Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-07-01

«ΤΕΛΕΣΘΗ ΛΟΞΟΛΟΓΙΛ. ΕΝ Τῆ ΣΕΗΝΙΙ ΤΕΛΕΤΗ ΕΠΕΣΦΡΛΠΙΣΕ ΤΗΝ ΛΙ ΚΙΒΕΛΡΙΚΩ ΝΛΏ ΕΠΙ ΤΗ ΟΝΟΜΙΣΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ Τ0Υ ΒΛΤΙΛΕΙΣ ΤΩΝ Τὴν πα. Δευτέραν ἐπὶ. τὶ, ἑοοτῇ τῶν πρωτοκορυφαίων Αποστόλων 1Πέτρου καὶ ἹΤαύλου ἡγε τὰ ὀνο- , ο. ξ µαστήοια αὐτοῦ ΑΔ. Ι. ὁ Όα- σιικεὺς τῶν λκήνων {[αὔλος Αάαὶ τῇ εὐκαιοίᾳ αὐτῃ ἔτελέ ἐσθη πανηγορικὴ Δοζολοσα ἐν τῷ Καθεδρικῶῷ Να νι Ἰωάννου Λευκωσίας, Εῆς δοξολογίας προέ- στη ἡ .Ν[. λοχιεπίσχοπος Κύ- ποουν κ. Ν[ακάριος, Μῖς τὴν δοζολοσίαν παωέστησάν ὃ ἓν Ἀύποῳ ἀντιπρόσωπης τῆς Ἑλληνικῆς Ἱνυύερνήσεως, πυέσθος », Ἀοιστόπουλος, ὁ ἐν Κὐπρω πυύξενος τῆς Ελ άδυς . Φυνδᾶς, οἱ Π]α- 'Ὑπουονοὶ Οἱκονυμιλῶν η. σχαλίδης, ἸΙδσωτευιχῶν κ. Ίζαπα- δόπουλος, δι υνκοινονιῦν κ. Γεω: νιάδης καὶ Πονασίας 3. Γιῶς- μάτζης. ᾿Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ὀνομαστι- Τῆ ΕΤΗΣΔΝ ΜΝΙΜΟΣΝΟΝ ΤΟΥ ΛΕΙΜΝΗΣΤΟΥ τὰ αἲς πλ ἕω Ὀύππωνω ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΛΥΛΟΥ κῆς ξουτῆς λέως τῶν ΝΙακαριώτατος Κύπρου. κ, ΔΙακάψιος τῆς Α. Μ. τοῦ Βασι- | Ἠλλήνων Παύλου ὁ | Αρχιεπίσκοπος | ἀπηύθθυνε | πρὸς τὴν «. Μ. τὺν Βασιλέα τὸ ἀκόλουθον. συγχαρητήσιον τηλε- Ἰ ης ἁομίμ αεπτν « Μπὶ εὐσήμω ἐπετείῷ σεπτοῦ | Οεσφυλά- μετὰ. Ῥερ- ξυλοσίς δεή- | παντὺς 1α- | | ὀνόματυς Τµετέρας ἁτου μὰς σεις ὑπὲα Αὐτῆς ταὶ σιλιχοῦ. Οἵκυυς διαθιθότω ζλωρύ- χαυς. συγγαρητηρίους εὐχὰς Ελ. ληνικοῦ. Κυποιακοῦ. Καοῦ. Νύοιος, σκέποι ᾿Γμετέραν ΑΙεγαλειότητα, περιέπυι Αὐτὴν ὃν ὑγείᾳ, δω καὶ δόσῃ, π)ηυοῦ. πάντα Αὐτῆς τὰ αἰτήματα, εὖυδο. πᾶσαν «Αὐ- τῆς θυνυλήν, | ΚΥΠΡΟΥ ΝΙΑΝΑΡΙΟΣΙ ασ, λΠεγαλειότητης, ἓν πανδήµωῳ Λοῦ δἡ Πουνίου - | ΝΡΧΙΕΗΙΙΣΚΟΠΟΥ ΜΛΚΙΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΒ’ Τὴν απ. Κοριαχὴν 38 ΟΓουνίου, ἐτελέσθη ὑπὸ τῆς “Ἱευᾶς ᾽Αργιεπι- οκυπῆς Κύπρου ἐν τῷ νῷ Ναῷ Ἁγ. ᾿Σωάννου τὸ ἑτή- σιον μνημόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς φυχῆς τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αο- χιεπισκόπου Μαγαρίυυ Β΄ τοῦ ᾱ- πὺ Κυοηγείας. Τοῦ μνηποσύγου Καθεδοι- | : Ἔ ͵ . πρυέστῃ ὃ Μακαριώτατυς επίσκοπος 3 λΙακάριος, Παυόμοιον μν ἠημόσυνον σθη καὶ ἓν Κυρηνείᾳ τὴν πα, Κυ- ριαχκὴν χοροστατοῦντος ἈΠητροπυλίτου. Ἰκυρηνείως ποιανοῦ, τοῦ Σε6. Άθχι- ἐτελέ- ὰ.. Κυ- 1 ΝΟΣΤΛΛΠΙΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΛΟΞΙΛΣ ΥΠ0. ΤΩΝ ΓΕΡΜΛΝΙΝ ΠΡΟΤΕΤΛΝΤΗΝ κ. Ῥημαντικὰ δείγματα. τῆς νοσταλγίας, ὑπὸ τῆς ὑπρίας διακα: τέχεται ὁ ἐν Γερμανίᾳ πουτεστάν- τικὺς κόσμος, διὰ τοὺς Ὀεσμοὺς τῆς ᾿Οᾳθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἀλησίας δὲν εἴναι μόνον ἡ ὄλονεν αὐξανομένη Ἰίνησις πρὺς μµελέτην τοῦ πνεύματος καὶ τῆς τωῆς. τῆς Ελληνικῆς ᾿Οφθοδόξου ᾿ἸΕκκλησί- ας, ὡς ἀποδειλγύεται ἐκ πλείστων θιθλίων καὶ ἐν τῶν προγραμμάτων πολλῶν πανεπιστημιακών σεµιναρί. ων, ἀλλὰ καὶ ἡ τάσις ποὸς ἐπα- ναφουὰν τῶν θεσιῶν τούτων ἓν | ταῖς ποοτεσταντικαῖς ἐκκληῆσίαις. Ιδίως ζωηρὰ. εἶναι τόσον ἡ αί γῆσις πρὸς χρῆσιν τοῦ Ὀεσμοῦ τής ἀγαμίας παρὰ τῷ γυναιχείῳ πό- σμω δι ὑψφηλοὺς ανευματικοὺς σγυπούς, Όσον αἱ ἡ τάαις απρυος ἐπαναφορὰν τοῦ θεσμοῦ τῆς ἱερᾶς Ἠξομολογήσεως καὶ καλλιέργειαν τοῦ καθ’ ὕλου λειτυυργικοῦ απνεύ- µατος διὰ ζωησᾶς λειτουργικῆς κι- νήσεως («ή ατβίσΠοθ ἈΒῬενε- Γουηπςβν). Τ0 ΠΛΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΙ Ἡ ΙΕΡΣΗ ΤΗΝ ΓΝΛΙΚΙΝ -- Τὸ «Ἑμῆμα συνεργασίας ἄν- δρῶν γαὶ γυναικῶν» τοῦ «ΙΤαγγυ- οµίου Συμβουλίου τῶν ᾿Εκάλησε ὤν» ἐξακολουθεῖ νὰ ἀσχολῆται πε- οἱ τὴν διονυχιστινὴν µελέτην τοῦ ζητήματος τῆς «ἱερωσύνής» καὶ τῆς ἐν τῇ Ἑκκλησίᾳ δράσεως τῶν χφιστιανῶν γυναικῶν. ᾿Αρισται συμθολαὶ ες τὴν µελέτην τοῦ ὅὕ- λου ζητήματος εἶναι αἱ δύο λαμ- πραὶ ἑἐργασίαι τῆς Μ:55 Ἠείωῃ Β. ΤιτωΌι]], αἴτινες «φέρυυν τοὺς τίτλους «Ἠεροτί οἳ ΠΝο- ΠιθΏ π ἴπεο πιὶΏΙδῦτγ» -αὶ «Βυπηπιατ οἱ {8οί5 αὈονί ἴπε Οτάἰηαίίοπ οἱ ΜΟΠΙΕΏ {π ἴηθ ΠΙΘΠΙΩΏ6Ι ΟοΏιτοπες οἱ Όπθ Ἠμοτιά Οοωποίἱ οἳ ΟΠΙΤΟΠΕΣ». Συμφώνως αρὺς τὰ πορίσματα τῆς δευτέρας ἐκ τῶν ἑργασιῶν τούτων. ἐκ τῶν 165. Ιγκλησιῶν, αἴτινες ἀποτελοῦν μέλη τοῦ Γ1άγ- χοσμίου Νυμθουλίου τῶν Ἐκκλη- σιῶν, 48 προτεσταντικαί «ἔκχλι- σίαυ δέχονται τὴν πλήρη ἵερωσύ- γην τῆς γυναικός, Ὁ ἐκχλησίαι υἱοθετοῦν τὴν μεφικὴν ἢ ἔντακτον ἱερωσύνην τῶν γυναικῶν, 90 ἐκ- κλησίαι ἀποκρούουν ταύτην, ἑνῷ ἓν τῶν λοιπῶν 51 ἐκκλησιῶν λεί- πουν ἀσφαλεῖς πληροφορίαι. «ἱ δεχόµεναι τὴν πλήρη ὑερωσύνην τῶν γυναικῶν «ἐκκλησίαυ», αἴτιγες εἶναυ µέλη τοῦ Παγχοομίου Ἐνι- θουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν, ἄποτε- λοῦν κατὰ τὺ αλεῖστον μιχρὰς παραφυάδας τοῦ πφοτεσταντικοῦ κόσμου. ΔΕΝ ΛΙΟΚΕΤΝΙ Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΡΟΜΜΙΝ ἸΠρότινος, ἁκαθορίστου πηγῆς εἰδήσεις ἀνέφερον ὅτι ἡ Εκκλη- σία Ῥουμανίας εὑρίσκεται ἐν διω- γμῷ µέχον περιορισμοῦ τῆς ἔλευ- Ῥεοίας κινήσεως καὶ αὐτοῦ τοῦ ΧΙαχ. Πατριάρχου Ἰουστινιαγοῦ, Νεώτεραι μαὶ αὐθεντικώτεραι πλη- ροφορίαι. δεθαιοῦν περὶ τοῦ ἐναντί- οὐ. καὶ περὶ τῆς ἐξακολονθητικῶς ἀνθούσης καταστάσεως τῆς ἐκεῖ Ἠχκλησίας, ἰδίᾳ ὅσον ἀφορῷ εἰς τὴν οἴκονομικήν της εὐχέρειάν, τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ μοναχικοῦ δίου καὶ τὴν ἀνδοῦσαν ἐκκλησιαστικὴν δρᾷᾶσιν. 1ΐθε ἡ κχαλὴ αὕτη κατά- στασις νὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ἆ- ποόσκοπτον προπαρασχευὴν τῆς συγλλήσεως ἐν Βουκουυεστίῳ τοῦ Β΄ Συνεδρίου τῆς Ορθοδόξου Θεολογίας, Ε΄ου μετὰ τοῦ τῶν ᾿Αδηνον., Ἡ, τυχόν, σύγχλησις καὶ ἐπιτυχία τοῦ Συνεδρίου τούτου θὰ ἔχῃ µεγίστην σηµασίαν οὗ μό- γον διὰ τὴν ᾿Ορθόδοξον Θεολογι- κὴν Ἠπιστήμην ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ᾿Ορθοδοξίαν γαθόλου, ἐν τῷ συν. όλῳ της. ΜΠΕΘΛΙΕΝ 0 ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΥΨΛΛΑΣ ΒΒΙΗΙΙΤΗ ΠΡΕΛΡΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΜΒ. ΤΝ ΕΚΚΛΗΣΙΒΝ 1ρό τινος, ἀκαθορίστου πηγῆς εἷς Κύριον ὁ πρώην ᾿Αοχ)πος Ωὔ- άλας τῆς Σουηδικῆς ἸΙκκλησίας Ὑησνο Ετί]οίΠ. ΄'Ο ἀείμγηστος ᾿Αοχιεπίσκοπος διέγραψε σηµαν- τικὴν σταδιοδροµίαν ἐν τῇ Σουπδι- ΜΠ Ἑκκλησίᾳ. Διακεκοιπενος ἐκ- κλησιαστικὸς ἱστορικός, διετέλεσε διαδοχικῶς καθηγητής διαφύρων Νουηδικῶν Παν)μίων. Ααὺ Ίνα- θηγητοῦ ἐξελέγη ᾿Επίσκοπος τοῦ γαχ]ο. λ[ετὰ τὸν Ὀάνατον τυῦ περί(ή- µου «κρχ)που Θόδάετοίοοι, ἐ- 2κήδη ὡς διάδοχυς αὐτοῦ εἰς τὴν ον ία. καὶ τὸ 1οιμᾶτου ς Οὐψάλας τῆς Σουηδινῆς ὸν λησίας. ὋὉ ἀείμνηστος ΕΒτ. [ιοῦ]ε, Βισρινθμανής διὰ τὴν δεολογιήν του ἀξίαν, ἐχρημάτισε καν ποὺ τῆς ἀνόδου του εἷς τὸν Αχ) κὺν ὃού- γον τῆς Οὐψάκας οτενὰς συνεργά- της τοῦ ἀειμνήστου 5ὸ ἄετΏΙοοΠι (τοῦ. ὁποίου ἦτο ναὶ ἐπὶ Ὀνγατοὶ Μαμθρός) αἱ εἲς τῶν σηµαντικο- τέρων παραγόντων γενικώτερυν τῆς οἰκουμενικῆς πινήσεως καὶ εἲ- δικώτερον τῶν ὑργανισμῶν εἸωῆς καὶ Εργασίας» παὶ «Πίστεως καὶ Διοικήσεως». , Τῆς τελευταίας, συγκονευθεί- σης μετὰ τοῦ Οἰνουμενικοῦ Σ0µ- ῥυυλίου τῶν ᾿Ἠκκλησιῶνι διετέλε- σε ιέγοις ἑσχάτων πρόεδοος, ᾖΊ δὲ συμθυλή του εἲς τὸ ἔργον της ὑπῆρξε πολυτιμοτάτη. ο ἀείμνηστος Βτ']οίὮ, ὑμοῦ μετά τοῦ ἡμετέρου Καθηγητοῦ Χ. Αμ. ᾽Αλιδιξάτ. ος. ὑπῆυξεν εἷς ἐν τῶν ἀρχαιυτέρων ἐπιζώντων εἰσέτι πρώτων ἐρνατῶν τῆς γεώ- τέρας οἰκουμενιχῆς κινήσεως, Ὡς θερλόγυς διεχυίθη διὰ ἐκδόσεις σπουδα ων Ὀερλογικών ἱστουικῶν συγγοαμµάτων, διὰ τῶν ὁποίων πλὴν ἄλλων χατα- δεικνύεται κα ἡ θαθυτάτη γνῶ- σις, τὴν ὑποίαν εἶχε, τῆς ἡμετέρας Ορθοδόξου Ἠλγλησίας. ΝΕΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΗΝΩΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ -- λεία σημειώσεως τυγχόνοι ᾖ γέα ὑμολογία τῆς « Ἠνωμένης Ἠνλλησίας τοῦ Χφιστοῦ τῆς ἡμε- ρικῆς (ΠὨπιίιθά ΟΠΏυτοα οἳξ Οπηί5έ). Ἡ ὑμολογία αὕτη δὰ ἀποτελεῖ τὸ, νέων Σήάμθολον Εί- στεως διὰ τὰ µέλη τῆς ἀνωτέρω Ἠκκλησίας. Τὰ οσγετιὰ ἄρθρα τοῦ. Συμθόλου τούτον. οτεορῦνται τὰς «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» Ν ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΧΗί ΛΕΙΚΟΗΝ Παρονσίᾳ τοῦ Νακαρφιωτάτου : Αοχιεπισχκόπου Χ. λἱακαρίου, τοῦ :Οεοφιλεοτάτου Χωρεπισκόπου δα. λαμῖνος κ. Γενναδίου, τοῦ ΠΤρω- τοσυγκέλλου τῆς ᾿λοχιεπισκοπῆς Ἡ, Καλλινίνου, τοῦ “Ὑπουργοῦ ἔργα- σίας κ. 1ο. Γιουκήτζη, τῶν ἐφη- μερίων καὶ ἐπιτούπων τοῦ. ο. Ναοῦ Φανερωμένης ἔγινεν ἐν τῇ αἰδούσῃ τελετῶν τῆς ΟΧΕΝ Λευ- κωσίας ἡ χαθιεσωμµένη ἐτησία ἔσο- τὴ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθηπάτων καὶ συγκεντρώσεων τῆς ΟΝΕΝ Λευκωσίας, Διὰ ποώτην φουαν ὕστευα ὑπὸ τέοσαφα ἔτη ἕκατοντάδες πέλῆ γαὶ ἄλλοι. παρανολουθοῦντες τὰς συν κεντοώσεις τῆς ΟΚΕΝ ἑἐγέμι- σαν ἀπ τι ὰ τὴν αἴθανσαν τὲ- λετῶν τοῦ. γέου. μεγάρου τῆς ΟΝΧΗΝ, τοῦ ὁπυίου παρ’ ὕλον ὅτι εἶγε συμπληοωθῆ ἡ ἀνέγεοσις ἀπὺ τοῦ. 19550, ἓν τούτοις μόλις ἐσχά- τως μετὰ τὸν τευματισὼν τοῦ ᾱ- γῶνος, ἕἔγινε χυῇσις. Ἡ τελετὴ ἥοχισεν, ἀμέσως μετὰ τὴν ππιή τοῦ Ν[αλαοιωτάτους τὸ ὑπὺ τῆς ωδίας. τοῦ τμήματος Χεα- γίδων, Ακολούθως ἐπάλη τὸ ἄπο- λωτίνιον τῆς Πεντηκοστῆς «Εὐλυ- γητὺς εἶ Ἀριστὲ ὁ Θεὺς ἡμῶν,» γαὶ ἐξετελέσθη ὡραῖον καὶ σεμνὸν πρόγραµµα μὲ ἀπαγγελίας καὶ ἄσ- σµατα.. Απηγγέμθήσαν τὰ ποιή- πατα. ελυιστιανο καὶ «Ύμνος τῶν λάτοωμένωνο τοῦ , Βεοίτη γαὶ εδτὸν ἱερὺν Αόχονν τοῦ Κά- θου, ὑπὸ νέων καὶ ἐάλησαν ὑπὸ τῆς Χχουωδίας νέων τὰ ἁσματα .. τ εονκυδύµυιν. καὶ «ξμπους Μετὰ τὸν ἀπολογισμὸν τῆς ἔρνα. σίας τοῦ τκήµατος νέων (ὗστις δὰ δημοσιενῦῃ εἲς τὸ πο. αλλον) ἤοχισεν ἡ ἐκτέλεσις τοῦ πυογράμ: ματος τοῦ ταήαατος νεανίδων, ᾽Απηγγέλβησαν ὑπὸ νεανίδων. τὰ ποιήματα «ὥρα ὑλέθοου» ολα [ους τὴν Γἱατοίδαν ευρεία πυὺὰς τὴν Ἰύτοωσιν, καὶ ες τὴν πόλιν τῶν συῶν» χα ἑάλησαν ὑπὸ τῆς χορωδίας νεανίδων τὰ ἄαματα λΙαθήτοιαιν, ελ]όνο χοντὰ Του» καὶ «σένα ποὶ σὲ «{λησεν, λτ πολούθως ἡ ὑπεύθονος τῆς ΟΝΕΝ δὶς Οὐσανία Νονχίνου ἀνέγνωσε τὸν ἀπολογισμὸν τῆς πλυνσιωτάτης καὶ εὐουτάτης δρά- αεως τῆς ΟΝΙΗΝ. Ἀεανδων γατὰ τὰ τελευταῖα δύο ἔτη (καὶ ὁ ἅπυ- νεανίδων λογισμὺς αὐτὸς θὰ δημυσιευθῇ εἰς τὸ πο. ϱὔλλον τῆς ή.) Κατόπιν αυντόμας προσ.αλιᾶς τοῦ. Αἶδεσ. πι, Φωτίου, ἑνὸς τῶν πνευματικῶν. χαδοδηνητων τῆς ΟΧΗΝ, ἀνῆλδεν τὸ θῆμα ἐν μέσω. ζωηὐωτάσων ερ κροτηά- των ὁ ΔΙαχαριώτάτυς λωγιεπίσκο- Νύποου 3. ὔστις ο λΙακάσιος, ὀψοῦ ἐξῆοε τὸ ἔονον τῆς Ο.Ν.Α, πος συμθυλὴν τῶν ενθερωτικὺν «βίσθε καὶ ἐπήνεσε τὴν μελῶν της ες τὸν ἄπε). ἀγῶνα χατέλης εν ὡς ἕ Τ Ἀκλησίας μαὶ οἱ στοατιῶται τῆς τῆς Γἰατοίδας ασ σᾶς στηοίσεται τὸ μέλλον τῆς πατρίδος παὶ ἀπὺ σᾶς ἐξαυτᾶται ἡ ἠδικὴ ἀνόσδωσις τῆς ποινωνίας µας. Ὀῖς τὸ θαοῦ ὕργων τὸ ὁποῖον ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ μου ἔθεσεν ἐπὶ τῶν ὅμων μοὺν στη. οίζυμαι γαὶ σἳ αἂς καὶ δὲν αμφι- θάλλω πὼς δὰ σᾶς ἔχω θοηθούς μον παὶ συνευγάτας µοὺ, Σᾶς ἅπο- γόμιω τὰς εὐλογίας τοῦ. Οεοῦ καὶ τῆς Ἱοκκληπσίας ας, διὰ νὰ φέρετε εἲς πέρας τὸ ἔογον τὺ ὑποῖον ἄνε λάδετε». Τὴν ὁμιλίαν τοῦ. Ααχα- ριώωτάτον ἐκόλιλλαν παρατεταµένα γειροχουτήµίατα. ΣΕ Νετὰ πάσης ἐπισημότητος ἐτε- λέσθη τὸ ἀπόγενμα τῆς π. Ἀνρια- | [κῆς εἲς τὴν παρὰ τὸ Νετόγιον : : « ο τ Κύκκου Περατικὴν Ἀχολὴν «λ- πόστολος Βαρνάθως ἡ ἐπὶ τῇ .ή- ει τῶν μαθημάτων τοῦ σχολιποῦ ἔτους 1908-09. τελετή. Εὶς τὴν τελετὴν παυέστησαν ὁ Ψμθνάοσχης Μακάριος, ὁ Σεῦ. ΝΠη- [ροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος, ὁ Νεθ. Μητοοπολίτης Ἰυρηνείας κ. Κυπριανός, ὃ Όεοφ. σκοπος Ναλαμῖνος Χ. Γεννάδιος, ὃ Ἰανοα. Πγούμενος Κύκκου κ. Χρυσόστομος, τὸ Συιθούλιον καὶ οἳ λοιποὶ Ἱ[ατέρες τῆς Μονῆς, µέ- λη τοῦ κλήρου, οἱ 'πουογοὶ Χ.Χ. ᾿Αντόνιος Γεωργιάδης χαὶ Τάσος Παπαδόπουλος, ὁ Τεν. Ποόξενος ὰ, Α. Φριδᾶς, ὃ ὑποπρόξενος Χ. Ἵσξαρχος, διευθυνταὶ σχολῶν, χαθδηγηταὶ καὶ πλῆῖος κόσμου. λΜετὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἵεροτε- λεστίας καὶ τὺ ἆσια «Ἠπινίχιος ΗΠαιὰν» τὸ ὑποῖον ἔφαλεν Ἡ Χο ῥωδία τῆς Ὀχολῆς, τὸν λόγον ἕ- λαθεν ὁ διευθυντὴς τῆς 'Ἱερατι- κῆς Σχολῆς Ιανοσ ᾿Αρχμιαν- δρίτης κ. Κωνσταντῖνος Λευκω- Γσιάτης, ὅστις ἀνεφέρθη εἰς τὸ ἐ- πιτελεσθὲν ὑπὸ τῆς δχολῆς ἔρ- γον. ἐκφωνήσας μεστὴν πατριωτι- κῶν καὶ Ὀφησχευτικῶν νοημάτων ὁμιλίαν. «Ὅταν τὴν Ίην Απριλίου τοῦ ἔτους 1906, εἶπε σὺν ἄλλοις ὁ πανοσ. ᾿Δοχιμανδοίτης, ἠκούσθη εἰς ὕλην τὴν Νῆσόν µας τὺ ἐγερ- τήοιον σάλπισµα «ΙΤΕ ΠΑΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΠΒΕΛΕΥΘΕΡΟΥΤΕ ΗΕ ΛΤΡΙΑ ΑΛ», χωρὶς δισταγµόν, οἱ µαθηταὶ καὶ ἀπύφαιτοι τῆς Ἱ- ερατικῆς Σγχολῆς εὐὑρέβησαν εἰς τὴν πρώτην γραμιὴν τοῦ ἀγῶνος. Ἔκλεισαν τὰ ὥτα εἷς τοὺς χρωγ- μοὺς τῶν ἀπαισιοδόξων γαὶ ήττο- παθῶν γαΐ, μὲ τὴν θεβαιότητα εἰς τὴν ψυχἠν διὰ τὴν τελικὴν νίκην, ἔκαμαν τὸν στανρόν των χαὶ ἐκά- λεσαν καὶ ἄλλους νὰ τοὺς ἆκολου- θήσουν. ΑἈὐτοὶ οἳ πτωχοί, οἳ ἄση- μοι, οἳ μιχοοὶ καὶ ἀδύνατοι ἱερεῖς ἐνετάχθησαν εἰς ἕνα ἀγῶνα ἔναν- τίον. μιᾶς πανισχύσου. αὔτοκρατο- ρίας, τὴν ὑποίαν μαὶ μεγάλα ἔθνη ἐφοθοῦντο, ᾽Ἀλλὰ τὶ σηµασίαν εἷ- χε τοῦτο ᾽Απὺ τὴν Ῥχολήν των ἐδιδάχθησαν ὅτι ἐμπρὺς εἲς τὸ καθῆκον δὲν χωροῦν στενόφυχοι ἀριθμητικοὶ ὑπολογισμοὶ γαὶ ὅτι, ὕταν ὃ ἄνδρωπος ἀγωνίζεται διὰ τὴν Ελευθερίαν τῆς Πατρίδος καὶ τοῦ Πνεύματος, θαῦματουρ- γεῖ, Ἐν συνεχείᾳ ὁ π. Αευκωσιάτης ἀγεφέρθη ἐν πλάτει εἷς τὰς τερα- στίας δυσχολίας, τὰς ὑποίας τιμετώπισεν ἡ Σχολὴ γατὰ διάρχειαν τοῦ ἀγῶνυς, λόγω τῶν ἐρευνῶν καὶ τῶν συλλήψεων µε- λῶν τοῦ. διδακτικοῖ απροσωπικοῦ της τηγίσας, ὅτι, παρὰ πάντα ταῖ- τα τὺ μοναδικὺν τοῦτο ἔκχλησια- στικὺν ἐκπαιδευτικὺὸν ἵδυυμα τῆς Κύπρου, συνέχισε νὰ ἐκαληροῖ τὸν πφρορισιόν τον, «Τώψα, εἶπεν ὅ π. Λευκωσιάτης, τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας µας συνε- Ξ ἄν- . τὴν ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ. ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Υἰοθεσίαν , Αοιθμ. 99)509 ὙΥιοθετοῦντες: Κυριάκος ᾿Ἰωάννου Ορφανίδης ἐκ Παλλουριωτίσσης ἐτῶν δἵ καὶ Ιφιγένεια ΚΚ. ᾿Ορφανίδου ἓν 1Ταλλουριωτίσσης ἐτῶν ὅτ. Υἱοθετεύµενον: ΑΙαρία Ἀτοατῃ ἐν ἐτῶν 8, Οἰογδήποτε πρόσωπον γνωρίζον Λευχωσίάς | ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοῦε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην μυστηριακοῦ καὶ δογματικοῦ γα ρακτῆρος, πκαΐτοι δάσειμίας εἴναι ἐπηρεασμένα ἀπὺ τὺ 5ύαόολον της] Ἀιναίας. ἐνγράφως πρὸς τὺν ᾿Λοχιεπίσκα- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (10) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήµεοον, Ἐν τῇ “1. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῃ 50 Ἰουνίου 1959, Ἐκ τῆς 'Γερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Ἱπρίθησαν Ἱπρίθησαν Κωρεπί- ! ΝΗ ΤΕΛΕΤΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΗ καὶ πνεῦια ἐ)λευθδερίας ἔπνευσεν ἀπὺ ἄκυου εἰς ἄνφον τῆς πολυθασανισμένης Νήσου µας. Οἱ τετιµηµέγοι ἐξόριστοι ἑπάτησαν μὲ συγμίνησιν τὰ αἰματωθαμμένα γώ- µατα τῆς Πατηίδυς, οἳ μαρτυριχκοὶ κατάδιγχοιν. γαὶ Ἀοατούμεγοι ἔπα: νεῦρον τὴν οἰκυγεγειακὴν θάλπω- ρὴν καὶ οἳ ἠρωϊκυὶ ἀντάυται ἐγ- κατέλειψαν τὰ πρησφύγετά των διὰ νὰ ἐπανέλθουν εἲς τὰ εἰρηνικὰ ἔργα των. Ἡ Ικήπρος ὕλη ἀπηλ- λαγµένη ἀπὸ τὴν ἀποικιαχὴν κα- ταπίεσιν χαὶ καταδυνάστευσιν εἰσ- έρχεται εἲς ἕνα στάδιον νέων ᾱ- γώνων, ἀγώνων ἀναδημιονογίαως προόδου καὶ εὐημερίας». Ακολούθως ὁ ΑΑοχιμανδοίτης -- κ. Δευκωσιάτης ἐξέφρασεν ἐκ µέ- ρους τῆς Ῥχολῆς θαθεῖαν εὖγνω- μοσύνην πρὸς τὴν ᾿ἘΕκκλησίαν διὰ τὴν ἀμέριστον αὐτῆς στοογὴν μετὰ τῆς ὁποίας περιθάλλει ἀδιαλείπτως τὴν Σχολήν. Τέλος, ὁ . διευθυντὴς ἀπηύδυ- γεν ὑψηλὰς νρυδεσίας ποὺς τοὺς ἀποφοίτους μαθητὰς τῆς Ἀχολῆς καὶ ἐκάλεσεν αὐτοὺς νὰ φανοῦν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς των. Ἐν συνεχεία ὃ Μακαριώτατος ἐπέδωσε πρὸς τοὺς ἀποφοίτους τῶν ἐτῶν 1956-- 58 τὰ πτυχία των καὶ ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς ἀἄπο- φοιτήσαντας ὧς καὶ αρὺς τοὺς ἄλλους τροφίπους τῆς 'Τερατικῆς Ῥχολῆς πατρικὰς νουδεσίας. “ο ᾿Εθνάρχης ἐξέφρασε θερµο- τάτας εὐχαοριστίας αορὺς τὴν 1, Μονὴν Κύκκου διὰ τὴν ἐξ ὑλοκλή- ρου συντήρησιν τῆς Σχολῆς καὶ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα, ὅπως ἡ Μο- γη ποοθῇ συντόμως εἰς τὴν ἴδου- σιν ἐν Κύποῳ Θεολογικῆς Σχαλῆς τῆς ὁποίας τόσην χρείαν ἔχει αή- μερον ἢ ἐλευθέρα Κύπρος, 'Ὁ ἓκ τῶν τελειογοίτων τῆς Ἀχυλῆς κ. ἸΤολύθιος Πέτοου ἐν Πλατανιστάσης ὠμίλησε καταλλή. λως, τὴν ὅλην δὲ τελετὴν ἐπέστε- εν ὁ ᾿Ἠθνικὺς Ύμνος. Ῥ «ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ Κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν ἀπεφοίτησαν ἐκ τῆς “Ἱερατικῆς Ἀχυλῆς οἳ ἀκόλουδοι: Σχολικὺν ἕτας 19 ὅ ὅ ὅ 0 Γεωργίου Κωνσταντῖνος δα { ” Στι μμ ἐξ Ἁγίων Τριμηδιᾶς, Γιακουμῆ ᾿Ανδρέας ἐν Κάτω Απνάς- ᾽Τωάν- νου Γεώργιος ἐν Πέτρας, Ἰωάν- νου. ]Γολύκαρπος ἐξ 'Ἁγίας Βαρ- Δημήτριος, ἐξ ΤΙΚΗΝ ΣΧΟΛΗΝ ἁᾖ] ΒΛΡΝΛΒΛΣ” ΕΠΙΤΗ ΛΗΞΕΙ ΤΗΝΜΛΡΗΜΛΤΗΝ | . { } το ὅ 9: Δαυίδ Σωτήριος ἐξ Αἰγιαλούσης, Δἱαονέρυος 5 Ἀικύλαος ἔν. Εευµασόγειας, Ἐενῆ ᾿Απόστο- λος. ἐν Κυντέας, Παπαϊωάννου Ῥεώσγιος ἐξ Ἁγίου. Γεωογίου Ὑπάθαοιχοῦ, Παπαγχωνσταντίνου Ἀωγσταντῖνος ἓν [αραλιμνίου, Εαπανιχολάρυ Ἀικύλαυς ἐξ λ- γίου. Σεργίου Αμμοχώστου, 1ε- ρικλέους Σεοιλλῆς ἐκ ἡΕενταλιᾶς, Ἀτυλιανοῦ Αντώνιος ἐξ ΟὈωμή- δενας, Ἐζιακούρης ᾿Ανδυέας ἐκ 1εριστερώνας Δἰόρφου, Φιλίππου ἘἸμμανουὴλ ἐξ ΄Ίνιας Πάφου, Χα- ῥαλάμπους ᾿Ιωαχεὶμ ἐκ Κανδοιῶν, Ἀοιστοφόρου ᾿Ἀγδρέας ἐκ Τοιμι- κλίνης καὶ Ἀοιστογόρου. Σάθόας ἐκ ἹΤέλλα ἹΤαἴς, Νχολιπνέτοςι ϱ 5 ὁ -- ὃ τι Εαλανᾶς ἈΝενέλαος ἓξ Βὐρύχου, Ἰωάννου Ἠπιφάνιος ἓν ἈΠηλικουρίου, Κωνσταντίνου Τῦ- στάθιος ἐκ Κάτω λονῆς, Λοϊζίδης Λοΐζος ἐξ Αἰγιαλούσης, Λοΐζου Ἰωάννης ἐκ Ὡαρωσίων, ΠΓαπακι- ριακοῦ. Νεόφυτος ἐξ Αγίας Ἆα- ῥίνας Ἐυλιάτου, Ἀπύρου Αντώ- γιος ἐξ Ἁγίου Μάμαντας καὶ Χα- ϱαλάμπους Μενέλαος ἐκ Κρήτου ΜΙαρότου. Σχολικὺνξἔτοςι 9 τ ὅδι ἸΑντωνίου Καράλαμπυς ἐξ Ἁγίου Νικολάου Δευκογοίκου, Δη- µητριάδης Δημήτριος ἓκ Ῥπηλιῶν, Θεοδώρου. Γεώργιος ἐξ ᾿Αναγίου, Ἰωαννίδης Δημήτριος ἐκ Καοα- θᾷ, Κουρτῆς Μιχαὴλ ἐν Λιοπετρί- οὖ, Κωνσταντίνου Σωκράτης ἐκ Ἠυργῶν Λάρνακος, Μαυροκορδᾶ- τος Κωνσταντῖνος ἐκ Αιβροδόντα, Νικολάου Ἰήνων ἓκ ᾖΤουρρίου, 1αναγίδης Παναγιώτης ἐν Τοιμι. Ἀλίνης, ἹΓαπαδημοσθένους Καᾖ- λιστράτης ἐξ ΟὈμόδους, Γ[ωπαχυ- ριακοῦ Δημήτοιος ἐξ Αγίων Βα- θατσινιᾶς, Πωαπαχριστοφόρου - Νι- κόλαος ἐκ Στατοῦ, Σπύρου Γεώρ- γιος ἐκ Βαδύλακα καὶ σίοτου Νικόλαος ἐξ «Αἰγιαλούσης. Σκχολικὑνἔτοςι 9 ὖ 8 Αγίς ου Ῥεργίου, ᾿Ορφανὺὸς Σολομὼν ἐκ Ἐοιμικλίνης, Παπαγεωργίου Κυοιακὺς ἐκ Κόορνου, απανιχυ- λάου Αντώνιος ἐξ 'Ἁγίας Νάπας ᾽Αμμοχώστου, Παύλου. Ἠλίας ἐξ Αγίου Ῥομυλάου, 1Τέτρου Πολύδιος ἐκ Πλατανιστάσης, Σολομωνίδης Ἐυριάκος ἓκ Φασοί- λας, Χατξηϊωάννου δολομὼν ἐξ Έμπας Πάφου καὶ Χατζηιιιγαἡᾗ, Κυριακὺς ἐκ Μαραθοθούνου. θάρας, Καφούρης [ΙΙΙ κ. Κ. ΙΙ Τὴν ὃδην μη- γὸς ᾿Αποιλίου, τοῦ Ἰοσμήτορος ἐ- δόδη ἐν τῇ -- παωελθόντος πορσχλήσει Ὄεβη ΗΟοτίοΟΠ, μεγάλη αἰθούσῃ. τί Οεολογικῆς Νχολῆς τοῦ. Γανεα στηµίου ταῦ Ἡατνατά διάλεξις ὑπὸ τοῦ. Καθηνητοῦ κ, Κωνσταν- Ὡς τίνου Μπόνη, Ὡς υνωστόν, ὦ 7. Ἀἰπόνης εὑρίσκεται ποὺ μηνών, εἲς Η.Π.Α. ὕπου δίδει σειράν µάθη- µάτων ἹΤατουλογίας γαὶ Ὠνυζαντι- γῆς 1 ραμματείας, ἐν τῇ Θεολονι- Η 1Ι00ΕΤΗΡΙΣ ΤΟΥ ΟΡΡΕΚΝΑΤΟΚΕ ΚΟΝΜΑΝΟ ---[Τού τινος τὸ «Ο5Ρδετναίοτε ἘΟΠΙΒΠΟΣ, ἐπίσημον ὕργαγον τοῦ Βατικανοῦ, ἑώοτασε τὴν 10θετη- οἴδα τοῦ. ἀπὺ τῆς ἐκδόσεώς του. Ἡ πυώτη ὀνομασία του. ἦτο «ἴ” Απιϊῑσοο 4ε]α Ψδτίτα» (ὗ φί- λος τῆς ἀληθείας), παὶ ἀπέθλεπεν εἰς τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ κύουις καὶ τῶν ποονοµίων τοῦ Ἠπισχκύ- που Ῥώμῆς καὶ ὡς ἐπιγείου. ἄο- χοντος. Καθακτηριστιχκὺν τυγχάχει ὅτι ἐπὶ μίαν Ἀδετίαν ὅτε ἹΤάπας ἢ- το ὃ Λέων ΧΙΠΙ τὺ ὄργανον τοῦτο τοῦ. Εατικανοῦ ἐδημοσίευε τὴν ἕ- Ἑῆς προσευχήν: «διαφυλάξαι Κί- ριος τὸν Πάπαν ἡμῶν ασὠον ναὶ ὑγιᾷ ἐν τῇ υῇ, μὴ πέσῃ δὲ εἰς γεῖαας τῶν ἐγθρῶν τον». Πέ ΙΕ ΠΙ ΙΙΙ κῃ Σχολῇῃ τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆ- ᾽Αμερικῆς. Θέμα τῆς διαλέξεως ταύτης ἦτο «ἡ σύγχρονος Θεολο- γικὴ παραγωγὴ καὶ κίνησις Ἑλλάδι», Ἀ[ετὰ τὺ πέρας τῆς λέξεως ἐπηκολοίθησε συζήτησις, προεδοεύύντος τοῦ. κ, Ποτίοῃ, ΠΩ αφέατησαν Θε(υλέστατος Έ- πίσχοπης ᾿Ἠλαίας χ. ᾿Ἀθηναγόρας, οἱ. Γαὔηνηταὶ καὶ φοιτηταὶ τοῦ 1Τανεπιστημίου τοῦ. Πατνατα, Καθηγηταϊ καὶ φοιτηταὶ τῆς χο. μῆς τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆ- ΒΡΛΒΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ υπίσημος τελετῆ διεξήχθη εἲς Βρυξέλλας, χαθ) ἦν ἀπενεμη, ὔησαν τὰ Ἰογοτεχνικὰ θροαθεῖα τῆς δειῆς ὀργανώσεως εἰκαθυλικοὶ Συγγραφεῖς.. Δῶσα ἀπενεμήνθησαν ».. εἷς ἔργον γαλλικῆς υλώσσης γαὶ εἰς ἔτερον ὁλλανδικῆς. ὠφβμ.ς. ΝΕΑ ΕΝΟΡΙΑΚΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ -- Πῖς συγκέντρωσιν 000 ἱεος ων τῆς ᾿Αοχιεπισκυπῆς τῶν ἔ[α. ρισίων, παρουσία τοῦ Καρδιναλίου Φελτὲν ᾿Αοχιεπισόπυυ τῆς γαλ-: λικῆς πρωτευούσης, συγεζητήθη τὸ ον τν ὁ 3 ᾿ η. δέµαι «Τὰ ἓκ τῶν νέων οἴνοδο- μῶν ματ», ἄναφνυόμενα ὀνοριαχὰ προθλή- ! ΤΕΤΑΡΤΗ, Η ΡΩΣΙΚΗ ΔΡΘΟΛΟ-0Σ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΛΡΑ ΤΟΥΣ ΕΙΛΝΤΙΘΗ Παρὰ τὸν ἐναντίον της διωγ- μὸν ἡ Ρωσικὴ, Ἐκκλησία 6αθ- µιαίως ἐπεκτείνει τὴν ἐπιρροήν της ἐπὶ τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ, Ποία ἡ θέσις τῆς Ρωσικῆς Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας σήµε- ρον Φαίνεται ἐκ πληροφορια- κοῦ Φιθλίου τὸ ὁποῖον ἐξέδω- σε τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Μό- σχας τὸ παρελθὸν ἔτος Εἰς τὸ θιθλίον αὐτὸ ὑπὸ τὸν τίτλον “Ῥωσικὴ Ορθόδοξος ᾿Εκκλη- σία, ᾿Ὀργάνωσις καὶ θέσις φαίνεται πῶς ζῇ ἡ Ρωσικὴ Εκκλησία ὑπὸ τὰς νέας συν- θήκας καὶ ἐκτίθεται ἐν συν- τοµίᾳ ἡ ἐν τῷ σοθιετικῷ κράτει θέσις της, ἡ ὀργάνω- σις καὶ ἡ δρᾶσίς της, Κατὰ τὸ θιθλίον αὐτὸ ἡ Ρωσικὴ Ορθόδοξος ἜἘκκλη- σία διοικεῖται ὑπὸ τῆς ϊ,. Συ- νόδου, Ἡ 'Τ, Σύνοδος ἀἄποτε- λεῖται ἀπὸ τοὺς 7 Μητροπολίἰ- τας μὲ πρόεδρον τὸν Πατριάρ- χην τῆς Μόσχας. Αλέξιον. Ἡ Ρωσικὴ Ορθόδοξος ἛἜκ- Κλησία ἔχει 13 ἐπαρχίας, Ἐκ τῶν 73 ᾿Αρχιερέων τὴν Την Ὁ|- ουλίου 1951 οἱ 7 ἦσαν Μητρο- πολῖται 37 ᾿Αρχιεπίσκοποι καὶ 29 ἐπίσκοποι, ᾽᾿Απὸ τῆς 25 Φε. θρουαρίου ὅμως 1955 ὁ Μ, ἐἱστριάρχης τῆς Μόσχας κ. Α- ιος ἀπένειμε τὸν τίτλον τοῦ Μητροπολίτου εἰς τοὺς ᾿Αρχιεπισκόπους ᾿Οδυσσοῦ κ. Βόριδα, Χαρκόδου κ. Στέφα- νον καὶ Βορονιέζ κ. ᾿Ιωσήφ, Οὕτω οἱ Μητροπολῖται σήµε- ρον εἶναι 10. δήµερον ὑπάρχουν ἐπίσης 35 χιλιάδες ναοὶ ἐν συγκρίσει μὲ 46.457 πρὸ τῆς Κομμουνι- στικῆς Επαναστάσεως τοῦ | 1917 καὶ µόνον 4.225 τὸ 1935. ὍὉ ἀριθμὸς τῶν ἱερέων ἀνέρ: χεται σήμερον εἰς 38 χιλιά- δας, Ὑπάρχουν ἐπίσης 69 µο- Τ0ή ΣλεΣΕΛΝ ΤΗ Μετὰ δίµήνον σχεδὸν περιο- δείαν ἀνὰ διαφόρους ᾿Ορθοδό- ἔους ᾿Εκκλησίας ὁ Μ, ἹΊΠα- τριάρχης Σερθίας κ, Γερμα- γὸς ἐπέστρεψεν εἰς Βελιγράδι- ον. Εἰς δηλώσεις του πρὸς τὸ πρακτορεῖον εἰδήσεων «Τάν- γιούγκ» ὁ Μ. Πατριάρχης κ. Γερμανὸς ἐτόνισεν ὅτι ἡ ἀντι- προσωπεία τῆς Σερθικῆς Ὀρ- θοδόξου ᾿Εκκλησίας ἔτυχε λί- αν ἐγκαρδίου ὑποδοχῆς ἐκ µέ- ρους τῶν ἀδελφῶν ᾿Εκκλησι- ὢν τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Πατρι- αρχείου Αλεξανδρείας, τοῦ Πατριαρχείου “Ἱεροσολόμων, τοῦ Πατριαρχείου ᾽Αντιοχείας καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατρι- αρχείου, Ἐν συνεχείᾳ ὁ Πατριάρχης κ, Γερμανὸς ἐδήλωσε τὰ ἑξῆς: «Με ὅλους τοὺς ᾿Αρχηγοὺς τῶν ᾿Εκκλησιῶν εἴχομεν ἀδελ- φικὰς συνομιλίας ἐπὶ τῶν προ- θλημάτων τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέ- ρουν ὅλην τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν. Κατά τὴν διάρ- κειαν τῶν συνομιλιῶν ἕνημε- ρώσαμεν τοὺς Πατριάρχας τῆς ᾿Ανατολῆς ἐπὶ τῆς καταστάσε- ως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται 1 Ιουλίου 1959 ΤΗΣ ΛΝΙΩΓΜΟΥΣ ΛΥΞΛΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΡΡΟΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΥ ΡΠΣΙΚΟΥ Λλῦγ ναστήρια μὲ 5 χιλιάδας µονα- χοὺς ἐν συγκρίσει μὲ 1.026 μοναστήρια πρὸ τοῦ 1917 καὶ 37 τὸ 1955, Σήµερον λειτουργοῦν ἐπί. σης 2 Θεολογικαὶ ᾿Ακαδημίαι καὶ ὀκτω ἱερατικαὶ Σχολαί, Εἰς ταύτας μορφώνονται νέοι οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ εἰσέλ- θουν εἰς τὴν ἱερωσύνην καὶ νὰ ὑπηρετήσουν τὴν ἜἘκκλη- σίαν, Σήµμερον εἰς τὰς δύο Θεολογικάς Ακαδημίας καὶ τὰς ὀκτω ἱερατικὰς σχολὰς φοιτοῦν πέραν τῶν 2 χιλιάδων νέων οἱ ὁποῖοι ἅμα τῇ ἀποφοι- τήσει των θἀ εἰσέλθουν εἰς τὸν κλῆρον, Αἱ ᾿Εκκλησίαι, οἱ ἱερεῖς, οἱ ἐπίσκοποι κλπ, συντηροῦνται ἀπὸ τὰς εἰσφορὰς τῶν πιστῶν καὶ ἀπὸ τὰ ἔσοδα ἐκ τῆς πω- λήσεως τοῦ κηροῦ, ὅστις εἶναι μονοπώλιον τῆς Ἐκκλησίας, Οἱ μοναχοὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν καλλιέργειαν τῶν κτηµά- των τῶν μονῶν, τὴν χειροτε- χνίαν, τὴν ζωγραφικὴν λε- πτουργικὴν καὶ τὴν κατασκευ- ἠν. κηροῦ, Κατ’ ἄλλας πληροφορίας κατὰ τὸν ἐφετεινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα παρετηρήθη ἆσυ- νήθης συρροὴ πιστῶν εἰς τοὺς ναοὺς τῆς Μόσχας καὶ τῶν περιχώρων. Πρὸ τοῦ καθεδρι- κοῦ ναοῦ τῆς Μόσχας, ἔνθα ἐλειτούργῆσεν ὁ Πατριάρχης ἐσχηματίσθησαν τόσον μεγά- Ίλαι οὐραί, ὥστε ἐχρειάσθη ἡ Γπαρέμδασις τῆς ἀστυνομίας Ἱπρὸς ρύθμισιν τῆς κυκλοφορί- τας, Ὑπολογίζεται ὅτι εἰς τὴν [ἐν Ζαγκόρσκ μµονὴν τῆς Άγ. | Τριάδος παρηκολούθησαν τὴν |ἀκολουθίαν τοῦ Πάσχα 25.000 --ᾱ0,000 πιστῶν, ᾽Ανάλογος ὑ- [πῆρξεν ἡ συρροὴ τῶν πιστῶν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ναούς, [ ΠΛΤΡΙΛΡΧΗΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΛΣ ΤΟΝΙΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΛΓΚΗΝΠΕΡΛΙΤΕΡΙ Σ1ΥΦΙ[: ΕΣ ΡΕΟΛΊΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ἡ Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς Γιουγκοσλαθίας καὶ ὑπεγραμ- µίσαµεν τὰς ἀγαθάς της σχέ- σεις μὲ τὰς κρατικὰς ἀρχάς, ᾿Ἠσθάνθημεν ὅτι ὅλαι αἱ Ορθόδοξοι ᾿Εκκλησίαι, ὅπως καὶ ἡ ἰδική µας, ἐργάζονται διὰ τὴν ἀποκατάστασιν ἀἆδελ.- φικῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν λαῶν καὶ τὴν παγίωσιν τῆς εἰ- ρήνης εἰς τὸν κόσμον, Προσεκαλέσαμεν ὅλας τὰς Ορθοδόξους Ἐκκλησίας νὰ ἐπισκεφθοῦν τὴν ᾿Εκκλησίαν µας καὶ τὴν χώραν µας. καὶ προετείναµεν εἰς αὐτὰς νὰ προθαίνωµεν εἰς ἀνταλλαγὴν φοιτητῶν πρὸς καλυτέραν γνῶριµίαν καὶ συνεργασίαν͵ Ἐξ ὅσων ἐζήσαμεν, εἶπεν ἐν κατακλεῖδι ὁ Σέἐρθος Πατρι- άρχης, ἐπείσθημεν ὅτι αἱ ἔπα- φαί µας μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν ᾿Εκκλησιῶν ἔχουν µεγά- λην σηµασίαν διὰ τὴν σύσφιγ- ἒιν τῆς ἑνότητος μεταξὺ τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν διεύρυνσιν τῆς φιλίας µε- ταξὺ τῶν λαῶν, Αἱ ἐπαφαὶ αὖ- ται ἔχουν οὐσιώδη σηµασίαν διὰ τὴν παγίωσιν τῆς εἰρήνης εἰς τὸν κόσμον, ---δέα ρωσικὴ αετάφρασις τῶν Εὐαγγελίων ἐξεδόδη ὑπὺ τῆς ἓν Ἀοδίσφ Ειθλικῆς “Εταιρείας. Ἡϊ παλαιὰ Σλκαθονικἡ µετάφρασις δὲν κατενοεῖτο εὐκόλως ὑπὺ τῶν σιγ- χοόνων Ρώσων. 11 νέα µετάφφα- σις ἔγινε ὑπὸ τῶν Ρώσων θεολόγων τοῦ. ἐν {αρισοις δεμιναρίου τοῦ Ἁγίου Σεργίου, ΜΕΛ: ΡΩΣΣΙΚΗ. ΜΕΤΛΦΡΑΣΙΣ ΤΕΙ ΕΥΜΠΤΕΛΙΩΝ ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ διευθυν- τοῦ του σοφοῦ ᾿Επισχόπου Μασ- σιανοῦ. ᾿Επὶ ὀκτὼ συνεχῃ ἔτη εἰρ- γάσθησαν οἳ ἓν ΙΤαρισίοις Ρῶσοι θεολόγοι διὰ τὴν ἐκπόνησιν τῆς µεταφράσεως ταύτης. ᾽Αντίτυπα τῆς γέας μεταφράσεως 9δὰ ἆἄπο- σταλοῦν εἲς Ἀ]όσχαν διὰ τὰς Θεο- λογικὰς Σχολάς, ϐ ΛΜ, ουΒΝΕΙΤΙΕΗ ---λαῖς τὸ προσφάτως ἐχκδυῦεν «νο Φοτοίετ Β]απου περιέχυνται αἱ ἠρωϊκαὶ καὶ εὐγενεῖς προσπά- θεται. τοῦ. διασήµου. ἐπιατήμόνυς καὶ ἱεραπυστόλου Α. ο θἰ{σετ. Ὁ Βομψειίσετ, ἡλιγίας 8) ἐτῶν, ἀγωνίζεται ἀπὺ ἠθετίας ἤδη διὰ νὰ φωώωτίσῃ, ἐκπολιτίση καὶ θὐ) ή- πῃ τοὺς ἰθαγενεῖς τῆς αεσιμιορι- γῆς Αϕοινῆς. Ἠνκατελειρε τὰ πάντα, δόξαν καὶ πλούτη, χάὶ ᾱ- νωνίζεται συνεχῶς κατὰ τῶν δια- φόρων ἐπιδημικῶν γόσων, τῆς μαγείας καὶ ἓν τῆς ἀθλιά- τητος, ἡ ὑποία ὑπάοχει εἰς τὴν χώναν ἐκείνην. Αληθινὸς και ᾱ- Έως τῷ ὄντι ἐρνάτης τυῖ μπι κῶ- γος τοῦ. Κυοίου, γό κο ---- ΩΡΙΣΘΗ ΟΡΙΟΝ ΗΛΙΚΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΥΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ 9 Ως χατώτατον ὅσιον ἡλιμίας διὰ τὸν. διορισμῶν [χων ὠρίσοα ΩΙ οωτυσυνκέλ- διὰ Πασιλινοῦ. Ἆια- τάνµατος τὸ οθὺν ἔτος, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν , Αριθμ, 11) 59 Υϊοθετοῦντες: Σπῦρυος Δημοσθένους ἐν Γε- θολάγκου ἐτῶν νδ καὶ Ὄλγα Ἱ- ὠάννου Δημήτοη ἐκ Τεουλάχχου ἐτῶν 35, Ὑποδετούμενον: Ἀαρίκλεια ταν, ἐν Φιλιᾶς ἐτῶν 5. Οἰρνδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐοθε- σίαν, χαλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην Κατζημιχα]ἡλ ἐγγράφως ποὺς τὺν Ἀρχιεπίσκυ- πων, ἀνανράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐγστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (19). ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον, Ἰὲν τῇ Ἱ. ᾿Αοχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῇ 50. Ἰουνίου 19609. ἛἜνκ τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Υπεύθυνος: Χο. Ἀγαπίου. Ἐύποις: «ϱΑΛΝΑΡΓΕΝΝΙΗΙΣΙΣ) [ Ἰσαακίου. Ἰκομνηνοῦ 5 Αευκωσία. ΄ ὴΕΤΑΡΤΗ, | Ιουλίου 1959 «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ» Δ. Ὁ. ΟΕΟΝΙΝ ἵλ ΚΛΗΛΙΛ. ΤΗΣ ΒΜΙΛΗΛ Α΄ ὝἜνα σούρουπο τοῦ 1938, ὁ γέρο- ἐφημέριος Φράνσις Τσίσχολμ περνοῦσε, κουτσαί(- νοντας, τὸ μικρὸ μονοπάτι ποὺ ὁδηγοῦσε ἀπ τὴν ἐκκλησία τῆς Αγίας Κολόμθας στὸ πρεσθυτέριο, ἀπάνω στὸ λό- φο. Παρ ὅλη τὴν ἀναπηρία του, προτιμοῦσε αὐτὸ τὸ µο- νοπάτι ἂἄἀπ' τὴν ὁμαλότερη πλαγιὰ τοῦ Μέρκατ Οὐάϊντ, Ὅταν ἔφτασε στὸ στενὸ πορ- ! τάκι τοῦ κήπου του, ποὺ ἡ- ταν ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριὲς καλὰ µαντρωμένος, σταμάτησε λίγο γιὰ νὰ πάρει ἀναπνοη, μὲ ἅ- πλοϊκὰἀ θριαμθευτικὸ ὕφος, κοιτάζοντας συγχρόνως καὶ τὴ θέα. ποὺ τοῦ ἦταν πάντα τόσο ἀγαπημένη, Κάτω του, ὁ ποταμὸς Του- Μἠντ, γαλήνιος, ἔφτιαχνε μιό µεγάλη ἀσημένια κορδέλα, | ποὺ τὸ φθινοπωρινὸ δειλινὸ τὴ | σκίαζε ποῦ καὶ ποῦ μὲ 6αθυ- κίτρινα χρώματα, Απ΄ τὴ µε- ριὰ τῆς σκωτσέζικης ὄχθης, πρὸς τὰ θορεινό, ὑψωνόταν ἡ πόλη τοῦ Τουήντσαϊντ, μὲ τὶς | κεραμιδένιες της στέγες, ποῦ- µοιαζαν σὰν κίτρινος καὶ ρὸζ ἀρλεκίνος, Οἱ στέγες αὐτὲς ἔκρυθαν τὰ δαιδαλωτὰ στενο- σόκκακα, ποὺ ἦταν στρωμµένα μὲ στρογγυλὰ χαλίκια. Τὸ φρούριο αὐτὸ φύλαγε ἄλλοτε τὰ σύνορα ᾽Αγγλίας καὶ ὅ κω- τίας, καὶ ἦταν περιτριγυρι- σµένο ἀπὸ ψηλὰ πέτρινα τεί- χη, ὅπου, πάνω σὲ κανόνισο τῆς Κριμαίας, οἱ γλάροι κά- θονταν γιὰ ν᾿ ἀπολάψουν τὰ καθουράκια ποὔχαν ἁρπάξει. Σ τὸ στόμιο τοῦ ποταμοῦ, τὸ πρόχωµα τῆς ἄμμου ἦταν τυ- λιγμένο σ᾿ ἕναν πέπλο ὁμί- χλης, ὅπως καὶ τ) ἁπλωμένα Φψαράδικα δίχτυα, ὅπως καὶ οἱ ὀθάρκες ποὺ ἦταν τραθηγ- µένες στὸ λιμάνι, ἐλαφριὲς κι ἀσάλευτες, μὲ τὰ κατάρ- τια ὑψωμένα πρὸς τὸν οὖρα- νό, Στὴ στεριά, πρὸς τὴ χώ- ρα, τὸ δειλινὸ εἶχε ἀρχίσει κιόλας ν᾿ ἀργοσέρνεται πάνω στὰ ἤρεμα χαλκόχρωμα δάση τοῦ Βτέραμ. νὰ πετάει ἕνας ἐρωδιός, Τ ᾱ- εράκι ταν ἁπαλό, διάφανο, κάπως τσουχτερὸ ἂἀπ' τὴν πρώϊμη παγώὠνιά, ἀνακατεμέ- νο μὲ λίγον καπνὸ καὶ μὲ μιά ξυνἠ μυρώδιὰ ἀπὸ πεσµένα μῆλα, Ὁ ἐφημέριος ἀναστέναξε ἱκανοποιημένος καὶ μπῆκε στὸν κῆπο του, πού, ἂν καὶ µικροσκοπικός, σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἄλλους τοῦ 3 µαρά- Ύδινου Λόφου, ἦταν πάντως πολὺ ὄμορφος. Συνδύαζε, ὅ- πως ὅλοι οἱ σκωτσέζικοι κῆ- ποι, τὸ τερπνὸ μὲ τὸ ὠφέλιμο. κι’ ἔθλεπε κανεὶς στὸ µάκρος τοῦ τοίχου μιὰ σειρὰ ἀπὸ πε- ριποιηµένα ὀπωροφόρα, Οἱ ἀχλαδιές, ἰδίως, ποὺ ὑψώνον- ταν στὴ νότια πλευρά, ἦταν στὴν καλύτερή τους ἀκμή, Καὶ καθὼς ὁ ΒΨτούὐγκαλ --αὖὐ- τὸς ὁ τύραννος -- δὲ Φαινό- ταν πουθενά, ὁ ἐφημέριος ἔ- ριξε ἕνα τελευταῖο προφυλα- κτικὸ θλέμμα πρὸς τὸ παρά- θυρο τῆς κουζίνας, ἔκλεψε τ ὡραιότερο ἀχλάδι τοῦ κήπου του καὶ τὄκρυψε κάτω ἀπ᾿ τὸ ράσο του. Τὸ κίτρινο, ζαρῶ: µένο του μάγουλο, κοκκίνησε ἀπ᾿ τὸ θρἰαµδό του. κ᾿ έξα- κολούθησε νὰ προχωρεῖ στὴ χαλικωτὴ ἀλέα -- ἕνα θῆμα µεγάλο, ἕνα μικρό. --΄ ἀκουμ- πισµένος στὴ µοναδικἡ πολυ- τέλεια ποὺ εἶχε ἐπιτρέψει στὸν ἑαυτό του -- μιὰ καινούργια ὀμπρέλλα ἀπὸ πολύχρωμο σκωτσοέζικο ὕφασμα, ποὺ εἶχε ἀντικαταστήσει τὸ ἀγαπημένο του παλιὸ παρασόλι, ποὺ τό- χε ἀφήσει στὸ Πάϊ- Τάν. Και. ἑαφνικά, εἶδε πώς. μπροστά στὴν εἴσοδο. ἥταν σταμµατηµέ- νο ἕν) ἁμάξι. Μιὰ γκριµάτστα «ωγραφί στηκε στὸ πρόσωπό του. Αν καὶ δὲν εἶχε καλἠ μνήμη, καὶ ἡ ἀφηρημάδα του τοῦ ἦταν μιὰ ἁἀδιάκοπη ἐνόχληση. εἶχε θυμηθῆ τὸ δυσάρεστο ἐκεῖνο γράµµα τοῦ ᾿Επισκόπου. ποὺ τοῦ πρόὀτεινε. ἢ μᾶλλον τοῦ γνωστοπο:οῦσε, τὴν ἐπίσκεψη τοῦ γραμματέα του. τοῦ αἶδε- ' Σλήθ. Τάχυνε τὸ σιµότατου ὑποδεχτεῖ τὸν ὀόῆμα, γιὰ νὰ ἐπισκέπτη του, Ὁ αἰδεσιμότατος Σλὴθ στεκόταν καὶ περίµενε, λε- πτός, ντυμένος στὰ µμαῦρα, κομψός, λιγάκι ἀμήχανος, μὲ τὴν πλάτη γυρισμένη πρὸς τὸ κρύο τζάκι, γεμάτος νεανικὴ ἀνυπομονήσία, μὲ τὴν ἱερατι- κή του ἀξιοπρέπεια πειραγ- µένη ἀπ τὴν ταπεινότητα τοῦ! περιθάλλοντος, Εἶχε ψάξει νὰ | θρεῖ κάποιον προσωπικὸ τόνο στὸ δωµάτιο -- καμια πορσε- λάνη ἢ κανένα μπιμπλὸ ἀπὸ Θερνικὠμένο ξύλο. ἐνθύμιο: ἀπ᾿ τὴν Απω Ανατολή. Μὰ: τὸ διαμέρισμα ἧταν γυμνὸ κι ἀπρόσιτο, περασμένο μὲ φτω- χικἡ λαδοµπογιά. φτηνές κα- ρέκλες κι ἕνα παλιὸ πορτ- µαντώ, ὅπου εἶχε διακρίνει, μὲ τὴν ἄκρη τοῦ ματιοῦ του, μιὰ σθούρα πλά! σ’ ἕνα σωρὸ πενταροδεκάρες, ἀσφαλῶς µα- ζεµένες μὲ τὸ δίσκο τῆς ἐκ-' Κλησίας. Παρ) ὅλα αὐτά. εἷ-ι χε ἀποφασίσει νὰ φανεῖ κύ-] ριος, Προσπαθώντας ν᾿ ἁπας] λύνει τὸ σούφρωµα τῶν φρυ:: διῶν του, ἀπάντησε στὶς δι-| Καιολογίες τοῦ ἐφημερίου ὅπου φαινόταν | ' Γσίσχολμ χειρονομία, -- Ἡ οἰκονόμα σας μοῦ ἔ- Ίδειξε κιόλας τὸ δωμάτιό µου, (Πιστεύω πὼς δὲ θὰ σᾶς εἶναι οπολὺ ἐνοχλητικό, νὰ μ᾽ ἔχε- τε δῶ μερικὲς µέρες. Τὶ πε- ρίφηµο ἀπόγεμα τὸ σηµερι- νό! ΤΡ χρώματα! Καθὼς ἀνέ- θαϊινα ἀπ᾿ τὸ Τάϊνκαστλ, φαν- ταζόµουν σχεδὸν τὸν ἑαυτό µου στὸ ἀγαπημένο µου Σὰν Μοράλες. Κοίταξε πέρα, ἀπ τὸ πα- “ράθυρο ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ Ἰσκοτεινιάζει, μὲ. µμελετημµένο Γἐνδιαφέρον, , ΓὉ γέρος θυμήθηκε τὸν πα- ἵτερ- Τάραντ καὶ τὸ Σεμινά- Γριο. καὶ σχεδὸν χαμογέλασε, |Ἡ κοµφότητα τοῦ Σλήθ, αὖ- Ιτὸ τὸ σφιγµένο του ὕφος, ᾱ- Γκόμα καὶ τὰ σκληρά του ρου- [θούνια, ἦταν πιστὴ ἀντιγραφὴ τοῦ παλιοῦ του δασκάλου. --Ελπίζω νᾶσαστε ἄνετα [ἐδῶ, ψιθύρισε. Θὰ τσιµπήσου- /με κάτι σὲ λίγο, Λυπᾶμαι ποὺ 'δὲ μπορῶ νὰ σᾶς προσφέρω Γκανένα οὐσιαστικότερο Φαγη- τό, Ἔχουμε συνηθίσει, θλέπε- τε, σ᾿ αὐτὰ τὰ μεγάλα σκωὠ- τσέζικα τσάγια, Μὲ µισοσηκωμένο τὸ κεφά- λι, ὁ Σλὴθ ἔγνεψε εὐγενικὰ μα αὐτὸ δὲν εἶχε. σημασία, Πραγματικά, τὴν ἴδια ἐκείνη ᾿στιγμή, µπῆκε µέσα ἡ μὶς Μό- (φατ, κι ἀφοῦ τράθηξε τὶς πα- Γλιὲς κουρτίνς, ἄρχισε Γστρώνει σιγάἀ--σιγὰ τὸ τραπέ- ἴζι, Ὁ Σλὴθ δὲ µπόρεσε νὰ .μὴ σκεφτεῖ, μὲ εἰρωνεία, πό- Ισο τὸ οὐδέτερο αὐτὸ πλάσμα, [ποὺ τοῦριξε μιὰ τρομαγμένη ματιά, ταίριαζε μὲ τὸ δωµά- τιο, Αν καὶ τοὔκανε κάπως δυσάρεστη ἐντύπωση τὸ γΕγο- νὸς πὼς ἔθαζε τρία σερθίτσια, ἡ παρουσία της τοῦ ἐπέτρεψε νὰ συνεχίσει τὴν κουθέντα μὲ Ἰγενικὰ θέµατα. Γ Ὅταν κάθησαν καὶ οἱ δυὸ Ιστὸ τραπέζι, ὁ αἰδεσιμότατος |ἄρχισε νά παινεύει τὸ εἰδικὸ Ιμάρμαρο ποὺ εἶχε φέρει ὁ | Επίσκοπος ἀπὸ τὴν Καράρα, γιὰ «τὴν καινούρια μητρόπολη τοῦ Τάϊνκαστλ, Ἔφαγε μὲ µε- γάλη ὄρεξη τὸ ζαμπόνι, τ᾽ Ιαὐγὰ καὶ τὰ σηκωτάκια ποὺ βρίσκονταν µπροστά του, καὶ δέχτηκε νὰ πιεῖ ἕνα Φλιτζάνι Γπσάϊ ποὺ τοῦ σερθίρισαν ἀπ᾿ τὴν ἁπλὴ µετάλλινη τσαγιέρα, ΜΑλείφοντας τὴ Φρυγανιά του, Γἄκουσε τὸν ἵνὰ λέει μὲ γαλήνια φωνή: -- Δὲν θὰ σᾶς πειράξει ἂν πάρει κι ὁ ᾽Αντρέας τὴν κρέ- ἵμα του μαζί µας.., ᾽Αντρέα..: [ἀπὸ δῶ ὁ αἰδεσιμότατος ΣλήθιΙ μὲ μιὰ εὐγενικὴ τὸ κεφάλι, Ἕνα ἀγοράκι ἐν- νιὰ χρονῶν εἶχε μπεῖ ἀθόρυ- θα στὸ δωμάτιο καὶ τώρα, ἕ- πειτ ἀπὸ ἕνα στιγμιαῖο ὃδι- σταγμὀ. ἀφοῦ προσπάθησε νά :ἰσιώσει τὸ μπλέ του ζἑρσεῦ. ἰγλίστρισε στὴ θέση του, μὲ τὸ πρόσωπο χλωμὸ ἀπ᾿ τὴ νευρι- Γ:κότητα. κι ἅπλωσε τὸ χέρι µη- χανικά, γιὰ νὰ πιάσει τὸ κα- γάτι μὲ τὸ γάλα, Καθώς ἔσκυ- Ψε πάνω στὸ πιάτο του, µια µπούκλα ἀπ᾿ τὰ καστανά του μαλλιά, ὑγρὴ ἀκόμα ἀπ᾿ το σφουγγάρι τῆς μὶς Μόφατ, ἕ- πεσε πάνω στὸ ἄσχημο κοκα- λιάρικο μέτωπό του. Τὰ µά- τια του. ποὺ τὸ χρῶμα τους ἦταν ἕνα ἐξαιρετικὸ μπλέ, εἷ- χαν τὴν παιδιάστικη διαίσθη- ση ὅτι πλησίαζε κάποιο κακὸ ᾿ ἵσ ἦταν τὀσο ἀνήσυχα, ποὺ δὲν τολαοῦσε κἀν νἁ τὰ ση- κώσει Ὁ γραµµατέας τοῦ ᾿Ἐπι- «σκόπου ξαναπῆρε σιγὰ-σιγὰ τῇ φυσική του στάση. καὶ ξα- γάρχισε νὰ τρώει ἀργά, Στὸ κάτω-κάτω ἡ στιγμµὴ δὲν ἦταν εὐνο'ι: κή. ᾽Απὸ καιρὸ σὲ και- ρό. ἔριχνε μιὰ κρυφὴ ματιά στὰ παιδί, - Ὥστε λοιπὸν σὲ λένε ᾿Αν-, άπαι- δείξει τρέα!...(Ἡ εὐπρέπεια Γτοῦσε νὰ μιλήσει, νὰ γαίνεις στὸ σχολεῖο ἐδῶ --διαί,.. τὶ ξέρεις. παιδιοῦ μερικὲς ἁπλὲς ἐρωτή σεις, Τ’ ἀγοράκι κοκκίνησε κ᾿ ἔμεινε ἀμίλητο. πολὺ τροµαγ- µένο γιὰ νὰ σκεφτεῖ, δείχνον- τας ἔτσι ταπεινωτικἡ ἀμάθεια, να : οἰκοδεσπότη του ὍὉ Σλὴθ σήκωσε ἀπότομα ! καὶ λίγη καλοσύνη), Καὶ πη- -'Ἔλο λοιπόν! Δεῖξε µας ᾿ὄργανον τοῦ Μὲ φιλικὸ ὄφος, ἔκανε τοῦ: ΔΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ 94949 κι’ ἡ Λευτεριά, γαλανόλευκη, : ε | 4 ΦΦΦΘΦΦΦΦΑΦΦΡΦΦΙΦΦΦΦΦΦΙΦΦΦΦ4ΦΡΦΦΦΦ ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΑΦΦΦΦΝΦΦΦΦΦΦΦΝΦ άν. ϱ ΥΗΜΝΙΣ ο ΤΡΟΜΟΥ Κι ἤτανε μαῦρα τὰ πέλαγα καὶ τὰ θουνὰ ἀνταριασμένα, μαῦρος ὁ πόντος. χαμέν ἡ στεριἀ. τὰ λιμάνια κλεισµένα| Ὅλα τὰ σκέπαζε τότε ἡ νοχτιὰ καὶ τὸ μαῦρο σκοτάδι, Ε, πῶς ἐζήσαμε. Θέ µου, οἱ φτωχοὶ μπρὸς στὸ στόμα τοῦ “Αδη Γύρω μᾶς κύκλωναν ταῦροι πολλοί, πεινασµένα λιοντάρια, ὄρνια ἀνθρωπόμορφα, σάρκες νὰ φᾶν, νὰ σπαράξουν κουφάρια, Σ.κίζουν τὸ σῶμα µας, σκίζουν τὶς σάρκες µας, πίνουν τὰ αἵματα! Θέ µου, ποιὰ κόλαση ξέόρασε πάνω µας τ’ ἄγριά της θρέµµατα Εν’ ἡ ζωή µας σἀὰν κίτρινο πιὰ ἑτοιμοθάνατο φύλλο, µόνη, γυμνή, σἁ στὴν ἄκρη ἑνὸς θράχου ἀνεμόδαρτο ξύλο, Πᾶν οἱ χαρές µας τὸ γέλιο µας ἔσόυσε κι ἡ δύναμή µας, σκέλεθρο τὄκανε ἡ πείνα, ὁ καῦμός, ὁ δαρµός, τὸ κορμί µας, Λίγο ψωμί, κι ἂν τὸ θροῦμε, τὸ τρῶμε θρεγµένο στὸ δάκρυ, σὰν τὸ σκυλὶ μᾶς κυττοῦν καὶ περνοῦν, ποὺ ψοφᾶ σὲ μιὰν ἄκρη, Μὰ ἔφτασε κάποτε ὡς τὸ ἅγιο θρονί σου, Πατέρα, ἡ κραυγή µας, κι’ ἔσκυψες πάν’ ἀπ᾿ τὰ σύννεφα ἐδῶ στὴν πολύπαθη γῇ µας, Ἔσκυψες πάν᾿ ἀπ᾿ τὰ οὐράνια νὰ ἰδῆς τὴν Ἑλλάδα µας, Θέ µου! Μάτι ὀργισμένο καρφώνεις μεμιᾶς στοὺς ἐχθρούς µας καὶ τρέχουν. Φεύγουν καὶ χάνουνται, Πάνω τους ἔπεσε φόθος καὶ τρόμος, Σκότος καὶ γλίστρηµα κι’ ὄλεθρος γίνηκε µπρός τους ὁ δρόμος, Φεύγουν καὶ πύρινος τρέχει ξοπίσω τους ἀρχάγγελός Σου, ἀπ᾿ τὴν ὀργή Σου ποιοὶ τάχα 'Εωσφόροι μποροῦν νὰ τοὺς σώσουν Φεύγουν καὶ φεύγουν: Χρυσάκτινη πίσω τους λάμπει πιὰ ἡ μέρα, ὁλόφωτη, ἁπλώνεται ὣς πέρα Πῶς λουλουδίζουν, Ἑλλάδα µου, οἱ κάµποι σου, ἀνθίζουν τὰ θράχια ! Κρίνα γεμίζουν καὶ ρόδα ὡς κι) αὐτὰ τὰ ξερὰ καταράχια |! ὌἨχους ἀπόκοσμους στέλνουν τὰ πἐλαγα, στέλνουν τὰ δάση, μύρο, τραγούδι, ὑμνολόγημα ὑψώνεται ἀπ᾿ ὅλη τὴν πλάση, Εὐλογημέν) ἡ στιγµή! ἂς τὴν δοξάσουν ἀμέτρητα στόµατα Ελλήνων, Δόξα ἐν ὀψίστοις! Τὸν ὤμνο οἱ ψυχὲς ἂς προσφέρουν σ᾿ ᾿Εκεῖνον ! Δόξα ἐν ὑψίστοις! Χαρὰ στἰς καρδιές, πανηγύρι στὴν κτίση, Δόξα ἐν ὑψίστοις! Σὰν ἦχος θροντῆς τὸν αἰθέρα ἂς δονήση, Δοξολογῆστε µαζί µας τὸν Κύριον, ἥλιος κι ἀστέρια, δοξολογῆστε τον, ἄχραντα ἐσεῖς τῆς ᾿Εδὲμ περιστέρια, Ψάλετε ὡὠδές, χερουθείµ, σεραφείµ, στὸν ᾿Ελευθερωτή µας, ὕμνους καινούργιους, ἀρχάγγελοι κι’ ἄγγελοι, στὸ Λυτρωτή µας, Ἠρωες ποὺ κοίτεστε σ᾿ ἕρμα δουνά, σὲ γκρεμούς, σὲ λαγκάδ.α, πνεύματα ἁγνὰ μέσ᾽ στῆς δόξας τὸ φῶς ποὺ νικᾶ τὰ σκοτάδια, ζῆτε κι’ ἐσεῖς, λυτρωµένοι ἀδελφοί, στὴν ἐλεύθερη γῆ µας, σμίξτε τὸν ὄμνο σας, ἅγιες ψυχές, στή νικήτρα κραυγή µας, Σμίξτε τὸν ὄμνο, μεγάλοι νεκροί, τιµηµένα παιδιά µας. στ᾿ ἅγια σας κόκκαλα ἑλάστησε πάλι ξανὰ ἡ Λευτεριά µας, Κι’ ὅλα, καὶ πλάσματα, κι ἄψυχα κι λόγγοι, ραχοῦλες, θρυσοῦλες, δεντρά, µατοπότιστοι τόποι, νέοι καὶ νέες, λυτρωµένος λαός, καὶ μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὕμνο στὸν Ὕψιστο, πᾶσα πνοή, γιὰ τὴ λύτρωση ἄς ψάλη, Μὲ τὴν ἀνίκητη χάρη Του ἡ “Ελλάδα µας πάλι ἐδοξάστη. Δόδα σοι, Κύριε! Δόξα σοι, Αγιε! Δόξα σοι, πλάστη | µμψυχα κι’ ἥρωες κι) ἄνθρωποι, ” Γ, ΒΕΡΙΤΗΣ νοονυνονονυνοονονυυννυνυννονυνυουνονυοσυοον νο σοοοοοο ἒσἒἒ.σἒἒ.ἒ.σοσ σσ ος οφ ο 1 | | | | Κατὰ αληουφορίας αἳ ὁπυῖαι καταφθάνουν ἐν Μόσχας, ἡ ἀθεῖ- στικἡ προπαγάνδα ἀπὸ τοῦ 1954, ὅτε ὃ Ἐφοῦτσεῳφ εἰς λόγον του ἐση- [πανε τὴν νέαν περίοδον ἀντιδρη- σχκευτικῆς προπαγάνδας, ἐντείνεται ]συνεχῶς. ᾿Γελευταίως συνεστήδη ὑπὸ. τῆς Σοδιετικῆς Ακαδημίας Γτῶν ἐπιστημῶν ἐπιτροπὴ ὑπὺ τὴν προεδρίαν τοῦ Ακαδημαϊκοῦ ΓΦράντσεῳ διὰ τὴν διοργάνωσιν ἐπὶ ᾿ἐπιστημουνικῆς θάσεως τῆς ἆἀντι- ΓἨρησχευτικῆς προπαγάνδας γαὶ εἔντασιν αὐτῆς. Τελευταίως ἐπίσης εἰδυύθησαν καὶ ἀθεῖστιχὰ πανεπι- Γστήμια, ὡς τὸ «Π[ανεπιστήμιαν | Αθεισμοῖν εἲς Λένιγκραντ κ.ἀ. εἰς τὰ ὑποῖα ἐκπαιδεύονται οἳ διαω- Γτισταὶ τῆς ἀντιθρησκευτικῆς προ- Επαγάνδας καὶ τὰ στελέχη τοῦ Χομ. μουνιστιχοῦ. πόμματος. δη ἵ α Ἡταιρεία διὰ τὴν διάδοσιν τῆς πολιτικῆς καὶ ἐπιστημογικῆς γώ- Ἴσεως» δηλ. ὁ ὀογανισμὺς ἀντιδρη- σκευτικῆς προπαγάνδας διαθέτει 80.000. διαφωτιστὰς οἱ ὁποῖοι πε- εριέρχονται τὴν Ῥωσίαν διὰ νὰ πυ- λεμήσονυν δι᾽ ὑμιλιῶν τὴν χθιστια- [να Ἰκκλησίαν καὶ τὴν ὕρησχευ- τικὴν πίστιν. Εὶς ἕν ἔτος µόνον ἔγιναν 4.000.000. ἀθεῖστικαὶ δια- λέξεις καὶ ὁμιλίω. Συνεχῶς δὲ χαταθάλλονται ποραπάβδειαι νὰ αἲ- Ἐπηὺῃ ὅ ἀριθμὸς αὐτὸς, διότι δὲν Γεἵναι καθόλου Ἱκανοποιητικός (11) κατὰ τὸν ποιμουνιστὴν συγγοα- φέα Φ. 1 καρκαδένκο (θλέπε τὸ περιοδιχὸν «δοθιετικὺς {Τολιτι- Γσμὺς» 18.11.58. τὸ ὑποῖον εἶναι Σοθιετικοῦ 'ΥὙπουργεί- Παιδείας). ΗΠ ασαλλήλως ποὺς τὰς ἀντιδρη- :σχευτικὰς ὁμιλίας. καὶ τὰ ἀντιδρη- | ακευτικὰ θιθλία καὶ ἄρδρα «ὐ ξά- ἔνονται συνεγῶς. Οὕτω κατὰ τὸ Γπεριοδικὸν τῆς Μόσχας «λέα δι- δλίαν (τείχος άν 1908). ὁ ἆρι- αἳ Ὁ. αἰδεσιμότατος Σλὴθ ὕ-' ἡμὺς τῶν ἀθεϊστικῶν καὶ ἀντιθρη- Ψωσε τά φρύδια του, “Τροµε-] συλλογίστηκε, «Σωὠστὸίσιος ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ προηγοῦ- ρό::. ἀλητόπαιδο ! Σερθιρίστηκε ἄλλο ἕνα ση- κωτάκι, καὶ ξαφνικά κατάλα- 6ε ὅτι ἐνῶ ἐκεῖνος ἀπ' τοὺς μεζέδες ποὺ ἦταν στὸ τραπέζι, οἱ ἄλλοι δυὸ εἶχαν ἀρ- κεστεῖ στὴ λιτή τους κρέμα. Κοκκίνισε, Αὐτὴ ἡ ἐπίδειξη Φορη προσποίηση, Ίσως ὁ ἐφημέριος Τσίσχολμ νά διαιστάνθηκε τὴ σκεψη του. - Πέρασα τόσα πολλὰ χρό-᾿ νια. εἶπε κουνώντας τὸ κεφά- λι του, χωρὶς τὶς ὡραῖες σκω- τσέ-ικες κρέµες, ὥστε δὲν ἕἔ- | σκευτικῶν ἐκδόσεων ἦτο τετραπλά- Γμενα ἔτη. Νυμφόνως δὲ ποὸς μίαν οτατιστικὴν μόνον ἐντὸς τεσσάρων Γμηνῶν ἡ εκομσομόλσκαγια» Ηρά- εθδας» ὄργανον τῆς κομμουνιστικῆς [ ἀντιθοηακευτικά ἄρθρα, ἡ «Τοούντ» (ἑογασία) 14. ἡ «Ο)ὗται- τέλσχκανια [ καπέτα» (Αιδασκαλινὴ ναγια καζέτα» (Αογοτεχνικὴἡ ἑ- πιδεώρησις) Ὁ καὶ ἡ «δοθιέτσκα- δια Κουλτούρα» (Συθιετικὸς πολι- ετιαμὸς) 1ν, Τελευταίως ὃ ἀοιθιὸς [τῶν ἀῑεϊατικῶν καὶ ἀντιθρησχευ- ἐτικῶν ἄνθουν ηὐξήθη πολὺ περια- σότερυν. λιὰ τὴν ἀντιθρησχευτικὴν καὶ πἡεϊστικὴν προπαγάνδαν χρῆσιμο- χω τὸ θάρρος νὰ τὶς στερηθῶ | πυιεῖται ἐπίσης καὶ τὺ ραδιόφω- τώρα ποὺ ἔχω τὴν εὐκαιρία]νον. Εἶναι χαρακτηυιστικὴ ἤ ὑμι- νὰ τὶς τρώω, κ υγεχίσεται) λία τοῦ Α. Νιδόρωφ ἀπὺ τοῦ Ρα- ' διοσταῦμοῦ τῆς ΔΙόσχας κατὰ τὴν :ἡαέοαν τῶν. Αοιστουνέννων : 1908, ὁ ὑποῖυς ἐπεχείρῃησε νὰ ἄρ- τοῦ γηῦῇ τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν τοῦ [ ἐπιθεώρηοις). 11, Ἡ «λιπερατούρ: | ἀσκητισμοῦ ἧταν μµ'ἁἀ ἀνυπό.ι| ξω Νοιστοῦ, παρὰ τὸ πλῆθος τῶν µαρ- Γ[τυριῶν ποὺ ὑπάρχουν καὶ τῆς ἱστο. [οἷας, Κατὰ τὴν διάρχειαν δὲ τῶν (μεγάλων χοιστιανικῶν ἑορτῶν δια- κωμωδοῦνται κατὰ τὸν ἄνευλαδέ- στερον τρόπον τὰ γεγονότα τὰ ὁ- Γποῖα ἀποτελοῦν τὸ γέντουν τῆς εξορτῆς. Άλλοτε ἐμφανίσυνται ἀπὺ τοῦ «μικροφώνου. τοῦ ραδιοσταῦμοῦ διάφοροι. δῇθεν πφώήν «πιστοὶ», τοἱ ὁποῖοι ἐξηγοῦν διατὶ ἐγκατέλει- παν τὴν χοιυτιανινὴν πίστιν καὶ (ἔγιναν ἄθεοι. ΓΤολὺ συχνὰ δὲ ἐπιστοατεύονταιν διάφοροι. ἐπιστή- μογες, διὰ νὰ...ἀποδείξουν (111) ὅτι δὲν ὑπάοχει Θεός: Λί ὁμιλίαι των εἶναι πλήρεις συκοφαντιῶν καὶ εδιαστρυοφῶν καὶ τόσον παιδαριώ- ΙΛΡΥΘΗ ΕΙΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΑΝ ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΟΝ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ -Παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου τῆς Πορτογαλλικῆς Δημοκρα- τίας, τού πρωθυπουργοῦ Σα- λαζάρ, τοῦ διπλωματικοῦ σώ- 'ματος καὶ τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν ἀρχῶν, ἐγένον- το εἰς Λισσαθῶνα τὰ ἐπίσημα ἀποκαλυπτήρια ὑπερμεγέθους ἀγάλματος ύψους 119 µέτρων, τὸ ὁποῖον παριστᾷ τὸν “Ιδρυ- τὴν τῆς Εκκλησίας, Κατὰ τὴν ἄφιξιν τοῦ προέδρου τῆς Δημοκρατίας εἰς τὸν χῶρον τῆς ᾖτελετῆς ἐξαπελύθησαν Ιπλέον τῶν 6.000. περιστερῶν, Γἐνῶ ταὐτοχρόνως θροχὴ ἀν- :θέων ἔπιπτεν ἀπὸ τοῦ ὕψους Ιτοῦ μνημείου, Τὸ ἐπιθλητικὸν αὐτὸ μνημεῖον ἐστήθη εἰς ἐκ- Γδήλωσιν τῆς εὐγνωμοσύνης 'τοῦ λαοῦ τῆς Πορτογαλλίας διά τὴν µὴ συμμετοχὴν τῆς χώρας εἰς τὴν αἱματοχυσίαν τοῦ Β΄’ Παγκοσμίου Πολέμου, Εἰς τὸ τέλος τῆς ἑορτῆς ἆνε- ιγνώσθη ὑπὸ τοῦ καρδιναλίου Προς εἰδικὸν µήνυµα τοῦ | Πάπα ᾿Ιώάννου ΚΓ΄ πρὸς τὸν ἔτρωγε, Νεολαίας Ρωσίας ἐδημυσίευσεν 90 Γπορτογαλλικὸν λαόν, ΙἩ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΕΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΙΡΩΜΛΙΟΚΑΘΟΛΙΚΑΣ ΙΧΠΡΑΣ -' Κατὰ μίαν κἡὴν ἡ ἀναλογία ἱερέων εἰς Γδιαφόρους καθολικἀς χώ- ἴρας πρὸς τὸν πληθυσμὸν ἔχει [ὡς ἑξῆς: Ἐν Γαλλίᾳ εἷς ἱερεὺς πρὸς 943 κατοίκους, | Ἐν ᾿Ιταλίᾳ εἷς ἱερεὺς πρὸς 952 κατοίκους, Ἐν [σπανιᾳ εἷς ἱερεὺς πρὸς στατιστι- 84] κατοίκους, Ἐν Πορτογαλλίᾳ εἷς ἱερεὺς πρὸς 1.700 κατοίκους, οσον σου οοοοοσ.ο οφ ΠΕ ΤΛΕΗ ΛΙΕΤΣΗΗΗ ΠΡΟΠΛΓΛΝΛΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΟΣΙΛΝ δεις ὥστε απροκαλοῦν τὸν γέλωτα εἷς τοὺς. ἀκροατάς. Χαρακτηριοτι- κὺν τοῦ παιδαριώδους τῶν ὁμιλι- ὤν τούτων εἶναι τὸ ἑξῆς ἀπόσπα- σµα ὁμιλίας τυῦ γνωστοῦ ἀδθεῖστοῦ ὑμιλητοῦ Φαντέγιεφ «ΕΙ Όρησκευ- τικ πίστις περὶ πραγμάτων, ὕπως ὑ. Οεός, ὃ οὐρανός, οἳ ἄγγελοι, εἴναι ψευδής, διότι οὔτε οἵ τεχνη- τοὶ. δορυφόροι, οὔτε οἳ πύραυλοι, ἀνεκάλυψαν τοιαῦτα. πράγματα: Παρὰ τὴν ἔντασιν τῆς ἀντιθρη- σκευτικῆς προπαγάνδας, ὃ κοµµου- νισμὺς δὲν κατώρθωσε τίπυτε. ΄Π Χριστιανικὴ Εκκλησία παρα- µέγει ἀκλόνητος ὅπως φαίνεται ᾱ- πὺ εἶδήσεις δηµοσιευοµένας εἰς ἄλλας στήλας τοῦ παρόντος φύλ- λοῦ, 0 ΠΑΠΑΣ ΩΡΙΣΕΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗΝ ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΗΣ “ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ” Ὑπὸ τοῦ Πάπα Λ᾿Ιωάννου ΚΓ΄ ὠρίσθη προπαρασκευα- στικἡ ἐπιτροπὴ πρὸς µελέτην καὶ ἐξέτασιν τῶν θεμάτων τῆς «Οἰκουμενικῆς Συνόδου». Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς ὡρί. σθη ὁ καρδινάλιος Ταρτίνι, ταύτης δὲ μετέχουν διάφοροι προσωπικότητες τῆς Ῥωμαιο- καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, Τὸ ἔρ- γον τῆς ἐπιτροπῆς συνίσταται εἰς τὸ νὰ δηµιουργήσῃ τὰς ἆᾱ- παραιτήτους ἐπαφὰς μὲ τὰς ρωμαιοκαθολικὰς ἐπισκοπικὰς περιφερείας τῆς ὑφηλίου, νὰ λάθη ὑπ ὄψιν τὰς ὑποδείξεις καὶ τὰς γνώµας τῶν κατὰ τό- πους ἐπισκόπων, ὡς ἐπίσης καὶ νὰ διαγράψῃ τὰς γενικἁς γραμμὰς τῶν συζητηθησοµέ- νων θεμάτων τῆς Οἰκουμενι- κῆς Συνόδου, ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιθμ. 18)59 Υιοθετοῦντες: ΝΠχαἡλ Χατζηκώστα ἐκ Γερυ- λάκκυν ἐτῶν 44 καὶ Ελένη Ἱκ. ΤἙουμάνου. ἐκ Γερολάκκον ἑτῶν ὃτ, Υϊοβετούμενον: Στυλιανὴ Π, Κατζημιχαὴλ Φιλιᾶς ἐτῶν 4, Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοῦε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὺς τὺν ᾿Αρχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς. ἐνστάσεως, (15) Ἐν τῇ “1. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου τῇ 30 Ἰουνίου 19209, 2 ελ ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῆς ᾿Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπιοκοπῆς Κύπρου «Ασωμεν τῷ Κυρίῳ ἐνδό- ἕως γὰρ δεδόξασθαι» Ναί, νὰ ὑμνήσουμε τὸν Κύριο πρέπει, Νάἀ τὸν εὐχαριστήσουμε καὶ νὰ ἐξαγγείλουμε παντοῦ τὴν θοή- θεια ποὺ μᾶς ἔδωσε, γιὰ τὴν Χαρὰν ποὺ μᾶς ἐχάρισε, “Ύ- στερα ἀπὸ αἰῶνες σκλαθιᾶς ἡ Πατρίδα µας εἶναι ἐλευθέ- ρα. Κι᾽ αὐτὸ τὸ ὀφείλομεν εἰς τὸν Κύριον, Μόνον ἡ δύναμµις ᾿Ἐκείνου ἦτο δυνατὸν νὰ μᾶς θοηθήσῃ καὶ νὰ μᾶς ἀἁπαλλά. ἔῃ ἀπὸ τὸν ζυγὸν τῆς δουλεί- ας. Αἱ ἰδικαί µας δυνάµεις μόνες δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ, Μόνον ἄνθρωποι μικροὶ καὶ ζῶντες ἐκτὸς τοῦ δικοῦ µας κόσμου θὰ μποροῦσαν νὰ ὑπεστήριζαν τοῦτο, Ὁ ἴδιος ἐξ ἄλλου ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ἑνό- πλου ἀγώνα µας, ὁ θρυλικὸς Διγενής, δὲν παρέλειψεν εὖ- καιρία ποὺ νὰ μὴ διακηρύξῃ τὶ ὀφείλει ὁ ἀπελευθερωτικὸς ἀγῶνας µας εἰς τὴν θοήθειαν τοῦ Θεοῦ. Ας μὴ λησμονοῦ- μεν πὼς μὲ τὴν ἐπίκλησιν τῆς 6οηθείας τοῦ Θεοῦ ἐξεκινοῦσε ὁ ἀγώνας µας τὴν Ίην ᾿Απρι. λίου 1955, Δὲν μπορεῖ νὰ ξε- Χασθῇ ποτὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ πρώ- του ἐκείνου φυλλαδίου ποὺ ἐ- γέμισε μ᾿ ἔκπληξι μὰ κι’ ἔκα- µε τὶς καρδιὲς νἁἀ νοιώσουν ἕνα δεχωριστὸ φτερούγισµα, κι’ ἕνα καινούργιο πνεῦμα αὖ- Γτοθυσίας κι ἡρωισμοῦ νὰ ξυ.- ἱπνήσῃ οτὶς ψυχές, «Μὲ τὴν Γθοήθειαν τοῦ Θεοῦ, μὲ πίστιν τεἰς τὸν τίµιον ἀγῶνα µας, μὲ τὴν συµπαράστασιν ὁλοκλή- ρου τοῦ Ελληνισμοῦ, καὶ μὲ ιτὴν Φοήθειαν τῶν Κυπρίων, ᾱ- ἱναλαμθάνοµεν τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἀποτίναξιν τοῦ ᾽Αγγλικοῦ [ζωγοῦ μὲ σύνθημα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μᾶς κατέλειπαν οἱ πρὀγονοί µας ὣς ἱερὰν παρα- καταθήκην «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς», Γ.. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Οἱ ψυ- χὲς φτερούγισαν, γιγαντώθη καν, θέριεψαν, Τὰ παλιὰ κα τορθώµατα τῆς φυλῆς µας ξαναζωντάνεψαν, ἔγιναν πραγ- µατικότης. δΔὲν ἦταν πιὰ ὁ θρύλος, ἦταν ὁ ἄθλος, ὁ ᾱ- θλος τοῦ Κύπριου Δαθὶδ ποὺ πάλαισε μὲ τὸν Γολιάθ, τοῦ Ἡέστορα ποὺ κατέθαλε τὸν Λυαῖον, τῶν Μαραθωνοµάχων Γποὺ ἔδιωξαν τοὺς ἐχθρούς, ἰτῶν Σαλαμινομµάχων ποὺ θού. ἕλιαξαν τὸν ὑπερήφανο στόλο τοῦ Ξέρξη καὶ θύὐθισαν σὲ πένθος τὴν ᾿Ασία, τῶν µαχη- τῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ιποὺ σκόρπισαν τὰ θάρόθαρα .στίφη τῶν ᾿Αθάρων, τῶν Ἑλ- λήνων τοῦ 1821. τῶν μαχητῶν ετῆς Πίνδου τοῦ 1940. Μὲ τὴν [ἴδια πίστι στὴν θοήθεια τοῦ Θεοῦ δεκίνησε κι ἡ δρᾶκα τῶν μαχητῶν τῆς ἐλευθερίας, Μὲ τὸ σταυρὸ κρεµασμένο ἀπ᾿ τὸ λαιμό, μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη στὸ ἕνα χέρι καὶ τ’ ὅπλο στὸ ἄλλο οἱ μαχητές ἵμας πολέμησαν γιὰ τὴ λευτε- Ἶριά, Μαζὶ μὲ τὸν πόθο γιὰ τὴ λευτεριά, ἔκαιε στὰ στήθη κι’ Ιἡ φλόγα τῆς χριστιανικῆς πί- ἵστεως, Γι αὐτὸ καὶ πέτυχαν, :ἐκεῖνο ποὺ οὔτε ἡ πιὸ ἀχαλί- νωτη φαντασία µμποροῦσε νὰ ὀνειρευθῇ. 'Σ{ µικρὴ Κύπρος ἄοπλη σχεδὸν νὰ τὰ Φάλῃ μὲ μιά αὐτοκρατορία πάνοπλη καὶ νὰ νικήσῃ. Οὔτε οἱ ἀριθ- μοί, οὔτε ὁ χώρος (ἕνα μικρὸ νησί, ἀπομονωμένο µάλιστα ἀπὸ τὴν ἄλλη Ἑλλάδα) δὲν συγχωροῦσαν ποτὲ µμιὰ τέ- τοια πρόθλεψη. ἱπροσπάθησαν Κι ὅμως, ᾿Εκεῖνο ποὺ στ’ ἀνθρώπινα µέτρα φαινόταν | ἐντελῶς ἀδύνατο, στὴ θεία. παντοδυναµία ἧταν δυνατό, ὃ ΛΣΗΜΗΝ Το ΕΥΡΙΕ Τοῦ κ, Θ,. ΡΩΜΑΝΟΥ Ναί, ἐκεῖνος ποὺ νίκησε δὲν ἦταν ἡ δική µας δύναμις, ἢ- ταν ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ. Ναὶ «ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἀνέστημεν καὶ ἠνωρθώθημεν». Βέθαια στὰ τέσσαρα χρό- νια τοῦ ἀγῶνα δὲν δοκιµάσα. µε πάντα τὴ χαρὰ τῆς νίκης ! ος Ν, ε Μο Γκι οὔτε εἴχαμεν ἡρωϊκὰ κα- τορθώµατα µόνο, Εἴχαμε καὶ τὶς µέρες τῆς δοκιµασίας, τοῦ πένθους, τοῦ πόνου, τὶς µέρες ποὺ ἄνθρωποι πουλημένοι στὸν ἐχθρό, ἄνθρωποι χωρὶς Φφόθ6ο Θεοῦ πουλοῦσαν τοὺς ἀδελφούς των σὰν τὸν Ιούδα στὸν ἐχθρό, Ὅμως ὁ λαός µας δὲ λύγισε, τὰ ὑπέμεινε ὅ- λα, Τούς ἀπαγχονισμούς, τὶς ἐκτελέσεις, τὶς φυλακίσεις, τὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεων, τὶς καταστροφὲς κι ἀνατινά- ξεις τῶν οἰκιῶν, τὶς ἁρπαγὲς καὶ τὶς λεηλασίες, τὰ πολυ- ήμερα κέρφιου, τὰ θασανιστή- ρια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, Ποῦ ὀρῆκε τὴ δύναμι Μὰ ποῦ ἀλλοῦ παρὰ στὴ θοήθεια τοῦ Θεοῦ Οἱ αἰῶνες τῆς σκλαθιᾶς δὲν τὸν εἶχαν προ- παρασκευάσει γιὰ τέτοια πράγματα. Κι) οἱ διάφοροι κα ακτητὲς κάθε ἄλλο παρὰ ἡρωϊσμὸ κι’ αὐτοθυσία κι’ ἐγ- καρτέρησι νὰ τοῦ ἐμπνεύσουν ζήτησαν. Μόνο σκλάδους, ποὺ νὰ μὴ σηκώνουν τὸ κεφάλι νὰ δηµιουργή- σουν, Καὶ τὶ δὲν χρησιμοποί- ησαν γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, Τὰ χρήματα, τὴ διαφθορά, τὴ δι- άδοση τῶν δικῶν τους ἠθῶν καὶ ἐθίμων, τὴν καλλιέργεια τῆς ξενοµανίας, τῆς µίµησης [ὅ,τι κακοῦ εἶχαν οἱ ξένοι, Μά- ταια ὅμως πάσχισαν, Γιατὶ µέσα φώλιαζε ἡ πίστις στὸν Θεό, ὁ λαός µας δὲ λώγισε. ἜἜκλεισε τ)᾽ αὐτιά του στὸ τραγούδι τῶν σειρήνων. Γαὶ μὲ τὴ θοήθεια τοῦ Θεοῦ ἄν- θεξε, Τὰ θασανιστήρια καὶ τ ἄλ- λα ἀπάνθρωπα µέσα, ἡ θεθή- λωσις τῶν ναῶν τοῦ Κυρίου, οἱ ἱεροσυλίες στὰ ἱερὰ καὶ στοὺς τάφους δὲν τὸν ἔκαμ- ψαν, Τοῦ δυνάµωσαν τὴν πί- στη καὶ τοῦ θέριεψαν τὴν ἑἐλ- πίδα πὼς ὁ Θεὸς τοῦ ὁποίου οἱ ναοὶ ἀνεσκάπτοντο, αἱ ἅᾱ- γιαι τράπεζαι ἐθεθηλώνοντο δὲν ϐ) ἄφηνε ἁἀτιμώρητους τοὺς ἱερόσυλους, Καὶ πραγ- ματικὰ ὁ Θεὸς ἐπενέδη, Οἱ λόγοι Του γιὰ τοὺς ἄδικους καὶ τοὺς ἱερόσυλους «ἐμοὶ ἐκ- δίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω» δὲν ἦταν λόγοι κενοί, ἀπεδεί- Χθησαν ἀλήθεια, πραγµατικό- της. ᾿ἘΕκαυχῶντο οἱ ἀντίπαλοι γιὰ τὴν δύναμί τους, καὶ ἡ- πείλουν τὸν ὄλεθρον. Δὲν εἷ- ναι ὅμως ἡ ὑλικὴ ἰσχὺς καὶ ἡ ἀριθμητικὴ ὑπεροχὴ ποὺ κερδίζουν τὶς νίκες, Εἶναι ἡ ψυχικὴ ρώμη, ἡ πίστις εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ποὺ µεγα- λουργεῖ, Αὐτὰ ἔλειπαν ἀπὸ τὸν κυρίαρχον, τὰ διέθετεν ὅ- µως ὁ λαός µας, 'Ὁ κυρίαρ- χος ἐκαυχᾶτο διὰ τὴν δύναμίν του, ὁ λαός µας διὰ τὴν πί- στιν του εἰς τὴν Φοήθειαν τοῦ Θεοῦ. «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡ- μῶν ἀνέστημεν καὶ ἠνωρθώθη- μεν». Ναί, μὲ τὴν θοήθειαν τοῦ Θεοῦ κερδίσαµε τὴν ἐλευ- θερίαν τῆς Πατρίδας µας, Εὐ- γνώμονες λοιπόν, ἂς ψάλλω- μεν καὶ ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν Μω- ση καὶ τὸν περιούσιον λαὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ἐπινίκιον ὠδήν: «Ασωμεν τῷ Κυρίῳ, ἑνδόξως γὰρ δεδόξασται», ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΡΟΥΛΓΑΡΙΑΣ Τὴν ην Μαρτίου ὁ Προκαθή µενος τῆς Βουλγαρικῆς ὔκκλη- σίας κ. Ἰύριλλος παρέθεσε γεῦ- μα εἰς τοὺς ἀρχιερατικοὺς ἐπιτρό- πους τῆς Μητρυπόλεως Φιλιππου- πόλεως, Χατὰ τὴν διάρχειαν του ὑποίου ὑπεγράμμισε τὴν ἀνάγκην νὰ. χηρύττουν τακτικῶς τὸν Λό- γον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ συγεργασθοῦν μὲ ὅλας των τὰς δυνάµεις διὰ τὴν πρόοδον τοῦ παλλαϊκοῦ πινήµατος ὑπὲρ τῆς προασπίσεως τῆς εἴρφη γης. -- τὴν Όην Απριλίου 1009 συνῆλθεν εἲς τὴν Σόφιαν εἲς ἔκ- ταχτυν συνεδρίαν ἡ Ἀήνυδος τῆς Ἱεραρχίας. --- ΤῬὴν δ1ην Μαρτίου 1950 ὁ ᾿λοχηγὺς τῆς Ιυυλγαοικῆς Ἐκ- ἈΚησίας κ. Κύριλλος ἐδέχδη τὸν ἐπίσχοπον τῆς ᾽Αρμενικῆς Ἰνκλη: σίας κ. Ευμιδᾶν μετὰ τῶν μελῶν τῆς ἀπυλουθίας του. ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΛΗΨΙΝ ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΗΘΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ το Ἡ συνομοσπονδία οώμαιο παθδολικῶν ἐκπαιδευτικῶν τῆς «λὐ- | στρίας ἀπηϊθυνε ἐπείγουσαν ἔκ- : Ἀλησιν απρὺς τὰς κυθερνητικὰς Γἀρχάς, νὰ περιλάδουν εἲς τὺν ποι- Ἁγικὸν κώδικα γέα καὶ ἄποτελεσμα τικώτερα µέτοα ἐναντίον τῶν ἄνη- !’ θίκων. θεαμάτων καὶ δτμιοσιευµά-: των. ΑΠΕΘΑΝΕΝ 0 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ἐντὺς δεκαπέντε] ΙΣΕΒΣΚΗΣ --- Ῥὴν 98 Λεκεμθρίου 19ο ἶ . ἀνεπαύθη ἐν Κίπρῳ εἰς ἡλικίαν σκης καὶ Οὐντιρύρτακης Ἰωοῦε- 83 ἐτῶν ὁ ᾿Αογιεπίσκοπος ἰοςῦ γάλιος, | 0 ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ --- 0 Πάπας Ἰωάννης ΚΙ’, ὁμιλῶν ἐνώπιον πλήθους πιστῶν εἰς ὁμαδικὴν ἀκρόασιν, εἶπεν, ὅτι ἡ σύγχκλησις τῆς «οἰκουμενικῆς συνόδου» δὰ τὺς διετίας. αμααν-- ΤΟ Γ’ΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΙΤΑΛΙΑΣ - ᾿Απὺ Ὁ- -4 Ἀαΐου συνῆλθεν ἐν Ρώμῃ τὸ 3ον συγέδριον ϱώμαι: οχαθολικοῦ τύπου τῆς Ἰταλίας, ἡ δύναμις τοῦ ὑποίου ἀνέρχεται εἰς Τ ἡμερησίας ἐφημερίδας, 190 ἑθδομαδιαίας καὶ 109 περιοδικά. πραγματοποιηθῇ ὂν- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίον Αριθμ, 54)59 Υϊοθετοῦντες: Μιχαἡλ 1. Τσιανίδου ἐκ Καϊμα- Ἀλίου ἐτῶν 44. καὶ Ἑλένη Μ. Τσιανίδου ἐκ Καϊμακλίου. ἐτῶν 4Τ. Χἰοθετούμενον: Μαρούλλα Ἀυρ. Θεοκλήτου | Ἔξω Μετοχίου ἐτῶν ϐ. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐοδε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως αρὺς τὺν ᾿Αρχιεπίσκο- πογ, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐγστάσεως, ἐντὺς δεχαπέντε (15). ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ “Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῇ ὅ0 Ιουνίου 1959, Ἓνκ τῆς 'Τερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου : ΕΤΟΣ το ΝΡ. ΒΛ. 1 Ἐτησίκ συνδρυμµῆ 500 μὶλς Τιμη Φύλλου 15 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ' ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ {| ΕΕΔΙΔΑΕ ἳ ΜΕ ΠΝ ΚΝ ΠΙΗΙΙ Μὶκ περίοδος ἔληξε γαὶ µία ἄλλη ἔχει ἄρχίσει Πένες καὶ θλίψις. ἀλλὰ χαὶ δόξα χαὶ µεγαλεῖον εἶχον συνθέσει τὴν ' περίοδον ποὺ ἔληξε. Ἡ δεία ὀθοήθεια ἦτόὸ ἔχκδηλες. Μόνος ὁ λαός µας δὲν δὰ ἠδύνατο ποτὲ νὰ ἀπονχτήσῃη τὴν ἔλευθε- ρίαν τον. Οὔτε αἲ δυνάµεις τὰς ὀπείας διέδετε, οὔτε τὰ Ὅλι- κά µέσα, τὰ ἐὀπεῖ« εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν του ἦσαν τέσα ὥστε νὰ ὑπερισχύση ἔνὲς ἀντιπάλου, ὁ ὀποεῖος καὶ δύναμιν πολὺ μεγχλυτέραν εἶχε καὶ ὅλα τὰ σοὐγχρυνα µέσα διέθετε. ' Ἐκεῖνο τὸ ὀπείον συνέξαλε τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἄπελευδε- ρῶσιν τῆς νήσέευ µας ἧτο ἡ δεί ἐοήδεικ. Ὁ λαός µας καθ ὅλον τὸ διάστηµα τοῦ αγῶνες εἶχεν ἐστραμμένην τῆν σχέψιν καὶ τὴν καρδίσν εἰς τὸν δΦεόέν. Με τὴν δερμὴν πίστιν του παρεχάλει τὸν Κύριον νὰ ἔπι- ἐλέφῃ ἐπὶ τὸν λαόν Του γαὶ νὰ τὸν σώσῃ: Όταν μάλιστα οἱ πίνδυνοι ἐμεγόλωναν καὶ αἱ θλίφεις καὶ ἡ δυστυχία ἐφκί- νόοντο νὰ καλύπτουν τὸν ὀρίζεντα, µόνον ἡ πίστις εἰς τὸν! Φεὸν ήτο ἐγείνη ἢ ὀπεία ἑχάριςε τὸ θάρρυις γαὶ τὴν γαλή-' νην, καὶ ἔδιδε τὴν ἀπαρχίτητον ἐνίσχυσιν διὰ νὰ ἀνθέξη | - μαμά ὁ λαές µας εἰς τὰς γανχνευχίας κσὶ τοὺς περιορισμούς, οεἳ ὅ- ποῖοι τοῦ ἐπεξθάλλοντο. καὶ νὰ προχωρήση ἁπτόητος π τὴν νίκην, Ενλεισεν ὁ λαὸς µας τὰ ὡτά του εἷς τοὺς ἤ τῶν ξένων σειρήνων ναὶ μέ πίστιν εἰς τὸν Φεὸν καὶ δαρχίαν απέλυτον χατώρθωσε νὰ διεξαγάγη ἕνχ ἀγῶν« νιον. δὲ πίστιν πρὸς τὸν Θεόν χαὶ πειδαρχίαν εἰς ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΤΑΙ ΤΗΝ ἄΑδΙ Ίδην 1πν αρχηγοὺς τοῦ αγῶνός µας ἐχέρδισε τὴν ἐλευθερίαν τευ. Ἡ ἐλενθερία ὅμως τῃῆν ὁποίαν ἀπέχτησεν ὁ λκός µας δὲν ἔχει ἀχόμη κατοχυρωθῃ. Χρειάζονται ἔπομένως νέοι ἀγῶνες, εἰρηνιχκοὶ ὅμως τὴν φορὰν αὐτήν, διὰ τὴν ἄνοιχο-- δόµησιν τῆς ἐλευθέρας πλέον πατρίδος µας καὶ τὴν δηµιουρ- γίαν «τοῦ κράτους τοῦ Φεοῦν», τὸ ὁποῖον ἐπηγγέλθη ὁ α- χαριώτατος ᾿Αρχιεπίσχοπός µας, ὅτχν ἐπανῆλδεν ἐν τῆς ἑξορίας, Δια νὰ κατορθωδῆ ὅμως αὐτὸ πρέπει νὰ συνεχίσω- μεν μὲ τὴν ἰδίαν πίστιν πρὸς τὸν Φεόν καὶ μὲ πειθαρχίαν ἀπόλυτον εἰς τὸν Εθδνάρχην µας νὰ ἐργσοζώμεθα ἠνωμένοι. | περισσότερον οπὸ κάδε ἄλλην φορὰν σιὰ νὰ κατοχυρώσω- μεν τὴν ἐλενθερίαν µας. Τὰ προσωπικἁἀ πάθη χαὶ αἱ φιλο- δοξίαι πρέπει νὰ παραμερισθοῦν, Μέσα εἰς τὰς καρδίας ἕ- λων πρέπει νὰ ὑπάρχη ἡ ἀγάπη χαὶ ἤ ἀφοσίωσις πρὸς τὸ καθῆχον. Καὶ κκχθῆχον ὑπέρτατον προθάλλει τὴν στιγμὴν | αὐτὴν ἡ συνένωσις τῶν δυνάµεων ὅλων διὰ νὰ γίνη πραν- µατικότης τὸ «ἨΒράτος τοῦ Θεοῦ», Μόνοι, μὲ τὰς δικάς µας ὅμως δυνάμεις εἶναι αδύνατον νὰ τὸ ἐπιτύχωμεν. Μὲ τὴν θοήθειαν ὅμως τοῦ Φεοῦ αἱ ὀνσχολίαι δὰ ὑπερνιχηξθουν, τα ἐμπέοια δὰ παραμερισθοῦν χαὶ οἱ χαρποὶ τῆς προσπαθείκς µας ὅἁ εἶναι πλούσιοι. Διότι ἂν αἱ δυνάμεις µας εἶναι ἆσ- δενεῖς ἤ δύναμις τοῦ Φεοῦ εἶνχι µεγάλη. Ἡ πίστις πρὸς τὸν Φεὸν δὰ μᾶς ἐνισχύῃ γαὶ ἤ πειθαρχία µας πρὸς τον Μανκαριώτατον ᾿Αρχιεπίσχυπόν µας, ὅστις ἐπωμίσθη τὸ θά- Ρυς τῆς δημιουργίας τῆς ἐλευθέρας πολιτείας µας, θὰ χατα- στήσουν δυνατην τὴν µεταξολην τῆς Κύπρου εἰς Εράτος του Φεοῦ. Ἡ ΔΟΥΘΗΡΑΝΙΚΗ ΕΚΚΔΗΣΙΑ ΕΙΣΔΤΕΙ ΤΟΝ ΘΕΣΜΟΝ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΔΟΓΗΣΕΩΣ - ται νὸ ἀποναλύνῃη τὰ μὐστικὰ ἓ- νώπιον. λιναστηοίων. δηµοσίας ἓ ξηνσίας ἤ ὀπουδήπυτε ἀλλοῦ». πω--μω--- 0 ΠΑΠΑΣ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΚΡΟΑΣΕΙΣ ΙΔΙΩΤΩΝ --Κατὰ τὴν ἐτησίαν σύνοδον τῶν ὃν α[Γρυέδυων τῆς Ασυθησα γυκῆς Ἱλκλησίας ἓν ᾿Απεριμῃ (Ὀπίίες Παίπεταῦ ΟΠιτοα 1π Αιηοθτίσα) τὸν παρελόντα δάς- τιον, ἀπεφασίσθη ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Ἠεσμοῦ. τῆς ἑξυμολυνήσεως, ὡς ἀναγκαιυτάτυυ, οὐ ἡ χατογύρω- σις τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἑξανορενυ ὲ -Ἔκ τοῦ ἰδιαιτέρου περι- θάλλοντος τοῦ Πάπα ἀνεκοι- νώθη ὅτι, παρὰ τὸ ἐξαίρετον τῆς ὑγείας οω. οὗτος, λόγῳ μένων ἁμαυτηκάτων, Εῖς τὸ ἄνα- ποινωθὲν εΟδὐδεὶς τῶν Ἠμετέρων Παστόρων ἐπιτρέπεται γὰ φέρη εἲς δημοσιότητα ὅσα ἐμ- πιστευτικῶς τῷ 1ρεύςησαν ἐν τῇ ἐξασκήσει τοῦ. ὑπυνογήματός που. Τι αλλων δὺνγ ἐπιτοέπς: ἐτονίσετο: χεται ἀκροάσεις ἰδιωτῶν ἢ ὁ- µάδων παρὰ εἰς ἑἐξαιρετικάς περιπτώσεις, νι μι ον ωυ-- Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος κ. Γεννάδιος. θτορ. φόρτου ἐργασίας δὲν θά δέ-' Ἡ Α. Ιἠακαριότης ὁ 1 ϐ ΠΡΩΒΥΠΙΥΡΙΙ ΧΙΟΝ Το ΕΣ Νατὰ πληααφορίας ἐξ εθᾶς | ἐποωτευούσης τῆς [κάνα ὦ Πυπυυογὸς τῆς κάνα ο, αεοοῦν Ἱαα ἐθάπτιας τὸν οἷόν τον κατὰ τὸ ᾿Ωυθόδοξυν. δόγμα, ὐάπτισις ἔγινε εἲς τὰ ἀνάγταρα τοῦ πο Ώτ Γπουρνοῦ τὴν οδην απ. ἁἰαστου. :Τἡν θάπτισιν ἐτέλεσεν ὦ ἕή αμιό- οιυς τῆς λλχυας αὐτα. πυώτό πωεσθύτερος ᾿Ἰωσὴς. Νεριές, ο κ- ΕΠΑΣ ΤΟΥ ΤηΣ ΤΗΝ ΟΡΡΙΛΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΝΙ ΓΓρω- | ΘΕΜΑΤΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΙΜΑΤΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΛΗΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΕΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΓΡΟΠΗΣ ΜΗΝΟΣ ΥΠΟ Κύπρου κ. Μακάριος. ΝΑ. ΕβΙῇ Τε ΤῆΙΙ [ΚΙ νάδοχας παωέστη ὁ ὃν Γκάνα να λῶς ἐγκατεστημέγος Κύπριος ἐ- πιγειρηματίας κ. Αναστάσης κς- θέντης. 1 τὴν θάπτισιν παρέστησαν πολ χιθερνητινυὶ ἐπίσηκαοι. εἲς τοὺς ὠπαίους ἔχαμο θαδείαν ἐντύ- ἤ τὴ τοῦ. θαπτίσματας Ἐν Ἠπίν, πωσιν ες τὸ τὸ ᾿ΟσηύδυΈουν Μητροπολίτης | | | | Ι | | Κιτίου κ. ᾿Ανθιμος. ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΑΠΕΝΕΜΗΘΗΣΑΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ ΕΙΣ ΚΑΘΗΓΗΤΑΣ Τὴν Ίζην Απριλίου ἐξ, Ὑένετο εἰς τὴν αἴθουσαν τῶν τελετῶν τῆς Θεολογικῆς Ακα- ξ- δηµίας τῆς Σόφιας ἡ ἀπονομὴ : τῶν διπλωμάτων τοῦ διδάκτο- ρος τῆς Θεολογίας εἰς τοὺς Καθηγητὰς τῆς ᾽Ακσοδημίας κ. κ, Ιδὰν Λιαρκόόδσκυ, Γκάν- τσο Πάσεφ. ᾿Ι6ὰν Σνεγκά- ρωφ, |δὰν Γκόστφῳ, Δήμητορ Βτιουλυκέρωφ. Ἀρ. Δημη- τρωφ καὶ Χο, Γκικούρωφ, Ὁ τίτλος τοῦ δ.δάκτορος τῆς Θσολογίας ἀπενεμήθη εἰς τοὺς ἓν λόγῳ καθηγητὰς εἰς ἀνα- γνῶρισιν τῆς µέχρι τοῦδε -ο- νιμου των συν, ραφικῆς καὶ διδακτικῆς Ὀράσεως καὶ τῆς πολυτίµου των συμθολῆς εἰς τὴν θεµελίωσιν και τὴν ἀνά- πτυξιν τῆς θουλγαρικῆς θεο- λογικῆς σκέῴωσεως, ᾿Ἡ ἀπονομὴ τῶν διπλῳ'ιάτων ἐγένετο πα. ωουσίᾳ τοῦ Προκαθηιμένου τῆς κκλησίας Ὡουλγαρίας κ, Κυρίλλου, τῶν μελῶν τῆς - | ερᾶς Συνόδου, τοῦ ἐκπροσώ- που τῆς ἐεπιτροπῆς ΘΟρήσκευ- µάτων κ, 16ὰν Οὐζούνωφ καὶ ἄλλου ἐκλεκτοῦ κόσμου, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑΙ ΚΑΗΗΟΤΟΙΙΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΤΟΥ σσ λίαν εΥδιαφέουυσα εἶναι ἡ ἡηιπουοπισὴ καινυτοµία, τὴν. ὑποί- ἡ Ῥὁομµαιυκαθολυκη το ἀσμήδιον τιῆμα τοῦ αν ὀνήνης Ὦοκλησία. [1 - αν. ... ΓΡατιρανοῦ πιυθαίνοι εις αντικατά- στασιν ἐπιθέτων να φωάσεων, ἰ- δίᾳ εἲς τὰς ἱεοὰς Ακολουθίας τῆς ΔΙ. Εθδυμάδυς, ὅπου αἱ Ισραηλ: τα ὀγομαάζονται εροτ δν σαὶ τὸ όνος τῶν ἨΕθοσίων εποαάνα- ΠΟ ΥΣ, δν πις, έρα ἀξία λόγου. μετ παθησιαδνῖσα, ἤδη προηρουπένου. Πάπα Πίος τοῦ ΝΤΕ καὶ ἑαωιοζομένη νῦν ἐπὶ τὸ ἠτευηνν εἶναι ἔγνυ- προσαυμῦτη τῶν ἆλολουνθιῶν Ἀπονόλης ᾿Πθδομάδος ποὺς τὸ τυπικὸν. τῆς ἀρχαίως Ἠνκλησίας, ἴδίᾳ δὲ ὡς πυὼς τὴν τέλεσιν τῆς μεσανυστίουῦ. ὀμολονυθίας τῆς λνα- πτάσεως κατὰ τὴν Ἠμέραν τοῦ Πάσχα. σοπτημάτες ἡ 6 Ἱ----.-..-..--- ΔΙΩΚΕΤΑΙ Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ»: Π ηοοφαθίαι ἓν Ὀυνλπαρίας ἀναφέορουν ὅτι ἐνλλησιαστικαὶ συν- ἤναι δὲν. «αἴνυνται οὐδινοι.. Ἡ πκχλησία διέρχεται ἓν πυλ)ῃ στενογωρίᾳ, χωοὶῖς οὐδὺ κᾶν νὰ δύναται νὰ, δ,ἁμαρτυρηθῇ. Οἱ σπουδασταὶ τῆς Οευλογίας εἲς τὴν Οευλογσὴν Απκαδημίαν, ἀπυχοπεῖσαν ἀπὺ τὸ ΠΕανεπιατή- μιον όφιίας, ἑλαττοῦνται σήηααντι- πῶς ὃ μία ἀποπείνασα ἱερατικὴ σχοῇ ἐπιοκεῖ διὰ γα ἀνταπυ- ποιηῇ εἰς τὴν ἁπαιτουμένην, σήε- ον πόθήώσιν τοῦ κλήναυ, ᾿ 11 ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ο [ὸς τὸ ὑπ ἁοιο. δὐ ας ὐ ον τῆς δα ηπεοίδυς τῆς Πυθευνήσεως ἐδημασιεύῦη ὁ νόμος πεοι ὑτουπι- ἐποιήσεως τοῦ. Καταστατικοῦ Νάν: τω τῆς κληπίασ”, [0 ΠΑΠΑΣ ΤΟΝΙΖΕΙ ΙΤΗΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ 'ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ | : ϱ Πες ιήνυμά του πι) 'Επισνόπους, Ἱευεῖς καὶ σπα αιιστὰς ς Εενιτίας, α ἹΓάπας ἹΓωάννης Ιν ἑτόνισε τὴν ποοτι ωτώτητος τῆς πνουπατικῆς ζωῆς. ολὐτὴη πιὰ Γπύνον, εἶπε, Ὀύνατας γιο ὀτυτο το ΈᾱΗ τὸ ατεοταν θά μον ἐπὶ τοῦ ᾱ- ποίσ. ἑδαάτετια ἡ ποιστιανιὴ ευ δαάσεσι Ανέτ πνουατι ης της Γδὲν. ὑπάωγχει οὗτοι στα σον βοὸ Έ λλονς ἀλλ οὔτε καὶ η απαλῆς τι εἰς πο ὑπαδε τον ύοι τον ο ἵσν | Νόμου. 254 ΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΕΙΣ ΗΝΩΜΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ 9) ἀἁριηὸτ γοιστιανιλῶν. δυνμάτων Ελνιοένας, Εολιτοίες ο ας εἰς 904, τῶν δική όν 0 ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ! Μήτρ 2Η ΑΓΙ, προ ΤΕΤΑΡΤΗ Ί ΙΟΥΛΙΟΥ 1959 Βλαδιμήρου ἸΙσαποστόλου. - ον -- “ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ]) | | | | | | Ἡ «[ἐχκλησιαστικὴ ζωὴ» ΜΕΤΑ τριετῆ περίπου διακοπὴν τῆς ἐκδόσεὼς του ἔπανεκ- | δίδεται καὶ πάλιν τὸ «Εκκλησιαστικὸν Ἑ ῆμα», εἰς τὸ ἴδιον σχῆμα Γκαὶ μὲ τὸ ἴδιον περιεχόµενον ἀλλὰ ὑπὸ τὴν νέαν ὀνομασίαν Ἔκ- πλησιαστικὴ Ζωή. “ὉΟ σκοπὸς τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ζωῆῇς εἶναι νὰ δοηθήσῃ τοὺς χριστιανούς µας νὰ κατανοήσουν πληρέστερον Ιτὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν θρησκευτικὴν διδασκαλίαν τὴν ὁποίαν θὰ παρέχῃ καὶ νὰ τοὺς καταστήσῃ ζωντανὰ µέλη τῆς Ἔκκλη- σίας µας. Οἳ ἀναγνῶσται τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ζωῆς θὰ εὑρί- 'σκωνται εἰς ἐπικοινωνίαν μὲ τὴν μητέρα ᾿Εκκλησίαν, θὰ πλη- Γθοφοροῦνται τὰ τῶν ἐγεργειῶν της καὶ θὰ καθοδηγοῦνται ὑπ αὐτῆς εἰς τὸν δρόµον τοῦ εὐαγγελίου. Θὰ γνωρίσουν ἐπίσης οἳ ἀναγνῶσται τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ζωῆῇῆς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἔκ- κλήσίας µας παὶ τοὺς ἤρωας καὶ µάρτνρας τῆς Εκκλησίας µας, Διότι ἔνῷ ἡ Κύπρος εἶναι ἡ κατ ἐξοχὴν νῆσος τῶν Αγίων ἐν τούτοις πολὺ ὀλίγοι Κύπριοι γνωρίξουν τοὺς Κυπρίους ᾿Αγίους. Μὲ τὰς εἰδήσεις ἐξ ἄλλον ἀπὸ τὴν ζωὴν καὶ τὴν ὁδρᾶσιν τῶν λοι- πῶν ᾿Ὀρθοδόξων ἀλλὰ καὶ ἑτεροδόξων ᾿Εκκλησιῶν θὰ ἐνημερώ- Ῥωνται οἳ ἀναγνῶσται περὶ τῶν καταθαλλομένων προσπαθειῶν πρὸς σύσφιγξιν τῶν μεταξὺ τῶν διαφόρων ᾿Εκκλησιῶν σχέσεων διὰ νά παταστῇ κάποτε δυνατὴ ἢ Ένωσις τῶν Εκκλησιῶν. ΙΑί διακοπαὶ Π 4Η αἳ σχολικαὶ ἐργασίαι ἔληδαν. Οἳ μµαθήηταὶ ἐγκατέλει- ψαν τὰ θρανία καὶ εὑρίσκονται ἐλεύθεροι καὶ ἄνευ οἱασδήποτε ἔκ µέρους τοῦ σχολείου ἐπιτηρήσεως καὶ καθοδηγήσεως εἰς τὰς ουμία-: των. Διὰ τοῦτο ἡ εὐθύνη τῶν γονέων εἶναι τώρα πολὺ µεγαλυτέρα, ἐφ᾽ ὅσον µόνον εἰς αὐτοὺς ἀπόκειται πλέον ἡ ἐπί- ὄλεψις τών τέκνων τῶν. 'Ἡ ἐπίέλεψις δὲ αὐτὴ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ πλέον ἐντατικὴ δεδομένου ὅτι ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἄπη- σχόλουν τὰ παιδιὰ καὶ τὰ περιώριζαν κατὰ κάποιον τρόπον τώρα λόγῳ τῶν θερινῶν διακοπῶν δὲν ὑπάρχουν πλέον. 'ΗἩ ἐλευ- ερία ἑπομένως τῶν κἰνήσεών των εἶναι πολὺ μεγαλνυτέρα εἷς τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ οἳ ἠθικοὶ µίνδυνοι εἶναι πε- ρισοότεροι. Εἰδιιῶς ὁ᾽ ἐφέτος ποὺ οὔτε αἳ κατασκηνώσεις τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων θὰ λειτουργήσουν, οὔτε αἳ κατασκηνώ- σεις τοῦ Γραφείου ἹΤαιδείας, δὲν θὰ δοθῇ εὐκαιρία εἷς τὰ παιδιὰ νὰ διαπλάσουν τὸν χαρακτῆρα των µέσα εἰς τὸ φυσικὸν περιξάλ- λον τοῦ θουνοῦ ἢ τῆς θαλάσσης κατὰ τὸν δέοντα τρόπον καὶ συ- νεπῶς πρέπει οἳ }ονεῖς νὰ ἀναπληρώσουν τοὺς παράγοντας οἳ ὁ- ποιο: κατὰ τὸ παρελθὸν (καὶ ἀπὸ τοῦ ἐπομένου ἔτους, ὡς ἐλπί- ξεται͵) ἀνελάμδανον τὴν ἐπίθλεψιν ἑνός σημαντικοῦ ἀριθμοῦ παι- διῶν. Δὲν πρέπει δὲ νὰ λησμονοῦν οἱ γονεῖς, ὅτι ἐνῷ αἳ θεριναὶ διακοπαὶ εἶναι ἀπὸ πάσης ἀπόψεως ὠφέλιμοι εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν ὀλέθρια ἀποτελέσματα ἐπὶ τοῦ ἤθους τῶν παιδιῶν καὶ νὰ ὀδηγήσουν πολλάκις καὶ εἰς ἠθικὰς µαταστροφάς. Διὰ τοῦτο οἳ γονεῖς πρέπει νὰ εἶναι ἄγρυπνοι καὶ νὰ ἐπιβλέπουν ἐπιμελῶς τὰ ἴέπνα των κατὰ τὰς θερινὰς διακοπάς. Μία ἑκατονιαετηρὶς ΕΧΟΥΝ µπεράσει ἐἑπατὸν ἔτη ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ὁ Ερρίκος ἨΝτυνὰν εὑρεθεὶ ἐνώπιον τῆς τραγωδίας τῶν τραυματιῶν τοῦ σιολέμου μετὰ τὴν μάχη» τοῦ Σολφερῖνο συνέλαξε τὴν ἰδέαν τῆς ἱδρύσεως τοῦ ᾿Ερυθροῦ Σταυροῦ. Εἶναι ἀναμφιθό- λως ἀξιομνημόνευτος ἢ ἡμέρα αὐτή. Διότι ὃ ᾿Ερυθρὸς Σταυρὸς κα- τὰ τὴν διαρρεύσασαν ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς του ἑκατονταετηρίδα προσ- έφερε σιολλὰ εἰς ὁλόκληρον τὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ δρᾶσίς του. δρᾶσις πραγματικὰ καταπληκτική, δὲν περιωρἰσθη ἁπλῶς εἰς τὴν περίθαλψιν τῶν τραυματιῶν εἰς τὰ πεδία τῶν μαχῶν. Καὶ ἐκεῖ προσέφερε τὰς ὑπηρεσίας του καὶ ἔσωσε ζωὰς πολλάς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ μετόπισθεν καὶ ἐν καιρῷ πολέμου καὶ ἐν καιρῷ εἰρή- νης. ᾿ΗἩ ὃδρᾶσ.ς του ἐκτείνεται εἰς ὅλας τὰς χώεας ἀνεξαρτήτως Φυλῆς καὶ θρησκεύματος. Εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν θεομηνιῶν, σεισμῶν, πλημμυρῶν κλπ. ὃ ᾿Ερυθρὸς Σταυρὸς πάντοτε σπεύδει νὰ προσφέρῃ τὴν βοήθειάν του, νὰ ἀνακουφίσῃ τὸν ἀνθρώπινον Γπάνον καὶ γὰ βοηθήση κατὰ τὸ δυνατὸν εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν ὑλικῶν ἐρειπίων. 'Η ἰδέα τοῦ ᾿Ερυθροῦ Σταυροῦ τόσον σύμ- Φωνος πρὸς τὴν χοιστιανικὴν ἀγάπην ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ ἐξεπή- (γᾶσε Ὀσῆρξε πράγματι σωτήριος διὰ τὴν ἀνθρωπότητα. ᾿Αποδει- πγύει δὲ ὅτι ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη παρὰ τὰ πάθη καὶ τὰ µίση ποὺ ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν ἀνθθώπων ἐξακολδῦθεῖ νὰ διακατέχη τὰς καρδίας ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων. Διὰ τοῦτο ὀρθῶς καὶ δικαίως ἐπανηγυρίσθη εἰς ὁλόκλήηρον τὸν κόσμον ἡ ἑκατονταετηρὶς ἁγιὼ Γτῆς ἱδρύσεως τοῦ ᾿Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Τὸ σχολικὺν πρόγραµµα ΑΠΟ τώρα ποὺ λήγει τὸ σχολικὸν ἔτος θὰ πρέπει νὰ γίνῃ Γκάποια ἀναθεώρησις τοῦ σχολικοῦ προγράµµατος ὅσον ἀφορᾶ τὴ Ιδιδασκαλίαν τῶν θρησκευτικῶν. Διότι ἡ θέσις ἡ ὁποία δίδεται εἰς τὰ θρησκευτικὰ εἶναι ἐντελῶς δευτερεύουσα παρὰ τὸν ἔξοχον ἠθοπλαστικὸν καὶ κοινωνικὸν χαρακτῆρα τοῦ µαθήµατος. Εἰὶς µε- θικὰ σχολεῖα τὸ µάθηµα τῶν θρησκευτικῶν εἴτε διδάσκεται ἑλ- λειπῶς εἴτε δὲν διδάσκεται καθόλου. Διατίθενται ὅμως περισσό- τεραι ὦραι εἰς τὴν διδασκαλίαν µαθηµάτων ἑλάχιστα χρησίµων καὶ οὐδόλως συμβαλλόντων εἰς τὴν ἠθικὴν διαπαιδαγώγήσιν τῶν μαθητῶν, ἐνῷ συνεχῶς γίνονται παράπονα διὰ τὴν ἓν γένει δια- }ωρὴν τῶν μαθητῶν. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ᾱ- νγοδος τῆς ἠθικῆς στάθµης τῶν μαθητῶν ἐὰν δὲν γίνεται ἡ δέουσα διδασκαλία Εἰναι δὲ λυπηρὸν τὸ γεγονός, διότι ἐνῷ γίνεται ἡ διαπ΄στωσις ὅτι πρέπει νὰ ἀνέλθῃ πολὺ ἡ ἐν γένει ἠθικὴ διαγω- γή τῶν μαθητῶν δὲν λαμβάνονται τὰ δέοντα µέτρα πρὸς τοῦτο. 1ὸ Ἑλληνικὸν Ἐππαιδευτικὸν Συμβούλιον θὰ ἔπρεπε νὰ µελε- τήσ τὴν κατάστασιν αὐτὴν καὶ νὰ εἰσηγηθῇ τὰ δέοντα µέτρα. 4ὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταστῇ ἡ Κύπρο «Κράτος τοῦ Θεοῦ». ὅπως διεκήρυξεν ὃ ΙΜακαριώτατος µόνον μὲ τὸν προσκοπισμὸν καὶ τὰς κατασκηνώσεις, ἐὰν αὐτά, ὅπως καὶ οἴαδήποτε ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύδμισις, δὲν στηρίζονται ἐπὶ τοῦ μόνου θεµελίου, τοῦ Χριστοῦ. κ Νὰ εἰσαχθῇ | 1ΑΤΙ τὸ ἀπαραίτητον διὰ μόρ- Φωσιν τῆς νέας γενεᾶς εἰς τὰ σχολεῖα, τόσον τῆς κατωτέρας ὅ- σον καὶ τῆς µέσης Παιδείας εἶναι ᾗ ἱστορία τῆς Εκκλησίας τῆς Κύπρου. Δὲν ἔχομεν ὑπ ὄψιν ἂν ἡ ᾿Εκκλησιαστικὴ ἱστορία τῆς Κύπρου διδάσκεται εἰς τὰ δημοτικὰ σχολεῖα (πρὸ καιροῦ εἶχεν ἐκδοῦῇ µία μικρὴ ἱστορία τῆς Εκκλησίας τῆς Κύπρου ὑπὸ τοῦ κ. Ν. Ἀληρίδη), ἀλλὰ δυστυχῶς τὰ ἐν χρήσει εἰς τὰ σχολεῖα Μέσης Παιδείας ἐγχειρίδια τῆς Ἑκκλησιαστικῆς ἱστορίας οὐδὲν ἀναφέρουν περὶ Εκκλησίας τῆς Γύπρον. ᾿Ανεξαρτήτως τῶν ἄλλων λόγων ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν εἰσαγωγὴν τῆς ἱστορίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου εἰς τὰ σχολεῖα Μ. Εκπαιδεύσεως, οἳ μακροὶ αγῶνες τοὺς ὁποίους ἡ Εκκλησία µας διεξήγαγεν ὑπὲρ τῆς ἀπελευθεοώσεως τῆς νήσου µας, τόσον κατὰ τὸ παρελθόν. ὅσον καὶ κατα τὸ παρόν, ἰδίᾳ δὲ κατὰ τὸν μόλις λήξαντα τετρα- Γετῇ ἀπελευερωτικὸν ἀγῶνα, νοµίξοµμεν ὅτι ἐπιξάλλουν τὴν διδα- Γσκαλίαν τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας µας, διὰ νὰ γνωρίζουν οἱ | αὐρ:ανοὶ ἐλεύθεροι πολῖται τὶ ὀφείλουν εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν μας. πρὸς τὴν ὁποίαν δέον νὰ τρέφουν ἀγάπην καὶ ἀφοσίωσιν ἀπέραν- τον. Θὰά ἔπρεπεν ἀπὸ τώρα νὰ φροντίσῃ τὸ Γραφεῖον Παιδείας δια τὴν συγγραφὴν μιᾶς εἰσυνόπτου ἀλλὰ καὶ ἀκριθοῦς ἱστορίας τῆς Ἐκκλήησ᾽ας τῆς Κύπρου, ὥστε ἀπὸ τοῦ πρ. σχολικοῦ ἔτου- γὰ καταστῇ δυνατή ἡ εἰσαγωγὴ τῆς διδασκαλίας τῆς ἱστορίας τῆς Εκκλησίας µας, παραλλήλως πρὸς τὴν γενικὴν Ἓκκλησια- οτικὴν ἱσιορίαν. ε - οποιον εἶναι τὴν 5 «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 1ή» ΤΕΤΑΡΤΗ, 1. Ἱεονλίου 959 [ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΛΙΣΣΛΙΟ7 Τοῦ ᾽Αρχιμ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ α΄ ΄Η Αγία µας ᾿Εκκλησία τὴν. Ί4άην Ιουνίου ἑορτάζει τὴν µνήµην μιᾶς μεγάλης μορφῆς τῆς Π, Διαθήκης, τοῦ Προφήτου 'Ελισσαίου,. Οὗτος ἔζησε κατὰ τὸν ἔνατοι τ. Χ.] αἰῶνα καὶ ἦτο µαθητὴς τοῦ Προφήτου Ηλιού. Ὁ Προφή- της Ηλίας εὑρίσκετο εἰς τὸ ὄὅρος Χωρήθ. ὅταν ἔλαθεν ἐν- τολὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ πορευ- θᾷ εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἐρήμου, τῆς Δαμασκοῦ καὶ ἐκεῖ ἁ συναντήσῃ τὸν ᾿Ελισσαῖον τὸν υἷἱὸν τοῦ 5 αφάτ τὸν ὁποῖον θά | χρίσῃ εἰς Προφήτην, Σὐµμµορ- φούμενος ὁ Προφήτης Ηλίας πρὸς τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ! ἤλθε καὶ συνήντησε τὸν Ἔλισ- | σαῖον ὁ ὁποῖος ὤργωνε μὲ 66: | δια τὴν γῆν, Εἶχε δώδεκα ζεύγη θοῶν μὲ τὰ ὁποῖα οἱ ἐργάται ἠροτρἰ- ουν ἐνώπιόν του, Μὲ τὸ ἕν ζεὺ- γος ἐξ αὐτῶν ἠροτρία αὐτο- ! προσώπως, ᾿Εξ αὐτοῦ φαίνεται δωρ τοῦ ποταμοῦ. ἀλλά τοῦτο | ὅτι ὁ ἙἘλισσαῖος ἦτο πλούσιος | γεωργός, Ὁ Προφήτης ᾿Ηλίας | εἶπεν «ποῦ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ. ἐπλησίασε τὸν ἙΕλισσαῖον καὶ | ἔρριψε τὴν µηλωώωτήν του ἐπ᾽͵ αὐτοῦ, δεῖγμα τῆς προσκλή- σεώς του εἰς τὸ προφητικὸν ρανόν. Ἔκτοτε ὁ Ἑλισσαῖος ἔσυ- νέχισε νὰ ζῇ εἰς τὸ ὄρος ΙΚαρ- µηλον, ὅπως ἔξη προηγουµέ- γως ὁ Ηλίας, καὶ ἐσυνέχισε νὰ διδάσκῃη τὸν ᾿Ισραηλιτικὸν λαόν, ἔκαμε δὲ καὶ πολλὰ θαύματα, δείγµατα τῆς εὖσε- θείας καὶ τῆς δυνάµεως τοῦ Προφήτου, Τὸ πρῶτον θαῦμα τὸ ὁποῖον ἔκαμε ὁ προφήτης ᾿Ελισσαῖος εἶναι τὸ ἑξῆς: Μετά τὸν ἄπο- χωρισμόν του ἐκ τοῦ διδασκά- λου του ἔλαθε τὴν μµηλωτὴν καὶ ἐπέστρεψε καὶ ἐκάθησεν Τεὶς τὴν ὄχθην τοῦ ᾿Γορδάνου ποταμοῦ. Επρεπε δὲ νὰ πε- ράσῃ εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην, τοῦτο ὅμως δὲν ἦτο κατορθω:- τόν, διότι ὁ ποταμὸς ἤτο θα- θύς, Εἰς τὴν δώσκολην αὐτὴν, θέσιν εὑρισκόμενος ἐμιμήθη τὴν πρᾶξιν τὴν ὁποίαν ὁ ᾿Ηλί- ας προηγουμένως ἔπραξε, Ἔκ- τύπησε μὲ τὴν μηλωτὴν τὸ ὕ- δὲν διηρέθη. Ὁ ᾿Ελισσαῖος Ἠλιοῦ, ποῦ εἶναιι- Κατόπιν ὅμως ἐκτύπησε πάλιν τὰ ἕδα- τα καὶ διῃρέθησων ἀπ᾿ ἐδῶ κι ἀπ᾿ ἐκεῖ Ο Ελισσαῖος τότε α΄ Ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ ᾿Γησοῦ διὰ νὰ δράσῃ µέσα γως πολὺ φυσικὸν νὰ ἐνδια- φέρεται διὰ τὴν διάρθρωσιν τῆς κοινωνίας, Διότι τὰ µέλη τῆς Ἔκκλησιας εἶναι καὶ µέλη τῆς κοινωνίας, Καὶ ἡ σωτηριώ- δης δρᾶσις τῆς πρέπει νὰ διεξάγεται µέσα εἰς τοὺς κόλπους τῆς κοινωνίας, Εφ ὅσον δὲ ἀντικείμενον τῆς δράσεως τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἑπόμενον ἡ µμοναδικἡ Φφροντίς της νὰ εἶναι ἡ κατὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ διαπαιδαγώγησις τοῦ ἀνθρώ- που καὶ ὡς ἀτόμου ἀλλά καὶ ᾿ὡς ὠργανωμένου κοινωνικοῦ συνόλου, Αλλ᾽ ἐνῷ ἡ κυρία φροντὶς τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀν- Γθρώπου, ἡ ὅλη ζωὴ τοῦ ἂἀν- θρώπου κατὰ τὴν ἐπίγειον ζω- ἠν του δὲν εἶναι ἔξω τοῦ ἐν- διαφέροντος αὐτῆς. Διότι ἡἣ ᾿παροῦσα ζωὴ εἶναι ἡ προπα- ρασκ”''Ἱ διὰ τὴν µμµέλλουσαν | εἰς τὸν κόσμον, Εἶναι ἑπομέ-] Ἐκκλησίας, Κυρίου! ΠΗΛΗΣΙΑ ΠΛΙ ΠΟΙΝΕΛΙΛ τοῦ κ. Α. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Μὐλικάς µας ἀνάγκας. ᾿Εξαίρειισέθεια ἤ ὁποία ἔχει ὡς ἐπα- τὴν ἀσύγκριτον ὑπεροχὴν τοῦ κΚολου! 2 Κυρίου | ἀνθρώπου ὑπὲρ τὰ λοιπὰ δη-|Υα, την θοήθειαν ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ Θεανθρώπου | µιουργήµατα διὰ τὴν αὔξησιν | : οσο, | ασ αλη ἀσφαλῶς τῆς ἀνάγ- | Γκαὶ συντήρησιν τῶν ὁποίων Γπρονοεῖ ὁ Θεὸς καὶ τονίζει ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὰς ὑλικὰς ἀνάγκας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πολὺ µεγαλύ- τερον. '᾿Εμθλέψατε εἰς τὰ πε- τεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπεί- Ρρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος τρέ- φει αὐτά' οὐχ ὑμεῖς μαλλον διαφέρετε αὐτῶν.- (Ματθ, στ΄ 26). ᾽Αναφερόμενος δὲ εἰς τὴν ἀσύγκριτον ὡραιότητα τῶν ἀν- θέων καὶ λοιπῶν φυτῶν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ, ὅστις Γμεριμνᾶ διὰ τὴν τοιαύτην ὦ- ῥραιότητά των ἐπάγεται: εἰ δὲ Γτὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. σήµε- Γρον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλί- Γόανον θαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὔ- Ἴτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ ἵμᾶλλον ὑμᾶς. ὁλιγόπιστοι:' (Ματθ. στ΄ 30). «Μὴ οὖν µε- Γριμνήσητε λέγοντες, τὶ φάγω- γωµεν ἢ τὶ πίωµεν ἢ τὶ περι- Γθαλώμεθα.... οἵδε γἀρ ὁ πα- Γτὴρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρή- ὑπούργημα. 'Ὁ Ελισσαῖος ἐδέχθη τὴν κλῆσιν αὐτὴν καὶ παρεκάλεσε τὸν Προφήτην 'Η- διέόη τὸν ποταιιὸν ᾿Γορδάνην. ᾿Επροχώρησε καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν “Ἱεριχώ, Οἱ ἄνδρες τῆς καὶ -΄ιται αἱ πράξεις καὶ αἱ :ζετε τούτων ἁπάντων. (Ματθ, ἐνέργειαι τοῦ ἀνθρώπου πάν- στ΄ 31-39). τοτε ἀποθλέπουν εἰς τὴν σίω- | ᾿Εκεῖ ὅμως ποὺ ἰδιαιτέρως νιότητα, Γκαταφαίνεται τὸ ἐνδιαφέρον πρὸς τοὺς έχοντας ἀνάγκην. Αλλ᾽ ἡ κης ἱκανοποιήσεως τῶν ὑλι- κὠν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου ἀποδεικνύει πέραν πάσης ἆμ- εφιθολίας ὅτι ὁ Κύριος ένδια- Γφέρεται καὶ διά τὰς ὑλικάς ἀνάγκας τῶν ἀνθρώπων, ᾽Αλλά καὶ εἰς τὴν παραθο- λἠν τοῦ ἄφρονος πλουσίου (Λουκ, 6’ 16--21). ἐμμέσως 'ὁ Κύριος τονίζει ὅτι τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ δὲν πρέπει νὰ συγκε- ἱπρώνωνται εἰ τᾶς χεῖρας ἑ- νὸς µόνον ἀνθρώπου ἀλλὰ πρέπει. τὰ διατίθενται δι ὅ- 'λους τοὺς ἀνθρώπους. Γὶς δὲ 'τὴν παραθολὴν τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου παρουσιάζε- ἴπται ὁ πλούσιος τιμµωρούμενος καὶ διὰ τὴν ἐν γένει ζωήν του, Γάλλὰ καὶ διότι. ἀκριθῶς δὲν διέθετε ἐλάχιστον µέρος τῆς ἱπεριουσίας του διὰ τὴν συν- τήρησιν τοῦ πτωχοῦ ἁλλ᾽ εὐ- σεθοῶς Λαζάρου. Οτι δὲ καὶ περὶ τούτου πρόκειται φαίνι- ται ἀπὸ τὴν ἀντιπαραθολὴν τῆς :ζωῆς τοῦ πλουσίου πρὸς τὴν Γποῦ Λαζάρου, ὄχι ἀπὸ τῆς Γαὐστηρᾶς ἠθικῆς ἀπόψεως ἀλλ᾽ ἀπὸ τῆς συγκρίσεως τῆς Ππράπου τῆς ζωῆς, (ὁ πλούσιος λουθα αὐτῆς τα καλὰ ἔρ- ὑπαρχόντων του εἰς τοὺς πτω χοὺς (Λουκ, 8--9). Καταφαίνεται λοιπὸν ἐκ τῶν ἀνωτέρω σαφῶς τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Κυρίου διὰ τὰς ὑλικάς ἆ- νάγκας τοῦ ἀνθρώπου, Ακρι- θῶς δὲ τὸν Κύριον ἆἄκολου- θοῦντες καὶ οἱ µαθηταί Του διωργάνωσαν καὶ τὴν πρώὠ- την Χριστιανικὴν κοινότητα ιτῆς ἹἹεροσαλήμ, Η ὑπὸ [τοῦ ᾽᾿Αποστόλου Βαρνάδα διά- θεσις τῆς ἐν κτηµοσύνης του ὑπὲρ τῆς ἐν ᾿Ἱεροσολύμοις χριστιανικῆς κοινότητος (Πρ. δ΄ 37) καὶ ἄλλων χριστιανῶν ἦτο συνέ- Γδασκαλίας τοῦ Μυρίου, Ναὶ Γεῖναι χαρακτηριστικὸν τὸ γε- γονὸς ὅτι χάρις εἰς τὴν τοιαύ- την ὀργάνωσιν τῆς ἐν σολύµοις κοινότητος : οὐδὲ ἐν- δεής τις ὑπῆρχεν ἐν αὐτοῖς (Πρ. δ΄ 34). Τὸ τοιοῦτον ἐνδιαφέσον τό- σον τοῦ Κυρίου ὅσον καὶ τῶν ᾿μαθητῶν Του διὰ τὰς ὑλικὰς :ἀάνάγκας τοῦ ἀνθρώπου δὲν ῆτο ἁπλῶς ζήτημα ἐλεημοσύ- γης, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα τῆς Ιδιδασκαλίας τοῦ Κυρίου περὶ Ιἰσότητος καὶ ἀδελφότητος Ἱερουσαλὴμ., Ίπεια ἀκριθῶς τῆς σχετικῆς δι. ᾽ Ἱερο-: φέρον των διὰ τὴν ἵκανοποη- ἴσιν τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν τὰν ἀδελφῶν των θὰ ἐκπηγάζῃ « Γκριθῶς ἐκ τῆς τοιαύτης σχέ Ισεώς των, Τὸ αἴσθημα ἑπομέ- ἵνως τῆς ἀγάπης καὶ ἡ ἀἆνα- ΓΥνώρισοις τῆς ὑποχρεώσεως τῆς θοηθείας τῶν ἐχόντων ᾱ- νάγκην ἐπικρατεῖ καὶ κατευ- θύνει τὰς ἐνεργείας των καὶ ὄχι τὸ αἴσθημα τῆς ὑπεροχῆς καὶ τῆς ἁλαζονικῆς καταδε: τικότητος, Δεδομένου λοιπὸν τοῦ ἐν- διαφέροντος τῆς ἐκκλησίας. ἡ ὁποία ὁδηγὸν ἔχει τὴν δι δασκαλίαν τοῦ Κυρίου, δια τὰς ὑλικὰς ἀνάγκας τῶν ἀν- θρώπων καὶ συνεπῶς καὶ τὴν κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ὁὀρ- θὴν χρῆσιν τοῦ πλούτου. εἶναι ἑπόμενον, ἐφ᾽ ὅσον ταῦτα ἆᾱ- ποτελοῦν τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς κοινωνίας ἡ Ἐκ- κλησία νά ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν διάρθρωσιν τῆς κοινωνίας, Δὲν εἶναι ὅμως ὁ μόνος λό- γος οὗτος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ ᾿Εκκλησία ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν διάρθρωσιν τῆς κοινωνίας, : Ἐπειδὴ λόγῳ τῆς κακῆς κα- τανομῆς τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ν πω κά κερί ᾱ . ἱπάντων τῶν ἀνθρώπων, Πράγ- |αὔξησιν τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ματί ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἴδιος ὁ Κύ.- ριος ὠνόμαζε τοὺς «ἀνθρώ- πους. ἀδελφούς του ἐξίσωνει αὐτούς, ᾿Επειδὴ δὲ καὶ ὁ :Θτὸς εἶναι ὁ ἐπουράνιος πα- 'τὴρ πάντων τῶν ἀνθρώπων εἷ- ναι ἑπόμενον ὅτι ἐφ᾽ ὅσον ἔ- |χουν οἱ ἄνθρωποι κοινὀν πα- Γτέρα. τὸν Θεόν, εἶναι ἀδελφοὶ λίαν νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ µετα- 6ῇ νὰ ἀποχαιρετήσῃ δι ἆσπα- σμοῦ τὸν πατέρα του καὶ ἔ- πειτα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ Πράγματι ὁ Ελισσαῖος ἤλθεν εἰς τὸ σπίτι του, ἔλαθε καὶ τὰ 24 θόδια του, τὰ ἔσφαξε, τὰ ἔψησε μὲ τὰ ξύλα τῶν ἀρό- τρων τῶν θοῶν καὶ παρέθεσε τράπεζαν εἰς τοὺς ὁμοχωρίους του καὶ ἔφαγον. Ἡ πρᾶξις αὖ- τὴ τοῦ Ἑλισσαίου δεικνύει τὴν | χαράν μὲ τὴν ὁποίαν ἐδέχθη , τὴν κλῆσίν του εἰς τὸ προφη- τικὸν ἀξίωμα, Επειτα ἡτοιμά- ' σθη καὶ µετέθη ὀπίσω τοῦ ᾿Η- λία καὶ ὑπηρέτει αὐτόν, Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ Προ-| φήτης Ἠλίας ἀνηρπάγη ζωνι εἰς τὸν οὐρανόν. «Ιδοὺ αἴ-ι Φνης πύρινον ἅρμα, λέγει , ἡ| Αγία Γραφή, καὶ πύρινοι ἵπ-͵ ποι ἐχώρισαν τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν: ἄλλον καὶ ὁ Ἠλίας ἀνελήφθη͵ πρὸς τὰ ἄνω μετὰ ἀνεμοστρο-| θίλου πρὸς τὴν κατεύθυνσιν | τοῦ οὐρανοῦ» (Δ΄ Βασιλ. Β΄ 11) «Ὁ 'Ελισσαῖος ἐφώναζε ] Πάτερ, Πάτερ, σὺ ἦσο τὰ ἄρ- µατα καὶ τὸ ἴππικὸν τοῦ λαοῦ, µας ποὺ τὸν ἔσωζες, τώρα τὶ͵ θὰ γίνῃ Ὁ ᾿Ελισσαῖος δὲν | τὸν εἶδε πλέον. Ελαθε ὡς] κληρονομίαν τὴν μηλωτὴν τοῦ, Ἠλιοῦ ἡ ὁποία ἔπεσε ἀπὸ ψη- λά, ὅταν ἀνήρχετο εἰς τὸν οὐ- ἵτης» Μὲ τὴν πόλεως εἶπον πρὸς τὸν ᾿Ελιο- σαῖον. «Ιδού! Ἡ τοποθεσία πόλεως εἶναι εἰς θαυμασίαν θέσιν, ὅπως σεῖς ὁ Ιὐριός µας θλέπετε, τὰ ὕδατα ὅμως, εἷ- ναι ἀνθυγιεινὰ καὶ ἡ γη δὲν καρποφορεῖ, δὲν Οθλαστάνει, «Ὁ ἙΕλισσαῖος εἶπε: «Φέρετέ µου μίαν καινούργιαν ὑδρίαν καὶ θέσατε ἐντὸς αὐτῆς ἅλας». Ὁ ἙΕλισσαῖος ἐξῆλθεν πρὸς τὴν πηγἡὴν τῶν ὑδάτων ἔρριψεν ἐκεῖ ἅλας καὶ εἶπεν: «Αὐτὰ λέ- γει ὁ Κύριος ᾿Εξυγιαίνω τά ὕδατα. δὲν θὰ πηγάσῃ ἐκεῖ- θεν οὔτε θάνατος, οὔτε στειρό- ἐντολὴν αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ὁ Ἐλισ- σαῖος ἔγινε τὸ ὕδωρ τῆς πη- γῆς πόσιµον, Ὁ ᾿Ελισσαῖος ἐκ τῆς “Ἱερι- χοῦς ἀνέδη εἰς τὴν πόλιν Βαι- θήλ. ᾿Ενῷ οὗτος ἀνέθαινε τὴν ὁδὸν μερικοὶ ἁλητόπαιδες ὕὅ- 6ριζον τὸν ᾿Ελισσαῖον ὡς ἄν- θρωπον τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἐν χρήσει τότε σκωπτικῆς, διὰ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, φράσεως «φαλακρέ», ΄Ο προ- φήτης κατηράσθη τοὺς ἀλητό- παιδας καὶ αἴφνης δύο ἄρκτοι ἐξῆλθον ἐκ τοῦ δάσους καὶ κατεσπάραξαν τεσσαράκοντα δύο αὐτῶν. Ὡς ἐκ τούτου ἡ Εκκλησία ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρεται καὶ διὰ τὴν διάρθρωσιν τῆς κοι- νωνίας καὶ διὰ τὰς ὑλικὰς ἆ-' Κριτηριον των πράξεων νάγκας τοῦ ἀνθρώπου, Τοῦτο δὲ ἀποδεικνύει τόσον ἡ Αγ. Γραφὴ ὅσον καὶ ἡ καθ) ὅλου] ἱστορία καὶ δρᾶσις τῆς Ἐκ-' Κλησίας. Δὲν πρέπει δηλ, νὰ λησμονοῦμεν ὅτι ἐνῷ ὁ Κύρι- ος τονίζει ἰδιαιτέρως τὴν ἀξί- αν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν καὶ τῆς ψυχῆς ἐν τούτοις δὲν πα-ί ραγνωρίζει καὶ τὰς ὑλικάς: ἀνάγκας τοῦ ἀνθρώπου, Ἔπα-| νειλημµένως ὁμιλεῖ εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ ὌὌρους ὉΟμιλίαν Του περὶ τῆς Θείας προνοίας, “ο Θεὸς τονίζει ὁ Κύριος ἐνδια- φέρεται πολὺ περισσότερον - πὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους διὰ τὰς] 1 ιτοῦ Κυρίου καὶ διά τὰς ὅλι- κἁς ἀνάγκας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι αἱ παραθολαί, Οὕτω, ὡς τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὴν µέλλου- σαν µκρίσιν δὲν λαμµθάνει ὁ Κύριος τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐσέθειαν τῶν ἀνθρώπων, ἆλ- λὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ὃ- λικῶν ἀναγκῶν ἐκείνων οἱ ὁ- ποῖοι εἶχον ἀνάγκας κατὰ τὴν παροῦσαν ᾿Ἰωήν, «᾿Επείνασα καὶ ἐδώκατέ µοι φαγεῖν. Ἐ.- δίψησα καὶ ἐποτίσατέ µε, ξέ- νος ἥμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυµγός, καὶ περιεθάλετέ µε, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ µε, ἐν φυλακῇ ἥμην. καὶ ἤλ- θετε πρός µε» (Ματθ, κε΄ 35 --Ά6). Βεθαίως ἐνταῦθα ἐξ- υπονοεῖται ἡ πίστις καὶ ἡ εὖ- «ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ καὶ ἴσοι µεταξύ των. Πρέπει Γθύσσον εὐγραινόμενος καθ᾽ ἡ- |δὲ ἰδιαιτέρως νὰ τονισθῇ τοῦ- µέραν λαμπρῶς. ὁ δὲ Λάζα: το διότι ὑπάρχουν μερικοί, ἐχ- ρος «ἐθέθλητο πρὸς τὸν πυ- 'θροὶ θεθαίως τῆς Χριστιανι- [λῶνα αὐτοῦ ἠλκωμένος καὶ ἐ-, κῆς ἀλήθειας, οἱ ὁποῖοι ἐπιμέ- /πιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν νουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἐνδια- Γψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ ᾿φέρεται διὰ τὰς ὑλικὰς ἀνάγ-ι τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου»-.,κας τοῦ ἀνθρώπου διότι ἐκεῖ (Λουκ, ιστ 19-21). Σαφέστε- / ὅπου ἀναφέρεται εἰς ταύτας | Ἶρος ὅμως ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἐν- [5υνιστᾶ ἁπλῶς τὴν ἱκανοποί- ' Ιδιαφέρον του διὰ τὰ ὑλικά ᾱ- | ησιν τούτων διὰ τῆς ἔλεημο- Ἰγαθὰ γίνεται ὁ Κύριος, ὅταν, | σύνης ἡ ὁποία εἰς πολλὰς πε. ! |ἀπαντῶν εἰς τὸν νεανίσκον! ριπτώσεις ἐξευτελίζει τὴν ἆ-' ιὁ ὁποῖος τὸν ἠρώτησε τὶ πρέ- | διοπρέπειαν τοῦ ἀνθρώπου, | χ κάµῃ διὰ νὰ γίνῃ τέλει- | Οὐδὲν ὅμως τούτου ἀναληθέ: | πει νὰ ος, τοῦ εἶπε νὰ μοιράσῃ τὴν τε-/στερον. Διότι ἐνῷ εἶναι ἆλη- Ιραστίαν περιουσίαν του εἰς θὲς ὅτι ὁ Κύριος δὲν διετύπω. | Γτοὺς πτωχούς, (Λουκ, ιη΄ 22). [σε συγκεκριµένην κοινωνικἠν Ἐπαινεῖ ἀκόμη τὴν χειρονοµί-!διδασκαλίαν, ὅμως ἐφ᾽ ὅσον | αν τοῦ Ζακχαίΐου νὰ ἐπανορθώ- :τονίζει ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι | .σῃ τὰς ἀδικίας ποὺ διέπραξεν. ἀδελφοὶ καὶ ὅτι ὀφείλουσι νὰ καὶ νὰ διαθέσῃ τὸ ἥμισυ τῶν ἀγαπῶσιν ἀλλήλους, τὸ ένδια- ' τῶν μὲν καὶ τὴν Χειροτέρευσιν τῆς θέσεως τῶν δὲ ἐδημιουρ- γήθη τὸ κοινώνικὸν πρόόληµα καὶ πολλαὶ θεωρίαι ἐπεχείρη- σαν νὰ τὸ λύσουν, ἄλλαι ἐξ ἄλλων λόγων ἀφορμώμεναι, παρουσιάσθη ἀντίθεσις ἔξικο- µένη μέχρις ἐχθρότητος πρὸς τὴν ἐκκλησίαν ἐκ µέρους ϐθε- ὠριῶν τινῶν., το ἑπόμενον τὸ «ἐνδιαφέρον τῆς Εκκλησίας νά αὐξηθῇ, να ἄντικρουσηῃ τὰς κατ αὑτῆς ἐκτοξευομένας κατηγορίας καὶ νὰ ζητήσῃ ἐ- νεργότερον τὴν ἐπίλωσιν τοῦ κοινωνικοῦ προθλήµατος ἐπὶ τῃ θάσει τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου. ΠΚαθίσταται ὡς ἐκ τούτου πρόδηλον τὸ ἐνδιαφέ- ρον τῆς ᾿Εκκλησίας διὰ τὴν κοινωνίαν, ἀφοῦ μάλιστα αἱ διάφοροι θεωρίαι πρὸς λύσιν τοῦ κοινωνικοῦ προθλήματος ἀπευθύνονται πρὸς ἀνθρώ- πους, οἱ ὁποῖοι κατά τὸ μᾶλ.- λον ἢ ἦττον εἶναι µέλη τῆς Ἐκκλησίας, 5 ο, - ὑνεχίσεται) ΕΝ Μεγάλες νίκες, χωρὶς ἀγῶ- νες, χωρὶς θυσίες, χωρὶς αἷμα, (Δυνεχίζεται) Ώ ΛΓΙΙΣ ΚΝΣΤΜΤΙΝΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ α΄ Ἡ Κύπρος εἶναι ἡ νῆσος τῶν Αγίων. Εἰς καμµίαν ἄλ- λην νῆσον δὲν ὑπάρχουν τό- σοι τοπικοὶ ἅγιοι, ὅσοι εἰς τὴν Κύπρον, Γι αὐτὸ καὶ ὁ Μαχαιρᾶς τὴν ὀνομάζει ἁγίαν νῆσον,. Δυστυχῶς τῶν πλεί- στων Κυπρίων Αγίων μόνον | τὰ ὀνόματα γνωρίζοµεν, Οὔτει τὴν ἐποχήν, οὔτε τὸν τόπον! εἰς τὸν ὁποῖον ἔζησαν, πολ- λὲς Φορές, γνωρίζοµεν, Με-' ρικῶν μάλιστα οὔτε τὰ ὁὀνό-| µατα γνωρίζομε. .. ., Μεταξὺ ἐκείνων τῶν ἁγίων περὶ τῶν ὁποίων ἐλάχιστα γνωρίζοµεν, εἶναι καὶ τριακό- σιοι ἅγιοι οἱ ὁποῖοι φαίνεται ὅτι ἤλθαν ἔξωθεν εἰς τὴν Κύ- προν ὅπου ἠσκήτευσαν ἢ ἐ- μαρτύρησαν, Εξ ἀφορμῆς τῆς ἀναφορᾶς «τῆς ᾽Αλαμάνων χώρας» εἰς τοὺς 6ίους τῶν Αγ. Θεράποντος, Αὐξεντίου, Κενδέου καὶ Αναστασίου ὁ Κωνσταντῖνος Σάθας ῥἑνόμι- σεν ὅτι οἱ τριακόσιοι αὐτοὶ ἅγιοι περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ ὁ Λεόντιος Μαχαιρᾶς εἶναι ἴποι, Τοῦ κ, Α, ΓΕΩΡΓΙΟΥ νο τὸ ὁποῖον Ππεριπλέκει πε- ραιτέρω τὰ πράγματα εἶναι ὅτι ὁ μὲν Μαχαιρᾶς τοποθετεῖ τὴν ἄφιξιν τῶν 500 ἁγίων, µε- ταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Άγιος Κωνσταντῖνος ὁ θαυματουρ- γός, μετὰ τὴν κατάληψιν τῆς Παλαιστίνης ὑπὸ τῶν ᾿Αρά- 6ων., «Όταν οἱ Σαρακηνοὶ ἐπῆραν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγε- λίας, τότε εὐγῆκαν οἱ πτωχοὶ [οἱ χριστιανοὶ ὁποῦ ἐγλυτῶσαν καὶ ἐπῆγαν ὅπου ηῦραν κα- ταφύγιον σαν ἀρχιεπισκό- ἐπισκόποι, ἱερεῖς καὶ λαϊκοί, καὶ ἐπῆγαν ὅπου φτά- σαν' καὶ ἧρταν καὶ εἰς τὴν περίφηµον Κύπρον µία συν- τροφία, ὅπου ἦσαν τ΄ ὀνομά- τοι». Ο δὲ συναξαριστής, παραδέχεται μὲν ὅτι ἦλθαν ἐκ Παλαιστίνης οἱ Άγιοι, ἆλλ᾽ ὅτι ἤλθαν εἰ Κύπρον ὅτε ἡ νῆσος ἦτο εἰδωλολατρι- κἡ καὶ ὁ ἡγεμὼν τῆς νήσου διώκτης τῶν χριστιανῶν, Βε- ρᾶς ἀναφέρει ὅτι «γροικῶν- τα, ὅτι Ἕλληνες ἐφεντεῦγαν τὸν τόπον, διὰ τὸν φόθον ἐ- ᾽Αλαμᾶνοι καὶ ἔγραψε καὶ σχετικἠν µελέτην «Ρίοι τῶν ᾽Αλαμάνων Αγίων τῆς Κύ- προὺ»., Μεταξὺ τῶν λεγομένων ἸΑ- λαµάνων Αγίων θεωρεῖται καὶ ὁ Άγιος Ιωνσταντίινος ὁ θαυματουργός, Τὰς μόνας πληροφορίας ποὺ ἔχομεν περὶ αὐτοῦ τὰς εὑρίσκομεν εἰς τὸ συναξάριον τῆς ἀκολουθίας τοῦ Αγίου, ἡ ὁποία ἐξεδόθη μαζὶ μὲ τὰς ἀκολουθίας τῶν ὁσίων ᾿Αναστασίου, Χαρίτω- γος, Αὐξεντίου καὶ Κενδέα, τοῦ Αποστόλου καὶ εὐαγγε- λιστοῦ Λουκᾶ, τοῦ ΄Αὸγ, Δη- μητριανοῦ τῆς Κυθήρης, καὶ Κωνσταντίνου τοῦ μάρτυρος, «σπουδῇ καὶ δαπάνη τοῦ Μα- καριωτάτου καὶ Σεθασμιωτά- του ᾿Αρχιεπισκόπου πάσης Κύπρου κ, κ. Ἀρυσάνθου, δι΄ ἐπιστασίας δὲ τοῦ Κυπριανοῦ ᾿Αρχιμανδρίτου. διορθωθεῖσαι ὡς οἷόν τε ὑπὸ τοῦ ἱεροδια- κόνου ᾿Ανθίμου, τῶν Κυπρί- ὧν... αφοθ΄ ἸΕνετίησι 1779, Δυστυχῶς τὸ συναξάριον τοῦ ἁγίου τὸ περιεχόµενον εἰς τὴν φυλλάδα αὐτήν, δὲν μᾶς διαφωτίζει ἐπαρκῶς, Ὁ δὲ Λεόντιος Μαχαιρᾶς εἰς τὸ χρονικόν του ἀναφέρει ἁπλῶς | ὅτι τιμᾶται «εἰς τὴν ᾿Ορμετίαν (Ὁρμήδειαν) ὁ αγιος Κων- σταντῖνος στρατιώτης». ᾿Εκεῖ- πῆγαν εἰς τὸ ἕναν µέρος καὶ είς τὸ ἄλλον καὶ ἐσκάψαν τὴν ιγῆν καὶ ἐμπῆκαν µέσα καὶ ἐ- ἱπροσεύχουνταν τῷ Θεῷ», ἀλλ᾽ ἐὰν μὲν ὑπονοεῖ ὑπὸ τὴν λέ- ἒιν «Ἕλληνες, τοὺς εἴδωλο- Ιλάτρας, ὅπερ ἱτότε συμφωνεῖ μὲ τὸν συναξα- | ἱριστὴν ὅτι ἡ νῆσος διωκεῖτο ιὑπὸ εἰδωλολατρῶν, διαφωνεῖ .ὅμως πρὸς ἑαυτὸν ὅταν λέγει ὅτι ἤλθαν εἰς τὴν Κύπρον µε- τὰ τὴν κατάληψιν τῆς Παλαι- στίνης ὑπὸ τῶν [διότι ἡ Κύπρος ἀπὸ πολλοῦ Γεἶχε παύσει νὰ εἶναι εἰδωλο- Γλατρική, Αν δὲ πάλιν ὑπὸ 'τὴν ὀνομασίαν Ἔλληνες ἐν- Ινοεῖ τοὺς Βυζαντινοὺς τότε ᾿ποῦτο εἶναι μὲν σύμφωνον μὲ τὴν αἰτίαν ποὺ ὤθησε τοὺς τριακοσίους νὰ ἔλθουν εἰς [ Κύπρον, ἀλλὰ δὲν ἐξηγεῖ δι- [ατὶ ἐφοθήθησαν καὶ ἐκρύδον. ἵτο ἀφοῦ εὑρίσκοντο ἐν µέσῳ | χριστιανῶν, Γ. Βεθαίως τὸ ζήτημα τῆς Γχρονολογήσεως τῆς ζωῆς καὶ (τῶν µαρτυρίων τῶν ἱτούτων καθὼς καὶ ὁ τόπος ἱκαταγωγῆς των δὲν εἶναι τοῦ “παρόντος, Περὶ τούτου ἐγρά- :φησαν πολλά, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ λύσουν τὸ ζήτημα, (Σ υνεχίζεται) θαίως καὶ ὁ Λεόντιος Μαχαι-, πιθανώτερον, | Σαρακηνῶν, | ὁμοιάζουν μὲ µουσικὴ, χωρὶς ἁρμονία. Θἄταν ἄραγε ὑπερ- θολὴ, νὰ ὀνομάζαμε τὴν Πα- ας», ἃ ἛἜνας λαὸς ποὺ ἑνώθηκε σφικτὰ καὶ ἀχώ- τὰ ἱδανικά του, τὰ μυστικἀ σκιρτήµατα τῆς ψυχῆς του, οἱ ἀσυγκράτητοι παλμοὶ τῆς ἡρωικῆς καρδιᾶς του, Θούρια, μιά συμφωνία ἀθάνατη, ποῦταν καὶ ὄμνος καὶ δοξαστικὀό, ποὔταν αἶνος καὶ πολεμικὸς παιάν, Ένα τραγοῦδι ποὺ τοὔδωσε ἅρμο- νία, ἡ φωνὴ τοῦ δικαίου, τὸ ξεψύχηµα τοῦ ἡρωικοῦ ἀγωνι- στῆ, τὸ ξερίζωµα τῆς σάπιας ἀποικιοκρατίας, Τώρα, τὰ ἀναστάσιμα µνή- µατα τῶν λατρευτῶν παιδιῶν μας, τονίζουν τὸ καινούργιο τραγοῦδι τῆς Λευτεριᾶς. Εἶναι τὸ τρανὸ δοξαστικὸ τῆς Εἰρή- γης, Εἶναι ἡ ἀθάνατη συµφω- νία τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἑνό- τητος, Ὅμως φάλτσες Φωνές, πα- ράφωνες, προσπαθοῦν νὰ κα- ταστρέψουν τὴν ἁρμονία τῆς μαρτυρικῆς πατρίδας. Φωνὲς | σιες ἀντηχοῦν παράξενα στὸν ἐλεύθερον ἀέρα, Θέλουν κι αὐτὲς νὰ φτιάξουν δικό τους τραγοῦδι, Θἄναι τὸ τραγοῦδι τῶν σειρήνων, θᾶναι ἡ συµφῶ- γία τῆς κατάρας. Ἕλληνες καὶ Ελληνίδες τῆς [ἐλεύθερης µυριαγάπητης πα- τρίδας, Όπου κι ἄν εἶσθε, σ᾿ ] γῆς µας, προσέδτε τούτη ἑένη φωνή. Προσπαθεῖ νὰ ξε- γελάση, Μιλάει κι αὐτὴ γιὰ ἑνότητα, γιὰ Λευτεριά, γιὰ εἰ- ρήνη, Τραγουδάει κι αὐτὴ τὰ Ιἠρωικά κατορθώματα, ποὺ κά- ἵποτε τὰ θλαστημοῦσε καὶ τὰ Γκαταπρόδωνε. Πρόσεξε καινούρια γενηά. Εἶναι οἱ κράχτες τῆς ἀπιστί- ας, ἡ φωνὴ τῆς διχόνοιας, ἡ φωνὴ τοῦ συμφέροντος, τοῦ Φθόνου, τῆς καταστροφῆς, Θέ- τλει νὰ σὲ ναρκώση καὶ νὰ σὲ ἀποκοιμήση μὲ τὰ ψευτόλογα καὶ τίς κούφιες ὑποσχέσεις. Θέλει νὰ σὲ σκλαθώση καὶ νὰ σὲ κάνη ξ2ῦλο σὲ μιὰ ἐπί- γειο κόλασι, ποὺ τώρα τὴν ὁ- νοµάζει, γιὰ νὰ σὲ ξεγελάση «κοινωνία ἑνότης καὶ ἀδελφω- σύνης:., Πρέπει νὰ τὸ καταλάδης ἆ- γνε ἀγωνιστή! ᾿Ενότης χωρὶς Θεὸν εἶναι ἀνύπαρκτη. Εινό- της χωρὶς Θεὸν εἶναι ἀγέλη ἀνθρωπομόρφων τεράτων, Θὰ ἀνεχθῆς λοιπὸν τὴν ἁρμονία τρίδα µας, «νησὶ τῆς ἁρμονί- | ἀσκλάθωτος ' ριστα, κι ἔγιναν οἱ πόθοι του, : πυρωµένης͵͵ δραχνές, φωνὲς ξένες, ἀπαί- | -.- φόρο ἀγῶνα, ἐναντίον τοῦ µί- σους καὶ τοῦ διχασμοῦ, γιὰ νὰ ἐπικρατήση στὴν Πατρίδα τῶν μαρτύρων ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἐμπρὸς ἠἡρωικὲ λαέ! Κατά- ἴθεσε τὰ ὅπλα τοῦ ἐγωισμοῦ Γκαὶ τῆς φιλοδοξίας, Δῶσε τὸ Γχέρι τίµια στὸν διπλανό σου καὶ ξεκίνα, Θὰ συναντήσης υπολλοὺς στὸν δρόµο τῆς τιµῆι. Στὸν ἐχθρό, ποὺ θὰ σταθῆ Γκόντρα στὸ διάδα σου, ἀπάν- τα μ᾿ ἕνα γενναῖο ἀνδρικὸ χτύ- πηµα, Κτύπα μὲ τὸ μαστίγιο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς Πίστης. Δὲν φοθοῦνται ὅσοι «φοροῦν Γρηγοροῦν οἱ φύλακες στὸν πόλεμο, Χρειάζονται ὅμως ἄ- γρυπνοι καὶ γενναῖοι παρα- στάται καὶ φρουροὶ τῆς εἰρή- νης. Χρειάζονται στιθαρὰ χέ- ρια καὶ στήθη μὲ γενναῖες καρδιές, ἔτοιμες νὰ ἀντιμετω- πίσουν τὸν ἀναπάντεχον ἐχ- ἱθρόν. Δὲν ἐρημώνονται οἱ ἐπάλ- ἵξεις μετὰ τὴν νίκη. Δὲν ἔεκου- | Γράζονται οἱ ἀγωνιστὲς ἐπάνω στὲς δάφνες τῶν θριάµόων. | Ὁ ἀγῶνας ἐτελείωσε: [αὶ |ὁ ἀγῶνας ἀρχίζει! ᾿Αγῶνας διὰ νὰ ἀξιοποιηθοῦν οἱ θυσί- ες, διὰ νὰ κάµουµε νόμιμο κτῆμα µας τὴν «εἰρήνη καὶ τὴν ἐλευθερία, | Εἴμεθα ἐλεύθεροι. Εἶναι ὅ- [μως τόσο εὔκολο νὰ γίνουμε ἰσκλάθοι τῶν παθῶν µας, Ισκλάδοι τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς ον οι : Φιλοδοξίας µας. Σκλάθοι τῶν ὅποια γωνιὰ τῆς ἁγιασμένηςι τὴ] ἐπιτηδείων λαοπλάνων, τῶν πατριδοκαπήλων. ἐνεδρεύει παντοῦ. Στήνει πα- γίδες παντοῦ. Παραμονεύει παντοῦ. Εἴναι ὕπουλος, ἐπι- κύνδυνος ψυχοκτόνος, Καὶ τὸ χειρότερο. Ερχεται σὰν φί- λος, σὰν προστάτης. ο ὍὉ προηγούμενος ἐχθρὸς ῆτο φανερός, Τὸν ἔθλεπες µπρο- στά σου, πάνοπλο, ἀπαίσιο τύ- | Ἕνα ξερρίζωµα ποὺ ἔφερε μιὰ καινούργια ἄνθησι, ἕνα ξεθεµέλειωμα ποὺ ἔφερε μιὰ καινούρια ἀνοικοδόμησι, ἕνας χαλασμὸς ποὺ ἐδημιούργησε µιά καινούργια ζωή. Ζωὴ ποὺ τὴν κάθαραν πάναγνα νεανικὰ Γπανάκριθες θυσίες, Ζωὴ ποὺ Γπὴν ἀφθάρτησε τὸ μαρτύριο, ποὺ τὴν στεφάνωσε ἡ ἐλευθε- ρία, Μι αὐτὴ ἡ ὁλοκαίνουρ- για ζωὴ προσφέρθηκε σ᾿ ὅ- ΗΣ --- 1 ἠν Όδην Λεγεμόρίου 1908 | γέγετο ἤ χειρωτονία τοῦ. ἑῴημμι- Ισµένου. ἐπισκόπου. Ποντὸλ κ. - , . ωάννου εἲς τὸν Καβεδρικὺν ναὺν τον θώρακα της ἀλήθειας, καὶ τῆς Μόσχας. '.. ἐπίσκοπος Τωάν- μάχονται μὲ τὰ ὅπλα της «ἅ-ιγης (κατὰ κόσμον Κωνσταντῖνος γάπης, Θὰ τὸν τσακίσης, Θὰ Κικαλάεθιτς Βέντλαντ) ἐγεννήθη τὸν συνθλάση ἡ Κεφαλὴ τῆς τὺ 1400 εἲς τὴν Τετρούπυλιν, ἓν ὃ [8 'Ὁ ἐχθρὸς! αἵματα, ζωὴ ποὺ τὴν ἁγίασαν Ἐκκλησίας, 'Ο Χριστός | Ὅλοι ἑνωμένοι κάτω ἀπὸ τὸ λάθαρο ποὺ τὸ στολίζει ὁ Τίμιος Σταυρός, ὁλόψυχα ἆᾱ- Φωσιωμένοι στὸν ἡρωικόν µας Ἐθνάρχην, ἂς ἀποτελέσουμε ἕνα τεῖχος ἀπροσπέλαστο, μιὰ ἔπαλξη ἀκατάθλητη, ἕνα Μέ. τωπο Ὑρανιτένιο͵ ᾿Αδελφέ! ἡ φωνὴ τοῦ καθή- κοντος σὲ καλεῖ σὲ καινούρ- γιες νικηφόρες μάχες. ΕΓΡΗΓΟΡΣΙΣ ραννο͵ Ὁ ἐχθρὸς τῆς εἰρηνης, σὲ πλησιάζει μὲ τὸ προσωπεῖο τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐνδιαφέρον- τος, Τὸ κακὸ σὲ πλησιάζει μὲ [τὸ ἔνδυμα τῆς καλωσύνης, τὸ [σκοτάδι σὲ κυκλώνει μὲ τὴν Γἀκτινοθολία τοῦ φωτός. Τὸ δη- λητήριο σὲ φαρµακώνει μὲ τὴν ιγλύκα ποὺ ἔχει τὸ μέλι, Φύλακες γρηγορεῖτει Ποιά [ὅμως θὰ εἶναι ἡ γενναία φρου- 'ρὰ τῆς εἰρήνης ᾿Εσύ! ᾿ἘΕσὺ ποὺ γεύτηκες τὸν θρίαµόο τῆς ᾿Λευτεριᾶς, ᾿Εσὺ ποὺ ἔζησες στὰ χρόνια τῶν ἱερῶν ἀγώνων καὶ θυσιῶν. Ἐσὺ νέο γεννηά! Σὲ σένα ιοἱ ᾿Εθνομάρτυρες καὶ οἱ ἥ- ρωες, ἐνεπιστεύθησαν τὴν Λευτεριά, ποὺ τὴν ἀγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους. Εσένα κα- λεῖ ὁ Θεὸς στὸν στρατὸ τῆς εἰρήνης. Δῶσε ἀμέσως τὸ παρόν, στὸ θεϊκὸ προσκλητήριο! Ἡ Πα- τρίδα σὲ χρειάζεται, Ἔχει ἆᾱ- νάγκη ἀπὸ γενναίους καὶ δυνατούς, Δυνατοὶ ὅμως καὶ γενναῖοι, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ πι- στεύουν. ᾿Ἐκεῖνοι ποὺ λατρεύ- ουν τὸν Θεό τους! ᾿ἘΕκεῖνοι ποὺ δὲν δειλιάἑουν νὰ µετα- θάλουν τὴν ψυχή τους σὲ θῃΩ2- νο τοῦ αἰωνίου Δυνατοῦ. «ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ» ταν εὑρίσκεται σὲ ἀνάξια έρια: Ποιά ἄραγε νὰ εἶναι τὰ χέ- ρια τὰ ἀνάξια ποὺ σὲ λίγο θὰ µεταθάλουν τὴν εὐεργεσία σὲ συμφορά Μήπως εἶναι τὰ δι- κά σου Μήπως ἐσὺ εἶσαι ὁ ῥέθηλος, ὁ καταχραστής τῆς Θε' κῆς προσφορᾶς Κανεὶς ἂς μὴ θεωρήση ἄλλον ὡς ἀνάξιον. Ας θελήσουµε νὰ νίψουµε τὰ ρια, νὰ γίνουμε Πιλᾶτοι, ὅ Ὑ Ἑ τὸν μὴ χέ- καὶ ἵδα τὸ 1930 ἔλαδε τὸ απτυχίον τοῦ Γγεωλόγου, τὺ δὺ 1956 ἐπεράτωοε ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗΣ | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ | | | | | | -- Ἡ «Ποθνικὴ Πουτεσταντικὴ Ἠγκλησία» τῆς Γενεύης ὠργάνω- σε. καθημερινὰς «συγκεντρώσεις προσευγῆς» κατὰ τὴν διάµκειαν τῆς ἐν τῇ αὐτῇ πόλει συνδιαρκέ- Ψεως τῶν Ὑπουργῶν Ἠξωτερι κῶν. Ἐν τῇ λατοείᾳ ὡσαύτως πα- σῶν τῶν Ἠγκλησιῶν τῆς Γενεύης Γπροσετέβη εἰδικὴ προσευχὴ, ἀπ υ- ρῶσα εἰς τὴν κχατάπαυῦσιν τῶν ᾱ- τυμικῶν δοριμῶν. ΙΕΛΒΕΤΙΚΗ ΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ (ΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΝ Ἡφοσφάτως ἐπεσκέφῦη τὴν Γιουγκοσλαδίαν ᾿Ελθετικὴ Εκκλα- σιαστικἡὴ ᾿Αποστολὴ ὑπὸ τὴν ἆο- Χηγίαν τοῦ πάστορος Ἀέλλστερν. | γοαμµατέως τῆς Διεκκλησιαστι- κῆς δοηδείας τῶν προτεσταντικῶν : Ἰσκκλησιῶν Ἱλδθετίας, κατὰ τας ἐντυπώσεις, ὥς ἄπεκομιοεν ἡ ἀντι ΕΛΒΡΟΤΩΝΝΘΗ 0 ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΝΤΟΙ τὴν Θεολογικήν ᾽Ακαδημίαν τοῦ Λένινγκραντ. Ἐὴν ἄνοιξιν τοῦ 1958 διωοίσθη ἀντιπρόσωπος τῆς Ῥωσιχῆς Ἐκκλησίας παρὰ τῷ 1Γατριαρχείῳ Αντιοχείας. Οὔὗτος καὶ ὡς ἐπίσκοπος θὰ ἐξακολουθή- σῃ νὰ ἀντιαπρυοσωπεύῃ τὴν Ῥωσι- κὴν Ἰκκλησίαν παρά τοῖς Ἱτατρι- αθχείοις τῆς Αντιοχείας ναὶ ᾽Α- λεξανδρείας. ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ο. ἐπὶ τῆς «Υπηρεσίας τῶν Πυοσφύγων» τοῦ Παγκοσμίου Φυµόθουλίου τῶν Ἠκκλησιῶν 11ρο. ἱστάμενος Νάῦμονὸ Μάξγουελ ᾱ- Φίχετο ἐκ Γενεύης εἰς τὴν Κων- σταντινούπολιν τὴν Ότην ᾿Απρι λίου. καὶ τὴν ἐπομένην ἐπεσκέφθη τὴν . Ο. Παναγιότητα, τὸν Οἳ- κουμενινὸν ΙΠωτοιάυχην. Ἑὴν 80: ἣν Απριλίου ἀνεχώρησε διὰ τοὺς ᾽Ἁγίους, Τόπους πα τὴν Δἴγυ- πτον. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΛΙ ΕΠι ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ααπὶ τῇ ξορτῃ τῆς ἱ]αωτο μαγιᾶς εἰς τὰς µεγάλας απρωτευοῦ- σας ἐτελέσθησαν εἰδικαὶ. Άεντουυ- γίαι, τὰς ὁποίας παρηκολούθησαν (πλήθη ἑογατῶν. ΙΟ Πάπας Ἰωάννης ΚΚ έλει- τούργησεν εἰς τὴν Ἠασιλικῆν τοῦ Αγίου ΓΠέτουυ καὶ ὠμίλησεν ἔνώ- πιον 40.000 ἑργατῶν περὶ τοῦ ἐρ- γατικοῦ προθλκήµατος τῆς γοιστιανικῆς σχοπιᾶς,. -ν ΑΠΕΘΑΝΕΝ ϐ0 δι απο προσωπεία, οὐδὲν ἠδυνήθη νὰ ἆ- πομακρύνῃ τῆς Ἐκκλησίας τὴν ! πλειοφηφίαν τοῦ Γιουγκοσλαθι- ποῦ λαυῦ, οὔτε αἱ ἑλικαὶ δυσχέ-᾽ θειαι οὔτε ἡ ἄθεος προπαγάνδα, ἡ ὑποία διεξάγεται αἱ εἰς τὰ πλέον μιχοὰ χωσία. εἶναι ὁ κάθε ἕνας. Όλοι, σώσ- σωμοι ὡς εἷς ἄνθρωπος, πανί- σχυρος σιδερένιος, Κι ἄς κτυπᾶ τότε ὁ ἐχθρός, Θὰ παίρνῃ τὴν ἀπάντησι: «Σκλη- ρόν σοι πρὸς κέντρα λακτί- ζειν», Θὰ συνθλασθῇ, θὰ κο- νιορτοποιηθῇῃ' θὰ τὸν ἐξανε- µίσῃ ἡ πραγμµατικὴ ἑνότης, ἡ σύµπνοια, ἡ ἀγάπη, ἡ Πίστις, Πρόσεξε, κυρίως, ἐσὺ νέα γεννηά, ποὺ εἶσαι πλασμµένη µόνο γιὰ τὰ ὡραῖα, γιὰ τὰ ρῆνες τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀπιστίας. Τὸ παγκόσµιον ἐθαύ- ἴµασε τὸν ἡρωισμό σου καὶ τὴν Ἰθυσία σου στὸν ἀγῶνα τῆς [Ἐλευθερίας. Τώρα θὰ θαυμά- ση τὸν ἠἡρωισμό σου καὶ τὴν πίστι σου στὸν ἀγῶνα ἐναντί- ον τοῦ ἐκτρώματος ποὺ λέγε- 1χης Μόσχας 3. Αλέξιος και ἰδανικά]! Πρόσεξε ἀπὸ τὶς σει- | ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΓΚΡΑΝΤ Ἠξεδήμησε πρὸς Ἱύριον εἷς ἡ- | λικίαν 01. ἐτῶν ὁ ἈΠητροπολίτης (λένινγκραντ Ἐλευθέριος., ἰὺς τὴν Γκηδείαν παρέστησαν ὁ [Γατριαρ: ἃ Κωουτίτσχης τπαὶ Ἀικόλαος. (Α[ητοοπολίτης Κολόανας χ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ. Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αριθμ. 19159 Υιοθετοῦντες: Κρϊΐστος λανϊὸ ἐξ Ασσιας ἐτῶν 4τ καὶ Ελένη Αοίστου Δανὶὸ ὁξ [ Ασσιας ἐτῶν 48. | Ὑιοθετούμενον: Γασιλικὴ Ἡ. Χριστοδούλου ἐν Ἀοντεμένου ἐτῶν 6. Οἰονδήποτε πῳόσωπον γνωρίςον Γἔνστάσιν διὰ τὴν ὡς ἄνω ΤίοῬε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην [ἐγγοάφως πρὺς τὸν ᾿ Αοχιεπίσκο- ᾽Ἁγίων λους εἴτε τὸ ἄξιζαν εἴτε ὄχι, πέροχον ἀγῶνα µας, νὰ τὴν Σάν δῶρο Θε'ικὀ ποὺ δίνεται χαλάσουν οἱ φωνὲς τῶν ἐχ-, σὲ δίκαιους καὶ ἄδικους, ἄγα- δρῶν τοῦ ἀγῶνα, τῶν ἐχθρῶν θοὺς καὶ κακοώς, τῆς Πατρίδος, οἱ φωγνὲς τῶν! ποὺ πήγασε µέσα ἀπὸ τὸν ὅ- 'ὅλοι σὰν ἕνας ἄνθρωπος, κα-| εἶϊνι οὐρανόσταλτη, ἐξακο- λούμεθα στὸν καινούργιο νικη-! λουθεῖ νὰ λέγεται εὐεργεσία Ποιά ὅμως εὐεργεσία, ὁσον- ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ ᾿ἘΕνωμένοι] δήποτε µεγάλη, ἔστω κι ἂν ἑπομένως τὴν εὐθύνην θά ἔχουν ὅλοι οἱ ἄλλο:, πλὴν ἑαυτοῦ µας, ΄Ο ἐχθρὸς ἐνεδρεύει παντοῦ, Μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης τῆς ἑνότητος, ΓΊροσο- χήἠ! Καὶ ἑπομένως Φύλακες γρηγαρεῖτε. Καΐ, φύλακες, θὰ τὴν τοῦ ται, ἀπιστια-αµαρτια, ἔπον, ἀναγοάφον καὶ τυὺς λόγους Ἕλληνες καὶ Ελληνίδες, |ιτῆς ἐνατάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε Ἡ ἐλεύθερη πατρίδα µμᾶςι (12) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. καλεῖ σὲ καινούργιους πνευ- | ματικοὺς ἀγῶνες, Τὸ Δίκαιο ! Ἐν τῇ 1. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου, διατάσσει: ᾿Εγρήγοραις --] τῇ 350 Ἱουνίου 1909. Δραστηριότης. “ο Θεὸς τῆς] ἀγάπης, ᾿Αρχηγὸς Πανίσχυ- Ἐκ τῆς ᾿Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς µρος, εὐλογεῖ τὸν καινοὐργιον ύπρου