Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-07-15

ΤΕΤΑΡΊΤΗ, 15 Ἰουλίου 1959 Ἀ. Ὁ. ΟΚΟΝΙΝ [Λ. ΚΛΗΛΙΑ 2 'Ο Σλἠθ ἀπόφευγε ν᾿ ἆπαν- τήσει. 2 λίγο, διακόπτοντας μ᾿ ἕνα Φιαστικὸ ὀλέμμα τὸ ᾱ- Φφωνο σκύψιμό του. ὁ ᾿Αντρέ- ας ζήτησε τὴν ἄδεια νὰ φύγει. Καθὼς σηκωνόταν γιὰ νά θγεἲ. χτύπησε μὲ τὸν ἀγκώνα του ἕνα κουτάλι, Μὲ τὰ χον- τροπάπουτσά του, προχώρησε ἀδέξια πρὸς τὴν πόρτα. Ἔγινε καὶ πάλι σιωπή, Α- φοῦ τέλειωσε τὸ φαγητό του, ὁ αἰδεσιμότατος Σλἠθ σηκώ- θηκε ἀργά, καὶ ἕΣαναπῇγε, χωρὶς νὰ φαίνεται ὅτι τὸ κά- γει ἐπίτηδες, στὸ ξεφτισμένο χαλὶ ποὺ ἦταν μπροστὰ στὸ τζάκι, ᾿Ανοίγοντας τὰ πόδια του. μὲ τὰ χέρια ἑνώμένα πί- σω ἀπ᾿ τὴν πλάτη του. κοίτα- ξε μὲ τρὸπο τὸν ἡλικιωμένο συνάδελφό του, πού. καθισμέ- νος ἀκόμα, εἶχε ἕνα παράξε- νο ὕφος ἀναμονῆς. Θεέ µου. συλλογίστηκε ὁ Σλήθ, τὶ ἀξι- οθρήνητη ἐμφάνιση τῆς ἵερο- σύνης, ὁ θλιθερὸς αὐτὸς γέρος μὲ τὸ τριμμένο ράσο. τὸ δρώ- µικο γιακά, καὶ τὸ χλωμὸ µαραμένο δέρµα! Στὸ ἕνα του μάγουλο ἤταν ἕνα ἄσχη- µο σημάδι, σὰν ἀπὸ παλιὰ πληγή, πού, περνώντας ἀπ] τὴν κάτω θλεφαρίδα, ἔμοιαζε νὰ σκίζει τὸ κεφάλι ἀπ' τ᾽ ἀπάνω πρὸς τὰ κάτω καὶ πρὸς τὰ πλάγια, ᾿Ο λαιμὸς του ξ. δινε τὴν ἐντόύπωση πῶς ἦταν στραθός, ταιριασµένος μὲ τὸ κοντὸ κουτσό του πόδι. Τὰ µά- πια του. συνήθως χαμηλωμέ- να, ἔπαιρναν ἔτσι, τὶς σπάνιες φορὲς ποὺ τὰ σήκωνε, μιὰ διαπεραστικἡ ἀμεσότητα, πα- άξενα δυσάρεστη. «Ὁ Σλἠθ ἑερόθηξε. Ἔκρι- νε πὼς ἦταν καιρὸς νὰ µιλή- σει, καί, προσπαθώντας νὰ 6ά- λει κάποια ἐγκαρδιότητα στὴ φωνή του. -- Πόσον καιρὸ ἔχετε δωπέ- ρα, πατερ-Τσίσχολµ ρώτησε, -- Δώδεκα μῆνες, --Α. ναί. Ὁ Σεθασµιότα- τος φέρθηκε μὲ πολλὴ καλο- σύνη στέλνοντάς σας, μόλις γυρίσατε, στὴν ἑνορία ὅπου γεννηθήκατε. --Κι ὅπου γεννήθηκε κ κεϊνος ! ὍὉ Σλὴθ ἔγειρε τὸ κεφάλι μὲ. µελιστάλαχτο ὕφος, -- Τὸ ἤξερα πὼς ὁ Σεθα- σµιότατος εἶχε κι αὐτὸς τὴν τόχη νὰ γεννηθεῖ ἐδωπέρα. Γιὰ νὰ δοῦμε.. Πόσων ἐτῶν εἶστε, πάτερ ΓΠλησιάζετε τὰ ἑθδομήντα, δὲν εἶν᾽ ἔτσι ὍὉ ἐφημέριος Τσίσχολµ ἕ- Ύνεψε έναί», καὶ πρόσθεσε μὲ ἁπλο'ι.κὀ καμάρι: -- Δὲν εἶμαι γεροντότερος ἀπ᾿ τὸν Ανσελ Μήλεῦ, Ἡ οἰκειότητα αὐτὴ ἔκανε τὸν Σλὴθ νὰ σουφρώσει ἐλα- φρὰ τὰ φρύδια του, ἔπειτα ὅμως χαμογέλασε μὲ συγκα- τάθαση καὶ εἶπε: --Ἡ ζωὴ σᾶς µεταχειρίστη- κε πολύ διαφορετικά. Μὲ δυὸ λόγια (ὁ αἰδεσιμώτατος ἴσιωῶ- σε τὴν πλάτη του, σταθερὸς ἀλλὰ χωρὶς σκληρότητα), ὁ Ἐπίσκοπος κι ἐγὼ εἴμαστε τῆς γνώμης ὅτι οἱ µακρόχρο- νες καὶ πιστὲς ὑπηρεσίες σας θᾶπρεπε πιὰ ν᾿ ἀνταμειφθοῦν -- ὅτι θᾶπρεπε. δηλαδή, ν΄ ᾱ- ποσυρθεῖτε, Μιὰ παράξενη σιωπὴ ἁπλώ- θηκε στὸ δωμάτιο, ο --Μὰ δὲ θέλω ν᾿ ἀποσυρθῶ, --Ἔχω τὸ δυσάρεστο καθῇ- κον. εἶπε ὁ Σλήθ, κοιτάζον- τας ἐπίμονα τὸ ταθάνι, νά ἐξετάσω τὸ ζήτηµα ἐπὶ τόπου, γιὰ νὰ κάµω ἔπειτα ἀναφορὰ στὸν Σεθασμιώτατο, Γίνονται ἐδωπέρα πράγματα τελείως ἀπαράδεκτα. Τι πράγματα 'Ὁ Σλὴθ ἔκαμε μιά χειρο- νοµία ἀνυπομονησίας, --Δὲν εἶναι οὔτε ἕνα οὔτε δυό! Πρέπει λοιπὸν ν᾿ ἀπαριθ- µήσω τίς,͵, ἀνατολίτικες ἔκκεν- τρικὀτητές σας -“λυπᾶμαι πολύ. ἔκαμε ὁ γέρος, καὶ μιά φλόγα ἄρχισε νὰ φαίνεται στὰ µάτια του. Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ἔζησα τριαν- ταπέντε χρόνια στὴν Κίνα. --Τὰ ἐνοριακά σας ζητήµα- τα εἶναι ἐξαιρετικὰ μπερδεµέ- να, -“Μήπως ἔκαμα χρέη --Πῶς θέλετε νὰ τὸ ξέρου- µε Είναι τώρα ἕξι μῆνες, ποὺ δὲν ἔχουμε πάρει καμιὰ ἀνα- φορά σας γιὰ τὶς τριµηνιαῖες ἐνοριακές σας εἰσφορές, (ΠΠ φωνὴ τοῦ Σλἠθ ὑψωνόταν, κι ὁ τόνος του γινόταν Υρηγορό- τερος) Ὅλα.., ὅλα εἶναι ἀντι- κανονικά, Λόγου χάρη, ὅταν πέρασε ἀπὸ δῶ τὸν τελευταῖο µήνα ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ οἵ- κου Μπλάντ, τοῦ πληρώσατε τὸν τριμηνιαῖο του λογαρια- σιὸ σὲ πενταροδεκάρες! -“Μά ἔτσι τὰ εἶχα πάρει τά λεφτά, ΄Ο πατερ-Γσίσχολμ κοιτοῦσε τὸ φιλοξενούμειό του μὲ συλ- λογισμένο ὕφος. καὶ τὸ ὄλεμ- μα του ἔμοιαζε νά τὸν διαπε ϱ- νάει χωρὶς νὰ τὸν θλέπει, -Ἠμουν πάντα ἀδέξιος στά χρηματικἁ ζητήματα. Δὲν εἶχα ποτὲ στὴ ζωή µου λεφτά, κα- ταλαθαίνετε... Μὰ στὸ κάτω- κάτω, νομίζετε πὼς τὰ λεφτά ἔχουν τόσο τρομερὴ σήμαιέᾶς Γεμάτος ἁμηχανία, ο αἰδε- σιµότατος Σλἠθ αἰστάνθηκε ὅτι κοκκίνιζε, ΣΑ Ε- [η). ΡΛΙΛΗΛ) | --ὍὉ κόσμος ὅμως τὰ σχο- λιάζει ὅλ᾽ αὐτά, κύριε ἐφημέ- ριε... --Αλλωστε, μιλοῦν καὶ γιὰ µερικὰ κηρύὐγματά σας.͵. γιὰ τὶς συμθουλὲς ποὺ δίνετε... σὲ µερικὰ δογματικὰ ζητήματα... Συμθουλεύτηκε ἕνα κομψὸ σημειωματάριο μὲ πέτσινο κάλυμμα, ποὺ κρατοῦσε στὸ χέρι του, --Εἶναι ἐπικίνδυνα πρωτότυ- πες, --᾿Αδύνατο | -Τὴν Πεντηκοστή, εἴπατε στὸ ποίµνιό σας: «Μἠ φαντά- ζεστε πὼς ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν εἶναι στὸν οὐρανό... Τὴν κρατᾶτε στὰ χέρια σας... Ἠ. Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ὑπάρχει παντοῦ. Δὲν ἔχει ση- µασία σὲ ποιὸ μὲρος θρίσκε- ται», Ὅσην ὥρα ὁ Σλἠθ ξεφύλλι- ζε τὸ σηµειωματάριό του, τό- σο τὸ σούφρωμα τῶν φρυδιῶν του γινόταν ὅλο καὶ πιὸ ἀπο- δοκιμαστικό, ἱ -“δὰ κ ἕνας ἀχαρακτήρι- στος συλλογισμός, ποὺ εἰπώ- θηκε τὴ Μεγάλη Βδομάδα: «Οἱ ἄθεοι δὲν πηγαίνουν ἴσως ὅλοι στὴν κόλαση, Εγὼ γνώ- ρισα κάποιον ποὺ δὲν πῆγε. Ἡ κόλαση προορίζεται µόνο γιὰ κείνους ποὺ Φφτύνουν τὸ Θεὸ κατάµουτρα»! Καὶ ὑπάρ- χει τὸ ἑξῆς καταπληκτικό: «Ὁ Χριστὸς ἦταν τέλειος ἄνθρω- πος.μὰ ὁ Κομφούκιος εἶχε πε- ρισσότερο τὸ αἴσθημα τοῦ χιοῦμορ!» Ὁ Σλὴθ γύρισε μὲ ἀγανά- κτηση τὴ σελίδα. -Ἔπειτα, τὸ ἀπίστευτο αὖ- τὸ ἐπεισόδιο: Μιὰ ἀπὸ τὶς κα- λὐτερές σας ἐνορίτισες, ἡ κυ- ρία Γκλέντενιγκ, ποὺ Φφυσικὰ δὲ φταίει διόλου ἡ κακοµοί- ρα ἐπειδὴ εἶναι πολὺ παχιά, ἣρθε νὰ σᾶς ζητήσει συµόθου- λές, κι’ ἐσεῖς, ὁ πνευμµατικὸς ὁδηγός της, τὴν κοιτάξατε ᾱ- πὸ πάνω ὥς κάτω καὶ τῆς εἴ- πατε: «Βὰ τρῶτε λιγότερο: ἡ πύλη τοῦ παραδείσου εἶναι πο- ραγε νἁ ἐξακολουθήσω Μὲ ἀποφασιστικὴ χειρονοµί- α, ὁ αἰδεσιμότατος 2λἠθ ἔα- γάκλεισε τὸ σημειωματάριό του. Τὸ λιγότερο ποὺ μπορεῖ κα- γεὶς νὰ πεῖ εἶναι ὅτι, καθὼς φαίνεται, ἔχετε χάσει τὸν ἔλεγ- χο τοῦ ποιμνίου σας, -“Μὰά δὲν ἔχω καμμιά διάθε- ση νὰ ὑποδουλώσω τὸ ποίµνιό µου, εἶπε ὁ ἐφημέριος, προσπα- θώντας νὰ διατηρήσει τὴν ψυ- χραιμία του. Ὁ Σλἠθ ἄλλαξε χρῶμα. Δὲν εἶχε διάθεση νὰ παρασυρ- θεῖ σὲ θεολογικὲς συζητήσεις μ’ αὐτὸν τὸν ἀνάπηρο τρελό- γερο. -Ὑπάρχει καὶ τὸ ζήτημα αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ, ποὺ εἴχατε τὴν κακἡ ἰδέα νὰ υἱοθετήσετε. -Ποιὸς θὰ τὸ κοιτοῦσε ἂν δὲν τὸ φρόντιζα ἐγώ --Οἱ ᾽Αδελϕές µας τοῦ Ράλ. στον, Εἶναι τὸ καλύτερο ὀρφα- νοτροφεῖο τῆς ᾿Επισκοπῆς, (υνεχίζεται) 0 ΠΡΊΦΗΤΗΣ ΕΛΙΣΣΜΔΣ (συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος) εἰς τὸ στόµα τοῦ παιδίου, τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τοὺς ὀφθαλ- μοὺς τοῦ παιδίου καὶ τὰς χεῖ- ρας του εἰς τὰς χεῖρας τοῦ παιδίου, «τοῦτο ἔγινε ἑπτὰ φορᾶς», Τὸ παιδίον ἐθεομάν- θη καὶ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς του, καὶ τὸ παρέδωσεν εἰς τὴν μητέρα του ἡ ὁποία ἐγονάτι- σε καὶ προσεκύνησε καὶ ηὖχα- ῥίστησε τὸν εὐεργέτην της, Δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸν περιῶρισμένον αὐτὸν χῶρον νὰ ἀναφέρῃ κανεὶς ὅλας τὰς θε- ῥραπείας καὶ τὰ θαύματα τὰ ὁποῖα ἔκαμε ὁ Προφήτης ἙἛ- λισσαῖος. Δύναται ὅμως ὁ ἆ- ναγνώστης νὰ ἀναγνώσῃ αὐ- τὰ εἰς τὸ θιθλίον Δ΄ Βασιλει- ὢν ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκη. Ὡς ἐπίλογον τῶν ὀλίγων αὐτῶν γραμμῶν τὰς ὁποίας ἐγράφαμεν σηµειώνομεν τὸ γε- γονὸς αὐτὸ τὸ ὁποῖον συνέθη μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Προφή- του. Εν ἔτος μετὰ τὸν θάνα- τον τοῦ ᾿Ελισσαίου οἱ ᾿Ισρα- ηλίται ἤθελον νὰ ἐνταφιάσωσι ἕνα νεκρὀν, Γὴν στινμὴν ὅμως ἐκείην ἐφάνησαν µµακρόθεν λησταὶ Μωαθῖται οἱ ὁποῖοι ἤεχοντο πρὸς αὐτούώς., Οἱ ᾿Ισραηλῖται ἐφοθήθησαν καὶ, γρήγορα- γρήγορα ἄνοιξαν ἕ- να τάφον καὶ ἔρριψαν µέσα τὸν νεκρὀν καὶ ἔφυγαν. ΄Ο τά- ᾳος αὐτὸς ἦτο τοῦ Προφήτου Ἑλισσαίου, Όταν ὁ νεκρὸς ὄγνιξε τὰ ὁστᾶ τοῦ Προφήτου ἀνέζησε καὶ ὠρθώθη εἰς τοὺς πόδας του, Όταν ἐπλησίασαν οἱ Μωαθῖται καὶ εἶδον τὸν νε- κρὸν ἀνανστάντα κατελήφθη- σαν ἀπὸ φόθον καὶ ἔφυγαν, Διὰ τοῦ θαύματος αὐτοῦ ἐτί- µησεν ὁ Θεὸς τὴν μνήμην τοῦ ἀνθράπου ὁ ὁποῖος ἦτο εν τῇ ζωῇ Θεόν, λὺ στενή», Μὰ εἶν᾽' ἀνάνγκη ἄ- ' Γποὺ δὲν ἀφθωσιωμέιος. εἰς τὸν [τὴν στοργικἡ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 1Η» ο ο Ευ -υυ-υ- μυ υπ ο... ΕΕ ο ο 1 Ἔνας κόσμος Χχωρὶς ἡλιο. μιὰ νύχτα χωρὶς ἀστέρια, ἕνα σῶμα ἄψυχο, ἕνας ἀγωνιστὴῆς χωρὶς δύναμµι, ἕνας ἄνθρωπος Χωρὶς πατρίδα, µμιὰ καρδιὰ χωρὶς εὐτυχία: νὰ τὶ εἶναι ἡ ψυχἠ χωρὶς τὸν Θεό. Πολλὲς εἶναι οἱ ψυχὲς ποὺ θέλησαν νὰ ζήσουν μιὰ τέ- τοια ζωή. Πολὺ ζωντανὰ πα- ρουσιάζει τὸ δρᾶμα τῶν ψυ- χῶν αὐτῶν, ὁ Δάντης στὸ τρί- το ἄσμα τῆς «[ολάσεως». Μιὰ αἰώνια ἀνησυχία τὶς σέρ- νει ἐδῶ κι ἐκεῖ, καὶ τὰ δά- κρυά τους ποτὲ δὲν σταµα- τοῦν. Ὑποφέρουν μαζὶ μὲ τοὺς δειλοὺς ἐκείνους ἀγγέλους ἐπαναστάτησαν μὲν κατὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν εἶχαν ὅ- µως καὶ τὸ θάρρος νὰ τὸν ἆ- ναγνωρίσουν φανερά. «Ὢ πῶς µοιάζεις ζωή µου Χχωρὶς Θςό, σὰν ἕνα καράθι χωρὶς καπετάνιο. Πόσο φτωχὴῆ καὶ ἅθλια, µακρυά Του, σὺ ποὺ εἶσαι τόσο πλούσια κι’ ὡραία {κοντά Του». εἶχε τραγουδήση κάποτε ὁ Σοὔμπερτ. Μέσα στὴν ψυχἠ κάθε ἀν- θρώπου καίἰει ὁ πόθος γιὰ ἕ- να καλύτερο κόσµο, πιὸ εὖ- γενικὸ καὶ πιὸ τέλειο. Αὐτὸς ὁ πόθος καὶ ἡ λαχτάρα ποὺ σινέχει ὅλες τὶς ψυχές, ἀράγε νὰ μᾶς δόθηκαν ἔτσι ἄσκοπα Οχι! Χίλιες φορὲς Οχι! καὶ τὸ τέλειο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τίποτ ἄλλο, ἐκτὸς ἀπ᾿ τὸ Θεό. ᾿Εὰν πιστεύης, ἄνθρωπέ µου, πράγματι στὸν Ἕνα καὶ Μο- ναδικὸ Θεό. εἶσαι δυνατός. ᾿ἘΕὰν λατρεύης ὁλόθερμα τὸν Πλάστη σου κι ἀκολουθῆς τὸν δρόµο ποὺ σοῦ χάραξε, εἶσαι γεμάτος εὐτυχία καὶ χαρά. ἘΕὰν φωτίζης τὴν ἀκριθὴ ψυ- χή σου μὲ τὸ δικό του τὸ φῶς, μπορεῖς νὰ γίνης καὶ σὺ λυ- τρωτὴς καὶ ψαρᾶς ἀνθρώπι- νων ψυχῶν. Χριστιανός, σημαίνει ἄν- θρωπος δυνατός! Χριστιανός, θὰ πῆ ψυχἠ πλημμυρισμένη ἀπὸ χαρά! Χριστιανός, σηµαί- νει ψυχἠ ὁλόλευκη, καθαρὴ καὶ ἁγνή, ψυχἠ λυτρωμµένη. -Ἀνθρωπε!ι Μάθε ὅτι ὁ Θεὸς σὲ ἀγαπᾶ πολὺ γιατὶ εἶσαι τὸ πλάσμα ποὺ ὁ ἴδιος σοῦ ἔδωσε πνοή, καὶ εἶσαι δε- µένος στενὰ καὶ ἀχώριστα µα- ζέ του. Γιὰ τὴ δική σου τὴν ἀγάπη, ἔγινε ἄνθρωπος κι ἔ- ζησε σιµά, κοντά, µαζί σου. | Ἐσὺ ὅμως δὲν τὸν ἀγάπησες ὅσο ᾿Εκεῖνος' ἀπεναντίας τὸν ἔδιωξες ἀπὸ τὴ ζωή σου, τὸν ὕθρισες, τὸν πρόδοσες, τὸν ἐγκατέλειψες, τὸν περιφρόνη- σες, τὸν θανάτώσες. Δὲν σὲ πλήρωσε ὅμως μὲ τὸ ἴδιο νό- µισµα. ᾽Αλλά σὲ θοήθησε καὶ σὲ θοηθᾶ νὰ τὸν πλησιάσης. Τρέχει ὁ ἴδιος ἀκόμα νὰ σὲ θρῆ καὶ νὰ σὲ σώση. ὌἜγινες τὸ ἀπολωλὸς πρό- 6ατον καὶ Αὐτὸς ὁ καλὸς Ποιμήν, ἔτρεξε καὶ σὲ δρῆκε πεσμµένο στὸν κρηµνό, πληγω- µένο ἀπὸ τὰ ἀγκάθια τῆς ἆ- µαρτίας καὶ σοῦ χάρισε τὴν ἀγκαλιά Του. Εζησες σὰν ἄσωτος υἱὸς καὶ Αὐτὸς ἔσφαζε τὸν µόσχον τὸν σιτευτόν, γιὰ νὰ διασκε- δάση καὶ νὰ χαρῆ γιὰ τὸν Ψψυρισαό σου. στὴν πατρική Του ἀγκαλιά. Γιὰ χάοι δική σου ἔγινε καλὸς Σαµαρείτης, γιὰ νὰ ξεπλύνη τὶς πληγὲς τῆς κτυ- πηµένης καὶ καταµατωμένης Ψυχῆς σου, ἀπὸ τὰ θέλη τῆς ἁμαρτίας. Σοῦ ἁπλώνει λοιπὸν ἀνοι- χτὰ τὸ σπλαχνικό Του χέρι καὶ σὲ παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώ- σης καὶ σὺ τὸ δικὀ σου, ν'΄ νὰ θαδίσετε μαζὶ τὸν δρόµο τῆς λύτρωσης. Σοῦ ἀνοίγει ἀγκαλιά Του καὶ σὲ περιμένει νὰ τοῦ ζητή ΗΕ ΕΙΚ σε! ΔΙΔΒΛ Πρέπει νὰ ὑπάρχη τὸ αἰώνιο!. ᾿ . ΡΕ εὐδοκίας, ἔψαλλαν οἵ ΑΥγε- Μὲ τὴν αὐγή, ἁπλὸς κι’ ἐγὼ σὰν τὰ ἥσυχα παιδιά, ποὺ δὲν θὰ κάµουνε ποτέ πράξη ἀπαγορευμένη, μὲ τὴν αὐγή, ὁλοκαίνουργος κι’ ἁγνός, µέσ᾽ στὴ δροσιά, Σὲ προσκυνῶ μὲ μιά ψυχή, Θεέ µου, ἀναπαυμένη. Πολὺ μ’ ἀρέσει τὴν πρωινή µου κλήση νὰ Σοῦ στέλνω: Δὲν εἶχα ἀκόμα τὸν καιρὸ νὰ κάµω τὸ κακό, καὶ νιώθω γιὰ τὸν δύστυχο μὰ κι νιώθω λιγότερη ντροπὴ κι ὅλο τὴ σκέψη φέρνω στὸ πῶς νὰ κάµω πιὸ καλὰ λόγο, ἔργα, λογισμό µου, 3, ἄδολο ἑαυτό Ωω, τούτ᾽ ἡ ἀνέκφραστη δροσιά, ἡ πρωϊνή, Πατέρα, σὰν πανωφόρι διάφανον ἀπὸ λεπτὸ μετάξι! Παρακαλῶ, Πατέρα µου, μ’ αὐτὸ νὰ μὲ σκεπάσης γιὰ ὅλη µου τὴ µέρα| Μά, τώρα, πρὶν καλὰ καλά τελειώση ἡ προσευχή µου, στὸν κόσµο καὶ στὴν ταραχἡ καὶ πάλι θὰ γυρίσω. ”Ω, κάµε, ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς κι’ ὡς νάρθη ἡ νύχτα πίσω, νὰ νιώθω ἁγνὴ καὶ δροσερἠ σὰν ὄρθρο τὴν ψυχή µου, καὶ νὰ τὴν νιώθω ἁδιάκοπα νὰ ὑψώνεται ἁγνισμένη, καὶ πάντα ν᾿ ἀνεθαίνη | ΛΟΥ.Τ (μετάφρασις Γ, Βερίτη) πο ο Ἡν ο --- -υ--υ- -. υυ-υ ο υ υ-υ υυυ- -υ--- Πλ Ὁ υ- υ -υ-ὃ --υ--” ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΙΣ ΛΥΓΗΣ µου, ΛΕΦΕΒΡ ΕΕ ΚΙ ΕΙΚ ΕΕΚ ΕΙ ΕΙΠΕ ΕΒΕ ΣΙΗΜΙΙΕ ΙπΙ ΚΕΙ ΙΕ ΕΕ: ΕΒΕ ΙΕ ΙΕ ΕΙ ΔΙΕΓΕΙΡΕΙ ΒΣΙΕΙΙΕΙΙΒΙΙΒΙΙΕΙ ΙΕ) ΜΕΣΙΕ ΕΙ ὃς ἵὑ - -- -υ-υ-ὂ- ὐ. Ὑπὸ δ. ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ σης συγγνώµην καὶ νὰ κλά- Ψης πεσµένος στὰ πόδια του καὶ νὰ ζητήσης τὴ λύτρωση. Ὅμως ἀρνεῖσαι! Γιατί Για- τὶ δειλιάζεις Γιατὶ εἶσαι ᾱ- δύνατος γιατὶ σὲ θαραίνουν οἱ ἁμαρτίες. Γιατὶ τά φτερὰ τῆς ψυχῆς σου εἶναι πληγω- μένα καί δὲν μπορεῖς νὰ πετά- ξης ἴσα μὲ τὸ θρόνο τοῦ Θε- οὗ, Μἠ ἀπαγοητεύεσαι ὅμως. ᾿Εὰν θελήσης θὰ Ανοιξε τὴν καρδιά σου καὶ τὶς κλειστὲς θύρες τῆς µαυρι- σµένης Ψυχῆς σου κι ἄφησε νὰ χυθῆ τὸ φαρμάκι ποὺ τὴν μολύνει. Μὴ φοθᾶσαι. Αὐτὸς θὰ σὲ δεχθῆ καλόκαρδα ὅπως δέχτηκε καὶ τὸν ἄσωτο, Φφτά- νει νὰ μετανοιώσης εἰλικρινὰ Μἠ ξεχνᾶς ὅτι ἕνας “Άγιος Αὐγουστῖνος Ἆταν πρὶν μιὰ ζωντανὴ προσωπογραφία ἂἄν- ἠθικότητος καὶ ἁσωτίας, ὅτι ἕνας ᾿Απόστο[ος Παῦλος ἥτα- νε Φφανατικὸς διώκτης τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῆς Θρησκείας ποὺ ἀφιέρωσε ὁλόκληρη τὴν ὑπόλοιπη ζωή του, γιὰ τὴν ἐξάπλωσή της. Εἶναι λοιπὸν Θρησκεία λυ- τρὤὠσεως ὁ Χριστιανισμός. Καὶ ὡς Θρησκεία λυτρώσεως εἶναι καὶ Θρησκεία χαρᾶς. Χαρὰν ἔφερε μὲ τὴν ᾿Ανά- στασί του ὁ Θεάνθρωπος. Χα- ρὰν εὐχήθηκε στὶς µυροφόρες μετὰ ἀπ᾿ Αὐτὴν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ὕμνους χαρᾶς καὶ λοι πάνώ ἀπὸ τὴ μικρὴ Βη- θλεέµ. Χαρὰν ὑπεσχέθη σ᾿ ὅ- σους ὑποφέρουν καὶ ἀγωνίζον- ται ἕνεκα τῆς δικῆς Του πί- στεως. Χαράν!ι Οχι πρόσκαιρη, ξεφτισµένη, παροδικήν. Αλ} χαρὰν ψυχικήν, αἰωνίαν, πραγµατικήν. Χαρὰν ποὺ ἵκα- νοποιεῖ τὸν μµεγαλύτερον ϐ6η- σαυρὸ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ψυ- ή. Ὑπάρχει ὠραιότερη χαρὰ ἀπὸ ἐκείνην ποὺ γιώθης, ὅταν κάνεις τὸ καλό Ὑπάρχει ἁ- γνότερη χαρὰ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ νιώθεις σὰν σώσης μιὰ χαμέ- νη ψυχή Υπάρχει μµεγαλύτε- ρη χαρά, ἀπὸ ἐκείνη ποὺ αἰ- σθάνεσαι, ὅταν ἔχης κάνει τὸ καθῆκον σου ἀπέναντι τοῦ Θε- οὗ, ἔστω κι ἂν ὑποφέρης κι ἀγωνίζεσαι σκληρά, γι αὐτό Γιὰ νὰ µπορῆς ὅμως ν’ ᾱ- γωνίζεσαι, νὰ παλεύης καὶ νὰ θγαίνης νικητής, πρέπει νὰ εἶσαι δυνατός. Πρέπει νὰ κάνης τὴν καρ: διά σου θράχο καὶ τὴ ψυχή σου ἀτσάλι. Καὶ τὴ δύναμι αὐτὴ κοντά Του θὰ τὴ ὀρῆς. Κοντὰ σ᾿ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ πιὸ δυνατός, σ) Αὐτὸν ποὺ νί- κησε τὴν ἁμαρτία ποὺ κατα- πάτησε τὸ κακό, ποὺ θριάµ- θευσε κατὰ τοῦ θανάτου. Γιὰ πρόσεξε! Θὰ ἔχης στὸ πλευρό σου, ὁδηγὸ καὶ συν- οδοιπόρο Αὐτόν, ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ τὸ φῶς καὶ ἡ δύναμι τοῦ κόσμου. Θὰ εἶσαι δυνατὸς µπορέσης. ! καὶ θὰ νικᾶς ὅλους τοὺς ἐχ- [θρούς σου. Θὰ παλεύης καὶ [9 ἀνεθαίνης ψηλά. Θ᾽ ἀγωνί- [ζεσαι καὶ θὰ θριαµθεύης. Θὰ κατορθώσης νἁ γίνης τὸ ἆ- λας τῆς γῆς. Θὰ εἶσαι ἡ πό- ἵλις ποὺ θὰ φαίνεται καὶ θὰ φωτίζη ἀπὸ τὴν πλαγιά τοῦ φᾳλόφου ψηλά. Θὰ γίνης ὁ φά- Γρος ποὺ θὰ φωτίζης τὶς σκο- τεινιασµένες ψυχές. Γ Ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ ἱθριαμθεύει. Μήπως δὲν εἶναι ἡ Χριστιανικὴ δύναμις, ποὺ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ὅ- περπηδᾶ τὸ κακό, νὰ νικᾶ εἰς τοὺς ἀγῶνας Μήπως τὸν θρίαµόθον αὐτό, δὲν τὸν εἶδες ὁλοζώντανο καὶ δὲν τὸν ἔζη- σες εἰδικὰ ἐσὺ παιδὶ τῆς Κύ- πρου Μήπως δὲν εἶναι ἡ δική Του ἡ δύναμµι, ποὺ σὲ λύτρω- σε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς δουλεί- ας Δὲν εἶναι ἡ δική Του ἡ δύναμι ποὺ σ᾿ ἔκανε τώρα ἐ- λεύθερο, ποὺ διέλυσε τὴν σά- πια δύναµι τῶν τυράννων σου -Ἐξακολουθεῖς λοιπόν, ν᾿ ἀρνῆσαι καὶ ν᾿ ἁδιαφορῆς γιὰ τὴν ὡραιότερη, τὴν πιὸ ἀλη- θινή, τὴν θαθύτερη, τὴν ἴδανι- κώτερη θρησκεία τῶν ἀνθρώ- πων ᾿Εὰν ὄχι, τότε: «ὁ µι- σθὀς σου ἔσται πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς». ᾿Εάν ὅμως τὸ κά- νεις, εἶσαι ἄθλιος, ἀχάριστος, ἀρνητὴς καὶ προδότης καὶ ἡ ιζωή σου ἄδεια καὶ ἀνάξια γιὰ νὰ τὴ ζῆς. Εἶσαι μιὰ ὕπαρξι ποὺ τὴν θασανίζουν οἱ συγ- κρούσεις τῶν ἀντιφάσεων καὶ τὸ φαρμάκι τοῦ πόνου καὶ ποὺ στὸ τέλος τὴν προσµένει ὁ τρόμος τοῦ θανάτου. Θέλεις ὅμως νὰ λέγεσαι πραγματικὸ παιδὶ τῆς Κύ- πρου Μἠ γίνης τέτοιος. Γιατὶ τέτοιους ἀνθρώπους δὲν τοὺς χρειάζεται ὁ τόπος µας. Οἱ ἄθρησκοι καὶ οἱ ἄπιστοι, οἱ ἀδιάφοροι καὶ οἱ ψυχικἀ µι- κροὶ δὲν ἔχουν θέσι στὴν δική µας γῆ. Ἡ Πατρίδα µας θέ- λει ἀνθρώπους δυνατοὺς στὴν ψυχή, θετικούς, δηµιουργι- κοός, πιστούς, ἀνθρώπους ποὺ νὰ μὴ δέχονται συγκαταθά- σεις καὶ ὑποχωρήσεις ὑπὲρ τοῦ κακοῦ. Θέλει ἀνθρώπους ποὺ νὰ ἔχουν τὴ δύναµι νὰ λὲν Οχι στὴν ἁμαρτία. Οχι στὸ κακό, Οχι στὶς ἀνθρῶπι- νες ἑνότητες, ποὺ θέλουν νά στηρίζωνται στὴν ἀθεῖα καὶ τὴν ἀπιστία. Θέλει ἀνθρώπους ποὺ ν᾿ ἀγωνιστοῦν πραγµατι- κἁ γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὴν πρὀ- 0δο τοῦ τόπου µας. Θέλει ὁ ληθινοὺς Χριστιανούς, ποὺ θά μπορέσουν νὰ κάµουν τὸ μέλ- λον Κυπριακὸν Κράτος, ὅπως τὸ θέλησε ὁ μεγάλος µας ἡ- γέτης, ὁ σεπτός µας ᾿Εθνάρ:- χης Μακάριος «Κράτος τοῦ Θεοῦ». Διάλεξε λοιπὸν κι ἀκολού- θησε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέει ἡ καρδιά σου. μπορεῖ καὶ ἀλλοιώνει ψυχές, ΠΟΛΟ Α΄ Ἑμπαιγμὸν καὶ καταισχύ- νην, ἀποτελεῖ ἡ 29η ᾿Ιουνίου τοῦ 1959 διὰ τὰ στίφη τῶν πυρρόξανθων κουρσάρων τοῦ θορρᾶ, ποὺ τυφλωµένα ἀπὸ τὴν µανίαν τῆς ληστείας καὶ τῆς ἁρπαγῆς, θέλησαν νὰ ἁλυ- σοδέσουν καὶ νὰ τροµοκρατή- σουν τὴν μαρτυρικὴν ἀνυπερά- σπιστην πατρίδα. Εἶχαν τὴν ψευδαίσθησιν ὅτι πήγαιναν νὰ ληστέψουν τοὺς «ὁμοίους» των, ἼἨθελαν νὰ ἀγνοοῦν ὅτι στὴν Κύπρον ζοῦσαν καὶ ἀνέ- πνεαν Ἕλληνες, ὅτι στὴν ΙΚύ- προν, ὑπῆρχε ἕνας καινούργιος Γερμανός, ἕνας ἀκατάόθλητος ἀρχηγὸς καὶ πατέρας, ἕνας ἀλύγ:στος ᾿Εθνάρχης. Κι ὅτι αὐτὸς ὁ ᾿Εθνάρχης το ὁ Μα- κάριος ὁ Γ΄. ᾽Αγνοοῦσαν ὅτι τὸ ἀσκλάθωτον χῶμα τῆς ἄ- παρτης Κύπρου, τὸ πατοῦσε ὁ σιδερένιος, ὁ ἀσύλληπτος Δι- γενῆς. Ηταν ποτέ δυνατὸν νὰ καταλάθουν ὅτι τὰ τείχη τῆς Κύπρου, οἱ πύργοι της, τὰ κάστρα της, οἱ ἐπάλξεις της, ἦταν τὰ ἀτρόμητα πυρω- µένα στήθη τῶν γενναίων της κι ὅτι αὐτὲς οἱ ἀναμμένες καρδιές, ἦταν ἀποφασισμένες γ᾿ ἀνάψουν φωτιὲς καὶ νὰ κά- ψουν ἀποικιοκράτες καὶ τυρ- ράνους, σατράπες καὶ δικτάτο-. ρες Χρόνοι ἀγωνίας καὶ ὑπέρτα- της ἀπογνώσεως διὰ τὸν πα- νίσχυρον καὶ πάνοπλον ἐχθβρόν. ΧἈρόνοι ἀνέκφραστου ἡἱρωϊ- σμοῦ καὶ ὁλοκαυτώματα διὰ τὸν ἄοπλον μαρτυρικὸν λαόν. Χρόνοι ἐξευτελισμοῦ καὶ αἰω- νίας καταισχύνης -- Χρόνοι ἀν- δρείας καὶ ἐθνικοῦ μεγαλείου. Χρόνοι ἀτιμίας καὶ θαρθαρό- τητος -- Ἀρόνοι τιμῆς καὶ δό- ξης! Χρόνοι κατάρας καὶ εὖ- λογίας, “Ὡς πορφύραν καὶ θύσσον τὰ αἵματα ἡ ἐκκλησία σου στολισαµένη». Τὰ αἵματα τῶν ἐκλεκτῶν της, ταν τὸ καύ- χηµά της, τὸ κραταίωµά της, ἡ δύναμή της, ἡ δόξα της, ὁ θρίαµθός της. 'Ἡ 29η ᾽Ιουνίου τοῦ 1959, γράφει τὸν πανένδο- ἔον ἐπίλογον εὐλογημένων καρποφόρων χρόνων. - Δὲν µπόρεσεν ἡ δύναμη τῆς ὕλης καὶ τῶν στρατιωτικῶν ἐξοπλισμῶν, νὰ ἐξανεμίσουν τὴν ᾿ΟὈρθόδοξον Χριστιανικὴν ᾿Οργάνωσιν. ᾽Απεδείχθησαν ἀν- ίσχυρα, τὰ µέτρα ἐκτάκτου ἆ- νάγκης, ἀνίκανα νὰ ξεθεµελι- ὡσουν ἔργον ποὺ στηρίχτηκε ἐπάνω στὴν παντοδυναµίαν τοῦ Θεοῦ µας. Λακτίσματα πρὸς κέντρα ὑπῆρξαν οἱ τρο- μεροὶ διωγμοί, τὰ ἀνακριτήρι- α, τὰ Δθασανιστήρια, οἱ ἔκφο- θισµοί, τὰ δεσµωτήρια. Οἱ Χριστιανοὶ δὲν ξέρουν µόνον νὰ προσεύχωνται καὶ νὰ δα- κρύζουν' ξέρουν καὶ νὰ ὄρον- τοφωνοῦν τὴν ἀλήθειαν ἐν και: ρῷ διωγμῶν καὶ θασάνων καὶ ν᾿ ἀγωνίζωνται ἄχρι θανάτου. Γνωρίζουν νὰ ἀντιμετωπίζουν ἀνθρωπόμορφα τέρατα, ἁπτόη- τοι καὶ ἀλύγιστοι. Γνωρίζουν ν᾿ ἀφαιροῦν μὲ τὴν τιµιότητά τους τὰ προσωπεία τῆς ψευ- τιᾶς καὶ τῆς ὑποκρισίας. Δια- κηρύττουν καὶ ἀπὸ ἐδωλείων ἀκόμη τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Μεταθάλλουν τὶς φυλακὲς σὲ Ναούς, καὶ τὶς ἀγχόνες σὲ θυ- σιαστήρια. Ετσι τὸν ἔνοιώσαν τὸν Χριστιανισμὸν οἱ πραγµα- Γτικοὶ Χριστιανοὶ στὰ Χρόνια τοῦ πολέμου. Σὰν θρησκείαν ἀγώνων καὶ θυσιῶν. Σὰν θρη- σκεία λυτρώσεως, δυνάμεως, θάρρους, ἀνδρείας, χαρᾶς, νί- κης, ᾿Αναστάσεως. Τὸν ᾿Οκτώθριον τοῦ 1955, ἡ ᾿Ορθόδοξος Χριστιανικὴ ᾿Ορ- γάνωσις νεανίδων καὶ κυριῶν, ὁλοκλήρου τῆς Κύπρου, στὴν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν της, ἕ- παιρνε γιὰ σώνθηµα τῆς χρονι- ἃς τὸ «ἀγώνισαι ἄχρι θανά- του». Σύνθημα καὶ ἀπόφασις, κανεὶς νὰ μὴ λείψῃ ἀπ᾿ τὸν ἀγῶνα τῆς λευτεριᾶς. Ὁ χειμῶνας τοῦ 1956 εἶναι σκληρός. Ὁ ἐχθρὸς κτυπᾶ ἆ- λύπητα τὴν ἐκκλησίαν καὶ τὰς Χριστιανικὰς ὀργανώσεις. Τά κατηχητικἁ σχολεῖα στιγµατί- ζονται ὡς κέντρα συνωμοσίας, ἀνταρσίας καὶ ἐξεγέρσεως. Κατασκοπεύονται τὰ παιδιά µας καὶ ἀπὸ ἀρκετοὺς «νομι- µόφρονες καὶ συνετοὺς» Ἔλ- ληνας Κυπρίους Χχαρακτηρί- ζονται αἱ εὐγενικαὶ ἐξεγέρσεις των ὣς ἀλητεία. Τὸ 1956 καὶ 1957 εἶναι οἱ αἱματοθαμμένοι μὰ καὶ εὖλο- «γημµένοι ἀλησμόνητοι χρόνοι. Η ΛΙΛΙΝΙΣΙΣ Τ0 ΜΒΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΘΗΣ (συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος) πάντα ἀνατρέπονται. ᾿Ορθῶς δὲ ἡ ᾿Εκκλησία ποιοῦσα ἀπέρ- ριψε τὴν θεωρίαν τῆς προῦ- πάρξεως τῶν ψυχῶν. Ταύτης ἀπορριπτομένης εὐοδοῦται ἡ ὑφισταμένη Χριστιανικἠ θεολο- γικἡ γνώµη καθ ἥν αἱ ψυχαὶ ἔχουν ἀρχήν, τέλος δὲ αἰώνι- ον, ἥτοι ἀθάνατοι. Αλλωστε αὐτὴ αὕτη ἡ ἔννοια τοῦ ΄διαι- ὠνίζω» καὶ εδιαιώνισις- τοῦτο ὑποδηλοῖ. Ἡ. προὔπαρξις τῶν ψυχῶν ὡς γνώµη τείνουσα νὰ κατα- λάδη αὐθεντικὴν θέσιν ἐνωρὶς καχτεδικάσθη. ὍὉ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς ἔγραφε τὰ ἑ- ξῆς: «Τὶ οὖν ἐστιν ἡ ψυχή: εἰ δυνατὸν λόγῳ τινί τὴν φύσιν ὑπογραφῆναι... Αλλοι μὲν ἄλ- [λως τὸν περὶ αὐτῆς ἀπεφήναν- το λόγον, κατὰ τὸ δοκοῦν ἕ- καστος ὁριζόμενοι, ἡ δέ ἡμε- τέρα περὶ αὐτῆς δόξα οὕτως ἔχει: Ψυγὴ οὖν ἐστι οὐσία γεννητή, οὐσία ζῶσα, νοε- ρά, σώματι ὀργανικῷ καὶ αἰ- σθητικῷ δύναμιν ζωτικὴν καὶ τῶν αἰσθητῶν ἀντιληπτικὴν δ᾽ ἑαυτῆς ἐνιοῦσα, ἕως ἂν ἡ δε- κτικἠὴ τούτων συνέστηκε φύ- σις» (Μίσηο 46. 29). Τελευταῖον δὲ κτύπημα ἡ ἐν λόγῳ θεωρία ὑπέστη ὑπὸ τῆς Πέμπτης Οἰκουμενικῆς Σ.υνό- δου ἐν ΓΚωώνσταντινουπόλει τῷ 5535 μ.Χ. ἐπὶ Αὐτοκράτορος ᾿Ιουστινιανοῦ τοῦ Μεγάλου (025-565): «Εἴ τις τὴν μυθώ- δη προὔπαρξιν τῶν ψυχῶν, καὶ τὴν ταύτῃ ἑπομένην τερατώδη ΓΙΣΜΟΣ ΠΡΛΣΗΗΣ ΤΗΣ ΟΧΗΝ ΕΛ ΛΩΝ Ὑπὸ τῆς ὑπευθύνου τῆς ΟΧΕΝεανίδων δ. Οὐρανίας Κοκκίνου Ἡ ΟΧΕΝ ἑρημώνεται, δίνει τὴν ἐντύπωσιν ὅτι «διελύθη εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη». Τὸ κτί- ριο ποὺ τώρα πανηγυρίζει τὰ ἐλευθέρια περιθάλλεται μὲ ἆ- προσπέλαστα συρματοπλέγμα- τα. Μερικά µόνο σπίτια εὑρέ- θησαν διὰ νὰ γίνουν κατ οἵ- κον ἐκκλησίαι, Καὶ ἐδῶ ἐδοκιμάσθη ἡ πί- στις τῆς Χριστιανικῆς γυναῖ- κας, καὶ στὰς πόλεις καὶ στὰ ἡρωϊκά χωριὰ µας. Παρ) ὅλον ποὺ θρέθηκαν μερικοὶ πατρι- δοκάπηλοι ποὺ γιὰ νὰ δικαιο- λογήσουν τὴν προδοτικἠν καὶ ἀναίσχυντον δειλίαν των τὴν κατηγόρησαν, ὅτι ὁ ἀγῶνας ὁ ὑπέροχος καὶ πάναγνος, ὁ ἀγῶνας ποὺ ἐνέπνευσε τὰ ᾧὦ- ῥραιότερα ἰδανικά, ὁ ἀγῶνας ποὺ ἐξάγνισε καὶ ἐκάθαρε τὴν νεότητα, θὰ τὴν διέφθειρε θά τῆς ἀφαιροῦσε τά ἰδανικά της, θἀ τὴν ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸν δρόµο: τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀγῶνας ποὺ εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸν Θε- όν, ποὺ κατευθύνετο ἀπὸ τὸν Θεόν, ποὺ κραταίωνε τοὺς µα- χητάς, καὶ τοὺς ἔκανε ἡμιθέ- ους, θὰ διέφθειρε τὶς Χριστια- νές. Καὶ τὸ στόµα, τὸ γεμάτο δηλητήριο, ἄνοιξε προφητικἁἀ διὰ νὰ ἐξαγγείλῃ τὸ µεγάλο κακόν. «Οἱ Χριστιανὲς ἀνήθι- Ίκες». Κι ἐνῷ οἱ Χριστιανὲς τῆς Κύπρου, ἀγωνίζονται ἡμέραν καὶ νύκτα, πάντα μὲ τὴν σκέ- ψιν ἑστραμμένην πρὸς Αὐτὸν ποὺ τὶς ἐπροστάτευε, καὶ τὶς ἐνίσχυε, ἔτοιμες καὶ διά τὸν θάνατον, τὴν ἴδιαν ἀκριθῶς στιγμὴν οἱ Φαρισσαῖοι καὶ ὑπο- κριταί, περίλυποι μέχρι θανά- του, ἀσφαλισμένοι στὸ σπιτικό τους συζητοῦσαν ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου τὸ ἠθικὸ κατρα- κύλημα τῶν ἀγωνιστριῶν καὶ ἀνέπεμπαν προσευχὰἁς διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ψΨυχῶν των!!! Κι ἂν θρέθηκαν μερικά ἆ- συνάρτητα γύναια, γιὰ νὰ 6ε- θηήλώσουν τὸν πεντακάθαρον κι ὁλόλαμπρον ἀγῶνα µας, ἕἔ- πρεπε νὰ κατηγορηθῇ ἀγρίως ἡ Χριστιανικὴ γυναῖκα “Ο- ποια κι’ ἂν εἶσαι ἐσὺ Χριστιανὴ ποὺ εἶχες τὴν τιμὴν νὰ δε- χθῆς ὕόρεις γιὰ χάρη τῆς µμυριαγάπητης πατρίδας, δέ- ἔου τες σὰν παράσημα. Εἶναι ἡ µοναδικἡὴ ἀνταμοιθὴ τῶν ἆ- φανῶν ἀγώνων σου. Τὸ Φεθρουάριον τοῦ 1956 ἀρχίζει πάλιν τὴν δρᾶσι της, Ἡ Ορθόδοξος Χριστιανική ᾿Ὀργάνωσις. ᾿Αξίζει νὰ γίνῃ μιὰ συντοµωτάτη ἀνασκόπη- σις. Τὸ ἱστορικὸ ὑπόγειο τῆς ΟΧΕΝ, τακτοποιῆται καὶ µε- ταθάλλεται σὲ πνευμµατικὴ κυψέλη. ᾿Αρχίζουν κάθε Κυ- ριακὴν αἱ συγκεντρώσεις τῶν Νεανίδων. Παρακολουθοῦν μὲ δίψα 120 καινούργια µέλη. Κάθε Σάόθθέατο γίνεται κύ- Κλος μελέτης Αγίας Γραφῆς, τὸν ὁποῖον παρακολουθοῦν ἀνελλειπῶς 50 νεάνιδες. Τὸ ἵ- διο ἀπόγευμα σὲ διαφορετικἡ ὥρα γίνεται κύκλος μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, τὸν ὁποῖον παρακολουθοῦν 40 ἀδελφαὶ νοσοκόµοι τοῦ Γενικοῦ Ἠοσο- κοµείου Λευκωσίας. Κάπως καθυστερημένα ἐ- πανανοίγουν τὰ κατηχητικἁ σχολεῖα, Λλέσα καὶ ᾿Ανώτερα. Ἐλειτούργησαν ϐ Μέσα μὲ 880 παιδιά, καὶ 2 ᾽Ανώτερα μὲ 750 παιδιὰ σχολῶν μέσης παιδείας, ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν καθηγητριῶν διδασκαλισσῶν καὶ ἀποφοίτων, μελῶν τῆς ΟΧΕΝΜ. ᾽Απὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ σχολικοῦ ἔτους, ἐλειτούργη-: σαν περὶ τὰ 10 κατώτερα κα- τηχητικἁ σχολεῖα εἰς Λευκω- σίαν καὶ τὰ προάστεια ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν ἀποφοίτων καὶ σπουδαστριῶν τοῦ Δ. Κολλε- γίου, μελῶν τῆς ΟΧΕΝ. Ἐλει- τούργησαν ἐπίσης καὶ 10 Χρι- στιανικαὶ μαθητικαὶ ὁμάδες διὰ τὰς µαθητρίας τῶν µέσων καὶ ἀνωτέρων Κατ. Σχολείων μὲ 220 παιδιά. Ἡ δρᾶσις τῶν παιδιῶν το πλουσιωτάτη. ᾿Α- ναφέρεται µόνον τὸ ἑξῆς. ᾿Α- πὸ προσωπικὰς των οἴκονομί- ας καὶ ὑστερήματα προσέφε- ραν τὸ ποσὸν τῶν 62 λιρῶν δι ἀγοράν θιθλίων τῶν πολι: τικῶν καταδίκων τῶν Ἰ. Φυ: λακῶν, καὶ εἰδῶν ρουχισμοῦ καὶ τροφίµων διὰ τὰς πτωχὰς οἰκογενείας, πολιτικῶν κατα- δίκων καὶ φονευθέντων. (Νυνεχίζεται) ἀποκατάστασιν πρεσθεύει, ᾱ- νάθεµα ἔστω» (α΄. ἀάναθεμα- τισµός). Τὰ αὐτὰ περίπου ἆ- ναφέρει καὶ ὁ πρῶτος ἀναθε- ματισμὸς τοῦ διατάγματος τοῦ ᾿Τουστινιανοῦ κατὰ τῶν ”Ωρι- γενείων δοξασιῶν: «Εἴ τις λέ- γει ἢ ἔχει, προὐπάρχειν τὰς τῶν ἀνθρώπων ὑΨυχάς, οἷα πρώην νόας οὔσας καὶ ἁγίας δυνάµεις, κόρον δὲ λαθούσας τῆς θείας θεωρίας καὶ πρὸς τὸ χεῖρον τραπείσας, καὶ διὰ τοῦ- το ἀποψυγείσας μὲν τῆς τοῦ Θςεοῦ ἀγάπης, ἐντεῦθεν δὲ Ψψυ- χάς ὀνομασθείσας, καὶ τιµω- ρίας χάριν εἰς σώματα κατα- πεµφθείσας, ἀνάθεμα ἔστω». Αὐτὴ εἶναι περίπου ἡ πορεί- α. τὴν ὁποίαν ἠκολούθησε, ἡ ἐν λόγῳ διατύπωσις. δΔὲν εὗρεν ἀπήχησιν, τὸ δὲ τέλος της ἡ ἱστορία. ΒΙΒΛΙΟΚΕΙΣΙΑ (συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελ. ᾽Αποστολικὴ ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου, ἕλκουσα τὸ πρὸς τοῦ- το δικαίώµα ἀναγνωρίσεως ἐξ ἀποφάσεως τῆς μιᾶς καὶ ἁδιαιρέτου ᾿Εκκλησίας, ἀἁπο- Φφηναμένης δὶς ἐν Οἰἴκουμε- νικαῖς Συνόδοις αὐτῆς, εἶναι πρώτη κατὰ τὴν ἱεραρχι- κἠν τάξιν μεταξὺ τῶν κατ ᾽Ανατολὰς Αὐτοκεφάλων ᾿Ορ- θοδόξων ᾿Εκκλησιῶν, ἐρχο- μένη κανονικῶς εὖ- θὺὸς μετὰ τὸ Πατρι- αρχεῖον 'ἱ.εροσολύ- (δυνεχίσεται) μµμων Ὁ 9 ΤΕΊΑΡΤΗ, 15 Ιουλίου 1959 «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΙΙΚΗ 1Η» « ΠΡΙΦΙΙΗΣ ΗΛΙΑΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ α΄ ᾿]διαιτέραν θέσιν µμεταξὺ τῶν θαυματουργῶν προφητῶν τῆς Π. Διαθήκης κατέχει ὁ διδάσκαλος τοῦ προφήτου Ἔ- λισσαίου, ὁ Προφήτης ᾿Ηλίας ὁ Θεσθίτης «ὁ ἐκ τῶν Θεσθῶν τῆς Γαλαὰδ καταγόμενος. (Γ΄ Βασιλ. 17,1.) Ἐφλέγετο οὗτος ἀπὸ ἔνθεον ζῆλον καὶ ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν. ᾿Ἠγωνίσθη καθ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ζωῆς του ὡς καλὸς στρατιώτης διὰ νὰ σωγ- κρατήσῃ τοὺς ᾿Ιουδαίους εἰς τὴν πίστιν πρὸς τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Ὁ Φφλογερὸς ζῆλος του καὶ οἱ ἀγῶνες του δύνανται νὰ παραλληλισθοῦν πρὸς τοὺς ᾱ- γῶνας τοῦ τελευταίου τῶν Προφητῶν τοῦ ᾿Ιώάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ηλεγχεν ὁ Πρό- δρομος τοὺς Φαρισσαίους καὶ τοὺς Σαδδουκαίους διὰ τὴν ὑποκρισίαν των καὶ τὸν ἁμαρ: τωλόν των θίον καὶ τὴν πλά- νην των καὶ δὲν ἐδίστασε νὰ ἐλέγξῃ τὸν Πρώδην καὶ τὴν Ἡρωδιάδα διὰ τὴν παράνοµον ζωήν των. ΄Ηλεγχε καὶ ὁ ᾿Ηλί- ας τὴν διαφθορὰν τῆς ἐποχῆς του, Ηλεγξε καὶ τὸν θασιλέα ᾿᾽Αχαὰό ὁ ὁποῖος ἐπέτρεψεν εἰς τὴν εἰδωλολάτριδα σύζυ- γόν του ᾿Ιεζάδθελ νὰ εἰσαγά:- ΥΠ εἰς τὸ ᾿Ισραηλιτικὸν κρά- τος τὴν λατρείαν τοῦ Βάαλ. Ὁ Προφήτης ᾿Ηλίας παρου- σιάσθη πρὸς τὸν θασιλέα ᾿Α- χαὰθ καὶ ἀνήγγειλεν εἰς αὖ- τόν, ὅτι ἕνεκα τῆς προσηλώσε- ὡς του εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ τῆς διαφθορᾶς ἡ ὁποία ἐμάστιζε τὴν χώραν του, ὁ Θε- ὃς μὲ μεγάλα κτυπήματα θὰ κτυπήσῃ τὸ θασίλειόν του, διὰ νὰ σώσῃ τὴν ἀληθῆ θρησκείαν καὶ τὸν λαόν του τὸν ὁποῖον ἠγάπα. ᾿Ανήγγειλεν εἰς τὸν ᾿᾽Αχαάό ὅτι ἐπὶ τριάµισυ χρό- για δὲν θὰ θρέξῃ καὶ µεγάλη πεῖνα θὰ ἐπικρατήσῃ. Κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ὁ ᾿Η- λίας κατέφυγεν εἰς τὸν ἔηρο- πόταµον Χορράθ ἀνατολικῶς τοῦ ᾿Ιορδάνου. Ἔκ τοῦ χει- µάρρου ἔπινε ὕδωρ, κόρακες δὲ ἔφερνον εἰς αὐτὸν ἄρτους τὴν πρωῖαν καὶ κρέας το δει- λινόν. Μεγάλη ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ. Θαυμαστὴ ἡ Πρόνοια τοῦ δημιουργοῦ διά τὰ πλά- σµατα τὰ ἀφοσιωμένα εἰς Αὖὐ Ἕνεκα ὅμως τῆς συν- χοῦς ἀνομθρίας ἐξηράνθη ὁ χείµαρρος. ἸΑλλ᾽ ὁ Πανάγα- θος Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει τὸν ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος ὑπακούει εἰς τὸ θέληµά Του. Παραγγέλ- λει εἰς αὐτὸν νὰ πορευθῇ εἰς τὴν πόλιν Σαρεπτὰ τῆς Σιδω- νίας καὶ ἐκεῖ θὰ συναντήσῃ µίαν χήραν γυναῖκα ἡ ὁποία θὰ τὸν φιλοξενήσῃ καὶ θὰ τὸν διαθρέψηῃ. Θὰ ἐπερίμενε κα- γεὶς ὅτι ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἅπ- έστελλε εἰς πλούσιον ἄνθρω- πον διὰ νὰ τὸν φιλοξενήσῃ καὶ ὄχι εἰς γυναῖκα χήραν καὶ πτωχήν. Καὶ ὅμως ὁ προφή- της δὲν διαμαρτύρεται. Ὑπα- κούει καὶ πορεύεται εἰς Σα- ρεπτά. Συνήντησε τὴν πτωχὴν χήραν ἡ ὁποία ἐμάζευε ἔθλα, πρᾶγμα τόσον συνηθισµένον ι πῶν., μα έρχωνται τῶν πόλεων καὶ νὰ ζεύουσι ἐὖλα, χάριν οἰκονο- µίας. Αὐτὴ μὲ εἰλικρίνειαν ᾱ- ποκαλύπτει εἰς τὸν Προφήτην ὅτι δὲν ἔχει ψωμὶ διὰ νὰ τοῦ δώσῃ. ἜἜχει ὅμως µίαν χού- φταν ἀλεύρου εἰς τὴν ὑδρίαν της καὶ ὀλίγον λάδι εἰς τὸ δοχεῖον της. Πηγαίνει τώρα εἰς τὸ σπίτι διὰ νὰ κάµη λα- γάναν (πίτταν) διὰ τὸν ἑαυ- τόν της καὶ τὰ παιδιά της, εὖ- χαρίστως δὲ θὰ προσφέρῃ καὶ εἰς αὐτὸν καὶ ἔπειτα ἂς ἀποθάνουν ὅλοι. Μεγαλόψυ- χος ἦτο ἣἡ πτωχἠ αὐτὴ γυναῖ- κα. ᾽Αντὶ νὰ περιφρονήσῃ τὸν Προφήτην καὶ νὰ τὸν ὑθρίσῃ ἀκόμη, διότι τολμᾷ νὰ ζητή- σῃ ἀπὸ αὐτὴν ἡ ὁποία ἠἤτο ἀλλόφυλος, ἢτο χήρα πτωχο- τάτη, εἶχε παιδια, καὶ µεγά- λη πεῖνα ἐπεκράτει, τούναν- τίον ἀνοίγει τὸ οπίτι της διά νά φιλοξενήση τὸν ἄγνωστον ξένον. 'Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπαινεῖ τὴν φιλοξενίαν της καὶ λέγει: «Ἡ φιλοξενία τῆς χή- ρας αὐτῆς ἦτο ἀνωτέρα τῆς φιλοξενίας τοῦ ᾿Αόραάμ, διότι αὐτὴ μὲν ἐφιλοξένησεν ἐκ τοῦ ὑστερήματος, ἐκεῖνος δὲ ἐκ τοῦ περισσεύµατος.. Η Φφίλο- ξενία τῆς γυναικὸς αὐτῆς ἕ- φερε τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. Τὸ λάδι καὶ τὸ ἀλεύρι δὲν ἐ- λειψαν ἀπὸ τὰ δοχεῖα τοῦ φΦι- λόξενου σπιτιοῦ. Κατά τὴν διάρκειαν τῆς πα- ραμονῆς τοῦ Προφήτου εἰς τὸ σπίτι τῆς πτωχῆς χήρας ἕνα θαρὺ πλῆγμα ἔπληξε τὸ εὔλο- γηµένο οπίτι. Ηλθε µία µε- γαλυτέρα δοκιμασία διὰ νἁἀ δοκιµασθῇ ἡ πίστις τῆς γωναι- κός, ᾿Ἠσθένησεν ἀσθένειαν σο- θαρὰν τὸ παιδί της καὶ ἀπέ- θανε. Ἡ γυναῖκα ἐξέλαθε τὴν μεγάλην αὐτὴν θλῖψιν ὡς τι- µωρίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν της καὶ λέγει εἰς τὸν ᾿Ηλίαν. «Ποία σχέσις (σύγκρισις) ὑπάρχει µεταξὸ ἐμοῦ καὶ σοῦ, ἄνθρωπε τοῦ θεοῦ Εἰσῆλθες εἰς τὸν οἶκον µου, ἵνα ἐνθυμηθῇ ὁ Θεὸς τὰς ἁμαρτίας µου καὶ τιµώρήσῃ ἐμὲ θανατώνων τὸν υἱόν µου» 'Ὁ Προφήτης ᾿Ηλίας συνεκινή- θη ἀπὸ τοὺς λόγους τῆς γυ- ναικός. ᾿Επῆρε τὸ νεκρὸ παι- δὶ τὸ ἔφερεν εἰς τὸ δωµάτιον εἰς τὸ ὁποῖον ἔμενε καὶ ἔθεσεν αὐτὸ ἐπὶ τῆς κλίνης του. Προσ- ηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπεν: «Αλοίμονον, ἹΠύριε! Αὐτόπτης μάρτυς τῆς δυστυ- χίας τῆς χήρας, ἡ ὁποία μὲ φιλοξενεῖ εἶμαι ἐγώ»! ᾿Ενεφύ- σησεν ὁ προφήτης ᾽Ηλίας τρεῖς φορὰς εἰς τὸ παιδίον τοῦτο, παρεκάλεσε τὸν ΓΚύριον καὶ εἶπε: ἸΚώριε ὁ Θεὸς ἂς ἐπι- στρέψῃ ἡ ψυχἠ τοῦ παιδίου τούτου εἰς αὐτό. Αὐτὸ καὶ ἔ- γινε. Τὸ παιδίον ἐφώναζε. Ὁ προφήτης παρέδωσε αὐτὸ εἰς εἰς πτωχάς γυναῖκας νὰ ἐξ- τὴν µητέρα του καὶ εἶπει Βλέπε, ζῇ ὁ υἱός σου. 'Ἡ γυ- νἠ εἶπεν εἰς τὸν ᾿Ηλίαν. ᾿Ιδοὺ ἐπείσθην ἀπολύτως, ὅτι σὺ εἶσαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ πραγματικὸς λόγος, ἡ ἁλή- θεια τοῦ Θεοῦ εἶναι εἰς τὸ (Συνεχίζεται) Π ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΛΙΣΣΛ στόµα σου.» Τοῦ ᾿Αρχιμ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Β΄ (τελευταῖον) Μίαν ἡμέραν παρουσιάσθη εἰς τὸν Προφήτην µία πτωχὴ γυναῖκα, σύζυγος προφήτου ὁ ὁποῖος ἀπέθανε, Αὕτη ἀνήγ- γειλε εἰς τὸν ᾿Ελισσαῖον ὅτι ὁ δανειστής της τὴν ἀπειλεῖ ὅτι ἐὰν δὲν πληρώσῃ τὸ εἰς αὐτὸν χρέος της θὰ λάθῃ ὡς δού- λους τοὺς δύο υἱούς της, Πα- ρεκάλεσε δὲ τὸν Προφήτην νὰ τὴν ὀοηθήσῃη, 'Ο Ελισσαῖ- ος ἠρώτησε τὴν γυναῖκα αὖ- τὴν τὶ ἔχει εἷς τὸ σπίτι της, Αὕτη τοῦ εἶπεν ὅτι ἔχει µόνον ἕνα δοχεῖον ἀπὸ ἔλαιον. Πα- ρήγγειλε τότε εἰς αὐτὴν νὰ δανεισθῇ ἀρκετὰ κενὰ δοχεῖα ἀπὸ τοὺς γείτονας καὶ νὰ εἰ- σέλθῃ ἔπειτα εἰς τὸν οἶκον της μαζὶ μὲ τὰ παιδιά της καὶ ἐκ τοῦ δοχείου της νὰ γεµίσῃ τὰ κενὰ δοχεῖα, Πράγματι ὣς ἐκ θαύματος ἐγέμισεν ὅλα τὰ δοχεῖα μὲ λάδι, 'Ο Προφήτης τῆς παρήγγειλε νὰ πὠλήσῃ τὸ λάδι καὶ κατ αὐτὸν τὸν τρό- πον ἔλαθε χρήματα καὶ ἐπλή- ρωσε τὸ χρέος της, Ὁ Προφήτης ᾿Ελισσαῖος κα- τὰ καιρὸν κατήρχετο ἀπὸ τὸ Κάρµηλον ὄρος εἰς τὰς πόλεις καὶ ἐδίδασκε. Μίαν ἡμέραν εὑρίσκετο εἰς τὴν πόλιν Σου- νάµ, ᾿Εκεῖ ὑπῆρχε µία γυναῖ- κα πλουσία, μετὰ τοῦ συζύγου της, Οἱ εὐσεθεῖς αὐτοὶ ἄνθρω- ποι ἐκάλεσαν τὸν Προφήτην εἰς τὸ σπίτι των καὶ τὸν ἐφι- λοξένησαν, ᾿Ἡγάπησαν πολὺ τὸν προφήτην ᾿Ελισσαῖον καὶ τὸν παρεκάλεσαν ὁποτεδήποτε ἔρχεται εἰς τὴν πόλιν των νὰ προσέρχεται καὶ νἁ καταλύῃ εἰς τὸ σπίτι των, Χάριν τοῦ Προφήτου ἔκτισαν ἕνα μικρὸν δωµάτιον εἰς τὸ ὑπερῶον, μὲ κλίνην, τράπεζαν, κάθισμα καὶ λυχνίαν. 'Ὁ Ελισσαῖος ηὐχαριστήθη πολὺ ἀπὸ τὴν, Φφιλοξενίαν καὶ τὰς καλὰς δια- θέσεις τοῦ εὐσεθοῦς αὐτοῦ ζεύγους καὶ ἤθελε νὰ δείξῃ καὶ αὐτὸς τὴν πρὸς αὐτοὺς ἆ- γάπην καὶ ἐκτίμησίν του, Ἠ.- ρώτησε τὴν γυναίκα τὶ θὰ ἢ- θελε νὰ τὴν θοηθήσῃ, Μήπως θέλης νὰ ὁμιλήσω διὰ σὲ πρὸς τὸν ῥασιλέα ἢ πρὸς τινα στρα- τηγὸν τοῦ στρατοῦ “Ἡ γυνὴ ὅμως ἀπήντησεν ὅτι ζῆ ἐν μέ- σῳ τῶν συγγενῶν καὶ ὅλων τῶν πολιτῶν εἰρηνικὴ καὶ οὔ- δεμιᾶς προστασίας εἶχεν ἀνάγ- κην͵ Οἱ εὐσεθεῖς αὐτοὶ ἄνθρωποι ἦσαν ἄτεκνοι καὶ ἡ ἀτεκνία ἐθεωρεῖτο µεγάλη προσθολή. Διὰ τοῦτο ὁ ᾿Ελισσαῖος εἶπε εἰς τὴν γυναῖκα ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ἐπιθυμίαν των καὶ τὸ ἑπόμενον ἔτος θὰ ἀποκτήσουν υἷόν. Ἡ γυνὴ ηύ- χαριστήθη πολὺ ἐκ τῶν λόγων τοῦ Προφήτου, Τὸ ἑπόμενον ἔτος ἡ γυνἠ εἶχεν εἰς τὰς ἀγ- κάλας της υἱόν, Τὸ παιδὶ ἐμε- γάλωσε καὶ ἐξήρχετο μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του εἰς τοὺς ᾱ- γρούς. Μίαν καλοκαιριάτικην ἡμέραν ἕνεκα τοῦ καύσώνος τὸ παιδὶ ἠσθένησε καὶ ἐφώναζε πρὸς τὸν πατέρα του -«ὢ τὸ κεφάλι µου, τὸ κεφάλι µου». Ὁ πατέρας δι ἑνὸς ὑπηρέτου ἔστειλε τὸ παιδὶ πρὸς τὴν µη- τέρα του, Δὲν ἐπέρασαν ὅμως μερικὲς ὧρες καὶ τὸ παιδὶ ἕ- ξεψύχησεν εἰς τὰς ἀγκάλας τῆς μητέρας του, Ἡ μητέρα δὲν ἔχασε τὸ θάρρος της, Ε- φερε τὸ νεκρὸ παιδὶ της καὶ τὸ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ ἀνώ- γειον εἰς τὴν κλίνην τοῦ προ- φήτου ᾿Ελισοσαίου, Ελαθεν ἆᾱ- µέσως ἕνα ὑπηρέτην καὶ µίαν ἐκ τῶν ὄνων καὶ ἔτρεξε εἰς ἀναζήτησιν τοῦ Προφήτου εἰς τὸ ὄρος Κάρµηλον. ᾿Εκεῖ συ- νήντησε τὸν Ἑλισσαῖον καὶ μὲ δάκρυα ἀνήγγειλεν εἰς αὐτὸν τὸν θάνατον τοῦ τέκνου τής τὸ ὁποῖον χάρις εἰς τὰς προ- σευχάς του ἀπέκτησε, Παρε- κάλεσε δὲ Αὐτὸν νὰ ἔλθῃ διὰ νἁ θεραπεύσῃ τὸ παιδί της, “Ὁ Προφήτης Ελισσαῖος ἤλθεν καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ δωµάτιον ὅπου ἔκειτο νεκρὸ τὸ παιδἰ. Προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἔπειτα ἔθεσε τὸ στόμα του (Συνέχεια εἰς τήν Υ σελ.) ΤΗΣ ΑΡΝΕΠΙΣ ΤΗΣ ΧΕΝ ΝΕΩΝ | ΛΕΥΤΙΚΟΟΣΙΑΣ τῆς ΟΝΕ Νέων Λευκωσίας Α΄ Μέγα καὶ αἰνετὸν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, διότι ὕστερα ἀπὸ τόσας δοκιµασίας ἐπὶ τέλους ἡ ἐλευθερία ἦλθεν εἰς τὴν νῆ- σὀν µας καὶ αἱ χριστιανικαὶ συγκεντρώσεις καὶ ἐργασίαι τῆς ΟΧΕΝ μετὰ µτετραετίαν σχεδὸν ὅλην ἐπανήρχισαν. «Δι- ήλθομεν, διὰ πυρὸς καὶ ὕδα- τος καὶ ὁ Κύριος ἐξήγαγεν ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν.. Περισσό- τερον πράγματι ἀπὸ οἰανδή- ποτε ἄλλην ὀργάνωσιν ἡ Ο.Χ.Ε.Ν. Λευκωσίας ἐκίνησε τὴν μῆνιν τοῦ κυριάρχου κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος. Αἱ συλλήψεις τῶν στελεχῶν τῆς Ο,Χ.Ε.Ν. καὶ ἡ καταζήτη- σις ἄλλων καθὼς καὶ ὁ ἀπο- (Κλεισμὸς τῶν οἰκημάτων τῆς ΙΟΧΕΝ διά συρµματοπλεγμάτων εἶχον ὡς συνέπειαν τὴν διακο- πὴν τῶν συγκεντρώσεων καὶ τῆς ἱεραποστολικῆς δράσεως τῆς ΟΧΙ :{ Λευκωσίας, Αν ὅ- µως δις (όπησαν αἱ συγκεντρώ σεις τῆς ΟΧΕΝ κατὰ τὴν δι- άρκειαν τοῦ ἀγῶνος, τὰ µέλη ιτῆς ΟΧΕΝ τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὴν πρὠτην στιγμὴν ἐνετάχθησαν εἰς τὰς τάξεις τοῦ ἀγῶνος ἡ- γωνίσθησαν μὲ αὐτοθυσίαν µέ- Χρι τέλους διὰ νὰ Φοηθήσουν τὴν πατρίδα µας νὰ ἐλευθερω- 6ῃ. Δὲν ἠθέλησεν ὅμως ὁ Κύ- ριος ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἡ- γωνίσθησαν νὰ ἐπιζήσουν καὶ νὰ ἀπολαμθάνουν τὰ ἀγαθά τῆς ἐλευθερίας. Ὁ Κύριος ἐκά- λεσε κοντά του μερικοὺς ἐκ τῶν καλυτέρων ἀγωνιστῶν καὶ ἐνθουσιώδη µέλη τῆς ΟΧΕΜΝ, καὶ σήμερον δὲν εὑρίσκονται μαζί µας ὁ Μᾶρκος Δρᾶκος, ὁ ᾿Ιάκώθος Πατάτσος, ὁ Πα- ναγιώτης Γεωργιάδης, ὁ Πέ- τρος ᾿Ηλιάδης, ὁ Μιχαἡλ Γιωρ- γάλλας, ὁ Στυλιανὸς Λένας καὶ ὁ Ξάνθος Σαμάρας διὰ νὰ ἀπολαμθάνουν τῶν ἀγαθῶν τῆς ἐλευθερίας καὶ νὰ εὖχα- ριστήσουν εἰς τὴν συγκέντρω- σίν µας αὐτὴν τὸν Κύριον δι᾽ αὐτά. ᾿Πγωνίσθησαν γενναίως διὰ τὴν Πατρίδα µας καὶ ἔπε- σαν γενναίως. Δὲν πρέπει νὰ μὴ ἀναφέρωμεν ἐδῶ καὶ τὸν Γρηγόρην Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖ- ος εἰσῆλθεν εἰς τὰς τάξεις τῆς ΟΧΕΝ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος καὶ εἰργάσθη ἵεραπο- στολικῶς εἰς τὴν ὁμάδα του.δι- ευθύνων κύκλον μελέτης Αγί- ας Γραφῆς καὶ φροντίζων συνε- χῶς διὰ τὴν ἠθικὴν ἐξύψωσιν τῶν ἀνδρῶν του, Τῶν γενναίων αὐτῶν μαχητῶν ἀδελφῶν µας, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν μαχόμενοι ὁ- πὲρ πατρίδος ἂς εἶναι ἡ µνή- η αἰωνία. Ἡ ΟΧΕΝ δὲν θὰ παύσῃ νὰ σεμνύνεται δι αὐτούς, ἀλλὰ καὶ τὰ µέλη τῶν ἄλλων ΟΧΕΝ ποὺ ἔπεσαν µαχόμενα διὰ νὰ ἀπολαμθάνωμεν ἡμεῖς σήµε- ρον τῶν ἀγαθῶν τῆς ἐλευθε- ρίας καὶ νὰ δοξολογοῦμεν τὸν Ὕψιστον διότι μᾶς κατηξίω- σε καὶ πάλιν νἁ συγκεντρω- θῶμεν ἐδῶ καὶ νὰ ἀνασκοπή- σωμµεν τὸ ἐπιτελεσθὲν ἔργον κατὰ τὸ σύντομον διάστηµα τῆς λειτουργίας τῆς ΟΧΕΝ ἆ- πὸ τῆς λήξεως τοῦ ἀγῶνος, Λόγῳ, ὡς ἤδη ἀνεφέρθη, τῶν συνθηκῶν αἱ ὁποῖαι ἐπεκρά- τουν κατὰ τὸ διάστηµα τοῦ ἆ- πελευθερωτικοῦ ἀγῶνος αἱ ἐρ- γασίαι τῆς ΟΧΕΝ ἤρχισαν µό- λις ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ π, Μαρτίου. Μόνον µία συγκέν- τρωσις, ἡ συγκέντρωσις τῶν σπουδαστῶν τοῦ Διδασκαλικοῦ Κολλεγίου εἶχεν ἀρχίσει ἀπὸ τοῦ π. ἔτους. Ἡ συγκέντρωσις ὅμως αὐτὴ ὀλίγους µόνον μῆ- νας εἶχε διαρκέσει. Αἱ τουρκι- Α΄ τικἠ κοινωνία ἡ ὁποία ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ διευθύνεται ἆᾱ- πὸ ὡρισμένους ποιμένας. Εἰς αὐτὴν ἀνήκουν ὅσοι πιστεύουν τες τὸν ᾿Γησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν διδασκαλίαν αὐτοῦ, ἡ ὁ- ποία διεδόθη ὑπὸ τῶν ᾿Απο- στόλων καὶ παρεδόθη μέχρις ἡμῶν. Τὴν ᾿ἘΕκκλησίαν ἵδρυσε ὁ Χριστὸς ὡς κέντρον συωγχρό- ἵνως δὲ καὶ ὄργανον τοῦ ἆπο- λυτρωτικοῦ αὐτοῦ ἔργου. Ἐκ τοῦ ὁρισμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς συνεχιζούσης καὶ ἐφαρμο- ζούσης ἐπὶ τῶν ψυχῶν τὸ ἆ- πολυτρωτικὸν ἔργον τοῦ Χρι- στοῦ γίνεται ὁλοφάνερος καὶ ὁ σκοπὸς τῆς Εκκλησίας, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι κανεὶς ἄλλος παρὰ ἡ ἀπὸ τῆς ἁμαστίας διά- σωσις καὶ ὁ πρὸς τὸν Θεὸν προθιθασμὸς τῶν ἀνθρώπων. Ἕλλην τις ἀρχιτέχτων, ἔρευ- νῶν τὸν ἐν Κωνσταντινουπόλει ναὸν τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ἀνεκάλυψεν ἐπὶ τῆς ὁασιλικῆς αὐτοῦ πύλης ᾿Ελληνικὴν μετὰ σταυροῦ ἐπιγραφὴν λέγουσαν. έΝὰ. ἐξέλθη τὸ σκότος καὶ ἔλθη τὸ φῶς». ᾿Εκεῖνο τὸ ὁ- ποῖον ὁ ἄγνωστος καὶ τολµη- 1Ταραθέτομεν κατωτέρω τὺν ἀπολογισμὸν τῆς ἐφγασίας μμμρᾶ, «ρᾶ Ἑ : κατά τὴν λήξασαν περίοδογ. καὶ θιαιοπραγίαι καὶ ἡ ἔντα- σις τοῦ ἀγῶνος τὸ π, Φθινόπω- ρον ποὺ εἶχον ὡς οσὐυνέπειαν τὸν κατ’ οἶκον περιορισμὸν τῶν γέων δὲν ἐπέτρεψαν τὴν συνέ- χειαν τῶν συγκεντρώσεων, Διὰ τοῦτο αἱ συγκετρώσεις αὐταὶ ἐπανήρχισαν ἅμα τῇ ἄπανα- λειτουργίᾳ τῆς ΟΧΕΝ, ᾿Εκά- στην ετάρτην τὴν 3 μ.μ. καὶ ἀργότερον τὴν 5 μ.μ, ὥραν συνεκεντροῦντο ἑθδομήκοντα περίπου σπουδασταὶ καὶ ἀπό- Φοιτοι Σχολῶν Μ, Παιδείας διὰ νὰ παρακολουθήσουν ὁμι- λίας καὶ νὰ συζητήσουν ζητή- µατα τὰ ὁποῖα τοὺς ἀπησχό- λουν καὶ νὰ εὕρουν ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ ΠΜυρίου τὴν λύσιν ἡ ὁποία θά ἐγίνετο γνώµων τῆς ζωῆς των, Τὸ ὁ- λιγόμηνον διάστηµα τῆς λει- τουργίας τῆς συγκεντρώσεως αὐτῆς δὲν ἐπέτρεψε τὴν προ- σέλκυσιν περισσοτέρων Φοιτη- τῶν τῆς Παιδαγωγικῆς ᾿Ακα- δηµίας͵ Τὸ ἐνδιαφέρον ὅμως τὸ ὁποῖον ἐπεδείκνυον οἱ παρα- κολουθοῦντες τὰς ὁμιλίας καὶ συζητήσεις ἐγγυᾶται τὴν µονι- µοποίησιν τῆς συγκεντρώσεως καὶ τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν φοιτητῶν οἱ ὁποῖοι θὰ προσέρχωνται εἰς αὐτὴν εἰς τὸ μέλλον, Συγκέντρωσις᾽ἈΑ- ποφοίτων. Εκάστην Κυ- ριακἠν καὶ ὥραν 11 π.μ. ἐγί- νετο εἰς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τῆς ΟΧΕΝ συγκέντρωσις νἐ- ων, 190 καὶ πλέον νέοι ἤκουον μὲ πολλὴν προθυµίαν, ὡς ἔλα- φοι διψῶσαι, τὰς ὁμιλίας διὰ τὴν ἠθικὴν προαγωγἠν καὶ τῶν ἰδίων καὶ τῆς κοινωνίας καὶ ἤκουον τὸν λόγον τοῦ Θε- οῦ νὰ διεισδύῃ µέσα εἰς τὰς ψυχάς τών. Μικρὸν τὸ χρονι- κὸν διάστηµα ἀλλὰ πολλοὶ οἱ καρποί, 'Η διατήρησις τῆς χριστιανικῆς ζωῆς πολλῶν νέ- ὧν. οἱ ὁποῖοι µέσα εἰς τὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεων καὶ τὰς φυλακὰς εἶχον γνω- ρίσει τὸν Χριστὸν ὀφείλεται εἰς τὰς συγκεντρώσεις αὐτάς, Κύὐύκλοι[Γραφῆς. Ἡ θάσις ὅμως τῆς ὅλης ἑἔργα- σίας τῆς ΟΧΕΝ κατὰ τὸ σύν- τοµον διάστηµα τῆς λειτουρ- γίας της ἦσαν οἱ κύκλοι µε- λέτης τῆς Αγίας Γραφῆς, Δε- κάδες νέοι ἑκάστην ἹΤρίτην ἑσπέρας συνεκεντροῦντο εἰς τὰς αἰθούσας τῆς ΟΧΕΜΝ διὰ γὰ μελετήσουν ἀπὸ κοινοῦ τὴν “Αγ. Γραφήν, νὰ διεισδύσουν εἰς τὸ νόημά της, καὶ νὰ ἀντ- λήσουν διδάγµατα διὰ νὰ τὰ ἐφαρμόσουν εἰς τὴν ζωήν των. Ἐφέτος ἐλειτούργησαν Ἅτέσ- σερις κύκλοι µελέτης Άγ. Γραφῆς. Ἓνας δι ἀποφοίτους σχολῶν Μέσης Παιδείας καὶ δύο δι ἐργαζομένους νέους, Τέταρτος κύκλος Μελέτης !Α- γίας Γραφῆς ἐλειτούργει ἑκά- στην Πέμπτην 6ράδι διὰ τοὺς ἐγγάμους Τὰ ἀποτελέσματα ῥέθαια τῶν κύκλων Μελέτης τῆς Αγ. Γραφῆς δὲν εἶναι ἔκ- δηλα. Εἶναι τὀσον ἄλλωστε σύντομον τὸ χρονικὸν διάστη- μα τῆς λειτουργίας των. ᾿Εὰν ὅμως τῶν Κύκλων αὐτῶν δὲν εἶναι τόσον ἔκδηλα τὰ ἁποτε- λέσματα ὅμως δὲ μποροῦμε νὰ ποῦμε τὸ ἴδιον καὶ διὰ τοὺς κύκλους μελέτης Ἁγ. Γραφῆς τοὺς ὁποίους μερικοὶ τῶν ἆ- ρίστων ἀγωνιστῶν ἔκαμναν εἰς τὲς ὁμάδες των. Ἔτσι ἐφρονη- µάτισαν τοὺς ἄνδρας των, τοὺς ἐνέπνευσαν ὑγιεῖς ἠθικὰς ἀρ- χὰς καὶ ζωὴν σύμφωνον μὲ τὸ θέληµα τοῦ Κυρου, Συνεχίζεται) ΑΠΟΛΟΤΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ { | ! | | | | Α Τὰ ἐκ τῆς ἐξετάσεως τοῦ ιθέµατος τούτου ἀντιμετωπιζό- /µενα προθλήµατα εἶναι ἀνα- ρίθµητα, αἱ δὲ ὑπὸ τῶν σχετι- κῶν πρὸς τοῦτο Επιστημῶν, Θεολογίας, Φιλοσοφίας καὶ ᾿Ιατρικῆς Βιολογίας, ἅπαν- ,Ιτήσεις εἶναι τοσαῦται, ὥστε ὁ εἰλικρινῶς μελετῶν καὶ δια- καῶς ποθῶν νὰ εἰσέλθη καὶ ἐρευνήση τὰ ἐσώτατα µυστή- ρια τῆς δημιουργίας καὶ τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τοῦ ἀνθρω- πίνου γένους νὰ εὑρίσκεται πρὸ ἑνὸς ἀπροσμετρήτου χά- ους, λόγῳ τῆς πληθύος καὶ τῶν ἐκ διαφόρων ἐλατηρίων προερχοµένων ἀπαντήσεων. Ἑκάστη τῶν ἀνωτέρω τρι- ὢν μεγάλων ᾿Επιστημῶν διὰ διακεκριμένων ἐκπροσώπων προσεπάθησεν ἀπ ἀρχῆς νὰ ἐμθαθύνῃ, νὰ ἐξιχνιάσῃ καὶ νὰ ὁρίσῃ διὰ λέξεων καὶ φράσε- ων εὐκρινῶν καὶ κατὰ τὸ δυ- νατὸν ἀντιληπτῶν τὴν λειτουρ- γίαν τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανι- σμοῦ, κατὰ τὸ ὑπ ὄψει ζήτη: μα, καὶ νὰ κατονοµάσῃ τὰ αἴ- τια τὰ προκαλοῦντα τὴν ἕνω- σιν τοῦ ὑλικοῦ, φθαρτοῦ καὶ ἐφημέρου σώματος μετὰ τῆς ἀθανάτου πνευματικῆς δυωνά- µεως, τοῦ διακριτικοῦ τούτου γνωρίσµατος τοῦ ἀνθρώπου ἆᾱ- πὸ τῶν λοιπῶν δηµιουργηµά- των, τῆς ψυχῆς. Ἡ κλεὶς τῆς ὅλης ἐρωτή- σεως ἔγκειται ἐν τούτῳ: Τὶς ὃ δημιουργὸς τῆς ψυχῆς καὶ πὀτε εἰσέρχεται αὕτη εἰς τὸ σῶμα. Διότι διὰ τὴν δηµιουρ- γίαν τοῦ σώματος οὐδεμία ῥὁ- πάρχει ἀμφιθολία καὶ οὐδεμί- α ποτε προεθλήθη, ἀντίρρησις διὰ τὰ ἤδη πρεσθευόµενα. Εἶ- ναι καθολικὸν φαινόµενον, ᾱ- διαµφισθήτητον, ὅτι τὰ συστα- τικἀ πάντων τῶν ὄντων καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ὕλη, προέρχονται ἐκ τῶν γεννητό- ρών. Καὶ περὶ μὲν τῶν λοιπῶν δημιουργηµάτων αἰτία καὶ ἀρ- χἠ εἶναι οἱ νόμοι, οἱ ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ ἐνθέντες ἐν τῇ φύσει αὐτῶν πρὸς πολλαπλα- σιασµόν, ἀλλὰ περὶ τοῦ ἆἀν- θρώπου, ὡς πνευματικῆς ὀντό- τητος, τὶ γίνεται Δύναται ᾱ- ραγε νὰ ἐξιχνιασθῇ τὸ µυστή- ριον τὸ καλύπτον τὴν προέλευ- σιν τῆς ψυχῆς «Γεηρὰ τὶς ἐ- στιν ἡ ψυχἠ τῶν κτηνῶν... Γῆ ἐστι τῶν κτηνῶν ἡ ψυχή. Λἡἠ νόμιζε πρεσθυτέραν εἶναι τῆς τοῦ σώματος αὐτῶν ὑποστά- σεως, μηδὲ ἐπιδιαμένουσαν µε- τὰ τὴν τῆς σαρκὸς διάλυσιν» (ΜήρηΠε 29, 168). εἶναι εὐκρινέστατον ἐπὶ τῇ 6ά- σει τῶν ὅσων ἐκτίθενται ἐν τῇ ὅλῃ 1. Βίόλῳ. ᾽᾿Ασαφὲς παρα- μένει μέχρι σήμερον τὸ θέµα τὸ ἀπασχολοῦν τὸν ἄνθρωπον ἐξ ἐπόψεως πνευματικῆς. Διαρκῶς ἀκούονται προτει- νόµεναι λύσεις, ἀλλ᾽ οὐδεμία τούτων ἠξιώθη ποτὲ νὰ ρίψῃ φῶς, ἀκτῖνα φωτός, καὶ νὰ δια- λευκάνῃ τὸ ὑπ ὄψει ζήτημα. Καὶ αἱ περὶ μὲν τοῦ δευτέρου µέρους τῆς ἀνωτέρω τεθείσης ἐρωτήσεως «πότε εἰσέρχεται ἡ ψυχἠ εἰς τὸν ἄνθρωπον» ἆπαν- τήσεις δὲν ἀφίστανται νομµίζο- μεν, καὶ πολὺ τῆς ἀληθείας, διότι ἡ οὐσία τοῦ πράγματος εἶναι ἡ αὐτή, ὅτι δηλ. ἡ ψυχἠ ἀποτελεῖ τὴν ζωτικὴν δύναμιν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ, τὸ πνευµατι- κὸν µέρος αὐτοῦ, τὸ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δοθὲν «κατ εἰκόνα». Με- ρικοὶ τῶν ᾿Ιατρῶν ἰσχυρίζον- ται, ὅτι ἡ ψυχἠ εἰσέρχεται εἰς το σώµα κατὰ τὴν σύλληψιν, ἄλλοι, κατὰ τὴν θέσιν καθ᾽ ἣν τὸ ἔμόρυον λαμµθάνει ἑντὸς τῆς κοιλίας τῆς μητρὸς του κα- τὰ τὸν ἔἕόδομον μῆνα τῆς κυή- σεως, ἤτοι εἰς θέσιν ὀκλαδόν, καὶ ἕτεροι κατὰ τὸν τοκετόν. Πάντως ἐπὶ τοῦ θέματος τού- του δὲν εἰσερχόμεθα εἰς λεπτο- µερείας, ἆλλ᾽ ἀφήνομεν τοὺς ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΛΙΤΛ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ ΚΛΘΗΚΟΝΤΙ Τοῦ Πανοσ. ἱερομονάχου κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΜΑΖΟΥ ᾿Εκκλησία εἶναι ἡ θρησκευ-ιΦράσῃ πρὺ ἑνὸς ἢ δύο αἰώ- νων, αὐτὸ ἀπὸ ὑψηλοτέρας ἀπόψεως ἔρχεται νὰ πράξῃ τὸ ἵδρυμα τῆς ᾿Εκκλησίας, ᾱ- ναφορικῶς πρὸς ὅλον τὸν κό- σµον τὸν στενάζοντα ὑπὸ τὸν διάόθολον, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ σκιρ- τᾶ ὑπὸ τὰς αὔρας τῆς ἐλευθε- ρίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Μὶς τὴν ψυχἠὴν ἡμῶν ἐπικρατεῖ σκότος, ἀθελτηρία καὶ πτῶ- σις. Ἡ ᾿Εκκλησία ἀγωνίζεται διὰ τῶν πνευματικῶν αὐτῆς ὅπλων νὰ τὰ ἀπωθήση ἐξ ἡ- μῶν. Νὰ ἐξέλθῃ τὸ σκότος, Ἡ ψυχή µας ποθεῖ τὸ φῶς, τὴν ἀλήθειαν, τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὴν πατρικἠν τοῦ Θεοῦ ἀγάπην, ἄνευ τῆς ὁποίας θὰ εἶναι αἰωνίως ἀπαρηγόρητος. Ἡ ᾿Εκκλησία διὰ τοῦ Εὐαγ- γελίου της, τῶν μυστηρίων, τῆς προσευχῆς καὶ τῶν παρη- γοριῶν της προσπαθεῖ νὰ χύ- σῃ τὸν Ηλιον εἰς τὴν ψυχήν. Νὰ ἔλθῃ φῶς. ὄχι µίαν ἀλλὰ πολλὲς φορὲς ὠνομάσθη «ὁ ὃ ὁ ς«» διότι πραγματικῶς τυγχάνει ὡς ἀρ- χηγός της ἡ ὁδὸς ἡ ὁδηγοῦσα καὶ πάλιν ἡμᾶς εἰς τὴν Πα- τρίδα, ἐκ τῆς ὁποίας ἀπεχω- ρίσθηµεν. τὸν πατέρα οὕτω Ἡ ᾿Εκκλησία Ὅπως χωρὶς τὸν Χριστὸν οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς καὶ χωρὶς ρὸς ἐκεῖνος ἠθέλησε νὰ ἐκ- τὴν ᾿Ἐκκλησίαν οὐδεῖς χειρα- γωγεῖται πρὸς τὸν Χριστόν. Πολλὲς φορὲς οἱ Πατέρες παρ- έθαλον τὴν ᾿Εκκλησίαν πρὸς τὴν κιθωτὸν τοῦ Νῶε ῥἐντὸς τῆς ὁποίας ἐσώθησαν αἱ ἐκ τῆς πανωλεθρίας τοῦ κατα- κλυσμοῦ καταφυγοῦσαι ψυχαί. Μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι ἡ κιδω- τος ἔσώσε µόνον, ἡ δὲ ᾿Ἐκκλησία ὄχι µόνον σώζει ἀλλὰ κάμµνει καὶ κάτι τι πε- ρισσότερον. ᾽Αλόγους ἀνθρώ- πους ἡ κιθωτὸς ὑπὸ τὴν καθ- οδηγίαν τοῦ Νῶε ἐδέχθη καὶ ἀλόγους ἔδωκεν, ἀλλ᾽ ἡ Ἐκ- κλησία ὑπὸ τὴν καθηγεµονίαν τοῦ Χριστοῦ λαμθάνει ἆἀλό- γους ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἆ- ναδίδει λογικῶς σκεπτοµέ- νους. Εἰς τὴν κιθώτὸν εἰσῆλ- θε κόραξ καὶ κὀραξ ἐξῆλθε λύκος καὶ ἐξῆλθε λύκος. Εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν ὅμως εἰσέρ- χεται κὀραξ καὶ ἑἐξέρχεται περιστερά, λύκος καὶ ἐξέρχε- ται πρόθατον. “Ο Χριστὸς ἐδίδαξεν τὴν ᾱ- λήθειαν, ἠλευθέρωσεν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας, ἡγίασε τὴν ἀνθρω- πότητα καὶ διήνοιξε τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν θασιλείαν τῶν οὐ- ρανῶν. Τοιουτοτρόπως λοιπὸν καὶ ἡ ᾿Εκκλησία συνεχίζουσα τὴν. ἐνέργειαν αὐτὴν ἁγιάζε' (συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελ.] ἳ ΙΙ) ΤΙ ΙΙΙ ΙΙ) Τοῦ κ. ΑΒΝΒΔΡΕΟΥ ΠΑΠ ΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ (διαδόχους τοῦ Ιπποκράτους [νὰ μᾶς διευκρινίσουν τὸ ἐξ ἄλ- λου ἁδιάφορον δι ἡμᾶς ὡς Θεολόγους ζήτημα τοῦτο. Τοὺς ἀρνουμένους τὴν ὑπάρξιν ψυύ- [χῆς ἐν τῷ ἀνθρώπῳ δὲν σχο- λιάζοµεν, διότι τὰ πράγματα ὁμιλοῦν ἀφ᾿ ἑαυτῶν, Μόνον ναφέροµεν τὴν ἑξῆς φράσιν. ᾿Ἰωάννου τοῦ Χρωσοστόμου: «Πόθεν δῆλον ὅτι ψυχὴν ἔχο- μεν Οὐκ ἀπὸ τῶν ἐνεργειῶν Όταν οὖν τὰ αὐτῆς μὴ ἐνεργῇ, οὐχὶ τέθνηκεν (Μίσπε 61, (439). Ὡς πρὸς δὲ τὸ πρῶτον µέ- ρος τῆς ἐρωτήσεως τὶς ὁ δη- μιουργὸς τῆς ψυχῆς., θὰ εἴ- χοµεν νἁ παρατηρήσωμεν, ὅτι ἀποτελεῖ τὸ κέντρον πέριξ, τοῦ ὁποίου διεµορφώθησαν πολλαὶ θεωρίαι, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρωτεύουσαν θέσιν λαμθάνουν τρεῖς καὶ περὶ τῶν ὁποίων θὰ διαλάόωμεν εἰς τὴν παροῦσαν µελέτην: α) ἡ θεωρία τῆς προὐπάρξεως τῶν ψυχῶν ϐ) ἡ θεωρία τῆς δημιουργίας τῶν ψυχῶν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ γ) ἡ θεωρία τῆς µεταφυ- τεύσεως. Βεθαίως διὰ τὴν ἐπί- λυσιν τοῦ ζητήματος τούτου Βαρύνουσαν γνώµην ἐνέχει η. παρατήρησις καὶ τὸ πείρα- μα, ἀλλά ἐξ ἴσου, ἴσως καὶ µεγαλυτέραν σπουδαιότητα ἕ- χει ἡ ἁγία Γραφὴ καὶ αἱ γνῶ- 'μαι τῶν ἁγίων ΓἹατέρων, κατὰ τὴν περίοδον τῆς μιᾶς ἀδιαι- ᾿ρέτου Εκκλησίας ἐν συνδυα- σμῷ μετὰ τῆς ὑπαρχούσης ἆ- νεπτυγµένης λογικῆς ἀφ᾿ ἑνὸς καὶ τῆς καλλιεργηµένης διανο- ήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀφ᾿ ἑτέ- ρου Κατὰ τὴν ἐποχὴν καθ) ἥἤν Φιλοσοφία δὲν είχεν ἀκόμη ιαμορφωθῆ, ἡ δὲ ᾿Ιατρικὴ τοῦ ᾿Ἱπποκράτους (460 π.Χ.) δὲν εἶχεν ἐμφανισθῆ, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ στόµατος τοῦ Μωῦσέως, αἰῶνας προηγουµέ- νως, ἔθετεν ἐπὶ ἀσφαλῶν θά- σεων τὸ ὄντως σοθαρότατον τοῦτο θέµα: «Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων αὐξά- νεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πλη- ρώσαστε τὴν γῆν καὶ κατα- κυριεύσατε αὐτῆς...» Κατὰ τὸ (1:28) ὡς καὶ ἐν 4,1 (Αδὰμ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὖ- τοῦ, καὶ συλλαθοῦσα ἔτεκε τὸν Κάῑν καὶ εἶπεν' ἐκτησάμην ἄν- θρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ), ἡ διαι- ώνισις εἶναι ἐπίτευγμα τῶν γεννητόρων διά τῆς φυσικῆς γεννήσεως κατὰ τὴν ψυχἠν καὶ τὸ σῶμα τῇ θείᾳ συγκαταθέσει καὶ εὐλογία, ἡ ὃ Καὶ τοῦτο. Αἱ ὑπὸ τῶν Πατέρων δὲ δι- δόµεναι ἑρμηνεῖαι τῶν χωρίων Γτοῦτων καὶ ἑτὲρων συναφῶν (πρὸς τοῦτο εἶναι ἰδιαζούσης σπουδαιότητος καὶ θεολογικῆς «σημασίας. Τινὲς τῶν Πατέρων ὑπεραμύνονται τῆς μιᾶς θεω- ρίας, τινὲς δὲ τῆς ἄλλης, ὁ- µοιόµορφος δὲ θεολογικἡ δια- τύπωσις δὲν παρουσιάσθη ἀκό- μη. Πολλάκις κατὰ τὴν αὐτὴν ἐποχὴν παρετηρήθησαν δύο ἢ καὶ περισσότεραι γνῶμαι ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέµατος. Οὐδέποτε ὅμως ὑπεστηρίχθη ἡ θεωρία τὴς ἀπορροῆς ὡς συνέθη μὲ τοὺς Στωϊκοὺς, τοὺς Νεοπλα- τωνικούς, τοὺς Αραθας φιλο- σόφους, τοὺς ἀρχαίους αἱρε- τικοὺς Μανιχαίους καὶ Πρι- σκιλλιανοὺς καὶ τοὺς πανθεῖ- στὰς τοῦ µεσαίωνος. Καὶ τώρα εἰσερχόμεθα εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν ἀνωτέρω µνη- μονευθεισῶν τριῶν κυριωτέ- Ρων θεωριῶν περὶ τῆς προελεύ σεως ἢ δημιουργίας τῆς ψυ- χης: α) Ἡ Θεωρίατῆς προὐπάρξεωςτῶν ψυχοῶ ν: Κατὰ τὴν θεωρίαν ταύτην ἀνθρώπων προὐπῆρχον ὡς κα- θαρὰ πνεύματα, ὑπάρχουσαι κοῦ κόσμου, περιεθλήθησαν δὲ τὰ σώματα εὐθὺς μετὰ τὴν ἆ- µαρτίαν ὡς τὴν θαρυτέραν ποι- νήν᾽ ἐνεκλείσθησαν εἰς τὰ σώ- µατα ὡς ἐν δεσµωτηρίοις, “Ἡ ἰδέα αὕτη προέρχεται ἐκ τοῦ Πλάτώνος, ἐνωρὶς δὲ κατεδι- κάσθη ὑπὸ τῆς Χριστιανικῆς Θεολογίας, ὡς μὴ συµθιθαζο- µένη πρὸς τὸ ἀληθὲς πνεῦμα τῆς ἆἁγ. Γραφῆς. ᾿Οπαδοὶ τῆς θεωρίας ταύτης, ἐκτὸς τῶν ΙΠλατωνικῶν ἦσαν οἱ Πυθαγό- ρειοι καὶ ὁ ἀλεξανδρινὸς ᾿Ιου- δαῖος Φίλων, τελευταίως δὲ ὁ ᾿Εμμανουὴλ Κάντ. Ἐν τῇ Δύ- ἰσει ἡ ἰδέα αὕτη ἔσχε περισσο- ἱτέρους θιασώτας ἢ ἐν τῇ Α- νατολῇ. Ὁ Προυδέντιος καὶ ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος (430 μ.Χ.) ἦσαν ὁπαδοὶ τῆς θεωρίας ταύ- της, ᾿Εὰν ἡ θεωρία τῆς προὐπάρ- ξεως τῶν ψυχῶν γίνῃη ἀποδεκτὴ ὡς ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια τότε κλονίζεται ὁλόκληρον τὸ θεο- λογικὸν οἰκοδόμημα, ὁ δὲ χριστιανισμὸς καταθρυμμµατί- ζεται. Διὰ τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἐν λόγῳ θεωρίας τὸ πρὸς Ρωμαί- ους 5, 12 παραμένει ἀκατανό- ητον «Διά τοῦτο ὥσπερ δι ἑ- νὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾽ ὢ πάντες ἥμαρτον.» Ποῦ εἶναι ἡ ἐνοχὴ ἑνὸς ἑκάστου διὰ τὴν ἁμαρτί- αν καὶ ποῦ εἶναι τὸ ἀπολυτρω- τικὸν ἔργον τοῦ Σωτῆρος Τὰ ) (Συνέχεια εἲς τὴν Υ σελ.] πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ ὑλι.- | 1ΒΙΒΛΙΟΚΕΙΣΙΑ Γερασίμου Κενιδάρη: Περὶ τῆς φερομένῆς διαφορᾶς µορ: φῶν ἐν τῷ πολιτεύμµατι τοῦ ἀρχικοῦ χριστιανισμοῦ (δα --- 156 μ.χ.) σελ. 74. 4: θῆναι 1959. Εἰς τὴν μετὰ χεῖρας μµελέ- την του ὁ διαπρεπὴς καθηγη- τὴς τῆς Γενικῆς ᾿Εκκλησιαστι- κῆς “Ἱστορίας ἐν τῇ Θεολογι- κῇ Σχολῇ τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνων κ. Γεράσιμος Κονι- δάρης ἐπὶ τῇ θάσει τῶν καιό- νγων τῆς Φφιλολογικῆς καὶ ἱστο- ρικῆς ἐπιστήμης, «ἐπιζητεῖ νὰ ἐξακριῤώση τὶ ἀκριθῶς συνέ- όη κατά τὴν πρώτην ἐκείνην, ἐν πολλοῖς σκοτεινήν, ἐποχὴν τῆς ἀποστολικῆς καὶ πρώτης μεταποστολικῆς γενεᾶς, καθ᾽ ἣν ἐτέθησαν τὰ θεµέλεια τῆς Χριστιανικῆς ᾿Εκκλησίας ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν, οἵτινες χωρὶς κοσμικὰἀς φιλοδοξίας καὶ ἐν ταπεινοφροσύνῃ Θαθείᾳ ἀνέ- λαθον τήν μεγάλην Ἱεραπο- στολὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ τ.ἔ. τὴν ἐξασφάλισιν τῆς κατὰ τὴν πρόθεσιν τοῦ Κυρίου Οἰκου- µενικῆς ἁἀπολυτρώσεως τῆς ἀνθρωπότητος ἐν τῷ ὁρατῷ καθιδρύµατι, τ.ξ. ἐν τῇ Ἐκ- κλησίᾳ καὶ διὰ τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ . Μετὰ τὴν εἰσαγωγήν, ἐν τῇ ὁποίᾳ ὁ σεὀ. Καθηγητής ἑξε- τάζει τὸ πρόθληµμα τῆς φερο- µένης διαφορᾶς μορφῶν τῆς ᾿Εκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος ἐν τῷ ἀρχικῷ Χριστιανισμῷ καὶ. τὴν σπουδαιότητα τοῦ προθλήµατος καὶ μὲ ξαθεῖαι γνῶσιν τῶν πηγῶν καὶ τῆς πε- ρἱ τὸ θέµα θιθλιογραφίας, εἰς δύο κεφάλαια καὶ διὰ πρω- τοτύπου ἐρεύνης διὰ δύο µε- θόδων ἐξετάζει ἐντελῶς τὸ θέμα. ᾿Ερευνᾶ τὴν ᾿Αποστολι- κἡν καὶ τὴν µεταποστολικὴν έ- ποχἠν καθὼς καὶ τὴν µετάδα- σιν ἀπὸ τῆς μιᾶς ἐποχῆς εἰς τὴν ἄλλην καὶ ἐξετάζει εἰς ἰ- διαιτέρας παραγράφους τὸ πολίτευμα τῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς Δύσεως (Ρώμης -- Κορίν- θου) καὶ τῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς ᾿Ανατολῆς. ᾽Ακολούθως προ- θαίΐνει εἰς θεμελιώδεις παρα- τηρήσεις περὶ τῆς «Διδαχῆς» (Αἴγυπτος -- Δύσις) καὶ κλεί- ει τὸ α΄ κεφάλαιον ἐκθέτων τὰ πορίσματα καὶ παρατηρή- σεις κατὰ τὴν πρώτην µέθο- δον. Εἰς τὸ 6΄ κεφάλαιον ἐρευνᾶ τὰ τῆς ἀρχαιότητος καὶ µορ- φῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἐπισκοπι- κοῦ θαθμοῦ καὶ τὴν φερομένην ἐν ταῖς πηγαῖς διαφορὰν ἐν τῷ ἀρχεγόνῳ πολιτεύµατι τῆς Εκκλησίας, ἤτοι τῆς γενοµέ- νης διπλῆς ὀργανώσεως τῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς ᾽Ανατολῆς καὶ Δύσεως κατὰ τὴν Μεταποστο- λικὴν ἐποχήν. ᾿᾽Ακολουθεῖ ἡ σύνοψις τῶν τελικῶν συμπερασμάτων καὶ περίληψις τῆς μελέτης εἰς τιν ᾽Αγγλικήν. Ἂρος Παναγιώτου Παναγιω- τάχου: Τὸ Αὐτοκέφαλον τῆς Αγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρον. ᾿Αβῆναι 19569, Εἰς τὴν μετὰ χεῖρας µελέ- την του ὁ διαπρεπὴς κανονο- λόγος δρ. Παν. Παναγιωτά- κος, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὸ ὑπ αὐτοῦ ἐκδιδόμενον «Αρ- χεῖον ᾿Εκκλησιαστικοῦ καὶ Κανονικοῦ Δικαίου», ἐξ. οὗ καὶ τὸ παρὸν ἀνάτυπον, ἐξε- τάζει, ἐπὶ τῇ θάσει τῶν Πρα- κτικῶν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἄλλων κανονι- κῶν. διατάξεων καὶ τοῦ κρα- τήσαντος καθεστῶτος, τὸ Αὐ- τοκέφαλον τῆς 'Αγιωτάτης Εκκλησίας Κύπρου καὶ καθ- ορίζει τὴν θέσιν αὐτῆς ἔναντι τῶν 'λοιπῶν Ορθοδόξων ἛἜκ- κλησιῶν. ὍὉ δρ. Παναγιωτά- τῆς ὁποίας κύριος εἰσηγητὴς κος ἐδετάζει εἶναι ὁ ἁδαμάντινος ᾿Ωριγένης θέσεως της (254 μ.Χ.), αἱ ψυχαὶ ὅλων τῶν ἅ | τὸ ζήτημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὥπρου µμεταξὺ τῶν λοιπῶν Ορθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἐπικρίνει ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν νὰ ὑποθιθάσουν τὴν θέσιν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύ- πρου καὶ νὰ τοποθετήσουν αὖ- τὴν εἰς τὴν ἱεραρχικὴν τάξιν μετὰ τὴν Ρωσικὴν ᾿Εκκλησίαν. ος ὀρθῶς ὅμως παρατηρεῖ ὁ δρ. Παναγιωτάκος «κύριος γνώµων, αὐθεντικοῦ κύρους, πρὸς ρύθμισιν τῆς κατὰ πρε- σξεῖα ἱεραρχικῆς τάξεως τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιαστικῶν περιφερειῶν εἶναι εἷς καὶ μµό- νον. Ἡ ἀπόφασις τῆς μιᾶς καὶ ἀδιαιρέου ᾿Εκκλησίας, ἀποφανθείσης ἐν Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ». Ὡς ἐκ τούτου ὁρ- θῶς τονίζει ὅτι «κατὰ τὴν κα- γονικὴν νοµοθεσίαν τῆς µια: καὶ ἁδιαιρέτου ᾿Εκκλησίας, ἆᾱ- ποφανθείσης ἐν Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις, κατὰ τὴν Ἰανονι- κἠν τάξιν Αὐτοκέφαλοι Ἐκ- κλησιαστικαὶ περιφέρειαι εἷ- ναι αἱ τῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς Ρώμης, τῆς Κωώνσταντινουπό- λεώς, τῆς ᾽Αλεξανδρείας, τῆς ᾽Αντιοχείας, τῶν Ἱεροσολύ- µων καὶ τῆς Κύπρου». ᾿Ελέγχων ὁ δρ. Παναγιωτά- κος τὴν σήμερον παρουσιαζο- µένην τάσιν εἰς τυπικὰ τάξεων ἐκδιδόμενα ὑπὸ τῶν θρόνων τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας νὰ τοποθετῆται ἡ ἘἨκκλησία Ρωσίας μετὰ τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καὶ πρὸ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου συμπεραίνει ὅτι «κα: τὰ τὴν ἰσχύουσαν ἐπὶ τοῦ θέ- µατος κανονικἠν τάξιν καὶ τὴν. ἀκρίθειαν ἡ Αγιωτάτη (Συνέχεια εἷς τὴν Υ᾽ σελ. ἕ Ἐτησία συνδρομῆ 500 μὶλς Τιμὴ Φύλλου 195 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ --- ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ θΕΜΑΙΑ -- ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΜΑΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΛΗΣΕΙΣ ΜΗΝΟΣ Υπὸο ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΙΥΛΙΥ 1959 Κηρύκου καὶ ᾿Ιουλίττης μαρτύρων ΕΝΟΤΗΣ Περισσότερεν σήμερὸν ἀπὸ πάδε ἄλλην φορὰν ἀπαιτεῖ- ται ἡ ἕνότης τοῦ λαοῦ µας. Διότι οἱ κίνδυνοι τοὺς ὁποίους διατρέχει ἤ μικρὰ πατρίς µας, μόλις ἐξελθοῦυσα ὄνας τετραξ” τοῦς τραχέος ἀγῶνος εἶναι μεγάλοι. Διότι ναὶ μὲν διὰ τῆς ἐπιτευχθείσης συμφωνίας πατέστη ὄυνατη Ἡ κο» ἔρωσις τῆς νήσου µας καὶ ἐτέβησοιν' αἲ ὀάσεις τῆς η ὁμήσεως τῆς Κυπριαχῆς πολιτείας, ἀλλ’ αἱ σχετικαι συννηλαι αι ὁ πεῖαι καὶ θὰ δικμορφώσουν τὸ μέλλον τῆς Κύπρου οὔτε ἕἔ- χουν συμπληρωθῆ, οὔτε ἔχουν ὑπογραφῆ. Πολλά προθλήµα- τα ἀναμένουν ἀἁχόμη τὴν λύσιν των. Αἱ δυσκολίαι αἱ ὁποῖ- αι ἀναφύονται χατὰ τὴν συζήτησιν τῶν προθληµάτων αὖ- τῶν εἶναι πολλαὶ καὶ ποιχἰλαι. Ἡ ὑπερνίχησις δὲ τῶν ἔμπο- δίων χαθιστᾶ ἀναγχαίχν τὴν συνοχῆν καὶ ἑνότητα ὅλων τῶν δυνάµεων τοῦ λαοῦ µας καὶ σταδερότητα καὶ ἐπιμονήν. Πόσον πρίσιµοι εἶναι αἱ περιστάσεις τὰς ὁποίας σημε- ρον διερχόµεθξα« δύναται ὁ κάθε ἕνας νὰ ἀντιληφθῃ, όταν ἀναλογισθῃ ὅτι ἀπριθῶς ἐν τῶν σήμερον διεξαγοµένων δια” πραγματεύσεων ἐξαρτᾶται τὸ μέλλον τῆς Κυπριακῆς Δημό» πρατίας, τὸ μέλλον τῆς νήσου µας. Ὁ ἴδιος εξ ἄλλου ὁ Μο- ναριώτατος προειδοποίησεν εἲς ὁμιλίαν του περὶ τῶν δν σχολιῶν αἱ ὁποῖαι συναντῶνται χαὶ τῶν πινδύνων οἱ ὁποῖοι ἀχόμη δὲν ἔχουν ἐξαφανισδῃ. . Γράφοµεν δὲ αὐτὰ ὄχι διὰ νὰ προχκαλέσωµεν «νησυ» χίαν Π νὰ σπορπίσωµεν ἀπαισιοδοξίαν, ἀλλὰ δια νὰ σηµά- νωµεν τὸ προσκλητήριον τῆς ἔνότητος τῶν δυνάµεων ὅλων διὰ τὴν προάσπισιν τῶν κατακτήσεων τοῦ τετραξτοῦς ἀγῶνος καὶ τῶν δικαιωμάτων µας. Ὅπως ὁ Μακαριώτατος ἔτόνι- σεν, δὲν πρέπει νὰ γίνωμεν ἀποαισιάδοξοι -- δὲν ὑπάρχει ἐξ ἄλλου κάτι τὸ ὁποῖον νὰ διχαιολογῃ τὴν ἀπαισιοδοξίοιν θ- ἀλλὰ πρέπει νὰ παραμείνωµεν ἄγρυπνοι φύλακες τῶν πεχτηµένων χαὶ ἔτοιμοι νὰ συνεχίσωµεν τὸν εἰρηνικὸν αγὼ- να µας, διὰ τὴν πλήρη ἐξασφάλισιν τῶν δικαιωμάτων µας. Ὅπως ἀπέδειξε τὸ πρόσφατον παρελθὀν διαθέτοµεν καὶ την δέλησιν καὶ τὴν δύναμιν νὰ τὸ ἐπιτύχωμεν. Ὑπὸ μίαν ὅ- ως προύπόθεσιν: νὰ προχωρήσωµεν εἰς τὴν ἀνοιποδόμη- σιν τοῦ κράτους τοῦ Φεοῦ ἀδελφωμένοι. Πρέπει διὰ τοῦτο νὰ δικτηρήσωμµεν τὴν ἔνότητά µας παὶ τὴν πειθαρχίαν µας εἰς τὸν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπισχκο- πόν µας κ. Μακάριον ὁ ὁποῖος ἐπωμίσθη τὸ τερᾶστιον 6ά- ρὸς τῆς δημιουργίας τῆς ἐλευθερίας τῆς Ευπριακῆς Πολι- τείας. Γὰἁ πάθη τὰ προσωπιχὰ χπαὶ αἱ φιλοδοξίαι, δὲν µπο- ροῦν νὰ ἔχουν θέσιν εἰς τὰς σχέφεις παὶ ἑνεργείας µας προ- παντὸς τὴν στιγμὴν αὐτήν. Ὁ καθ ἕνας τώρα πρέπει νὰ ἐργασδῃ διὰ νὰ ἐξυπηρετήση τὸ σύνολον, νἁ θέσῃ ξαυτὸν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς πατρίδος του. Αλλως, ἔὰν δὲν ἔπι- κπρατήσῃ τὸ κοινὸν συμφέρον, εὰν δὲν προσφέρουν ὅλοι τὰ χέρια εἰς τὸν ποινὸν ἀγῶνα, τότε ἴσως τὸ μέλλον νὰ πα- Ρρουσιασθῃ ζοφερόν. Οἳἱ κίνδυνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι σήμερον ὑποθετιχοὶ δὰ γίνουν πραγμµατιχοίἰ, παὶ τότε ἐπεῖνο τὸ ὁ- ποῖον ἀναμένει τὴν νῆσον µας εἶναι ἤ καταστροφή. Οὐδεὶς ὅμως ἐχέφρων ἄνθρωπος δὰ δελήσῃη ἔστω γαὶ µακρέθεν νὰ συνεργήσῃη εἰς τὴν καταστροφὴν ἰπανοποιῶν ἁπλῶς τὰς ἀτομιχκάς του φιλοδοξίας. Διότι δυνατὸν μὲν νὰ καταστήσῃ ἔαυτὸν γνωστόν, ὄχι µόνον εἰς τὴν Κύπρον, ἀλλὰ χαὶ εἰς τὸ ἔξωτερινὸν, ἆλλ᾽ ὄχι διὰ νὰ κερδίση τὴν ἐχτίμησιν καὶ τὸν θαυµμασμὸν τῶν ἀνθρώπων. Όπως ὁ Ἡ- ρόστρατος ἐχεῖνος, ὁ ὁποῖος, διὰ νὰ χαταστήσῃ τὸ ὄνομά του ἀθάνατον, ἔχαυσε τὸν περίφηµον ναὸν τῆς Ἐφεσίας ᾽Αρτέμι- ὅος, Επέτυχε νὰ χαταστήση τὸ ὄνομά του κπατάραν, ἔτσι χαὶ ἐχεῖνος, ὃ ὁποῖος, ἀἁπλῶς χαὶ µόνον διὰ νὰ ἀναδειχξῃ καὶ νὰ ἰχανοποιήσῃ τὴν δοξοµανίαν του διασπᾶ καὶ διαιρεῖ τὸν λαόν µας θὰ συγχεντρώση τὴν χατάραν καὶ τὸ ἀνάθεμα ὄχι μόνον τῶν ἐπιγιγνομένων γενεὸν τῶν ἙΕλλή- νων τῆς Κύπρου ἀλλὰ χαὶ ὁλοχλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οὔ- δεὶς ὅμως δὰ ἤθελε νὰ γψίνῃ ἤ αἰτία τῆς χαταστροφῆς, οὗ- δεὶς δὰ ἤθελε νὰ γίνη κατάρα. Διὰ τοῦτο πρέπει νὰ χκλείσωμεν τὰ ὦτα εἰς τὸ διασπα- στιχὸν ἆσμα τῶν σειρήνων, ποὺ ἐπιμόνως ἀχούεται τὰς τελευταίας ημέρας. ᾽᾿Απὸ ὁπουδήποτε γαὶ ἄν πρθέρχεται πρέπει νὰ μὴ ἐπιτύχη τίποτε. ᾿Επεῖνοι οἱ ὁποῖοι χαλλιερ- γουν τὸ πήρυγµα«α τῆς διασπάσεως πρέπει νὰ ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὸν λαόν µας, ὥστε νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ τραγικὸν σφᾶλ- µά των καὶ νὰ μῆ γίνωνται ὄργανα ἕστω ἀχούσια τῶν ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ µας. ᾿Εχκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθάλλεται σή- µερόν να γίνη εἶναι νὰ παραμείνῃ ἠνωμένος ὁ λαός µας σαὶ νὰ συσπειρωθῇ πέριξ τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Εθδνάρχου µας. Ἰκεϊῖνο τὸ ὁποῖον ἔγραφεν ὁ Αγ. Ἰγνάτιος ᾽Αντιοχείας ἐπιθάλλεται, σήμερον, ἔχ τῶν πραγμάτων, πληρέστερον νἁ γίνη. «Ὅπου ἂν ἡ ὁ ἐπίσκοπος ἐχεῖ καὶ τὸ πλῆθος ἔστω, ὥσπερ ὅπου ἂν ἡ ὁ Χριστὸς ἐχεῖ καὶ ἡ χαθολικὴ ἐκχλησίοαυ. Καὶ σήμερον ἐπίσχοπος, ἡγέτης δηλαδὴ τοῦ λαοῦ μας, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεϊ τὸν λαόν Του καὶ χάριν αὐτοῦ ἀγωνίζεται εἶναι ὁ ᾿Εθνάρχης Μακάριος. Διὰ τοῦτο πἑριξ Αὐτοῦ ἐπι- ῥάλλεται νὰ γίνῃ ἤ συσπείρωσις τοῦ λαοῦ µας καὶ Αὐτὸς νὰ παταστῃ τὸ σύμέολον τῆς ἔνότητος. Ας μῆ λησμενοῦμεν ἐξ ἄλλου ὅτι ἡ ἕνότης πάντων, μάλιστα δὲ τοῦ χριστικνικοῦ πληρώματος εἶναι ἡ ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου. Ὁ Κύριος πρεσηύχετο εἰς τὸν οὐράνιον Πατέ- βρα Του. ὀλίγον πρὸ τοῦ πάθους Του, διὰ τὴν ἑνότητα τῶν μαξητῶν Του: «Πάτερ τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ἵνα ὧσιν ἕν, παθὼς ἡμεῖς Καὶ θεξαίως ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ τοῦ Κυρίου δὲν περιωρίξετο εἷς τοὺς δώδεχα ᾿Αποστόλους µόνον. Μαθηταὶ τοῦ Μυρίου εἴμεδα ὅλοι ὅσοι ἔχομεν ϐα- πτισδῃ εἷς τὸ ὄνομά Του χαὶ πιστεύοµεν εἰς Αὐτέν. ᾽Αλλὰ καὶ πῶς δὰ χαυχηθῶμεν ὅτι εἴμεδα ἀδελφοὶ ἔχον- τες ποινὸν πατέρα τὸν Θεὸν ἐὰν δὲν εἴμεδα ἠνωμένοι: Ὁ Εύριος μᾶς παλεῖ ἀδελφούς Του καὶ μᾶς διατάσσει νὰ άγα- πῶμεν ἀλλήλους. Ὁ µόνος ὅμως τρόπος νὰ δείξωµεν τὴν αγαπην µας πρὸς ἀλλήλους χαὶ νὰ χαταστῶμεν πραγµατι- κοὶ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι νὰ παλλιεργήσωμεν τὴν ἑνέ- τητόά µας. Όταν αἱ προσπάθειχἰ µας πατατείνουν εἰς ἕνό- τητα. τότε καὶ ἤ εὐλογία πκὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ μᾶς ἐνδυ- ναμώνηῃ. Φὰά χαταστήσῃ τὸ Ελληνιχὸν Ευπριαχὸν µέτωπον ἀπρόσόέλητον, δὰ ἐξουδετερώσῃ τοὺς κινδύνους χαὶ δά χα- ταστήσῃ δυνατὴν τὴν δηµιουργίαν τοῦ Πράτους τοῦ Φεοῦ. ΗΞΟΜΟΛΩΡΗΣΙΣ ΗΛΙ ΥΓΕΙΑ 'Ο. πασίγνωστος ψυχίατρος καὶ Ἡ θεία συγχώρησις σημειώνει διευθυντὴς τοῦ. Ἱνστιτούτου τῆς, γέαν τροπὴν εἰς τὸν μετανοοῦντα. 1Ταιδικῆς Ψυχιατρικῆς Ὦτ. Ε. | Τοῦ ἐμφιυσᾶ τὰς πφοὔποθέσεις ὤὥ- Τιουπις Βδἱ. Τικε' ἩΗοξρίεα],΄στε νὰ στραφῆ πρὺς τὺν Θεὺν ἐκ Νεν ὙογΓξ, ῥἑτόνισε τελευταίως [γέου, νὰ ἐπανασυνδέση τοὺς δε- πύσον ή θεθαιότης τῆς ἀφέσεως σμοὺς τῆς ἁγάπης, ν᾿ ἀφχίση νὰ ὑποθοηθεῖ τὴν ψυχικὴν γαλήνην, σέθεται τὸν πλησίον, ἄρα καὶ τὴν καδύλου ἡγείαν τοῦ γευροπαδοῦς, » Όταν λείπη ἡ χάρις αὐτῇ τῆς συγγνώµης, τότε ἡ ἀπυκαρδίωσις, ἡ ἀπελπισία, καταστρέφουν τὴν προσωπικότητά τον καὶ τὴν διά- ὕεσιν δημιουργικῆς ἐργασίας». «Ἡ ἀμφιθολία περὶ τὴν συγ- πώρησιν παταντᾶ τὺν νενροπαθῆ μονήρη, τύπον, µισάνθρωπον, καὶ τὺν θυδίζει εἰς τὴν µελαγχολίαν. Ἡ Βυζαντινὴ τοιχογραφία τοῦ Ίᾷου αἰῶνος. όγ. Μαρίνα ἢ ΛΠΙΣ ΚΕΝΣΙΛΝΤΙΝΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Β΄ (τελευταῖον) Ἱ Αλλο ζήτημα ἐπίσης εἶναι ὅτι ὁ Μαχαιρᾶς ὀνομάζει τὸν “Αγ, Κωνσταντῖνον στρατιώ- την, ὁ δὲ Κυπριανὸς ὁ ᾿Αρχι- µανδρίτης εἰς τὸ ἔργον του «[στορία Χχρονολογικὴ τῆς Πήσου Κύπρου» τὸν θεωρεῖ ὅσιον συμφωνῶν πρὸς τὸ συναξάριον,. Βεθαίως ὁ Μα- χαιρᾶς δὲν κάµνει διάκρι- σιν µμεταξὺ ὁσίου, ἁγίου καὶ μάρτυρος, ἀλλὰ πάλιν διὰ τοῦ «στρατιώτης» δὲν φαί- γεται πιθανὸν νὰ ἐννοεῖ τὸν μάρτυρα, ἄνκαι συνήθης ὁ- νοµασία τῶν μαρτύρων εἰς τὰ µαρτυρολόγια εἶναι στρα- τιῶται Χριστοῦ, Τοῦτο ὅμως ἐὰν πράγματι ἐσήμαινε τὸν µάρτυρα θὰ δευκόλυνε τὴν χρονολόγησιν τῆς ζωῆς τοῦ μάρτυρος διότι ἀναμφισθητή- τως θά πρέπει νὰ εἶχε όμολο- γήσει τὸν Χριστὸν ἐν Κύπρῳ ὁ “Αν. Κωνσταντῖνος, ὅτε θὰ πρέπει νὰ παραδεχθῶμεν ὅτι ὁ Άγιος ἔζησε πρὀ τοῦ 4 µ. Χ. αἰῶνος, Διότι μετὰ τὸν 4ον αἰῶνα ἡ Κύπρος ἐξεχριστια- νίσθη πλήρως, Εξ ἄλλου εἰς τὸν δίον τοῦ ΑΥ, Αὐξεντίου εὑρίσκομεν ὅτι οὗτος (Αλα- µάνος ἣν τὸ γένος) μαζὶ δὲ μὲ τοὺς τριακοσίους ὧπ᾿ αὐτὸν στρατιώτας ᾖλθεν εἰς Κύπιον, ὅπου «οἱ στρατιῶται ἄλλος ἆλ- λαχοῦ ἅπαντες διεσπάρησαν καὶ ὅπου ἂν ἕκαστος κατοι- κεῖν ἠρετίσατο, τοῦ µονήρους θίου τὴν «ἀκρίθειαν ἁπαξά- παντες μετερχόμεναοι», Αν ἑ- ποµένως παραδεχθῶμεν ὅτι ὁ Άγιος Κωνσταντῖνος ἦτο εἷς | τῶν στρατιωτῶν τοῦ Ἁγ. Αὖ- | ξεντίου, ἐξηγεῖται ἡ ὀνομασία ! τὴν ὁποίαν δίδει εἰς αὐτὸν ὁ Μαχαιρᾶς, Ὁμαδικὴ ὅμως κάθοδος | τόσων Χριστιανῶν ἐκ Παλαι- στίνης εἰς Κύπρον μνημονεύ- εται ὑπὸ τοῦ χρονογράφου Θεοφάνους τὸ ἔτος 6305 (797 μ.Χ). Νάἀ στηριχθῶμεν εἰς τὸν Θεοφάνην καὶ νά παραδεχθῶ- μεν ὅτι μεταξὺ τῶν πολλῶν μοναχῶν καὶ λαϊκῶν οἵτινες «τὴν Κώπρον κατέλαδον φεύ- Ύοντες τὴν ἄμετρον κάκώσιν τῶν ᾿Αράδων», σαν καὶ οἱ Γριακόσιοι οὗτοι ἅγιοι περὶ τῶν ὁποίων κάµνει λόγον ὁ Μα- χαιρᾶς καὶ οἱ δίοι τῶν 'Α- γίων Αὐξεντίου καὶ Κωνσταν- τίνου Τοῦτο φαίνεται μᾶλλον ἀπίθανον, διότι ὁ Θεοφάνης ὁμιλεῖ περὶ μοναχῶν καὶ λαϊ- κῶν κατοίκων τῆς Παλαιστί- νης, ἐκτὸς ἄν ὑποθέσωμεν ὅτι τὰ περὶ ᾽Αλαμανικῆς κατα- γωγῆς τῶν Αγίων τούτων τὰ ὁποῖα ἀναφέρουν τὰ συναξά- ριά των εἶναι ἀσύσοτατα, παρ- εµθληθέντα µεταγενεστέρως, Τοῦτο ἴσως εἶναι περισσότε- ρον σύμφωνον πρὸς τὴν διή- γῆσιν τοῦ Λεοντίου Μαχαιρᾶ, Δεδομένου δ᾽ ὅτι τὰ σωζόµε- να συναξάρια τῶν λεγομένων ᾽Αλαμάνων Αγίων τοὐλάχι- στον ὅπως τὰ γνωρίζοµεν ἡ- μεῖς σήμερον δὲν δύνανται νὰ Τοῦ κ, Α. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ἀναχθῶσι πρὸ τοῦ 1779 ὅτε ἐξετυπώθησαν αἱ ἀκολουθίαι τῶν Αγίων τούτων πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἡ γνώµη τοῦ Μα- χαιρᾶ ὣς ἔχουσα µεγαλυτέ- ραν θαρύτητα, ᾽Ασφαλῶς ὅ- µως ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἀναφέρον- ται ὅτι τότε ἐποιήθησαν πρέ- πει νὰ εἶναι προγενεστεραι, Τοῦτο ἄλλωστε ἐξάγεται σα- φῶς ἀπὸ τὴν φρᾶσιν «διορθώ- θεῖσαι ὡς οἷόν τε ὑπὸ τοῦ ἵε- ροδιακόνου ᾿Ανθίμου, τῶν Κυπρίων,» Αραγε ὁ διορθώ.- σας αὐτὸς Ανθιμος διώρθωσε τὴν γλῶσσαν µόνον κατὰ τὰ κριτήρια τοῦ καιροῦ του (τοῦ- το ἄλλώστε ἢ καὶ ἐπροχώρησεν εἰς τὴν δι- ασκευὴν καὶ προσθήκην καὶ ἀφαίρεσιν εἰς τὰ συναξάρια Ἐλλείψει τῶν παλαιοτέρων χειρογράφων ἐφ᾽ ὢν ἐθασί. σθησαν οἱ ἐκδώσαντες τὰς ἆ- κολουθίας καὶ τὰ συναξάρια τῶν Αγίων τούτων, δὲν δυνά- µεθα οὐδὲν συμπέρασμα νὰ συναγάγωµεν, Δὲν πρόκειται ὅμως νὰ ἐ- ξετάσωώμµεν τὸ ζήτημα τοῦτο, Τὸ θέµα εἶναι ὁ Αγ, Κων- σταντῖνος τοῦ ὁποίου ἡ µνήµη ἑορτάζεται τὴν Την ᾿ΙΓουλίου, Ὁ αγιος Κωνσταντῖνος ῆτο ἕνας ἐκ τῶν τριακοσίων 'Αγί- ων περὶ τῶν ἁποίων ἔγινε λό- Ύος προηγουμένως, Πόθεν κατήγετο δὲν γνωρίζοµεν, “Ο- μοῦ μὲ τοὺς ἄλλους µετέθη εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν Ἱερου- σαλὴμ διὰ νὰ προσκυνήσουν, «Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκύνησαν ὅλα τὰ ἁγιάσματα, ἐθγῆκαν ἀπὸ τὴν ᾿Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐπῆγαν εἰς τὴν ἔρημον τοῦ ᾿Ιορδάνου, καὶ ἐκεῖ διέτριόον, ᾿Ελθόντες δὲ µίαν τῶν ἡμερῶν ὅλοι εἰς τὸ περιγίαλον εὗρον ἕνα πλοῖ- ον καὶ ἐμθῆκαν ὅλοι µέσα, καὶ πλέοντες ἔφθασαν εἰς τὴν περίφηµον νῆσον Κύπρον, εἰς τὸν λιµένα τῆς Πάφου, Ὅμως τὸ πλοῖον θιαζόµενον ἀπὸ δυ- νατὀν καὶ µεγάλον ἄνεμον ἑτσακίσθη, οἱ δὲ ἅγιοι θείᾳ χάριτι διεσῴθησαν ὅλοι ἀθλα- θῶς καὶ διεµερίσθησαν εἰς ὅ- λον τὸ νησίον τῆς Κύπρου Ὁ δὲ ἅγιος ΓΚώνσταντῖνος μετὰ καὶ ἑτέρων τριῶν ἦλθον εἰς ἕνα µέρος τὸ λεγόµενον τῆς Τραχιάδος, καὶ ἑπεριπα- τοῦσαν ἀποστολικά καὶ ἑκή- ρυσσαν τὸν Χριστὸν Θεὸν εἴ- ναι ἀληθινόν, ᾽Ακούων δὲ τοῦτο ὁ ἡγεμὼν τῆς Κύπρου, Σαθῆνος ὀνόμα- τι, τοὺς ἐπαράστησεν ἔμπρο- σθέν του, καὶ ἐξετάζοντάς τους ὡμολόγησαν Χριστὸν Θεὸν ἀληθινόν, καὶ μὴ ἀρ- νούμενοι δέρνουνται μὲ ὠμά θούνευρα, ἔπειτα θάλλουνται εἰς φυλακήν, Καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐπρόσταξε νὰ τοὺς ἐἑ- θγάλουν ἔμπροσθέν του, καὶ πάλιν μὴ πειθόµενοι νὰ θύσουν Θεῷ ἀλλοτρίῳ, προστάσσει νὰ τοὺς κρεµάσουν κατακέφαλα καὶ νὰ καταξέουν τὰς σάρκας αὐτῶν, ὡς τόσον ὁποῦ ἐκοκ- κίνησεν ὅλη ἡ γἢ ἀπὸ τὰ αἵμα- τά τους, Επειτα πάλιν ἁπλό. εἶναι ἐμφανὲς) , Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΘΑ ΜΕΤΑΣΧΗ ΕΙΣ Τ0 ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΡΟΛΟΥ «Υπὸ τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αο- χιεπισκόπου Κύπρου }. Ἀακαοί- ου ἀπεφασίσθη ὅπως ἡ ᾿ΕΒκγχλησία µας µετάσχη εἷς τὸ Συνέδριον τῆς Κ. Ἐ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Ἓυμόθου- ίου τῶν ἸἈΕγχκλησιῶν τὺ ὑποῖον ὰ συνέλῦῃ εἲς Ῥόδον ἀπὸ 19--- 99 Αὐγούστουν. Λιὰ τηλεγραφήµατυς ποὺς τὺν Τοραμματέα τῆς προπαρασκεναστι- κῆς ᾿Επιτρυπής τοῦ Συνεδρίου κα- ὑηγητὴν «κ. ἸΙωαννίδην ὁ Μακα- ριώτατος ὑπέδειξεν ὡς ᾿Αντιπρο- σώπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μύ- πρου τὸν 1[ανοσιολογιώτατον ᾿.Αρ- χιμανδρίτην κ. Καλλίνικον Ἀα- χαιριώτην γαὶ τὸν Βεολόγον τῆς Τ. ᾿Αοχιεπισχκυπῆς Κύπρου ή. ᾿Αὐανάσιον Παπαγεωργίου, --- Η ΡΗΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΏ ΠΛΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΠΝ Διὰ πρώτην φορὰν ἡ Ῥωσικὴ Ἰθκκλησία ἀποφασίξει ἐνεργῶς νὰ εἰσέλθη εἰς τὸ Π.Σ.Ε. Πρὺς τοῦ- το. ἀφίχθησαν δύο ἐπίσημοι ἐκ- πρόσωποί της εἲς Γεγεύην, ὃ πα- γοσ. χαδηγητὴς ἐν Λένινγκραντ να]ετίαπ Ἡοτονοὶ καὶ ὁ λαϊκὸς Ἡ],. ΑΙεχεεν. --Ἱ.Ἱ.---- ΕΒΛΟΙΜΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΌΒΘΙΗΒΕΙΛΣ ΕἰΣ ΛΟΝΔΙΝΟ ἹἩ ἑθδυμὰς τῆς Χφιστιανικῆς ἀλληλοθοηδείας ἤρχισεν εἷς Λογ- ὑῖνον μὲ ἐθελοντικὴν νηστείαν ᾱ- πὺ μέρους ἑκατομμυρίων ἐργατῶν. Τὸ γεῦμά των περιωρίσὃη εἰς ὁ- λέγον ἄρτον καὶ τέῖον ἢ ὄουζαν. Οὕτω συνεκεντρώθησαν σοδαρὰ ποσὰ διὰ τὴν ἀναχούφισιν τόσων δυστυχούντων εἰς Ἠοπςρ Κοπςο καὶ εἰς λιμοκτονοῦντα µέρη τῆς ᾿Ασίας. νουνται ἐπάνω εἰς πυρωμέ- γαις τάθλαις σιδηρένιαις, καὶ τούτου γενοµένου, ἔμειναν μὲ τὴν χάριν τοῦ ζώοδότου Χρι- στοῦ ἀθλαθεῖς, Μετὰ δὲ ταῦ- τα ἐκάρφουν τὰ ποδάρια τους μὲ καρφιά, καὶ παρεθίαζον αὐτοὺς τρέχειν ταχέως, Μετὰ δὲ ταῦτα προσεθλήθησαν ἐν φυλακῇ, Καὶ μετὰ παρέλευ- σιν τινῶν ἡμερῶν, προστάξει τοῦ ἡγεμόνος, ἤγαγον αὐτοὺς ἐπὶ τοῦ θήµατος' ἀκριθῶς δὲ ἐξετάσας αὐτοὺς καὶ εὑρὼν ἀμετασαλεύτους, μᾶλλον δὲ σταθεροὺς εἰς τὴν τοῦ Χρι- στοῦ πίστιν, ἔδωκε τὴν ἀπό- φασιν καὶ ἔκοψαν τὰς κεφα-] λὰς αὐτῶν, Κάποιοι δὲ εὐλαθεῖς χριστι- ανοὶ διὰ νυκτὸς ἐπῆραν τὰ σώματα τῶν ἁγίων, καὶ ἔθα- ψάν τα ἐντίμως εἷς ἕνα χω- ρίον λεγόμενον Ὀρμήδειαν, Μετὰ δὲ χρόνους ἱκανοὺς ἐ- φανερώθησαν τὰ ἅγια λείψα- να ὡς πηγἠ θρύουσα ἄφθονα ἱάματα, ὥστε ὁποῦ καθ) ἑκά. στην ἄπειρα θαώματα ἑἐτέλουν καὶ διαφόρους νόσους καὶ πά- θη ἐθεράπευον, καὶ κωφοὶ πα- ραυτίκα τὴν ἰατρείαν ἐλάμδα. νον δι ἐνεργείας τῶν ἁγίων λειψάνων, Πρὸς τούτοις ὁ ἡἠἡγεμὼν τῆς Κύπρου τοῦ τότε καιροῦ συνεχόµενος μὲ δυσεντερίαν, ἤγουν διασµικήν, καὶ κωφό- τητα τῶν ὠτίων του, ἐπῆγε μὲ πόθον εἰς τὰ τῶν ἁγίων λείψα- να καὶ ὢ τοῦ θαύματος, ἐν τῷ ἅμα ἔλαθε τὴν ὑγείαν του, καὶ ἐδόξαζε τὸν θεὸν τὸν δοξά. ζοντα τοὺς αὐτὸν ἀντιδοξά- ζοντας καὶ ἐκχέοντας τὸ αἷμα αὐτῶν δι αὐτόν, Ὁ ὁποῖος αὐθέντης μὲ τὸ νὰ ἰατρευθῇ καὶ ἀπὸ τὰς δύο του ἀσθενεί. [ας, τὴν διασµικἠν λέγω καὶ τὴν κωφότητα τῶν ὠτίων του, ἔκτισεν ἐκκλησίαν μεγάλην ἐκ θεμελίων εἲς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγ. Κωνσταντίνου τοῦ θαυματουρ. γοῦ, καθὼς τὸ μαρτυρεῖ καὶ τὸ μνῆμα του, ὅπου εἶναι εἰς τὸ δεξιὸν µέρος τοῦ ἁγίου θή- µατος τῆς ἐκκλησίας εἲς δό- ξαν καὶ ὕμνον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἅ᾿Ιησοῦ Χρι- στοῦ, Γινώσκετε προσέτι, φιλευ- σεθεῖς Χριστιανοί, ὅτι ὅσοι ἀρ- ῥρωστημένοι ἔρχονται μὲ πολ. λἠν καὶ µεγάλην εὐλάδειαν ἰατρεύθνται ἀπὸ κάθε λογῆς ἀσθένειαν διὰ πρεσθειῶν καὶ ἱκεσιῶν τοῦ ἁγίου ἐνδόξου με- γαλομάρτυρος Κωνσταντίνου», Λὐταὶ εἶναι αἱ µόναι πληρο. φορίαι τὰς ὁποίας μᾶς παρέ- χει περὶ τοῦ Αγ, Κωνσταντί. νου τὸ συναξάριόν του, Ἡ μνήμη τοῦ Αν. Κωνσταν- τίνου τοῦ θαυματουρνοῦ ἑορ- τάζεται τὴν Ίην ᾿Ιαυλίου, “ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ.Ι Λακτίζουν πρὸς πέντρα ΝΕΑ μέθοδος ἀντιθρησκευτικῆς προπαγάνδας ἤρχισεν ἔφερ: µοξοµένη εἰς τὴν Ῥωσίαν, ἤ συστηµατικὴ κατασυκοφάντησις τοῦ κλήρου, ἐπισκόπων καὶ ἱερέων, Όπως ὅμως ὅλαι αἳ προη- γούμεναι μέθοδοι ἀπέτυχον, θὰ ἀποτύχῃ καὶ αὐτὴ. Διότι ὁ ᾿Ορθόδο- ξος Εωσικὸς λαὸς ἀντιλαμθάνεται ποῦ κατατείνουν αἳ ἐπιθέσεις καὶ ματ]γορίαι τοῦ ραδιοσταθμοῦ τῆς Ἰόσχας ἐναντίον τῶν ἐπισκό- πων καὶ ἄλλων κληρικῶν τριῶν ἐπαρχιῶν τῆς Νοτίου καὶ κεντρι- μῆς Ῥωσίας. Εἶναι κάπως περίεργον τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ κποµµου- νιστικοῦ ραδιοσταθμοῦ διὰ τὸ ἠθικὸν ποιὸν τοῦ κλήρου, ἐναντίον τοῦ ὁποίου στρέφεται, καὶ ἤ οἰκογομικὴ θέσις τῶν ναῶν. 'Ὁ κοµ- μουνισμὸς ὄχι µόνον δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν χοιστιανικὴν ἠθικὴν ἀλλὰ καὶ τὴν καταπολεμεῖ. Τὴν δὲ οἰκονομικὴν καταστροφὴν τῆς ἐκπλησίας τὴν ἔχει ὡς σκοπὀν του. Διὰ τοῦτο πολὺ ὀρθῶς ᾿Αθη- ναϊκὴ ἐφημερὶς σχολιάξουσα τὰς κατηγορίας τοῦ ραδιοσταθμοῦ τῆς Μόσχας ἐναντίον τοῦ κλήρου τοῦ Στάλιγκραντ, τοῦ ᾿Αστρα- χαν καὶ ᾿Αρτξεπαϊριζὰν τὸ θεωρεῖ ὕποπτον καὶ συμπεραίνει ὅτι µόνον περὶ τῶν ἑξῆς δύο φαίνεται ὅτι πρόκειται: ἢ περὶ σηµαντι- κῆς αὐξήσεως τῆς ἐπιρροῆς τῆς Εκκλησίας εἰς τὰς περιοχὰς αὐπὰς καὶ ἀναξωπυρήσεως τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος ἢ πρό- Χειται περὶ προοιµίου διωγμοῦ καὶ καταδυναστεύσεως τῆς Ἓκ- Κλησίας εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς. 'Ἠμεῖς οὐδόλως ἀμφιθάλλομεν περὶ ἀμφοτέρων, Ὁ διωγμὸς εἶναι ἀκριθῶς τὸ ἐπακόλουθον τῆς ἀναξωπυρήσεως τῆς θρησκευτικῆς πίστεως καὶ τῆς αὐξούσης ἐπιρροῆς τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπὶ τοῦ εὐσεξοῦς Ῥωσικοῦ λαοῦ. 1 ᾿Εκκλησία τῶν μαρτύρων, τῶν χρόνων µας, φαίνεται ὅτι καὶ πάλιν θὰ περιθληθῇ τὴν πορφύραν τοῦ αἵματος τοῦ µαρ- ξυρίου τῶν τέκνων τής, Θὰ ὑποφέρῃ ἴσως καὶ πάλιν, ἀλλὰ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ καταστραφῇ. Ὁ Κύριος ὃ ὁποῖος τὴν ἔπρο- στάτευσε κατὰ τὴν διαρρεύσασαν τεσσαρακονταετίαν θὰ τὴν προ- στατεύσῃ καὶ πάλιν. ᾽Απὸ τοὺς νέους διωγμοὺς θὰ ἐξέλθῃ καὶ πάλιν ἰσχυρῥοτέρα, ὅπως καὶ κατὰ τὸ παρελθόν. Οἱ διῶμται της καὶ πάλιν θὰ ἀπογοητευθοῦν ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ νέου διωγ- μοῦ. Πιθανὸν νὰ χύσουν καὶ αἵματα μαρτυρικά, πιθανὸν νὰ ἐκ- Φοβίσουν πρὸς στιγμὴν τοὺς δειλοὺς καὶ τοὺς ἀσταθεῖς, ᾽ΑΛλλ᾽ ὅμως ἡ Εκκλησία θὰ ἐξέλθῃ τοῦ διωγμοῦ λαμπροτέρα. Τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων εἶναι ὃ σπόρος τῆς ἐκπλησίας εἶχε γράψει ὁ Τερ: τυλλιανός. Αὐτὸ ἀπέδειξαν σλήρως οἳ χθόνοι τοῦ μαρτυρίου τῆς Εωσικῆς Εκκλησίας, Ἠετὰ ἀπὸ κάθε διωγμὸν ἐγίνετο ἰσχυροτέ- ρα. ᾿Ενῷ ἐφαίνετο ὅτι ἢ Εκκλησία θὰ ἔσθυνε, ξαφνικὰ παρου- σιάσθη ἰσχυρὰ τόσον, ὥστε νὰ φοθίζῃ τοὺς ἀθέους δυνάστας τοῦ Ἀρεμλίνου. Κανένας διωγμὸς δὲν πρόκειται νὰ ἐξαφανίσῃη τὴν Εκκλησίαν. Καὶ τὴν φορὰν αὐτὴν οἳ διῶμταί της πρὸς κέντρα λαμτίζουν. Ὅ λαὺς µας ἀγρυπνεῖ . ΕΙΝΑΙ πράγματι συγκινητικὴ ἡ ἐκδήλωσις τῆς ἀφοσιώσεως τοῦ λαοῦ µας σιρὸς τὸν ἸΜακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον µας κ. Ίήα- κάριον, Μὲ τηλεγραφήματα καὶ ᾿ἐπιστολὰς ἐκφράξει τὴν ἀγανάκτη- σἷν του διὰ τὴν συκοφαντικὴν ἐἑκστρατείαν ἡ ὁποία συστηματικῶς ἐξαπελύθη ὑπὸ ᾿Αθηναϊκῆς ἐφημερίδος ἐναντίον τοῦ ᾿Αρχιεπισκό- που µας. Διότι ὃ λαός µας ἀντιλαμέάνεται ὅτι ὄπισθεν τῆς συ- κοφαντικῆς αὐτῆς ἐμστρατείας ὑποκρύπτεται ὁ ἐχθρικὸς δάκτυ- λος καὶ ᾗ προσωπικὴ ἐμπάθεια καὶ φιλοδοξία ὠρισμένων ἀτόμων, :Ξ Όποια εἰς τὴν προσπάθειάν των νὰ ἀνέλθουν πολιτικῶς δὲν διστάξουν νὰ χρησιμοποιήσουν πᾶν θεμιτὸν καὶ ἀθέμιτον μέσον. Βεβαίως αἵ ἐναντίον τοῦ ᾿ Αρχιεπισκόπου µας ἐκτοξευόμεναι ὕδρεις οὐδόλως θίγουν τὸ σεπτὸν Του πρόσωπον οὔτε μαὶ μειώ- γουν τὴν ἀφοσίωσιν τοῦ λαοῦ µας πρὸς Αὐτόν. ᾿᾽Απόδειξις τούτον εἶναι ἢ σωρεία τῶν τηλεγραφημάτων διὰ τῶν ὁποίων ὅ λαός µας διαμαρτύρεται διὰ τὰς συκοφαντίας καὶ ἐπικρίνει τοὺς συκοφάν- τας. ο χείμαρρος αὐτὸς τῆς ἀγανα-μτήσεως τοῦ Λλαοῦ µας θέλο- μεν νὰ πιστεύωμµεν ὅτι θὰ πείσῃ καὶ τοὺς πλέον κακοπίστους διὰ τὴν ἐπιθλαβῆ ἐθνικὴν γραμμὴν τὴν ὁποίαν ἀκολουθοῦν καὶ ὅτι θα ἀποδείξῃ ὅτι «σκληρὸν πρὸς κέντρα λακτίξειν»,. “0 λαός µας ἓν πάσῃ περωιτώσει ἀγρυπνεϊ καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτρέψῃ νὰ ὁδηγήσουν τὴν Κύπρον πρὸς τὴν καταστροφήν, : ΓΠν ο - Τὸ ἔτος προσφύγων , ΠΡΟ ΤΙΝΩΝ ἡμερῶν ἔγινε ἔναρξις τοῦ ἔτους προσφύγων. Δὲν Όπαρχει καμμία ἀμφιξολία ὅτι ὅλοι οἳ δυστυχισµένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι οἳ ὁποῖοι ἐξερριζώθησαν ἀπὸ τὰ σπίτια των καὶ ἤναγ- κάσθησαν νὰ φύγουν μακρὰν τῆς πατρίδος πρέπει νὰ τυγχάνουν της ἐπφράσεως τῆς ἀδελφικῆς µας ἀγάπης. Διὸτι ᾗ ζωὴ μακρὰν τῆς πατρίδος, μακρὰν τῆς κατοικίας, χωρὶς τὰ µέσα συντηρή- σεως καὶ ἡ διαβίωσις εἰς στρατόπεδα ἢ προσφυγικοὺς καταυλι- σμοὺς εἶναι τῷ ὄντι δύσκολος καὶ πικρά. 'Ἠμεῖς ἓν Κύπρῳ ἴσως νὰ μὴ δυνάµεθα νὰ ὑπολογίσωμεν ἀκριέῶς οὔτε τὴν ἔκτασιν τῆς δυστυχίας, οὔτε τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀνθρώπων, οἳ ὁποῖοι ἐξηναγκά- σθησαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς οἰπίας των καὶ νὰ ζήσουν, πολλὲς Φορές, µακρυὰ ἀπὸ τὰς οἰκογενείας των. “Ἡ πρόσφατος ὅμως, Μετα ὤπνο τας τουρκικὰς Βιαιοπραγίας τοῦ παρελθόντος ἔτους µε- ταμίγησις οικογενειῶν, ἓκ σπεριοχῶν, αἳ ὁποῖαι ἦσαν ἐκτεθειμέναι εἰς ἐπιθέσεις καὶ αἳ δυσκολίαι καὶ τὰ προθλήματα τὰ ὅποῖα ἐδη- μιουργήθησαν ἐξ αὐτῆς, ολλαπλασιαξόμενα ἴσως εἰς τὸ ἕκατομμύ- ϱιον νὰ δώσουν εἲς ὅλους κάποιαν εἰκόνα τοῦ προσφυγικοῦ δράµατος. Ἐκατομμύρια πρόσφυγες εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ασίαν διάγουν ὑπὸ συνθήκας ἐξαιρετικὰ δυσκόλους, Β εξαί- ων δὲν παραμένουν ἀδοήθητοι. 'ὂ ᾿Οργανισμὸς τῶν Ἠνωμένων Ῥθνῶν ἔχει ἱδρύσει εἰδικὴν ᾿Οργάνωσιν διὰ τὴν ἀνακούφισιν καὶ οήθειαν τῶν προσφύγων, ᾿Εξέχοντα δὲ ρόλον διαδραματίζει εις την προσπάθειαν αὐτὴν ἡ Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ προσφύγων τοῦ Οἰκουμενιοῦ Συμθουλίου τῶν Εκκλησιῶν, ἡ ὁἁποία μεγάλως συνέθαλε εἰς τὴν ἀποκατάστασιν πολλῶν προσφύγων καὶ τὴν ὃς γακούφρισιν τῶν ἑκατομμυρίων ποὺ πλανῶνται εἷς ξένας χώρας. Ο κάθε ἕνας ὅμως ἀντιλαμθάνεται ὅτι ὅλα ὅσα γίνονται εἶναι προσωρινῆς φύσεως, Δὲν Λύεται τὸ πρόθληµα τῶν προσφύγων διὰ της προσωρινῆς στεγάσεώς των εἰς παραπήγματα καὶ σκη- νάς. 4ιὰ τοῦτο σκοπὸς τοῦ ἔτους τῶν προσφύγων τὸ ὁποῖον ἤρχι- σε απο τῆς Της ᾿Γουλίου εἶναι νὰ συµθάλῃ εἰς τὴν ριζικὴν λύσιν τοῦ προθλήματος. Ριξυιὴ ὅμως Λύσις τοῦ προθλήµατος δὲν µπο- ρεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἐπάνοδον τῶν προσφύγων εἰς τὰς ἕ- στίιας των ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐξεδιώχθησαν ἢ ἠναγκάσθησαν νὰ ἐγ- καταλείψουν. ΈΕϊναι ὅμως τοῦτο πατορθωτόν Δυστυχῶς αἳ συν- θῆχαι αἳ ὁποῖαι ἐδημιούργησαν τὸ προσφυγικὸν πρόθληµα δὲν µε- τεβλήθησαν. Ας προσευχώµεθα λοιπὸν συντόνως, κατὰ τὸ ἑναρ- ξάμενον ἤδη ἔτος προσφύγων, εἷς τὸν Κύριον τοῦ οὐρανοῦ καὶ της γης νὰ φωτίσῃ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς ὥστε νὰ καταστῇ ὃυ- γατη ἡ ριξικῇ θεραπεία τοῦ προσφυγικοῦ προθλήµατος. ΤΠΒΗΓΚΙΣΛΛΥΘΙ ΜΟΝΛΧΟΙ ΘΑ ΕΠΛΝΛΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΕΡΡ, ΜΟΝΗ ΧΕΛΛΝΛΛΡΙΔΥ Καθ’ ἅ γυάφει ὃ τύπος τοῦ Βελιγραδίου, ἡ Ἑλληνικὴ κα ἡ Γιουγκυσλαθικὴ Κυθέρνησις συνε- φώνησαν νὰ διευχολύγουν τὴν µε- τάδασιν εἷς τὸ Άγιον Ώρος Γι- δρωσιν τῆς Νερθικῆς μονῆς τοῦ Κελανδαρίου. Διευκολύνσεις προ- θλέπονται καὶ διὰ τὰς ἐπισχέψεις εἰδικῶν απρὺς ἐπισκευὴν καὶ συν: τήρησιν τῆς ἓν λόγῳ μονῆς, ουγκοσλάθων μογαχῶν απρὺς ἐπάγ- | «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ᾖΙΠΗ» ΤΕΤΑΡΤΗ, 15 Ιουλίου 1959 ΝΝΝΗ ΤΠ ΙΝΗΙΗΝ ΤΗΣ οἩἳΣ ΙΟΥΛΙΟΥ Τὴν Νυριακήν, ὃ το, ἔτελεσθη- σαν καθ ἅπασαν τὴν νῆσων τὰ χα. Βιερωμένα. μνηµόσυνα τοῦ Εήνυ- μάρτυρος ᾿Αρχιεπισχόπου Ἀνυτοια- γαῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ σφαγια- σθέντων ὑπὸ τῶν Τούρκων τὴν βην ἸΤουλίου 1851. Ἐν. Λευκωσίᾳ μετὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν ἐτελέσθη τὸ μνημύσυ- γον ἓν τῷ ἱ, ναῷ Φανερωπένις χυ. ροστατοῦντος λ{ακασιωτάτυν ᾿Αοχιεπισχόπου Χ. Δἰακανίου. ΝΙε- τὰ τὺ πέρας τοῦ μνηιοσύνου ἀφοῦ ἐξη) ἅπαντες εἲς περίδο- τοῦ :Ξῆλθον τὺν συνεχεντυώθησαν παρὰ τὺ Νιαυσωλεῖον των ἸΙοῦνυ- εὐρίσπχεται | ναοῦ μαυτύρων, τὸ ὁποῖον οόλῳ. τυῦ Μον τοῦ ἀνιδουμένον ἐν τῷ περιθόλῳ ν ναοῦ Φανερωμένης ναὶ ὄπισθεν ει ἐτελέσθηὴ ΝΙακαθιωτα- τοῦ ἱεροοῦ θήματος. ἱτοισάγιον ὑπὸ τοῦ τοι. {Ταυόμυια μνημόσυνα, ὅτε λέσ η: σαν παὶ ἓν λεμεσῷ χηουστάτουῦν- τος τοῦ. δε, ΑΤητοὐπαμίτον ὃι- τίον ᾿Ανθίαου καὶ ἓν Ἀνοηνείᾳ Γχαροστατοῦντος τοῦ. Φεῦ, δΜήτου- πολίτου. Ἱυθηνείας κ. Κυπονοῦς 0 ΚΛΗΡΩΣ ΚΛΙ Τ0 ΡΝΟΝ Ε) ΤΗΝ ΡΩΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΙΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ Λιαφοροτρόπως ἐσχολιάσῦη τὸ 1τθ ΒΟΠΙΔΏΟ σχέδιον τροποποιή- σεως γαὶ ἁπλουστεύσεως τῆς Χλη- ρικῆς περιθολῆς. ᾿διαιτέρως οἱ ἑργασόμενοι εἷς θιομηχανιχὰ πέν- τρα Ῥωμαιοκαθδολικυὶ κληοσικοὶ τὸ ἤκουσαν μὲ ἀναχούφισιν. Ἰα πλεῖστα ἄρθρα ἐδημασιεύθησαν εἲς τὸ περιοδικὺν Ἐναπσε]ςοτ. Τὸ σημεοινὸν κληοικὸν ἔνδυμα χαρακτηρίξεται ὡς ὀἀναχκοονισμὺς καὶ ὡς ἐμπόδιον εἷς τὴν διείσδη- σιν τοῦ ἱερέως στὺν κύχλον τῶν γέων γαὶ ἐργατῶν. “ο ἀρδουγρά- Φος ἀπορεῖ πῶς ὃ ὀρθόδοξος ἵε- ρεὺς παραμένει ἀδιάφορος εἰς τὴν προσταγὴν τῶν καιρών, ἀμεταχί- γητος ἐξαγγελθὲν ὑπὺ τοῦ ΟΞξεγναίο- μαὶ ἄτεγχτος, προσπολ}ή- μένος εἰς τὸ ἀφύσικυν αὐτὺ ράσο. 'Ὑπενθυμίζει δὺ τὴν. σοφωτάτην ἐπιστυλὴν τοῦ ἀποφασιστιχοῦ πάπα Κελεστίνυυ 1 (4559) ποὺς τοὺς ἴερεῖς τῆς Τ αλλίας, διότι εἴχον ἐπινυήσει ἁπλοῦν ἔνδιπια ὕταν πε- ριεφέροντο εἷς τοὺς ὑρύμυυς: μὲ τὴν διδασκαλίαν τῆς πίστεως. “Όχι μὲ τὰ ἐνδύματα, ἀλλὰ μὲ τὴν συμπεριφοράν κος. Οὔτε μὲ τὴν πυοσήλωσιν. εἷς ἐξωτερικὰ ποάγµατα, ἀλλὰ πνοίως μὲ τὴν χαθαρύτητα τοῦ πνεύματος», ΦΙΤΗΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΤΟΝΙΤΗ ΤΗΝ ΜΝΛΓΚΗΝ ΤΗΣ ΝΕΛΝΙΚΗΣ ΕΚΡΛΤΕΙΜΝ τῆς. ἱερότητος τοῦ γάμου καὶ ἡ νεανιχὴ ἐγκοάτεια ἀποτελοῦν δύο θέµατα Ὀὑφίστης σημασίας διὰ τοὺς ἰδαγενεῖς Ἀοι- στιανοὺς τῆς ᾿Ασίας καὶ ᾿Αφοι- κῆς. Οὕτως εἰς τὴν Λιθηρίαν τὺ ἐσχάτως συνελθὺν συνέδριον τοῦ Φίμάεπί ΟἨΠτὶξίαη Οουποί] εἰς τὸ ἀνακοινωθέν τοῦ ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴν ἐπὶ τῶν κινδύνων ἀπὺ οἴανδήποτε παφεχτροπὴν ἐν τῆς δείας τάξεως «Οἱ νέοι φοιτηταὶ αλοῦνται νὰ ἐκτιμήσουν τὴν ἔκτασιν τῆς ἠδι- κῆς ἀποσυνθέσεως καὶ νὰ θοηδή- σουν ὅπως ἀναστηλωδοῦν αἲ ᾱ- ίαι τῆς Χοιστιαγιγῆς οἰκογενεί- ΙΙ. διάσωσις . - , - ας. Οἱ ἐρχόμενοι εἷς γάμου ἂς προσέχουν εἰς τὴν ἐκλογὴν τῆς . ς μελλούσης συτύγου, ἑητοῦντες τὴν ᾿ κ ) ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας. »]Τιστεύοµεν ὅτι ἱερὺς Χριστιανικὺς γάμος. Ὡς ἀπαιτεῖ ἀποχὴν μὲν ἀπὸ ποογα- µιαίας σεξοναλικὰς εἶναι ὁ τοιοῦτος σχέσεις, πι- στότητα δὲ καὶ συνεχῆ ἀφοσίωσιν ἐν τῷ γάμφ, κα σεθασμὺν ποὺς τὴν. προσωπικότητα τῆς συζύγου. Μόνον μὲ ἀμοιδαίαν ἐκτίμησιν τῆς Λέσεως ἑκάστου καὶ μὲ ἴσην συµ- μετοχὴν εἷς τὰς Ὀυσίας ποὺ τοῦ θωμοῦ. τῆς συζυγίας θὰ Όεμελιώ- 0η ἡ εὐτυχία». ΦΝΛΙ ΠΕΡΤΟΥ ΓΛΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΗΝ ΕΝ ΤΗ ΡΩΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΙΑ | ΤοΠιρο μελετωμέ- “Ἡ ἐπιθεώρῆσις ἀσχολεῖται μὲ τὴν νην ἀναδεώρησιν τῆς περὶ ᾱ- γαµίας κειµένης πἹανονικῆς δια- | τάξεως. Π αρατηρεῖ ὅτι «ἡ ἆληοι- χὴ ἀγαμία δὲν στηρίζεται εἰς δεί- αν νομοθεσίαν» καὶ δὲν ἔχει ἀπό- λυτον χὔρος. Ὅτι μεταξὺ τῶν δώδεκα Αποστόλων οἳ ἔνδεχα ἢ- σαν ὑπανδοευμένοι, Ἰαὶ απροσθέ- τει ὅτι ἡ ἀραίωσις κληρικῷῶν στε- λεχῶν, φὈάνουσα εἲς ἕνα ἵερέα ἀνὰ 19500 πιστοὺς εἲς τὴν Νότιον ᾽Αμερικήν, ὀφείλεται εἲς τὴν ᾱ- προθυµίαν τῶν ἵἱεροσπουδαστῶν νὰ χειροτονηθοῦν διὰ µίαν ἄχαρι ᾿ἀγαμίαν ἐν µέσῳ τῆς συγχοόνου κοινωνίας. Ὁ πατὴο ἸΠοπηρατα1, Β. ὅ., ἐδημοσίευσε στατιστικήν, καθ) ἣν ἀπὸ τοῦ 6’ πολέμου καὶ ἑξῆς 6000. ἱερεῖς αὐτοκαθηρέθησαν ἓν Ἱταλίᾳ, ἑπομένως, ὅτι καιρὸς εἷ- γαι ἡ Εκκλησία νὰ εὕρη τὸ φάν- µακον τῆς Ὀεραπείας τοῦ κακοῦ. Ώ ΛΟΥΘΗΡΛΙΟΣ ΕΙΣΚΟΠΟΣ ΝΤΙΜΠΕΛΙΘΙΣ ΥΠΕΡΛΙΥΝΕΙΛΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣ ΤΗΣ ΛΝ. ΓΕΡΗΛΗΙΛΣ «Ο Γερμανὺς ἐπίσχυπυς ὮὨϊρ6- µὰ5 ἠμύνθη Δαρραλέως τῶν δι- χαΐων τῆς καταπιεξοµένης ἛἘλ- κλησίας ἐν τῇ ᾿Ἀνατ. Τεοµανίᾳ, εἲς µίαν ἀνοικτὴν ἐπιστολήν του πρὺς τὸν πρόεδροον τῆς Σοσιαλ. Δημοκρατίας. ]δοῦ. μερικὰ ἀπο- σπάσµατα: «Ὁ Χοιστιανὺς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχη ἀσφάλειαν αγευματικὴν εἷς Ένα ἄδεον Ἀράτος... Ἱσχυρίξεσὃε, ὅτι πᾶν ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὸν λαὺν εἶναι αλόν. 'Ἡ διάχρισις τοῦ τὶ εἶναι χαλὸν καὶ τὶ χάκόν, ἀθικὸν ἢ ἀνήθικον, ἀνήκει µόνον εἷς τὸν ζῶντα Θεόν, Δὲν εἶναι ἁρμοδιό- της μιᾶς κλάσεως, ἰδεολογίας ἀνθρώπων. “Ὁ Χοιατιανισμὸς οὔ- δέποτε θὰ παραδεχΏθῆ νέαν ἔκδο- σιν τῶν Δένα ἘἨντολῶν ὑπὸ ἂν- θρώπων. » Ἐπιμένομεν ὅπως τὰ τέκνα μας σέδονται αὐτὰς καὶ οὐχὶ οἳ- ανδήποτε ἄλλην ἠδικήν, προϊοῦ- Βὶς ἡμᾶς δὲν ὑπάρχει οὐδετερό: της, Πο ΤΩΒΠ,5 14Π4. Ωξεῖα εἷ- γαι ἡ διάστασις μεταξὺ τοῦ πνεν- ματικοῦ καὶ τοῦ ὑλιστοῦ». Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ιλ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ ΚΑΘΗΚΟΝΙΛ (συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος] πιστοὺς καὶ ὁδηγεῖ αὐτοὺς πρὸς τὴν αἰώνιον ζωήν. Τὰ µέσα καὶ τὴν ἐξουσίαν πρὸς ἐπιτέλεσιν τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ ἡ Εκκλησία ἔλαθεν ἀπὸ τὸν ἱδρυτὴν αὐτῆς. Οὕτω, ὁ Χριστὸς ἔδωκεν εἷς τοὺς ᾿᾽Αποστόλους τὸ δι- καίωμα τοῦ κηρύγματος, τῆς τελέσεως τῶν μυστηρίων καὶ τῆς διευθύνσεως τῶν πιστῶν, αὐτὰ δὲ µετεδόθησαν ἀπὸ τοὺς ᾿᾽Αποστόλους εἰς τοὺς Πατέρας τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοὺς διαδόχους αὐτῶν. Τοιουτοτρόπως Χριστὸς καὶ ᾿Ἐκκλησία εἶναι στενῶς συνδε- δεμένοι καὶ ὅπως ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ µόνος διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ μεσίτης Θε- οὗ καὶ ἀνθρώπων, οὕτω καὶ ἡ ᾿Ἐκκλησία ἐνεργοῦσα τὸ ἆπο- λυτρωτικὸν ἔργον εἶναι ὁ ἀσφαλὴς διδάσκαλος τῆς θεί- ας ἀληθείας καὶ τὸ µόνον µέ- σον σωτηρίας δι ὅλους τοὺς τόπους δι’ ὅλας τὰς ἐποχάς. Συνεχίζεται) ΙΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑἱοθεσίαν ἡ ο νε ᾿Αφιθµ. 26/59 Υιοθετοῦντες: Π]έτρος Χ΄΄ Ττοφῆ Κοντοθούρ- χη ἓκ Ἐνλοτύμπου ἐτῶν ὅ5, Ἆἴα- ρούλλα ΤΠ. Κοντοθούρχη ἐκ 5υ- λοτύμπου ἐτῶν 98. Υιοθετούμενον: ᾽Ανδοούλλα Ἰκλεάνθους ἐκ Λάρ- γαχος ἐτῶν 4. Οἱονδήποτε πρόσωπον γγωρίζον ἔνστασιν διὰ την ὡς ἄνω Ύΐοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως απρὺς τὺν Ἀρχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (45). ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον, Ἐν τῃ 'Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύ- ποου, τῇ 10 Ιουλίου 1959 Ἓν τῆς 'Ἱερᾶς ᾽᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Ὑπεύθυνος: Χο. ᾽Αγαπίου, Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΙΠΣΙΣ» Ἱσαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. «Λὲν Ὀὰ πρυσπαθήσωμµεν μὸ τὸ αι ράσο νὰ διαχυινώµεθα. ἀπὴ τοὺς πιάτωῦ-. Οὰ διακοιἠώμεν αὐτῶν σαν ἀπὸ τὸν διαλεκτικὸν ὑλισμόν.., συνδρομὴν τῶν γονέων καὶ τῶν | εἰς Τὴν π. Κυριακὴν Τὸ τρέχοντος ἡ ΟΝΕ Νεανίδων ύὐμθου. ὅπε- σφράγισε τὸν κύχλον τῶν µαθη- µάτων της μὲ ὡραίαν ἑορτήν. Βὶς τὴν ἑορτὴν αὐτὴν παρέστησαν τρεις καὶ πλέον γιὰ ιάδες λαοῦ ἐν ὐμ- [νο καὶ τῶν πέριξ Ἰωρίων. Ἰἡν [δωρὴν ἐτίμησε διὰ τῆς παρονύσιας του ὁ Μακαριώτατος ᾿λοχιεπίσχυ- πυς 3. δ[ακάριος, Ἠπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς µεταθάσε- ως τοῦ ΔΙακαριωτάτον εἰς ΤῬύμδου ἐσημαιοστολίσθη τὺ χωρίον. Εις τὴν εἴσοδαν τοῦ Ἰωρίου ἐστήῦη ἆ- μὲ τὴν ἐπινοαφὴν εχαλῶς ἡλ- θατε Ν[ακαριώτατε». Οἱ δούµοι δια τῶν ὁποίων δὰ διήοχετυ τὺ αὖτο- πίνητον τοῦ. Νανχαριωτάτου ἐστρώ- θησαν διὰ µιρσίνης. Εκατοντάδες δὲ λαοῦ. ἦσαν παρατεταγµένυι ἑ- κατέρωῦεν τῶν ὑδῶν διὰ νὰ επεν- φημήσουν τὸν ΝΙακαοιώτατον. ἣν ἄφιξιν τοῦ Μακαριωτάτου ἐχαιοέ- τησαν τυμπανισταὶ παὶ σαλπιγ- πταί, ἐνῷ Ἡ ἀτμόσιαιαα ἐδανεῖτο ἀπὸ χειροκροτήματα παὶ ζητω- κραυγάς. Ὁ Νακαριώτατος συνω- εύετο ὑπὸ τοῦ [[αν. Ποωτοσυγ- κέλλου τῆς “1. ᾿Δυχιεπιπκοπῆς χ. Καλλινίκου. Εὶς τὴν ἑαρτὴν παρέ- στησαν ἐπίσης ὃ 'ΥὙπουργὸς Ἔογιι- τους, ὃἢ ἀποτελέσῃ να α, Πολ. Γιωρκάττης καὶ πυλ- ὶ ἆγωνισταί. Ἐν ἀρχῃ Ἡ ἠὑπεύθυγος τῆς ΟΝΕ Νεανίδων Τύμδου ὃ, Ἱθλένη Ἀριστοφορίδου διὰ πολμώδους ὃμι- λίας ἀνέλυσε τὴν ἐπιτελεσθεῖσαν ἐργασίαν καὶ τὴν συμθαλὴν τῶν ΟΚΧΕΝ καὶ τῆς Ῥωμθαυ εἰς τὸν ἆᾱ- ΣΥΝΕΡΧΕΤΛΙ εἰ ᾖΚεντρικὴ Παγκοσμίου Ἐκκλησιῶν, Ἐπιτρυπὴ τοῦ Ἀυμθουλίου τῶν ἀποτελουμένη ἀπὸ 90. ἀντιπροσώπους τῶν 1τὸ Ἠχ- χλησιῶν μελῶν τοῦ Σωµθου- Ἰου, συνέρχεται κατ ἔτος. Αὕτη ἔχεν τὸ δικαίωµα νὰ ἐνεργῇ ἐξ ὀνόματος τῆς Γεν. τοῦ. Παγκοσμίου Ῥυμθονλίου κα- τὰ τὸ χοονικὺν διάστηµα τὸ µε- ταξὺ τῶν Συνεδριάσεων τῆς Ἀὴν- ελεύσεως. Ῥννέλευσις ἔλαθε χώραν εἰς Ἐναησδίοι ΤΗ Ιποίς, τῶν Η.Π.Α, τὸ 1964 καὶ ἡ ἔπομένη θὰ λάόῃ χώραν ἐν ᾿Ασίᾳ κατὰ τὸ τέλος τοῦ 1961, Ἡ Κεντρικὴ Ἠπιτροπὴ σουν- έρχεται εἰς διαφόρους. χώρας κά- τόπιν προσκλήσεως τῶν ἸἨΕλκλησι- ὢν τῶν χωρῶν αὐτῶν. 'Ἡ συνε- δρίασις τῆς Ἰεντοικῆς ἸἘπιτρο- πῆς, ἥτις θὰ λά6ῃ χώραν ἓν Ῥό- δῳ τὸν Αὔγουστον αὐτοῦ τοῦ ἔἕ- τὴν πρώτην εὐκαιρίαν, καθ’ ἣν ἡ ᾿Επιτροπὴ θὰ συνέλθῃ εἰς ᾿Ορθόδοξον χό- ραν. 'Ἡ πρόσκλησις διὰ τὴν σύ- σκεψιν τῆς ᾿Επιτροπῆς εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐγένετο τὸ πρῶτον εἰς τὴν Γεν. Συνέλευσιν τοῦ Εδαν- στον τὸ 1964, ἐκ μέρους τοῦ Οἱ- πουμενικοῦ Ἱατριαρχείου, τῆς Ἠκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἡασιλικῆς Βλληνικῆς Ἰκυθερνή- σεως. “Ἡ πρόσκλησις αὕτη, ἡ ὃ- ποία ἐγένετο ποοηγουμένως δε- πτὴ ὑπὸ τῆς Κεντοικῆς Ἰάπιτρο- πῆς, ἐπεκυρώῦη ὑλοψύχως καὶ δευμῶς ὑπὺ τῆς ᾿Επιτροπῆς κατὰ τὴν συνεδρίασίν της εἰς Νγροτεα Θίταπιά τῆς Δανίας τὺν Αὔγου- στον τοῦ. παρελθόντος ἔτους, Οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν ᾿Εγκλησιῶν --- μελῶν τοῦ Συμθουλίου. ἐκτιμοῦν ἰδιαιτέρως τὴν εὐναιρίαν ταύτην τῆς συναντήσεώς των. εἲς τὴν Ῥόδον. Ἡ Χυγεδρίασις τῆς Ῥύδου ἕ- χει ἰδιαίτερον ἑνδιαφέουν Όχι ιιό- γον διὰ τὸν τόπον εἲς τὸν ὁποῖον λαμθάγειν χώραν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν σπουδαιότητα τῶν θεμάτων της. 1) Τὸ θέα τῆς «Νυμθυλῆς τῆς ᾿Ανατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Ἱ[α- ραδόσεως εἷς τὴν Ἀριστιανωσύ- νην» θὰ ἀπυτελέσῃ θάσιν τῶν ση- ζητήσεων τῆς ᾿Επιτρυπῆς καὶ θὰ ἀναπτυχὺῇ ἀπὸ διακεχριµένγους ἐπιστήμονας τόσον τῆς ᾿Ανατολῆς ὕσον καὶ τῆς Λύσεως, 9) Θὰ διεξαχθοῦν. συζητήσεις ἰτὴν χαρὰν του διότι, δυγελεύσεως | | Ἡ τελευταία Εενικὴ | ο Γαν ἱ διεθεθαίώσε τὸν δ]ακα- ριώτατον ὅτι ἡ Γὐμόου καὶ τὰ μό- Άη τῶν Οφησχευτιχῶν συ) όγον της θὰ εὐρίσχωνται πάντοτε παρὰ γὦὠνα καὶ τὸ. απλευρόν Ίου ες τὸ δὺ- σκολον ἔοθγον τῆς ἀνυνκυδυ- µήσεως τῆς Κυπριακῆς πολιτείας. διαιτέρως ἐξῆρε τὴν συμθολὴν τοῦ ΔΙακαριωτάτου εἰς τὴν ἀπέλευ- θέοωσιν τῆς νήσου µας, ἓν µέασῳ δὲ ἐνθουσιωδῶν. γειυολροτηκάτων | τῶν. χιλιάδων τοῦ λαοῦς ὅστις | παοηκολούῦει τὴν ἑουτήν, εἶπεν ὃ- τι ὁ Κυπριαχὸς λιὸς θὰ παραµει- νῃ ἠνωμένος ὑπὺ τὴν ἡγεσίαν του μόνου ὑπεραξίου ἠγέτου τοῦ, τοῦ Ἠήνάρχου, καὶ εἰς τὸν νέον εἴφη- γικὺν ἀγῶνα ὃ ὑποῖος ἤθχισεν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Κύπρο. Μετὰ ταῦτα ἐξετελέαθη τὸ κακλι- τεχνικὺν πρόγραµµα. τῆς ἑορτῆς, τὸ ὁποῖον πεοιελάµθανεν ἅπαγγε- λίας χαὶ ἄἅσματα καὶ τὸ δοᾶμα «Φταυραετοὶ», τὸ ἁποῖον ἐξαίρει τὸν ρόλον τὸν. ὁποῖον. διεδραµάτι- σαν αἱ γυναΐκες τῆς Ἰζύποου. εἰς τὸν ἀπε)λευθερωτικὸν ἀνῶνα, Ἀ]ετὰ τὸ πέρας τῆς ἑαρτῆς ἡ ὃ. Κριστοφορίδου. παρεπάλεσε τὸν Μαναριώτατον γὰ ἀπευθύνῃ τὰς πατρικάς του συμθουλὰς καὶ. τὰς εὐλογίας τῆς Εκκλησίας απρὺς τὰ µέλη τῆς κοιγότητυς τῆς Τύμθον, Δαθὼν τὸν λόγον ὃ Νἰακαριώ- τατος. ἐξέφρασε τὴν εὐαρέσκειάν του διὰ τὸ ἐπιτελούμενον ὑπὺ τῶν θρησκευτικῶν συλλόγων τῆς Τὐμ- θου. ἐθγικοῦρησχευτικὺν ἔργον γαὶ ἔπειτα ἀπὸ Σ ΡΟΛΟΝΗ ΚΗΝΤ ΤΟΥ ΠΙΚΟΣΜΙΥ ΣΙΜΗΟΥΛΙΗ ΕΚΚΛΙΣΙΒΗ τ ἀφορῶσαι εἷς τὴν διευθέτησιν ξή-τ τηµάτων. διὰ τὴν σύγκλησιν τῆς Τρίτης Γενικῆς Συγελεύσεως τοῦ Παγκοσμίου Ἀυμθουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν τὸ 1961. Θὰ ληφθοῦν αἳ ἐχθέσεις Ἐπιτροπῶν ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ προγράµµατος τῆς Γεν, ελεύσεως, παὶ Δὰ γενιναὶ. γραμμαὶ τῆς Τ΄ ᾖἨΓενικῆς «᾿Τησοῦς Ἀριστός, Κόσμου». τῶν καὶ δυγ- : ο ἀναπτυχδοῦν τοῦ. θέματος δυνελεύσεως τὸ φῶς τοῦ 3) Μελέτη τῆς Δοιστιανικῆς εὖ- θήνης εἲς περιοχὰς ταχείας σοινω- νικῆς ἀλλαγῆς. Πὶς τὴν Όεσσαλο- γίκην, πρὸ τῆς συνεδρίας τῆς Κεν- τρικῆς ᾿Επιτροπῆς δὰ ἔχει συνέλ- ὃη ἡ τελικὴ διάσκεψις ἡ ὁποία θά εἶναι τὺ ἀποκορύφωμα τριετοῖς μελέτης ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς Ἀριστιανικῆς εὐθύνης εἷς τὰς πε- ριοχὰς ὅπου λαμθάνουν χώραν τα- χεῖαι ποινωγικαὶ µεταθολαί, Εἰς τὴν µελέτην ταύτην αἱ ᾿Ε»κλησίαν ἔχουν ἀσχοληθῆ μὲ τὰς ἐπιδράσεις τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς τεχνικῆς ποινωνίας ἐπὶ τῆς ᾿λσί- ας, τῆς ᾿Αφρικῆς καὶ τῆς Λατινι- κῆς ᾽Αμεοικῆς, ὡς ἐπίσης μὲ τὰ προθλήµατα τῆς πτωχείας, τῶν ἀσθενειῶν καὶ τῶν ἀγώνων τῶν γέων ἐθνῶν διὰ τὴν ἐθνότητά των. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς μελέτης ταύτης ὑπολογίξεται ὅτι θὰ ἔχουν τεραστίαν ἐπίδρασιν εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν σκέψιν τῶν ἐγκχκλησιῶν κατὰ τὰ προσεχῆ ἔτη. 4). Περαιτέρω συζητήσεις δὰ λάδουν χώραν εἰς τὴν Ἐεντρικὴν Ἠπιτρυπὴν ἐπὶ τῆς ποοταθείσης συγχωνεύσεως τοῦ 1Ταγκοσμίου Συμθουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τοῦ Διεῦνοῦς Συμβουλίου. 'Μερα- ποπτολῶν, διὰ τὴν ἁποίαν ἕνα γε- γικὺν σχέδιον ἔχει ἤδη γίνει ὃε- τὸν ὑπὸ τῆς ἸΚεντρ. Ἰπιτουπῆς κατὰ τὴν σύσχεψίν της τὸ 1951. 6) ἨἩαγκόσμιον ἔτος 1οοσφί- γων. Ἡ περίοδος ἀπὺ 98 Ἱουνί- ου 1959 ἕως 3θ Ιουνίου 1960 ἐνεκρίδη ὑπὺ ὅτ ἐθνῶν-μελῶν τοῦ Ο.Η.Β, ὡς Παγκόσμιον ἔτος Προσφύγων. Τὰ Ταγκ. Σιμιθαύ- χιον. Ἱπκλησιῶν ἀποτελεῖ ἕνα ἐν τῶν μεγαλυτέρων ἐθελοντιχῶν ὑργαγισιῶν ποὺ ἑργάζονται εἲς τὸ ἣ τροπὴ πρόκειται νὰ προθῇ εἲς ἔκ- Ἀληῆσιν πρὸς τὰς Ἰκκλησίας, ὅπως ν πεδίον τοῦτο καὶ Ίκεντω, Ἔπι- λάόυυν. µέρος εἷς τὸ αποόγοιμμα τέσσαυα ἔτη ε - Νεάνιδες ραίνουν μὲ ἄνθη τὸν Μακαριώτατον κατὰ τὴν ἄφιξίν του εἰς Τύμθου. Ὦ ΝΛΚΙΡΙΙΙΜΗΙ ΕΠΙΜΗΕ ΝΙΛ. ΤΗΣ ΠΝΡΟΥΣΙΛΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΡΡΤΗΝ ΤΗΣ ΘΧΕΝ ΤΥΜΕΟΥ ΚΝΙ ΕΜΙΛΗΣΕ ΠΡΟΣ ΧΙΝΛΛΛΣ Λά0] ὑρίαχεται καὶ πάλιν | ἓν µέσω τοῦ ἀγνοῦ λαοῦ τῆς υπαί- ὅρου, Αποοώηιως ὁ Δ[ακαριώτα- τος ἐξῆορε τὸν οὐλον τὸν ὁποῖον διεδοαµάτισεν ἡ Όὕπαιδρος εἰς τὸν ἀγῶνα, προν τὸ ἐπίκεντωον τοῦ πύσμου, καὶ εἶπεν ὅτι μὲ τὴν θοήθειαν τοῦ :Οεοῦ ἡ Κύπρος καὶ εἷς τὸν γεον, εἰρηνινὺν τὴν φορὰν αὐτήν, ἀγῶ- γα ποὺ τώρα ἀρχίρει Ῥὰ αυγκεγ- τοώση παἱὶ πάλιν τὰ θλέμματα τοῦ κόσμου. ᾿Αφοῦ ἑτόνισε τὰς ὃυσχο- Μας τὰς ὑποίας θὰ συγαντήσωµεν καὶ τοὺς κινδύνους οἱ ὁποῖοι πα- ραμονεύοῦν, ἐκέφφασε τὴν θεθαιό- τητα ὅτι ὁ Ελληνικὸς Κυπριακὺς λαὺς δὰ µεγαλουργήσῃ καὶ πάλιν. Ἐκάλεσε τὸν λαὸν νὰ κλείσῃ τὰ ὦτα εἲς ἐκείνους οἱ ὑποῖοι πρασπα. θοῦν γὰ διχάσουν καὶ νὰ ἐκφοθί- σουν τὺν λαόν. ᾿Ἠτόνισεν ὅτι δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ πολιτιλὸς, οὔτε ἀρχηγὸς Ἰόμματος -αὶ ὅτι μόνον νὰ ὑπηρετήσῃ τὸν λαὸν του, ἠέλει, ᾿Επανειλημμένως ὁ Ν[ακαριώτατος διεχόπτετυ ὑπὺ χειρυγροτημάτων καὶ ζητωκραυγῶν. Όταν δὲ ἑκά- λεσε τὺν λαὸν νὰ παραμείνῃ ἥνω- µέγος καὶ νὰ συνεχίσῃ τὸν εἴρηνι- κὺν ἀγῶνα αἲ Χιλιάδες τοῦ. Δαοῦ μὲ μίαν φωνὴν ἐπανελάμβανον, «ἔτοιμοι», «ἴτοιμοι», ᾿Ακολούθως ἡ Χορωδία. τῆς ΟΚΕΝ ἔψαλε τὴν φήμην τοῦ ἃΐα- καφιωτάτου, Ῥὴν τελετὴν ἐπέστε- εν ὃ ᾿Πθνικὺὸς Ύπνος ΡΙΚ ΕΠΙΤΡΟΠΗ αὐτοῦ τοῦ ἔτους. Ελπίζεται ὅτι ὃ ἑορτασμὺὸς τοῦ ἔτους τούτου δὰ παράσχῃ µίαν ἀκόμη εὐκαιρίαν εἰς τοὺς ἁπανταχοῦ χριστιανιχκοὺς λα- οὓς νὰ λάθουν σημαντιώτερον µέρος εἰς τὴν λύσιν αὐτοῦ τοῦ µε- γάλου ἀνθρωπίνου προθλήµατος. ϐ) Νέα Γραφεῖα εἲς Γενεύην. Τελικὰ σχέδια δὰ ὑποθληθοῦν εἲς τὴν Κεντο. Ἐπιτροπὴν διὰ τὸ γέ- ον Ἐτίριον τῶν Κεντρ. γραφείων τοῦ Παγκοσμίου Σωμθουλίου εἲς τὴν Γενεύην καὶ προθλέπεται ὅτι δὰ ληφθῇ ἀπόφασαις διὰ τὴν ἔναρ- Ἑιν τῶν ἐργασιῶν τῆς κατασχευῆς. Ὅλως ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον θὰ δοθῇ εἰς τὴν σύσχεψιν αὐτὴν τῆς Κεντορικῆς ᾿Επιτροπῆς διὰ τῆς ἐπὶ πλέον παρουσίας ἀντιπρυσώπων ὔ- χν µόνον τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἹΤατρι- αρχείου ἀλλὰ καὶ τῶν ἹΤατριαρ- χείων ᾿᾽Αλεξανδρείας, ᾽Αντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ ὡς παρατηρητῶν ἀντιπροσώπων τοῦ. Ἱ[ατριαρχείου Ἀ]όσχας, ως αρὺς τὸν τύπυνγ, τὸ περιε- χόμεον καὶ τὴν ἀντιπροσοώπενσιν, ἡ προσεχἠς Διάσχεψις τῆς Κεντρι- χῆς ᾿Επιτροπῆς εἶναι πιθανὸν νὰ ἀποδειχῦῇῃ µία ἐν τῶν πλέον ἱστο- ρικῶν συγκεντρώσεων εἰς τὴν ἴστο- οίαν τῆς συγχρόνου Οἰκουμενικῆς Κινήσεως. Ανμμμιμωωνο. ΕΠΑΝΑΣΥΝΕΣΤΗΘΗ ΗΒ ΚΛΟΟΛΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ Εΐὶς τὴν Γαλλίαν κατόπιν πο- λυετοῦς ἀδρανείας ἐπανεσυνεστή- Όη ή Αοὐοῦ ΟαίποἹσαιε Οων- τΊεγε, Ἡ κίνησις αὐτὴ σκοπὸν ἔχει νὰ αυντάξη τὴν ἐργατικὴν μᾶταν εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκ- κλησίας καὶ νὰ δώση τὰς Ἀύσεις εἰς τὰς διαφορὰς μεταξὺ χεφα- λαίονυ---ἐργάτου, εἰς ἀντιπερισπα- σμὸν τοῦ Μαρξισμοῦ. ΄Ἡ πίνησις αὐτὴ ἀπυτελεῖ συνέ- πειαν τοῦ ἀρξαμένου ἐνδιαφέρον- τος τῆς Εωμαιοκαθολικῆς Ἱερας- χίας διὰ τὰ κοινωνικά ζητήματα, ἀφ' ἧς τὸ 180τ ὃ πάπας Λέων ΧΙΤΙ ἐξέδωχε τὴν περίφημον ἓγ- χύχλιον Πεταπι Νονατιπ]. Ἐπὶ τῇ εὐναιρίᾷ αὐτῇ ὁ τύπος ὡμολόγησεν ὅτι οἱ ἐργάται ἔχουν ἀπομαχκρυνθῆ καὶ ἡ ἘἨκκλησία χωρὶς ὑπερθολὴν ἀπουσιάσει ἓκ μέσου. αὐτῶν. ὕστις χατέστησε τὴν Αύ-: Ὅ. ΤΕΞΕΛΕΓΗΣΛΝ 01 ΓΕΝΙΚ. ΛΝΤΙΠΡΟΣΩΠΙΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗΝ ΣΥΝΕΛΗΣΙΝ ΔΙ. ΤΗΝ ΛΝΛΕΙΞΙΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΦ0Υ Τὴν απ, Βοριαχὴν Ίνην Ἱουμί- του 1909 ἐξελέγησαν οἱ γενικοὶ ἂν- τιπρόσωποι τῆς Ἀιτουπολιτικῆς Γπεριφερείας Πάφου οἱ ῥὑπαῖοι. θὰ μετάσχουν εἷς τὴν ἐκλογικὴν συ- γέλεῦσιν. διὰ τὴν ἀνάδειξιν Ν- τοοπολίτως, Οἱ ὑπὺ τῶν χωρίων ἐκλεγόντος ΙΤ οδικαὶ ἄντιπαύ- πωπαι ον Πλ ον εἷς τὴ τόσσαυε ἢ- ποδιαμερίρµήτα. Ντῆµα, Ἄψο ὑσίαν Κελυκέδαρα καὶ λύσας καὶ ὃς λεξαν τοὺς Πδ νενικοὺς ἁντιπου- σώπουὺς, οἵτιγες ὁμοῦ μετὰ τῶν ἓξ ὀφφίμιο με) ῶν τῆς Ἠλλληνις χῆς Νυγελεύσεως θὰ ἐκλέτυον ΔΕΗ: τουπολίτην Πάφου. Οἱ ἐκλεγέντες πρόσωποι χατὰ εἶναι υἱ ἑξῆς: Σενικοὶ Αντι: ὑποδιαπερίσιάτα Α᾿᾽ Ὑπέεδιαμέρισμ« Πάφου 1. Παπᾶ Αντώνιος ΕΓαπτανο: ὠυγίους, Ἱντῆμα, Ὁ.. Ηαπᾶ των. σταντῖνυς Αεωγίδυν, Ἀλώθάνα, ὁ. ΓΠ απᾶ αγαρίας Αεωνίδονς Γπκήπου, 1, μητυίου, νάδα, εὐθ- ΙΤαπᾶ Καοίδημος λη- Κοίνης ὃς Κτήμα, 6, Ἀπθους, ἰέαυς- Μιλτιάδης Παν. ημασίδηςι, Ἁτηια, Ἱ. Ανδρέας Παστό-, Ἀτρουμαί, δ. Ἰάνωθως Σ ΄ αν ἂ Σωτποιάδης, Ἠολές ο, Αιουςς νά Παπαδόπουλος. λρμοι, 10. αρ θθας δυμεοῦς έγεια, 1, Αν. Γδρέας αλόης, Τσάδα, Την Αγ: Γδρέας Δαυαλάμπους, Γερασκήπον, | Ἡ΄ Ὑπεδιαμέρισμε Άρυσο- Χὺυς 19. Οικονόμος, Ἰωάννης, Ἱνάαῦη- χας, 14. Παπὰ λνδυύας σάὐσας Ηόλις Νρυσοχοῦς, 10. Γαπα σι μανουὴλ. Μικελλίδης, ἵνα, Τά. Π[απᾶ. Κυριάχυς Αιχαήλ, Νέον Χωρίον, 1τ.Ιολύδωρος Πετάσης, ᾿Αρόδες, 18. πῖρος Ἰουνίδης, Αοζώσιας 19. Ἀρῖστος λάπάληςν Αυσός, 98, Γεώοσττος Ααοσόμειιώς, ἀκρήτυν Δ{αρόττου, οἱ, Ὀτεφανῆς Δημήτρη. δίμοῦς ὃν, Ε εώς Νικολάου. Ἱνοήτου, Τέροα, Γ΄ Ὑποδιαμέρισμα Ἡελοχε- δόρων 9, ἨἩ απᾶ Π]άτρυχλος Παπαδό- πουλος. Ὀλομίνου, δ4, 1 ατα Κριστόδυυλος Παπαδόπουλος, ἃα- Καμιοῦ, 9ῦ, Γαὐοιὴ Νακοῆς, 1Γαναγιὰ, νο, Αχιλλεὺς Ἀεος, Πεντωιὰ, 9δ. Σάδόαως Τιμοθέου, Πα ραιτῶσι, Ὁ Ἀρϊστος. Κυριά- κου, Νοζλονς, 99, παράλαμπος Ἱυριάχουῦ, Κελογέδαρα. Δ΄ Ὑπεοδιαμέρισμα Αὐδήμους ἄθν Οἰκυνόμος πνοα, οἱ. ΠΕ απὰ Οεοφ ύλαχτος Μημητοίου, Φοιγί ο, Νεοκλῆς Αντωνιάδης, Εισσοῦοι, 38, Κυ- ῥιάχυς Κούοτελλος, Πάχνα, 34. Ἀνρυσόστομος Κωνσταντίνου, Λο σος, 30, Αρέστης ΠΗεζίχκης, Δο- Νεόφυτος, λνώ- ρά, 56... ἩἨρόδοτως ΑΙαχίδης, Ὅμυδος, Ἡ Ρωσικὴ Εκκλησία ἀπέστει- λεν εἲς Αἰδιοπίαν, πρὺς µελέτην τῆς ζωῆς καὶ τῆς δράσεως τῆς Αἰθιοπικῆς Εκκλησίας, διμελῆ ἀντιπροσωπείαν ἀποτελεσδεῖσαν ὑπὸ τοῦ καθηγητοῦ τῆς Θεολογι- κῆς Ακαδημίας τοῦ Λένιγχραντ Χ. Μιγαὴλ ἈΝτομπρύνιν καὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἐν “Ἱεροσολύμοις Ῥωσικῆς πνευματικῆς ᾿Αποστολῆς ᾽Αὐχιμανδοίτου Νικοδήμου. Ἡ ἐπίσχεφις ἐπραγματοποιήθη ἀπὺ 15 Ἱανουαρίου µέχοι 4 Φεθρου- αρίου, Γράφων περὶ τῆς ἐπισχέφεως αὐτῆς ὃ Ἄαθτῃ ητὴς ἅ. Ἀτομπρύ- γιν εἰς τὺ μόλις ληφθὲν τεῦχος᾽ Ἱλππρίος τοῦ. Περιοδικοῦ τοῦ Ἡατριαρχείου τῆς Μόσχας λέγει τὰ ἑεῆς: «Ἡ περιοδεία ἀνὰ τὴν Αἰθιοπί- αν μᾶς ἐπέτρεψε νὰ γνωρίσωμεν { εὈοέως τὴν ζωὴν καὶ τὴν δρᾶσιν Ν --Κκαὺ, ἅ ὕργανον τοῦ Πατριαρχείου σχας εἲς τὸ ΑΙό- ἄρτι ληφδὲν τεῦχος τοῦ ᾽Απριωίου 19569, τὴν 9» Φε- θρουαρίου ἐξ. εἷς τὸ ἐν Μόσχα Μετόχιον τοῦ Πατριαρχείου Ἂν- τιοχείας ἑωρτάσθη ἡ 950-ετηρὶς τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ ἐπ ὀνόματι τοῦ Αρχαγγέλου Γαθριὴλ τιπωµέ- νου ναοῦ καὶ ἡ 10-ετηρὶς τῆς ἐπα- ναλειτουογίας τοῦ µετοχίου ᾿Αντι- οχείας. Ἕ ὴν θείαν Λειτουργίαν ἐ- τέλεσεν ὃ ἀντιποόσωπος τοῦ ΊΠα- τριαρχείου Αντιοχείας παρὰ τῇ Ῥωσικῇ ᾿Ορδοδόξῳ Εκκλησία Ώεο- ως κ. Βασίλειος (Φαμάκα) γαὶ ὁ φιλέστατος ἑ ἐπίσκοπος Σεργιουπόλε. Ὀεοφιλέατατος ἐπίσκοπος Ὄρεν- μπουγν καὶ ΑΙπουζουλοῦν α. ΔΙι- χαήλ. ΝΜετὰ τὴν θείαν Λειτουργί- αν ὁ Πατριάρχης Ἀ]όσχας χ. ἸΑ- λέξιος ἐξεφώνησε λόγον, εἰπὼν ὕ- τι τὸ ἐν Μόσχα µετόχιον τοῦ Ί1Τα- τοιαρχείου ᾿Αντιοχείας, ἰδουθὲν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ΝΜΠητοοπολίτου Φιλαρέτον, διεδραµάτισε σπουδαῖ- ον οόλον εἲς τὴν ἀποκατάστασιν στενωτάτου συνδέσμου μεταξὺ τῆς Ῥωσικῆς ᾿ΟΩρῦοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ᾿Αποστολικοῦ Ἀρόνου ἸΑγ- τιοχείας, Ἐν συνεχείᾳ ὁ ἹΤατρι- άρχης ἈΙόσχας ἐξέθεσεν ἐν γεχι- καῖς γραμμαῖς τὴν δρᾶσιν τοῦ Πα- τριάρχου Αντιοχείας καὶ πάσης ᾿Ανατολῆς ᾿Ἀλεξάνδρου τοῦ Γ΄ ὡς προϊσταμένου τοῦ. ἐν λόγῳ. µετο- Χίου. Μετὰ ταῦτα δὲ ἑτόνισεν, ὅτι αἰσθάνεται μεγάλην Ἱκανοποίησιν, διότι θλέπει ἓν τῷ ποοσώπω τοῦ Μακαριωτάτου ἸΤατριάρχου Όεο- δοσίου τοῦ ΣΤΡ’ ἄξιον διάδυχον τοῦ Πατριάρχου ᾿Ἀλεξάνδρου τοῦ Γ’, προσθέσας ὅτι χατ αὐτὰς ἕ- λαθεν ἀδελφικὴν ἐπιστολήν τοῦ» πλήρη αἰσθημάτων φιλίας καὶ ᾱ- γάπης πρὺς τὴν Ρωσικὴν Ἐνκλη- σίαν. Ακολούδως ὃ Πατριάρχης Μόσχας ἐξῆρε τὴν δρᾶᾷσιν τοῦ νῦν προϊσταμένου. τοῦ ἐν Μόσχα Ἱε- τοχίου τοῦ. Πατριαρχείου. ᾽Αντιο- χείας ἐπισγόπου κ. Βασιλείου, εἲς τὸν ὁποῖον ἀπένειμε τὸ ἐκκλησια- στικὺν παράσηµον τοῦ Αγ. Ώλα- διµήρου α΄ τάξεως. Εὶς τὴν ἀἄντιφώνησίν του ὁ ἐπί- σχοπος Σεργιουπόλεως κ. Βασίλει- ος ἔξῆοε τὴν σηµασίαν τοῦ µετο- χίου. διὰ τὰς ἀμοιθαίας σχέσεις τῶν Ἑκκλησιῶν Ῥωσίας καὶ ἸΑν- τιοχείας καὶ ἀνέφερε τὸ ἑξῆς ἀπό- σπασµα ἀπὸ μίαν ἐπιστολὴν τοῦ ἀειμνήστου. Πατυιάρχου Αλεξάν- δρουτ «τὸ ἐν Μόσχα. µετόχιόν µας εἰσῆλῆεν εἷς τὴν δευτέραν ἑκατονταετίαν τῆς ὑπάρξεώς τον, καῦ ὅλην τὴν διάρχειαν τῆς ὅ- ποίας τοῦτο ἐξεπλήρου. μετὰ με- γίστης ἐπιτυχίας τὸν θόλον τοῦ συνδετικοῦ κρίκου εἲς τὰς πολιτι- στικᾶς καὶ πνευµατικο-θρησκευτι- κᾶς σχέσεις μεταξὺ τῆς πρεσθυγε- ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΡΠΣΙΚΗΣ πι ΛΝΤΙΠΡΙΣΩΠΕΗΙΛΣ ΕΙΣ ΑΙΘΙΟΠΙΑΝ τῆς συγχθόνου Αἰθιοπ. Ἐκκλησί- ας, τὴν Ἰατάστασιν τῆς θεολογι- κῆς της ἐπιστήμης καὶ τὸ ζήτη- μα τῆς πνειματικῆς διαφωτίσεως, καθὼς καὶ νὰ ἀποκαταστήσωμεν ἐπαφὰς μετ ἐκπροσώπων τῆς αἰ- θιοπικῆς θεολογίας. Κατὰ τὴν πε- ριοδείαν µας ἀνὰ τὴν χώραν ἔἓ- γνωοίσαμεν τὴν ζωὴν τοῦ κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν, τὴν ζωὴν τοῦ Λϊθιοπικοῦ λαοῦ καὶ τὰ μνημεῖα τῆς ἀρχαίας ἰθιοπίας. 'Ὁ φίλος καὶ συγγενὴς τὴν πίστιν Αἰθιοπι- κὺς λαὺς ἔδειξε τὰς εἰλιρινεῖς του. συμπαδείας ποὺς τὴν Ῥωσι- κὴν ᾿Ωρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὅπερ μᾶς γεννᾷ τὴν ἐλπίδα ὅτι μεταξὺ τῆς Γωσικῆς ὀρθοδόξου ᾿Ἐκκλη- σίας καὶ τῆς κκλησίας Λἰδιοπί- ας δὰ ὑφίστανται καὶ εἲς τὺ ἑξῆς στεναὶ καὶ ἀδελφιγαὶ σχέσεις, αἳ ὑποῖαι συνεχῶς θὰ συσφίγγων- γράφει τὺ ἐπίσημον ἡ ται». ΕΠΡΤΛΣΘΗ Η 250ΕΤΙΡΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΟΧΙΔΥ ΤΟΥ ΠΙΤΡΙΝΡΧΕΙΘΥ ΛΙΤΙΟΧΕΙΛΣ ΕΙΣ ΜΙΣΧΝΙ νοῦς Ἐκκλησίας Αντιοχείας καὶ τῆς ἰσχυρᾶς ἀδελφῆς της καὶ προ- στάτιδος τῆς ᾿Ορθοδοξίας --- τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ». Μετὰ ταῦτα ἀνέγνωσεν ἐπιστολὴν τοῦ Πατρι- άρχου ᾿Αντιοχείας κ... Θεοδοσίου τοῦ ΣΤ, εἰς τὴν ὑὁποίαν τονίζεται μεταξὺ ἄλλων ὅτι τὸ μετόχιον αὖ- τὸ ἀποτελεῖ «σύμθολον τῶν ὄντως ἀδελφικῶν ἀμοιδαίων σχέσεων, αἳ ὑποῖαι ὑφίστανται ἀρχαιόθεν µε- ταξὺ τῶν ΄Ἁγίων Εκκλησιῶν Ῥω- σίας καὶ ᾿Αντιοχείας», καὶ ἐν σι- νεχείᾳ ἀπέδωκεν εἰς τὸν ἹΤατρι- άρχην Μόσχας πολύτιμον ἐγκόλ- πιον ὡς δῶφον τῆς Ἐκκλησίας Αντιοχείας. Ἑὴν Ιδίαν ἡμέραν ὁ ἐπίσνοπος εργιουπύλεως κ. Πασίλειος ἔδω- κε δεξίωσιν, εἲς τὴν ὑποίαν περέ- στησαν ὁ Πατοιάρχης Ἀ[όσχας κ. Αλέξιος καὶ ἄλλοι ἐκπρόσωποι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. ὃ Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς Θρησκευμάτων κ. Κάρπωφ καὶ οἵ ἐν ΜΙόσχα πρεσθευ.. ν. ρ ταὶ Ἑλλάδος, Ἡνωμένης )Αοαδι- κῆς Δημοκρατίας, Σουδάν, ᾿Ιρὰν καὶ Λιδάνου. ΝΕΔΣ ΡΠΜΑΙΟΚΛΘΟΛΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΩΠΒΣ ΑΘΗΝΩΝ 'Ο Πάπας Ἰωάννης ΚΓ΄ τὴν ο μ πα. - 1ὔὅην ΑΙαΐου. ὠνόμασε «Καῇΐολι- κὺν ᾿Αοχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν» τὺν ῃ ΄ κε ο, ΒΣ ρο Εκημέριον τοῦ ἐν Ἀθήναις ρώ- μαιοχαθολικοῦ. ναοῦ Αγ. Λιονι- σίου. ᾿Αεροπαγίτου. Ἡ χειροτο- γία τοῦ νέου ᾿Αρχιεπισχόπου δὰ γίνῃ εἰς τὸν καθεδοιχὸν ναὺν ἸΑ- δηνῶν τὴν Γκυριακὴν 51 Ιουνίου. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ. ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς λοβκο]λον ᾿Αριὸμ, 5559 Υἱοβετοῦντες: -.. Αδάμος Ἀριστοφῇῃ ἐν Ἱταλ- λουριωτίσσης ἐτῶν 49 Δαρία Α. Χοιστοφῆ ἐκ ΙΤαλλονριωτίσαης ἐ- τῶν 44. Ὑιοθετούμενον: Ἀρίστα Ἀριστοφόοφυ ἓκ [ἑαρω- σίων ἐτῶν 1. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὥς ἄνω Τίοῦε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγράφως ποὺς τὸν ᾿Αοχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον χαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάοεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15). ἡπερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον, Ἐν πρου, ᾽Αρχιεπισκοπῇ Κζ- Ἱουλίου 19558 τῇ Ἱ. τῇ 15 Ἐν τῆς “Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἘἈ ύπρου ω

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Η ΔΙΑΙΩΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ 2-3p
ΕΞΕΛΕΓΗΣΑΝ ΟΙ ΓΕΝΙΚ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΙΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ 4p
ΕΩΡΤΑΣΘΗ Η 250ΕΤΗΡΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΟΧΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΕΙΣ ΜΟΣΧΑΝ 4p
ΣΥΝΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΡΟΔΟΝ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 4p
Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΕΤΙΜΗΣΕ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΟΧΕΝ ΤΥΜΒΟΥ ΚΑΙ ΩΜΙΛΗΣΕ ΠΡΟΣ ΧΙΛΙΑΔΑΣ ΛΑΟΥ 4p
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 3p
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ 2-3p
ΔΙΑΛΕΞΕ 3p
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ 3p
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΧΕΝ ΝΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ 2p
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η αγ. Μαρίνα 1p
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ 1p
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ 1p
ΕΝΟΤΗΣ 1p