Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-08-01

ΕΤΟΣ Αἱ ΛΡ. ΦΥΛ. 3 Ἐτησία συνδρομὴ 600 μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ση μάννα, νονός ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΛΙΑ -- ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΜΛΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ Γ:ΕΛΕΗ ΧθΕ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΦΟΥ { ϐ, ΧΙΡΗΙΝΚ(ΠΗΣ ΤΛΛΛΜΙΝ(Σ κ. ΓΕΝΝΛΛΙΟΥ ΜΥΘΗΜΕΡΟΝ ΕΓΕΝΕΤί Ἡ ΕΝΒΡΩΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ, ΜΗΤΡΟΠΙΛΙΤΟΥ ΠΦΟΥ ΗΣ ΤΩΝ ΚΛΘΕΛΡΙΚΟΝ ἨΝΛΟΝ ΙΠΟΥ ΘΕΜΡΟΙ Μετὰ Βυζαντινῆς µεγαλοπρε- πείας καὶ ἱεροπρεποῦς ὑποθλητικό- τητος ἐγένετο χῦες ἐν τῇ Ί1ερᾷ Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου ἡ ἐκλογῇ τοῦ. γέου «ἈΠητροπολίτου Πάφου Σεθασμιωτάτου κ. Γενναδίου,. ᾱ- κολούθως ἓν τῷ Καδεδρικῷ Ναῷ Ἁγίου Ἰωάννου ἡ «Κανονινὴ Τρᾶξις», καὶ Ἰατὰ τὺ ἑσπέρας ᾗ ἐνθρόνισις ἐν τῷ Καθεδρικῷ γαῷ Αγίου Θεοδώρου Ἰτήµατος. «Ο Μ. Αρχιεπίσκοπος Μαχάριος, οἳ 3Σε6. ΜΠητροπολῖται Κιτίου καὶ Κυρηνείας κ.Σ. Άνθιμος γαὶ Κν- ποιανὰς, οἱ 'Ηγούμενοι τῶν Μονῶν τῆς Νήσου μὲ ἐπὶ χεφαλῆς τὸν Ἡγούμενον Κύκκου Χ. Ἀρνυσόστο- μον, ᾿Αοχιμανδρῖται καὶ ἄλλοι Κληρικοὶ ἀξιωματοῦχοι, ἔλαθον µέρος μετὰ τῶν λαϊκῶν ἐχλεκτό- ρων ἢ πονεστησαν εἷς τὴν τελε- τὴν τῆς ἐκλογῆς καὶ τῆς «κανο- γι ης Πράξεως» κατὰ τὰ εἰωῦό- τα, Αἱ ἑργασίαι τῆς ἐκλογικῆς συ- γελεύσεως ἤρχισαν πεοὶ τὴν 10ην π.μ. ἐν τῷ Μεγάλῳ οΣυνοδικῷ, δυ ἀναγνώσεως τοῦ καταλόγου τῶν μελῶν τῆς ἐκλογικῆς συνε- λεύσεως καὶ τῆς καθιερωµένης ἔγ- αρκτηρίου προσευχῆς. το ΤΥΠΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ Ἡ Αὐτοῦ Μακαριότης, φέρου- σα Ἐπιτραχήλιον καὶ ᾿Ωμόφορον, ἐποίησεν Ἐὐλογητὸὺν καὶ εἶπε το «Δόξα Σοι ὃ Θεὺς ἡμῶν δόξα Σοι, Ἡασιλεῦ Οὐράνιε». 'Ὁ Διά- χογος τὺ Τρισάγιον καὶ ὁ Ἀἴακα- ριώτατος τὸ «Ὅτι σοῦ ἐστίν». Εἷ- τα ὀάλησαν τὰ τροπάρια τῆς Ἠεντηκοστῆς «Εὐλογητὸς εἶ Χοι- στέ- Ὅτε καταθάς». 'Ο Διάκονος: «Ἑλέησον ἡμᾶς ὃ Θεός... Ἔτι δεόµεθα ὑπὲρ τῶν εὐσεθῶν καὶ ὀρθοδόξων Ἀριστιανῶν. Βτι δεό- µεῦα ὑπὲρ τοῦ Πατρὺς καὶ ᾿Αο: χιεπισχόπου ἡμῶν Μακαρίου, τῶν Αγίων ᾿Αρχιερέων καὶ πάσης τῆς ἐν Χοιστῷ ἡμῶν ᾿Αδελφότητος. Ἔτι. δεόµεθα ὑπὲρ τῶν μελῶν πῆς Ἐκλογικῆς Συνελεύσεως καὶ τοῦ ἄνωθεν φωτισμοῦ αὐτῶν». 'Η Αὐτοῦ Μακαριότης τὸ «Οτι ἔλε- ἥµων καὶ φιλάνθρωπος», καὶ εἶτα ἐποίησε τὴν ᾿Απόλυσιν τῆς Τεν- τηκοστῆς. Ἡ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΩΤΑΤΟΥ ᾿Αχολούθως ὁ Ἡακαριώτατος προσεφώνησεν ὡς ἀκολούδως τὴν Ἐκλογικὴν δυνέλενσιν: «Σεδασμιώτατοι καὶ ἀγαπητοὶ ἐν Κνυρίῳ ἀδελφοί, ΙΠΙανοσιολογιώ- τατοι 'Ἡγούμενοι καὶ ᾿Αξιωμα- τοῦχοι τῆς Εκκλησίας, Έντιμοι Κύριοι Γενικοὶ ᾿Αντιπρόσωποι, »Απὺ τῆς Της Μαΐου, ὅτε πα- ρητήθη ὁ Πανιερώτατος Ἀητρο- πολίτης Πάφου Χ. Φώτιος, ἡ τῶν Ταφίων Ἐκκλησία παρέμεινεν ἄνευ κανονικοῦ ποιµέγος και προ- στάτον, ν Ἐνεργοῦντες κατὰ τὰς διατά- εις τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς 'Αγιωτάτης ἡμῶν ᾿Εκκλησί- ας περὶ πληρώσεως τοῦ οὕτως ἐν χηρείᾳ διατελοῦντος θρόνου προέ- ϐηµεν εἲς ἁπάσας τὰς διατεταγ- µένας περὶ ἐχλογῆς προκαταρχτι- χὰς ποάξεις, συνήλθομεν δὲ σή- µερον εἰς τὴν Ἱστορικὴν ταύτην αἴθουσαν, ἵνα προθῶμεν εἰς ἐχλο- γἣν. νέου πνευματικοῦ ποιµένος τῆς Μητροπολιτικῆς περιφερείας Πάφου. »Ἐν τῇ ἐκπλήρώσει τοῦ ἱερυῦ τούτου καθήκοντος ἕκαστος ἡμῶν ἃς ἀναλογισδῇ τὴν σοθαρότητα τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ τὰς σημερινὰς περιστάσεις. ΣΟἷον τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώμα- τος τὸ ὕψος καὶ τὰ ἐκ τούτου ἆᾱ- πορθέοντα καθήκοντα, ὑποχρεώ- σεις χαὶ εὐθῦναι, γνωστὰ εἰς Ἄ- -” ΄ κα . μας τυγχανουσιν, ωστε περιττον νοµίζοµεν ἓν πλάτει περὶ τούτων νὰ ὁμιλήσωμεν, Τοῦτο µόνον λέ- γοµεν. Τὺ ἐπισκοπικὺν ἀξίωμα δὲν εἶναι ἐπάγγελμά τι γήϊΐνου, οὐδὲ ὑπούργημά τι ἐγκόσμιον, ἆλ- λὰ περὶ ψυχῶν εὐθύνη. Είναι ὁ ἐπίσκοπος ὁ πνευματικὀς ποιμῆν τῶν λογικῶν τοῦ Ἀριστοῦ προθά- των καὶ εἰς τὴν τούτων χαθοδή- γησιν καὶ σωτηοίαν πρέπει νὰ στρέφηται ἡ ὕλη ἄγρυπνος αὐτοῦ πρσοχὴ καὶ µέριινα. Οφείλει ὁ ἐπίσκοπος διαρχῶς νὰ ἀγωνίζεται τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως. Ἀ{άλιστα σῄµερον, ὕτε ἡ ἰδιαιτέρα ἡμῶν πατρὶς ἠλευδερώθη τοῦ ξε- γικοῦ ξυγοῦ. μετὰ τετραετῆ σκλη- ϱὐν ἀγώνα καὶ ἐπιτακτικὴ προθάλ- ει ἡ ἀνάγκη ἐπουλώσεως τῶν πληγῶν, ἀναδημιουογίας τοῦ τό- που µας καὶ ἠθικῆς ἀναγεννήσε- ως τοῦ λαοῦ µας τὸ ἐπισκοπικὺν ὑπούργημα καθίσταται ἔτι μᾶλ- λον ἐπίπονον καὶ ἐπίμοχθον. »Επὶ τὴν ἐκλογήν, λοιπόν, ΝΤη- τροπολίτου Πάφου προθαίνοντε- ἂς ἔχωμεν ρυΏμιστὴν τῶν σκέ προεδοίαν τῆς Αὐτοῦ Μακαριότη- τος τοῦ Αρχιεπισκόπου Ἰύπρου Κυρίου Μακαρίου τοῦ Γ΄, παρε- δρευόντων ἁὐτῷ τῶν Πανιερώ- τάτων Μητοοπολιτῶν Κιτίου χ. ᾿Ανθίμου. γαὶ Κυρηνείας κ. Κυ- ποιανοῦ καὶ τοῦ Ὀεοφιλεστάτου Κωρεπισκόπου Σαλαμῖνος κ. ἵ εν- ναδίου. καὶ συνεδρευόντων τῶν Πανοσιολογιωτάτων Βγουμµενων Κύκκου Χρυσοστόμου, Ἀ[αχαιοᾶ Εἰρηναίου καὶ Ἁγίου Νεοφύτου Δανρεντίου, τῶν [Πανοσιυλογιω- τάτων ᾿Λοχιιανδριτῶν ᾿ Αρχίεπι- σκοπῆς Ἱππολύτου καὶ Φωτίου, τάτου ἔχει ὡς ἀκολούθως: « Αγαπητὲ καὶ περισπούδαστε ἀδελφέ. Ἐκ μέρους τῆς Αγίας χαὶ “Ἱερᾶς Συνόδου δερμῶς συγ- χαίροµεν ὑμῖν ἐπὶ τῇ τόσον τιµη- τῇ ἐκλογῇ. Εϊΐναι αὕτη ὃι- χαία ἁμοιθὴ τῆς µέχοι τοῦδε χση- στῆς γαἱ ἐνζήλου διακογίας ὑμῶν ἐν τῇ Εκκλησία. ͵ »Εῖμεθα πεπεισμένοι, ὅτι ὁ ΚΝύ- ριος ἔδωκεν εἰς τὺν εὐσεθῆ καὶ φιλόθοησνχον /ααν τῆς Πάφου ᾱ- γαθὸν καὶ ἄξιον πνευματικὺν ποι- μένα, ὅστις δὰ ἐργασθη ἀόκνως ὑπὲρ τῆς προόδου αὐτοῦ. Θερμῶς Ὁ Μακσριώτατος καὶ οἱ Σεθ. ψεὼν ὑμῶν γαὶ χειραγογὸν εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς ἐκλογικῆς πφά- Έεως τὸ συμφέρον τῆς Βκκλησί- ας καὶ τῆς ἀπελευθερωθείσης πα- τρίδος. ὰς ἀναδείξωμεν πγευµά- τικὸν ποιμένα διὰ τὸ Χοιστεπώνυ- μον πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας Ἠά- Φου τὸν ἄνδρα ἐκεῖνου, ὅστις διὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἡαναγίου Ηγεύ- µατος, ἥτις τὰ ἀσθενῆ Ψεραπενει χαὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῖ, θὰ ἀνταποκοιθῇ εἰς τὴν ἐπισκοπικὴν ἀποστολήν, πρὺς δόξαν τῆς Ἐκ- χλησίας καὶ εἲς ἀγαθὺν τοῦ Πα- Φιαχοῦ λαοῦ. , » Ἐπικαλούμενοι τὸν φωτισμὸν τοῦ Παναγίου Ἠνεύματος κηρύτ- τοµεν τὴν ἔναρξιν τῶν ἐργασιών τῆς Συγελεύσεως». ΤΟ ΕΚΛΟΡΙΚΟΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑ {Ακολούθως ἕγινε ὁμοφώνως καὶ διὰ θοῆς ἡ ἐκλογὴ τοῦ νέου ἈΠητροπολίτου {άφου χ. Γενναδί- ου, συνεπληρώθη δέ, ἀνεγνώσθη γαὶ ὑπεγράφη ὑπὺ τῶν μελῶν τῆς ἐκλογικῆς συνελεύσεως τὸ ἀπό- ελουῦον Υπόμνημα: «Τοῦ. ΑΠητοοπολιτικοῦ. Ορόνου Πάφου ἀπὰ τῆς ἑθδόμης ΔΙαΐου τοῦ χιλιοστοῦ. ἐνακοσιοστοῦ πεν- τηκοστοῦ ἐνάτουῦ. σωτηρίον. ἔτους τοῦ οἰκείου ποιµένος ἀποστερηδέγ- τος, ἅτε δὴ τοῦ ἐν αὐτῷ τέως πρφοεστῶτος ΝΙητροπυλίτου Φωτίου κανονικὴν ὑποθαλόντος παραίτη- σιν, προνοία καὶ φυοντίδι τοῦ δία- παριωτάτον. ᾿Αοχιεπισκόπυυ που χ. Νακασίου τοῦ ΓΕ), γενο- µέγων πάντων τῶν νοµίµων, σὺ- γωδὰ τοῖς ΨΝεσμίοις τῆς ᾿ἁγιωτά- της Ἠκκλησίας Ἰύπρου, συνῆλ- θεν ἐν τῷ Μεγάλῳ Συνοδικῷ τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς σήµερυν, ἡπέρα τῆς ἐθδομάδος Παρασκευῇῃ σχαὶ μηνὺς Ιουλίου. τρισκοστῇ πρώτη τοῦ χιλιοστοῦ. ἐνακοσιοστοῦ πεν- τηχοστοῦ ἑνάτου σωτηρίου. έτους καὶ ὥρα δεκάτῃ πρφωϊνῇ ἡ παροῦ- σα ἐκλογικχὴ δυγέλευσις, ὑπὸ τὴν ας ἰδτ Αλητροπολῖται μετὰ τὴν ἐκλογὴν κατέρχονται Αγ. ᾿Ιωάννου διὰ τῆν κανονικῆν πρᾶξι.. ῥαθμούχων κληθικῶν τῆς ᾿Άοχιε- πισχοπῆς, τῶν ΠΙανοσιολογιωτά- των Ἡγουμένων Τρυοδιτίσσης ακαγκρατίου καὶ Χφυσορροϊατίσ- σης Αλεξίου, τοῦ Π ανοσιολογιω- τάτου ᾿Αρχιμανδρίτυ ᾿Ανθίμου καὶ τοῦ Εὐλαθεστάτου Ερωδιερέ- ως. ᾽Αντωνγίου Ἰωάννου, θαδμού- χων Ἰληρικῶν τῆς Δ[ητροπόλεως ἸἨάφου, καὶ των νοµίμων αἱρε- τῶν Γενικών Αντιπροσώπων, πληρικῶν τε καὶ λαϊκῶν τῆς Ἐ- παρχίας Πάφου. Μετὰ δὲ τὴν ἐ- πίκλησιν τῆς χάριτος τοῦ 1Τανα- γίου καὶ Τελεταρχικοῦ 1Τνεύμα- τος προθᾶσα εἰς ἐκλογὴν ἀνέδειξε διὰ θοῆς ὡς ᾿ἘΕφψηφισμένον ἉΠή- τροπολίτην ΙΤάφου τὸν Θεοφιλέ- στατον Ἀωρεπίσχοπον Σαλαμῖνος ἄν Γεννάδιον, ἄνδρα ἱεροπρεπῆ καὶ πεκοσμηµένον ὑφ' ἁπάντων τῶν προσόντων τῶν εἷς ποιμένα ἁθμοξόντων τῆς λογικῆς τοῦ Ἆοι- στοῦ. ποίµνης. ΣΕὶς θεθαίωσιν δὲ καὶ ὑπόμνη- σιν τῆς ἐκχ]ογῆς ταύτης σύγε- τάχθη γαὶ πατεγοάφη ἐν τῷ Ἰώ- δυχι τούτῳ τῶν ᾿Ὑπομνημάτων τῆς ᾿Αοχιεπισχοπῆς ἴδε ἡ απρᾶξις σή- µεοον, μηνὺς μὲν Ιουλίου. τρια- κχοστῇ πφώτῃ, ἡμέρα τῆς ἑόδομά- δος ]αρασχευὴ τοῦ Χχιλιοστοῦ ἐνακοσιοστοῦ. πεντηχκοστοῦ. ἐγάτου σωτηρίου. ἔτονς», Το ΜΙΝΡΟΝ ΜΗΝΥΜΑ Μετὰ τὴν ὑπυνυαφὴν τοῦ. Γπο- μνήματος ἐγένετυ τὸ Μικοὺν. Μή- νυµα ὡς ἑξῆςτ Ποοπορευομένου τοῦ λαμπαδούχου κ. ΚΚ. οοθιαν- δονπούλου. εἰσῆλθεν εἰς τὸ Νένα Συνοδικὸν τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς ὁ Ἐφηφιομένος Ἀβητροπολίτης Πά- φοῦ, ὃ δὲ ἈΙακαριώτατος λοχιε- πίσκοπος ἀνήγγειλεν αὐτῷ τὴν ἐκλογήν του ὡς Ἀ[ητοοπολίτου Πάφυν. ο Ἐφψηφισμένος ἀπήν- τησεν ἀπυδεγόμενος τὴν ἐκλογὴν ταύτην. Ἡ προσφώγηῆαις τοῦ Α[αχαριώ- ρόσᾳ Ξ 0 εἷς τὸν καθεδρικὀν ναὸν συγκαίροµεν αὐτῷ ἐπὶ τούτῳ, εὖ- Χχόμενοι πλήρη δικαίωσιν των ἑλπί- ὅων αὐτοῦ. λΜετὰ τῶν συγχαρητηρίων, “Α- γιε Ἀδελφέ, ἀπευθύνομεν ὑμῖν τὰς παλλιτέρας ἡμῶν εὐχάς. θεςρ- μῶς δεόµεθα τοῦ Οὐρανίου ἸΑρ- Χιποιμένος, ὅπως εὐλογῇ διαρκῶς τὴν διακονίαν ὑμῶν καὶ ἀδιάλει- πτον δαψιλεύει ὑμῖν τὴν ἐνίσχυ- σιν αὐτοῦ, εὐδόκιμον αὐτὴν καὶ ὠφέλιμον ἀναδεικνὺς ἐπ᾽ ἀγαδῶ οὐ µόνον τοῦ Παφιακοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ὕλου Ἑλληνικοῦ Κυ- πριακοῦ λαοῦ. 'Ἡ πανσθενἠς δεί- α χάρις εἴη ἀεὶ ὑμῖν θοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωφ ἓν τῷ Ἱερῷ ὑμῶν ἔρ- Υφὶ». Βὶΐς τὴν πρυσφώνήησιν τοῦ δία- καριωτάτου, ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ, ὁ Ὅὰ- γιος Πάφου ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς: «Μακαριώτατε, Άγιοι Αδελ- φοί, Σεθαστὴ ἹἹερὰ Ἀόναξις, »Κατὰ τὴν [ερὰν ταύτην στιγ- μὴν εὐχαριστῶ ἐκ καρδίας τὸν δω- ροδότην Θεόν, ὅστις ἐν τῇ ἀπεί. ϱῷ. Αὐτοῦ εὐσπλαχνίᾳ ἐπέθλεψεν ἐπ᾽ ἐμὲ τὸν ταπεινὸν καὶ ἐνεχειρί- σατό μον δι ὑμῶν τὴν διακυθέρ- γησιν καὶ διαποίµανσιν τῆς θερ- σώστου. ΝΠητουπυλιτικῆς περιφε- ρείας Πάφου. »Εὐχαφιστῶ τὴν Ἁγίαν καὶ 'Ἱ- ερὰν Σύνοδον τῆς Κυπριακῆς Ἔκ- Ἀλησίας, ὡς αἱ τοὺς θαὐμούχοις Κληθικοὺς αὐτῆς, ἰδιαιτέρως ὅ- µως τὴν «Αὐτοῦ Δ[ακαριότητα τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον Χ.χ. Νακάριον, οἵτινες ὅλοι μὲ ἔκριναν ἄξιον εἲς τοὺς κάλεποὺς αὐτοὺς καιρυὺς ποὺ διερχόµεθα, νὰ διαπιστευθῶαι τοὺς οἵαχας τῆς Λατὰ Πάφον ἐκ- κλησιαστικῆς περιφερείας εἲς ἐμὲ τὸν ἀδύνατον. »ΣΕυχαυιστῶ τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Παφιαχοῦ λαοῦ, μληρικούς τε καὶ λαϊκούς, οἴτινες ὁμοθυμαδὸν καὶ ἑγὶ στόµατι μὲ ἐξέλεξαν ποι- μενάρχην των καὶ μοὶ ἐνεπιστεύ- θησαν τὴν ὑρησκευτικήν, ἐθνιχὴν [καὶ οἰκογομικὴν ἐξύψφωσιν τοῦ Ἰαφιαχοῦ. Θρόνου. ὁ ΚΠΗΛ » Υπείκων εἰς τὴν δείαν κέλευ- σιν, ἥτις ἐξεδηλώθη διὰ τῆς ὃὅμο- θύμου ψήφου τῆς παρούσης ἱερᾶς κληροχολαϊκῆς Συνελεύσεως, ᾱ- ποδέχοµαι τὴν ἐκλογήν µου ὡς Μητροπολίτου Πάφου καὶ διαθε- θαιῶ ἅπαντας ὅτι τῇ θείᾳ δοηδθείᾳ στευθέν µοι Ἠποίμγιον εἷς τὸν δρόµον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἰἴδανι- κῶν τοῦ Ἑλληνοχοιοτιανιχοῦ πο- λιτισμοῦ». Ἡ ΚΑΝΟΝΙΝΗ ΗΡΑΞΙΣ σεως, χρονομένων τῶν χωδώγων, ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσχοπος, οἳ Πανιερώτατοι Μητροπολῖται, ὁ Θεοφιλέστατος ᾿Βψηφισμένος, οἱ λοιποὶ ᾿Αξιωματοῦχοι, τὰ κληρικὰ καὶ λαϊκὰ µέλη τῆς ᾿Ἐκλογικῆς Σννελεύσεως καὶ ὃ λαὺς κατῆλθον εἷς τὸν καθεδρικὸν ναὺν τοῦ 'Α- γίου Ἰωάννου διὰ τὴν Κανονικὴν ΗΠρᾶξιν, εἰσελθόντες διὰ τῆς Ώο- ρείου Πύλης κατηυδύνθησαν εἷς τὸ Ἱερὸν Βῆμα, 'ϱ ἘΕφηφισμένος φέρων Ἐπι- τραχήλιον χαὶ ᾿Ὡμόφορον καὶ τὴν ἀρχιερατικὴν ράθδον ἐποίησεν Εὖὐ- λογητὸν καὶ εἶπε τὸ «Λόξα Σοι ὁ Οεός...Βασιλεῦ Ωὐράνιε». Ὁ '1ε- ρεὺς εἶπε τὸ Τρισάγιον, καὶ ὁ ἛἘ- ψηφισµένος τὺὸ «Ὅτι Σοῦ ἐστίν». Ακολούθως ὁ Σεθασμιώτατος Μητροπολίτης Ειτίου κ. Ανὺν- µος, ὡς ὃ πρῶτος τῇ τάξει Μη- τροπολίτης, ἀγέγνω Ἅἀπὺ τῆς Ωραίας Ἠύλης τὴν ἀκόλουθον Κανονικὴν Πρᾶξιν τῆς Ἐκλογῆς: «Τῆς 'Αγιωτάτης Μητροπόλεως Πάφου ποιµένος ἐπιδεομένης, ἅ- τε δῆ τοῦ ἐν αὐτῇ τέως προεστῶ- τος Α{ητροπολίτου Φωτίου χανογι- κὴν ὑποθαλόντος παραίτησιν τῇ ἑθδύμῃ τοῦ μηνὺς Μαΐου τοῦ χι- λιοστοῦ ἐνακοσιοστοῦ πεντηχο- στοῦ ἐνάτου σωτηρίου ἔτους, ἡ- μεῖς οἳ τὴν 'Ἱερὰν Σύνοδον τῆς 'Ἁγιωτάτης Εκκλησίας Κύπρου ᾱ- ποτελοῦντες ᾿ Αοχιερεῖς συνελθδόν- τες ἐν 'Ἁγίῳ Ηνεύματι ἐν τῷ Π.ανσέπτῳ τούτῳ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Ἠνδόξου ᾿Αποοτόλου Εὐαγγελι- στοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἐν Λευχωσίᾳ σήμερον ἡμέρᾳ τῆς ἑδ- δομάδος Ἱ[αρασκευῇ καὶ μηνὸς Ιουλίου τριακοστῆ πρώτη τοῦ χι- λιοστοῦ ἐνακοσιοστοῦ πεντηκο- στοῦ ἑνάτου σωτηρίου ἔτους, ἔψη- φίσαµεν καὶ ἡμεῖς, ἄξιον εὑρόν- τες τὸν ὑπὸ τοῦ Κλήρου καὶ τοῦ Λαοῦ εἲς διαδοχἡν ἐκλεγέντα Θε- οφιλέστατον Χωρεπίσκοπον Σαλα- μῖνος χ. Γεννάδιον, ἄνδρα ἵερο- πρεπῆ καὶ τῆς ὑψηλῆς ταύτης καὶ λαμπρᾶς ποιµαντορίας κατάλλη- λον., » ἙἘφ) ᾧὦ καὶ ἐγένετο ἴδε ἡ Κα- γογικἠ Ηρᾶξις, ὑπογραφεῖσα μὲν τῇ ἰδία ἡμῶν χειρὶ καταστρωθεῖ- σα δ᾽ εἲς ὑπόμνησιν τῶν Ύπο- μνημάτων τῆς ᾿Αρχιεπισκοτῆς. 'Ὁ Κύπρου Μακάριος, ὁ Κιτίου Ανθιμος, Ὁ Κυρηνείας Κυπρι- ανός». ΣΥΓΧΛΡΗΤΗΡΙΑ Ακολούθως ὁ Ἐηφισμένος ἐποίησε τὴν ἀπόλυσιν τῆς Πεντη- χοστῆς, καὶ κατὰ τὴν αὐτὴν τά- ξιν ἀνῆλθεν εἰς τὸ Μέγα δι- νοδικὸν τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αοχιεπισχυ- πῆς, ὕπου ὁ Πανιερώτατος ΜΙη- τροπολίτης Πάφου ἐδέχδη συγ- χαρητήρια, Παραστάντες-μεταξὺ πλήθους ἄλλων - ὑπέδαλον τὰ σέόη καὶ συγχαρητήριά των πρὺς τὸν νέον Μητροπολίτην 1Γάφου, ὁ 1ρόε- ὄρος τοῦ 'Ελληνικοῦ Ἐκπαιδευτι- Σδυμθουλίου Δο Μ. Ἐπυριδά- Χις, ὃ Αντιπρόεδρος τοῦ Ἡ. Π. Συμθουλίου. Χ. Ῥωκράτης ΕΒίαν- κοῦ γελίδης. ὁ Υποδιευθυντὴς τοῦ Παγκυποίου [Μινασίου κ. 6. Σοφοκλέους, τὰ μέλη. τῆς Διοικούσης ᾿Επιτροπῆς τοῦ ΕΑΝΜΑ ή. ή. ἽἊνης Σω- τηριάδης, 1. Παυλάχης, Φώτης ΠΗαπαφώτης, Ἀπῦρυς Κυπφιανοῦ, τὰ µέλη τῆς Β. ᾿ἸἨπιτρυπῆς τοῦ ΕΔΜΑ Λευκωσίας κ.κ. Τιαννά- κης Αἱάτσης, ὙΤεῦκρος Αοΐτου, ἝΑντρος. Νικολαΐδης, καὶ πλῆθος ἄλλων. προσωπικοτήτων, Π ΕΓΚΑΛΘΙΑΡΥΣΙΣ ΕΣ ΠΑΦΟΝ Συνοδευόµενος ὑπὸ τοῦ Σεύα- σµιωτάτου Ἀ[ητροπολίτου Κιτίου χ. ᾿Ανδίμονυ, τοῦ. ᾿Αρχιμανδρίτου δὰ ἐογασθῷ μὲ ὅλας µου τὰς δυ-, γάµεις διὰ νὰ κατευθύνω τὸ ἐμπι-] Εὐθὺς μετὰ τὴν λῆξιν τῆς συ-- νεδρίας τῆς ᾿Εκλογικῆς Συνελεύ-. διαποιµάνης, ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΛΗΗΛΤΗΝ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1959 Πρόοδος τοῦ τιµίου Σταυροῦ 4 ο ι ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ) Προειδοποίησις αὐστηρὰ Πρέπει νὰ λά6ῃ σοθαρῶς ὑπ ὄψιν τον ὃ λαός µας τὴν σαφῆ προειδοποίησιν τοῦ Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου µας διὰ τοὺς κινδύνους τοὺς ὅποίους εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐξ αἷ- τίας τῶν µαιροσκόπων καὶ συμφεροντολόγων τῆς Κύπρον καὶ τῶν Αθηνῶν. Ἡ θέσις µας τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἶναι «ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς». Ἀρειάξεται συνειῶς φρόνησις µεγάλη καὶ ἑνότης σταθε- ϱὰ διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἀντεπεξέλθωμεν εἰς τὰς δυσχερείας αἳ ὁποῖαι δψώνονται ἐνώπιόν µας. Διότι διαίρεσις καὶ ὁ ἀλληλο- σπαραγµός, τὸν ὁποῖον καλλιεργοῦν ὠρισμένοι συμφερογτολόγοι µόνον εἲς καταστροφὴν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολήξῃ. Αρκετὰ ὑπέ- Φερεν ἡ φυλή µας κατὰ τὴν µακραίωνα ἱστορίαν της ἀπὸ τὸν δι- χασμὸν εἰς τὸν ὁποῖον ὠδήγήσαν τὰ προσωπικὰ πάθη. Πρέπει ἀπὸ τὰ θλιβερὰ παθήµατα καὶ τὰς φοβερὰς καταστροφὰς ποὺ ὃ- πέστη ἡ φυλή µας νὰ ἀντλήσωμεν µαθήµατα. ᾿Αναλογιξόμενοι τοὺς Σινδύνους καὶ τὰς καταστροφὰς αἱ ὁποῖαι μᾶς ἂναμένουν θὰ πρέ- πει χάριν τοῦ γενικωτέρου ἐθνικοῦ συμφέροντος νὰ κατασιγάσω- μεν τὰ πάθη, νὰ ἀποθάλωμεν ἀπὸ τὴν ψυχὴν τὸ µῖσος. «Αἱ ἄντι- θέσεις δὲν πρόκειται νὰ ὠφελήσουν κανένα͵ Μόνον νὰ θλάψουν καὶ νἀ καταστρέψουν μποροῦν. Καὶ ἄν ὑπάρχουν µμερικοὶ τοὺς ὁποίους ἔχει τυφλώσει τὸ πάθος δὲν θὰ τοὺς ἀφήσῃ ὃ λαός µας νὰ φέρουν τὴν καταστροφή». Πρέπει νὰ ἀποπαλυφθοῦν, νὰ ἔεγυ μνωθοῦν. Ετσι θὰ ἀντιληφθοῦν τὴν µαταιότητα τῶν σκοπῶν καὶ τῶν ἐπιδιώξεών των καὶ θὰ ἀφήσουν ὕσυχον τὸν λαόν µας νὰ ἐργασθῇ διὰ νὰ ἀνοικοδομήσῃ τὰ ἐρείπια ποὺ ἀπεσώρευσεν ὁ τε- τραετὴς ἀπελευθερωτικὸς ἀγὼν καὶ νὰ ἐργασθῇ διὰ τὴν δηµιουρ: γίαν ἑνὸς λαμπροῦ εἰρηνικοῦ μέλλοντος, Συκοφαντίαι αἰσχραὶ ΕΙΝΑΙ Λυπηρὸν τὸ γεγονὸς ὅτι µία μερὶς τοῦ ᾿Αθηναϊκοῦ τύπου παρασύρεται ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ἐξυθρί- ξει συστηµατικὰ τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα, Αἱ µεμονωμέναι ὕπερ- θολαί, αἱ ὁποῖαι καὶ ἐξογκοῦνται σκοπίμως δὲν εἶναι νοµέζομεν δυνατὸν νὰ δώσουν εἰς οἱονδήποτε ἐχέφρονα ἄνθρωπον τὸ διαί- ωμα νὰ ἐξυθρίζῃ καὶ νὰ συκοφαντῇ τὸ καθ ὅλα θεάρεστον ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπιτελοῦν τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα. Διότι Γαλλιέργεια τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος καὶ ἤ διδασκαλία τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς ὄχι µόνον δὲν διαστρεέλώνουν τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἀνθρώ- που, ἀλλὰ καὶ τὸν καθιστοῦν τέλειον, χρηστὸν µέλος τῆς κοινω- νέας. Συνεπῶς ἐκεῖνοι ποὺ κατηγοροῦν τὰ κατηχήτικα σχολεῖα, Όχι µόνον παραγνωρίξουν τὸ ὑπ αὐτῶν ἐπιτελούμενον ἔργον --- ἔργον κατ ἐξοχὴν κοινώνικόν ὅπως ἀποδεικνύει ᾗ σιοἆνσχιδὴς δρᾶσις τῶν μαθητῶν τῶν κπατηχητικῶν σχολείων εἰς τὴν κοινω- γίαν ---- ἀλλὰ καὶ σκοπίμως συκοφαντοῦν διὰ νὰ συ}καλύψουν τὴν ἰδωκήν των ἠθικὴν ζωὴν καὶ διὰ νὰ ἀποκοιμίσουν ---- ὡς νο- μίζουν στ τὴν συνείδησιν ἡ ὁποίᾳ ἐξεγείρεται διὰ τὴν ἁμαρτωλὸν ἑωὴν τὴν ἀποίαν διάγουν͵, Δὲν εἶναι ἑπομένως ἀμύντορες τῆς κοι- νωνίας͵ ὥς θέλουν νὰ προθάλλουν, οἳ κατήγοροι τῶν κατηχητι- κῶν σχολείων, ἀλλὰ στοιχεῖα φθοροποιά, τὰ ἁποῖα πιστοποιοῦν τὴν ἠθικὴν κατάπτωσιν ᾗ ὁποία ἐπικερατεῖ καὶ ὑποδεικνύουν ἄκρι- θῶς τὴν ἀνάγκην «τῆς. ἀναπτύξεως τῶν κατηχητικῶν σχολείων. Διότι τῆς ἐξυγιαντικῆς δράσεως µόνον ἂν καλλιεργηθοῦν τὰ αἰσθήματα κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης καὶ φιλαλλήηλία τὰ ὁποῖα δι- δάσκονται οἳ µαθηταὶ τῶν κατηχητικῶν σχολείων καὶ ἂν ἔφαρμο- σθῇ ἡ ἠθικὴ ζωὴ ἡ ὁποία κατὰ τρόπον ζωντανὸν προθάλλεται ἐ- κεῖ, θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ σωτηρία τῆς μας. Αντὶ λοιπὸν νὰ συκοφαντοῦνται τὰ ῥῆθεν, δημιονργοῦν χαρακτῆρας νοσηρούς, κούς, θὰ ἔπρεπε ἰδιαιτέρως νἀ ἐπαινοῦνται ὑλοφροσύνης καὶ ἠθικῆς ἐξαχρειώσεως την κοινωνίαν καὶ τὴν διαφυλάσσουν ἀπὸ καταρρεούσης κοινωνίας κπατηχητικὰ σχολεῖα ὅτι µονόπλευρα θρησκευτι- διότι εἰς µίαν περίοδον «ὡς ἅλας» συγκρατοῦν τὴν σῆψιν. τῆς 'Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πάφου Χ. Ἀνθίμον, Ανωτέρων Κληοι- κῶν τῆς Μητροπολιτικῆς ΠΠεριφε- ρείας Πάφου καὶ τῶν μελῶν τῆς Ἐληριχο - Λαϊκῆς Ἐκλογικῆς Σν- γελεύσεως, ὅ Σεθασμιώτατος Μη- τροπολίτης Πάφου κ. Γεννάδιος ἀνεχώρησεν ὀλίγον μετὰ τὴν µε- σηµόρίαν τῆς χθὲς ἐκ Λευκωσίας εἰς τὴν Ἔδραν του, ὅπου ἀφίκε- το τὴν 6 μ.μ. Κατὰ τὴν διέλευσίν του ἐκ τῶν χωρίων τῆς Ἀ]ητροπο- λιτικῆς περιφερείας ταυ, ὃ Σεθα- σµιώτατος ἐγένετο ἀντικείμενον ἀγάπης, ἐκτιμήσεως καὶ ἀφοσιώ- σεως τοῦ χοιστιανικοῦ του ποιµνί- ου. Βἰς Κτῆμα ἐπεφυλάχθη εἲς τὸν νέον Μητροπολίτην µεγαλειώδης ἀληθῶς ὑποδοχή, ἐκ µέρους χιλι- άδων λαοῦ τῆς πύλεως καὶ τῆς Ἐπαρχίας, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Κλῆρον καὶ τὰς ᾿Αρχὰς τῆς πό- λεὼς. Παρά τὺν Δημόσιον Κῆπον ὅ- που ἀνέμενον τὺν Άγιον Πάφου χιλιάδες λαοῦ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τοὺς Ἱερεῖς, τὺν Δήμαρχον, τοὺς Διευθυντὰς τῶν Ῥχολῶν καὶ ἔκ- προσώπους ὀργανώσεων καὶ σω- µατείων εἶχεν ἀναρτηδῇ ἀφὶς μὲ τὸ σύνθημα: «Καλῶς ἤλδατε Ἱτα- γιερώτατε». Εὶς τὸν Μητφοπολίτην προσεφέρθησαν ἀνθοδέσμαι, οὗτος δὲ ἀφοῦ ηὐλόγησε τὰ πλήδη κα- τηυθύνθη πεζῇ μετὰ τοῦ αγ. Κι- τίου. καὶ τῶν ἄλλων μελῶν τῆς συνοδείας του ἀφολουθούμενος ὑπὸ τοῦ λαοῦ εἰς τὸν Γαθεδρικὸν ναὺν Αγ. Θεοδώυου, ὅπου ἐγέ- νετο ᾗ τελετὴ τῆς ἐγκαθιδρύσεως. Ἡ ὑδὸς τοῦ Δημ. Κήπου, µέχρι τοῦ. Καθεδοικοῦ. ναοῦ ἦτο στοω- µένη μετὰ πεωρσίνης. Π ΗΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΣΡΗ. ΔΗΤΤΡΟΠΟΑΙΤΟΥ ΚΙΤΙΟΥ ῆῖς τὸν Καθεδρικὸν ναὸν πθο- σεφώνησε τὸν Ἀ[ητροπολίτην Τά- φου ὁὃ Ἅγιος Μιτου, ὡς ἑξῆς: «Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἀνεδίδασέ σε σήμερον, ἀδελφὸ ἐν Κνρίφ εἷς τὸν περίδοξον τοῦτον Ἐπισκοπι- κὺν. Θρόγον καὶ Ἰατέστησε σε πνευματικὺν πηδαλιοῦχον καὶ ἡἕ- πεύθνυνον καθοδηγητὴν τῆς ἴστο- ρικῆς ταύτης ὁλκάδος τῆς κατὰ Πάφον Ἐκκλησίας. »Δύσχολον θεθαίως εἶναι τὸ ἔρ- γὸν, θαρὺ καὶ ἐπίμοχθον τὸ κα- δῆκον, τὸ ὁποῖον ὃ Θεὺς σοῦ ἐἔνε- πιστεύδη. Διότι ἡ ποίµνη αὕτη τὴν ὑποίαν καλεῖσαι ἀπὸ τοῦδε νὰ ποίμασιν οἷς οἶδε Εύριος ἐπὶ πολὺ ἐγκαταλειφθεῖσα ἀφρούρητος, παρέµεινεν ἔρμαιον εἰς τὴν ἐπίδουλον διάθεσιν τῶν παντοειδῶν καὶ ποικιλωνύµων λή- Χων τῆς ἐποχῆς. Πλέον δὲ τού- του, ὁ λαὸς τῆς κληρωθείσης σοι τ.ύτης Ἐπαρχίας, ἕνας ὑπερήφα- γος καὶ γενναῖος λαός, εὑρεθεὶς εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν τοῦ ἆ- πελευθερωτικοῦ ἡμῶν ἀγῶνος, ἐ- δέχὃη θαρύτερον τοῦ ἀντιπάλου τὴν μῆνιν καὶ τοῦ ἐπιδούλου ἐχ- θροῦ τὰ ἀνηλεῆ κτυπήµατα. Εο- Ύου λοιπὸν ἰδικόν σου εἶναι ἡ θεραπεία τῶν πληγῶν τὰς ὑποί- ας διήγοιξεν εἷς τὸ σῶμα τῆς κα- τὰ Ἡάφον Ἐκκλησίας τὸ πρόσφα- τον τεταραγµένον παρελθὸν καὶ ἰδικόν σου ἐπίσης ἐπιτακτιχὸν κα- θῆκον ἡ ἀναστήλωσις τῶν παντο- ειδῶν ἐρειπίων τὰ ὁποῖα ἀφῆκεν ὁπίσω Ἔσυ τὸ μόλις πρὸ μικροῦ λῆξαν τυρανγυκὸν καθεστώς. »)Αλλ’' ἡ κατὰ τὴν καρίσιµον ταύτην περίοδον τῆς Κυπριακῆς ἱστορίας ἄγοδός σου εἰς τὸν Ἔπι- σκοπικὸν Θρόνον Πάφου δηµιουρ- γεῖ δι’ ἐσὲ ἐπιπροσθέτως ἔτι δα- ρύτερον τὸ ἀνατεθέν σοι καθῆκον. Ὡς ὑπεύθυνον πλέον µέλος τῆς Ἐθναρχούσης Κυπριακῆς Ἐκκλη- σίας καλεῖσαι νὰ ἀφιερώσῃς ἐξ ὁ- λοκλήρου ἑαυτὸν εἰς τὴν ὑπηρεσί- αν τῆς μαρτυριχῆς ἡμῶν νήσου καὶ τοῦ γενναίου λαοῦ της. Οὐ- δεµία δὲ ὑπάρχει ἀμφιόολία ὅτι . ) ες ς ἐν τῷ. σεπτῷ προσώπῳ ὑμῶν, ὑ ἐναντίον µυρίων ἐπιθουλῶν καὶ ἐπικινδύνων παγίδων ἀγωγιξόμε- γος λαοφιλὴς Ἐθνάρχης Μακάρι- ος δὰ εὕρῃ τὸν ἀγαπητὸν ἀδελ- φόν, τὸν πιστὸν φίλον καὶ εἶἰλι- κρινἠ συνεργάτην, εἰς τὴν ἐπίπο- νον καὶ ἀπεγνωσμένην προσπάθει- άν του πρὺς ἀξιοποίησιν τῶν θυ- σιῶν τοῦ λαοῦ καὶ ἀσφαλῆῃ δεµε- λίωσιν τοῦ ἐλευθέρου κράτους τῆς Κύπρου. » Ὅδευσον, λοιπόν, ἁδελφέ, ἓν Κνρίῳ, ὡς ὁ τίµως τοῦ Εὔαγγε- Νου ἐργάτης, τὴν διανοιγεῖσαν σοι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δύσδατον ᾖἈαὶ ἀνηφορικὴν πορείαν. Μὴ σἳ πτο- ἠσῃ ὁ Γολγοδᾶς τῶν σκληρῶν ποι- μαντορικῶν καθηκόντων, ὅστις μετ) ὀλίγον θὰ προδάλῃ ἐνώπιόν σου. Οὐδὲ μὴ σὲ φοδήσῃ τῶν ἕ- τῶν τὸ θάρος ἤ, τῆς σαρκὸς ἡ ᾱ- δυναµία. Διότι ἐκεῖνος εἰς τὸν ὅ- ποῖον παιδιόθεν ἀφιέρωσας ἕαυ- τὸν καὶ ὑπὲρ τοῦ ὁποίου εὐδοχί- µως ἠνάλωσας τὸν ἀγνὸν δίον σου χαὶ τὴν ἁγίαν ζωήν σου, ὁ ᾿Αρχι- ποίµην Χριστὸς θὰ ἵστατε παρὰ (συνέχεια εἷς τὴν δ΄ σελίδα) / 4 ον [ΠΛΡΙ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ή» ΥΣΙΑ ΧΙΝΙΛΛΟΝΛΛΟΥ 0 ΜΛΚΛΡΙΙΤΙΤΕΗΣΛΡΧΙΕΠΙΚ ΠΑΣ κ. ΜΛΚΛΡΙΟΣ ΕΛΗΤΟΥΡΓΗΣΕ ΕΣ ΛΙ, ΝΙΚΟΛΛΟΝ ΣΤΗΗΣ ΚΙ ΕΤΕΛΕΣΕ ΤΑ. ΕΓΚΛΙΝΙΝ. ΤΗΣ ΚΛΤΛΣΚΗΛΗΣΕΠΣ ΤΗΝ ΚΑΤΗΧΝΤΙΚΗΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ. ΜΡΧΙΕΠΙΤΚΟΠΙΣ Ἡ κατασκήνωσις τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων εἲς Ἁγ. Μικόλαον τῆς . - , νά ας. ἂ ρε ο ο ΄ 1 λ Βἰς τὸν ἁἀρχαιότατον ναΐσκον τῆς παρὰ τὴν Ἱκανοπετριὰν ἵστοφι- εῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου τ ὠραγκολρατίας καὶ τοῦ ἀπηνοῦς κατὰ σι Κύπριοι ᾿Δρχιερεῖς Ἰατέφευγον διά Ἀτέγης, ὕπου ἐπὶ ἐποχὴς τῆς τῆς ᾿Ορῇ, Εκκλησίας διώΥμοῦ νὰ ἀναζητήσουν ἄσνλον αἱ νὺ ῆς προσευχηθοῦν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ λαοῦ των, ὁ Αρχιεπίσκοπος καὶ ᾿Ῥδνάρχης Μακάριος κηθύττων τὴν π. Νυριακὴν νῦ Ἱουλίου ἐπὶ τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς περὶ τῆς «θεραπείας τῶν δαιμηνιζοµένων αἱ ἀναλύων τὴν παραθολικὴν σηµασίαν της πρὸς τὴν σημερινὴν ποανµα- ο τικότητα, διεχήρυξεν, ὅτι «ὑπάυχουν καὶ σήμερον καιροσχόποι Ε εργε- εινοί, οἳ ὁποῖοι πινούµενοι ἀπὸ ποοσωπικὴν φιλοδοξίαν, χομματικοὺς ὑπολογισμούς, ἤ ἀπὸ πάθος καὶ ἐγωϊσμὸν σπείρυυν ξιζάνια μεταξὺ τοῦ | Ἀυπριακοῦ λαοῦ παὶ δημοκοποῦντες Ἀύσεως χαὶ ἀνωμαλίας», Οἱ λόγοι τοῦ Εθνάρχου µεταδιδό- µενοι διὰ µεγαφώνων καὶ ἀντηχοῦντες εἰς ὁλόκληρον τὴν θουνοπλαγιὰν, ὑπὸ τὰ εὔσκια πεῦκα καὶ τὰς θαλερὰς ἐ λαίας, κατέφυγον τὸ ὅπλον παρὰ πόδα οἱ ἡρωϊκοὶ ἀντάρ- ται τῆς ΕΟΚΑ, ἔσχον θαθυτάτην ἁπή- Χησιν εἷς τὰς χιλιάδας τοῦ πλήθους, ὅπου πολλάκις μὲ τὸ ὁποῖον, προεξαρχούσης τῆς ᾽ἁλκί- µου νεότητος, µετέθαλλε διὰ τῶν συ- χνῶν ἐκδηλώσεών του τὰ αἰσθήματά του εἰς δροντώδη ἀντίλαλον «πηγαίας ἀγόπης, πιστῆς ἀφοσιώσεως καὶ ἆ- κλονήτου ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν σε πτὸν “Ἱεράρχην καὶ ἄξιον ἐθνικὸν ἡ- Υέτην τῶν Ἑλλήνων Κυπρίων. Αἱ ἐκ- Ε- θνάρχην ἀπεκορυφώθησαν, ὅταν νέοι κοὶ δηλώσεις ἐπιδοκιμασίας πρὸς τὸν νεάνιδες ἔχοντες ἐπὶ τοῦ στήθους των ἔνσημον ἐξ ὑφάσματος μὲ τὰς λέξεις «Μακάριος» καὶ σείοντες κλάδους ἕ- λαίας ἀπετέλεσαν τὴν «ἔμπροσθοφυλα- κἠν» τῶν χιλιάδων τοῦ λαοῦ, αἲ ὁ- ποῖαι κατὰ. τὴν ἔξοδον τοῦ Μακαριω- τάτου ἐκ τοῦ ναοῦ ὥρμησαν πρὸς αὖ- τὸν διὰ νὰ ἀσπασθοῦν τὴν δεξιάν του νὰ ὑποδάλουν τὰ σέδη των καὶ νὰ προθοῦν διὰ ζητωκραυγῶν καὶ ἔπευφη- μιῶν εἷς ἐκδηλώσεις ἐπιδοκιμασίας τῶν λόγων του καὶ διά νὰ διαδηλώσουν τὴν Πίστιν των. Ὁ ᾿ἘΕθνάρχης Μακάριος ἀφίκετο ἐκ Τροοδιτίσσης τὴν 7.30 πρωϊνην κεἲς Άγιον Νικόλαον. Εἰς τὴν εἴσοδο: τῆς ἐκεῖ Θθερινῆς . κατασκηνώσεως τῶν ΟΧΕΝ Κύπρου τὸν ὑπεδέχθησαν χιλιά- δες ἀφιχθέντων ἀπὸ τῆς αὐγῆς ἍΆπρο- σκυνητῶν. Τὸν ᾿Εθνάρχην προσεφώνη- σεν ἡ ἐκ τῶν κατηχητριῶν δ. ΄Σωτη- ρούλα Γεμέττα, ἡ ὁποία προσέφερεν εἷς αὐτὸν ἀνθοδέσμην, εἰποῦσα μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Εἰς ἔνδειξιν τοῦ σε- θασμοῦ καὶ τῆς ἀφοσιώσεώς µας πρὸς Σέ, ὡς τὸν τηλαυγῆ φάρον καὶ τὴν ἄγκυραν τῆς ἐλπίδος µας, δεκθῦτε, Μακαριώτατε, τὰ ἄνθη ταῦτα, μὲ τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι μαζὶ μὲ αὐτὰ προσφί- Ρομεν ὁλόκληρον -ὃ εἶναί µας πχρα- µένουσαι πάντα πισταὶ εἷς σᾶς, τὸν ὑπεράξιον πηδαλιοῦχον τοῦ λαοῦ μας». ᾿Ακολούθως ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος µετζ- 6η εἰς τὸν ναὸν τοῦ Αγίου Νικολάου ἔνθα ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτουργίαν. Τὴν Θείαν Λειτουργίαν παρηκολου- Βησαν μεταξὺ ἄλλων ὁ Ὑπουργὸς σωτερικῶν κ. Τάσος Παπαδόπουλος, ὁ Ὑπουργὸς Ἐργασίας κ. Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, ὁ Πρόξενος τοῦ Ισραηλ κ. Ζὲ6 Αεθὶν, ὁ Μ. Εὐεργέτης τῆς κα- ἐπιδιώχουν τὴν δημιονογίαν συγ- ὧν κ. Κώστας Χριστοδούλου, Σχολικοὶ Ἔφοροι, πολιτικοὶ παράγοντες τῆς νή- σου καὶ πέραν τῶν δέκα χιλιάδων λαοῦ, Τὴν λειτουργίαν ἐτέλεσεν ὁ Μακα- Ριώτατος συμπαραστατούμενος ὑπὸ τοῦ Πανοσ. Πρωτοσυγκέλλου κ. Καλλιν΄κου καὶ τοῦ ἐκ τῶν ἐφημερίων τοῦ ἵ. ναοῦ Φανερωμένης αἶδ. Φωτίου Καλογήρου. Κατὰ τὸ κήρυγµά του ᾗ Μακαριώ- τατος ἀφοῦ ἀνέλυσε τὴν εὐαγγελικὴν περικοπὴν τῆς ἡμέρας, ἀνεφέρθη τὴν σημερινὴν ἐν Κύπρῳ πραγµατικό- τητα, εἰπὼν τὰ ἀκόλουθα: εἰς Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΑΡΧΟΥ «Καιροσκόποι Γεργεσινοὶ, οἱ ὁποῖοι δι) τὸν Χριστὸν ἀλλὰ τὸν ἀπομέμπουν ἕ-- ἀνίερα συμφέροντα δὲν δέχονται γαι δυστυχῶς πολλοὶ εἰς τὰς ἡμέρας μας. Είναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἳ ὁποῖοι εἰς τὸν θωμὸν τοῦ συμφέροντος θυσιάζουν τὰ πάντα. Καὶ Ἱερὰ καὶ ὅσια. Το προσωπικὸν συμφέρον εἴτε ὑπὸ τὴν ὁ- λικὴν του εἴτε ὑπὸ τὰς ἄλλας πολλὰ- ᾿ πλᾶς µορφάς του ἀποτελεῖ τὴν πυέί- δα Καὶ πράξεών των. Ομιλοῦν, ἐνεργοῦν καὶ καὶ τὸν γνώμονα τῶν ἔνεργεῶν πράττουν καθ) ὑπαγόρευσιν τοῦ σὐμφέροντός των. Πολλά δυσιυχῶς τὰ καθ) ἡμέραν παραδείγματα. Πρόχειρον δὲ πάντων ὁ ἀπελευθερωτικὸς ἀγὼν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ. ᾿Ενῷ διαμορφοῦν- ται τὰ πεπρωμένα τῆς ἱστορίας τῆς Νήσου µας κατόπιν ἕνὸς ἐπικοῦ ἀγῶ- γος καὶ τόσων θυσιῶν, μερικοὶ ἔπιχει- Ροῦν κατὰ διαφόρους τρόπους τὴν ἐκμε- τάλλευσιν τοῦ ἀγῶνος διὰ ἶδι- | κοὂς των σκοπούς. Καὶ ἀντὶ υὰ συµθάλουν εἲς τὴν ἀξιοποίησιν τῶν κτηθέντων «ὠιὰ ἹΤόσων Θθυσιῶν, ἐπι- χειροῦν νὰ καταστρέψουν τὰ κτηθέντα. ᾽Αντὶ νὰ δοηθήσουν εἰς τὸ ἔργον τῆς οἰκοδομῆς, προσπαΏοῦν νὰ χαλάσουν ὅ,τι ἄλλοι σι- ζάνια μεταξὺ τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ καὶ οἱ κτίζουν. Σπείρουν ἐπιδιώκουν τὴν δηµιουργίαν συγχύσεως καὶ ἀνωμαλίας διὰ νὰ ἐπιτύχουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον εἷς τοὺς συµφερ»ν- τολογικοὺς σκοπούς των. Κινούμενοι ᾱ- πὸ προσωπικῆν φιλοδοξίαν ἤ κομµατι- ἤ ἤ ἐγωϊσμὸν δημοκοποῦν Καὶ τῇ των ἐπιχειοοῦν κὸν ὑπολαγισμὸν ἤ ἀπὸ πάθος κατὰ τρόπον ἐπιδιώξει νὰ, σκορπίσουν τὴν ἀπογοήτευσιν μὲ- ταξὺ τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ καὶ νὰ ἐπι- φέρουν ἄλλα συμφέροντα ἀσύστολον. ἐν τῶν σκοπῶν διάσπασιν Εἰς τὴν ἐπιδίωξίν των αὐτὴν περιόαλ- τὴν διχόνοιαν καὶ τασκηνώσεως τῶν Κατηχητικῶν Σχολεί- λόμενοι τὸν µανδύαν τοῦ ὑπερπατριώ- Στέγης παρὰ τῆν Κακοπετριὰν τῆς εὐγενοῦς διεθνοῦς καὶ πολιτιστι- κῆς ἁἀμίλλης καὶ συνεργασίας. ΝΕΟΝ ΣΤΑΔΙΟΝ »Εΐἰς τὸ νέον τοῦτο στάδιον ἄς εἰσ- έλθωμεν μὲ θάρρος καὶ ἀποφασιστικό- τητα διὰ νὰ ἀγωνισθῶμεν πρὸς ἆξιο κτηθέντων καὶ περαιτέρω Ας μὴ ἀπογοητευθῶμ΄ν ποίησιν τῶν κατακτήσεις. ἀπὸ τοὺς ὀλίγους ἐκείνους θεατὰς, ἵ ὁποῖοι καθήµενοι ἐπὶ ἀναπαυτικῶν κερ- κίδων κρίνουν καὶ ἐπικρίνουν τοὺς ἆᾱ- γωνιζομµένους. Μὲ ἁπόλυτον πίστιν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ αἰσιόδοξοι εἲς το μέλλον τῆς Πατρίδος µας ἄς ἀναλάδω- μεν μὲ θάρρος τὰς ἱστορικὰς εὐθύνας µας. Μὲ περιφρόνησιν ἄς κλείσωμσν τὰ ὧτα εἰς τοὺς ψιθύρους καὶ τὰς κραυγὰς ἐκείνων οἳ ὁποῖοι δημοκοποῦν καὶ ἐπὶ τοῦ ἀγῶνός μας, κόποι ὅτι ὁ Κυπριακὸς λαὸς δὲν πολιτικολογοῦν ”Ας γνωρίζουν οἱ τοιοῦτοι δηµο- θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ καταστῇ ὁ ἀγώνας του ἀντικείμενον ἐκμ«ταλλεύσεας δι’ οἶου»- διὰ «ὴν θὰ ἐπιτρέψῃ ᾿Επολέμησε δὲν δήποτε σκοπούς. ἐλευθερίαν του καὶ Καὶ ὅπως ἐκερδίσαμεν τὸν πολε- νον, μον θὰ κερδίσωµεν, μὲ τὴν δοήθειαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν εἰρήνην». Τὸ πέρας τῆς ὁὀμιλίας τοῦ Εθναρχου ἐκάλυψαν παρατεταµίνα χειροκροτήµα- τα ἐκ µέρους τῶν χιλιάδων τοῦ λαοῦ. ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ Μετὰ τὸ πέρας τῆς λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος καὶ τὸ πλῆθος µετέθη- σαν εἰς τὴν εἴσοδον τῶν κτιρίων τῆς κατασκηνώσεως τῶν Κατηχητικών Σχολείων Κύπρον, διὰ τὴν τέλεσιν τῷ» ἐγκαινίων. Τὸν Μακαριώτατον, προσε- Φώνησεν ἐκεῖ ἡ ἐκ τῶν κατηχητριῶν ὅ. Παναγιώτα Ψυλλίτα δί ἐμπνευσμέης ὁμιλίας. Ἐν συνεχείᾳ ἐτελέσθη καλλιτεκικὸν πρόγραµµα Θθρησκευτικοῦ καὶ ἐθνικοῦ περιεχοµένου ὑπὸ νεανίδων τῆς ΟΧΕΝ, ἀκολούθως δὲ ὠμίλησεν ἓν ὀλίγοις ὁ Μακαριώτατος ἐξάρας τὴν σηµασίαν τῆς εὐγενοῦς δωρεᾶς τοῦ εὐεργέτου κ. ὁποῖον καὶ τῆς εἰς συνέχισιν τὸν μέρους εὐχηθεὶς Κώστα Χριστοδούλου, ηὐχαρίστησε θερμῶς ἐκ Κυπριακῆς ᾿Εκκλησίας, αὐτὸν µακροηµέρευσιν καὶ Ὁ Μακαριώτατος του ἀρχίζουν μὲ τὴν κριτικἠν τῶν συµ- Φωνιῶν Ζυρίχης καὶ Λονδίνου. » Ἔθεσα εἰς αὐτὰς τὰς συµφων΄ας τὴν ὑπογραφήν µου ἐν πλήρει συνειδή- σει τῶν εὐθυνῶν µου ἔναντι τοῦ ἆγων,- ζοµένου Κυπριακοῦ λαοῦ. Ἔχω ἡτὴν πλήρη θεθαιότητα ὅτι διὰ τῶν συµφω- νιῶν αὐτῶν ἐπετύχαμεν ὅ,τι ἦτο δυνα- τὸν νὰ ἐπιτευχθῇῃ ὑπὸ τὰς δεδοµένας συνθήκας καὶ ἀξιοποιήσαμεν ἐν τῷ µέ- τρῳ τοῦ δυνατοῦ τὰς θυσίας καὶ τὸ αἷμα τῶν ἠρωϊκῶν τέκνων µας. Τὶ ἤ- θελαν νὰ κάµωμµεν οἱ ἐπικριταὶ τῶν συμφωνιῶν Νὰ συνεχίσωµεν τὸν ἀγῦ- να εἶναι ἡ ἀπάντησίς των. ᾽Αλλ᾽ οἱ ἀγῶνες δὲν ἔχουν διαζύγιον μὲ πᾶσαν λογικὴν καὶ ἀνευθύνως ὁμιλοῦν οἱ ἐπι- κριταὶ τῶν συμφωνιῶν. Ἡ ἀπάντησίς των περὶ συνεχίσεως τοῦ ἀγῶνος δὲν σηµαίνει µόνον ἔλλειψιν εὐθύνης ἀλλὰ ἔλλειψιν κοῦ λαοῦ. καὶ ἐκτιμήσεως τοῦ Κυπρια- »Πιστεύω ἀκραδάντως ὅτι καλῶς ἐ- πράξαµεν ἀποδεχθέντες τὰς συµφω- νίας. Δι᾽ αὐτῶν ἐτέθησαν τὰ θεμέλια τῆς ᾿Ελευθέρας καὶ Ανεξαρτήτου Κυ- πριακῆς Δημοκρατίας καὶ νέα περίοδος εὐημερίας καὶ προόδου διανοίγετα' δι ὁλόκληρον τὸν Κυπριακὸν λαόν, ὁ ὅ- ποῖος καλεῖται τώρα νὰ ἀναλάδῃ πο- φασιστικῶς τὰ δικαιώµατα καὶ τὰς εὐθύνας του εἰς τὸ ἐλεύθερον στάδιον τὴν. ἐξαργύρωσιν αίματος τῶν τέκνων του δι’ ἱκανοποίησιν προ- σωπικῆς Φιλοδοξίας ἤ ἐγωϊσμοῦ ἄλλου σκοποῦ. τοῦ τιµίου η Ας γνωρίζουν ι:ὅτο ἰδιαιτέρως ὥρισμένοι ἓν ᾿Αθήναις κυ- κλοι οἳ ὁποῖοι ἐπιζητοῦν δι’ ἐξυπηρ΄- τησιν ἰδικῶν των σκοπῶν νὰ διασπά- σουν τὸν Κυπριακὸν λαὸν καὶ νὰ δη- µιουργήσουν σύγχυσιν. Ἐφ) ὅσον ὲν θέλουν νὰ μᾶς θοηθήσουν, ἄς μᾶς ἆ- φήσουν τοὐλάχιστον ἡσύχους καὶ ἁπερι- σπάστους εἷς τὸ ἔργον µας. Εὐτυχώς αἳ ἐπιδιώξεις καὶ ἐνέργειαι τῶν κύ- κλων τούτων µένουν καὶ θὰ μένουν, ἆ- νευ ἀποτελέσματος, Χάρις εἷς τὴν πο- λιτικήὴν ὠριμότητα καὶ τὸν ὑπέροχον πατριωτισμὸν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, περιφρονῶ: τὴν τοιαύτην πο- λιτικολογίαν, θὰ συνεχίσῃ µέ πίστιν τὸν εἱρηνικὸν ἀγῶνά του πρὸς ἀξιοποίησιν Εκείνων τὰ δποῖα κατέκτησε διὰ τῶν ὁ ὁποῖος θυσιῶν τῶν τέκνων του, Κυπριακὲ λαέ, Μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀθανάτων μαρ- τύρων µας ἐποτίσθη καὶ ἐθλάστησε τὸ δένδρον τῆς Κυπριακῆς ἐλευθερίας. Τὸ δένδρον τοῦτα ἔχομεν καθῆκον καὶ ὕ- ποχρέωσιν νὸ περιφρουρήσωµεν καὶ νᾶ προστατεύσωμεν, θαλερώτερον δε καὶ πλουσιώτερον νὰ τὸ παραδωσωµεν εἰς τὰς ἐπερχομένας γενεάς. ᾿Εὰν μὲ τὴν κατάκτησιν τῆς Ελευθερίας µας ἔκλεισεν ἕν κεφάλαιον, ἕν νέον ἀνοίγει εἲς τὴν ᾿Ιστορίαν µας. Τὸ κεφάλοιον τοῦτο πρέπει νο τὸ Υθάψωμεν μὲ την ἰδίαν τόλµην, τήν. ἰδίαν πίστιν, τὴν ἰδίαν ἀποφασιστικοτητα, τὸ ἴδιον θάρ- Ρος ποὺ ἐγράψαμεν καὶ τὸ προηγ ύμε- τοῦ ἀγαθοεργοῦ ἔργου του. Ὁ κ. Χρι- στοδούλου ἀπαντῶν ἐξέφρασε τὴν συγ- κινησίν του καὶ τὰς εὐχαριστίας του διὰ τὰς Υενομένας πρὸς τὸ πρόσωπόν ἐξέρχεται τοῦ ναοῦ ἐν µέσῳ τῶν χιλιάδων τοῦ λαοῦ του ἐκδηλώσεις καὶ ηὐχήθη εὐόδωσιν εἲς τὸ ἔργον τῶν ΟΧΕΝ Κύπρου, Ἐν τέλει ἡ διευθύντρια των κατασκηνώσεων δ. Οὐρανία κοκ- Κίνου ἐξεφώνησεν ἐκ τοῦ. προ Χείρου παλμώδη λόγον σκοῤπίσασα ρίγη ἐνθουσιασμοῦ καὶ πατβιωτικῆς συγκινήσεως εἷς τὰς Χιλιάδας {τῶν ἆ- κροατῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ παρατεταµένων διέκοπτον } αὐτὴν χειροκροτηµάτων, ἐπευφημιῶν καὶ ζητωκραυγῶν ὑπὲρ τοῦ ᾿Ἐθνάρχου Μακαρίου. ὃ “Ὁ. Μιωκαριώτατος ἀνεχώρησεν ἐκ τῆς κατασκηνώσεως τὴν 6 μ.μ. Ματὰ τὴν ἐπιστροφὴν εἰς Λευκω- σίαν ἐπεφνυλάχθη θερµοτάτη ὕπο- δοχἡ εἰς τὸν Ἀ[ακαριώτατον εἲς τὰ χωρία Γαλάτα, ᾿Ἀστρομερίτης, Περιστερώνα, ᾿Ανάκι γαὶ Ἱκοχκι- νοτριιηδιά. Ηλήθη χωρικῶν συνωβοῦντο εἰ τὰς εἰσόδους τῶν χωρίων μὲ ἐῃ πεφαλῆς ἐξαπτέρυγα, σημαίας κα λάδαρα καὶ ἐπευφήμουν τὸν λα: καθιώτατον. Ὁ ἈΙακαριώτατος ἆ- πήντα εἷς τὰς προσφωνήσεις τῶν ἐκπροσώπων ἑκάστου χωρίου, οἵἳ ὑποῖοι τὸν διεθεθαίωνον διὰ τὴν ἀφοσίωσιν πρὸς Αὐτὸν καὶ συμπα- θάστασίν των, ἐν προφανῇ συγκι- γήσει καὶ διαθ “3 3 ἓ Ἁ σσ” εθεθαίωνεν ὅτι θὰ ' ος . ς ἀναλωθῇ ἑργαξόμενος ὑπὲρ τοῇᾷ λαοῦ του, ΕΞΕΛΕΓΙ ΜΗΤΡΟΠΙΛΙΙΣ (συνέχεια ἐκ τῆς α΄ σελ.) σοὶ ἀεννάως ἵνα σὺ ἐνισχύη. εἰς τὸ δύσκολον ἔργον σου τὰ ἐν ουἱ ἀσθενῆ ὑεραπεύων καὶ τὰ ἓν σοὶ ἐλλείποντα ἀναπληρῶν. »Γενοῇ, λοιπὺν, διὰ τὸ ποίμνι- όν σου, ἀδελφὲ ἐν Κυρίῳ, ὁ χα: λὸς ποιµήν, ὁ στοργικὸς πατήο, ὗ εἰλικοινῆς φίλος, ὁ φωτειγὺς ᾖ- δηγός, ὁ ἰσχυορὸς προστάτης, ὃ ἄγρυπνος φοουρὸς καὶ ὁ αὐστηρὺς δεματοφύλαξ τῶν Ὀρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν παραδόσεων οὔ λαοῦ σου. Γενοῦ τοῖς πᾶσι τὰ πάντα ἵνα τοὺς πάντα κερδίσης. 'ΗἩ ὃε χάρις τοῦ Θεοῦ εἴη μετὰ σοῦ ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις τῆς Σωῆς σου,». ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤὸΥ ΠΑΝ. ΑΕΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ὰ. ΑΝΘΙΜΟΥ Ἐν συνεχείᾳ προσεφώνησε τὸν νέον ΝΜητροπολίτην ὁ ᾿Αογιερατι- κὺς ᾿Βπίτροπος τῆς Μητροπόλεως Πάφου κ. λνθιμος, ὅστις καθ᾽ ὕλην τὴν διάρχειαν τῶν ἐτῶν τοῦ ἀγῶνυος διώκησεν ἐπαξίως τὸν Ορόνον Πάφου. Ἐκφράξων τὰ αἰσθήματα χαρᾶς διὰ τὴν πλήρω- ΠΦΘ} ϐ ΧΕΡΕΠΙΚΠΠΙΣ ΣΛΛ/ κου ὁ Παν. ᾿Αρχιωνδοίτης χ, λνθιιος εἶπε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «ἨἩ αρὰ τὸ π]ευρὸν τοῦ. 1ρω- τεργάτου τῆς Κυπριακῆς Ἠλευθε- ρίας τοῦ. Αἰακαριωτάτου λοχιε- πισκόπου ἡμῶν Μαναρίοι καὶ τοῦ ὕρυλικοῦ. Διγενῆ, εἰργάσθης μετὰ τῶν ἄλλων τῆς Ἠκκλησίας μας ᾿Αοχηγῶν διὰ τὴν ἐξύψωσιν τοῦ ἰδανικοῦ. ᾿Ἠκείνου, μὲ τοῦ ὑποί. ου τὸ ὄραμα τόσαι προγενέστεραι γενεαὶ. ἔκλεισαν τοὺς ὀφδαλμούς τωγ, διότι ἡ ἐθνικὴ Σου. συνεί- ὅησις καὶ ἡ Ῥλληνοχοιστιανική Σου ψυχή, διὰ τοιούτων ἐνταλμά- των διηύθυνε τὴν ζωὴν Σου. ἀσύγχριτος ὕρησκευτικὴ Σου δρα- στηριότης καὶ ἡ Εθνική Σου δρᾶ- σις, καὶ δὴ άτω ἀπὸ συνθήκας ἀντιξόους καὶ ἐπαισχύντους, ἀν- τιπροσωπεύων τὸν λιέγαν ἑξόρι- στον τῶν ΣεΏχελλῶν κατὰ τὴν μαμρὰν Αὐτοῦ ἑἐξορίαων, διναιώγων πλήρως τὴν ἐντὸς ἡμῶν ἔδραιω- Ὀεῖσαν πίστιν, εὔτι τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ᾿Αογιευεύ ἀμίαντος». Σλιό, δικαίως ἔλαχεν ὃ Ἀλῆθος γὰ γίνης τοῦ. Ὀρυλικοῦ » Όσιος ἄχανος, Τούτου - λα ὑπὺ ἀξίου Ἱερά σιν τοῦ θρόνου ὑπὸ ἀξίου ᾿Ἱεράρ- Θρόνου πιστὸς διάδοχος. [ναι ὥς ' γεγονὺς ἐπίμοχῆον καὶ δυσχερὲς τὸ ἔργον Σου, θαρὺ καὶ δυσθά, στακτον τὸ φορτίον Σου, ἀνάν- τῆς καὶ τραχὺς ὁ προπείµενας δρύ- µος ου. Γνωρίζεις καλῶς ὅτι ὁ λαμπορὺς θρόνος τῆς κατὰ ΤΓάφον Ἐκκλησίας, ὁ διὰ σήμερον ὗ- ψούμενος, εἰς Γολγοθᾶν τοῦ μπαρ τυσίου. αὔριον. γενήσεταν, ς Ον. τως ἀγα)ὴ ἤ ὅρασις ὑπὲρ τὴν ᾱ- ποὴν» κατὰ τὸν Νολομῶντα, »Παρελάδοµεν τὸν Θοόγον 1[ά- φου. ἠρειπωμένον καὶ ἀντιμετωπί- ζοντα δύσκολα καὶ ποικίλιι προ θλήματα εἰς μίαν τῶν πρισιιωτέ- θῶν στιγμµων. τῆς ἐβγικής ἡμῶν ξωῆς. Χάρις ὅμως εἲς τὴν θοή- δειαν τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁπυῖον εὖχα- ριστῶμεν, ἔχομεν τὴν συνείδῃσιν ἤσυχον, ὅτι ἀντεπεξήλθομεν τῶν ἀντιξαοτήτων καὶ ἐμποδίων, ἄνω- Χοδομήσαμεν. π]εῖστα τῶν ἐρειπί- ΩΥ, τόσον εἰς τὸν κκλησιαστι- Ἐὺν τοµέα, ὕσον καὶ εἷς τὴν υἶχο γομικὴν. διαχείρισιν τοῦ. Θρόνου. Σήµερον. δὲ παραδίδοµεν. εἰς τὰς πεπειραμένας γχαὶ στιθαρὰς χεῖράς Σας τὸν θρόνον ἨἩάφαν. ἵνα συ- νεχίσετε τὺ ἱερὸν καὶ δύσχολυν :ἔργον τὸ ὁποῖον ἡ Θεία πρύνοια ο. ῶ π.-- , ἔνεπιστευ δη. εἲς ὑμᾶς, ἐνκαρδίως λοιπόν ἅπαξ ἅπαντες ρομεν καὶ ὑλοψύχως «ἔτι περισσότερον ἐν µέσῳ ἡμῶν. Συνέχισε, λοιπόν, μεν καὶ πάσῃ Δυσίᾳ ΑΓητροπολῖτα Ι]άφου τὸν ἐθνικόν τις πω ὃς τν στα, οωδαᾳ, ο 3ου ἀγῶνα μαδὶ μὲ τὴν Ἓθναυ- χοῦσαν τῆς ἸΚύπρου Ἐκκλησίαν, ὅπου παρὰ τὸ πλευρόν της εὐοί- σκεται ὄχι µόνον ὁ εὐσεθὴς καὶ φιλόπατρις Ἠ αφιακὺς λαός, ἆλ- λὰ καὶ ὁλόκληοος ὁ ἠρωϊκὸς Κυ πριακὺς λαός. σὲ συγχαί- χαιρόμεῦα ὀρῶντες ὑμᾶς» , , πάσῃ δυνά- δεοπρόθλητε » Υπὺ τὸ κφάτος τοιούτων αχέ. ψεών, συλλογισμῶν καὶ συναισθη- µάτων, ἐν συγκινήσει ὑερᾷ καὶ ἀπὸ µέσης φυχῆς τε καὶ καρδίας εἲ- λογοῦντες τὸν Ιζύριον ὅτι «οὔτως ἐθαυμάτωσε τὸ ἔλεος Αὐτοῦ ἓν ἡμῖν» ὑλυψύχως ἐπικαλούμείκα τὴν ἐξ ὄψους ἐνίσχυσιν Σου, εἰς τὴν ὕντως θαρεῖαν καὶ ἵερὰν ἆπο- στολήν Χου, εἰν ὥραις πονηφραϊῖς καὶ ἐν ἡμέραις χαλεπαῖ Διό, εὐλαθῃ ἀποθέτοντες ἀσπασμὺν ἐπὶ τῆς τιµίας δεξιᾶς δου, χαυρμοσύ- γως Σου προσφωνοῦμεν τὸ «ὡς εὖ παρέστης» ἐν µέαῳ ἡμῶν καὶ ῥλο- φύχως Σοι εὐχόμεθα «ἔντειγε καὶ πατευοδοῦ καὶ εἰλικρ'ῶς ἸΑρχιε- ράτευε, ἕνεχεν πραότητος καὶ ἁλη- Ψείας πρὸς δόξαν τῆς ᾿Ἁγιωτάτης ΑΠητοὺς, ἡμῶν Ἠχκλησίας καὶ ζ». παύχημα τῆς ΠΤαμφιλτάτης ΊΤα- τρίδος ἡμῶν Ἑλλάδος», » τν Ἡ ΗΡΟΝΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ . ΔΗΜΑΡΝΟΥ ΠΑΦΟΥ Ακολούθως ὁ Δήμαρχος 1Ιά- φου . Σ. Ἰακωδίδης προσφωνῶν τὸν Σεθασμιώτατον λΠητροπολίτην ἐτύνισε πόσον ὁ λαὺς ὑλοκλήρου τῆς ΑΠητροπολιτιχῆς περιφερείας Χαΐρει διότι θλέπει τὸ πηδάλιον τῆς Ἠκκλησίας νὰ διευθύνεται ἡ- πὸ ἀξίου ποιµενάρχου, ἐξέφρασε δὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι ὃ νέος ΑΠη- τροπολίτης θὰ ἐργασῦῇ δι ὅλων αὐτοῦ τῶν δυνάμεων διὰ τὴν ἀνωα συγκρότησιν τῆς πεοιφερείας διὰ τὴν δεμελίωσιν τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, Μετὰ τὸν ἘΕνυρονιστήοιον λό- Ύον τοῦ Σεθ. Ἀ[ητροπυλίτου 11ό. φου κ. Γενναδίου ἀνῆλῆον πάντες εἰς τὸ Συγοδικὺν τῆς 1. λΠητρυ- πόλεως ἕνθα ὁ λαὺς ὑπέδαλε τὸ συγχαρητήριά του εἰς τὸν Α[ητροπολίτην. , γεον Τὸν ἐγθρονιστήριον λόγον τοῦ Σε6. ἈΙητροπολίτου Πάφου γ. Γενναδίου δὰ δηµοσιεύσωμεν εἲς τὸ απο. φύλλον τῆς «Ἐκκλησιαστι- κῆς 2ωῆῇῆς», ΣΥΜΡΟΥΗΘΥ Τὺ ἀπόγευμα τοῦ π. Σαδδάτου 25 ᾿Γουλίου ἥρχισαν εἲς τὴν αἷ- ὕουσαν Τελετῶν τοῦ Πανεπιστη- µίου. Οεσσαλονίκης αἱ ἑργασιαι τοῦ συνεδρίου τοῦ. Παγχοσμιου Συμύουλίου Ἰκκλησιῶν, εἰς τὸ ὁ ποῖον μετέχουν 1600 ἐκπρόσωποι ἐξ Όλων τῶν χριστιανιχῶν {ωψέ Ἀθιγωνιολργοι, οἴχονομολόγωι, ἐν παιδευτικοὶ καὶ θεολόγοι. Κατ αἰ- τὸ δὰ μελετηθοῦν τὰ πφυθληκατιι τὰ ὁποῖε δηµιοιριοὕνται ἀλὺ τὶ ταχείαν οιγωνινὴν ἀλκαγὴν νοι θὰ ἐξετασθῆ ἡ εὐθύνη τῶν Χο.- ὀτιανῶν ἕναντι τῶν προθλημάτων .. τούτον. Επίσης το οι. έδαιον δα ἀσχοληδῆ μὲ τὸ θέµα τῆς ἀγισο- περοῦς κατανοιμῆς τοῦ πλούτου με- ταξὺ τῶν κρατῶν, τῆς πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀνόδου. καὶ τῶν καθιστερήµ«νων καὶ ἀναπτύμτων λαῶν. Βἰς τὴν πανηγορικὴν ἐναρκτήριον συγεδοί- ασιν τοῦ. Συμθουλίου παρέστησαν ὁ ἀπτιπρόεδρος τῆς Ἑλλ. κυθερνή- σεως λ. Κανελλόπουλος, ὃ ὑπουρ- γὸς Βορείου Ἑλλάδος κ. Θεολυ- γίτης, ὁ Μητροπολίτης Θεασαλο- γίκης κ. Παντελεήμων, αἱ ἀρ- χαὶ τῆς πόλεως καὶ ἐκπρόσωποι διαφόρων ανευματικῶν ἱδρυμάτων. ΑΙετὰ τὴν τέλεσιν ἁγιασμοῦ ὑπὸ τοῦ. Αἰητροπολίτου Θεσσαλονίκης, Ἰἀάνῆλθεν ἐπὶ τοῦ θήµατος ὁ Ἰανελλόπουλος, ὁ ὑποιος ἔχαι: τησε τοὺς συνέδρους εἰπὼν µετα- ξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἡ Βλ. Γκὰς ὡς χώρα εὑρισχομένη εἰς τὰ [όρια τὰ ὁποῖα χωρίζουν τὰ πλούσια ) τὰ πτωγὰ ἔδνη, ἐλπίζει ὅτι τὸ π, τν ταπε { ΣΑΒΒΑΤΟΝ 1 Αὐγούστου 1993 ΗΡΧΙΣΕΝ ΕΙΣ ΒΕΣΣΛΛΟΝΗΙΗΝ Τη ΣΥΝΕΛΡ. ΤΟΥ ΠΛΠΙΟΣΜΙΕΥ ΕΗΗΛΗΣΙΡΝ Συνέδριον δὰ συνειδητοποιήση τὴν δοαματιχὴν σηµασίαν τῶν ὑθίων αὐτῶν γαὶ διὰ τοῦ Ἁγίου ΗἨνεύ- µατος δὰ ἰδῇ ποῦ Χινδυνεύει γά ὁδηγηῦῇ ἡ ἀνθρωπότης Επ αι πνθεοργήσεις τῶν πλουσίων Εθνῶν (δὲν Δελήσουν νὰ ατανοήσουν στι Γή ἀλληλεγγύη τῶν ἐλευδέρων ἀν- Ιθοώπων δὲν εἶναι εὔχολον νὰ ἀν- Ιδέξῃ εἲς τὴν πίεσιν ᾿ τὴν ὑποίαν προμαλεῖ ἡ µεγάλη ἀνισότης τῶν ὅρων τῆς ζωῆς». Καταλήγων ὁ ». Κανελλόπουλος ἐτόνισε τὴν ἁνάν- γην ὅπως οἱ σύνεδροι τοῦ Παγχο- σµίου. Συνεδρίου ἘΕκκλησιῶν δια- φωτίσουν τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν τῶν χωρῶν εἰς τὰς ὑποίας ἁγή- κουν διὰ νἁ «σπεύσῃ». ἉἈαιρρτι- σμοὺς ἐπίσης ἀπηύθυνον κεἷς τὺ σογέδριον ὁ πρύταγις τοῦ Πανεπι- στηµίου. Θεσσαλονίκης -. Ίσουτ- σουλόπουλος, ὃ δήμαρχος Όεσσα- λονίκης πχ. Πμπαηλιάκης. ὃ δι- ευθυντὴς τοῦ ᾽Αμερικανικοῦ Κολ- λεγίου καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανε- πιστηµίου ᾿Αδηνῶν κ. Μαρατοιώ- της ὕστις εὑρίσκεται ἐπὶ γεφαλῆς τῆς Ἑλληνικῆς ἀντιπροσωπείας. Κύριος εἰσηγητῆς τῆς σημερινῆς πρώτης ἡμέρας τοῦ αυνεδρίου ᾗ- πῆρξεν ὁ ἀργηγὺὸς τοῦ Λαϊνοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος κ. Στεφα- γόπουλος, ὅστις ἀνέπτυξε τὸ δέµα «Ἡ εὐδύνη τῶν Χριστιανῶν ἓν σχέσει μὲ τὴν ταχεῖαν χοινωνικὴν ἀλλαγὴν τῶν αυγχοόνων καιρῶν», Τὴν ἑσπέραν ὁ ὑπουργὸς κ. Θεο- λογίτης ἐδεξιώδη τοὺς συνέδρυυς εἰς τὴν Στρατιωτικὴν Λέσχην. Αἱ ἑογασίαι τοῦ συνεδρίου θὰ συνεχι- σθοῦν µέχοι τῆς ὂας Αὐγούυτου, | « Ὁ ΠΛΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΝΤΙΟΧΕΙΔΣ ΜΕΤΕΒΗ ΕΙΣ ΜΩΣΧΛΝ Κατὰ πληροφορίας µεταδοδεί- σας ἐν Μάσχας ὑπὸ τοῦ Ρωσικοῦ Πρακτορείου εἰδήσεων Τὰςς τὴν την ᾿]ουλίου ἀφίμετο εἰς Μόσχαν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Αν- τιοχείας κ. Θεοδόσιος, συνοδευύ- µενος καὶ ὑπὸ Μητροπολιτῶν τοῦ κλίματος ᾿Αντιοχείας καὶ ὑπὸ τοῦ Ἐξάρχου τοῦ ἨΠατριαρχείου ᾽Αν- τιοχείας εἰς Μόσχαν Θεοφ. Ἐπι- σχόπου Σεργιουπόλεως κ. Βασι- λείου. --Εἰς τὸ ἄρτι κυκλοφορῆσων τεὔχος τοῦ δεολογικοῦ περιοδικοῦ τοῦ Συλλόγου τῶν ᾿Ορθοδόξων ἵε- ρέων Γιουγκοσλαδίας «ΡΒΑΝΥΟ- ΡΘΠΕΑΥΝΑ ΜΙΒΘΑΟ” δηµοσιεύε- ται λίαν ἐνδιαφέρον ἄρθρον τοῦ πρώην καδηγητοῦ τῆς Θεολοαγικῆς Σχολῆς Βελιγραδίου Δρος Ντού. σαν Τχλούµατς ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐπιχειμένης «Οἰκουμενικῆς Συνόδουν τῆς Ῥω- μαϊκῆς ᾿Εχκλησίας». ᾿Επειδὴ ἕν τῶν θεμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα δὰ ᾱ- σχοληὺῃ ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος, θὰ εἶναι καὶ τὸ ζήτημα τῶν σχέσεων καὶ τῆς ἑγότητος τῆς Δυτικῆς καὶ τῆς ᾿᾽Ανατολικῆς Ἐκκλησίας, ἴτοι ΕΠΡΤΑΣΘΗ ΕΙΣ ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΝΙ ή 150Η ΕΠΕΤΗΙΔΣ ΤΗΣ ΙΛΡΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΕΙ ΒΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ---Ἑὴν δαν Μαρτίου ἐ. ἔ. ξωρτά- σῦη σεμνῶς ἡ 1ὔ60ὴ ἐπέτενος τῆς ἱδρύσεως τῆς Θεολογικῆς ᾿Ακαδη- µίας Λένινγκρατ. Μετὰ τὴν δείαν Δειτονργίαν εἰς τὴν αἴθουσαν τῶν τελετῶν τῆς ᾽Ακαδημίας ὃ καθη- γητὴς κ. ᾿Ἰθάνωφ ὠμίλησε διὰ μακρῶν περὶ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὃρά. σεως τῆς ᾽Ακαδημίας ἀπὸ τῆς ἵ- δρύσεώς της µέχρι σήμερον. 11ολ- λοὶ τῶν τροφίμων τῆς ᾽Ακαδημίας ἀνεδείχθησαν διαπρεπεῖς θεολό- γοι, ὅπως ὁ Τροΐτσκιη, ὁ Ἓκαμ- παλλαγόδιτς, ὃ Λοπουχίν, ὁ Πάλ- µωφ καὶ ὁ Ἱορκόόσκιη, καθὼς καὶ οἳ γίγαντες τῆς ρωσικῆς Όεο- λογικῆς ἐπιστήμης ἙὮ. Ἡ, Μπό- λοτωφ καὶ Ν, Χ. Εκλουμποκόθ- σκιή. Μαδηταὶ τῆς ἐν λόγῳ Θεο- λογικῆς ᾽Ακαδημίας ὑπῆρξαν καὶ οὗ. Πατοιάρχαι Τύχων καὶ Σέρ- γιος, ὡς καὶ ὁ διαπρεπῆς ἱεράρ- χης παὶ ἔξοχος οήτωρ Ἀητροπο- λίτης Κρουτίταχης καὶ Κολόμνας κ. Νικόλαυς. ' ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αριῦμ. 98/59 Υἱοθετοῦντες: Λαθίθης Εὐαγγέλου ἐκ Βαρω- σίων ἐτῶν ὃδ Ἀβυροφόρα Λαδίθη ἐκ Ἠαρωσίων ἐτῶν 190. Υϊοθετούμενον: Βασιλικὴ ᾿Ἠλία Καρπασίτη, ἐκ Μαφαθοθούνου ἐτῶν ϐ. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίξον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Ύΐοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὺς τὸν ᾿Ἀρχιεπίσχο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἔντὺς δεκαπέντε (10) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήµερον, Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύ- πρου, τῇ 40 Ιουλίου 1959, Ἐκ τῆς “Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Ὑπεύδυνος: Χρ. ᾿Αγαπίου. - Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Ἰσαακίου Κομνηνοῦ 9 Λευκωσία, «ἡ μετὰ τῶν ἀντιπροσώπων τῶν ἀ- | Εἰς Μόσχαν ὑπεδέχθησαν τὺν Μακ. Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας ἐκ- πρόσωποι τοῦ Πατριαρχείου Μό- σχας καὶ ἐχπρόσωπος τοῇ ἐπὶ τῶν Βρησχευτικῶν ὑποδέσεων ὑπουργοῦ τῆς Σοθιετικῆς Κυδερνήσεως, Ἡ ἐπίσχεψις τοῦ Πατριάρχου Αντιοχείας πραγματοποιεῖται γα- τόπιν προσχλήσεως τοῦ ἨΠατριάρ- χου Μόσχας καὶ εἰς ἐχδήλωσιν τῶν ἀδελφικῶν αἰσθημάτων μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. ΜΡΘΡΟΙ ΣΕΡΒΟΥ ΚΛΘΙΓΗΤΟΥ ΛΙΔ ΤΗΝ ΙΙΚΟΥΝΕΛΙΚ. ΣΝΟΜΝ ΤΗΣ ΡΩΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣ πὺ τὴν Ῥώμην χωρισθεισῶν Ἐγ. κλησιῶν ζήτησις τῶν ὁδῶν τῆς οκαταστάσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος», ὁ συντάκτης τοῦ ἄρ- ὅρου φρονεῖ ὅτι οἳ ὀρθόδοξοι θεο- λόγον πρέπει ἀπὸ τοῦδε νὰ ἀσχο- ληθοῦν πολυμερῶς καὶ φωτίσουν τὸ πρόθλημα αὐτὸ ἄνευ φόθου νὰ κατηγορηδοῦν δι’ ἀνάμιξιν εἰς τὰς ἐσωτερικὰς ὑποθέσεις τῆς Ῥωμαί- κῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἡ ᾿Ορδύ- δοξος Ἐκκλησία δέον νὰ χαράξῃ τὴν στάσιν της ἐπὶ τοῦ πρυθλήµα- τος αὐτοῦ, ὅταν σταλῇ εἷς αὐτὴν ἐπίσημος πρόσκλησις ἐκ μέρους τῆς Ῥωμαϊκῆς Ἐκκλησίας ναὶ ἡ ἡμερησία διάταξις͵ 0 ΠΑΠΑΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙ Τῷ ΡΑΣΟΝ Τῃ ΙΚΛΗΡΙΚΙΝ .. Ἠῆμα ριξοσπαστικὸν ἐθεωρήθη ἡ ἀπόφασις τοῦ νέου πάπα Ἰω- άννου ΧΧΙΠ1, ὅπως ἐπιτρέψη τὴν ἄνευ κληρικῆς περιθολῆς περιφο- ρὰν τῶν κληοικῶν, κατόπιν, ἔννο- εἴται, τῆς ἐγκρίσεως τῆς οἰκείας των ἀρχῆς. Τὸ ὄργανον τῶν Ἱη- σουϊτῶν ΟὐνΗία Οσα{{ο]σα ἐπι. Ἀροτεῖ τὴν ἀπόφασιν ὡς πρακτι- κὴν καὶ εὐεργετικήν. Διότι ὁ Ἀλη- ρικὸς ἄγευ τοῦ φόρτου τῆς μαύ- ϱης ἐγδυμασίας του, δὰ δύναται ἀνετώτερον νὰ ἐπισκέπτεται ἔργο- στάσια, πλοῖα, καταστήµατα. 'Ἡ ρασοφαρία δὲν ἀποτελεῖ δόγµα. πανακτασσππωο-ππππωωαπασππωκαακαραπαωασοπαππασσισωως, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ᾿Ἐκκλησιαστικὸν Δικαστήριον Αμμοχώστου Αριθμ. ᾽Αγωγ. ὅ/59 Μεταξὺ Ἡασούλλας Λ. Μενοίκου ἐξ “Αγ. Μέμνονος Βαρωσίων ἐναγούσης κα ἱ Γεωργίου ΑΛ. Ἱεροδιαχόνου ἐξ Αἰγιαλούσης, καὶ νῦν ἁγνώ- στου διαμονῆς ἐναγομένου ΚΛΗΣΙΣ Καλεῖται ὁ Γεώργιος Λ. “Ἱερο- διακόνου ἐξ Λἰγιαλούσης καὶ νῦν ἀγγώστου διαμονῆς καὶ κατοικί- ας, ὅπως τῇ 5ῃ ᾿Οκτωθρίου 1959. ἡμέρᾳ Δευτέρᾳ καὶ ὥρᾳ 9 π.μ. ἐμφανισδῇ αὐτοπροσώπως ἢ διὰ γοµίµου πληρεξουσίου ἀντιπροσώ- που ἐνώπιον τοῦ ἐν Ῥαρωσίοις Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου, ὡς ἔνα- γόμεγος ἐπὶ διαλύσει τῆς µνηστεί- ας του ὑπὸ τῆς Ἡασούλλας Λ. Μενοίκου ἐξ Ἁγίου Μεμνογος Βαρωσίων. Ἐν ὀἑναντίᾳ περιπτώσει δικα: σνήσεται ἐρήμην. Ἡ παροῦσα χλῆσις δηµοσιευθή- σεται ἅπαξ εἰς τὰς ἐν Λευχωσίᾳ ἐκδιδομένας ἐφημερίδας «ΒΚ. ΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ Ἅ7ΩΗ, «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», Ἐν τῃ Ἡ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύ- πρου, τῇ 38ῃ Ἰουλίου 19594, Ἠρόεδρος Ὡ ΑΛΡΧΚΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ { ΣΑΒΡΑΤΟΝ 1 Αὐγούστου 1959 Δ. ὁὐ. ΟΕΟΝΙΝ [λ ΚΛΗΛΙΑ 1 Γ’ ᾽Ακόμα μιὰ φορά, ὁ ἐφημέ- ριος κοίταξε τὸν ξένο του μὲ τὸ παράξενο διαπεραστικο ἕ- κεῖνο ὀλέμμα. --Θὰ σᾶς ἄρεσε νὰ περνού- σατε τὰ παιδικά σας χρόνια σ’ ἕνα ὀρφανοτροφεῖο. --Μὰ εἶν ἀνάγκη νὰ θλέπει κανεὶς τὰ πράγματα μὲ τόσο προσωπικό πρίσμα Σας εἶπα κιόλας πώς, ἀκόμα κι ἄν λάδει κανεὶς ὑπ ὄψη του ὅλες τὶς περιστάσεις, ἡ κατάσταση εἰ- ναι ἐξαιρετικὰ ἀντικανονικὴ καὶ πρέπει νὰ τερµατιστει. ἝΑαλλωστε.. (ὁ Σλὴθ ἄνοιξε τὰ χέρια του) ἂν φύγετε, θά χρειαστεῖ θέδαια νά τὸ θάλε- τε κάπου αὐτὸ τὸ παιδί. --Φαίνεστε ἀποφασισμενος νὰ μᾶς ξεφορτωθεῖτε καὶ τοὺς δυό, Θὰά μ᾿ ἀναθέσετε κι ἐξ: να στὶς φροντίδες τῶν Αδελ- φῶν . . -᾽Ασφαλῶς Οχι. Μπορεῖτε νὰ πᾶτε στὸ ᾿Εκκλησιαστικο Ασυλο τοῦ Κλίτον, Θἄχετε ἐκεῖ ἀπόλυτη γαλήνη καὶ Πσυ- α. ὁ γέρος ἄφησ᾽ ἕνα σύντομο κοφτερὸ γέλιο. , -“Θἄχω ἀρκετῆ γαλήνη καὶ ἡσυχία ὅταν πεθάνω, | Οσο θὰ ζῶ, δὲν ἔχω καμια διάθεση νὰ προστεθῶ σὲ μιὰ συντροφιά ᾱ- πὸ ἀπομάχους Ύγερο-εφημερί- ους. ᾿ἴσως νά σᾶς φανεὶ πα- ράξενο, μὰ δὲ μπόρεσα ποτέ µου νὰ χωνέψω τὸν κληρο ὡς σύνολο. , «Ὁ Σλἠθ πικρογέλασε. πει- ραγμένος, -“Τίποτα παράξενο ἐκ μέρους σας, | ριε ἐφημέριε- Μὲ συγχωρείτε, ἀλλὰ ἀκόμα πρὶν πᾶτε οτῆν Κίνα,, ὑπῆρχε ἡ φήμη πως Ἡ ζωή σας Ἆταν τουλάχιστον ωτότυπη , Έγινε Ὃ ή, Έπειτα μίλη: σε ὁ πατερ-Τσίσχολμ, κι Π φῶ: γή του ἦταν γλυκιά : Θὰ δώσω λόγο για τη ζω- ή µου στὸ Θεό. - Ὁ Σλἠθ κατέδθασε τὰ ματια μὲ ἀμηχανία. Εἴχε τὸ, αἴσθημα πὼς φέρθηκε χρὶς τάκτ, Είχε προχωρήσει πολύ. Αν καὶ Ψύ- χρὸς ἀπὸ φυσικοῦ του, προ: σπαθοῦσε πάντα να εἶναι δί- καιος, ἀκόμα μάλιστα κ᾿ εὖ- γενής, Καταδέχτηκε λοιπὸν νά δείξει κάποια ταραχή. .., --Δὲν ἔχω φυσικά την ἀξίώ- ση νὰ γίνω κριτής σας, πολὺ λιγότερο μάλιστα, ἀνακριτῆς σας. Τίποτε δὲν ἔχει ἀκόμα ἀποφασιστεῖ. Γι αὐτὸ ἢρθα ἑδωπέρα. Θὰ δοῦμε τι θὰ γί- νει στὶς λίγες µέρες που µας ἔρχονται. ον Τράθηξε πρὸς τὴν πορτα. --Πηγαίνω στην Εκκλησία. δὲν μοῦ φαίνεται κύ- ΒΝΙΛΙΑ Χαμογέλασε μὲ μιὰ γκριµά- τσα, καὶ ὀγῆκε. ὍὉ. πατερ-- Τσίσχολμ ἔμεινε καθισμένος στὸ τραπέζι, ἀκί- νητος, μὲ τὸ χέρι στὰ μάτια, σὰν νἄᾶταν Θδυθισµένος οστὶς σκέψεις του. Αἰσθανόταν ἐξου- θενωµένος ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ἀπει- λή, ποὺ ἐρχόταν ξαφνικὰ νὰ θάλει σὲ κίνδυνο τὴ γαλήνη ποὺ εἶχε κερδίσει μὲ τόσο σκληρὸ ἀγώνα, Αν καὶ ἡ καρτερικότητά του ἦταν δοκι- µασµένη σὲ τόσες δύσκολες περιστάσεις, ἀρνιόταν νὰ τὸ παραδεχτεῖ. Αἰστάνθηκε ἕαφ- γικἀ παλιωµένος κι’ ἀδειανός, ἐγκαταλειμένος ἀπ τὸ Θεαὸ κι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Μιὰ καφτερὴ ἀπελπισία τοῦ ἔτρω- γε τὴν καρδιά. Αξιζαν λοι- πὸν αὐτὰ τὰ µμµικροπράµατα τόσο θαριὲς κυρώσεις Τοῦ ρχόταν νὰ φωνάξει: «Κύριε κύριε, ἵνα τὶ μὲ ἐγκατέλει- πες» Σηκώθηκε μὲ κόπο κι ἀνέθηκε τὴ σκάλα, Στὴ σοφίτα του, πάνω ἀπ' τὸ δωμάτιο τῶν ξένων, ὁ Αν- τρέας κοιμόταν κιόλας στὸ κρεθάτι του. ΄Πταν ἕαπλω- µένος στὄνα πλευρό, καὶ εἴχε διπλώσει τὸ χέρι του, σὰ γιὰ νὰ προστατέψει τὸ μαξιλάρι του, Χωρὶς νὰ τὸν ἀφήσει ἀπ' τὸ θλέμμα του, ὁ πατερ-- Τοί- σχολµ ἔόγαλε τ᾽ ἀχλάδι ποὺ εἴχε κρυμμένο στὴν τζέπη του καὶ τ) ἀκούμπησε στὰ ροῦχα ποὺ ταν διπλωµένα πάνω στὴν καρέκλα, πλάϊ στὸ κρε- θάτι. Ηταν τὸ µόνο ποὺ µπο- ροῦσε νὰ τοῦ κάνει, να ἐλαφριὸ ἀεράκι κου: νοῦσε τὶς µουσελινένιες κουρ:- τίνες. Πῆγε στὸ παράθυρο καὶ τὶς τράόηξε, Στὸν ψυχρὸ οὔ- ρανό, ἔλαμπαν τ) ἀστέρια. Στὴν λάμψη αὐτῶν τῶν ᾱ- στρων, ὁ κύκλος τῆς ὕπαρξής του ξετυλιγόταν µπροστά του, σ' ὅλη του τὴ µηδαμινότητα --ἕνα σύνολο ἀσημάντων προσ- παθειῶν, χωρὶς δύναμη, χωρὶς εὐγένεια. Τοῦ φαινόταν ἀκό- µα τόσο κοντινὸς ὁ καιρὸς ποὺ ἦταν κι ὁ ᾖἴδιος μικρὸ παιδὶ κι’. ἔτρεχε κι ἔπαιζε στὴν ἴδια τούτη πόλη τοῦ Του- ἠντσαϊντ,., Οἱ σκέψεις του τὸν ἔπνιγαν στὰ περασμένα. Αν ἡ ζωή του εἶχε ἀκολουθήσει πραγματικὰ ἕνα σχέδιο, τό πρῶτο ἀποφασιστικό της ση- μεῖο εἶχε παρουσιαστεῖι ἕνα Σάθθατο κάποιου Απρίλη, ἐδῶ κι’ ἑξήντα χρόνια, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἤταν τόσο εὐτυχι- σµένος, ὥστε ἀγνοοῦσε τὴν εὐτυχία του, (δυνεχίζεται) Μὴν ἐνοχλεῖστε. ξέρω τὸ δρό- μο, ΛΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 14Σ ΛΡΛΣΕΟΣ ΤΗΣ ΟΧΕΝ ΝΕΩΝ ΛΕΥΚΩΗΛΣ (Συνέχειατ ἀπὸ τὴν 2 σελ.) μὲ τὴν ἔλθουν εἰς ἐπαφὴν , ἴίσουν το ΟΧΕΝ καὶ νά γνωρ ν ἔργον της. Εἰς την δευτερο ἐκδρομὴν ἔλαθαν μέρος περίπου ἄνδρες που παρηκο- λούθουν τὰς συγκεντρώσεις αἱ ὁποῖαι ἐγίνοντο κάθε ἐθδο- µάδα, Καὶ εἰς τὰς δύο ἔκδρο- μὰς οἱ ἐκδρομεις . ἐκκλησια- σθησαν εἰς τὸν ναὸν τῆς κα- τασκηνώσεως εἰς εἰδικῶς τε: λεσθεῖσαν λειτουργίαν. Αἱ θρησκευτικαὶ ὁμιλίαι, ἡ καλὴ ψυχαγωγία καὶ τὸ ὡραῖον πξ- ριθάλλον ἐγξμισαν ὅλους μὲ ἐνθουσιασμόν. , Δανειστικη θιθλι- οθήκη. Τὸν ταβκαϊνη Καῖς ὃν ἤρχισε τὴν ειτουργἰ τῆς ἡ δανειστικὴ θιδλιοθήκη διὰ τὰ ἐργαζόμενα παιδιά ποὺ παρακολουθοῦν τακτικά τὰς συγκεντρώσεις τοῦ ἐργατικου κατηχητικοῦ, Βιθλία ἠθοπλα- στικἀ, θιθλία ἀπὸ τὴν ζωὴν τῶν μαρτύρων τῆς Εκκλησί- ας θοηθοῦν τὰ παιδιὰ νὰ συμπληρώσουν τὴν ἠθικὴν δι- δασκαλίαν τὴν ὁποίαν λαμδά- νουν ἀπὸ τὸ ἐργατικο τους κατηχητικό. Δυστυχως διὰ τὸ ἔτος ποὺ ἔληξε δὲν Κατεστη δυνατὴ ἡ λειτουργία τῆς δα- νειστικῆς θιθλιοθήκης εἰς εὐ- ρυτέραν κλίμακα, ΄Π καλυτέ- ρα ὅμως διοργάνῶσις καὶ Ὁ ἐμπλουτισμὸς τῆς δανειστικῆς θιθλιοθήκης μὲ ὡραῖα χριστι- ανικἀ θιθλία θὰ ἐπιτρέψη τὴν λειτουργίαν της κατὰ τὸ πρ. ἔτος εἰς εὐρυτέραν κλίµακα,. Ὅλοι οἱ νέοι καὶ τὰ παιδιά τῶν Ἱατηχητικῶν Σχολείων θὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νά δανείζωνται ἀπὸ τὴν θιόλιο- θήκην θιόλία τὰ ὁποῖα θά τοὺς θοηθοῦν νὰ καταστήσουν τὸν χαρακτῆρά των τελειότε- ρον, νὰ διαπλάσουν τὴν ψυχήν των καὶ νὰ συμπληρώσουν τὴν διδασκαλίαν ποὺ θὰ λαιι- θάνουν εἰς τὰς συγκεντρῶ- σεις τὰς ὁποίας παρακολου- θοῦν. (Κατηχητικά) Κατασκήνωσις, Ἐ- φέτος λόγῳ ἐλλείψεως στελε- χῶν δὲν θά καταστῇ δυνατὴ ἡ λειτουργία τῆς Κατασκηνώ- σεως τῶν μαθητῶν τῶν κατη- χητικῶν σχολείων, Αντ’ αὖ- τῆς θὰ λειτουργήση ἀπὸ δ-- 29 Αὐγούστου κατασκήνωσις στελεχῶν. Εἰς τὴν κατασκή- γωσιν θὰ µετάσχουν, διδάσκα λοι, σπουδασταὶ τῆς Παιδα- γωγικῆς ᾽Ακαδημίας καὶ ἆᾱ- πόφοιτοι σχολῶν Μ. Παιδείας, οἱ ὁποῖοι παρηκολούθουν τὰς χριστιανικἀς συγκεντρώσεις, Κατὰ τὸ σύντομον διάστηµα τῆς λειτουργίας της διά κα- ταλλήλων µαθηµάτων ἐλπίζε- ται νὰ καταρτισθοῦν τὰ στε- λέχη ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ 6ο- ηθήσουν εἰς τὴν ἐπέκτασιν τοῦ χριστιανικοῦ ἔργου εἰς τὰς πόλεις καὶ τὴν ὕπαιθρον καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ πρ. θέρους λει- τουργίαν τῆς κατασκηνώσεως τῶν μαθητῶν τῶν κατηχητι- κῶν σχολείων, Μὲ τὴν ἐγκα- τάστασιν μάλιστα ἠλεκτρικοῦ ρεύµατος καὶ τηλεφώνου, στὰ κτίρια τῆς κατασκηνώσεως θὰ καταστούν ἀπὸ τὰ τελειότερα τοῦ εἴδους. Τὸ συνεχὲς ἐνδια- φέρον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρ- χιεπισκόπου µας, ὁ ὁποῖος μὲ τόσην στοργὴν περιθάλλει τὸ χριστιανικὸν ἔργον ἐγγυᾶ- ται τὴν συνεχῆ θελτίωσιν καὶ ἐπέκτασιν τῆς κατασκηνώσεως ὥστε τὰ ἐξ αὐτῆς ὠφελήματα νὰ ἀπολαμθάνουν κατὰ τὸ δυ- γατὸν περισσότερα παιδιά, Μακαριώτατε, κατὰ τὸ σών- τοµον διάστηµα τῆς Άλειτουρ- ἰγίας της ἡ ΟΧΕ ΠΒέων Λευ- Γκωσίας εἰργάσθη διὰ νά κερ- δίση ψυχές, νὰ δηµιουργήση συνειδητά µέλη τῆς ᾿Εκκλησί- ας καὶ καλοὺς πολίτας τῆς μικρῆς µας Πατρίδος. Δέν κατώρθωσε πολλὰ πράγματα, Οἱ λόγοι εἶναι πολλοί. ᾱ- γάπη σας ὅμως διά τὴν ΟΧ- ΕΝ καὶ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον αὐτὴ ἐπιτελεῖ καὶ τὸ συνεχὲς ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον δεικνύ- [ετε δι αὐτὴν ἐγγυῶνται τὴν μεγαλυτέραν δραστηριότητά Ίτης καὶ καλύτερα ἀποτελέ- ἵσματα εἰς τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον Ιἀνέλαθε. ΄Ο Κύριος ὁ ὁποῖος Ιτόσον μεγάλην θοήθειαν μᾶς Γπροσέφερε κατά τὸ διάστηµα τῆς δοκιµασίας θὰ ἐξακολου- θῆ νὰ εὐλογῆ τὴν ΟΧΕΒΝ καὶ νὰ τὴν θοηθῆ, Διότι τὸ ἔργον Ιθῆ νὰ εὐλογὴῇ τὴν ΟΧΕΝ καὶ ἱκαὶ ὄχι ἀνθρώπων. Γι αὐτὸ Γκαὶ θά προοδεύη συνεχῶς, Γποῦ Θεοῦ διὰ τῶν ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ καὶ κόσµο κι οὐρανὸ ΤΠ δόλια µου καρδιά, ὅπως στὸ ξύλο ἐπάνω δάκρυ πικρὸ τὸ µάτι µόνο σ’ ἐμὲ τρέχει Υλ ποὺ μὲ σηκώνει ἐπάνω μιὰ καταχθόνια δύναμ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» στο χριστο ᾽Αγάπησε, ἡ καρδιὰ σιγὰ φωνάζει, καὶ τὸ θεὸ λατρεύω καὶ θαυμάζω, ἀπὸ χαρὰ ἡ ψυχή µου ἀναγαλλιάζει σφιχτὰ ἀγκαλιάζω. Χριστέ, σπαράζει σὲ κυττάζω, µου σκεπάζει κι ἀληθινὸ πατέρα µου σὲ κράζω. Κι ὅταν μὲ μιᾶς ἡ σκέψη μὲ πλακώνει, ἀναίσθητος, θουθὸς στέκοµαι ἐμπρός σου κι’ ἡ καρδιά μὲς τὰ στήθη µου νεκρώνει υκειὰ ὁδηγήτρα, ἀπ᾿ τὸ σταυρό σου, η νικήτρα. ΣΤ. ΜΑΡΤΖΩΚΗ 2 Ἡ ᾿ΓΕικκλησία εἶναι κοινώ- νία τῆς ὅποιας ἡ ἀρχὴ δὲν εἶναι γήϊνος καὶ φυσική, ἀλλά οὐρανία καὶ ὑπερφυσική. ἹἩ Ἐκκλησία ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου καὶ δὲν εἶναι προϊὸν τῶν μελῶν αὐτῆς, ὅπως οἱ ὁρ- θολογισταὶ νοµἰζουν. “ΤΠ ᾿Ἔκ- κλησια λοιπὸν είναι θΘεοσύ- στατον ἵδρυμα καὶ ὄχι ἀνθρώ- πινον ἐπινόημα. Ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι κοινωνία πλήρης καὶ τελεία. Δὲν ταυτίζεται δὲ μὲ τὴν πολιτείαν. Ὁ Χριστός, ὁ ἱδρυτὴς τῆς ᾿Εκκλησίας ἔδω- κεν εἷς αὐτὴν ἐντολῆην νὰ δι- ευθύνη τὰ ζητήµατά της, οἱ δὲ ἀπόστολοι καὶ οἱ κανονι- κοὶ αὐτῆς διάδοχοι ἁκολου- θοῦντες τὴν ἐντολὴν αὐτήν, διέταζον τὰ τῆς ᾿Εκκλησίας ζητήματα. Επομένως οἱ πολι- τικοὶ ἄρχοντες δὲν ἔχουσι κα- νένα ἀπολύτως δικαίωµα νὰ ἐπεμθαίνουν εἰς τὰ ᾿ἜΕκκλησι- αστικά, τὰ ὁποῖα ἀποκλειστι- κῶς ἀνήκουν εἰς τὴν ᾿Ἔκκλη- σιαστικἠν ἀρχήν. Ἡ ᾿Εκκλησί- α εἶναι ἀλάνθαστος ὡς ὅ λο. Ἠ ὑπόσχεσις τοῦ Χρι- στοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι κε- φαλὴ τῆς ἐκκλησίας, ὅτι θὰ εἶναι μετ αὐτῆς «μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ Αγίου Πνεύματος διαφυλάττουσιν αὖ- τὴν ἀπὸ κάθε πλάνην. Ἡ προ- φύλαξις δὲ αὐτὴ γίνεται ὑπὸ ποιμένων τῆς ἐκκλησίας. Κατὰ ταῦτα μερικοὶ τῶν ποιμένων τῆς Ἡκ- κλησίας δύνανται νὰ πλανῶν- ται ὄχι ὅμως καὶ ὁλόκληρος ἡ Εκκλησία. Διὰ τοῦτο ἡ Ἔκ- Κλησία ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρό γων συνήρχετο εἰς σπουδαί- ας περιστάσεις εἰς Οἰκουμενι- κἁς συνόδους, αἱ ὁποῖαι ὡς διεπόµεναι ὑπὸ τοῦ Αγίου Πνεύματος εἶναι ἀλάνθαστος. Ἡ ᾿Εκκλησία λοιπὸν ὡς ὅλον εἶναι ἀλάνθαστος. Τὸ σύμόο- λον τῆς πίστεως ἀποδίδει τέσ- σαρα γνωρίσματα εἰς τὴν Ἔκ- κλησίαν (µίαν, ἁγίαν, καθολι- κὴν καὶ ᾿Αποστολικὴν). Ἡ Εκκλησία εἶναι µία καὶ ὄχι πολλαὶ καθ᾽ ὅτι ὁ Χριστὸς ἵ- ὄρυσεν µίαν τοιαύτην. Ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι ἁγία διό- τι εἶναι τὸ µέσον τοῦ ἁγια- σμοῦ τῶν μελῶν αὐτῆς καὶ ἀποτελεῖται ἐξ ἁγίων, ὅπως λέγονται οἱ πρῶτοι χριστιανοί, πρόσωπα τὰ ὁποῖα θαπτιθἐντα ἀφιερώθησαν εἰς τὸν Θεόν. ᾿Επίσης καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἘἜκ- κλησίας, ὁ Χριστός, τὰ µέσα τῆς σωτηρίας, ἡ θεία χάρις, ἡ διδασκαλία καὶ ὁ σκοπὸς τῆς Ἐκκλησία, προσπαθούσης νὰ Καταστήσῃ τὰ µέλη αὐτῆς ἅ- για, καθιστοῦν φανερὀν τὸν χαρακτῆρα τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ἁγίου ἱδρύματος. Τὸ ὅτι δὲ εἰς αὐτὴν ὑπάρχει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ κεφαλἠὴ αὐτῆς ὁ Χριστός, ζωοποιοῦσα δὲ Ψψυ» τὸ ἅγιον πνεῦµα ἀποδεικνύου- σι τὴν ἁγιότητα αὐτῆς, Εἶναι Καθολική, διότι εἶναι διαδεδομένη εἰς ὅλον τὸν κὀ- σµον, κυρίως ὅμως, διότι εἷ- ναι προωρισμένη δι ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, δι ὅλους τοὺς τόπους καὶ χρόνους. Εἶναι δὲ καὶ ἀποστολικὴ ὄ- χι µόνον διότι ἐξηπλώθη ὑπὸ τῶν ἀποστόλων διαδοθεῖσα καὶ διοικεῖται ὑπὸ ἐπισκόπων καὶ διαδόχων τῶν ᾽Αποστόλων. Ἡ ὑπὸ τοῦ ᾿Γησοῦ Χριστοῦ ἱδρυθεῖσα ᾿Εκκλησία, ὡς ἅ- θροισµα τῶν εἰς αὐτὴν πιστευ- όντων καὶ συγχρόνως ἡ κιθω- τὸς εἰς τὴν ὁποίαν διαφυλάτ- τεται γνησία καὶ ἀνόθευτος ἡ διδασκαλία αὐτοῦ, δὲν μπορεί παρἀ νἁ εἶναι μιὰ µόνη ὅπως ἄλλως καὶ εἰς τὸ σύμόολον τῆς πίστεως τονίζεται. Καὶ τοῦ- το διότι ἐκτὸς ὧν ἄλλων λό- γων µία εἶναι ἡ ἀλήθεια, τὴν διαφύλαξιν τῆς ὁποίας ἐνεπι- στεύθη εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν ὁ Κὐριος. 'Ἡ τυχὸν ἵδρωσις πε- ρισσοτέρων ᾿ΓΕκκλησιῶν θὰ ἀπετέλει κατάλυσιν τοῦ ἔργου αὐτοῦ. Ἔπειτα ἡ ὑπὸ τῶν ἆ- ποστόλων καὶ τῶν διαδόχων αὐτῶν ἵδρυσις τῶν ἐπὶ µέρους τοπικῶν ᾿Εκκλησιῶν δὲν θίγει κατ᾽ οὐδένα τρόπον τὸ ἑνιαῖ- ον τῆς ᾿Εκκλησίας, διότι ὅ- λαι αὐταὶ συνδεόµεναι διὰ τοῦ συνδέσµου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς πίστεως ἀποτελοῦν τὴν Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ. ΤΑ. ΠΡΟΣΛΥΛΗΝ. ΚΑΘΙΚΟΝΤΙ Τοῦ Πανοσ. ἱερομονάχου κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΜΑΖΟΥ : Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ἢ τὴν Καθολικὴν τοιαώτην, ὡς εξ ἀρχῆς ὠνομάζετο. ΄Ενῶ ὅμως ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ µία ᾿Εκκλησία ἱδρύθη, ἐν τού- τοις ἀπὸ τῆς ἀποστολικῆς ἔπο- χῆς ἐνεφανίσθησαν διάφοροι παραφυαδες αὐτῆς ἀφοῦ ἔλα- 6ον τὴν ἀρχὴν αὐτὴν ἀπὸ τὴν παρανόησιν, διαστρέόλωσιν, καὶ νόθευσιν τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ τῆς διαφυλαττο- µένης εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν. Τά ᾿Εκκλησιαστικὰἁ αὐτὰ κατα- σκευάσματα, τὰ ὁποῖα ἀμέσως ἐνεφανίσθησαν ἐχαρακτηρίσθη- σαν ὡς αἱρέσεις, ἀντίθετοι πρὸς τὴν Καθολικὴν ᾿Εκκλη- σίαν κατεκρίθησαν καὶ κατε- δικάσθησαν ὑπ αὐτῶν τῶν ᾿Α- ποστόλων καὶ τῶν διαδόχων των. ᾽Απὸ τῆς ἐποχῆς δὲ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἐνεφα- νίσθησαν πλῆθος αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ παρεξήγησαν καὶ παρενόησαν τὴν ὀρθὴν δι- δασκαλίαν ἐνόθευσαν αὐτήν. Διὰ τῶν αἱρετικῶν αὐτῶν τά- σεων ἐσχηματίσθησαν αἱ νέαι αἱρετικαὶ ᾿Εκκλησίαι, αἱ ὁποῖ- αι ἐκηρύχθησαν ὡς αἱρετικαὶ ὑπὸ τῶν οἰκουμενικῶν συνό- δων.. Ἐν τούτοις ὅ,τι καλὸν καὶ εὖ- γενὲς καὶ ἐξυψωτικὸν ὑπάρχει πέριξ ἡμῶν ὀφείλεται εἰς τὴν εὐεργετικὴν ἐπίδρασιν τῆς Ἐκκλησίας. ΄Η ἐκκλησία εἷ- ναι πηγή, Ἡ ὁποία διὰ τῶν ὁ- δάτων τῆς δροσίζει καὶ αὖ- τοὺς ἀκόμη τοὺς ἀντιπάλους της. ᾿Εχειραφέτησε τὴν γυναῖ- κα, ἐξήγνισε τὸν γάµον ἀνε- κήρυξε τὴν ἀνθρωπίνην ἀξίαν, ἐλέπτυνε τὴν τέχνην. ᾿Επίσης ἐξημέρωσε τὰ ἤθη, ἐξηυγένισε τὸ οἰκογενσειακὸν καὶ πολιτικὸν δίκαιον καὶ ἐδίδαξε τὴν εὖ- σπλαχνίαν καὶ τὴν ἀγάπην. Οἱ διδάσκαλοι τῆς ᾿Εκκλησίας πρῶτον ἐκήρυξαν τὰ ἐκπολιτι- στικἁ διδάγµατα διὰ τὴν Ἔ- λευθερίαν καὶ τὴν ἰσότητα διὰ τῶν ὁποίων διακρίνεται ὁ ση- μερινὸς πολιτισμός µας. ᾿Εὰν ἢ ἐκκλησία ἤθελε ποτὲ παύσῃ τότε ὅλοι οἱ ἐχθροί της θὰ ἀν- τελαμθάνοντο ποῖος ἥλιος ἕ- σθέσθη. Τότε οἱ ναοί μὲν θὰ ἔκλειον ἀλλὰ θὰ ἐκραταιοῦτο ἡ διαφθορὰ τῶν ἠθῶν. Τὶ. δὲ πρέπει νὰ πράξωµεν ὑπὲρ τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ποῖ- αι αἱ πρὸς αὐτὴν ὑποχρεώσεις μας, µανθάνοµεν δὰν ἀποθλέ- Ψωμεν εἰς τοὺς πρώτους µαθη- τὰς τοῦ Σωτῆρος καὶ συμμµορ- φώσωμεν τὰς ἐνεργείας ἡμῶν πρὸς τὰς ἐνεργείας των. Καὶ ἐν πρώτοις ἂς ζητήσωμµεν τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως εἰς τὸν σύνδεσμον τῆς εἰρήνης. Ας ἴδωμεν πὀσον συνδεδειιέ- νοι πρὸς ἀλλήλους ἦσαν οἱ µαθηταί. Ὁ ᾿Ανδρέας καὶ ὁ Πέτρος ἦσαν ἀδελφοί, ὁ ᾿[ά- κωθος καὶ ὁ ᾿Ιωάννης ἐπίσης. ὝὍλοι ἦσαν τῶν ἰδίων ἰδεῶν καὶ αἰσθημάτων. Ἔτσι καὶ ἡ- μεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἂς µείνωµεν ἡνωμένοι. Ἡ ἐκκλησία εἶναι σῶμα μὲ κεφαλἠν τὸν Χριστόν. ᾽Αλλὰ ὅταν τὰ µέλη στα- σιάζουν πρὸς ἄλληλα καὶ αἱ χεῖρες ἐπιτίθενται κα- τὰ τῶν ποδῶν πῶς τότε τὸ ὅ- λον σῶμα θὰ προαχθῇ καὶ θὰ ζήσῃ. Ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι πλοῖ- ον μὲ κυδερνήτας τὸν Χρι- στὀν, μὲ συγκυθερνήτας καὶ ναύτας τοὺς ᾿Αποστόλους, μὲ πηδάλιον τὸ Εὐαγγέ- λιον, μὲ ἄνεμον τὸ ἅγιον πνεῦμα, μὲ πλήρωμα ὅλους τοὺς Χριστιανούς. Ἰαὶ, ἆλ- λὰ ἐὰν τὸ πλήρωμα θέλει νὰ ἐπιθάλῃ τὴν ἰδικὴν του θέ- λησιν εἰς τὴν τοῦ Κυθερνήτου καὶ παλαίει ἐν µέσῳ πελάγους πῶς τότε τὸ πλοῖον θὰ προχώ- ρήσῃ ἀνέτως Τοιουτοτρόπως καὶ τῆς ἐκκλησίας ὁ πλοῦς δια- κόπτεται ὅταν αὕτη σχίζεται κατὰ διαφόρους τρόπους προσπαθοῦσα νὰ ἀφαιρέση τὸ πηδάλιον ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ τὸ παραδώσῃ εἷς φιλάρ- χους κυθερνήτας, καὶ ὅταν δὲν ὑπάρχουν οἱ πιστοὶ νὰ 6ο- ηθοῦν τὸ ἔργον της. Τὰ χαρίσματα τοῦ ἁγίου πνεύματος εἶναι διάφορα καὶ διάφορος εἶναι ἡ ἀντίληψις τῶν χριστιανικῶν ἐθνῶν περὶ τῆς ὁράσεως αὐτῶν. Αὐτοὶ οἱ ἆ- πόστολοι οἵτινες ἐξῆλθον ἐκ τῆς κολυµθήθρας τῆς αὐτῆς πίστεως, δὲν εἶναι ἐξωτερικῶς Β΄ ᾿Εκτὸς τῶν ἐποικοδομητι- κῶν συγκεντρώσεων ἐλειτούρ- Ύησε καὶ Φφροντιστήριον κα- τηχητριῶν είς τὸ ὁποῖον ἐφοί- τησαν 40 σπουδάστριαι τοῦ Δ. Κολλεγ. καὶ 15 ἀπόφοιτοι σχολῶν µέσης µπαιδείας. Ἰ- κτὸς τῶν συγκεντρώσεών τῶν γεανίδων ἐγένετο κάθε Τρί- την, συγκέντρωσις διὰ τὰς κυρίας. ᾿Ενεγράφησαν 2]υ κυρίαι. ᾿Ελειτούργησαν ἐπί- σης καὶ 7 Φιλικοὶ κύκλοι εἰς Λευκωσίαν καὶ τὰ προάστεια τοὺς ὁποίους παρηκολούθη- σαν 190 κυρίαι. Ι{ἱαρ᾽ ὅλους τοὺς κατ’ οίκον περιορισμοὺς καὶ τὰ ἐμπόδια δὲν ὑστέρησαν εἰς Φιλανθρωπικὴν δρᾷᾶᾷσιν. ἸΑ [πὸ τὰς νεάνιδας καὶ κυρίας ἀποκλειστικὰ τῆς ΟΧΕΝ προσ- εφέρθη τὸ ποσὸν τῶν 285 λι- ρῶν, τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποιή- θη δι ἀγορὰν ἑκατοντάδων θιόλίων, τὰ ὁποῖα ἐστάλησαν εἲς τὰς Κεντρικὰς Φυλακάς καὶ δι ἀγορὰν εἰδῶν ἵματι- σμοῦ, πλεκτῶν, φαρμάκων διὰ πτωχὰς οἰκογενείας. Ἔγιναν πάρα πολλαὶ ἐπισκέψεις πρὸς ἀνακούφισιν τῶν πονεµένων καὶ ἀσθενῶν, τοῦ Γενικοῦ Ὠο- σοκοµείου, σανατορίων καὶ ᾱ- σύλων. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὁμὰς νεανίδων µετέθη μαξὶ μὲ τὸν ἱερέα καὶ ἔψαλαν τοὺς χαιρετισμοὺς εἰς τὸ Σανατό- ριον ᾿Αθαλάσσης. Μετέθησαν δύο φορὰς ἀκόμη, διὰ νὰ ψάλ- λουν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Θ. Λειτουργίας. ᾿Εμοίρασαν θιθλία ἐγκόλπια Θ. Λειτουρ- γίας καὶ γλυκἀ εἰς τοὺς ᾱ- σοθενεῖς.-- ᾽᾿Απὸ τοῦ Φεόρουαρίου μµέ- χρι τοῦ ᾿Απριλίου ἐστάλησαν 2/5 πλούσια δέµατα τροφίμων εἰς πτωχὰς οἰκογενείας, Τὸ Πάσχα τοῦ 1958 αἱ ΟΧΕΝ Λευκωσίας, πρσαστείων καὶ μερικῶν χωριῶν προσέφεραν χιλιάδας πουωλερικῶν, ἀρνιῶν, αὐγῶν, φλαούνων, γλυκισµά- των, κουλουριῶν, τσιγάρων διὰ τοὺς πολιτικοὺς καταδί- κους ἀδελφοὺς τῶν Κ. Φυλα- κῶν. ᾿Αξίζει νὰ ἀναφερθοῦν μερικοὶ ἀριθμοί. 120 ἀρνιά, 3 χιλ. κότες, 9 χιλ. αὐγά, ὃ κοφίνες φλαοῦνες, 19 κοφίνες κουλούρια, 8 κιθώτια τσιγά- ῥρων. Δύο φορτηγὰ αὐτοκίνητα µετέφερον τὰ δῶρα τῆς ἀγά- πης των στοὺς Ἠπονεµένους µας ὑπερήφανους ἀδελφοὺς τῶν Κεντρικῶν Φυλακῶν. Πόν σα τοὺς ἐδόθησαν... µόνον ὁ Θεὸς ξεύρει. 359 δέµατα ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τοῦ Πάσχα ἐστά- λησαν εἰς τὰ σανατόρια Κυ- περούντας, ᾿Αθαλάσσης, Γ. Μοσοκομείου, Λεπροκοµείου, Γηροκομείου καὶ εἰς δεκάδας πτωχῶν οἰκογενειῶν. Ὅταν ὑπάρχει ἀγάπη δὲν ὑπάρχουν πτωχοί. Τὸ χέρι ἁπλώνεται εὔκολα ὄχι γιὰ νὰ ζητιανέψῃ μὰ γιὰ νὰ σκορπίσῃ πλούσια καὶ εὐλογημένα. «Οἱ σπείρον- τες ἐπ᾽ εὐλογίαις, ἐπ᾽ εὐλογί- αις θεριοῦσι», Αἱ συγκεντρώσεις καὶ ἡ ὃρᾶσις ἐσυνεχίσθη µέχρι τέ- λους Μαΐου, ὁπότε ξέσπασαν οἱ. τουρκικοὶ ὀανδαλισμοί. Άλλη μιὰ φορὰ ἡ πατρίδα θρήνησε δεκάδες σφαγιασθέν- των. Οἱ αἱμοχαρεῖς ἀποικιο- κράτες Χρησιμοποιοῦντες τοὺς τούρκους χασάπηδες ἔσφαζαν ἀδιακρίτως ἄνδρες, γυναῖκες παιδιὰ στοὺς ἀγροὺς καὶ στὰ θοσκοτόπια. Σφαγές, ξεσπιτό- µατα πυρκαγιές, λεηλασίες, κλοπές, ὑπὸ τὴν προστασίαν τῶν δυνάµεων ἀσφαλείας. Κι ἀφοῦ χόρτασαν ἀπὸ αἷμα καὶ καπνούς, ἄρχισε τὸ τρομερὸ ἀνθρωπομάζωμα. Καὶ πάλιν ἡ ὅμοιοι ἀναμεταξύ των, ἀλλὰ λόγου χάριν ἡ Θεολογία τοῦ ᾿Ἰωάννου ἔχει κάτι τὸ ἰδιόρ- ρυθµον ἀπὸ τὴν τοῦ Ματθαίου, ἢ ἡ τοῦ ᾽᾿Ιακώθου ἀπὸ τοῦ Παύλου. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ ξεχνῶ- μεν ὅτι μεταξὺ τῶν διαφόρων μελῶν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ κρί- κος ἡ ἐσωτερικὴ ἑνότης: ἡ ἑ- νότης τῆς πίστεως καὶ τῆς ᾱ- γάπης. Καὶ ὅταν εἴμεθα ἠνω- µένοι διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀγάπης ἂς προσπαθήσωμµεν νὰ εἴμεθα καὶ ἐνάρετοι. Ας λεχθῇ ὑπὸ τοῦ Κυρίου, περὶ ἡμῶν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐλέχθη καὶ περὶ τοῦ Βαθαναἠλ «Ιδε ἀληθῶς ᾿Ισ- ραηλίτης ἐν ὢ δόλος οὐκ ἔ- στι». Διότι πρὸ πάντων ὁ ἄδο- λος καὶ ἄκακος θίος θὰ προ- σελκύσῃ τοὺς πολλούς. Τὰ πολλὰ ἔργα εἶναι ἡ λαμπρο- τἐέρα διαφήµισις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ ἐφανέρωσεν αὐτὸς ὁ ἹΚύώριος ὅταν εἶπεν. «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπρο- σθεν τῶν ἀνθρώπων ὅπως ἴδω- σι τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξά- σωώσι τὸν πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Ας ἁγιασθῶ- 'αμεν ἵνα καὶ τοὺς ἄλλους κα- Ιθαρίσωμεν. Ας μὴ ἀντιφάσκω- μεν λέγοντες, ἄλλα μὴ πράτ- τοντες. Ὁ αγιος ᾿Αθανάσιος ἔλεγεν. «Τὶ τὸ ὄφελος ἐὰν Ἑλληνιστὶ λαλοῦμεν, θαρθα- ρίζωµεν δὲ τῇ γνώµη Πολὺ κάλλιον μήτε τῶν Ἑλλήνων εἰδέναι φωνὴν καὶ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ ἐν καρδία κινῆ- σθαι». Ας ἐπιδιδώμεθα καὶ εἰς τὴν µελέτην τῶν 'Ὑπὸ τῆς ὑπευθύνου τής ΟΧΕΝεα’ίδων χει συωνειδητοποίησις τοῦ Χρι- ἐξεταζόμενοι στερεότυποι καὶ Γραφῶν, ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ : ΛΡΛΣΕΣ ΤΗΣ ὑΧΗΝ ΝΙΛΝΗΙΟΝ δ. ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΧΕΒ ἑρημοῦται καὶ δίδει τὴν ἐντύπωσιν ὅτι καὶ πάλιν διελύθη. Τὸ Φθινόπωρο τοῦ 1928 ευρί- σκει τὲς Χριστιανὲς πανέτοι- μες. Κατόπιν ἐντατικῆς προπα ρασκευῆς, τὴν 26ην ,Όκτωθρί- ου, εἰς ὅλας τὰς ΟΧΕΝ Κύ- πρου γίνεται πανηγυρικἡ ἔναρ- ἒις, Σύνθημα τῆς νέας µαρτυ- ρικῆς χρονιᾶς ἤτο «Όπου τὸ πνεῦμα Κυρίου ἐκεῖ ΈἘλευθε- ρία». Παντοῦ συναγερμός. ἵ{α- τηχητικἁ σχολεῖα, ἨΠεάνιδες, Κυρίες, ὅλοι στὸν ἀγῶνα γιὰ νὰ γίνουν οἱ ψυχὲς δυνατές, γιὰ νὰ τὶς σφυρηλατήσῃ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νᾶναι πάντα ἐλεύθερες καὶ πάντα λυ- τρωµένες. Ἡ ἀπόφαση ἢτο νὰ μὴ µείνῃ καμμιὰ γωνιὰ τῆς ἐλεύθερης πολιορκηµένης πα- τρίδας ποὺ νὰ μὴ στηθῇ μιὰ ἔπαλξις ἀγάπης, ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχῃ ἕνας φάρος ὁλόφωτος, Ἱδρύθησαν ΟΧΕΜΝ εἰς α τὰ προάστεια Λευκωσίας, Παλ- λουριώτισσαα, Καϊμακλί, ᾿Ο- µορφίτα, Τράχωνας, ᾿Αγλαν- τζιᾶ, Στρόθολος, “Άγιοι µολογηταί, Άγιος Δομέτιος, Εγκωμη, καὶ “Άγιος Παῦλος, ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν διδασκα- λισσῶν, σπουδαστριῶν καὶ ἆ- ποφοίτων στελεχῶν τῆς ΟΧΕΜ. Παρηκολούθησαν εἰς τὰς ἐν λόγῳ ΟΧΕΒ 1218 µἨΝεάνιδες καὶ Κυρίες. Μεάνιδες καὶ κυρίες τῆς (ΟΧΕΜΝ µετέθαινον κάθε Κυρια- κἡ διὰ συγκεντρώσεις εἰς ἁρ- κετὰ χωρία. «Γέρι, ἸΤύμπου, Λύμπια, Γοῦρι, Δάλι, ᾽Αϕάνει- α, Βατυλῆ, ᾿Αθηαίνου, Βώνη, καὶ κάπως ἁραιότερα εἰς Πά- νω καὶ Κάτω Λακατάμια, Δευ- τερᾶ, Ἔξω Μετὀχι, Νέο Χω- [ριό, Καραθᾶ, ᾽Αλάμπραν, Σιά, ελυθροδῶντα, Άγιον ᾿Ιωάννην ᾿Μαλοῦντας, Γερόλακκο, Μάµ- /µαρι, Άγιον Βασίλειον καὶ Ιάλλαχοῦ. Δεκάδες ΟΧΕΝ ἱδρύθησαν εἰς τὰ ἡρωϊκὰ χωριά µας ὑπὸ στελεχῶν τῆς Ορθοδόξου Χριστιανικῆς ᾿Οργανώσεως Νεανίδων. Αἱ ΟΧΕΝ τῆς ὑπαί- θρου κατέστησαν ὀχυρά ἆν- δρείας καὶ γενναιότητος. ἑστίαι πίστεως παρηγοριᾶς, ἀγάπης. Μὲ ἔργα καὶ - χι μὲ λόγια. Περὶ τὰς 200 ΟΧΕ.Ν, εἰς τὰς ὁποίας ἐνεγρά- φησαν 11.000 νεάνιδες καὶ κυ- Ὁ.- ὃ καθαρὰ νερά τους. Ἔχουν κά- τι ἀπ᾿ τὴν ἀγριάδα τῶν όου- νῶν τους, κάτι ἀπ᾿ τὰ ἆλαφια- σµένα κατσίκια τους. Αὐτὲς εἶναι οἱ χωριάτισσες, οἱ ἀπεριποίητες λεθεντοκόρες καὶ λεθεντοµάνες. Οἱ ξέθαθες, οἱ ἄξεστες καὶ ἀγράμματες ποὺ µυρίζουν πάντα κρεμμύδι καὶ ἱδρῶτα, μὲ τὰ χοντρὰ χέ- ρια καὶ τὰ καμένα πρόσωπα. Αραγε νὰ μοιάζουν μὲ τὰ µω- ρὰ τοῦ κόσμου, ποὺ ὁ Θεὸς τὰ διάλεξε γιὰ νὰ καταισχύ- νῃ τοὺς σοφοὺς καὶ ἰσχυροὺς τῆς γῆς «᾽Αλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσµου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵ- να τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐ- ξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καται- σχύνῃ τὰ ἰσχυρά, καὶ τὰ ἀγε- νη τοῦ σε καὶ τὰ ἐξουθε- νηµένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, ὅ- πως μὴ καυχήσηται πᾶσα σὰρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἵνα καθὼς γέγραπται, ὁ καυχώ- µενος ἐν Μυρίῳ καυχάσθω». Ἡ ΟΧΕΝ Λευκωσίας κατα- θάλλει κάθε δυνατὴν προσπά- θειαν διὰ τὴν καλυτέραν λει- τουργίαν τῶν ΟΧΕΝ τῆς ὑπαί- θρου. ΤΟΜΕΥΣ ΚΥΡΙΩΝ ᾿Ἑκτὸς ἀπὸ τὰς συγκεντρώ- σεις Νεανίδων, ἐγένετο κάθε Τρίτην καὶ συγκέντρωσις κυ- ριῶν τὴν ὁποίαν παραλουθοῦ- σαν περὶ τὰς 165 κυρίας. ᾿Εκτὸς ἀπὸ τὴν συγκέντρω- σιν ἐλειτούργησαν διὰ κυρίας 11 Φφιλικοὶ κύκλοι εἰς Λευκω- σίαν καὶ τὰ προάστεια, ὑπὸ τὴν. διεύθυνσιν εὐσεθῶν καὶ μορφωμένων κυριῶν. Εἰς τοὺς Φιλικοὺς κύκλους συμμετεῖχον 220 κυρίαι. Αἱ νεάνιδες καὶ αἱ κυρίαι τῶν κύκλων, δὲν ὑστέ- ρησαν οὔτε καὶ ἐφέτος εἰς φι- λανθρωπικὴν δρᾶσιν. Δὲν πρό- κειται νὰ γίνῃ λεπτομερὴς ἆ- πολογισµός. Θὰ ἐχρειάζοντο ἡμέραι καὶ ἑθδομάδες διὰ νὰ λεχθοῦν τὰ ὅσα ὁ Θεὸς ἀξί- ὡσε τὶς χριστιανὲς νὰ ἐπιτελέ- σουν. Μόνο μερικοὺς ἀριθμούς, ᾽Απὸ τὰ ὑστερήματα καὶ τοὺς ὀθολούς των συνελέγη τὸ πο- σὸν τῶν 150 λιρῶν τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποιήθη δι’ ἁγορὰν εἰ- δῶν ἱματισμοῦ καὶ φαρμάκων διὰ πτωχὰς οἰκογενείας. ᾽Α- νώνυµος κυρία τῆς ΟΧΕΒΝ προ- σέφερε 65 λίρας καὶ µία ἄλ- λη 35 λίρας διὰ τὸν ἴδιον σκο- πὀν. Ἑπτὰ νεάνιδες τῆς ΟΧΕΝ προσέφερον ἐπὶ 8 μήνας τὸ ἥ- µισυ τοῦ μισθοῦ των, πρὸς κά- ρίες, ἐργάζονται δραστήρια καὶ ἀποφασιστικὰ διὰ τὴν ἆ- ναγέννησιν τοῦ ἁγιασμένου τό- που µας. Εἰρωνεῖαι καὶ χαμόγελα διαγράφονται σὲ πολλὰ πρὀ- σωπα. Τόση µεγάλη ἡ ἐξάπλω- σις τοῦ Χριστιανικοῦ ἔργου Μέ οἶκτον σείονται αἱ σοφαὶ κεφαλαί. ὌἜργον ἐπὶ τῆς ἅμ- µου!!! ᾿Εργασία ξέόθαθη, ἐπι- Φανειακή. Ποσότης, μᾶζαι, ὄ- χι ρίζαι καὶ ὀθάθος. Δὲν ὑπάρ- στιανισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει περι- συλλογἡ καὶ αὐτογνωσία. Βε- θαιότατα δὲν ὑπάρχει συνειδη- τοποίησις... ἐμθάθυνσις. Ὑπάρ- χει ὅμως δίψα, ὑπάρχει λα- κτάρα, ὑπάρχει ἁγνότης δια- θέσεων. ᾽᾿Ασφαλῶς δὲν εἶναι τόσο εὔκολον νὰ διεισδύσουν εἰς τὸ μεγαλεῖον τοῦ Χριστια- νισμοῦ. Δὲν ξέρουν νὰ ἕρμη- νεύουν τὴν Γραφήν . Ξέρουν ὅμως νὰ πιστεύουν στὸν Θεὸν ποὺ καθρεφτίζεται στὰ καθα- ρά τους µάτια. Ἑέρουν ὅμως νὰ ἀγωνίζωνται, ξέρουν νἀ- νοίγουν τὰ σπιτικά τους γιὰ τὸν κατατρεγµένον. ἙΞέρουν γὰ προσφέρουν τὰ ὑστερήματά τους, ξέρουν νὰ ἀγαποῦν καὶ νὰ θυσιάζωνται. Ἔχουν κάτι ἀπ᾿ τὶς μοσχομύριστες 6ουνο- πλαγιές τους, κάτι ἀπ᾿ τὶς ᾱ- ροδάφνες τους, κάτι ἀπ τὰ | λυψιν τῶν ἐξόδων τῆς ΟΧΕΝ. ᾿Επίσης κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων αἱ ΟΧΕΝ Λευ- κὠσίας, προαστείων καὶ χωρί- ων προσέφερον καὶ πάλιν τὰ πλούσια δῶρά τους διὰ τοὺς πολιτικοὺς καταδίκους τῶν ΚΚ. Φυλακῶν. Ητο τόσο μεγάλος ὁ ἀριθμὸς τῶν δώρων τῶν ποὺ πραγµατικἁ ᾖἢἥτο ἀπίστευτος. 4.000 κοτόπουλα καὶ περιστέ- ρια, 100 ἀἁρνιά, 50 γαλοποῦ- λες, 9.000 αὐγά, 7 κοφίνες χαλλούμια, 70 κιθώτια γλυ- κίσµατα καὶ κουλλουράκια, 6 µεγάλα κιθώτια τσιγάρα, 15 κοφίνες παξιµάδια καὶ ἄλλα εἴδη τροφίμων. Ὑπερεπληρώθη σαν δύο φορτηγἁ αὐτοκίνητα διὰ τὰς ΚΚ. Φυλακάς. ᾿Εστά- λησαν ἄνω τῶν 350. δεµάτων εἲς πτωχὰς οἰκογενείας. Εἰς τοὺς ἀσθενεῖς τοῦ Γενικοῦ Μο- σοκοµείου, εἰς τὰ σανατόρια ᾿Αθαλάσσης καὶ Κυπερούντας εἰς τὸ Λεπροκομεῖον καὶ άλλα- χοῦ. Ἔγιναν ἐπίσης ἐπισκέ- ψεις καὶ ἐξορμήσεις, καὶ ἐδό- θησαν θιθλία, ἔντυπα καὶ τρό- φιµα. Επίσης προσέφερον χρή- µατα καὶ ἔπλεξαν 215 πλεκτὰ διἁ τοὺς κρατουμένους ἁδελ- φούς. (συνεχίζεται καὶ εἰς τὴν προσευχήν, διὰ τῶν ὁποίων ὣς διὰ ἀκαταμα- Χήτων ὅπλων ἐπεκτείνεται τὸ κράτος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Φίλιππος νὰ κηρύόξη τὸ Εὐαγγέλιον. Πρέπει ὅμως ὁ καθένας νὰ κηρύξη εἰς τὸν στενὸν του κύκλον τὸν ὁποῖον ἔχει: Πα- καὶ ὁ Ναθαναἠλ. ἠρεύνων τὰς γραφάς, ἐσπούδαζον τὸν Μωῦ- σέα καὶ τοὺς Προφήτας' καὶ κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον ἠξιώ- 'θησαν καὶ αὐτοὶ νὰ καταγρα- 'φοῦν εἰς τὸ θιθλίον τῆς ἘἜἘκ- Γκλησίας καὶ ἄλλους εἰς αὐτὸ νὰ καταγράψουν. Διὰ τοῦτο ἔλεγεν ὁ Φίλιππος περιχαρὴς εἰς τὸν φίλον του «Ὃν ἔγρα- Ψε Μωσῆς ἐν τῷ νόµῳ καὶ οἱ Προφῆται εὑρήκαμεν». Ας ση- μειώσώωμεν καὶ ἄἂς λάδωμεν ὑπ ὄψει αὐτὸ τὸ «εὑρήκε μεν». Τὸ γεµάτον ἀπὸ ἀνακού- φισιν καὶ θάµμθος ἀλλὰ καὶ τὸ προὔὐποθέτον νυχθημερῶς ἐρεύντας. Εδρον τὸν Χριστὸν καὶ τὸν ὑπέδειξαν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. ᾿Ανεζήτησαν καὶ οἱ δύο καὶ εὗρον, ἐμόχθησαν καὶ εὗρον. Ναὶ τοῦτο πρέπει νὰ τὸ θεωροῦμεν µεγάλο κα- θῆκον µας, ἵνα ὅλοι ἀφοσιω- θῶμεν μὲ ζῆλον διὰ τὸν πολ- λαπλασιασμὸν τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας.. ὍὉ Φίλιππος μόλις εὗρε τὸν Ναθαναὴλ δὲν ἔπαυσεν ἀλλά ἄλλον. «Διὸ εὑρίσκει Φίλιππος τὸν ΓΝαθαναήλ καὶ λέγει αὐτῷ' ὅν ἔγραψε Μωσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ Προφῆται εὑρήκαμεν ]- ησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιὠσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. Δὲν λέγει ὅτι πρέπει νὰ µεταθῇ κανεὶς εἰς τοὺς ἀγρίους τῆς καὶ τῆς ᾿Ὠκεανίας λαοὺς διὰ ἔσπευσεν ἵνα προσηλυτίσῃ καὶ | ᾿Αφρικῆς | τέρες, μητέρες, σύζυγοι, διδά- Γσκαλοι. Ετσι λοιπὸν πρέπει νὰ συνεισφέρωμεν τὸν ἔρανόν Ίμας. Ὁ καθένας ὅ,τι μπορεῖ. Θεολόγος τις λέγει: ”Ας προσ- φέρη αὐτὸς μὲν χρήματα, ἐ- κεῖνος δὲ προθυµίαν ὁ μὲν τὴν ἐπαινετήν του πρᾶξιν, ὁ δὲ τὴν εὔστοχον θεωρίαν ἄλλος ἀἄπε- ρισπάστους προσευχάς, ἄλλος προστασίαν πτωχῶν. Παρά- δειγµα ἂς λάθωμµεν τὴν Ἔδρα- ϊκὴν σκηνἠν, τὴν ἀντίτυπον τῶν Οὐρανῶν. Ὁ Μωῦσῆς τὴν οἰκοδομοῦσε καὶ ὅλοι ἔτρεχον προσφέροντες ὅ,τι εἶχον προ ἀπαρτισμὸν αὐτῆς. Αλλος χρυσόν, ἄλλος ἄργυρον, ἄλλος λίθους πολυτίµους, δέρµατα καὶ τρίχας ἀκόμη, αἱ ὁποῖαι εἶναι τὸ εὐτελέστατον. Όλοι καὶ οἱ πλέον πτωχοὶ προσέφε- ρον. Ἔτσι καὶ ἡμεῖς ὅλοι, ἂς συν- ἱτελέσωμεν εἰς τὴν πλουσιωτ΄ Γραν οἴκοδομὴν τῆς ᾿Εκκλησί- ίας, πρὸς συντομωτέραν κυρι- ἱαρχίαν τοῦ Θεοῦ ἐπὶ σῶν ἆν- ἐθρωπίνων καρδιῶν. ὍὉ Χριστὸς ἔκτισε τὴν ἐκ- Κλησίαν ἐπὶ σταθερῶν καὶ ᾱ- Κλονήτων θεμελίων. Πρέπει λοιπὸν καὶ ἡμεῖς νὰ συντείνω- μεν ὥστε νὰ μὴ καταπέσῃ ἆλ- λὰ νὰ στηρίζεται ἐπ᾽ αὐτῶν. Καὶ οὕτως ἐκπληρώνετα' λόγος τοῦ Κυρίου: Σὺ εἶ Πέ- . τρος καὶ ἐπὶ ταύτη τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω µου τὴν ἜἘκκλη- 'σίαν. - ω -- «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ» ΣΑΡΒΡΑΤΟΝ, 1 Αὐγούστου 1959 ΠΡΙΦΗΤΙΙΣ ΠΛΙΛΣ ΧΡΙΣΤΙΜΙΙΣΜΙΣ Πιοῦ Πανου, ᾽Αχιμανδρίτου ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Β΄ (Τελευταῖον) Ἡ ἀνομθρία καὶ ὁ λιμὸς τὸν ὁποῖον ἐπέτρεψεν ὁ Θεὸς ἕνεκα τῆς διαφθορᾶς τοῦ |- ουδαϊκοῦ λαοῦ διήρκεσεν ἐπὶ τρία ἔτη. Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος εἶπεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν προφήτην Ἠλίαν τὰ ἑξῆς: «Πήγαινε καὶ παρουσιάσου εἰς τὸν ᾿Αχαάθ, διότι θὰ φέρω θροχἠν εἰς τὴν - ς ιν ν ν 1. γῆν». Ὁ ᾿Αχαὰό κατὰ τὸ δίά- στῆµα τῶν τριῶν ἐτῶν δι ἀπε- σταλµένων ἀνεζήτει παντοῦ τὸν Ἠλίαν διὰ νὰ τὸν φονεύ- σῃ. “Ο.:Ηλίας κατῆλθεν ἀπὸ τὸ ὄρος «ὅπου ἐκρύπτετο καὶ ἐπορεύετο πρὸς συνάντησιν τοῦ ᾿Αχαάθ. Συνήντησεν εἰς τοὺς ἀγροὺς τὸν «ἀρχιμάγει- ρον τοῦ Φασιλέως, τὸν ᾿Αθδιού, ἄνδρα θεοφοθούµενον. Παρε- κάλεσεν αὐτὸν νὰ ἀναγγείλῃ εἲς τὸν θασιλέα ὅτι ὁ ᾿Ηλίας ζεῖ καὶ θέλει νὰ τὸν ἴδῃ. 'Ὁ ᾿Αχαάό :µόλις ἐπληροφορήθη περὶ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ᾿Η» λιοῦ’ ἔτρεξεν εἰς συνάντησίν του. Μόλις: ἀντίκρυσε τὸν προ- φήτην Ἠλίαν τοῦ εἶπε: «Σὺ δὲν εἶσαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δια- στρέφεις τὸν ᾿Ισραηλιτικὸν λαόν» Ὁ ᾿ΗἨλίας ἀπήντησεν. Δὲν διαστρέφω ἐγὼ τὸν ᾿Ισρα- ἠλιτικὸν λαόν, ἀλλὰ σὺ καὶ ἡ πατρική σου οἰκογένεια, διότι σεῖς ἐγκαταλείπετε Κύριον τὸν Θεόν σας καὶ παρεδόθητε εἰς τὴν ποικίλην λατρείαν τοῦ Βάαλ». Καὶ διὰ ὑὐὰ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ Θεός του εἶναι ὁ ἅλη- .. . ῳ 3 Δ » 1 θινὸς Θεός, εἶπεν εἰς τὸν ἸΑ-| χαάθ. Στεῖλε ἀνθρώπους καὶ συγκέντρωσον ὅλους τοὺς ἀν- τιπροσώπους τοῦ ᾿Ισραηλιτι- κοῦ λαοῦ καὶ ὅλους τοὺς προ- φήτας τῶν ἱερῶν :δασῶν τῆς ᾿Αστάρτης, οἱ ὁποῖοι τρώγουν εἰς τὴν τράπεζαν τῆς ᾿Ιεζά- 6ελ. Πράγματι ὅλοι συνεκεν- τρώθησαν εἰς τὸ Καρμήλιον ὄρος. “Ὁ ᾿Ηλίας τότε ἐπεξή- γησε τὸ σχέδιόν του. Βὰ πά- ρουν δύο Θόας. Νὰ στήσουν δύο θυσιαστήρια καὶ ἐπὶ τῶν ξύλων τῶν θυσιαστηρίων νὰ ἐπιθέσωσι τὰ τεμάχια τῶν ζώων. Θἀ προσευχηθοῦν καὶ θἀ ἐπικαλεσθῇ ἕκαστος ξεχώ- ριστὰ τὸ ὄνομα τοῦ ἰδικοῦ του Θεοῦ. ᾿Εκεῖνος ὁ Θεὸς ὁ ὁποῖος θὰ στείλῃ πΌρ ἐξ οὐ- ρανοῦ, αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ πραγ- ματικὸς Θεός. Ολοι οἱ ἀντι- πρόσωποι τοῦ λαοῦ ἐδέχθη- σαν τὴν πρότασιν τοῦ προφή- του, “ο ᾿Ηλίας εἶπεν εἷς τοὺς προφήτας τοῦ Βάαλ. «Εκλέ- ἔατε διὰ τὸν ἑαυτόν σας ἕνα µόσχον καὶ ἑτοιμάσατε αὐτὸν σεῖς πρῶτοι ἐπειδὴ εἶσθε πολ- λοὶ καὶ ἐπικαλέσθητε ἐν ὀνό- µατι τοῦ Θεοῦ σας καὶ πῦρ ἐπ᾽ αὐτοῦ δὲν θὰ θέσητε. Ωἱ ψευδοπροφῆται ἔλαθον τὸν µό- σχον, τὸν ἡτοίμασαν τεμαχί- σαντες αὐτὸν καὶ ἐπὶ τῶν εύ- λων τοῦ θυσιαστηρίου θέσαν- τες ἐπεκαλοῦντὸ τὸν Βααλ ἀπὸ πρωΐας µέχρι τῆς µε-' σηµόθρίας λέγοντες «ἑ- πάκουσον ἡμῶν, ὦ Βάαλ,! ἐπάκουσον ἡμῶν! ὍὉ θεός των οὔτε ἤκουσεν, οὔτε ἀπήντησεν εἷς αὐτούς. «οὐκ ἣν φωνή, οὐκ ἣν ἀκρόασις». ΄Ἔγινε µε- σηµθρία! Οἱ ἱερεῖς ἐκεῖνοι προσηύχοντο μέχρις ὅτου ἡλ- θε τὸ δειλινόν, ὁ καιρὸς κατά τὸν ὁποῖον προσεφέρετο ἡ ἆ- πογευµατινὴ θυσία πρὸς τὸν Θεόν. Οὐδεμίαν ἀπάντησιν ἐ- λάμθανον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Τό- τε ὁ ᾿Ηλίας ὁ Θεσθίτης εἶπε πρὸς τοὺς εἰδωλολάτρας τού- τους. ἱερεῖς τὰ ἑξῆς: Φόγετε ἀπ᾿ αὐτοῦ, ἵνα ἑτοιμάσω καὶ ἐγὼ τὸν πρὸς ὁλοκαύτωσιν µόσχον µου. Ελαθε δώδεκα λίθους ἰσαρίθμους τῶν δώδε- κα φυλῶν τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ ἔ- κτισε «θυσιαστήριον ἐν ὀνόμα- τι τοῦ Κυρίου. ΄Ἔκαμεν ἐπίσης γύρω τοῦ θυσιαστηρίου τού- του μεγάλην αὔλακα, ἡ ὁποία ἐχώρει εἴκοσι περίπου ὀκάδας νερό. ᾿Ἑστοίόθαξε τεμάχια εύ- πλων ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου τού- του καὶ ἀφοῦ ἐτεμάχισε τὸν πρὸς ὁλοκαύτῶσιν µόσχον, ἔ- θεσε τὰ τεμάχια τοῦ ζώου εἰς τὰ ἕῦλα καὶ εἶπει Λάθετε 4 ὑδρίας πλήρεις ὕδατος καὶ χύ- σατε τὸ ὕδωρ αὐτῶν ἐπὶ τοῦ µόσχου, ὁ ὁποῖος κεῖται πρὸς ὁλοκαύτωσιν καὶ εἰς τὰ τεµά- χια τῶν ξύλων. ᾿Εκεῖνοι ἔκα- µαν ὅπως εἶπεν εἰς αὐτούς. Τοῦτο ἐπανέλαθον τρεῖς Φο- ράς. Ὁ ᾿ΗἨλίας προσηυχήθη κραυγάσας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπεν: «Ιύριε ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Αθραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ (α- κὠθ, ἐπάκουσόν µου σήμερον στέλλων πῦρ ἐπὶ τοῦ θυσια- στηρίου τούτου, ἵνα µάθῃ ὅ- λος ὁ ᾿Ισραηλιτικὸς λαός, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ πραγματικὸς Πύ- ριος, ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραηλιτι- κοῦ λαοῦ, καὶ ἐγὼ εἶμαι ὁ δοῦλος σου καὶ ὅτι κατόπιν ἐντολῆς σου ἔκαμα τὰ ἔργα ταῦτα. Ἔπεσε πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, κατέφαγε τὰ τεµά- χια τοῦ πρὸς ὁλοκαύτωσιν ζώου, τὰ «ἔῦλα καὶ αὐτὸ τὸ ὕδωρ, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο εἰς τὴν εὑρεῖαν αὔλακα καὶ τοὺς λίθους κατέφαγε τὸ πῦρ, ἔ ξ- γλυψε δὲ καὶ τὸ χῶμα! Όλος ὁ ἐκεῖ εὑρισκόμενος λαὸς ἔ πεσε καὶ προσεκύνησε ἐδαφι- αίως καὶ εἶπεν: ἀληθῶς ὁ Κύριος ὁ Θεός µας, ναὶ αὖ- τὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς Θε: ός». Ύστερα ἀπὸ τὸ θαῦμα ᾿αὐτὸ ὁ Ἠλίας διέταξε τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ λαοῦ καὶ ἔσφαξαν ὅλους τοὺς ψευδο: προφήτας εἰς τὸν Χχείµαρρον Κισσῶν. Ἡ ἀνομθρία ἐτελεί- ωσε. Πολλαὶ ὀροχαὶ ἔπεσαν καὶ ὁ λαὸς ἐδόξασε τὸν ἄλη- θινὸν Θεόν. Ἡ θασίλισσα ᾿Ιεζάθελ ἐπληροφορήθη ὅλα ὅσα ἔκα- μεν ὁ Ἠλίας ἀπέστειλεν ἄν- θρωπον πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ὅταν Γἠπείλησεν ὅτι θὰ τὸν θανατώ- σῃ, ὅπως ἐθανάτωσε καὶ αὖ- τὸς τοὺς εἴδωλολάτρας ἱερεῖς. Ὁ ᾿Ἠλίας ἐφοθήθη, ἠγέρθη καὶ κατηυθύνθη πρὸς τὴν ἔ- ρηµον. Μετὰ πορείαν μιᾶς ἡ- µέρας κουρασμένος ἐκάθισε κάτω ἀπὸ ἕνα δένδρον καὶ ἀπεκοιμήθη. Αἴφνης κάποιος τὸν ἤγγισε καὶ τοῦ εἶπε: Σή- κὠω καὶ φάγε. ὍὉ ᾿ἸἨλίας ἡ- γέρθη καὶ εἶδε πλησίον τῆς κεφαλῆς του κριθίνην πίτταν ψημένην καὶ δοχεῖον ὕδατος. Ἔφαγεν, ἔπιεν καὶ ἐκοιμήθη πάλιν. Ἔπειτα ὁ προφήτης Ἠλίας ἐθάδισε τεσσαράκοντα ἡμερονύκτια µέχρις ὅτου ἔ- φθασεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήθ. Απ ἐκεῖ ὁ Κύριος τὸν ἐκά- λεσε νὰ πορευθῇ τὴν ὁδὸν τῆς Δαμασκοῦ καὶ τοῦ ὑπέδειδε νὰ χρίσῃ προφήτην τὸν Ἐλισ- σαῖον. , Ὁλόκληρον τὴν ζωήν του κατηνάλωσε ὁ προφήτης η: λίας εἰς τὴν ὑπηρεσοίαν τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦτο καὶ ἡ προ- Ισευχή του εἰσηκούετο καὶ ἐ- (θαυματούργει. Τέλος ὁ Θεὸς τὸν ἐκάλεσε πλησίον του διά θαυμαστοῦ τρόπου. ᾿ἸἨἘΕνῷ ἐ: θάδιζε μαζὶ μὲ τὸν µαθητήν του Ἑλισσαῖον, πύρινον ἅρμα καὶ πύρινοι ἵπποι ἐχώρισαν τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ ὁ Ἠλίας ἀνελήφθη πρὸς τὰ ἆἄ- νω μετὰ ἀνεμοστροθίλου πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τοῦ οὐρανοῦ, εἰς τόπον ὅπου ὁ Θεὸς Ὑνωρί- ζει. ᾿Εκεῖ περιμένει τὴν δευ- τέραν παρουσίαν, ἵνα κατέλθῃ ἐν τῇ Υῇ. (Μαλαχ. 4, 2--6). ὍὉ προφήτης Ηλίας ὡς καὶ ὁ Ἐνὼχ δὲν ἀπέθανον. Οὗτοι εἶναι τύπος τῆς ἁναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπόδειξις τῆς μελλούσης ἀναστάσεως ἡμῶν. ἝἜκαστος ἄνθρωπος δύναται νὰ Εἔχῃ τὴν χάριν τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ προφήτης Ηλίας ἑὰν προσπαθήσῃ νὰ ἔχῃ τὴν ὑπα- κοήν, τὴν πίστην καὶ τὴν ἁγι- ότητα τὴν ὁποίαν εἶχεν ὁ μµέ- γας αὐτὸς προφήτης. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΡΜΕΙΙΣ ΤΙΣ ΟΧΗ ΝΕΟΝ. ΛΕΥΙΚΩΣΙΑΣ (56’ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ) Ἐργατικὸν Κατη- χητικόν, Κάπως ἀργότερα ἤρχισε τὴν λειτουργίαν του κάθε Τετάρτην 6ράδυ (στὶς ᾖ μ.μ.) τὸ ἐργατικὸν κατηχητι- κόν, Λίγα, πολὺ λίγα ἦσαν τὰ ἐργαζόμενα παιδιὰ ποὺ στὴν ἀρχὴν ἠἦλθαν νὰ ἀποτελέσουν τὸν πυρῆνα τοῦ κατηχητικοῦ αὐτοῦ. Όμως μὲ λίγην σχετι- κῶς προσπάθειαν 50 περίπου ἐργαζόμενα παιδιὰ ἤρχισαν νὰ παρακολουθοῦν τακτικἀ τὰς συγκεντρώσεις αὐτάς, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ νὰ ἀκούουν γιὰ πρώτην φορὰν διὰ τὴν Χριστιανικὴν ζωήν, καὶ σιγὰ -σιγὰ νὰ κερδίζωνται ψυχὲς διὰ τὸν Πύριον, Λέσχη. Γιὰ πρὠτην φο- ρὰν ἤρχισε νὰ λειτουργῇ ἡ Λέσχη τῆς ΟΧΕΝ. Εἰς τὸ ὡπό- γειον ὅπου ἄλλοτε ἐγίνοντο αἱ συγκεντρώσεις τῆς ΟΧΕΝ καὶ ἐπεκράτει ἡ ἠρεμία τῆς μελέτης τῆς 'ΑΥ, Γραφῆς, τώ- ρα ἀκούονται εὔθυμες φωνὲς ἀπὸ τοὺς νέους οἱ ὁποῖοι περ- νοῦν ἐκεῖ εὐχάριστα τὶς ἐλεύ- θερες ὢρές των. Χωρὶς πολλὰ µέσα, καὶ χωρὶς πολλὰ ἐφό- δια ἄρχισε τὴν Λλειτουργίαν της ἡ Λέσχη τῆς ΟΧΕΝ. ΄Η χαρὰ ὅμως τὴν ὁποίαν χαρί. ζει μὲ τὰ λίγα παιγνίδια της καὶ μὲ τὴν κλασσικὴν µουσι- κὴν ποὺ προσφέρει σ᾿ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ περάσουν τὶς ἐλεύθερες ὢρές τους εὐχάρι- στα ἀλλὰ καὶ σεμνὰ ἐγγυᾶ- ται τὴν πρὀοδό της. Μὲ τὸν θαθμιαῖον πλουτισμόν της μὲ τὰ ἀπαραίτητα µέσα ψυχαγω- γίας θὰ καταστήση δυνατὴν τὴν προσφορὰν μερικῶν εὐχά- ῥριστων ὠρῶν εἰς τοὺς νέους µας καὶ θά τοὺς δοηθήση νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ θεάµατα ἀμφιθόλου ἠθικῆς, ποὺ τόσους κινδύνους πολλὲς φορὲς ὑπο- κρύπτουν, Ἐκδρομαί. Ἡ ΟΧΕΝ Λευκώσίας διωργάνωσεν ἐφέ- τος δύο ἐκδρομάς, εἰς τὴν θε- ρινὴν κατασκήνωσιν τῶν Κα: τηχητικῶν Σχολείων ᾿Αρχιε- πισκοπῆς εἰς “Άγ, Μικόλαον τῆς ἈΣτέγης. Εἰς τὴν πρώτην ἐκδρομὴν ἔλαθαν µέρος 120 ἐργαζόμενα παιδιά. Εἰς τὴν ἐκδρομὴν αὐτὴν ἐδόθη ἡ εὖ- καιρία εἰς πολλά παιδιὰ νὰ ͵ Συνέχεια εἷς τὴν ν΄ σελίδα). :. κομμουνιστικὴν χώραν ὄπισθεν Αα’ | ἴσως μερικοὶ ἐκ τῶν ἀἆνα- υγνωστῶν µου διερωτηθοῦν: Ι«Τὶ δύναται νὰ γνωρίζῃ ἕνας | :᾿Αρχιεπίσκοπος περὶ Ιομµου- | (νισμοῦ» Όταν πρό τινος ὤμί- | (λουν περὶ Κομμουνισμοῦ, εἷς ἐκ τῶν ἀκροατῶν, ἡλικίας 520 ἱπερίπου ἐτῶν, μοῦ εἶπει «Θὰ ἔπρεπε νὰ διαθάσετε τὸν Κὰρλ Μὰρξ πρὶν ὁμιλήσετε περὶ, ΓΚομμουνισμοῦ». Τῷ ἁπάντη- σα: «Εδιάθασα τὸν Κάρλ! :Μὰρξ πρὶν γεννηθῆτε-. Ἓνθυ- | ἱμοῦμαι πολὺ καλὰ ὅταν, φοι-! ἱτητὴς ὢν πρὸ 60 περίπου ἐτῶν | 'εἶχον ἀγοράσει καὶ ἐδιάθαζα «Τὸ κεφάλαιον» τοῦ Κάρλ (Μάρξ, μοῦ εἶχε πεῖ ὁ καθηγη: τής µου: «Κύριε Γκάρμπετ, ἐτὶ χάνετε τόσον καιρὸν διαθά- «ζοντας ἕνα θιθλίον ἤδη ἀπηρ- Γχαιωμµένον» Λοιπὸν ἀκριθῶς ἐπειδὴ ἐδιάθασα τὸν Κὰρλ ᾿Μὰρξ εἶμαι εἰς θέσιν νὰ σᾶς [ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ θέματος. Γ Εταξίδευσα ὄπισθεν τοῦ Σιδηροὸ Παραπετάσµατος. Κατά τὸν πρῶτον παγκόσµιον πόλεμον ἐπεσκέφθην τὴν Ρω- Ισίαν καὶ τὴν Μόσχαν, ἔκτοτε δὲ µετέόθην εἰς µίαν ἄλλην ττοῦ Παραπετάσµατος. ἝἜπο- µένως ὁμιλῶ διὰ κάτι τὸ ὁ- ποῖον γνωρίζω, αὐτὰ δὲ τὰ ὁ- ποῖα λέγω ἠμπορῶ νὰ τὰ ἀπο-. δείξω εἴτε διὰ τῶν συνγραµ:| µάτων τῶν ἰδίων τῶν κοµµου- νιστῶν εἴτε ἐκ προσωπικῆς ἄν- τιλήψεως. . , ὍὉ Κομμουνισμὸς εἶναι σή- µερον ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τὸν ὁποῖον ή Χριστιανικὴ Ἔκ- κλησία ἀντεμετώπισε ποτέ. 'Ὁ Κομμουνισμὸς ἀντιτίθεται εἰς τὸν Χριστιανισμόν΄ ἀντιτίθεται πρὸς αὐτὸν θεωρητικῶς καὶ πρακτικῶς. Ὑφίστανται τέσσα- ρὲς θεμελιώδεις διαφοραὶ µε- ταξὺ Χριστιανισμοῦ καὶ Κομ- μουνισμοῦ, Κατὰ πρῶτον λόγον ὁ Χρι- στιανισμὸς εἶναι πνευµατικός' πιστεύει εἰς τὸν Θεόν’ πιστεύ- ει ὅτι ὁ κόσμος ἐπλάσθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πιστεύει ὅτι ὁ Θεὸς ἔστειλε τὸν υἱόν του, τὸν ᾽Τη- σοῦν Χριστόν, ἕνεκα τῆς µεγά- λης του ἀγάπης διὰ τὸν κό- σμον. ὍὉ Χριστιανισμὸς πιστεύει ὅ- τι ἡ παροῦσα ζωὴ ἀποτελεϊῖ µέ- ρος µόνον μιᾶς ἀπείρως µεγα- λυτέρας καὶ εὐρυτέρας ζωῆς. Ὁ Χριστιανὸς πιστεύει ὅτι ἀπὸ τὸν ἄλλον κόσμον ὁ Θεὸς μᾶς θοηθεῖ ἐὰν στραφῶμεν πρὸς αὐτὸν εἰς τὰς δοκιµασίας, δυ- σχερείας καὶ πειρασμούς µας. Ὁ Κομμουνισμὸς ἀρνεῖται ὅλα αὐτά' ὁ Ἰομμουνισμὸς λέγει ὅτι δὲν ὑπάρχει ὁ Θεός ὅτι οὐδὲν ὑφίσταται πέραν τῆς πα- | ρούσης ζωῆς' ὅτι δὲν ὑπάρχει Χριστὸς ὁ Σωὠτήρ' ὅτι ὁ ἄν- θρώπος οὐδεμίαν δύναται νὰ λάθῃ θοήθειαν πέραν τῶν ἵ- δίων αὑτοῦ πόρων. ὍὉ Κομμουνισμὸς εἶναι ἀπ ἄκρου εἰς ἄκρον ὑλιστικός. ᾽Ανασκοπῶν τὴν ἱστορίαν τοῦ κόσμου, ἐξηγεῖ τὰς ἐπελθού- [σας λόγῳ οἰκονομικῶν αἰτίων μεταθολὰς--εἰς τὸ σημεῖον δὲ τοῦτο ὀφείλω νὰ παραδεχθῶ ὅτι ὁ Κἀάρλ Μὰρξ ἀπέδωκε πολύτιμον προσοχὴν εἰς τὴν ἐπιρροὴν τὴν ὁποίαν ἡ πολιτι- κἡ οἰκονομία ἤσκησεν ἐπὶ τῆς Ἱστορίας--τὸ λάθος ὅμως τὸ ὁποῖον ἔκαμε καὶ τὸ ὁποῖον κάµνει σήμερον ὁ Κομμουνι- σμὸς εἶναι ὅτι πιστεύει ὅτι ὁ- λόκληρος ἡ ἱστορία δύναται νὰ ἐννοηθῇ καὶ ἑρμηνευθῇ διὰ µόνων τῶν οἰκονομικῶν ἐξελί- ξεων καὶ αἰτίων. Οὐδένα ἀφήνει χῶρον διὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ αὐθορμήτου καὶ ἐλευθέρου ἀνθρωπίνου νοῦ καὶ τῆς σκέψεως ἐπὶ τοῦ κό- σµου: οὐδένα χῶρον διὰ τά ἰδεώδη τὰ ὁποῖα ἑκάστοτε ἐνέπνευσαν τοὺς ἀνθρώπους. ὍὉ Κομμουνισμὸς θεωρεῖ τὴν θρησκείαν ὣς Φφενάκην, ὥς ψεῦδος, ὡς κάτι τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἀπορριφθῇ' ὁ δὲ ἀκραιφνὴς κομμουνιστής λέ- γει « Δέν ὑπάρχει Θεός' δὲν ΚΝΙ ΚΟΝΜΟΥΝΙΣΝΟΣ Τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρχιεπισκόπου Ὕσορκης Δρος ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΓΚΑΡΜΠΕΤ ἔχουν ἀξίαν, ἔχουν καὶ δικαιώ- µατα. Πολὺ συχνὰ ὁμιλοῦμεν περὶ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀν- θρώπων, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ διερωτώµεθα: «Διατὶ ἔχουν δικαιώµατα οἱ ἄνθρωποι- Ἡ Χριστιανικὴ ἀπάντησις είναι: Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν δικαιώµα- τα ἐπειδὴ εἶναι τέκνα τοῦ Θε- οὔ, ὁ δὲ Θεὸς θέλει νά χρησι- μοποιοῦν πλήρως τὰς ἵἱκανό- τητας τὰς ὁποίας τοὺς ἔδωκεν, τὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα τοὺς ἐδώρησεν' ἐφ᾽ ὅσον δὲ οἱ ἄν- θρωποι ἔχουν ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἔχουν ἐ- λευθερίαν ὥστε νὰ δύνανται νὰ ἀσκήσουν ἐλευθέρως τὰ χα- ρίσµατα ποὺ τοὺς ἔδώσεν ὁ Θεός. Όλοι ἡμεῖς πιστεύοµεν θαθέως καὶ μὲ πάθος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν. ᾿Εὰν ὅμως σᾶς ἐρωτήσουν: «Διατὶ πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἄν- θρωπος ἐλεύθερος-. τὶ θὰ ᾱ- παντήσετε Ἡ καλυτέρα ἁπάν- τησις ποὺ ἠμπορῶ νὰ δώσω εἶναι ὅτι εἴμεθα τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ’ ὅτι ὁ Θεὸς εὑρίσκει ᾱ- ξίαν ἐν ἡμῖν ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἔφερεν ἐδῶ διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ ὑπηρετήσωμεν Αὐτὸν καὶ τοὺς συνανθρώπους µας, δὲν δυνάµεθα δὲ νὰ πράξωµεν τοῦ: το ἄνευ Ελευθερίας. Τοῦτο εἶναι τὸ χριστιανικὸν δόγμα περὶ ᾿Ανθρώπου- ὅτι ὁ ἄνθρω- πος εἶναι τέκνον τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον καλεῖται νὰ ζήσῃ οὐ-, χὶ µόνον εἰς τὴν παροῦσαν ζω: ἦν ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν αἰωνιότη- τα. Συγκρίνατε τώρα τοῦτο μὲ τὰ κομμουνιστικἁἀ διδάγματα περὶ ᾿Ανθρώπου. Ὁ κομµουνι- στὴς διδάσκει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἰδίαν ἀξίαν' ὅτι ἀξί- ζει µόνον διὰ τὸ Κράτος. ᾿Εὰν τὸ Κράτος δέχεται νὰ τοῦ δώ- σῃ ἐλευθερίαν, δύναται νὰ πράξῃ τοῦτο, ὅπως δύναται νά τὴν ἀφαιρέσῃ ἀνὰά πᾶσαν στιγ- µήν. Ὁ Μαρξιστικὸς Κομμµου- νισμὸς ὁμιλεῖ κάποτε περὶ τοῦ νέου ἀνθρώπου, δὲν ἐννοεῖ ὅ- µως διὰ τοῦ ὅρου τούτου ἅτο- µα ὅπως σᾶς καὶ ὅπως ἐμὲ-- ἐννοεῖ τὸν ὢὠργανωμένον νέον ἄνθρωπον- ὁλόκληρον τὴν κοι- νότητα-- διδάσκει δὲ ὅτι τὸ ἄ- τοµον στερεῖται ἰδίων δικαιω- µάτων. Οὐδεμίαν ἔχει ἀξίαν, δύναται δὲ νὰ χρησιμοποιηθῇ ἢ νὰ τεθῇ ἐκποδών, κατὰ τὴν διάκρισιν τοῦ Κράτους. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἀπαντᾶται εἰς τὰς κομμουνιστικὰς χώρας µία νέ- α μορφὴ δουλείας. ᾿Ενομίζα- μεν, ὅταν ἤμην νεώτερος, ὅτι ἡ δουλεία εἶχε καταργηθῆ' ἐν τούτοις ἐπανῆλθεν ὑπὸ νέαν καὶ φοθερωτέραν µορφήν. Ὑπάρχουν σήμερον ἐν Ρω:- σίᾳ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται ὥς δοῦλοι ὑπάρχουν χῶραι διατελοῦσαι νῶν ὑπὸ κομμουνιστικὴν κυρι- αρχίαν, εἰς τὰς ὁποίας ἡ ἐθνι- κἡ οἰκονομία σώζεται ἀπὸ τὴν χρεωκοπίαν µόνον διὰ τῆς κα- ταναγκαστικῆς ἐργασίας είς τὴν ὁποίαν ὑποχρεοῦνται οἱ ἄνθρωποι. ᾽Ακούομεν κάποτε γὰ γίνεται λόγος περὶ τῆς νέ- ας ἐπιστήμης -- τῆς Κοινωνι- κῆς Χειρουργικῆς. Γνωρίζετε τὶ ἐννοοῦν μὲ τὸν ὅρον αὐτόν Κοινωνικὴ Χειρουργικἡ σηµαί- νει ὅτι δύνασθε νὰ µετακινή- σετε ὁλοκλήρους µάζας ἀν- θρώπων ἀπὸ τὰς ἑστίας των, ἐὰν τὸ Κράτος θεωρήσῃ ὅτι ἔχει συμφέρον νἁ τοὺς στείλῃ νὰ ἐργασθοῦν ἀλλοῦ' ὀλέπετε συνεπῶς ὅτι εἰς τὰ ὁλοκληρώ- τικἀ Κράτη δεκάδες χιλιάδων, ἐνίοτε ἑκατομμύρια, ἀνθρώ- πων ἐξετοπίσθησαν ἀπὸ τὰς ἑστίας των, ἐπειδὴ τοῦτο συ- νέφερεν εἰς τὸ Κράτος. Τὰ δι- καιώµατα τοῦ ἁτόμου ἀἄγνο- οῦνται τελείως, ἀπαντᾶται δὲ συνεπῶς σήμερον τὸ φοθερὸν καὶ ἀπάνθρωπον τοῦτο σύστη- μα τῶν στρατοπέδων ἀἄναγκα- στικῆς ἐργασίας εἰς τὴν Ρω- σίαν, ἐν Σιθηρίᾳ καὶ ἀλλαχοῦ, εἰς τὰ ὁποῖα ὑφίσταται νέα μορφὴ δουλείας. Παραδέχομαι ὅτι πολλάκις ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ὑπῆρξεν εἰς τὸ ὕψος τῶν διδαγµάτων του περὶ ἀνθρω- ὑπάρχει Χριστός, οὔτε µέλλου- | σα ζωή, οὔτε ὀοήθεια ἀπὸ τὸ ὑπερπέραν. Τὰ πάντα ἔγκειν- ται εἰς τὴν ζωὴν αὐτὴν καὶ εἰς ὅσα αὕτη προσφέρει» Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη θεμελιώδης δια- φορὰ μεταξὺ Κομμουνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Δευτέρα θεμελιώδης διαφο- ρὰ ἀφορᾶᾷ εἰς τὸν ἄνθρωπον. Συχνάκις εἰς τὴν Βίθλον--εἰς τοὺς Ψαλμοὺς--ἐμφανίζεται τὸ ἐρώτημα: «Τὶ εἶναι ὁ ἄνθρω- πος» Βομίζώ ὅτι θεωροῦμεν φυσικὸν νὰ ὑπάρχωμεν. δὲν λαμθάνομεν τὸν κόπον νά σκε- φθῶμεν καὶ διερωτηθῶμεν: «Τὶ εἶναι εἰς τὴν πραγµατικό- τητα ὁ ἄνθρωπος:» Οἱ φιλό- σοφοι ἐπεχείρησαν κατὰ και- ροὺς νὰ ἁπαντήσουν εἰς τὸ ἑ- ρώτημα. Ὑπάρχουν σήμερον δύο µεγάλαι ἀπαντήσεις εἰς τὸ ἐρώτῆμα τοῦτο. Ἡ χριστια- νικὴ ἀπάντησις--δεδοµένου ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ τῶν πάντων πα- τήρ, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. “Ο- λοι οἱ ἄνθρωποι καλοῦνται ἐ- Ιδῶ νὰ ὑπηρετήσουν τὸν Θεὸν εκαὶ τοὺς συνανθρώπους των, ἐφ᾽ ὅσον δὲ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πίνης ἀξίας καὶ δικαιωμάτων. Ἠμεῖς οἵ χριστιανοὶ πρέπει νὰ αἰσχυνώμεθα ἁἀνασκοποῦντες τὸ παρελθὸν καὶ θλέποντες ὅ- τι ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν δὲν κατωρθώσαµεν νὰ ἀρθῶμεν εἰς τὸ ὕψος τῶν διδαγµάτων ἐκείνων' ὅσον ὅμως καὶ ἂν ἔ- σφαλαν ὥρισμένοι Χριστιανοί, τὰ διδάγµατα παραμένουν τὰ αὐτὰ- ὅτι κάθε ἄνθρωπος, ἆ- νεξαρτήτως τάξεως καὶ χρώ- µατος, ἔχει ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ συνεπῶς ἔχει δικαι- ώματα καὶ ἑπομένως τὸ δικαί- ωµα τῆς Ελευθερίας: Τοῦτο δὲ εἶναι ἀκριθῶς ἐκεῖνο τὸ ὁ- ποῖον ἀρνεῖται ὁ Κομμµουνι- σµός, ὁ ὁποῖος μεταχειρίζεται τὰ ἀνθρώπινα ὄντα ὡς ἁπλᾶ ρομπότ, δυνάµενα νὰ χρησιµο- ποιηθοῦν κατὰ τὴν ἀρέσκειαν τοῦ Κράτους. ᾿Ἔρχομαι τώρα εἰς μίαν τρίτην διαφοράν. Ὁ Χριστια γισμὸς διδάσκει ὅτι ὑπεράνω ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων νόμων ὑπάρχει ὁ Θεῖος Νόμος -- ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ θασιλεὺς ὁ 6α- σιλεύων ὑπεράνω ἐθνῶν καὶ ἀτόμων' ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ἕνα Ἡόμον -- Νόμον δικαιοσύνης κούουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὁ- [καὶ τῶν ἀτόμων. Ὁ Κομµµου- νισμὸς λέγει: «Οτιδήποτε ἐ- εξυπηρετεῖ τὸ Κράτος εἶναι ὁρ- :θόν: ὅ,τι δύναται νὰ δλάψῃ τὸ Γ Κράτος εἶναι ἐσφαλμένον-. .Κατὰ τοὺς κομμούυνιστάς, εἶναι ᾿ἀπολύτως ὀρθὸν νὰ ψεύδων- ται καὶ νὰ ἐξαπατοῦν, καὶ ἀληθείας καὶ ἐλέους -- εἰς |ὁποῖον εἶναι διὰ τὸν κοµµου- τὸν ὁποῖον ὀφείλουν νὰ ὕὑπα- πουδήποτε καὶ ἂν εὑρίσκώνται /Ιἐσφαλμένον, ἐὰν ἐν τῷ µετα- ἢ ζοῦν, Εἶναι ἕνας αἰώνιος, ᾱ- ναλλοίωτος Νόμος -- ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ διέπῃ τὴν διαγωγἠν τῶν ἐθνῶν ἐὰν | Ιτοῦτο πρόκειται νὰ ἐἔξυπηρε- τήσῃ τὸ Κράτος. Ὁ Ιομµου- νισμὸς ἀλλάσει τοὺς νόµους του περὶ δικαίου καὶ ἀδίκου ἆ- ναλόγως τῶν κατὰ τὴν γνώ- µην του ἀναγκῶν καὶ πολιτι- κῆς τοῦ Κράτους: ἐκεῖνο τὸ αἱ, ὀρθὸν τὴν µίαν ἡμέραν, µετά μερικὰς ἡμέρας γίνεται ΙΣὺ ἡ πολιτικὴ τοῦ Κράτους [ἤλλαξεν' ὁ δὲ κομμουνιστής :θεωρεῖ ὅτι τὸ Κράτος ἔχει τὴν ἱτελευταίαν λέξιν προκειµένου ἱπερὶ δικαίου καὶ ἀδίκου. Δὲν | παραδέχεται ὅτι ὑπεράνω Ιπρατῶν καὶ ᾿Εθνῶν ὑπάρχει .ὁ γόµος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐξου- ἰσία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ὅλων τῶν ἀν- .θρώπων. (2ΥΝΒΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΑΠΟΛΟΤΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ἡ ωρί η- υ ας υ- ο ῦ Ο--ό ) 6 ο ϱ νὺπ 6)” 6 .ς. µ Χ ω ατῆςδὃ ί τῶνφψ τ Θεοῦ. Οἱ ὑποστηρίζοντες τὴν θε- ρίαν ταύτην διετύπωσαν τὴν πρότασιν εἰς τὴν ἐρώτησιν «τὶς ὁ δημιουργὸς τῆς ψυχῆς», ὅτι αἰτία καὶ ἀρχὴ εἶναι αὖ- τὸς ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐξακο- λουθεῖ νὰ δημµιουργῇ ψυχὰς καὶ μετὰ τὴν ἱστορικὴν δηµι- ουργίαν τὴν ἐν τῷ θιθλίῷῳ τῆς Γενέσεως µπεριεχομένην. Βεθαίως ὁ δημιουργός, κυ- θερνήτης καὶ συντηρητὴς τοῦ κόσμου δὲν εἶναι ἀμέτοχος κά- θε µεταθολῆς, ἀνασχηματίσε- ως, ἐξελίξεως καὶ δηµιουργί- ας τῆς ὑλικῆς, ἐν προκειµένῳ, φύσεως, ὡς καὶ ἡ Δογματικὴ διαλαμόθάνει ἐν τῷ οἰκείῳ κε- φαλαίῷ. ᾽Αλλὰ τοῦτο διαφέ- ρει ἀπὸ τὸν ἰσχυρισμόν, ὅτι µόνον Οὗτος εἶναι ὁ δηµιουρ- ρες καθ) ὁλοκληρίαν δὲν συµ- μετέχουν εἰς τὴν µετάδοσιν τῆς ζωτικῆς πνευματικῆς δυ- νάµεως ἐν τῷ ἀνθρώπῳ, τῆς ψυχῆς, Κατὰ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ἐν λόγῳ θεωρίας ἡ ἰδέα αὕτη ὑποφώσκει ἐν τοῖς ᾽Α- ριθμοῖς ἔνθα ὁ Μωῦσῆς καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ᾽Ααρὼν ὁμο- λογοῦν τὸν Θεὸν ὡς «Θεὸν τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκὸς» (16.22). Έτεροι δὲ μὴ. ἀρκούμενοι εἰς τὸ χωρίον τοῦτο προσάγουν καὶ ἑτέραν ἀπόδειξιν ἐκ τῶν Μακκαθαί- ων: «Τοιγαροῦν ὁ τοῦ κόσμου κτίστης, ὁ πλάσας ἀνθρώπου γένεσιν καὶ πάντων ἐξευρὼν γένεσιν καὶ τὸ πνεύμα καὶ τὴν ζωὴν ὑμῖν πάλιν ἀποδώσει μετ᾽ ἐλέους, ὡς οὖν ὑπερορᾶ- τε ἑαυτοὺς διὰ τοὺς αὐτοῦ γόµους» (7,23). Πάντως κατὰ τὴν «δηµιουρ- 'γίαν τῶν ψυχῶν ὑπὸ τοῦ Θε- οὗ» παραμένει ὄντως ἄλυτον τὸ περὶ προπατορικοῦ ἅμαρ- τήµατος δόγµα τῆς ἡμετέρας πίστεως. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο οἱ θιασῶται καὶ ὑποστηρικταὶ τῆς ἐν λόγῳ θεωρίας παραµέ- νουν ἄφωνοι μὴ δυνάµενοι νὰ λύσουν τὴν σιωπὴν διὰ μιᾶς ἔστω καὶ μὴ ἀπολύτου ἄπαν- Ἰτήσεως. Ἡ ἀποδοχὴ τῆς θεω- ρίας ταύτης δημιουργεῖ ἆρκε- τὰ δογµατικἀἁ προθλήματα, Γοἷον ὁ νηπιοθαπτισμὸς κ-ᾱ. Ἡ ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας ἡ ἐκ τῆς προπατορικῆς παραθάσε- ως ἀπορρέουσα καὶ ὑπάρχου- σα καὶ ἡ διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ θαπτίσματος ἀπαλειφομέ- γη, παραμένει πράγματι αδια- νόητος. Ποῦ εὑρέθη ἡ ἁἅμαρ- τία Πόθεν προῇῆλθεν Ἐκ τοῦ Θεοῦ Απαγε. Ἡ ἐνοχὴ αὔὕ- τη, ἐπὶ τῇ θάσει τῆς θεωρίας τῆς κληρονομµικότητος, προέρ- χεται ἐκ τῆς παρακοῆς τοῦ σα ἐν τῇ ψυχῃ τοῦ ἀνθρώπου ὡς διὰ πεπυρακτωµένου σιδή- ρου. προσέτι ἡ οοπορἰδοεη/ία, ἡ μετὰ τὸ θάπτισμα ἐφάμαρ- τος ροπή, παραμένει µετέω- ρος, δεκτῆς γενομένης τῆς ϐε- ωρίας ταύτης. Εἶναι γεγονὸς ὅτι κάθε ϐ6ε- ωρία ἔχει καὶ τοὺς ὑπέρ, ἆλ- λὰ καὶ τοὺς ἀντιτιθεμένους, τοὺς προσπαθοῦντας νὰ ἀἆνα- τρέψουν, ὅτι οἱ εἰσηγηταὶ κα- τόπιν κοπιώδους πολλάκις ἐρ- γασίας ἔφεραν εἰς φῶς. Δὲν ἀνήκομεν εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην, οὔτε μᾶς ἐπιτρέπεται ἄκομη νὰ ἀποφαινώμεθα τό- σον αὐθεντικῶς ἐπὶ τοσούτων σοθαρῶν θεμάτων, οἷα τὰ προκείµενα. Απλῶς παραθέ- τοµεν ἑκατέρας τὰς γνώμας, σαφεῖς καὶ κατηγορηµατικάς, διὰ νὰ κρίνῃ ἕκαστος νηφάλι- ίος µελετητὴς τὴν ὀρθότητα |ἑκάστης γνώμης, Προχωροῦντες, μὲ τὸ πνεῦ- μα τοῦτο, εἰς τὴν ἐξέτασιν τῆς εἰρημένης θεωρίας παραθέτο- μεν καὶ ἕτερα ἐπιχειρήματα τῶν ἐχομένων τῆς γνώμης ταύ- της Πατέρων, ἐκ τῶν ποιητι- κῶν τώρα θιθλίων τῆς Παλαι- ἃς Διαθήκης, πρὸς κατάδει- ἒιν, κατ’ αὐτούς, τῆς ἀληθεί- ας. Ὁ προφήτης Δαυίδ ἆπο- τελεῖ δι’ αὐτοὺς ἀσφαλὲς τεκ- µήριον «Ὁ πλάσας κατὰ µὀ- νας τὰς καρδίας αὐτῶν, ὁ ου- νιες πάντα τὰ ἔργα αὐτῶν. (Φαλμ. 32,15). Διὰ τὸ ὑπ ὅ- Ψει θέµα ἐξ ἴσου αὐθεντικῶς ὁμιλεῖ καὶ ὁ ᾿Ιὼ6 εἰς τὸ φερώ- νομον θιθλίον του: «Ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ) ἐμοί, ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξε µου το πνεῦμα» (10,12) ὡς καὶ ἐν 394 «Πνεῦμα Θεῖον τὸ ποιῆ- ἵ ΙΝ) ΤΙ ΙΙ ΤΗ) Τοῦ. κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου γὸς τῆς ψυχῆς, οἱ δὲ γεννήτο- | «πρώτου ᾿Αδάμ», ἀποτυπωθεῖ- | ΙΒΙΒΛΙΟΚΕΙΣΙΑ Μητροπολίτου Δράμας Φιλίπ- που: Η διακονία µου ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Γρεβενῶν, σελ. 196, ᾿Αθῆναι 196509. Βὶς χυμφὸν τεῦχος ἐξ 195 σε- λίδων ὁ Ἀεθ. Μητροπολίτης Δρά- µας κ. Φίμαπος περιγράφει τὴν δρᾶσιν του ὡς Ἀητροπολίτου Ἐοε- θενῶν. Ὡς ἐμφαίνεται ἐν τοῦ τεῦ- Γχους τούτου κατὰ τὴν ἑπταετῆ δι- αποίµαναιν τῆς ΑΙητουπόλεως Τοε- θενῶν ὁ Νεθασμιώτατυος ΑΙητροπυ- Μίτης Δράμας κ. Φίμαπυς ἀγέπτυ- ξε αλονσίαν καὶ πολυσχιδῆ δρᾶ- σιν. λ{ετὰ τὸν ποόλυγον. ὃ Ἠεῦ. συγγραςεὖς, ἐκθέτει τὰ τῆς ἐκλο- γῆς του ὡς Μητροπολίτου Γρεῦε- νῶν, τὰ τῆς πρώτης ἐπαφῆς του μὲ τὸν λαὺν τῆς Μητροπολιτικῆς περιφευείας τον μαὶ τὴν γνῶσιν τῶν απωυοθλημάτων τὰ ὑποῖα ἅπη- σχόλουν τὸ ποίαγιόν του. κο σάν µε, πνοὴ δὲ Παντοκράτο- ρος ἡ διδάσκουσά µε». ᾿Εκτὸς τῶν ἀνωτέρω, ἡ ἐν λόγῳ θεωρία, ἀπεπειράθη νά | Ἱ / ' | { λοάθως ἐκθέτει τὴν δραστηριότη- τα τὴν ὁποίαν ἐπέδειξε διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν χωρίων τῆς ἑπαρχίας του, τὰ ὑπυῖα κατεστρά- 4 ἠσαν κατὰ τὴν διάρχειαν τῆς κα- τοχῆς καὶ τα συμμυριτοπολέμου, τὴν ἀνοινοδόμησιν τοῦ. Μ{ητοοπολι- τιχοῦ. Μεγάρου, τὴν ἀνάπτυξιν Γστηριχθή καὶ ἐπὶ τοῦ «μεγα- Ἰλοφωνοτάτου τῶν προφητῶν», Ιετοῦ εὐαγγελιστοῦ προφήτου:.͵ 'Ἡσαϊΐου. Παρουσιάζεται ἐκεῖ Γ (57,16) ὁ Ύψιστος ἐν ὄψη-] ἱλοῖς κατοικῶν, ὁ Άγιος λέ-΄ Ὕγων τὰ ἑξῆς: «Οὐκ εἰς τὸν αἰῶνα ἐκδικήσω ὑμᾶς, οὐδὲ (διαπαντὸς ὀργισθήσομαι ὑμῖν: [πνεῦμα γὰρ παρ᾽ ἐμοῦ ἐξελεύ- ἴσεται καὶ πνοὴν πᾶσαν ἐγὼ (ἐποίησα». Καὶ ὁ ᾿Απόστολος τῶν ᾿Εθνῶν φἑρεται ὑπὸ τῶν Ιὑποστηρικτῶν τοῦ Οτεαἱατιὶς- πημς, ὡς λέγεται λατινιστὶ ἡ Ιθεωρία αὕτη, ὡς παραθέτων ἰδέας προσεγγιζούσας πρὸς τὴν θεωρίαν ταύτην. Κατὰ τὴν ἐν ᾿Αθήναις δηµηγορίαν τού ἐπὶ τοῦ ᾿Αρείου Πάγου, ὁ Απ. Παῦλος εἶπε μεταξὺ ἄλλων πε- ρἱ τοῦ Θεοῦ ὅτι «..οὐδὲ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρώπων θεραπεύεται προσδεόµενός τινος, αὐτὸς δι- δοὺς πᾶσι ζωὴν καὶ πνοὴν καὶ τὰ πάντα» (Πράξ. 17,25). Καὶ κατὰ τὸν συγγραφέα τῆς πρὸς Ἑδραίους ἐπιστολῆς φέρεται ὁ Θεὸς ὡς πατὴρ τῶν πνευ- µάτων: «Εἶτα τοὺς μὲν τῆς σαρκὸς ἡμῶν πατέρας εἴχο- μεν παιδευτὰς καὶ ἐντρεπόμε- θα οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑποτα- γησόµεθα τῷ Πατρὶ τῶν πνευ- µάτων καὶ ζήσομεν» (12.9). Ὑπέρμαχος τοῦ Οτεαίίατιίς- ππὰς καὶ ὁ Λατῖνος συγγρα- φεὺς Λούκιος Λακτάντιος, προσωπικὸς Φίλος τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, διετύπωσε τὰς ἀπόψεις του περὶ τοῦ θέµατος τούτου ἐν τῷ συγγράµµατι του Ὦοθ ορ]1σοἳο Ὠδθί. ᾿Απευθυνό- µενος εἰς τὸν φιλόσοφον Δη- ι(μητριανὸν ἀναιρεῖ τὰς Φιλο- Ισοφικάς του δόξας περὶ Θεοῦ, ζωῆς καὶ ἀνθρώπου. ᾿Εξαίρει τὴν θείαν πλάσιν τοῦ ἀνθρώ- που καὶ περιγράφει τὸ λεπτε- πίλεπτον τοῦ ἀνθρωπίνου ὁρ- γανισμοῦ. Εἰς τὸ ὅλον ἔργον εἶναι ἐγκατεσπαρμένη ἡ ἰδέα τῆς δημιουργίας τῶν ψυχῶν Ἄ- πὸ τοῦ Θεοῦ ἰδίως εἰς τὸ κε- φάλαιον τῆς σχέσεως τοῦ σώ- µατος πρὸς τὴν ψυχήν. Μέχρι τῆς στιγμῆς παραμέ- νει ὣς ἕν θεολογούµενον ζή- τηµα. Ὑπὲρ τοῦ Οτεβαηῖς- ΥΗ16 δύναται νὰ προσαχθῇ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι οὐδέποτε κα- τεδικάσθη ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησί- ας ἐπισήμως. Οὐῦδεμία ὅμως Εκκλησία, οὐδέποτε, ἔνεστερ- νίσθη τὴν ἄποψιν ταύτην ὡς αὐθεντικὴν τῆς Χριστιανικῆς Θεολογίας. Μόνον ἐν τῇ Ρω- µαιοκαθολικῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἐζη- τήθη νὰ στηριχθῃ ἀνεπιτυχῶς τὸ ἐπ᾽ ἐσχάτως θεσπισθὲν δόγ- μα τῆς ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Θεοτόκου. Ἡ ψυχἠὴ τῆς Θεοτόκου, κατὰ τοὺς ρωμαιο- καθολικοὺς Θεολόγους, ἐδη- µιουργήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κα- θαρὰ καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶναι ἄσπιλος. Η θέσις ἡμῶν τῶν ᾿Ορθοδόξων εἶναι ἐντελῶς γνωστή, ὥστε νὰ περιττεύῃ κάθε ἄλλο σχόλιον. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ἐκ τοῦ συνδυασμοῦ τῆς θεωρίας τῆς δημιουργίας τῶν ψυχῶν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ (ἀσχέτου πρὸς τὸ ἀναφερθὲν δόγµα τῆς ἀσπίλου: συλλήψεως τῆς Θεοτόκου) µε- τὰ τῆς θεωρίας τῆς µεταφυ- τεύσεως, περὶ τῆς ὁποίας θὰ διαλάόωμεν κατωτέρω, ἔμφα- νίζεται µία τρίτη ἄποψις ἡ σήμερον κατὰ τὸ μᾶλλον ῥἡἤ ἧττον παραδεκτὴ ὑπὸ τῶν ἛἜ- πιστηµόνων. Περαίνων τὴν ἐξέτασιν τῆς ὑπ ὄψει θεωρίας ἀναφέρω καὶ ταῦτα: ᾿Εκτὸς τῆς ἀνωτέρω µνηµονευθείσης ἀδυναμίας τοῦ Οτεααηῖδπιας νὰ ἐξηγήσῃ το προπατορικὸὀν ἁμάρτημα καὶ ἕτερα ἐξ ἴσου σοθαρὰ προθλήµατα παραμένουν ἅλυ- τα διὰ τῆς ἀποδοχῆς τῆς «δη- µιουργίας τῶν ψυχῶν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ». Αἱ πνευματικαὶ ὁμοιό- τητες τῶν τέκνων πρὸς τοὺς γεννήτορας εἶναι ἀνεξήγητοι. Η Βιολογία καὶ Ψυχολογία ρίπτει ἀρκετὸν φῶς εἰς τὸ θέ- μα τοῦτο. Ιαὶ ἕτερον ἠθικὸν ζήτημα σχετικὸν πρὸς τὴν εἰρηµένην θεωρίαν: Εἶναι δυ- νατὸν ὁ Θεὸς νὰ συμμετέχῃ εἰς τὰς ἀθεμίτους µίξεις καὶ συλλήψεις Πάντα ταῦτα μαρτυροῦν πε- ρι τῶν ἀτελειῶν τῆς θεωρίας ἑτῆς δημιουργίας τῶν ψυχῶν υπο τοῦ Θεοῦ.. Ἡ μονομερὴς ἀποδοχὴ της δημιουργεῖ ἀρ- κετο προθλήματα. γαὶ απρόρδυον τυῦ. παιδικοῦ. σταΏ- μοῦς τῆς Οἰκοκυοικῆς Σχολῆς. τὴν ἴδρυσιν ἑστίας τοῦ ΠΙΚΗΑ κα ἰατρείοι.. τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ἠθνικοῦ. Οἰκυτουφείου. ᾿Αρρένων Γυεθενῶνι τοῦ. Νοσοκομείου. Τρε- δενῶν, τυῦ Γ ὐμνασίουν τὴν διοσγά- γὠωσιν μαητικῶν αυσσιτίων, τὴν ἀνυικυδόμησιν τῆς Μονῆς τῆς 7ά- ὄρυδας καὶ τῶν ἱεοῶν ναῶν των χωυίων τῆς ἐἑπαυχίας. Εΐναι ἅξιος ποάγματι συγχα- ρητηορίων. διὰ τὴν τόσην μεγάλην ὁρᾷᾶσίν του ὃ 5δε6, Ἀητοοπολίτης Δυάμας κ. Φίλιππος. Πρωτοπρεσθ. Ιωάννου Ῥάμ- Φου: λΜνῆμαι Σ εισμῶν. σελ. 80. ᾿Αθῆναι 1965. “ο. αἰδεσιμολογιώτατος 1Τρωτο- πρεσθύτερος κ. Ιωάννης Ῥάμφος, γνωστὸς ἰδίᾳ ἐκ τῶν Αγιολογι- κῶν μµελετημάτων τοῦ, τὰ ὑποῖα εἶναι καρπὺὸς δαφψιλοῦς ἐρεήνης τῆς Ἁγιολογίας τῆς ᾿Ορὺοδόξου Ἐκκλησίας, εἲς τὸ μετὰ τκχεῖρας τεῦχος ἐρευνᾶ τὰς µνήµας σεισαῶν εἲς τὺ ἑορτολόγιον τῆς ᾿Εκκλησίας μας, Ἶν ὅλῳ ἐν τοῖς ἐν χρήσει ελ]ηναίοις» καὶ τῷ Σνυναξαρίῳ τῆς Ἐκκλησίας Ἐωνσταντινουπό- λεως ἀναφέρονται Ἱ σεισμοί, Ὁ αἰδεσιμολογιώτατος Ἱρωτοπρεσδύ- τερος κ. ᾿Ἰωάννης ἐκθέτει τὰ τῶν σεισιῶν τούτων ἐπὶ τῇ θάσει τῶν πηγῶν ἓν τέλει δὲ παραθέτει «ᾱ- χολουθίαν Ἱχετήριον Ἱαὶ εὖχαρι- στήριον εἰς ἀνάμνησιν τῶν ἐν ἔτει 1958. γενοµένων σεισμῶν εἷς τὰς Τογίους νήσους Κεφαλληνίαν, 7ά- κυνθον γαὶ Ἰθάκην» ποιηθεῖσαν ὑπὸ τοῦ μοναχοῦ Γερασίμου 31ι- κραγιαννίτου, Ἡ µελέτη ἐδημοσιεύθη τὸ πρῶ- τον. εἰς τὸν τιμητικὸν τόµον ἐπὶ τῷ ᾿Τωθηλαίτῳ τοῦ καθηγητοῦ κ. ἑἉμίικα. ᾿Αλιθιξάτου ἐκεῖθεν δὲ ἐγένετο ἀνατύπωσις. ΕΒετπί νοη Ηεϊΐσειες: ώρα τῆς ᾿Ενανθρωπιήσεως, σελ. 4δ, ᾿Αθῆναι 1956. Τὸ παρὸν ἔργον τοῦ Ῥετηῖ νοη Ἠείςεί6τ, ἑνὺὸς τῶν ἀξιολο- γοτέρων ζώντων ληοοικῶν, δραμα- τικῶν, πεξογράφων καὶ δοχιµιο- γράφων συγγραφέων καὶ ἴδεοκρα- τικῶν. στοχαστῶν τῆς συγχρόνου Γερμανίας, εἶναι αἰσθητιχὸν καὶ οἰκοδομητικὸν ποιτικὺν δοχίµιον ἐπὶ τοῦ, ἀξιολόγου γερμανικοῦ ἆρ- χαϊκοῦ θρησκευτικοῦ ποιήµατος «Ταυρ]εῖπ Ὑνῳθίδδ (κάτασπρο περιστέρι). Τὸ ποίηµα αὐτὸ τὺ ὃ- ποῖον ἀναλύεται κριτικῶς καὶ αἰ- σθητικῶς, ἀποτελεῖται ἓκ πέντε στροφῶν ἐκ τῶν ὁποίων αἳ τέσσα- ρες πρῶται ἀναφέρονται εἰς τὸν Εὐαγγελισμὺὸν τῆς Θεοτόνου καὶ ἡ πέµπτη εἲς τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου «ποὺ σὰ Θεοῦ γυιὺς ἁλπ- θινὺς ἔσωσε τοὺς ἀνθρώπους ὕ- λους». Τὸ ἔργο µετέφρασεν εἰς τὴν ἨἙλληνικὴν ὃ κ. Μιχ. Γ. 1Γούρικας. 1. Π. Κουτσοχέρα: 'Ο Δεῖπνος τῆς Βηθανίας, σελ. 66. ᾽4- θῆναι 1959. Τὸ παρὺν ἔργον τοῦ γγωστοῦ πυιητοῦ αχ. 1. Π. Κουτσοχέρα, εἶναι μιὰ ποιητικἡ σύνθεσις εἲς τὴν ὁποίαν λαμθάνων οὗτος ἄφορ- μὴν ἀπὸ τὸ δεῖπνον τὺ ὑποῖον παρέύεσαν εἰς τὸν ᾿]ησοῦν ὁ Λά- τάφος καὶ αἱ ἁδελφαί του χαθὼς καὶ τὰ διαδραµατισθέντα ἐκεῖ ᾱ- γαφέρεται «σὲ μερικὰ ἀπὸ τὰ θα- σικὰ σημεῖα τοῦ κηρύγματος τοῦ ἈΝαξωραίου, ὅπως καὶ σὲ τέτοιες ἠθικὲς ἀξίες τοῦ πανανθρώπιγου : : χώρου». Ακόμη, ὅπως συνεχίζει λέγων ὁ ἴδιος «μοῦ δίνεται καὶ ἡ εὐκαιρία νὰ, διαδηλώσω τὸ πι- στεύω μου. πρὸς τὴν εὐαιαθησία καὶ τὴν προσφορά τῆς γυναίκας μὲ τὸ κεντητὸ, λευκό, φαρδύ, κα- λόδεχτο τραπεξοκάλυμµα τῆς Μάρ- δας, καὶ τὸ μυρογιάλι τῆς Ἀ]αρίας, τὸ ὑλόγιομο ἀπὰ μύρο νάρδου καὶ ἀπὸ φέγγος τῶν λόγων τοῦ Τη- σοῦ. Ας εἶναι τοῦτο ἕνα ἐλάχι- στα χυέυς πρὺς τὶς γυναῖχες κάθε τόπου, κάθε τρόπυυ, χάθε χρόνου, κάδε δάχκονου, χάῦε πόνου», ϱὉ. Δεΐανος τῆς Βηδανίας» µετεδόθη τὴν Κυριακὴν τῶν Βαϊ- Ων, 96 Απριλίου. 19609 ἀπὸ τοῦ ᾿Εθνικοῦ. ἹΤοογοάμματος τοὰ Ῥα- (Συνεχίζεται) διοφωγικοῦ. Φταθμοῦ Αθηνών,