ἡ τελευταία τοῦ ᾽Αγῶνος διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν. Κατ’ αὐτήν, ὁ Θε- όδωρος “Ὑψηλάντης μὲ 5000 ἄνδρας κατετρύπωσε τὸν Αρσλάν θέην Μου- χουρδάρην, ἡγούμενον Τ000 ἀνδρῶν. 15 Σεπτεµόρίου 1851. -- ὍὉ ΤΓ. Δράκος μὲ 500 Σουλιώτας κατακόπτει εἰς τὰ στενὰ τῶν Πέντε Πηγαδιῶν τὴν ἐμπροσθο- φυλαχκὴν τοῦ Μουσταφᾶ πασσᾶ ἐξ 800 ἀνδρῶν. Ἐκ τούτων 128 ἐφονεύθησαν καὶ 91 ἠχμαλωτίσθησαν, οἳ δὲ ὑπόλοι- ποι ἔφυγαν εἰς κακἠν κατάστασιν πρὸς τὴν ΄Αρταν. Μετ) ὀλίγον, προσεπάθη- σε νὰ διέλθῃ διὰ τῶν στενῶν καὶ τὸ κύριον σῶμα, ἀλλ ἀπεκρούσθη ὑπὸ τῶν Σουλιωτῶν, καὶ ἠναγκάσθη νὰ ὑποχωρῆσῃ, ἐγκαταλεῖψαν εἰς τὸ πε- δίον τῆς µάχης ἡὑπερδιακοσίους νε- κροὺς καὶ πολλοὺς τοαυµατίας. 23 Σεπτεµθρίου 1851. --- “Αλωσις τῆς Τριπόλεως. Οἱ Ἕλληνες, κατόπιν μακρᾶς πολιορ- χίας, εἰσέρχονται εἰς τὴν Τρίπολιν, ὕπου εἶχον συγκεντρωθῇ ἄνω τῶν 40.000. Τούρκων ἀπὸ διάφορα µέρη τῆς Πελοποννήσου. Οἵ πρῶτοι ἆναρ- ριχηθέντες εἰς τὰ τείχη ἦσαν οἱ Μ. Δούνιας, Αὐραντίτης, ἨΤ. Ῥουμάνης, ἩΠ. Κεφάλας κλπ. Ὁ τελευταῖος, ᾱ- ΣΕΛΙΣ 4 ΜΟΥΣΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ δελτίον ΟΕΛΜΕΚ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΟΣ Τοῦ κ. ΧΡ. ΑΧΙΛΛΕΟΥΔΗ, καθηγητοῦ Μουσικῆς εἰς τὸ Γυμνάσιον Λάρνακος Τὴν 4ην Νοεμθρίου 1911, ἤρχισε καὶ ἐφέτος εἰς τὸ Γυ- μνάσιον Λάρνακος τὸ «Μου- σικὸ Διάλειμμα». Ταυτοχρό- γως ἔγινε καὶ ἡ Προχήρυξις τοῦ νέου «Διαγωνισμοῦ Μου- σικοῦ Διαλείμματος» διὰ τὸν Μάϊον τοῦ 1919. Θὰ προσπαδήσωµε νὰ δώ- σωµεν µίαν εἰκόνα τοῦ ἆσυ- νήθους αὐτοῦ Διαγωνισμοῦ περιγράφοντες τὸν περισυ- γὸν τὸν ὁποῖον διωργάνώσε τὸ Γυμνάσιον Λάρνακος καὶ ὃ ὁποῖος ἐτελείωσεν τὴν 4ην ἸΤουνίου 1971. Ἡ πρώτη ἰδέα ἐξεχίνησε ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴν τοῦ σχολικοῦ ἔτους. Έγινε ἐγκατάστασις µεγαφώνων εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τοὺς διαδρόμους τοῦ σχο- λείου καὶ καθημερινῶς, εἰς τὸ µεγάλο διάλειμμα, µετε- δίδετο κατάλληλη ἐλαφρὰ κλασσικὴ μουσικὴ κατ’ ἔχλο- γὴν ὄχι µόνον ἰδική µου, ἆλ- λὰ καὶ τῶν ἰδίων τῶν µαθη- τῶν καὶ τῶν ἄλλων καθηγη- τῶγ. Τὸ ὅτι ἢ µετάδοσις ἐ- γίνετο κατ’ ἐκλογὴν καὶ τῶν μαθητῶν ἀντιλαμθανόμεθα τὴν σηµασίαν. Κάθε πρωὶ ἆ- γεγράφετο εἰς τὰ ἔξαγγελ- τήρια τοῦ σχολείου τὸ ὄνομα τοῦ ἔργου τὸ ὁποῖον θὰ µε- τεδίδετο καὶ ὃ συνθέτης του, καθὼς καὶ τὸ ὄνομα ἐχείνου ὁ ὁποῖος τὸ ἐξήτησε. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν μποροῦσαν οἱ μαθηταὶ νὰ ἐνημερώνωνται καὶ νὰ σημειώνουν, ὅσοι ἤθε- λαν, τὰ ἔργα ποὺ ἄχουσαν. Θὰ ὑπάοξουν ἴσως ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ποῦν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς: «Νὰ χοπιάζη τόσον ὁ κα- θηγητὴς καὶ νὰ προσφέρη μουσικὴν τὴν ὥραν ποὺ ἅἄλ- λοι θὰ τρέχουν, ἄλλοι θὰ φο- γάζουν, ἄλλοι θὰ τοώγουν ἢ θὰ. διαθάζουν αὐτὸ εἶναι ὐ- ποτίµησις τῆς Μουσικῆς». Δὲν ὑποτιμᾶται ἡ Μουσι- κἠ. Ὅσο καὶ ἂν δὲν προσέ- χη ἕνας, κάτι θ) ἀκούση. Αν τὺν ἑλκύση εἷς ἕνα ση: μεῖον μπορεῖ νὰ ἐντείνη πιὸ πολὺ τὴν προσοχήν του. Ἰ0- φέλειαν λοιπόν, ἔστω καὶ µι- χοάν, θὰ ἔχωμεν. Βϊὶς τὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ ὦ- φέλεια εἶναι πολὺ µεγαλυτέ- ρα ἀπ᾿ ὅσο τὴν φανταξόµε- θα. Διά καλυτέραν παρακολού- θησιν καὶ τόνωσιν τοῦ ἐνδια- Φέροντος, τὸ σχολεῖον ποοε- κήουξε τὸν «Διαγωνισμὸν Μουσικοῦ Διαλείμματος» μὲ ἔπαθλα συνολικῆς ἀξίας ἐν- γέα λιρῶν. Οἵ ὅροι σαν: Παρακολούθησις τῶν ἔργων ποὺ µετεδίδοντο καὶ συγκοά- τησις ὅσον τὸ δυνατὸν πε- ρισσοτέρων μελωδιῶν. Ταυ- τόχρονος παρακολούθησις τῶν ἐξαγγελτηρίων, ὅπου ἆᾱ- νεγράφετο τὸ ὄνομα καὶ ὁ συνθέτης τοῦ ἔργου. Τὰ θέµατα τοῦ Διαγωνισμοῦ ἡἢ- σαν 1ο0ν. Προφορικῶς: σα) Εῦ- ρεσις τοῦ συνθέτου, ὅταν δο- θῆ τὸ ὄνομα τοῦ ἔργου. ϐ) Εὔρεσις τοῦ ἔργου, ὅταν δο-ι θῆ τὸ ὄνομα τοῦ συνθέτου. Φου. Γοαπτῶς: ᾽Αναγνώοι- σις ἀποσπασμάτων ἀπὸ τά ἔργα τὰ ὑποῖα µετεδόθησαν εἰς τὸ Μουσικὸν Διάλειμμα. Διὰ νὰ δίδεται ἡ εὐκαιρία καλυτέρας ἀναγνωρίσεως, τὸ κάθε ἔργον µετεδίδετο δύο Φφορὰς μὲ τὸν κατωτέρω τρό- πον: Τὸ Μουσικὸν Διάλειμ- μα τῆς Δευτέρας ἐπανελαμ- θάνετο τὴν Πέμπτην, ἐκεῖνο τῆς Τρίτης ἐπανελαμθάνετο τὴν Παρασχευὴν καὶ ἐκεῖνο τῆς Τετάρτης τὸ Σάθδατον. Ἠτσι, εἰς τὸν µμαθ-τὴν ποὺ ἔπαιζε εἰς τὴν αὐλὴν ἐ- δίδετο ἢ εὐκαιοία Υ ἀκούση ὀλίγην καλὴν µουσικήν, εὖ- καιρία τὴν ὁποίαν τόσον σπα- γίως εὑρίσχει εἲς τὴν σηµερι- γῆν ἐποχὴν Ἐκ τῶν ἔργων τὰ ὁποῖα µετεδόθησαν περιελήφθησαν εἰς τὸν Διαγωνισμὸν 56, τὰ κάτωθι: 1) Δὶ σάουντ ὀφ Μιούζικ τοῦ Ῥότζιερς, 9) Τὰ Ἑύμα- τα τοῦ Δουνάδεως τοῦ Ἰθά- γοθιτε, 9) Ἡ Πριγκίπισσα τῆς Τσιάρτας τοῦ Κάλμαν, 4) Κάομεν τοῦ Μπιζέ, ὅ) τὸν ὡραῖο γαλάζιο Δούνα- 6η τοῦ Γιόχαν. Στράους 6) Συμφωνία τοῦ Νέου Κό- σµου τοῦ Ντθόρξα», τ) Ἱ- στορίες ἀπὸ τὸ δάσος τῆς Βιέννης τοῦ Γιόχαν Στρά- ους 11, 8) ᾿ἘΕλαφρὸ “Ἱππικὸ τοῦ Συππέ, 9) Δόκτωρ -Ζι- θάγκο τοῦ Τζιάροε, 10) Τὰ φῶτα τῆς ράµπας τοῦ Τσάρ- λυ Τσάπλιν, 11) Κοιμωμένη «Καλλονὴ τοῦ Τσαϊκόφσκυ, 19) Ῥαντέτσκυ Μὰρς τοῦ Γιόχαν Ἀτράους 1, 189) Ἡ- ρωϊκὴ Πολωνέζα τοῦ Σοπέν, 14) ΕἙὰλς τῶν λουλουδιῶν τοῦ Τσαϊκόφσκυ, 16) Καπε- τὰν Μιχάλης τοῦ Χατζιδάκι, 16) ἨΠένθιμο Εμθατήριον τοῦ Σοπέν, 11) Βιεννέζικο Αἷμα τοῦ Γιόχαν Στράους 11, 186) Ταμήλιον Εμθατή- ριον τοῦ Μέντελσον, 19) Μὰρς Μιλιταὶρ τοῦ Σοῦμ- πεοτ, 20) Α6όε Μαρία τῶν Μπάχ --- Γκουνώ, 921) Ῥω- μαῖος καὶ ᾿Ἱουλιέττα τοῦ Τσαϊκόφσκυ, 99) Ναμποῦμ- κο τοῦ Βέρντι, 28) Ματωμέ- νος Γάμος τοῦ Χατζιδάκι, 94) Φωνὲς τῆς Λ᾿Ανοίξεώς τοῦ Γιόχαν Στράους Π, 256) Κοράλια τοῦ Πιτσιλαδῆ, 26) Χρυσάφι καὶ χοῆμα τοῦ Λέ- χαρ, 27) Μιὰ μικρὴ νυχτε- ρινὴ Μουσικη τοῦ Μότσαρτ, 98) Σουΐα Πυροτεχνηµά- των τοῦ Χαϊντελ, 99) Ἡ λι- µνη τῶν κύκνων τοῦ Τσαϊ- κχόφσκυ, 90) Βϊἰσαγωγὴ 18195 τοῦ Τσαϊκόφσκυ, 51) Βαρῦ- γος Τσιγγάγος τοῦ Γιόχαν Ἀτράους ΤΙ, 59) Μεσσίας τοῦ Χαϊντελ, 38) Κουρέας τῆς Σεθίλλης τοῦ Ροσσίνι, 84). Γάμοι τοῦ Φίγκαρω τοῦ Μότσαρτ, ὃδ) Χορωδιακὸ τῆς ᾿Ανοίξεως τοῦ Χάῦντν καὶ 56) Οὐγγοικὸς χορὸς Νο. ὅ τοῦ Μπράμς. Ἐξ ὅλων τῶν τάξεων τοῦ σχολείου ἐδήλωσαν συμµετο- χὴν εἰς τὸν Διαγωνισμὸν συ- γολικῶς 88 μαθηταὶ καὶ µα- θήτοιαι (ἐπὶ συνόλου 629), ὁ ἀοιθμὸς πολὺ μεγαλύτερος ἀπ ὅτι ἀνεμένομεν. Ἐκ τῶν 88 δηλωσάντων παρεκάθησαν εἰς τὸ Α΄ µέ- ϱος τοῦ Διαγωνισμοῦ οἱ 80 (49,100) ἤτοι 44 ἓκ τῶν κα- τωτέρών τάξεων Α΄, Β’, Τ’ (ποσοστὸν 9,100) καὶ οἳ λοι- ποὶ 96 ἐκ τῶν ἀνωτέρων Δ΄, Ε’, (ποσοστὸν 19.100). Αὐτὸ τὸ τελευταῖον μᾶς εὖ- χαρίστησε ἰδιαιτέρως, διότι εἴχαμεν σημαντικὴν συµµετο- χὴν ἀπὸ τὰς τάξεις αἱ ὁποῖαι δὲν διδάσκονται µουσικήν. Αὐτὴ εἶναι, κατὰ τὴν γνώµην µου, ἡ µεγαλυτέρα ὠφέλεια ποὺ ἠδυνήθημεν νὰ δώσωµεν εἲς τὸν τοµέα αὐτόν. Αἱ δηλώσεις κατὰ τάξεις ἔχουν ὡς ἀκολούθως: (ἴἶδε πίνακα Α΄) Τὸ Α΄ µέρος τοῦ Διαγω- γισμοῦ, τὸ προφορικόν, ἔγι- γε τὴν 28ην Μαΐου 19711. Ἐνώπιον ἐξεταστικῆς ἔπιτρο πῆς ἐδίδετο, μὲ Ἀλῆρον ποὺ ἐλάμθανε ὃ μαθητής, τὸ ὅ- γοµα τοῦ ἔργου ποὺ µετεδό- θη εἰς τὸ Μουσικὸν Διάλειμ- μα καὶ ἐζητεῖτο τὸ ὄνομα τοῦ συνθέτου, καθώς καὶ τὸ ἀν- τίθετον, ἐδίδετο δηλαδὴ τὸ ὄνομα τοῦ συνθέτου καὶ εὔ- οισκε ὅ μαθητής ἕνα ἔργον του ποὺ µετεδόθη. Ὁ κάθε µαθητὴς ἐλάμθανε 10 κλή- ρους μὲ ἔργα καὶ 10 μὲ συν- θέτας. 'Ἡ ἐπιτυχία εἰς τὸ Α΄’ µέ- ρος ἦτο πολὺ μεγάλη. Ἐν τῶν 80 μαθητῶν οἱ 66 ἀπήν- τησαν ὀρθῶς εἰς τὰ ἡμίση καὶ ἄνω, δηλαδη ἐπῆραν θαθμολογίαν 10---50, καὶ µό- νον 14 ἐπῆραν κάτω ἀπὸ τὴν θάσιν. (Σ η µ. : 19 µαθη- ταὶ ἀπήντησαν ὀρθῶς καὶ εἰς τὰς 20 ἐρωτήσεις). 3 ναλυτικῶς ἡ θαθμολογία τοῦ Α΄’ µέρους τοῦ Διαγῶώγνι- σμοῦ ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἐκ τῶν 20 ἐρωτήσεων ἀπήντησαν ᾿Αριθμὸς ὀρθῶς εἲς τὰς: μαθητῶν 20 19 19 12 18 8 1τ ρ 16 ὃ 16 8 14 δ 19 4 19 τ 11 1 10 δὃ 66 ἤτοι 89,666 Διὰ τὸ Β΄ µέρος τοῦ Δια- 10ον γὠνισμοῦ προεκρίθησαν 46 μαθηταὶ καὶ µαθήτριαι, οἱ ὁ- ποῖοι ἐπέτυχον νὰ ἀπαντή- σουν ὀρθῶς εἰς 16 καὶ ἄνω ἀπὸ τὰ 20 καὶ Α΄’ μέρους. Ἐκ τούτων παρεκάθησαν οἱ 80, ἤτοι 24 ἐκ τῶν ἀνωτέ- ρων τάξεων καὶ 16 ἐκ τῶν χατωτέρων. Ἑϊς τὸ Β΄ µέρος, ποὺ ἔγι- γε τὴν δην περίοδον τῆς Πέμ- πτης ὃδης Ἰουνίου εἰς τὴν Αἴ- θουσαν Τελετῶν τοῦ Γυµνα- σίου καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ τὸ σηµμαντικώτερον, ἐδόθησαν συνολικῶς 10 θασικὰ ἀποσπά- σµατα ἔργων ποὺ µετεδόθη- σαν εἲς τὸ Διάλειμμα καὶ ἐ- ζητήθη νὰ θροῦν γραπτῶς ἆᾱ- πὸ ποῖον ἔργον σαν καὶ ποῖος ὁ συνθέτης των. Ὁμολογῶ ὅτι εὑρέθην εἰ μολογῶ ὅτι εὑρέθην εἰς δύσχολον θέσιν νὰ νγατατάξω καθαρῶς τοὺς πρώτους. Οἵ- τω, ἀπεφασίσθη, ὅπως Ἀλη- θοῦν τὴν Την περίοδον τῆς ἑπομένης 4)6)Τι, οἱ 19 κα- λύτεροι καὶ ἀπήντησαν ἐκ νέ- ου εἰς ἄλλα 10 ἀποσπάσμα- τα. Διὰ τοῦ τρόπου τούτου ἔγινε ἢ τελευταία θεθαία ἑ- πιλογή. Διὰ νὰ γίνω σαφέστερος ἀναφέρώ τὰ ἀποσπάσματα ποὺ ἐδόθησαν τὴν τελευταίαν φοράν: (ἴδε πίνακα Β΄’) Θἀ ἐνδιαφέρη ν᾿ ἀκούσετε πόσα ἀποσπάσματα ὀρῆκαν κατὰ μέσον ὅρον. Ὁ παρα- κάτω πίναξ δίδει τὰς σχετι- κὰς λεπτοµερείας Ἐκ τῶν 10 ἀποσπασμάτων ἀνεγνώρισαν ᾿Αοιθμὸς ὀρθῶς τά: μαθητῶν 10 5 9 1 8 2 τ τ 6 τ ὄ 4 Σύνολον 28 ἤτοι ὅθσ 4 8 ὃ δ » 48 1 ὃ Ῥύνολον 16 ἤτοι 4166 Οὕτω, τὰ τελικἁ ἀποτελέ- σµατα καὶ τῶν δύο μερῶν τοῦ «Λιαγωνισμοῦ Μουσικοῦ Διαλείμματος» ἔχουν ὡς ἄκο- λούθως: Γενιχὸς θαθμὸς ᾿Αριθμὸς μαθητῶν μα Γι. προ σικσ σα |. ΩΝΟΜΑΤΑ ΡΒΡΑΒΕΥΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΑΘΛΑ (Σημείωσις: ᾿Ῥνῶ ὁ Λια- γωνισμὸς προεκηρύχθη μὲ ἕ- σπαθλα 9 λιρῶν, τελικῶς ἔνι- : ο σγύθη γοηματικῶς καὶ οὕτω τὸ συνολικὸν αὐτοῦ ποσὸν ᾱ- ἀπενεμήθη ἐξ ἴσου εἰς τοὺς μαθητὰς Ἀκοῦρον ΧἈρῖστον τῆς Στ΄ κλ. καὶ ᾿Ανδρέου ᾽Ανδοέαν τῆς Δ 25. ᾽Αμϕότε- ροι ἔλαθον τελικὴν γενικὴν ὀαθμολογίαν 20. Ὡς ἔπα- θλον ἔλαθον ἕκαστος ἀνά 4 δίσκους κλασσικῆς μουσικῆς καὶ ἀνὰ µίαν σειρἀν εἰχόνων μουσουργῶν, συνολικῆς ἆ- Ἐίας Λιοῶν 6.660 µίλς. Β΄ ῬἙ ραθεῖον ἀπενεμήθη εἰς τὰς ἀκολούθους µαθη- τρίας, λαθούσας γενιχὸν θαθ- μὸν 18: α) Φιλῆ Θέκλαν τῆς Στ΄ κλ., β) Τσολάκα Όλγαν τῆς Δ΄πο. καὶ γ) Καλοδίχη Ἐὔην τῆς Δ΄πρι Ὡς ἔπαθλον ἐδόθησαν εἰς ἑκάστην δύο δίσκοι κλασσικῆς μουσικῆς ᾱ- ξίας Λιρῶν 2.600 µίλς. αι Τὸ Α΄ Βορα- θεῖον τῶν τάξεων Α΄’, Β, Γ΄ ἀπενεμήθη εἰς τὴν µαθήτριαν Φιλῆ Ἐλευθε- οἷαν τῆς Α΄δ λαθοῦσαν τὴν ἀνωτέραν θαθμολογίαν Τυ- µνασίου 15, Ὡς ἔπαθλον ᾱ- πενεµμήθησαν 4 δίσκοι καὶ σει- ρά εἴκόνων μουσουργῶν συνο- λικῆς ἀξίας Λιρῶν ϐ.650 μίς. Β’ Βραθεῖον ἀπενεμήθη εἰς τὴν Θωμᾶ Ἔλσαν τῆς Α΄᾽ό λαθοῦσαν θαθμολογίαν 14. Επαθλον: 9 δίσκοι ἀξίας Διρῶν 2.600 μίλς. Ὁ Γυμνασιάρχης Δρ. ΠΠ. Ἱαττίχης, ὑπὸ τὴν θερμὴν προστασίαν τοῦ ὁποίου εὗοί- σχετο ἢ ὅλη ἐργασία, παθὼς καὶ ὃ Καθηγητικὸς Σύλλο- γος τοῦ Γυμνασίου Λάρνακος ἀπεφάσισαν, ὕπως τὸ Ῥρα- θεῖον τοῦ «Λιαγωνισμοῦ Μου- σικοῦ Διαλείμματος» χαθιε- ρωθηῆη ἀπὸ τοῦ παρόνττος σχολικοῦ ἔτους ὡς µόνιµον. ΟΘὰ. δίδωώνται δύο Α΄ Βρα- θεῖα, ἕνα διὰ τὰς ᾿᾽Ανωτέρας τάξεις καὶ ἕνα διὰ τὰς Κα- τωτέρας. Τὰ ἔπαθλα, συνο- λικῆς, ἀξίας 10 λιοῶν, θὰ ἀπονέμωνται κυρίως εἰς δί- σκους Ὑλασσικῆς μουσικῆς καθώς καὶ εἰς ἄλλα ἐνθύμια σχετικἁ μὲ τὴν μουσικήν. Ὁ ἨἘἨπιθεωρητῆς ᾖΜουσι- χῆς Σχολῶν Μέσης Παιδεί- ας Σ. Κ. Ἰωαννίδης ἀνεφέρ- θη ἰδιαιτέρως εἰς τὴν δρα- στηριότητα αὐτὴν εἰς εἴδι- κὴν συνέντευξίν του ἡ ὁποία µετεδόθη ἀπὸ τὸ οαδιόφώνον τὴν Δευτέραν 51) 5)τ1. Ἐπίσης εἰς τὸ πρὀγραμµα «Μελωδίες, Ῥυθμοὶ καὶ κάτι ἄλλο» τῆς Πέμπτης 54) 6) 71 ἐκλήθην καὶ ἔδωσα σχετικὴν συνέντευξιν ἐπὶ τοῦ τρόποι διεξαγωγῆς τοῦ Διαγωώνι- σμοῦ, Δε 34- ἃ Ἆκ 3 ΧΑ Περαίνων ἕν µόνον ἔχω νὰ εἴπω. Ἡ ἀνωτέρω ἔργα. σία δὲν ὑπάρχει ἀμφιθολίο ὔτι εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον φόρ-1. τος, κοντὰ εἰς τὰ τόσα ἅλ- λα, διὰ τὸν καθηγητὴν μου σικῆς. Ἡ πεῖρα ὅμως τοῦ πρώτου ἔτους μοῦ ἀπέδειξει ὅτι οἳ ὠφέλειες ποὺ προέχι- ψαν ἦσαν πολὺ μεγαλύτερα. ἀπ ὅ,τι ἀνεμένομεν, ποᾶγιια τὸ ὁποῖον δύναµαι νὰ, εἴπα ὔτι ἤξιζε τὸν ἐπὶ πλέον κό- πον. Ας μὴ διστάσουν -αὶ ἄλλοι. συνάδελφοι, ὅσοι ἕ χουν τὰς σχετικὰς δυνατό- τητας, νὰ δοχιµάσουν ἔστα καὶ δι ὀλίγον τὰς πιθανό. τητας τῆς ἐργασίας καὶ τοῦ Διαγωνισμοῦ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος νήλθεν εἰς Λίρας 50.350 θά συµθάλη, χωρὶς ἀμφιθο. μίλς, λίαν, τὰ μέγιστα εἰς τὸν το- (1) Τὸ Α΄ Β ο αᾱ- μµέα αὐτὸν ποὺ ὄλους μᾶς ἐν. θεἴον ΔΑ’, Β’, Στ’ διαφέρει. Πίναξ Α΄ (4) Τάξις Σύνολον μαθητῶν Ποσοστὸν Στ΄ 19 : 9060 Β΄ 4 9,56 Δ 90 9β,τος Σύνολον 86 19.10 (1) Γ΄ 8 8.40 Β΄ 10 τος Α 26 11ος Σήνολον 44 η τή Πίνα εξ Β΄ ᾿Απόσπασμα ᾽Απὸ τὸ ἔργον Σνθέτης 1ον. Κοιμωμένη Καλλονὴ (θάλς) Ἐσαϊνόφσγνυ Ρον Κάρμεν Μπιςὲ δον Ῥαντέσνυ Μὰος Γιόχαν Στοάους 1 4ον Μάος Μιλιταὶο Σ οἴμπερτ ὅον Βὰλς τῶν Λονλουδιῶν (ζΚαρνυοθραύστης) Τσαϊκόφσνυ ϐθον Μιὰ µικοὴ Νυχτερινή Μοισινὴ Μότσαρτ τον Ἠοωϊκὴ Πολωνέζα Σ οπὲν 8ον Σάουντ ὀφ Μιούσικ Ῥότζιεος 9ον Λρυσάφι ναὶ Χρήμα (θάλς) Λέχαρ Ταμήλιον Ἐμθατήριον Μέντελσον ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 { ΕΗΙΛΙΤΕΛΜΛΤΙΚΟΣ | ΠΡΙΣΑΝΛΤΩΛΙΣΜΙΣ ΚΛΙ ΣΗΜΛΣΙΛ ΤΗΥ Τοῦ κ. ΘΕΟΔ. Π. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ὃον 1, Αἱ δύο ἀντιλήψεις: Ὡς πρὸς τὴν ἔννοιαν χαὶ τὸ περιεχόµενον τοῦ Ἐπαγγε]λ- ματικοῦ προσανατολισμοῦ ὑπάρχουν δύο ἀντιλήψεις: ἡ εὖρω- παϊνὴ -αὶ ἡ ᾽Αιμερικανική. Εἰς τὴν Ἐὐρώπην λειτουργοῦν γοαφεῖα ἐπαγγελματικοῦ προσανατολισμοῦ (Ρτοζεβδίοῃα] οτἰηίβοη) ἐκχτὸς τοῦ σχολείου, κπρατικὰ καὶ ἰδιωτικά. Οἱ γέοι προσερχόµενοι εἰς αὐτὰ τὰ γραφεῖα ὑποθάλλονται ὑπὸ τῶν εἰδικῶν εἷς σειρὰν ἐξετάσεων διὰ τέστ, ὀργάνων καὶ θιογραφικῶν σημειωμάτων. ᾿Αφοῦ ὁ ἐπαγγελματικὸς προσα- γατολιστὴς µελετήση τὰ δεδοµένα ἀνακοινώνει εἰς τὸν ἐνδιαφερόμενον τὰ συμπεράσματά του. Εἰς τὴν ᾽Αμερικὴῆν ὁ ᾿Ἐπαγγελματικὸς Προσανατολισμός. ὡς καὶ ἡ ἄλλη Καθοδήγησις, προσφέρεται εἲς τὸ σχολεῖον ὑπὸ τῆς εἰδικῆς “Ὑπηρεσίας Καθοδηγήσεως καὶ ἀποτελεῖ µέρος τοῦ προγράµµατος. Ἡ διάρθρώσις καὶ ἡ λειτουργία τοῦ. προγράµµατος ἐπαγγελματικοῦ προσανατολισμοῦ εἶναι τοιαύτη, ὥστε δι αὐτοῦ παρέχεται ἁπλῶς ὀοήθεια εἰς τὸν µαθητὴν νὰ καταστρώση ἐγκαίρως, ἐλευθέρως καὶ ὑπευθί- γως ἐπὶ τῇ θάσει ἀντικειμενικῶν καὶ ὑποχειμενικῶν δεδοµέ- γων. (γνώσεων τῶν ἐπαγγελμάτων --- γνώσεων τοῦ ξαντοῦ του). τὸ ἐπαγγελματικόν του σχέδιον. Τὸ σχέδιον τοῦτο πε- ριλαμθάνει τέσσερα κύρια στοιχεῖα 1. τὴν ἐκλογὴν τοῦ ἐπαγγέλματος 2. τὴν προπαρασκευὴν δι) αὐτὸ Δ. τὴν εἴσοδον εἰς τὸ ἐπάγγελμα καὶ 4. τὴν ναλῆν σταδιοδροµίαν. Αξιον ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ τὴν ᾽Αμεριχανικὴν ἀντίληφιν ὅὃ νέος πρέπει νὰ ἀναπτύξη ἰδίαν ποωτοθουλίαν καὶ νὰ λάθη τὰς ἀποφάσεις του, αἱ ὁποῖαι πάλιν ἀναφέρονται εἲς τὰ ἀνωτέρω κύρια στοιχεῖα: τὴν ἐκλογήν, τὴν προπαρασκευήν, τὴν εἴσοδον καὶ τὴν γαλὴν σταδιοδοοµίαν. Εὐνόητον, θεθαίως, τυγχάνει ὅτι οἱ νέοι προτοῦ καταλήξουν εἰς οἴανδήποτε ἀπόφασιν περὶ τὰ ἀνω- τέρω, ἔχουν καταλλήλως καὶ ἀρλούντως διαφωτισθῆ κατὰ τρόπον συστηματικὸν καὶ δι’ ἐπιστημονικῶν μεθόδων (πεοὶ τῶν ὁποίων θὰ ὁμιλήσωμεν συντόμως ἐν συνεχεία). Τὸ πρό- γραµµα ᾿ὈἘπαγγελματικοῦ Προσανατολισμοῦ διὰ τῶν παρε- χομένων γνώσεων, διἁ τῶν συζητήσεων, πρωτοθουλιῶν καὶ ἄλλων εὐκαιοιῶν τὰς ὁποίας δημιουργεῖ, συντελεῖ εἰς τὴν ὠρίμανσιν τοῦ ἀτόμου καὶ προετοιμάσει τὸν νέον εἰς τὴν ὑπεύθυνον ζωήν. Ἐν ἄλλοις λόγοις διὰ τῆς ἀντιμετωπίσεως διαφόρων θεμάτων τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος, διὰ τοῦ συνεχοῦς προθληματισμοῦ, ὁ ᾿Επαγγελματικὸς ΤΠροσανατο- λισμὸς συνδέει τὸ σχολεῖον πρὸς τὴν εὐρυτέραν κοινωνίαν, εἰσάγει τὸ ἄτομον εἰς τὴν κοινωγίαν καὶ τὴν πραγµατικότη- τα τῆς ζωῆς καὶ καθιστᾶ τοῦτο ὑπεύθυνον προσωπικότητα. “9 Ἐπαγγελματικὸς Ηοοσανατολισμὸς προσφέρεται σι- στημάτικῶς καὶ ἀποτελεῖ ἀναπόσπάστον μέρος τοῦ σχολικοῦ προγράµµατος περὶ τὸ 8ον ἢ 9ον ἔτος τῆς φοιτήσεως τοῦ γέου εἰς τὸ σχολεῖον. (δηλαδη ὅταν ὁ μαθητῆς εὑρίσκεται εἰς τὴν Ῥ/’ ἢἡ Γ΄’ τάξιν τοῦ Γυμνασίου), ὁπότε ολα με σαιι ὅτι ἐκδηλοῦνται σαφέστερον αἱ εἰδικαὶ ἱπανότητες καὶ αὖξ γεται τὸ. ἐνδιαφέρον διὰ τὸ ἐπάγγελμα. Ὁ Ἐπιωωγελμααι, κὸς Ηροσανατολισμὸς στηρι-όμενος ἐπὶ δεδοµένων τῆς ψι- χολογίας καὶ χοησιμοποιῶν. ἐπιστημονικὰς μεθόδους, ταχέ- ως ἐξετιμήθη, ἐξειλίχθη δὲ εἰς εἰδικὸν χλάδον τῆς ἐφηρμο- σµένης ψυχολογίας καὶ λόγῳ ἀκριθῶς τῆς μεγίστης σηµα- σίας του τόσον διὰ τὴν ἀτομικῆν εὐτυχίαν ὅσον καὶ διὰ τὴν ποινωνικὴν εὐημερίαν διεδόθη εὐρύτατα καὶ διδάσκεται εἰς ὅλας τὰς σχολὰς ποὺ παταοτίζονται ἐνπαιδευτικοί. Ἐξ ὅσων ἐλέχθησαν σ συνάγεται ὅτι ᾿Ἐπαγγελματικὸ σαγατολισμὸς --- πατὰ τὴν ᾽Αμερικανικὴν ἀντίληψιν τὴν ὁ- ποίαν δεχόµεθα τελειοτέραν καὶ ἀκολουθοῖμεν εἰς τὴν πα- ροῦσαν ὁμιλίαν -- εἶναι ἡ παρεχοµένη πρὸς τοὺς μαθητάς ύοήθεια, ὥστε οὗτοι νὰ δυνηθοᾶν νὰ καταστρώσουν τὸ ἐπαγ- γελµατικόν των σχέδιον, δΥλαδη νὰ ἐνλέξουν τὸ ἐπάγγελμά των, νὰ, προπαρασκευασθοῦ» δι” αὐτό, νὰ εἰσέλθοιν εἲς αὐτὸ καὶ νὰ σταδιοδροµήσουν ἐπιτυχῶς. ὃς Προ- Ἡ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ Κατά ποίαν ὅμως διαδικασίαν ἐργακομένη Ἡ 'Ὑπηρεσία Ἠπαγγελματικοῦ Προσανα” ολισιιοῦ παρέχει τὴν θοήθειάν της εἲς τὸν γέον 1]οῖα στο'χεῖα μελετᾶ, ποίους συντε]. εστᾶς ὑπολογίσει, προσδιορίσει καὶ διαλευκαίνει Κατά ποῖον τρό- πον γαὶ διὰ ποίων μεθόδων ἑ ἐθγάξεται ὁ ἐπαγγελματικὸς προ- σανατολιστὴς οὕτως ὥστε ὄνευ οὐδεμιᾶς παρε μ όά- σεως νά καθοδηγῆ τὸν νέον, ὥστε οὗτος νὰ γίνεται ἱκανὸς νὰ Καταστρώνη ὑπευθύνως τὸ ἐπαγγελματικὸν τοῦ σχέδιον παρακάμπτων τὴν θιαιότητα τῶν νεανικῶν ἐνθουσιά- σμῶν, Ἀλείων τὰ ὥτα εἰς την φωνῆν τῶν ὀνειροπολήσεων καὶ μὴ παφασυρόµενος ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς λάµψεως ποιχί- λων ἐπαγγελμάτων ἳ ἐμπεοιστατωμένη ἀπάντησις εἰς τὰ ἑρωτήματα ταῦτα θὰ ἀπήτει σειρὰν ὁμιλιῶν. Όσα θὰ ἀκολουθήσουν δὲν εἶναι εἰμῆ νύξεις καὶ ἀποσκοποῦν / νὰ δώσουν ἁπλῶς ἕν ἐξωτεοιχὸν γενικὸν περίγραµµα τοῦ ἔργου. τοῦ Ἐπαγγελματικοῦ Προ- σανατολισμοῦ. ο Ἠπαγγελματικὸς Ποοσμνατολισμὸς ἐν τῆς φὐσεώς του ἀναφέφεται πρῶτον εἲς τὸ ἐνδια ερόµενον ἄτομον καὶ δεύτε- ρον εἷς τὰ ἐπαγγέλματω. Ὡς ἐκ τούτου ἔχει νὰ μελετήση δύο σειοᾶς διαφορῶν: α. τὰς ἀτομικὰς καὶ 6. τὰς διαφ ορὰς τῶν ἐπαγγελμάτων. το. ΜΕΔΕΤΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΧ: Οὐδὲν ἄτομον εἶναι. ἀπὸ ἀπόψεως φυχυ)ογικῆς ἐντελῶς ὕμοιον αοὺς ἕν ἄλλο, Ὁ Ἐπαγγελματικὸς Ἰοοσανατολισμὸς ἐγδιαφένεται διὰ τὰς ἀτομιχὰς διάῳ ορές καὶ ἐξετόσει ταύτας. Με)λετᾶ τὰ ἑξῆς στοιχεῖα τοῦ ἀτόμοι: 1. τὴν εὐφυίαν ὃ, τὰς εἰδικὰς ἵ ἱκανότητας 1, τὰ δια έροντες 4, τὰ χαρακτη- ριστικἁ τῆς προσωπικύτήτος (ὡς εἶναι ὁ συναισθηματικὸς κόσμος). Λι εἰδικῶν τέστ θὰ εὑρεθῆ ὁ θαθμὸς εὖᾳ υἷας τοῦ ἀτόμοι καὶ δι” ᾱλ ης σειρᾶς τέστ θὰ προσδιορισθοῦν αἱ εἴδι- γαὶ ἱκανότητες, τὰ διαφέροντα καὶ τὰ χαραντηοιστικὰ τῆς προσωπικὠτητός του. Τὰ τέσσερα ταῦτα στοιχεῖα ἀποτελοῦν τὰ ἠπιχολογικὰ δεδοµένα, Τὰ ἀποτελέσματα τῶν τέστ τού- των θὰ κατατεθοῦν εἲς τὸν ἀτομικὸν ᾳάχελλον τοῦ μαθητοῦς, τὸν τηρούµενον ὑπὸ τῆς 'Ὑπηρεσίας Ἐπαγγελματικοῦ προσανατολισιοῦ. ) . (δυνεχίζεται). ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 ΓΑ ΛΡΛΛΙΑ ΓΛΛΙΛΙΚΑ 7 ΛΙ ἐλΛΙ ΤΝ ΗΕ ΠΛΗ] ΖΑΧΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΚΗ Β. Γυμνασιάρχου εἰς ᾿Αθήνας, Π Ιλ 1ον Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ 'Η παροῦσα ἐργασία δὲν φι. λοδοξεῖ θεδαίως νὰ προσθέσῃ τι τὸ νέον εἰ τὸ πρόθληµα τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ὡς µαθήµατος είς τὰ σχολεῖα τῆς Μέσης ᾿Ἔκπαι- δεύσεως, διότι πολλὰ περὶ αὖ- τοῦ ἔχουν λεχθῆ καὶ ἔχουν γρα- φἒῆ ὑπὸ εἰδικῶν ἐπιστημόνων καὶ παιδαγωγῶν, ἡμετέρων καὶ ξέ- γων, οἵ ὁποῖοι εἶδον καὶ ἠρεύνη- σαν κατὰ καιροὺς τὸ θέμα ἀπὸ πλείστας ὅσας πλευράς, ὥστε νὰ ἀποκλείεται νὰ εὗρε- θοῦν, διἁ νὰ τονισθοῦν, νέαι ἀπόψεις ὑφ᾽ ἑνὸς ἁπλοῦ κα- θηγητοῦ τῆς Μέσης Παιδείας, ᾿Αποτελεῖ ὅμως αὕτη τὴν ἐκ μέρους τοῦ γράφοντος παραδο- χὴν ὡρισμένων γνωμῶν καὶ πο- ρισµάτων, ἢ καὶ τὴν ἀπόρρι- ψιν ἄλλων, ἣἾτις προέρχεται καὶ στηρίζεται ἐπὶ τῆς προσω- πικῆς αὐτοῦ ἑνδεκαετοῦς διδα- κτικῆς πείρας εἰς διάφορα Γυμνάσια τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος ποικίλου κατευθύνσε- ως (κλασσικῆς, πρακτικῆς, οἱ- κονοµικῆς καὶ τεχνικῆς ἀκόμη). Ὑπὸ τὴν ἔποψιν ταύτην ἡ ἀνὰ χεῖρας ἐργασία, ἐφ᾽ ὅσον ἐκθέ- τει τὰς ἀἁτομικὰς σκέψεις ἑνὸς ἐκπαιδευτικοῦ ἐπὶ τῆς διδα- σκαλίας τῶν ἀρχαίων Ἕλληνι- κῶν, δυνατὸν νἁ παρουσιά- ζῃ ἐνδιαφέρον τι διὰ τοὺς Ἄ- ψηλότερον αὐτοῦ ἱσταμένους καὶ μοχθοῦντας διὰ τὴν δελτίω- σιν τῶν ἐκπαιδευτικῶν µας πραγμάτων. Αλλωστε δὲν εἶναι ὀλίγαι αἳ περιπτώσεις καθ) ἅς οἱ ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων τῆς παιδείας ᾱ- γωνιζόµενοι λειτουργοὶ τῆς Μ. Ε, ὡς ἐρχόμενοι εἰς ἄμεσον ἐ- παφὴν μὲ τὰ προθλήµατα τῆς διδακτικῆς, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν μαθητιῶσαν νεολαίαν, προέ- τειναν λύσεις γενοµένας δεκτὰς ὑπὸ τῶν ἀνωτάτων ἔκπαιδευ- τικῶν ἀρχῶν Β. ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΙΚΑΛΙΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ. Ὁ Φιλόλογος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀνέλθη ἐπὶ τῆς ἕδρας διὰ νὰ διδάξῃ ἀρχαῖα Ἑλληνικά, θὰ πρέπει προηγουμένως νἁ γνω- ρίζῃ καλῶς εἷς τί ἀποθλέπει ἡ. διδασκαλία των καὶ ποίους σκοποὺς ἐξυπηρετεῖ. Ανευ τῆς συνειδητοποιήσεως τῶν σκο- πῶν, γενικῶν καὶ εἰδικῶν, τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκει ἡ διδα- σκαλία τοῦ ἐν λόγῳ µαθήµατος ἐκ µέρους τοῦ διδάσκοντος τοῦ- το, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπι- τύχῃ αὕτη καὶ νὰ «φέρῃ ἀἆγα- θὰ ἀποτελέσματα εἰς τὰς ψυχάς τῶν νεαρῶν τροφίμων τῶν Σχο- λείων µας. Πολλοὶ νέοι κα- θηγηταὶ συγχέουν τοὺς σκοποὺς τοῦ µαθήµατος καὶ νομίζουν ὅτι τοῦτο εἶναι µόνον γλωσσικόν, ὁπότε ἡ διδασκαλία των ἆπο- θαίνει ξηρὰ καὶ οὐδόλως προ- καλεῖ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν διδα- σκοµένων. Ἐκ τοῦ λόγου τού- του προέρχεται ἡ ἀντιπάθεια πρὸς τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ πλεί- στων μαθητῶν καὶ ἰδίως ἐκεί- νων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κλίσιν πρὸς τὰς θετικὰς ἐπιστήμας, «Τἱ τὰ θέλουμε ἐμεῖς τὰ ἆρ- χαῖα ἑλληνικά, ἐφ᾽ ὅσον σὲ τί- ποτα δὲν πρόκειται νὰ μᾶς χρησιμεύσουν εἷς τὸ μέλλον» λέγουν οἱ µμαθηταὶ τῶν τελευ- ταίων τάξεων τῶν πρακτικῶν κυρίως τμημάτων. δΔιὰ τὴν ᾱ- φελῆ αὐτὴν µαθητικἠν γνώμµην δὲν πταίει τὸ µάθηµα αὐτό, ἀλλ’ ὁ τρόπος τῆς διδασκαλίας του. Διὰ τοῦτο ἔχει ὑψίστην σηµα- σίαν ἡ γνῶσις ἐκ µέρους τοῦ διδάσκοντος ἀλλά καὶ τῶν διδασκοµένων ἐφήδθων τῶν πραγματικῶν παιδευτικῶν σκοπῶν τοῦ ἐν λόγῳ µαθήµα- τος. Εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁ- ποίαν αἱ Φυσικαὶ ᾿Επιστῆμαι κατέχουν τὸ ἐπίκεντρον τῆς προόδου τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἕἔκανε πραγματικότητα τὰ πλέον τολ- μηρὰ ὄνειρά του προσφέρων εἰς τὸν ἑαυτόν του εὐκολίας καὶ ἀνέσεις ἀσυλλήπτους σχεδὸν εἰς τὸν Χθεσινὸν ἀκόμη κάτοικον τοῦ πλανήτου τούτου, εἰς ἐπο- Χἠν κατὰ τὴν ὁποίαν ἰλιγγιω- δῶς ἀναπτύσσεται ἡ τεχνικἡ καὶ μᾶς ἐπιφυλάσσει ἀπὸ ἡμέ- ρας εἰς ἡμέραν καὶ νέας ἐκπλή- ξεις, νέους ἐπιστημονικοὺς ἄ- θλους ἐξικνουμένους καὶ µέχρι τῆς κατακτήσεως τοῦ Διαστή- µατος, πρυτανεύει εἰς πάντας, μικροὺς καὶ μεγάλους, ἡ πρα- κτικἠ ἀντίληψις τῆς ζωῆς, ρυθµιζοµένη ὑπὸ τῆς χρησιµοθη- ῥίας. Τὸ ὠφελιμιστικὸν τοῦτο πνεῦμα, τὸ ὁποῖον διακατέχει τὴν σηµερινἠν νέαν γενεὰν καὶ εἶναι ἀπόρροια τῆς Τεχνοκρα- τίας, ὀφείλομεν νὰ παραδεχθῶ- μεν καὶ διὰ τοῦτο εἴμεθα ὑπο- Χρεώμένοι εἰς τοὺς τροφίµους τῶν σχολείων µας νὰ ἀναπτύσ- σωώμεν διὰ πρακτικῶν ἔπιχει- ρημάτων τοὺς σκοποὺς τῆς δι- δασκαλίας ἑκάστου µαθήµατος καὶ ἐπὶ τοῦ προκειµένου τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν. Τονίζοντες τὴν διφυᾶ ὑπό- στασιν τοῦ ἀνθρώπου, συνιστα- µένην δηλονότι ἐκ σώματος καὶ ψυχῆς, ἐκ πνεύματος καὶ ὅλης, θὰ πρέπει νὰ πείσωµεν τοὺς µα- θητάς µας, ὅτι ἀναγκαῖον εἶναι εἰς αὐτούς, παραλλήλως μὲ τὴν Φροντίδα τῆς κανονικῆς ἀναπτύ- ἔεως τοῦ σώματός των καὶ τῆς καλῆς συντηρήσεως αὐτοῦ νὰ ἐπιμελοῦνται καὶ τῆς καλλιερ- γείας τοῦ πνεύµατός των, τοῦ ὁποίου τροφὴ εἶναι αἱ θεμελιώ- δεις πνευµατικαί, ἠθικαὶ καὶ αἰ- σθητικαὶ ἀξίαι τοῦ ὁσίου, τοῦ ἀληθοῦς, τοῦ ἆγα- θοῦ., τοῦ ὡραίου, τοῦ δι - καίου τοῦ μέτρου, τῆς ἐλευθερίας (ἀτομικῆς, πο- λιτικῆς, ἐθνικῆς, ἠθικῆς), τῆς φιλοπατρίας καὶ τῆς προ- σωπικότητος τοῦ ἀνθρώ- που, ὡς αὗται διετυπώθησαν ὃ- πὸ τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλλήνων εἷς τὰ ἔργα λόγου καὶ τέχνης τῆς πνευματικῆς παραγωγῆς των (1). Μετὰ ταῦτα ἐρχόμεθα νά ὀρίσωμεν τὸν γενικὸν σκοπὸν τοῦ µαθήµατος τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλληνικῶν, ὅστις καὶ κατὰ τὴν γνώµην ἡμῶν πρέπει νὰ εἶναι: «ἡ ἐνεργητικὴ -- δημιουργικἡ θίωσις ὑπὸ τῶν μαθητῶν τοῦ πνευματικοῦ καὶ ἀξιολο- γικοῦ περιεχοµένου τῶν κλασσικῶν ἑλλήνων συγ- γραφέων καὶ τῶν ἀρετῶν τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ λόγου, τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἀνθρωποπλαστικῶν δυνάµεων τῶν ἀποκρυσταλλωμέ- νων εἰς τὰ ἔργα τοῦ ἀρχαίου λόγου, καὶ ἡ ὑποθοήθησις τοῦ μαθητοῦ διὰ τῆς διώσεως ταύ- της νὰ ἀναπτυχθῃ εἰς ὥλο- κληρωμένην ἠθικήν, πνευματικἡὴν καὶ ἐέθνι- κἡ προσωπικότητα, ἱ- κανἠν νὰ ἐνταχθῇ, νὰ ζήση καὶ νὰ δράσῃ δη- μτουργικῶς ἐντὸς τῆς πολιτικῆς καὶ πολιτι- στικῆς κοινότητος τοῦ ἑλληνικοῦ ἜἛθνους» (2). “Ὁ γενικὸς οὗτος σκοπὸς εἶναι κατὰ ταῦτα µπαιδευτικὸς καὶ ἀνθρωπιστικός. Διὰ τῶν κλασσικῶν κειμένων θὰ παρου- σιασθῇ ἐνώπιον τῶν μαθητῶν ὁ ἀρχαῖος Ελληνικός Πολιτισμὸς ὡς ἀνθρωποπλαστικὸς καὶ ἂν- θρώποκεντρικός, περιλαμθάνων στοιχεῖα καθαρῶς «ἀνθρώπινα, ἰσχύοντα πέραν τοῦ ἀτομικοῦ φορέως αὐτῶν, τοῦ συγκεκριµέ- νου δηλονότι ἀρχαίου συγγρα- φέως. Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ μὲ τὸν ὑπερατομικόν, ὑὗπερ- Χχρονικὸν καὶ ὅπερι- στορικὸν χαρακτῆρα των εἶναι μορφωτικά δι’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν, διὰ τοῦτο καὶ ἀπετέλεσαν τὴν Θάσιν τῆς ἀναπτύξεως μετὰ τὸν ΤΕ’ αἰῶνα τοῦ Δυτικοευρω- παϊκοῦ Πολιτ'σμοῦ, ὅστις ἕνεκα αὐτοῦ, ἀκριβθῶς τοῦ λόγου εἷ- ναι ἑλληνοκεντρικός, ἑλληνογενής, ὡς ἔχων τὰς ρίζας του καὶ τὴν πνευµα- τικὴν ἀφετηρίαν του εἷς τὰς πρώτας ἀντικειμενικοποιήσεις τοῦ ἀνθοωπίνου πνεύματος, ἓν- τὸς τοῦ πλαισίου τῆς ἀργαίας ἑλληνικῆς ζωῆς (3). Μενάλως θὰ συνειδητοποιήσουν οἱ µαθη- ταὶ τὴν ἀξίαν τῆς ἀἆνθοωπι- στικῆς μορφώσεως καὶ τῆς ἐ- ξανθοωπιστικῆς δυνάμεως τῆς ἑλληνικῆς κλασσικῆς παιδείας, ἐὰν καταλλήλως, ἰδίως εἰς τὰς ἀνωτέοσας τάξεις, τονισθΏη ἡ οὐ- σιαστικἡ διαφοοὰ ἡ ὁποία ὑπάρ- χει μεταξὺ τοῦ ἀρχαίου ἆν- Ἅ δελτίον ΟΕΛΜΕΚ θρωποκεντρικοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων καὶ τοῦ τεχνικοῦ πο- Ἀιτισμοῦ, ὅν ἀνέπτυξαν οἱ λαοὶ τῆς ᾿Ανατολῆς, ὡς οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Βαθυλώνιοι, οἱ ᾿Ασσύριοι, οἱ Πέρσαι. Οἱ ᾿Ανατολῖται οὔ- τοι ἔθλεπαν ἀπειρίαν ἀνθρώ- πὼν ὡς ἀφανεῖς καὶ ἀνελευθέ- ρους µονάδας ἐξυπηρετούσας τὰ ἀλληλοσυγκρουόμενα συμφέρον- τα τῶν ἀρχόντων, τῶν Ύὄυνα- στῶν, τῶν ἀπροσίτων µοναρ- χῶν (4). 'Η µαζικἡ αὕτη ψυχο- λογία τῶν ἀνθρώπων -- δούλων κατὰ τὴν ἀνατολικὴν νοοτρο- πίαν, ἡ ὁποία δυστυχῶς καὶ μέχρι σήμερον ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχῃ εἰς ὁλοκληρωτικὰἀ κα- θεστῶτα τοῦ ἀνατολικοῦ ἐπίσης κόσμου ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν ἀνθρώπων -- ἐξαρτημάτων τῆς κρατικῆς μηχανῆς, το ἆἁδια- νόητος διὰ τοὺς ἀρχαίους ἕλ- ληνας, οἱ ὁποῖοι εἶδον τὸν ἄν- θρώπον ὡς ἀξιόλογον, ἀξιοπρό- σεκτον καὶ ἀνεπανάληπτον µο- νάδα, ὡς ὁλοκληρωμένην καὶ ἐλευθέραν προσωπικότητα, ὧὣς πραγματικὸν “Ἡ τοιαύτη ἀντίληψις περὶ τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἐλευθέρου ἀτόμου, μόνον ἑἐντὸς μιᾶς γνησίως δη- μοκρατικῆς διαρθρώσεως τῆς Κοινωνίας εἶναι δυνατὸν νὰ ὗ- πάρξῃ, ὅπου ἡ προπαγάνδα καὶ ἡ συστηµατικἡ διαστρέθλω- σις τῆς «ἀληθείας δὲν χωρεῖ καὶ ὅπου ἡ δῆθεν λεγοµένη δηµοκρατία, ἀλλὰ κατ’ οὐσίαν ὀλιγαρχία, ὣς κοινωνικὸν σύ- στηµα ἐπιδάλλον μίαν τάξιν ἀν- θρώπων ἐπὶ ὅλων τῶν ἄλλων, (5) ἐξοθελίζεται καὶ παντελῶς ἀπορρίπτεται ὑπὸ τῶν ᾿Αρχαί- ων καὶ ἴδίᾳ ὑπὸ τῶν καθ) ὅ- περθολἠν ἐνίοτε ἐραστῶν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ λόγου ᾿Αθηναίων, Διά τοῦτο λοιπὸν ἡ κλασσικὴ παιδεία εἶναι κατὰ θδάσιν ἄν- θρωπιστική, ἀπολυτρώνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τῶν ἀγρίων ἔκ- δηλώσεων τῶν ὁρμῶν του, τῶν προκαταλήψεων καὶ δεισιδαιµο- νιῶν του, κατευθύνει αὐτὸν εἰς πνευματικὰς σφαίρας ἀνω- τέρας ἀπὸ πάσης ἀπόψεως, ἤ- τοι εἰς κατάστασιν ἀνθρωπίνην (6) καὶ φρονιµατίζει οὕτω τὴν νεότητα, παρέχουσα εἰς αὐτὴν τὴν δυνατότητα νὰ κάµη δίω- μα τὰ ἀνθρωπιστικὰ καὶ ᾱ- Κρως µμορφωτικὰ ἀγαθὰ τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος. Ἐϊἰς τοὺς μαθητὰς ἴἰδίως τῶν Γυμνασίων θετικῆς κατευθύνσε- ὥς, οἱ ὁποῖοι τὰ μέγιστα ἕἔ- χουν ἐπηρεασθῃῇ ἀπὸ τὰς τεχνο- κρατικὰς ἰδέας τῆς ἐποχῆς των καὶ Βλέπουν τὸ σχολεῖον Γενι- κῆς Παιδείας μὲ ηὐξημένας τὰς ὥρας τῶν Φυσικομαθηματικῶν ὡς ἕν εἶδος ἐπαγγελματικοῦ σχολείου ἢ Φροντιστηρίου, θὰ πρέπει ἀπὸ τοὺς φιλολόγους νὰ τονισθῃ ἡ διαφορὰ τοῦ περιε- χομένου τοῦ ὅρου Παιδεία, ἣτις .ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Ἓλ- λήνων καὶ τῶν λαῶν τῆς ᾿Ανα- τολῆς, Ἡ παιδεία, συμφώνως πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴν ἀντίλη- ψιν, εἶναι ἕν εὐρύτατον πνευ- ματικὸν Φφαινόμενον τοῦ κοινω- νικοῦ θίου τῶν ἀνθρώπων, ἔχον ὡς θαθύτερον νόηµα αὐτὴν τὴν οὐσίαν τοῦ πνευματικοῦ Πολι- τισμοῦ. Μὲ ἄλλας λέξεις πο- λιτισμὸς καὶ παιδεία εἶναι δύο ἔννοιαι, αἴτινες ταυτίζονται κα- τὰ τὴν ἑλληνικὴν ἄποψιν (7). Οὕτω Πολιτισμὸς κατὰ τοὺς ἀρχαίους Ἔλλη- νας εἶναιλἡ Παιδεία, ἥτοι ἡ ἀγωγὴ καὶδια- μόρφωσις τοῦ ἀνθρώ- που εἰςτέλειον πολί- την. Διὰ τοῦτο ὅλαι αἱ µορ- φαὶ τοῦ πολιτισμοῦ αὐτοῦ, ἕκ- Φφραζοµένου εἴτε ὡς Πολιτικὴ (ἄρχειν τε καὶ ἄρχεσθαι), εἴτε ὡς πνευµατικἡὴ ἢ καλλιτεχνικὴ δηµιουργία, θεμελειῶδες γνώ- Ρρισµα ἔχουν τὸ Παιδαγῶ- γικόν, τὸ Παιδευτικόν. Οἱ πολῖται εἰς τὰς μεταξὺ αὖ- τῶν σχέσεις ἁσκοῦν ἕν εἶδος ἀγωγῆς ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον καὶ τὸ κράτος, ἡ ἀρχαία «πό- λις» πρέπει νὰ διαπαιδαγωγῇ καὶ νά δελτιώνῃ αὐτούς, ἄλ- λως ἐκφεύγει τοῦ ὀρθοῦ προο- ρισμοῦ του. «Πολιτεία τροφὴ ἀνθρώπων ἐστίν, καλἠν μὲν ἆ- γαθῶν, ἡ δ᾽ ἐναντία κακῶν» λέ- γει. ὁ Πλάτων. Κατὰ ταῦτα ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ «Πόλις» το κατὰ τοὺς χρόνους τῆς ἀκμῆς Ανθρωπον. - της μιὰ παιδαγωγοῦσα πολιτι- κἡ. κοινότης μὲ κεντρικἠν µορ- φὴν τὸν Πολίτην -- ἄν- θρωώπον. ᾽Αλλὰ καὶ ἡ λογοτεχνία, ὡς κλασσικὴ τέχνη διὰ τὸν ἀρχαῖον ἕλληνα ἔχουν σκοπὸν παιδευτικὸν καὶ περιεχόµενον µορφωτικόν. Οἱ Μεγάλοι τραγικοὶ ποιη- ταὶ «ἐδίδασκον» τὸν λαὸν εἰς τὸ θέατρον μὲ τὰ ὀψηλὰ ἔργα των, διὰ τοῦτο καὶ ὁ Αριστοφάνης εἰς τοὺς «Βατράχους» του (στιχ. 1054) Χχαρακτηριστικῶς λέγει: «τοῖς μὲν γὰρ παιδαρί- οισιν ἐστὶ διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δ᾽ ἡδῶσι Ποιη- ταί». Καὶ περαιτέρω εἰς τὴν αὐτὴν κωμµωδίαν ὁ Πλούτων ἐκ τοῦ Αδου διὰ τὸν ἄνω κόσμον τὸν Αἰσχύλον λέγει πρὸς αὖ- τόν: «Αγε δὴ Χχαίρων, Αἰσχύλε, χώρει καὶ σῶζε πόλιν τὴν ἡμετέραν γνώµαις ἀγαθαῖς, καὶ παίδευ- σον τοὺς ἀνοήτους πολλοὶ δ' εἴσιν» (στιχ. 1500 -- 1504). Τ Εξ ἄλλου ὁ ἀρχαῖος καλλι- τέχνης ἐκφραζόμενος διὰ τοῦ ξύλου, τοῦ μαρμάρου, τοῦ µε- τάλλου ἢ τῶν χρωμάτων προ- σπαθεῖ νὰ προσδώσῃ εἰς τὸ ἔρ- ΎὙον του τὸ κάλλος ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τὴν ψυχἠν τέρπει καὶ τὴν αἰσθητικὴν ἁἀπόλαυσιν καλλιερ- γεῖ, ἄρα παιδαγωγεῖ καὶ µορ- Φώνει οὗτος τὸν λαόν. Ἡ νεωτέρα λέξις «μόρφω- σις» παραγοµένη µέσῳ τοῦ ρή- µατος μορφόω ἀπὸ τὴν λέ- ἒιν µορφή, ἐκφράζει αὐτὴν ἀκριθῶς τὴν πλαστικήν, τὴν παιδαγωγικήν, τὴν «μορφῶώτι- κἠν» λειτουργίαν τοῦ πολιτι- σμοῦ καὶ τῆς παιδείας τῶν ἀρχαίων, κατὰ μίαν ὀρθοτάτην παρατήρησιν τοῦ καθηγητοῦ κ. Βουρδέρη. (8) Εἰς τὴν ἅντι- πέραν ἀκτὴν τοῦ Αἰγαίου ὁ ὅ- ρος Παιδεία ἀποδάλλει τὸ πνευ- ματικὸν καὶ ὑψηλόν περιεχόµε- νόν του. Οἱ λαοὶ τῆς ᾿Ανατολῆς δὲν δύνανται νὰ ἐξαρθοῦν εἲς τὸ ὄψος τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως καὶ νομίζουν ὅτι παιδεία εἶναι ἡ πραγµατικὴ ἐκπαίδευσις, δη- λαδὴ ἡ µετάδοσις τεχνικῶν ἐ- παγγελματικῶν γνώσεων, ὠφελί- µων καὶ χρησίµων διὰ τὴν ζωήν. (9) Ἡ ὑλιστικὴ αὕτη ἐ- παγγελματικἡ ἀντίληψις διὰ τὴν Παιδείαν δὲν εἶναι ἑλληνικὴ ἆλλ᾽ ἀνατολικῆς προελεύσεως, ἑπομένως πρέπει νὰ µείνη καὶ ξένη πρὸς τὰς ἰδἰκὰς µας πεποι- θήσεις. 'ΗΠ ἀληθὴς παιδεία καὶ γνη- σίώς ἑλληνικὴ κάµνει τὸν ἄν. θρωπον, κατὰ τὸν Πλάτωνα, «. πιθυμητὴν τε καὶ ἐραστὴν τοῦ πολίτην γενέσθαι Ἅτέλειον, ἄρ- χειν τε καὶ ἄρχεσθαι μετὰ δί- κης. Ταύτην τὴν τροφὴν ἀφορι- σάµενος ὁ λόγος οὗτος, ὡς ἐμοὶ Φαίνεται, νῦν δούλοι τ’ µό- νην παιδείαν προσαγορεύειν, τὴν δὲ εἰς χρήµατα τείνουσαν ἢ τινα πρὸς ἰσχὺν ἢ καὶ πρὸς ἄλλην. τινὰ σοφίαν ἄνευ νοῦ καὶ δίκης, θάναυσόν τ᾽ εἶναι καὶ ἀνευλεύθερον καὶ οὐκ ἀξίαν τὸ παράπαν παιδείαν καλεῖσθαι (Νόμοι Α 643 4). Ἡ ὀρθὴ παιδεία, λοιπὀν, εἷ- ναι τὸ µεγαλύτερον δῶρον τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον διότι καθιστᾶ αὐτὸν ἀγαθόν, μὲ τὴν ἀρχαίαν σηµασίαν τῆς λέξεως, καὶ δίκαιον, πρᾶγμα τόσον ἆπα- ῥραίτητον εἰς τὸν σύγχρονον κό- σμον. Τοῦτο λέγει ἐν συνεχείᾳ ὁ Πλάτων, ὡσὰν νὰ εἶχεν ὑπ ὄψει τὴν σημερινὴν κατάστασιν τοῦ ἀνθρώπου. «Οἱ γε ὀρθῶς πεπαιδευµένοι σχεδὸν ἀγαθοὶ γίγνονται καὶ δεῖ δὴ τὴν παι- δείαν μηδαμοῦ ἀτιμάζειν, ὡς πρῶτον τῶν καλλίστων τοῖς ἆ- ῥίστοις ἀνδράσι παραγιγνόµε- νον» (Νόμοι 644 ϐ). Δυστυχῶς σήμερον περὶ τὴν ἔννοιαν Παιδεία ἐπικρατεῖ µε- γάλη σύγχυσις καὶ πολλοὶ νομίζουν ὅτι πρέπει νὰ ἔκσυγ- Χρονισθοῦν τὰ Γυμνάσιά µας, νὰ ἀποθάλουν τὸν ἀνθρωπιστικὸν χαρακτῆρα των διὰ τῆς ἐκτοπί- σεως τῶν ᾿Αρχαίων καὶ νὰ µε- ταθληθοῦν εἰς ἐπαγγελματικά σχολεῖα. 'Ἡ ἀντίληψις αὐτὴ ἐ- πικρατεῖ καὶ εἷς µενάλον ἆ- ρ:θιὸν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τῆς ἡλικίας τῶν 14 ἢ 15 ἐτῶν ἀρχίζουν νὰ προσανατολίζωνται ΣΕΛΙΣ 3 ἤ ΕΤΡΠΠΗ ΚΛΙ Ἡ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΗΙΛΝΝΤΑΣΗ Τοῦ κ. ΙΩΑΝΝΗ ΣΩΦΡΟΜΝΙΟΥ Α΄ Γυμνάσιον Μόρφου 2ον ᾿Π. πρόταση αὐτὴ µπο- ροῦσε νὰ προσφέρη σὰ µόνον ᾱ- μεσον ὄφελος τὴν ἀναπτέρωση τοῦ ἠθικοῦ τοῦ Ελληνικοῦ λα- οὗ καὶ τὴν ἐλπίδα δημιουργίας κάποιου σωστικοῦ καὶ ἀπροσδό- κητου γεγονότος. ἜἜτσι δόθη- κε κουράγιο γιὰ συνέχιση τοῦ ἀγώνα καὶ κραταίώση τῆς ᾱἅ- µυνας ἐναντίον τοῦ ᾿μμπραὴμ μὲ τὴν ἐλπίδα γιὰ ἐπικείμενη ἐπέμ- 6αση καὶ συνδρομὴ τῆς ᾽Αγ- γλίας, Τὸ ψήφισμα γιἁ ᾿Αγγλικὴ προστασία ἀνησύχησε ἰδιαίτερα τὴν Αὐστριακὴ πολιτική, ποὺ ἔσπευσε νὰ ζητήση ἐξηγήσεις ἆ- πὸ τὸ Λονδίνο. “ο Μάννιγκ καθη- σύχασε τοὺς Αὐστριακοὺς δια- Δθεθαιώνοντας, ὅτι δὲ πρόκειται νὰ ἁπαντήση στὸ ψήφισμα ἐκεῖ- νο τῶν Ἑλλήνων. Ταυτόχρονα ἀπαγόρευσε τὴ στρατολογία γιὰ τὴν Ἑλλ. ᾿Επανάσταση καὶ τὴν ἐξάρτιση πολεμικῶν πλοίων στὰ ᾿Αγγλικἀ λιμάνια, ποὺ εἶχαν προορισμὸ τὴν Ἑλλάδα. Τέλος δὲ δέχτηκε οὔτε τὸν κοµιστὴ τοῦ ψηφίσματος Δημήτριον Μιαούλη. Τὴν ἴδια μὲ τὴν Αὐστρίαν άνη- συχία ἔδειξε καὶ ἡ Γαλλία, γι’ αὐτὸ καὶ θέλησε νὰ ὕπερθεμα- τίση καὶ νὰ ζητήση τὸν ἆπο- χωρισμὸ τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὴν ᾿Οθωμανικὴ κυριαρχία. 'Η στά- ση ὅμως τῆς Γαλλίας ταν πρὀό- δηλα ἑρμαφρόδιτη. Μὲ τὸ ἕνα χέρι συντελεῖ στὴ μόρφωση καὶ τὸν καταρτισμὸ τοῦ Αἰγυπτιακοῦ στρατοῦ καὶ μὲ τὸ ἄλλο ἔνθαρ- ρύνει τοὺς Ἓλληνες. Στὴ πρα- Υµατικότητα ἡ Γαλλικὴ πολιτι- κἡ ἀποσκοποῦσε στὴ διαµόρφω- ση Ἑλληνικοῦ κράτους μὲ Γάλ- λο Βασιλιά. ᾿Απροσδόκητο γεγονὸς ἔρρι- ξε ἀλλοῦ τὴ προσοχὴ τῆς Εὖ- ῥρωπαϊκῆς διπλωματίας, Πέθανε ὁ τσάρος ᾽Αλέξανδρος καὶ τὸν διαδέχτηκε ὁ δυναμικὸς καὶ ἆ- ποφασιστικὸς Μικόλαος. Ἅ᾿Αγ- γλία, Γαλλία καὶ Αὐστρία Φφο- θήθηκαν ὅτι ὁ νέος αὐτοκράτο- ρας θὰ ἔσπευδε νὰ ἐκδιάση λύ- ση τοῦ Ἑλληνικοῦ μὲ πόλεμο. Ὁ φόδος αὐτὸς τοὺς ὁδήγησε σὲ ὅὁμογνωμία, τῆς ὁποίας ἆᾱ- µεση συνέπεια ταν ἡ ὑπογραφὴ δηλα ἑρμαφρόδιτη. Μὲ τὸ ἕνα τοῦ πρὠτοκόλλου τοῦ Λονδίνου. Πράγματι ὁ τσάρος Νικόλαος ἦταν ὑπὲρ τῶν ἐνεργῶν ἐκδηλώ- σεών γιὰ διευθέτηση τῆς τύχης τῶν Ἑλλήνων, εἶχεν ἀποθάλει τὴν ἐπήρεια τῆς Αὐστριακῆς πο- λιτικῆς καὶ ἀκολουθοῦσε αὐτό- ϐουλα «πολιτικὴν ἰδίας θεληµα- τικότητας». Όταν ἐκδηλώθηκαν οἱ δυναμικὲς διαθέσεις τοῦ νέου αὐτοκράτορα ἡ Αγγλία ἔσπευ- σε νὰ ὑπογράψη τὸ πρωτόκολ- λον τῆς Πετρούπολης μὲ τὸ ὁ- ποῖον ἀναλάμθανε ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴ Ρωσία τὴ λύση τοῦ Ἑλ- ληνικοῦ. Τὸ πρωτόκολλον τοῦτο δὲν ἤθελε Ελλάδα ἀνεξάρτητη ἀλλά ὑποτελῆ µέσα σὲ κεῖνο πρὸς ἕν ἐπάγγελμα εἴτε µόνο των, εἴτε ὑποθοηθούμενοι ὑπὸ τῶν μεγάλων καὶ διαχωρίζουν ἀμέσως τὰ διδασκόµενα µαθή µατα τοῦ Γυμνασίου εἰς χρήσι. μα δι᾽ αὐτοὺς ἢ ἄχρηστα. Εἰς ἡμᾶς τοὺς φιλολόγους ἑναπόκει ται νὰ ἐξαγάγωμεν τοὺς µαθη τάς µας ἐκ τῆς πλάνης ταύτης καὶ νὰ ὁδηγήσωμεν αὐτοὺς πρὸς τὴν ἆληθη Παιδείαν. Κατὰ τὴν γνώμµην µου τοῦτο δὲν εἶναι δύ- σκολον, διότι ἀκόμη ἡ νεανικἡ ψυχἠ τους εἶναι εὔπλαστος καὶ ὁ θερμὸς λόγος διά τὴν ἀξίαν τῶν ἀρχαίων µας κειμένων τὴν γοητεύει. δὲν ὑποστηρίζω τὴν αὔξησιν τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλὠώσ- σης καὶ γραμματείας εἷς τὸν ἀνώτερον κύκλον τοῦ Γυμνασίου αἱ ὁποῖαι διὰ τοῦ προσφάτου ὡρολογίου καὶ ἀναλυτικοῦ προ- γράμματος κατῆλθον διὰ τὸ θετικῆς κατευθύνσεως εἰς 6.5 καὶ 4 διὰ τὰς τάξεις Δ΄’, Ε΄’ καὶ Στ΄ ἀντιστοίχως, ἀλλὰ πι- στεύω ὅτι καὶ αἱ ὀλίγαι αὗται ὧοαι ἑδδομαδιαίως, ἐὰν ὅ διδά- σκών τὰ ἀοναῖα Ἑλληνικὰ ἕνη πίστιν ποὸς τὰ ἀνθοωπιστικά ἰδανικὰ τῶν ᾿Αογαίών, εἶναι μεταθληθοῦν εἷς ὥσας πνευματικῆς ὀὁάσεως καὶ ἁναλλιάσεως τῶν μαθητικῶν ψ.. χῶν. δυνατὸν νὰ (Συνεχίζεται). τὸν πολιτικὸ ὀργανισμό, ποὺ ἕ- ξυπηρετοῦσε τὰ συμφέροντα καὶ τῶν δύο δυνάµεων, Ἡ Αὐστρία μπροστά στὴ τροπὴ ποὺ ἔπαιρναν τὰ πράγµα- τα εἰσηγήθη ἐντελῶς ἀπροσδό- κητα τὴν πλήρη ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν ἵδρυση µεγά- λου Ἑλληνικοῦ κράτους, Βέ- δαια δὲν ἦταν δυνατὸ τὸ γερά- κι νὰ γίνη τόσον ἀπότομα πε- ῥιστέρι. Στὴν πραγματικότητα ὁ Μέττερνιχ μὲ τὴν πρόταση αὖ- τὴ ἥλπιζε νὰ ἐπιφέρη σύγχυση καὶ νὰ κερδίση χρόνο. Παράλ- ληλα ἡ αὐστριακὴ πολιτικὴ ἐ- νίσχυε τὴν Τουρκικἡ ἀἁδιαλλαξία καὶ συμδούλευε τὴν Πύλη νὰ μὴ δεχθῆ διπλωματικὴ παρέµδαση τῶν Αγγλορώσων. Ἡ ᾿Οθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὶς συνεγεῖς παραινέσεις τῆς Αὐστριακῆς δι- πλωματίας ἀκολουθοῦσε πολιτι- κἦν ἁδιαλλοξίας, Έτσι ἡ φορὰ τῶν πραγμάτων ὀδήγησε στὴν ἀναπόδραστην ἀνάγκη τῆς δυ- ναμικῆς ἐπέμδασης, Στὸ µετα- ξὺ στὴ διμερῇ συμφωνία ᾿Αγ- γλίας --- Ρώσίας προστέθηκε καὶ ἡ Γαλλία ἐπιθυμώντας νά μειώ- ση τὴν Ανγλικὴ καὶ Ρωσικὴ ἐπιρροή. Μάλιστα πλειοδότησε προτείνοντας τὴ σόναψη ἔμπο- ρικῶν καὶ µπολιτικῶν σγέσεων μὲ τοὺς Ἓλληνες, ἂν ἡ Πύλη δὲν δεχόταν µμµεσολάδηση τῶν Δυνάμεων. 'Η πρόταση ἔγινε ἆ- σµένως ἀποδεκτὴ στὸ Λονδῖνο καὶ τὴν Πετρούπολη. Ἡ Τουρκία ὅμως ἀπέρριπτε κάθε µεσολάδηση τῶν Δυνάμε- ὧν. Όταν δὲ τὴν 10ην Μουνίου 1827 ἀπέτυχε καὶ τὸ τελευταῖο διάδηµα, οἱ δυνάµεις ὥδη νήθη- καν στὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθή- κης τοῦ Λονδίνου διά τῆς ὃ- ποίας ἡ ᾿Αγγλία, Ρώσία καὶ Γαλλία ἀναλάμδαναν τὴν ἠθι- κἡ ὑποχρέωση νὰ Ὁλοποιήσουν τὶς ἀποφάσεις τους γιὰ ἄπελευ- θέρωση τῆς Ἑλλάδας. Αμεση συνέπεια τῆς Συνθήκης τοῦ Λον- δίνου ταν ἡ ἀποστολὴ τῶν στό- λων στὴ Μεσόγειο. 'Ἡ Ρωσία δὲ ἦταν τόσο σίγουρη γιά τὴ φορὰ ποὺ θὰ ἔπαιοναν τὰ πρά- γματα, ὥστε συγκέντρωσε στρα- τεύµατα στὰ σύνορα μὲ τὴν Τουρκία καὶ προσδιώρισε τὸν Καποδίστρια σὰν μελλοντικὸν Κωδερνήτη τῆς Ελλάδας. Μένει νομίζω νὰ ἐξετάσουμε τὸν ἐπίλογο τῆς Ἑλληνικῆς Ἓ- πανάστασης, τὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου. Κύριος σκοπὸς τῆς καθόδου τῶν στόλων στὴ Μεσόὀ- γειο ἦταν ἡ ἐπιτυχία ἀνακωχῆς τῶν ἐχθροπραξιῶν μεταξὺ τῶν ἐμπολέμων γιὰ νὰ ἔχη τὴν εὖ- χέρεια ἡ διπλωματία νὰ ἀναδι- πλωθῆ. Οἱ ὑποδρύχιοι σκοποὶ τῆς ᾽Αγγλίας καὶ Γαλλίας ἅπο- καλύφθηκαν ἀπὸ τὶς συνεντεύ- ξεις τοῦ Κόδριγκτων καὶ τοῦ Δεριγνὺ πρὸς τὸν Ιμπραήμ. Ἐ- κεῖ οἱ δυὸ στόλαρχοι ἀνακοί- νωσαν ρητῶς πρὸς τὸν Αἰγύ- πτιο πρίγκηπα, ὅτι δὲν ἔκαμαν τὴν ἐπέμδαση χάριν τῆς Ἓλ- λάδας ἀλλὰ γιὰ νὰ µαταιώσουν τὰ. φιλόδοξα σχέδια τῆς ῥΡω- σίἰας καὶ νὰ σώσουν τὸν Σουλ- τάνο ἀπὸ μονομερῇ ἐπέμβαση τῶν Ρώσων. Κανένας ἀπὸ τοὺς ναυάρ- Χους δὲν εἶχε ἐξουσιοδότηση «πυρός» ἐναντίον τῶν ᾿Όθωμα- νῶν. Τὸ Ναυαρῖνο ἦταν κάτι τυ- Χαῖο ἢ ἕνα ἀτύχημα, ὅπως εἷ- παν οἱ Εὐρωπαῖοι. ᾽᾿Απόδειξη εἷ- ναι τὰ ἀκόλουα κραυγαλέα τεκμήρια. ὍὉ ναύαρχος τῶν Γάλλων, Δεριγνύ, ἁποκάλεσε τὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου σὰν τὴ «μεγίστη αἰσχρουργία ὅλων τῶν αἰώνῶν». “Ο ναύαρχος τῶν Αγγλων ἸΚόδριγκτον πῆρεν ἕ- πιστολἡ ἀπὸ τὴν κυδέρνησή του, « στὴν ὁποία μὲ πολὺ αὐστηρὴ γλώσσα τοῦ ὑπέδαλλαν ὅτι «ἕ- σπευσε». ᾿Επίσης ὁ Άγγλος δασιλιὰς ἀρκέστηκε στὴ φράση ἁπίονναγά ανεη!”.. Τὸ καταστάλαγµα τῶν ὅσων ἀναφέρθηκαν πιὸ πάνω εἶναι ὅτι οἱ Μενάλοι δὲ μᾶς χάρισον λευτεριά. Δυστυχῶς οἱ µενάλοι ἐπεμδσίνουν ὅταν οἱ μικροὶ ἕ- χουν ἐξαντληθὴῆ, ἔχουν νονατί- σει καὶ δίνουν τὰ δεκανίκια σ’ ἕνα σακατεµένο κοομὶ γιά νὰ μποροῦν ὕστερα οἱ ἴδιοι νὰ τὸ ποδηγετοῦν καὶ νὰ τὸ ἔκιεταλ- λεύώνται, Οἱ μεγάλοι δίνουν ψεύτικη λευτεριά, ΙΩΑΝΜΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Α΄ Γυμνάσιον Μόρφου ΣΕΛΙΣ 2 δελτίον Παιδαγωγικἀ Θέματα ἢ ΕΚΠΛΙΛΕΙΠΠΙΣ ΗΙΛΙΤΕΛΜΛΤΙΝΣ Ἡ Όχι ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Καθηγητοῦ στὸ Παγκ. Γυμνάσιο 2ον Στὸ προηγούμενο ἄρθρο διαφωγήσαμε μὲ τὴ θέση, πὼς ἡ γνώση τῶν παιδαγῶώ- γικῶν προθληµάτων θασίζε- ται στὸν κοινὸ νοῦ, στὶς προ- σωπικὲς ἀντιδράσεις κι ἕἔχτι- µήσεις --- ποὺ ἔχουν τὴν προ- έλευση τους στὶς κοινωνικὲς παραδεγµέγνες ἀντιλήψεις -- γαὶ τὴν παράδοση. Κι ὅτι ἡ ἑργατικότητα, ὃ ἔνθουσια- σμὸς κι ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ παιδιά εἶναι ἀρκετοὶ παρά- γουτες στὴν ἐπιτνυχία τοῦ ἐκ- παιδευτικοῦ γιὰ μιὰ σύγχρο- γη κι αὐριανὴ χοινωγία. Τονίσαµε ἀκόμα, πὼς ὁ ἐκπαιδευτικὸς δὲν «Φτάνει νᾶναι τέλειος στὸν κλάδο του ἢ νὰ Ἑέρη μονάχα ΠΩΣ νὰ διδάξη ἕνα θέµα. Χρειάξεται ἐπίσης γνώση, τῶν σύγχοο- γων ἀρχῶν κι) ἐρευνῶν τόσο τῆς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης ὕσο καὶ τῶν συγγενῶν πρὸς αὐτὴν ἐπιστημῶν στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἂν δὲν ἔχη ὄχι μό- γο δὲν μπορεῖ νὰ ὀνομάζεται ἐπαγγελματίας, ἀλλὰ καὶ θ) ἁἀδιχεῖ δυστυχῶς τά παιδιά. Εἴχαμε πεῖ τέλος, πὼς ἕνα μεγάλο μέρος τῆς κακοδαι- µονίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν ὁ- φείλεται στὴ γνώμη ποὺ ἐ- πικρατεῖ σχετικὰ μὲ τὴν ἀξία τους, καὶ στὴ δικιά τους ἕλ- λειψη συνειδητοποίησης τόσο τῆς προσφορᾶς ὅσο καὶ τῆς δύναμης τους. Γιαῦτὸ κι ἃ λί- γη ἐχτίμηση κι ἀκόμα λιγώ- τερη ἁμοιθή. Κι ὅπως τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δουλειᾶς μας δὲν φαίνεται ᾱ- µέσως, ὅπως φαίνεται μιὰ ἐ- πιτυχία Ἆ ἀποτυχία ἑγὸς χει- ρουργοῦ ἢ ἑγὸς γομικοῦ, ἡ θέση µας γίνεται ἀκόμα δυ- σκολώτερη. Ποιὸ εἶναι τὸ κα- θῆκο µας 1. Νὰἁ γίνουμε ἐπαγγελματίες: Νὰ προὠθήσουµε τὴν ἵδρυση Παιδαγωγικοῦ ᾿Ινστιτούτου. Νὰ ἐπιδιώξουμε πραγµατν κὲς καὶ γόνιµες μετεκπαιδεύ- σεις. Νὰ ὀργανώσουμε προ- Ὑοαμματισµένα, πετυχεµένα χι ἐπιστημονικὰ σεμινάρια, µαθήµατα, διαλέξεις, μελέ- τες. Νὰ ἐνημερωθοῦμε πάνω στὶς σύγχρονες ἀρχὲς ποὺ ἆᾱ- φοροῦν τόσο τῆν ἐκπαίδευση Ενινά, ὅσο καὶ τὸν κλάδο μας ἰδιαίτερα. Μόνο τότε θά μποροῦμε γὰ ποῦμε πὼς προ- σφέρουε ποι οτικ Ἡ ἀγωγή. (Ἡ συνεργασία κι ἡ θοήθεια τοῦ Υπουργείου Παιδείας γι ἀπόλυτα καταρ- τισµένων, ἐνθουσιωδῶν κι - δεολόγων λειτουργῶν του, εἶναι ἁἀπαραίτητα στοιχεῖα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό, φυσικά). 9 Νὰ συνει δὃη- τοποιήσουμµε τὸ ρόλο μιᾶς µονο- λιθικῆς ἔπαγγελ- ματικῆς ὁργάνῶ- σης: ἨἩΜόνο τότε θὰ µπο- ρέσουµε νὰ ἐπιτύχουμε ἆᾱ- μοιθὴ τῆς προσφορᾶς µας χι ἀποχατάσιταση τοῦ κύ- ροὺς µας στὴ κοινωνία. Εὐ- χή µας, ἐπιθυμία µας κι ἐ- πίµονη ἐπιδίωξή µας θὰ α πρέπει νἆναι ἡ ἄρμονικὴ σν- γεργασία μὲ τὶς ὑπεύθυνες ἀρχὲς, γιὰ τὸ παλὸ τῆς παι- δείας τοῦ τόπου µας. Ἡ κα- θιέρωση ἐπίσης µόγιµου στα- θεροῦ καὶ δημιουργικοῦ δια- λόγου μὲ καλὴ διάθεση καὶ κατανόηση τῶν ἀνυπέρύλη- των δυσχολιῶν ποὺ πιθανὸ νὰ ὑπάρχουν. Σὲ περίπτωση ὅμως ποὺ μιὰ ἄρνηση θάναι ἐντελῶς ἀδικαιολόγητη χαὶ θὰ παραδιάζη τόσο τὴν ἆγ- θρώπινη ὅσο καὶ τὴν ἐπαγ- γελματική. μας ἀξιοπρέπεια πρέπει γᾶμαστε ἑνῶμένοι, σταθεροί, ἀποφασιστικοὶ κι ἀμετάθετοι στὶς θέσεις µας, ἔτοιμοι νὰ ἐπιθάλουμε τὶς ᾱ- πόψεις µας. Θυμοῦμαι τὴ θέ- ση τοῦ ΡΠ. Ῥπεπίκ στὸ τερά- στιο σύγγραμμα του «Φιλο- σοφία τῆς Εκπαίδευσης». Λέει σχετικἁ : «...Ἡ δηµι- ουργία ᾿Οργανώσεων γιά δι- εκδίκηση οἰκονομικῶν αἴτη- µάτων δὲν μπορεῖ θέθαια νὰ δηµιουργήση ἀξίες, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ φέρη σὲ φῶς ἀξί- ες ποὺ ἤδη ὑπάρχουν ἀλλὰ δὲν ἔχουν ἀκόμα µεταφρα- στῆ σὲ χρήματα. Οἱ ᾿Οοργα- γνώσεις δὲν δίνουν ἐπίσης ᾱ- πὸ µόνες τους κοινωνικὴ ᾱ- ξία στὸ ἐπάγγελμα. ἍΈΒοη- θοῦν ὅμως τοὺς ἔκπαιδευτι- κοὺς νὰ μετατρέψουν τὴν ὅ- πάρχουσα ἀξία τῆς ἐργασίας σὲ οἰκονομικὸ ἈΧέρδος. ο πολιτικὸς ρεαλισμὸς λέει ἁ- περίφραστα πὼς μόνο μὲ συλ. λογικἡ δύναμη μπορεῖ νὰ ἐπι- θληθῆ ἡ δικαιοσύνη. Οχι μὲ τήν ἐπαιτεία καὶ πάντα μὲ τὴν πειθώ». 86. Νάἁ κχατατοπί- σούυμµε τὴν χοινὴ γνώµη: Συνηθίσαμε «νὰ τὰ λέμε μεταξύ µας», ΤΟ καθένας γίνεται ἔνθερμος ὑποστηρικτῆὴς τῶν θέσεών µας σὰν θρεθῆ μεταξὺ σν- ναδέλφων! Σιωπᾶ καὶ χάνε- ται σὰν θοεθῆ --- ἂν θρεθῆ-- σ’ ἄλλη κοινωνικὴη ὁμάδα. Καθῆκο µας εἶναι νἀρθοῦμε σ ἐπαφὴ μὲ τὸν κόσμο, νὰ προθάλουµε καὶ νὰ ὕποστη- ρἴξουμε τὸ δίκηο µας. Ό- χι ἁπομόνωση. Οἱ οίζες µας νὰ χωθοῦν θαθειὰ στὴν καρ- διὰ τοῦ λαοῦ, ἀναπόσπαστο µέρος χι ἀπαραίτητο στοιχεῖο τοῦ ὅποίου πρέπει νᾶμαστε. Παράλληλα νὰ φέρουμε τοὺς γογεῖς στὰ σχολειὰ. Νὰ δοῦν τὴ δουλειά µας ἀπὸ κοντά. Κι ὄχι τὴ δουλειά ποὺ φῶ- γάζει --- τὶς γιορτὲς κι ἔπι- δείξεις. Όλες ἐκεῖνες ποὺ δὲν φωνάζουν, νὰ δοῦν. Πῶς γίνεται ἕνα µάθηµα. Τὴν προπαρασκενὴἡ ποὺ θέλει, Τοὺς τρόπους προσφορᾶς. Τὸν ἔλεγχο, τὴν ὀργάνώση, τὴν πειθαρχία. Τὸν ἀριθμὸ μαθητῶν στὴ τάξη, τὰ 6οη- θητικἁ µέσα, τὰ θιθλία. Καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα τὸ ἐνδιαφέρο µας καὶ τὸν ἀγώνα µας γιὰ γὰ στεριώσουν τὰ παιδιά τους.Τότε θά δοῦν μὲ διαφο- οετικὸ φακὸ τὸ ἔργο τοῦ ἐκ- παιδευτικοῦ. Καὶ θὰ παταλά- 6ουν πὠὼς τὰ δικἁ µας εἶναι καὶ δικά τους προθλήματα, 4. Ν ἆ τ ηροῦμε αὐὗστηρ ἁ τὸν ἠθι- κὺὸ χώδιχα τῆς ἐκπαίδενυσης Συ. λογικὴ δύναμη, δὲν πρέπει νὰ σηµαίνει ἔπαρση κι ἄνευθυ- γότητα. Απεναντίας πρέπει νὰ μᾶς δηµιουργήση --- µα- μὲ τὴν ἀνάπτυξη ἐπαγγελ- ματικῆς συνείδησης --- ὃδυ- γατὸ αἴσθημα εὐθύνης καὶ δι- ακριτικῆς συμπεριφορᾶς καὶ τὴν ἀνάγχη νὰ τηροῦμε αὖ- στηρἀ ἕνα εἶδος ἄγραφου ἠθικοῦ κώδικα, ποὺ πρέπει νὰ διέπη τὴν ὀργάνωση µας. Ἑασικὲς ἀοχὲς του πρέπει χάναι ἀγάπη κι ἐχτίμηση πρὸς τὰ παιδιά ποὺ οἱ γονεῖς μᾶς ἐμπιστεύουνται, ἀφοσίω- ση πρὸς τὴν ἀλήῆθεια καὶ τὴν εἰλικρίνεια, σεθασμὸς πρὸς τὴν κληρονομιὰ κι ἀνοικτὸ μυαλὸ γιὰ νέες ἀναξητήσεις, γέες ἀξίες, νέα ἰδανικά, τὰ ὅποῖα κάθε δημοκρατικἡ πο- λιτεία ἀναζητᾶ κι ἐπιδιώκει. ΧΕ. ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ἁ ΟΕΛΜΕΚ 4ον Ἐκ τῆς τοιαύτης περιγραφῆς προκύπτει ὅτι εἰς κάθε ψυχικὸν φαινόμενον ὑπάρχει µία ἑνεργη- τικότης, ἥτις ἔχει ὡς ἀποτέλε- σµα τὴν ἐμφάνισιν ἕναντι τῆς συνειδήσεως ἑνὸς ἀντικειμενικοῦ περιεχοµένου. Ἑπομένως πᾶν Ψυχικὸν φαινόμενον παρουσιάζει δύο πλευράς µίαν πλευρὰν ἑ- νεργείας, τὴν ὁποίαν ὀνομάζομεν Βοΐιμς, ἐνέργημα ἀπέναντι δὲ τῆς ἐνεργείας ὑπάρχει ἕν νουύ- μενον, οβ]εοίμπι, ἕν περιεχόµε- νον. Διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν εἰς τὴν ἁπλοελληνικὴν χρησιµοποι- αῦμεν τὴν ἀκόλουθον ἐποπτικὴν εἰκόνα. Διὰ νὰ ὑπάρέῃ μιὰ κι- νηματογραφικἡ προδολἡ Χρει- ἄζεται νὰ τεθῃ εἰς ἐνέργειαν ἕν κινηματογραφικὸν μηχάνημα ἔναντι τῆς ὀθόνης. 'ΗἩ ἐνέργεια τοῦ κινηματογραφικοῦ μηχανή- μµατος ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸ ψυχικὸν ἐνέργημα (αομ8), ἡ προδθαλλο- µένη ἐπὶ τῆς ὀθόνης εἰκών τὸ παριστάµενον ἀντικείμενον (οΏ/θ- οἴώπι). “Ὁ ἱδρυτὴς τῆς φαινομε- νολογικῆς φιλοσοφίας Εά. Πις- δετ] (189559--1938) διὰ νὰ δη- λώσῃ τὴν ἐνεργητικὴν πλευρὰν τοῦ ψυχικοῦ φαινομένου εἰσήγα- γε τὸν ὅρον νόησις καὶ διὰ τὸν δήλωσιν τοῦ ἀντικειμενικοῦ πε- ῥρυεχοµένου ἐχρησιμοποίησε τὸν ὅρον νόημα. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω γενο- μένων. διακρίσεων δυνάµεθα νὰ ἐξηγήσωμεν τὴν μεταξὺ εἴδολο- γισμοῦ καὶ ὑλισμοῦ διαφωνίαν. 'Ο Μεἰετϊα]ϊσπιας ἀποδίδει ση- μασίαν εἰς τὸ περιεχόµενον, εἰς τὸ τί, ες τὸ νόηµα, ἐνῷ ὁ εἰ- δολογισμὸς δίδει σηµασίαν εἷς τὸ πῶς, εἰς τὸ ἐνέργημα, εἰς τὴν γόησιν. Επομένως ἡ διαφωνία μεταξὺ εἰδολογισμοῦ καὶ ὑλι- σμοῦ ὀφείλεται εἰς ἀτελῆ κατα- νόησιν τοῦ ψυχικοῦ δίου, Περὶ τοῦ διαφέροντος Οἱ Ἑρδαρτιανοὶ ἀπαντῶντες εἲς τὸ περὶ τοῦ σκοποῦ τῆς δι- δασκαλίας ἐρώτημα ἀποφαίνον- ται ὅτι ὁ κύριος αὐτῆς σκοπὸς εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ διαφέ- ῥροντος. Εἰς τὸ ἐρώτημα πῶς θὰ καθορισθῃ ἡ ἔννοια τοῦ διαφέ- ροντος ἰπίετδι θὰ μᾶς δοηθήσῃ ἡ γραμματικἡἠ- παρετυμολογικὴ ἑρμηνεία. Πράγματι διαφέρον εἶναι κάτι τὸ διάµεσον, τὸ πα- ρεμθαλλόμενον μσεταξὺ τοῦ µα- θητοῦ καὶ τοῦ μορφωτικοῦ ἀγα- θοῦ. 'Ο µαθητὴς π.χ. ἀσχολεῖται μὲ τὸ µάθηµα τῆς γεωμετρίας εἴτε διότι τὸν συνδέει μὲ αὐτὸ ἡ εὐχαρίστησις ἥτις προκύπτει ἀπὸ τὴν θεώρησιν τῶν γεώµε- τρικῶν μορφῶν καὶ σχέσεων (ᾱ- µεσον διαφέρον) εἴτε διότι τὸν συνδέει ἡ ἐπιθυμία νὰ µάθῃ τὴν γεωμετρίαν διὰ νὰ γίνῃ πολιτι- κὁς μηχανικός, νὰ κατασκευά- ζῃ πολυκατοικίας καὶ νὰ γίνῃ πλούσιος (ἔμμεσον διαφέρον). Καὶ εἰς ἀμφοτέρας τὰς περι- πτώσεις τὸ διαφέρον ἐμφανίζεται ὡς ψυχικὸν ἐνέργημα ἀποκαθι- στῶν τὴν σύνδεσιν τοῦ τροφίµου μὲ τὸ μορφωτικὸν ἀγαθὸν καὶ συνεπαγόµενον τὴν διαρκῆ τρο- Φὴν τῆς προσοχῆς καὶ µερίµνης πρὸς αὐτό. Οἱ Ἑρβαρτιανοὶ ἑ- δίδασκον ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον κατὰ τὸ διάστηµα τῆς σχολικῆς Φφοιτήσε- ὡς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκτή- σῃ ὁ τρόφιµος ἅπαντα τὰ µορ- φωτικὰ ἀγαθά, σκόπιµον εἶναι νὰ ἐμφυτεύσωμεν εἰς τὴν ψωχήν του τὸ διαφέρον ὡς κίνητρον τὸ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1971 Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Τοῦ κ. ΜΟΔΕΣΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ, Γυμνασιάρχου Β΄ Γυμνασίου ᾽Αμμοχώστου ὁποῖον θὰ παρωθῇ αὐτὸν νὰ συ- νεχίσῃ τὴν µορφωτικήν του ἐρ- γασίαν καὶ μετὰ τὴν ἐκ τοῦ σχο- λείου ἀποφοίτησίν του. Περαιτέρω ἔκαμνον λόγον πε- ρὶ μονομεροῦς καὶ πολυμεροῦς διαφέροντος, ἔλεγον δὲ ὅτι σκο- πὸς τῆς διδασκαλίας εἶναι νὰ δηµιουργήση αὕτη ἄμεσον πο- λυμερὲς ἐνδιαφέρον. Τὸ ἄμεσον πολυμερὲς διαφέρον προκαλεῖ εὐχάριστον συναίσθηµα καὶ δι- αφέρει ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὴν περιέργειαν. Καὶ πολλοὶ ἄλλοι, ὅπως ὁ δανὸς φιλόσοφος Ηο[ίάίηΕ, ὁ Καπί, «ἀμερικανὸς Ψυχολόγος Ίπιθς δίδουν διάφορον περὶ τοῦ διαφέροντος ὁρισμόν. 'Ὁ ἀἅμερι- κανὸς φιλόσοφος καὶ παιδαγω- γὸς Ώδ6νεν ἀντικρούων τοὺς Ἑρθαρτιανούς, καθ’ οὕς τὸ δια- φέρον εἶναι σκοπὸς τῆς ἀγωγῆς, δέχεται ὅτι τὸ διαφέρον εἶναι µέσον πρὸς ἀγωγήν. ιΔαφέρον δὲ δὲν εἶναι ἡ ψυχικἠ κατάστα- σις ἡ προπαρασκευάζουσα τὸν µαθητὴν διὰ τὴν προσοικείωσιν τῶν μορφωτικῶν ἀγαθῶν, ἀλλ” ἡ κινητοποίησις ὅλων τῶν Ψυχι κῶν του δυνάµεων. 'Ο πολὺς οὗτος ΏΘΥΝΕΥ, ὁ ἀρχηγὸς τῆς προοδευτικῆς παιδαγωγικῆς, τῆς Ἐάμσαϊίοπ Ῥτορτεδβίνε, σύυνε- δύασε τὴν ἔννοιαν τοῦ Ιπίετδί πρὸς τὴν γαλλικὴν ἀντίληψιν τοῦ θξοτίι (προσπάθεια). ᾿Επὶ τῇ δάσει τοῦ συνδυασμοῦ αὐτοῦ λέγει ὅτι τὸ καθῆκον τῆς διδα- σκαλίας δὲν εἶναι νὰ καταντήσῃ ἁπλῶς εὐχάριστον διὰ τὸν µαθη- τὴν τὴν διδακτικἠν ἐργασίαν, ἀλλὰ νὰ ὠθήσῃ αὐτὸν νὰ ἀνα- λάδῃ ἐπίπονον προσπάθειαν μετ εὐχαριστήσεως διά τὴν πρόσκτη- ορο- 1ο Ἔωρα χο στχιν Σζύὐχτρο μοιράζει αι λιάδες Ἄχρες..! σιν τῶν μορφωτικῶν ἀγαθῶν. 'Ο. ἀείμνηστος Β. ᾿Εξαρχό. πουλος εἰς τὸν πρῶτον τόμον τῆς Γεν. Διδακτικῆς του, ὁμι- λῶν περὶ τοῦ διαφέροντος λέ- γει «Τὸ διαφέρον συµθάλλε- ται περισσότερον ἀπὸ κάθε ἅλ. λο πρὸς πρόκτησιν πλουσίων καὶ σαφῶν γνώσεώὠν. Εἶναι ὁλοφό- νερον ὅτι καὶ πρὸς αὐτόδουλον καὶ δημιουργικἡἠν ἐνέργειαν εἰ. ναι ἀδύνατον ἄνευ διαφέροντος νὰ ἐθισθῇ ὁ παῖς, Διὰ ταῦτα τὸ διαφέρον πρέπει νὰ ἀποτελῇ τὴν κλεῖδα τῆς ἀγωγῆς καὶ τῆς δι- δασκαλίας. Δέν θεωροῦμεν ὅ. µως, ὅπως ὁ Ἡσθτρατί τὸ διαφέ- ρον ἐπέχον θέσιν ἀποτελέσματος, σκοποῦ, ἀλλὰ τάττοµεν αὐτὸ ὡς ἐλατήριον τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἀγωγῆς», Ὁ. ἀείμνηστος ἄ. Γεωργού. λης, εἰς τὰς σημειώσεις του τῆς Γεν. Διδ. καταλήγει εἰς τὸ ἑ- ξῆς περὶ τοῦ διαφέροντος συμ- πέρασμα: «Ἐκ τῆς ποικιλίας τῶν περὶ τοῦ διαφέροντος ὁρι. σμῶν, καθίσταται Φανερὸν ὅτι δὲν εἶναι σκόπιµον νὰ γίνῃ πα- ραδεκτὴ ὣς σκοπὸς τῆς διδα- σκαλίας µία ἔννοια παρουσιάζου- σα ὣς πρὸς τὸν καθορισμὸν της τοσαύτην ἁστάθειαν. Φανερὸν ἑ- πίσης τυγχάνει ὅτι οἱ ἑρδβαρτι- ανοὶ ἀντέστρεψαν τὰ πράγματα, διότι μετέτρεψαν τὸ διαφέρον εἰς σκοπὸὀν τῆς διδασκαλίας, ἐ νῷ προφανῶς τοῦτο εἶναι μέσον πρὸς ἐπιτυχῆ αὐτῆς διεξαγω- γήν. Τὴν αὐτὴν μετατροπὴν θὰ συναντήσωµεν ἀἁργότερον εἰς τὸ σχολεῖον τῆς ἐργασίας, ἔνθα, ἐ- νῷ ἡ ἐργασία ἔδει νὰ εἶναι μέσον, ἀπέθη σκοπός. Δὲν εἶναι ἑπομένως, δυνατόν τὸ διαφέρον νὰ ἀναγνωρισθῃῇ ὡς σκοπὸς τῆς διδασκαλίας, ὅπως ἔλεγον οἱ Ἑρδαρτιανοί, ἀλλὰ μέσον πρὸς ἀγωγὴν κατὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ Ὀοννεγ. ᾿Εξ ἄλλου, ἡ σημερινὴ ἐξειδίκευσις δὲν ἐπιτρέτει νὰ καλλιεργήσωμεν τὸ «πολυμερὲς διαφέρον» καὶ δὲν δυνάµεθα νὰ ὁμιλῶμεν περὶ τοιούτου διαφέ- ῥροντος εἷς µίαν ἐποχήν, ἡ ὁ- ποία ἀποτελεῖ τὸν θρίαµδον τῆς εἰδικεύσεως. Οὔτε ἄμεσον διαφέ- ρον ἠμπορεῖ νὰ ἀναπτυχθῇ εἰς τὴν ψυχἠν τοῦ μαθητοῦ, διότι ἡ ἀνάγκη τῆς ἀντιμετώπίσεως τῆς ζωῆς ἀναγκάζει τὸν ἄνθρω- πον νὰ παραμµερίζῃ πολλάκις τὰς γνησίας κλίσεις του καὶ νά θη- ῥρεύῃ τὸ ἐπικερδὲς καὶ τὸ ὧφέ- λιμον, Πρέπει ἀκόμη ὡς διδά- σκαλοι νὰ ἔχωμεν ὑπ ὄψει µας ὅτι ἡ ὑπερθολικὴ προσπάθεια νὰ καθιστῶμεν τὸ διδασκόµενον μά- θηµα ὁπωσδήποτε διαφέἐρον ἐθί- ζει τοὺς μαθητὰς εἰς τὸν ἐρα- σιτεχνικὸν «ντελεταντισμὸν» καὶ εἷς τὴν «ἐπιπολαιότητα». Ἑπομένως αἱ δοθεῖσαι εἰς τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ σκοποῦ τῆς διδασκαλίας τρεῖς ἀπαντήσεις ἐ- λέγχονται ὣς ἀνεπαρκεῖς. Εἰς τὸν αὐτὸν 6αθμὸν ἀνεπαρκεῖς τυγχάνουν καὶ ἄλλοι τινες σκο- ποὶ τῆς διδασκαλίας, ὣς π.χ ἡ ἄσκησις τῆς θουλήσεως, ὁ προσανατολισμὸς πρὸς τὰς πο- λιτικὰς ἀξίας. Διὰ νὰ εὕρωμει τὴν ὀρθὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ ἑ- ῥρώτημα «ποῖος ὁ σκοπὸς τῆς δι- δασκαλίας» εἶναι ἀνάγκη νὰ ἑ- ξετάσωµεν τὴν ἔννοιαν τοῦ διδά- σκειν. ἜἜννοια τοῦ Διδάσκειν ᾿Εξετάζοντες τὴν ἔννοιαν τοῦ διδάσκειν παρατηροῦμεν ὅτι δὲν εἶναι τὸ διδάσκειν αὐτοτελὴς ἔν- νοις, ἀλλὰ συσχετική, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇῃ ἡ δίδα- σκαλία ὡς αὐτοτελῶς ὑφισταμέ- νη Έννοια. Μοεῖται πάντοτε ὡς ἔννοια τελολογικἡὴ ἐν ἁδιασπά- στῳ συνεπαφῇ μὲ τὴν ἔννοιαν τοῦ µανθάνειν. Τὸ διδάσκειν δηλ. ἔχει πάντοτε στόχον τὸ µανθά- νειν. Σκοπὸς τῆς διδασκαλίας δὲν εἶναι νὰ διδάσκῃ ὁ ἐκπαι: δευτικὸς ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ νὰ | µανθάνῃ ὁ μαθητής. Ἑϊς τὸ παιδοκεντρικὸν σχο- λεῖον ὁ διδάσκαλος «καθοδηγεῖ τὸν μαθητὴν εἰς τὴν τέχνην τῆς µαθήσεως, ὁ δὲ μαθητὴς µαν- θάνει, ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ διδασκάλου, αὐτενεργῶν. 'Ἡ ἑρ- γασία τοῦ διδάσκειν εἶναι τε: χνολογία τῆς καθοδηγήσεως τοῦ μαθητοΏ εἰς τὴν τέχνην τῆς μᾶ- θήσεως, Ἑπομένως πρέπει νὰ προχωρήσωμεν εἰς εἰδικὸν περὶ µαθήσεως κεφἀάλαιον. (Συνεχίζεται). δεΆτι Ό ΤΕ ΔΑ. 1Μί 1 1 ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΕΠΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΚΥΠΡΟΥ Ὑπεύθωνος Ὑπεύθυνος Συωντάξεως Συντακτικἡ ᾿Επιτροπὴ Α. ΛΑΔΟΜΜΑΤΟΣ ΛΕΙΚΟΣΙΑ -- ΟΚΤΡΒΡΙΟΣ 1271 ΕΤΟΣ Β΄ --ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 10 ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΛΟΜΙΑΣ Στὶς 28 ᾿Οκτωθρίου 1940 ἤχησαν ἐπιτακτικὰ οἱ καμπάνες τῆς Ἑλληνικῆς γῆς ποὺ καλοῦσαν τοὺς Ἕλληνες σ᾿ ἕνα νέο ἐθνικὸ παρόν, ποὺ Ἡ- ταν κι’ ἕνα προαιώνιο καθῆκον, γιὰ τὴν ὑπερά- σπιση τῆς Ελληνικῆς πατρίδας ἐναντίον ἑνὸς γέου εἰσθολέα. Σήµερα κτυποῦν πάλιν οἱ καµπά- νες χαρµόσυνα καὶ καλοῦν τοὺς πανέλληνες νὰ γιορτάσουν λαμπρὰ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἀλλὰ μὲ συνείδησιν πάντα τοῦ μεγαλείου τῆς ἡμέρας, τὴν ἔνδοξη ἐκείνη ἐπέτειο. Τὰ 31 χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τότε δὲν ἀφήνουν καὶ δὲν πρέπει, ὅσα κι’ ἂν περάσουν ἀκόμη, ν᾿ ἀφήσουν νὰ γίνε- ται αὐτὸς ὁ ἑορτασμὸς μιὰ συνήθεια, ἀλλὰ ἡ μµέ- ρα αὐτὴ φέρνει στὴ µνήµη καὶ ξαναζωντανεύει στὴν ψυχἠ ὅλων µας τὰ γεγονότα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, τὸν ἐνθουσιασμό, τὴν ἐθνικὴ ἔξαρσιν, τὶς τεράστιες ταλαιπωρίες καὶ θυσίες, τὴν ἀποφασι- στικότητα καὶ τὸ ἡρωϊκὸ πνεῦμα, τὴ χαρὰ τῆς νίκης, τὸν πὀνο καὶ τὰ δεινὰ τῆς Γερμανικῆς κατοχῆς. Καὶ εἶναι τούτη ἡ ἀνάμνησις, ἥ ἐπανα- θίώσις, ἡ συναίσθησις εὐγνωμοσύνης καὶ χρέους, ἡ ἐπανάληψις τῆς ὑποσχέσεως, ἡ συνειδητη συµ- μετοχὴ στὴν προσπάθειαν γιὰ θεµελίωσιν τῆς ἐ- λευθερίας, διατήρησιν αὐτῆς καὶ πρόοδον τοῦ ἔθνους ἐλάχιστο καθῆκον καὶ σεμνῆ προσφορὰ στὴν ἠρωϊκὴ γενεὰ τοῦ 1940 -- 41 καὶ στοὺς ἔνδο- ἔους ἀγῶνες της. Ἡ 28η Ὀκτωθρίου παρ᾽ ὅλον ποὺ εἶναι γιὰ μᾶς µέρα ἐνάρξεως πολέμου καὶ ἡ ἀρχὴ πολλῶν δει- νῶν -- ἔστω καὶ μεγάλης δόξας -- παρ᾽ ὅλον ποὺ τὴν νίκην ἀκολούθησαν σκοτεινὰ χρόνια 6αρόα- ρικῆς κατοχῆς, ἀποτελεῖ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸν ἐθνικὴν ἐπέτειον, γιατὶ δὲν γιορτάζουµε γιὰ τὸν πόλεμο, τὸν πόλεμο ποὺ μᾶς ἐπεθλήθηκε, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀνδροπρεπῆ, τὴν ἔντιμη καὶ ἡρωϊκὴν στάσιν τῆς Ἑλλάδας, τὴν συνεπῆ πρὸς τὴν ἵστο- ρίαν καὶ τὶς παραδόσεις της. Δὲν γιορτάζουµε γιατὶ οἱ Ἕλληνες νίκησαν τοὺς ᾿Ιταλοὺς οὔτε χαιρόµαστε γιὰ τὸν ἐξευτελισμό τους, ἔστω κι ἂν αὐτὰ ταν μµοιραῖα ἀποτελέσματα τῆς Ἱρωϊ- κῆς ἀντιστάσεως τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ γιατὶ οἱ Ἕλληνες ὑπερασπίστηκαν τὴν ἐλευθερία, γιατὶ προτίµησαν τὸν δύσκολο δρόµο τοῦ ἀγῶνα καὶ τῆς θυσίας, παρὰ τὴν ἄνεσιν μιᾶς ἐξευτελίζου- σας ἀπάθειας, γιατὶ τὸ πνεῦμα, τὸ Ἑλληνικὸ πνεῦμα ἀντιστάθηκε στὴ θδία, γιατὶ ἀναθίωσαν πατρογνονικὲς ἀρετές, γιατὶ ὁ Ἓλληνας, ποὺ ἐκ- προσωπεῖ πιὰ τὸν ἐλεύθερον ἄνθρωπο, ὑπερασπί- στηκε τὸν ἄνθρωπο σὰν ἐντολοδόχος τοῦ εἴ- δους, γιατὶ σὲ μιὰ ἐποχὴ συγχίσεως τῶν ἀξιῶν, ἠττοπαθείας καὶ τρόμου μπροστὰ στὴ Γερμανικὴ λαίλαιπα ἐτόλμησαν καὶ εἶπαν μὲ ἀξιοπρέπεια τὸ ΟΧΙ τῆς τιμῆς. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σηµασίαν γιὰ ὅσους ἐνδιαφέ- ρονται ἀκόμη γιὰ τὸν ἄνθρωπο, για τὶς ἀξίες, ποὺ αἰῶνες ἱστορίας ἐδημιούργησαν, για την τι- μὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια, εἶναι τὸ ὅτι οἱ λίγοι Ἕλληνες, οἱ ἄοπλοι καὶ φιλειρηνικοὶ λέγουν ᾱ- µέσως ΟΧΙ καὶ ἀντιστέκονται χωρὶς τὴν θεθαιό- τητα τῆς νίκης, ὄχι ὅμως μοιρολατρικὰ ἀλλὰ ἆ- πὸ αὐτοπεποίθησιν, ἀπὸ ἐλευθερίαν καὶ γιὰ τὴν ἐλευθερίαν ἐνάντια στοὺς πολλοὺς καὶ δυνα- τούς, στοὺς προετοιµασµένους, τοὺς ἀπὸ συναί- σθησιν τῆς ὑλικῆς ὑπεροχῆς τους ὑθριστὲς καὶ ἀνορθώνουν μὲ τὴν στάσιν τους αὐτὴν τὸ πεσμµέε- νο ἠθικὸ τοῦ τότε ἐλεύθερου κόσμου καὶ γίνον- ται ἔτσι οἱ πρωτεργάτες τῆς νίκης. Τὸ ὄχι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ εἰπώθηκε μὲ τὸ στόµα τοῦ Κυθερνήτη ᾿Ιωάννη Μεταξά τὸ παράτολµο καί, ἀπὸ τὰ ἐξωτερικά δεδοµένα, πα- ράλογο ἐκεῖνο ΟΧΙ, τὸ συνεπὲς ὅμως γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ ἱστορία, τὸ ΟΧΙ ποὺ ἐπήγασε ἀπὸ τὴν συνείδησιν τῆς ψΨυχικῆς δυνάμεως, Εσταμάτησε σὰν µεγάλη πρᾶξις ἀρετῆς τὸν χρόνο καὶ ΕΥΙ- νε ὁρόσημο στὴν παγκόσμια ἱστορία. Αν εἶναι ἀλήθεια πὼς τὸ συναίσθηµα ἐκίνησε πολλὲς Φο- ρὲς τὴν Ἑλληνικὴ ἱστορία, δὲν εἶναι ὅμως ἁλή- θεια πὼς τὸ συναίσθηµα αὐτὸ ἐστάθηκε μιὰ τυ- φλἠὴ δύναμις ποὺ ἔσυρε τὸν ἝἛλληνα, , Εστάθηκε ἀπεναντίας μιά δύναμις ποὺ καθωδηγήθηκε πάν- τα μὲ πολλὴ συνέπεια, ἀφοῦ ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴν αὐτονόητη γιὰ τὸν Ἕλληνα προὐπόθεσιν πῶς πα- νω ἀπ᾿ ὅλα στέκεται ἢ πατρίδα καὶ ἣ ἐλευθερία, τὸ ἴδιο πρᾶνμα, ποὺ πρέπει νὰ τὴν ὑπερασπιστῃ μὲ κάθε τρόπο, προσαρμόζοντας σ᾿ αὐτῃη την ᾱ- νάγκη κάθε λογική, σύὐμφώνη ἢ ἀντίθετη μὲ τοῦ- το. Ὁ ἀγῶνας τοῦ 40 -- 4Ί εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ περι- στατικὰ μὲ τὰ ὁποῖα ἡ µοιρα η ἡ ἱστορια κάθε 258ι1ι ΟΙςΤΟΣΗΡΙΟΥ 1940 τόσα χρόνια δημιουργεῖ στοὺς Ἕλληνες ἢ στοὺς λαοὺς τὴν εὐκαιρία ν᾿ ἀποδείξουν ὅτι ξέρουν τὶ πράγματι ἀξίζει στὴ ζωὴ καὶ πὼς αὐτὸ τὸ ὑπε- ρασπίζονται μὲ κάθε θυσίαν μὴ προδίδοντες ἔτσι τὴν παράδοσίν τους κι ἀποδεικνύοντες τὴν ταυ- τότητα τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς σ᾿ ὅλες τὶς ἐποχές. Τὸ ΟΧΙ ταν ἐπανάληψις µέσα ἀπὸ ἄλλα, Φυσι- κά, δεδοµένα τοῦ «μολῶὼν λαθέ» τοῦ Λεωνίδα, τῆς ἀπαντήσεως τοῦ Παλαιολόγου στὸν Μωάμεθ «τὴν πόλιν οὔ σοι δίδοµεν», τοῦ συνθήµατος τῶν ἡρώων τοῦ 21 «ἐλευθερία ἢ θάνατος». Αὐτοῦ τοῦ ΟΧΙ ἀναθίωσις ταν ἡ ἠρωϊκὴ ἀντίστασις καὶ ὁ ἐπικὸς θάνατος τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου καὶ τῶν ἄλλων ἀθανάτων τῆς θρυλικῆς Ε.Ο.Κ.Α. καὶ ἀκόμη ἡ σημερινὴ ἀπόφασις τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ νὰ μὴ ὑποχωρήση σὲ καμμιὰ ἀπειλὴ εἰς τὴν διεκ- δίκησιν τῶν ἐθνικῶν δικαίων του. Τὸ 40 -- 41 ἐδίδαξεν ἡ μικρὴ στὴν ἔκτασιν μά µεγάλη στὴν ψυχὴν Ἑλλάδα ὅλους τοὺς λαοὺς εἴτε περίτροµους καὶ ἡττοπαθεῖς εἴτε ὑπερόπτες καὶ τυραννικοὺς πὼς ἀξίζει νὰ ζῃ κανεὶς ὅταν ἆ- είζη νὰ πεθαίνη κι ἀπόδειξε σ᾿ ὅλους πὼς τὸ λαμπρὸ παρελθόν της δὲν ταν µόνο θρῦλος καὶ Ἱστορία ἀλλὰ μιὰ πάντοτε ζωντανὴ πραγµατικό- τητα. Διδάσκει καὶ μᾶς σήµερα πῶς αὐτὸ τὸ πα- ρελθόν, ὅσον ἀφορᾶ τοὐλάχιστον εἰς τὸν ἠρωϊ- κὸν ἀγωνιστικὸ τοµέα, μπορεῖ πάντα νὰ ζωντανέ- Ψη, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε, γιατὶ ἔχουμε µέσα µας τὴν δύναμιν, ἔχουμε τὶς καταθολὲς τῆς Φυ- λῆς, ἔχουμε τὴν ἱστορία, ἔχουμε τὰ πρότυπα. ὌἜχουμε τὶς προὐποθέσεις νὰ µετατρέψουµε τὸ ὄχι ἀπὸ λόγον εἰς πρᾶξιν. Πόση δύναμις θελή- σεώς καὶ πόση ψυχικὴ ἀντοχὴ χρειαζόταν γιὰ νὰ παλαίψη κανεὶς πρὸς ὅλες τὶς κακουχίες, ἐνάντια στὸ ἀφάνταστο κρῦΌο καὶ στὸ καθημερινὸ σφυρο- κόπηµα τῆς ᾿Ιταλικῆς ἀεροπορίας, μπορεῖ κανεὶς µόνον νὰ τὸ ζήση. Ὁ ἝἛλληνας στρατιώτης φορ- τωµένος τὸ ὅπλο του, ἀφοῦ πολέμησε ὅλη τὴν ἡμέρα, τὸ 6ράδυ θὰ ξαπλώση σὲ μιὰ πλαγιά στὸ Χιόνι τὸ ποτισµένο μὲ τὸ αἷμα τῶν συντρό- Φωών του, γιὰ νὰ ξυπνήση ἀργὰ τὴ νύκτα σκε- πασµένος πάλι μὲ τὸ χιόνι καὶ νὰ συνεχίση τὴν προέλασιν' κι’ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ κρατήση ἀκέραιη τὴν γη τῶν πατέρων του. Νὰ γιατὶ εἶναι τὸ ἀκρι- θώτερο ἀγαθὸ ἡ ἐλευθερία, νὰ γιατὶ εἶναι µεγα- λειῶδες τὸ ἔργον τοῦ ἜἛλληνα στρατιώτη, νὰ γψιατὶ ὅλος ὁ ἐλεύθερος κόσμος ἔπλεκε τὸ 40 -- 41 τὸν ὕμνον τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς καρτερίας τῶν Ἑλλήνων. Ὡς τώρα οἱ Ἕλληνες πολεμοῦσαν σὰν ἥρωες, ἀπὸ τώρα οἱ ἥρωες θὰ πολεμοῦν σὰν “Ελ- ηνες. το Ὕστερα ἀπὸ ἕνα ἐπικὸν ἆλλ᾽ ἄνισον ἀγῶνα ἀναγκάζεται ἡ ἀκατάθλητη Ἑλληνικὴ ψυχη νὰ ἐγκαταλείψη τὶς θουνοκορφὲς ὅπου ἔστησε τόσα πρόπαια, τὰ ἀκατάόλητα ὀχυρά της, τὰ ἐδάφη ποὺ μὲ τόσες θυσίες ἀπελευθέρωσε. Οἱ στρατιῶ- τες ἥρωες καὶ νικηµένοι νικητὲς μὲ τὴν ψυχη στραμμένην στὰ πεδία τῶν μαχῶν, μὲ τὴν σκέψιν στοὺς συστρατιῶτες του ποὺ ἄφησαν ἀγύριστα στῆς Πίνδου τῆς κορφές, μὲ θαθὺν ἐθνικὸν πόνον ἀλλά καὶ ὑπερήφανοι γιατὶ ἐξετέλεσαν εἰς τὸ ἆ- κέραιον τὸ ἐθνικό τους καθῆκον πρέπει ν ἀφή- σοὺν τὶς θέσεις τους καὶ νὰ γυρίσουν στὰ σπίτια τους, στὴν νικήτριαν ἀλλὰ, Φφεῦ, δούλην πατρίδα γιὰ νἀρχίσουν νέους ἀγῶνες. Μὲ ὅλα τὰ πιε- στικὰ µέτρα ἡ Ἑλληνικὴ Ψυχἠ καθόλου δὲν λυγί- ζει. Ἡ ἐθνικὴ ψυχἠ τῆς “Ελλάδος δὲν ἔσθυσεν, καὶ ἐνῶ ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς Ἑλλήνων ἐσυνέ- χιζε τὸν τακτικὸ πόλεμο στὶς Λιθυκὲς ἐρήμους, αὐτὴ ἐξαντλοῦσε τὴν ἀγωνιστικότητά της στὸν ἀνταρτοπόλεμο καὶ τὴν ἀντίστασιν στὶς πόλεις ἐνάντια στὸν κατακτητὴ σὲ κάθε του ὀῆμα, μὲ ἕνα τρόπον παράτολµον, ἕνα ἀγῶνα πολὺ ἀκρι- θοπληρωμένον. Τελικὰ ξανάρθε ἡ ἐλευθερία στὴν Ἑλλάδα. Γιὰ νὰ γίνη ὅμως αὐτὸ τὶ δὲν χρειάστηκε. Πόσο αἷμα, πόσος πόνος, πόσο δάκρυ, πόσες θυσίες, πόσοι -- πόσοι θάνατοι. Καὶ γιὰ νὰ θασταχτῆ ὁ πόνος καὶ ἡ πεῖνα καὶ νὰ νικηθῃ ὁ φόθος πόση δύναµις, πόση Ψψυχικὴ ἀντοχῃ.. Γιαυτὸ ἀκριθῶς καὶ γιορτάζουµε, γιατὶ ἐπιτελέστηκε κάτι τὸ µε- γάλο, τὸ ἀσυνήθιστο, τὸ πέραν ἀπὸ τὰ κοινὰ µέ- τρα. Γιαυτὸ κι’ οἱ ἐθνικοὶ ἑορτασμοὶ δὲν πρέπει ν᾿ ἀξιοποιοῦνται καὶ νὰ ἐξαντλῆται ἡ προσφορὰ τῶν ζωντανῶν σ᾿ αὐτοὺς µόνο μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ μὲ πανηγυρισμµούς, ἔστω µμεγαλοπρεπεῖς. Πρέπει κυρίως οἱ ἐθνικὲς ἐπέτειοι νὰ γίνωνται συνειδητὲς σὰν χρέος. Πρέπει νὰ ζοῦν οἱ ἐπιζῶν- τες µέσα σ᾿ αὐτὲς τὸ πάθος γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὸ µισος -- νὰ μιὰ περίπτωσις ποὺ ἐπιθάλλειται --κατὰ τῆς τυραννίας͵τὸν πόνο καὶ τὸ δάκρυ γιὰ τοὺς πρόωώρους θανάτους, τὶς στερήσεις, τὰ 6α- σανιστήρια, τὴν φρίκην τοῦ πολέμου. ΒΝὰ ξέρουν πόσο ἀκριόοπληρωμένη ἐλευθερία Χχαιρόµαστε καὶ νὰ προσφέρουμε πλούσια εἶἰσφορα στὸ πολυά- κριόο . οἰκοδόμημα τῆς πατρίδας. Νὰ ἀναζητοῦ- µε καὶ νὰ θρίσκουµε σ᾿ αὐτὲς ἀνάλονα μὲ τὸ ἑκάστοτε παρὸν ἕνα καινούργιο νόηµα καὶ ν᾿ ἁ- φήνουμεν ἐλεύθερα νὰ ξεδιπλώνεται στὴν Ψυχή µας ἕνα καινούργιο χρέος, γιατὶ τὸ χρέος πρὸς τὴν φυλὴ ποτὲ δὲν εἶναι ξετελειωμένο. Καὶ ὅταν ἀκόμη σταματᾶ ἡ ἀνάγκη ἐθνικῶν ἀπελευθερω- τικῶν ἀγώνων -- καὶ πότε σταματᾶ γιὰ τὴν Ἑλ- λάδα --πρέπει νὰ μετατρέπεται τούτη ἡ δυναµι- κότης σὲ ἀγῶνα δημιουργίας εἰρηνικῶν ἔργων, ἔργων πολιτισμοῦ. ὍὉ ἀγώνας τοῦ 40 -- 41 ἐξεταζόμενος ὡς διάθε- σις πέραν ἀπὸ τὰ γεγονότα δείχνει πὼς ὁ Ἓλ- ληνικὸς λαὸς ἐνῶ ζη ἱστορικὰ σὰν κληρονόμος μεγάλου λαμπροῦ παρελθόντος καὶ ἔχει συνεί- δησιν τῆς ὑπερχρονικῆς του ἀποστολῆς ὅμως ζῆ ταυτοχρόνως αὐτόνομα τὴν κάθε ἐποχὴν, τὴν κά- θε γενεὰν σὰν γέφυραν πρὸς τὶς ἄλλες καὶ σὰν αὐτοσκοπό, ζη τὸ παρὸν καὶ ξεχωριστά ἀκόμη τὴν ζωὴν τοῦ κάθε ἀἁτόμου, γιατὶ ἀπὸ τὶς διάφο- ρες χρονικὲς στιγμὲς καὶ τὶς μεμονωμένες µεγά- λες πράξεις ἐγκλιματισμένες στὸ χῶρο καὶ στὸ πνεῦμα του ἀξιολογεῖται καὶ τὸ σύνολον τῆς ζω- ης. ΄Ὅστε κάθε γενεὰ φέρει ἀκέραιη τὴν εὐθύ- γη γιὰ ὅλον τὸν Ἑλληνισμό. ᾿Εξετάζοντες ἀἆνα- δρομικὰ θρίσκουµε πράγματι κάθε ἐποχὴν τοῦ Ελληνισμοῦ νγ᾿ ἀνταποκρίνεται σ᾿᾽ αὐτὴ τὴν εὐθύ- νη. Αὐτὴ ὅμως ἡ στάσις δὲν εἶναι οὔτε εὔκολη. Αποτελεῖ ἕνα ἐξ ὑπαρχῆς γεγονὸς μὲ ὄλες τὶς θυσίες καὶ ὅλο τὸ µεγαλεῖο του. Γιαυτό, ἐνῶ σὲ κάθε ἐπέτειο μµπορεῖ νὰ γιορτά- ζουμε ὅλα τὰ µεγάλα γεγονότα τής φυλῆς µας, ὅμως κάθε μιὰ εἶναι καὶ κάτι τὸ νέο, κάτι τὸ ἰδι- αίτερο στὴν ἐκτέλεσιν, στὶς συνέπειες, τ ἀποτε- λέσµματα. Ετσι καὶ ἡ γενηὰ τοῦ 40 --- 4ἱ ἔκπρο- σωπεῖ, ἐπάξια τὸν Ἑλληνισμὸ τοῦ παρελθόντος καὶ θέτει νέα ὁρόσημα γιὰ κεῖνον τοῦ μέλλοντος. Όλην τὴν ζωὴν τῶν Ἑλλήνων ἀτομικὴν καὶ ἐ- θνικὴν, την ἱστορικὴν καὶ τὸ ἑκάστοτε παρὸν τὴν διέπει ἢἤ ἀρετὴ καὶ τὸ ἀγωώνιστικὸν πνεῦμα, ὁ ἀγώνας δηλ. καὶ σὰν αὐτοτελὴς μορφὴ ζωῆς καὶ σὰν μέσον, σὰν δυναμικὴ ἐκδήλωσις τῆς ἀρετῆς γιὰ τὴν ἐπικράτησίν της ὅταν θρίσκεται ἀντι- µέτωπη μὲ τὸ κακό. Ὅλη ἡ ἀρετὴ δὲν εἶναι γιὰ τὸν Ἕλληνα θεωρητικὴ µορφή, σύλληψις τοῦ νοῦ ἀφηρημένη, ἀλλὰ ζωντανὴ πράᾶξις, τρόπος ζωῆς. ὍὉ Πλάτων ἤδη χαρακτηρίζει τὴν ἀρετὴν ὡς γνῶ- σιν, γνῶσιν ὅμως ποὺ μετουσιώνεται εἰς πρᾶξιν. Ὅμοια καὶ ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι κόσµηµα ἐξω- τερικὸν τῆς ζωῆς, ἀλλὰ συστατικὸν ἀπαραίτη- τον αὐτῆς ποὺ τὴν ἐξυψώνει καὶ τὴν διακρίνει ἀπὸ τὸ θιολογικὸν Φφαινόμαινον τῆς ζωῆς. .᾿Απὸ ὅλες τὶς ἀπόψεις, τὴν ἱστορικὴ συνέπεια, τὴν ἀρετη, τὴν ἀγωνιστικότητα, τὴν ἀντοχήν, τὴν θέλησιν γιὰ γὰ πάση γιὰ τὴν ἐπιτυχίαν ἐξεταέο- µένη ἡ γενεὰ τοῦ 40 -- 41 δικαιώνεται ἀπόλυτα. Τὸ ἔργον της εἶναι µεγάλο, µόνιμµον καὶ καθοδη- γητικόν. Γιατὶ ἤ ἐλευθερία «Θγαλμένη», πάλιν, «ἀπ᾿ τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερὸν εἶναι ἡ ἀλήθεια, αὐτὴ ἀντέχει στὸ χρόνο καὶ ἐγκλιματί- ζει στὴν ἀλήθειά τους αὐτοὺς ποὺ θᾶρῦουν. Τὸ πνεῦμα τοῦ 40 -- 41, τὸ πνεῦμα τῆς φυλῆς, ἡ ἀνω- τέρω ἀντίληψις γιὰ τὴν ἐλευθερίαν, Ἡ ἀγωνιστι- κότης διέπουν καὶ τὸν σημερινὸν ἀγῶνα τῆς Κύ- πρου,γιαυτὸ καὶ μποροῦμεν νὰ πιστεύωµεν ὅτι ὁ ἀγῶνας αὐτὸς τελικὰ θὰ δικαιωθη, θὰ ἐπιτύχη τὸ ποθούμενον. Σκοτεινὲς ἡμέρες, δυσάρεστες καμπές, προσωρινὲς ἀπογοητεύσεις εἶχαν ὅλοι οἱ μεγάλοι ἀγῶνες, Φτάνει µόνον ἡ ψυχὴ νὰ µένη ὀρθή, καὶ τὸ τέρµα τοῦ ἀγῶνος, ὅσο κι’ ἂν κατὰ καιροὺς φαίνεται ἁπλησίαστο, νὰ µένη ἀμετάθε- το καὶ νὰ γίνώνται οἱ προσωρινοὶ σταθμοὶ ἀάφε- τηρίες νέων ἐξορμήσεων. ᾿Αναδθαφτισμένοι στὸ ἡρωϊκὸ πνεῦμα τῆς ἡμέρας, ταπεινοὶ προσκυνη- τὲς καὶ θαυμαστὲς τοῦ ἔργυου τῶν ἡρώων τοῦ 40 - 4Ί μὲ τὴν ψΨυχὴ προσηλωμένη στὴν Ἑλλάδα, μὲ θάρρος κι’ αἰσιοδοξία γιὰ τὸ µέλλον καὶ μὲ ἀγωνιστικὴ ἀποφασιστικότητα ἂς γιορτάσουµε καὶ φέτος τὴν ἐπέτειο τοῦ ΟΧΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ. Γυμνασιάρχης Γυμνασίου Λαπήθου

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΕΛΜΕΚ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ, ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ Βιομηχανία &. Εμπόριο Επαγγελματικά 10p
Σχόλια Βιομηχανία &. Εμπόριο Επαγγελματικά 9-10p
Το πρόβλημα της ψυχαγωγίας των Εφήβων στην Μ. Εκπαίδευση Βιομηχανία &. Εμπόριο Επαγγελματικά#Πολιτισμός 9p
Διαλεκτική και παιδεία Πολιτισμός 8p
ΠΛΑΤΩΝ Ή ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ 7p
Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ 4p
ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΩΣ ΜΑΘΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ Πολιτισμός 3p
Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 2p
Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ Ή ΟΧΙ 2p
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 1p