Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-09-15

ΠΡΛΓΜΛΤΟΠ(ΙΕΙΤΝΙ ΤΠ, ΕΤΣ ΣΣΚΕΨΙΣ ΡΘΟΛΟ:ΙΝ ΚΙ ΡΗΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΩΝ ΘΕΟΛΟΓΠΝ 'Ο ραδιοσταθμὺς τοῦ Πατικανοῦ, ἠνήγγειλεν ὅτι τὸ προσεχὲς ἔτος θὰ συνέλθη εἲς Βενετίαν θεολογικὺν συνέδριον καθολικῶν καὶ ὀυδοδά- ων, καὶ ὑπέμνησε παρυµοί- αν συνάντησιν πφανµατοποιη- δεῖσαν εἷἲς Ῥόδον τὴν δίην Αὐγούστου καὶ ποροσέὔεσεν ῥὅ- τι «ἐπιθάλλετι ὅπως ἡἩἡ σν- γάντησις αὐτὴ προθληθή εἲς τὰς πραγιατιλάς της διαστάσεις, ποο- πειμένου νὰ ἀποφευχθῆ ἡ ὅδηµι- ουργία προώρων ἐλπίδων ἢ καὶ παρεξηγήσεωγ, αἱ ὁποῖαι δὰ καθί- στων περισσότερον δυσχερεῖς τὰς μεταγεγεστέρας συνομιλίας». 'Ὁ ἐκφωνητὴς ἐξέδεσεν ἓν συ- γεχείᾳ ἓν γενιχαῖς γοαμμαῖς τὴν ἔννοιαν καὶ τοὺς ἀντικειμεν χοὺς σκοποὺς τοῦ παγκοσμίου συμθονλί. οὗ καὶ ἀναφέρει ὅτι ἡ καθολικὴ ἐκκλησία, μµολονύτι δὲν συμμετέχει εἰς τὸ συμδούλιον, ἐν τούτοις «πα- ρηχολούθησε πάντοτε μὲ ἐνδιαφέ- ϱον τὰς καταδαλλομένας πφοσπα- θεας ποὺς ἁπακατάστασιν τῆς ᾱ- πολεσδείσης ἑνύτητο-. Τὸ πραγµια- τοποιηδὲν ἐν Ῥόδῳ θῆμα ὑπὸ τῶν παρατηρητῶν τῆς καθολικῆς ἔνκλη, σίας, προσέθεσεν ὁ ἐκφωνητής, οὗ- δὲν τὸ ἀσύνηθες παρουσιάζει δεδο. µένου ὅτι οὗτοι εἶναι εἰδικοὶ εἲς τὸ ἐπίμαχον ποόθληµα καὶ ἡ ὅρα- στηριότης των εἰς τὺν τοµέα αὐ- τὸν. ἐνισχύεται ὑπὸ τῆς αγίας Ἔδρας». Περαιτέρω, ὑπεμνήσθη ἡ δήλω- σις τοῦ καρδιναλίου Τισερὰν πε- οἱ τῆς ἀνάγκης «ἀδελφικῶν συ- ναντήσεων» καὶ «πολλαπλῶν ἐπα- φῶν» μεταξὺ καθολικῶν καὶ λοι- πῶν αριστιανῶν καὶ ἐν συνεχείᾳ ὃ ἐνφωνητὴς ἐτόνισε: «ἰκατανυεῖ- ται ἄλλωστε τὺ γεγονὸς ὅτι ἡ κα: δολικὴ ἐχκλησία, µαλονότι ἐνδαο. ρύνει τοὺς εἰδικοὺς αὐτοὺς νὰ ἄν- ταλλάσαουν ἀπόψεις μὲ τοὺς ἐκ- προσώπους τῆς ὀσθοδοξίας, οὐδύ- λως προσδ:δει εἰς τὰς συναντήσεις ἐπίωημον. χαραντῆρα. Αὶ συσκέ ψεις τοῦ εἴδους αὐτοῦ εἶναι ἕξαι. ρετικῶς χοήσιµοι χατὰ τὴν παροῦ- σαν διερευνητικὴν φάσιν τοῦ πρυ- θλήµατος. Αν. ἐξελιχθοῦν εὐνυῖ- κχῶς, ἡ Αγία Έδρα θὰ δυνηθῆ νὰ ἀκολουθήση γνωστὴν ὑδόν, Ἡ ὁποία θὰ ἔχη ἤδη ἐκκαδαρισθῆ. Ῥὸ συνέδοιον τῆς Βενετίας δὰ ἄπυ τελέση ἐπανάληψιν τῶν συγιλ- ὤν μεταξὺ τῆς ᾿Ανατολικῆς να: Ἀλησίας χι τῆς Ρώμης ἐπὶ εὖοι- τέρας καὶ περισσότεοον ἀντιποοσω πευτινῆς θάσεως. Αὐτὴ αὔτῃ ἡ ἀναγγελία παρομυίου. γεγυνύτος ἤξιζε νὰ τύχη ἰδιαιτέρας ως». ἵὉ. καυδινάλιως ῦιοσευὰν ὁ ἑτέρου ποοέθη εἰς τὴν ἑξῆς δή ω: σιν: είναι πολὺ ἐνδιαφέοον τόσον δι ἡμᾶς ὕσον χα διὰ τοὺς ὁ0ἡο- δόξους νὰ γνωρισδῶμεν καλύτερα διὰ συχνῶν συνόδων καὶ συναντή- σεων, 1οέπει ἐπίσης νὰ ἀωγίσω- μεν πφακτικὴν αυγεργασίαν διὰ νὰ κάµωμεν, ὥστε νὰ εἰσδύση τὰ τὸν. θετικώτερον τρόπυν ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ εἰς τὺν κόσμον τοῦ ὕλι- σμοῦ. Ἡ συνάντησις τῆς Πενετί- ας ἀποτελεῖ συνέχειαν ἄλλων ἐπις φῶν ποὺ ἐσηπειώθησαν χατὰ τὸ παρελΏ όν». τς ΣΥΝΗΛΘΕΝ ΕΙΣ ΒουΕΊ Τ0 ΣΙΝΕΛΡΙΟΝ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ 'Υπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ. 11αγχο- σµίου Συμβουλίου τῶν Ἓκλλησι- ῶν λειτουργεί ὡς γνωστὸν ἀπὺ πολλῶν ἐτῶν ἓν ἩΒΟΒΞΘΥ παρὰ τὴν Γενεύην τὸ Οἰκουμενικὸν 'ν- στιτοῦτου, εἰς τὸ ὁποῖον γίνεταν ἐπιστημονικὴ ἐργασία, προάγουσα τὸ ἔργον τῆς ἐκκαδαρίσεως τοῦ δεολογικοῦ ἐδάφους πρὸς ἀγετω- τέραν ἐξέτασιν τῶν δεολογικῶν διαφορῶν ἐπὶ οἰκουμενικῆς θάσε- ως. Μεταξὺ τῶν ἐργασιῶν τοῦ 'Ίν- στιτούτου περιελήφθησαν καὶ Σὺ- γέδοια ᾿ἘΕκκλησιαστικῶν Ἱστορι- κῶν ἐπὶ διεθνοῦς ἐπιπέδου. ᾿Απὺ 98 Αὐγούστου -µέχοι 15 Σεπτεμ. συγεκλήθη τὸ 2ον Συνέ- δριον, εἲς ὃ µετέσχον ἐκ τῶν Ελ. λήνων οἱ κ.κ. Γερ. Τ. Ἰονιδάρης, τακτ. καδηγητὴς τῆς Γεν. Ἐκ- πλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς ἓν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας ἐν τῷ 1Τανε- πιστηµίῳ ᾿Αθηνῶν καὶ ὁ κ. Ἀταυ- ρίδης καθηγητής ἐν τῇ κατὰ Χάλκην Θεολογικῇ Σχολῇ. Βϊς τὸ ἐφετεινὺν συνέδριον ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ ἐπισκόπου Βΐ6- ρπθα ΝεΙ]] ἔγινε νέα ἐξέτασις τῆς σχέσεως τῶν Ἱστορικῶν πρὸς τὴν διὰ τῆς Ἐκκλ. “Ἱστορίας προ- αγωγὴν τῆς Οἰκουμενικῆς κινή- σεὼς. 1. ϱ πρώην Διευθυντὴς τοῦ ᾿]νστιτούτου Ὦτ. Ἡ. 8. Ραι] ὠμίλησε μὲ θέμα: «ΤΠ πρόοδος τῆς Οἰκουμενιχῆς Κατανυήσεως». 9. Ὁ καθηγητὴς Β. Ἑξπαιμ]{ (Μοπίπρειετ) ὠμίλησε πεφὶ τῆς «ἐρεύνης ἐπὶ τῆς ΄Ἱστοριογθα- φίας καὶ ἐχτιμήσεως τοῦ Ἀίοναχι. σμοῦ». δ. ϱ παθηγητὴς κ. Ῥτανοίδης ὠμίλησε περὶ τῆς «Οφθοδοξί- ας καὶ ᾿Αγγλικανισμοῦ κατὰ τὸν 190ν αἰώνα». 4, Ο καδηγητὴς Ῥοεης (Μά0- θούργου. Γερμανίας) ὠμίλησε περὶ τῆς «'Ἱστορίας τῆς συναντή- σεως τοῦ Ἀριστιανισμοῦ μετὰ τῶν μὴ χοιστιανικῶν θρησχειῶν». δ. Ὁ οαπποη ατθεηδΙβπάθ περὶ τῆς χινήσεως τῆς ᾿Οξφόρ- δης μετὰ θιθλιογοαφικῶν σημειώ- σεων. ϱ, Ὁ καὺ. Αποετί (οηναίη) περὶ τῆς Ἔκκλησ. ἹἹστορίας αὶ τῆς Ἐκκλησ. παραδόσεως. , Ὁ καθηγητὴς Γ. Κονιδάρης ὡς ἱστορικός, ὠμίλῆσε ἐπὶ τοῦ. δέμα- τος «ἡ Ἠκκλησία καὶ Ἡ παθάδο- σις χατὰ τοὺς 5 πρώτους αἰώνας». α. Ὁ Ὁτ ΡαυΙι «δύγχρονος Ἐγκλησ. Ἱστορία». ΒΙΥΛΓΛΡΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΣ Ε:ΛΙΡΕΙ ΜΕΛΕΤΗΝ ΕΛΛΙΝ, ΚΛΘΗΓΗΤΟΙ τα Ἐχυκλοφόρησε τὸ ὑπ «ἀριθ. 4 τεῦχος τοῦ ᾿Αποιλίου ς 1959 τοῦ μηνιαίου. περιοδικοῦ. τῆς ΕΧΧλΗ- σίας Βουλγαρίας «Ἀτουχόθνα Κουλτούρα». ᾿Απὸ τὴν δημοσιενο- µένην ὕλην ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ ἄοθοον τοῦ Σε- θασμ. Μητροπολίτου Τυρνόδου Ἂ. Σωφοονίου ἐπὶ τοῦ ἐπικαίρου δέ- µατος «Σχέσεις μεταξὺ τῆς Βουλ- γαρικῆς ᾿Βθνικῆς Ἐκκλησίας παὶ τοῦ Βουλγαρικοῦ ᾿ἘΕλνικοῦ Κρά- τους». Εϊς τὸ ἴδιον τεῦχος δημο- σιεύεται καὶ κριτική τοῦ λογίου ἐπισκόπου Μακαριουπόλεως κ. Νι- πχολάου ἐπὶ τῆς μελέτης «Θεία Εὐ- γαριστία» τοῦ ταχτικοῦ Χαθηγη- τοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α- Τ0 Γ’ ΕΝΩΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΩΝ ΡΩΜΛΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ἸΑπὸὶ 1 --4ᾱ Ἰονλου συν- ἤλθεν εἰς τὴν μονὴν τῶν Ηενεδιχτίνων τοῦ “Αγίου 1000: κίου εἷς Λὶσλ τὸ τρίτον ἑνωτικοῦ κεοιεχοµένον συνέδριον. λΑπὸ τῆς ἐποχῆς καθ ἣν τὸ κομμουνιστικὸν παδεστὼς τῆς Ἰσεχοσλοθαχίας ἀπηγόρευσε τὴν συγκλησιν τῶν διεὺνῶν ἑνωτικῶν συνεδρίων εἰς ΥεἰεΏτβᾶ. τὰ ανευματικὰ αὐτὰ ἑνωτικὰ συμπύ: σια γίνονται ἀλλοῦ. Ἐὸ συγκληθὲν ἐφετεινὸν συνέ ὅοιον προσέλαθεν ἰδιαιτέραν ἔπι- σηµότητα, Λλόγῳ τῆς ὑπὸ τοῦ Πάπα µμελετωμένης συγκλήσεως οἰκομενικῆς συνόδου. . Κατὰ τὴν διάρχειαν τοῦ σην»-- ὕρίου ἀνεπτύχθησαν Ἀέματα ἕνω- εικοῦ περιεχοµένου καὶ διεξήχόν- σαν τελεταὶ κατὰ τοὺς τύπους τῆς κατ λΑνατολὰς Ἐκκλησίας. θηνῶν χ. Μάρκου Σιώτη. Ἐν συμπεράσµατι ὁ ἐπίσχοπος Νικό- λαος ἐκφοάξει τὴν ἵκανοποίησίιν του ἐκ τῆς διαπιστώσεως ὅτι συιι- πίπτουν αἱ ἀπόψεις του μὲ τὰς ἆᾱ- πόψεις τοῦ συγγραφέως τῆς κοι- γοµένης ὡραίας μελέτης ἐπὶ τῆς οὐσίας τῆς δείας εὐχαριστίας. «Τὸ πόνηµα τοῦ Μάρκου Σιώτη, κατὰ τὺν ἐπίσκοπον Νικόλααν, ᾱ- ποτελεῖ πολύτιμον συμόο)ὴν εἷς τὴν ὀρθόδοξον δεολογικὴν. γραμ: µατείαν ἀναφορικῶς προς την διασάφησιν τοῦ προθλήµατος τῆς οὐσίας τῆς θείας εὐχαριστίας. Κατὰ τὺ πνεῦμα καὶ τὴν ἀντίλη- ψιν. εἴναι αὐστηρῶς ὀρθόδοξον». ΝΕΟΝ ΜΕΓΑΡΟΝ ΤΗΣ Χ.Λ.Ν. ΑΘΗΝΩΝ Ἠἡν Ότην Ιουνίου ἐτέθησαν ὑπὺ τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως τῶν Ἱλλλήνων Παύλου τὰ θεμέλια τοῦ. μεγαλοπρεποῦς Ἀτιρίου τῆς ΧΑΝ κατὰ τὴν συμθολὴν τῶν ὁ- δῶν ᾽Ακαδημίας καὶ Ομήρου, ᾿ ἀνέγερσις ἐν µέσαις ᾿Αθήναις τοῦ ναοῦ τούτου τῆς νεύτητος, ἐν τῷ ὁποίῳ οἳ νέοι διαπαιδαγωγοῦνται διὰ τῶν ἐθνικῶν καὶ χοιστιανικῶν ἰδεωδῶν, ἀποτελεῖ ἀξιοσημείωτον γεγονὸς διὰ τὴν ἑλληνικὴν ΄νευ- λαίαν. ῆὶς τὸ κἐντρον τοῦτο, ὣς καὶ εἰς τὸ ἐν Θεσσαλονίκῃ μέγα τίριον τῆς ΧΑΝ, ἡ ἀξία τοῦ ὁ- γόµατός της ὀργάνωσις αὕτη ἆ- ποχτᾷ θάσιν ἐξυρμήσεως διὰ τὴν ἱεράν της προσπάθειαν, τῆς άνυ- φώσεως. τοῦ. ἐπιπέδου τῆς ζωῆς τῆς νεολαίας χαὶ τῆς Χριστιανο- πρεποῦς καὶ ἐθνοπρεποῦς ἄνατοο- φῆς καὶ διαπαιδαγωγήσεως «- «ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΗ 1Η» Τὸ Σάδῥατον, Γλησοφαρίαι ἐς Ἀἰγύπτυυ ἄνα- φέρουν ὅτι ἡ ἀπό τινων ἐτῶν χη- ρεία τοῦ. ΣΙατριαρχ. Ορόνου τῶν Κοπτῶν, ἐν Αἰγύπτῳ, ἕληξεν ἐ- σχάτως διὰ τῆς ἐκλογῆς ὡς ]α- τοιάρχαυ τοῦ ἐρημίτου ΄Τερομονά- χου. Μηνᾶ, ἑἐξαρτωμένου τῆς ΝΙονῆς Βαραμοῦς, ὑπὸ τὸ ὄνόμα «βύριλλος ὁ ΣΣ. Εἰὶς τὴν ὡς ἄνω ἐκλογὴν ἤ Ἠκκλησία Ἀἰθιοπίας, διεκδικοῦσα σχετικὺν δικαίωµα, ὑπεχώρησε, τῇ ἐπεμθάσει τοῦ. Ἀὐτοκράτορος Χαὸ Ὑδελασιέ, ἀποδεχθέντος ἐξ ὀνόματος τῶν ἓξ ἑκατομμυρίων Κοπτῶν Αἰθιόπων, ὅπως ἢἡ Ἡγ- Ἀλησία τῆς ᾿Ἐπιχρατείας αὐτοῦ παραιτηδή τοῦ δικαιώματος αὖ- τῆς τούτου µόνον κατὰ τὴν 1[α- τριαοχικὴν ταύτην ἐκλογήν, τοῦ νέου Πατοιάρχου «ἀναλαδόντος τὴν ὑποχοέωσιν ἵνα διευθετήση ἅπαξ διὰ παντὺς τὸ ἐπίμαχαν τοῦτο ζήτημα μεταξὺ τῶν δύο ᾿Ἠκλησιῶν. Ἡ Πατοιασχικὴ ἐκλυγὴ ἐν τῇ Κωπτικῇ Ἰχχλησία αὔγχειταν ἐκ δύο μερῶν ἣἩ φάσεων. Κατὰ τὴν διάρχειαν εἰδικῆς μαχρᾶς νο λονθίας, εἷς ἣν µετέχοισι καὶ ἀν- τιπρόσωποι τοῦ λαοῦ, διεξάγεται μυστικὴ ψηφοφορία, καῦ ἣν ἐκ- λέγονται τοεῖς ὑποιήφιοι, οἵτινες ἀποκλειστικῶς δέον ἵνα προέρ- χωνται ἐκ τῆς τάξεως τῶν µηνα- χῶν. Οὕτως ἐξελέγησαν οἱ μοναχοὶ Ἀωιιανὸς καὶ Άγγελος ἐκ τῆς Μονῆς Μοχαρὰκ καὶ ὁ ἱερομόνα- χος Μηνᾶς. ἘἨπηκολούθησε τε- τραήµερος αὐστηρὰ νηστεία, καθ ἣν διεξήχδησαν διεξοδικαὶ εἶδιγαὶ ᾿Ακολουθίαι, τὴν δὲ Κυριακὴν 1βην ᾿Αποιλίου, μετὰ τὴν Θ. Λει- τουργίαν καὶ ἐνώπιον ὑλοκλήροι τοῦ. “Περατείου καὶ ἀπειροπληθδοῦς ἐνμλησιάσματος, ἓν ἑπταετὲς παι. δίον, γόνος μιᾶς τῶν ἀρχαίων οἳ- κογενειῶν τῶν Κοπτῶν τῆς Αἰ- γύπτου, ἀφοῦ. µετέλαθε τῶν λ- χράντων αἈυστηρίων, ἐκλήδη ἵνα προσέλθη εἷς τὸ ὑυσιαστήριον καὶ ἀποσύρη ἐκ τοῦ Ἁγίου ἹΤοτηρίου ἐπέχοντος ΌὈέσιν ὑηφοδόχου ἓν φηφοδέλτιον, ὕπερ ἐπέδωκεν εἲς τὸν προεξάρχοντα τῆς τελετής Ἠπίσνοπον, Τοποτηρητὴν τοῦ χη- ρεύοντηος Θρόνου. 'ο ἐχλεγεὶς Μαν. κ. ἈΓηνᾶς, ἐν θαβείᾳ συγκι- νήσει ἐδέχθη τὰ συγχαρητήρια τῆς Ἱεραρχίας, τοῦ Κλήροιυ καὶ τοῦ. Πληρώματος τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας, : (Ο νέος Πατοιάοχης, 11ος εἲς τὴν σειρὰν τῶν πφρυκαδημµένων τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησιας, ἐγεννή- θη ἐν ἔτει 1905 ἓν Ἀταμαγχούρ, εἲς τὺ Δέλτα τοῦ Νείλου, ὀνομα- Ἑόμενος κατὰ κόσμον Αζερ Γιου. σὲφ Ατά. Παιδιόδεν αἰσθανόμε- γος ζωηρὰν κλίσιν πρὸς τὸν µονα. χικὸν δίον, εἰσήχθη εἰς τὴν ἵστο- οικὴν Μονὴν τοῦ Βαραμούς, καὶ ἐκάρη μοναχός, λαθὼν τὸ ὄνομα Ἀ[ηνᾶς. “Ἡ περαντέρῳ αὐτοῦ στάδιοδοο. µία πλήρης εὐσεθοῦς ἀσκήσεως καὶ πνευματικότητος ὑπῆρξε πολυκύ- µαντος, ὑπενδυμίδουσα ἐν πολ- λοῖς τὸν θίον τῶν Μεγάλων ᾿Άνα- χωρητῶν τῆς ᾿Βορήμου, ὡς τῶν Πωύλου Οηθαΐδος, Αντωνίου καὶ 1αχωμίου τῶν Μεγάλων καὶ δα. καοίου. οἵτιγες καὶ ἐγένοντο οἱ πρῶτοι οἰκισταὶ τῆς ἐρήμου καὶ Ἱδρυταὶ τῶν ἐν αὐτῃῇ ἱστορικῶν λΙονῶν. Ἡ περὶ τῆς ἁγιότητυς τοῦ δίου καὶ τῆς μεγάλης ἀσκήσεως αὐτοῦ φήμη ἠλέκτοιζε τοὺς πιστοὺς Κό- πτας, οἱ ὁποῖοι καδημερινῶς χα τέκλυζον. τὸν νέον ἐρημητήριον αὐτοῦ. διὰ νὰ ἐπικαλῶνται τὰς εὐλογίας αὐτοῦ καὶ νὰ λαμθάνωσι τὰς πατοικάς αὐτοῦ νουθεσίας, Ἡ ἄνοδος εἰς τὺν ΟὈρόνον τοῦ γέου Ι[ατοιάρχου τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας Κυρίλλου τος ΣΤ᾽ συμπίπτει πρὸς τὸν ἐκδηλούμενον ἐντογώτερον. ἤδη πόῦην ἀπὺ ιιέ- ρους τῆς τε Ορθοδόξου καὶ τῆς Κυπτικῆς Εκκλησίας περὶ ἔπανε. γώσεως, δεδομένου ὅτι ἡ Κοπτιὴ ἘἨκιλησία εἶναι πεταξὺ τῶν 'Ο- μολογιῶν ἐκείνων, αἵτινες ἀπεσπή. σθησαν οὐχὶ, τόσον ἐκ λόγων δΟΥ- ματιχῶν., ἀλλὰ μᾶλλον ἐξ ἵστοοι- κῶν γαὶ ἐθνολογωῶν, ἐν τοῦ ππε- γάλου. κορμοῦ τῆς Ορθοδόξου κατ. ᾿Ανατολὰς Ἐκκλησίας, εἷς τῆς. ἣν ναὶ ὀργανικῶς ἀνήχουσι, ἽἝνας ἄνθρωπος πο. παθέμεῖ- 4 Σεπτεμθρία! καινίασε τὴν συγκέντρωσιν προσκότνον ταρὰ τὴν ἅλι τὴν Εἰς τὴν φωτογραφίαν ὁ Μς :αριώτκτς ἐπιὐεωρεί τοὺς παρατετογµέν2υς προσκόπους. ᾿Αρχιεπίσκοπος Λάρνακας. » ΙΜακαριώτατος γεν. ἐπὶ πολκὰ ἔτη εἲς μίαν χα Κάδην, µέσα εἲς τὴν ἔρηιον, ἄν- ἡλδεν ες τὸν [{ατοαςγινὺν Ορόνον τοῦ. Γὐαγγελιστοῦ. ΝΙάυ- που, ἡυπὶ ἔτη Μηνᾶς ὃ λναρρη- χητὴς ὑπῆρξε «φωνὴ θυῶντος ἓν τῇ ἐρήμῳ». δήµερον εἶναι ὁ ΠΤοι, μὴν 90.000.000 Χοιστιανῶν τῆς Κυπτικῆς Ορθοδόξου Ἐκκλησί: ας. Οἱ ἹΚόπται εἶναι ἐνθουσιασμέ. γου μὲ τὴν ἐγχλογήν. “Ὁ ὑψηλὸς ἠλιοκαμμέγος ἐρημίτης ἐκπληροϊ τὰ ἰδανικὰ τῶν ἀρχαίων χριστια- γικῶν παραδόσεων εἰς τὴν Αἴνυ- πτον, ὕταν οἳ Ἀριστιανοὶ ἐμαυτυ- ροῦσαν πρὸς χάριν τοῦ Ἀοιστοῦ ἣ ἐσύροντο εἰς τὴν ἔρημον διὰ νὰ λατρεύσουν ἐν εἰρήνῃ τὺν Θεόν. Απὺ τοὺς ἐρημίτας αὐτοὺς ἵ- ὑρύῦησαν ἀργότερον τὰ ποωῶτα Χοιστιαγικὰ Μοναστήρια. ο «ϱλΙΠΟΣ» ΠΡΗΜΗΤΙΗΙΝ Ὁ πατὴρ Μηνᾶς ἤνχισε τὴν μονηστικήν τον. ζωὴν. εἰς ἡλικίαν 3- ἐτῶν, Ἐνεγλρίσθη εἲς τὴν ΑΠονὴν λΙπαράµους εἲς τὴν ἔρη- μον Οὐάντι Νατρούν, ᾖ ἀποία εἷ- ναι γνωστὴ ὡς «Κοιλὰς τῶν Α- γίων».. ᾿Αογότερον ἀπεσύρθη εἰς µίαν σπηλιάν, πλησίον τοῦ λτονα- στηρίου», διὰ γὰ ζήση ὡς ἄναχω- ρητής, ᾽Αλλὰ ὃ ἐρημίτης αὐτὸς εἶναι περισσότερον γγωστὸς διὰ τὺ χε. λί, ποὺ εἶχεν εἰς ἕνα ἐρειπωμένον μικρὸν πύργον, ὁ ὁποῖος εἶγε κα: τασκευασθή ἀπὸ τὸν Ναπολέοντα κατὰ τὴν εἰσθολήν του εἰς τὴν Αἴγυπτον. Ὁ. ἐρημίτης ἔκαμε προχείρως μίαν ατέγην εἰς τὸν μικρὸν απύρ- γον, ποὺ εἶχε µόνον πολεµίστρες. καὶ ἐκοιμᾶτο εἰς τὸ θραχῶδες δά- πεδον. Διήρχετο τὰς ἡμέρας τον προσευχάµενος, Ὑονατιστός, εἲς τὸν Θεόν. Ὅταν ὃ Ἀἰγυπτιακὺς στρατὺς ἦλθε καὶ ἐχαρακτήοισε τὴν περιο- χὴν ὡς στρατιωτικὴν καὶ τὴν ἁἀπ- έκλεισε, δὲν ἠνώχλησε τὸν Ἱέρη- κήτην, «λς ἀφήσουμε τὸν ἅγιον αὐτὸν ἄνθρωπον στὶς προσευχές του», εἶπαν οἱ ἀξιωματικοί, οἱ ὅ- ποῖοι ἐξήτησαν τὴν ἄδειαν τοῦ Καΐρου νὰ ἐπιτρέφουν τὴν παθα- μονὴν τοῦ «᾿ Ἁγίου ἐντὺς τῆς ἆ- Κύπορι κ. Δλακάριος προσκληΏεὶς ἑνε- ποκελλεισµένης στρατιωτικής τό: γης. Η{ ἄδεια ἐδύπη καὶ υἱ στρατι- ὥται, οἳ περιασότεφοι Μουσουλιιά. νοι, ἐπήγαιναν ακτικὰ εἰς τὺν «αγιον» Ψωμί, Άλλωστε τὸ ψω- αἱ καὶ τὰ ἀγοιόχουτα ἦταν ἡ µό- νη τροφή του. διγὰ-- σιγὰ ὅλοι ἐπληροφοφή- θήσαν τὴν ὕπαρξίν του. Οἱ ἄρρωστοι χαὶ οἵἳ ἁμαρτωλοὶ ἐπήγαιναν εἷς τὸ κελλί του διὰ νὰ τοὺς δώση τὰς εὐλογίως του καὶ γὰ Βεραπεύση τὰς πληγάς των. ᾽Απολουθώντας. τὸ παράδειγιά τοῦ, πολλοὶ ἀπὺ τοὺς λονγαγοὺς τοῦ. ΔΙοναστηρίου ἀπεσύρθησαν καὶ αὐτοὶ εἲς τὴν ἔρημον. ᾽Αλλὰ ὀλίον ἀργότερον. τὸ μῆμα Αρχαιοτήτων τῆς Αἴπυ- πτιακῆς Ἰυθεργήσεως ἀπεφάσισε νὰ κάµη ἀνασκαφὰς εἰς τὴν πε- οιοχἡν αὐτὴν καὶ ὁ «Ἅγιος Αν. Ἄρωπος» ἐπῆοε τὴν μοναδιχὴν εἰ- πόνα ποὺ εἶχε πάντοτε ιδ την καὶ κατέφυγεν εἲς τὸ Ἱκάϊρον, Ἰωκεῖ, εἲς ἕνα σπήλαιαν, ὕπου Ἀατὰ τοὺς Κόπτας ὁ Ἰωσὴς. καὶ ἡ λαρία πατέρυγαν διὰ νὰ μὴ τοὺς ἀνακαλύψουν οἳ στομτιῶται τοῦ. Ηρώδη, ἐγκατεσιάδη ϱ Ἡῇ- ρηµήτης. Μὲ τὰ χρόνια συνέλεξεν ἄνχε- τὰ χρήματα ἀπὸ δωρεὰς τῶν πι- στων ποὺ τὺν ἐπεσκέπτοντο καὶ ἐξητοῦσαν τὴν εὐλογίαν του. τὰ ρήματα αὐτὰ ἔχτισεν ἕνα αυ. μάσιον ΝΙογαστῆρι καὶ µίαν Ἐκ- χλησίαν. Σήµερον ὁ Μηνᾶς εἶναι Ἱατοι. άρχης «μὲ τὴν δέλησιν τοῦ Θεοῦ». Ῥὴν ἡμέραν τῆς στέφεώς. τον, τοῦ. ἀφήρεσαν τὰ λυωμένα ἀπὸ τὴν πολυκαιρίαν µαᾶφα ρἄσα τοῦ Ἀ[οναχοῦ. καὶ τὸν ἔντυσαν μὲ τὰ Σευκὰ τοῦ. Πατριάρχου, Τὰ ἄμ- (Γιά του εἶναι κεντηµένα μὲ χοι- σὺν καὶ ἡ «μίτρα» ποὺ φορεῖ εἲς τὴν κεφαλήν του στυλίσεται ἀπὸ πολυτίµους λίθους, ο ἨΕρημίτης, τὴν στιγμὴν στέψεώς του, ἔκλαιεν. Όταν ον τὸν ἠθόώτησαν, διατὶ «ὝἜτησα ὡς μας ας ιά νο δὴ ἐρηπίτης καὶ ἤδελα νὰ ἀποθάνω ὡς ἐρημίτης. Τὸ νὰ γίνω ἹΤατοι- άρχης εἶναι µία νέα δοχιµασία ἀπὺ τὸν Θεόν. ὰς γίνη τὺ θέ- - Ξ Ξ γότερ λημά Του». ΛΝΕΚΑΛΥΦΘΗΣΑΝ ΠΡΑΙΟΤΛΊΛΙ ΤΟΙΧΗΓΡΑΦΙΑΙ ΤΟΥ ΙΒ΄ ΛΙΩΝΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ἨΜΙΝΗΝ ΤΗΣ ΠΛΤΝΟΥ Κατόπιν τῶν σεισμῶν τοῦ 1950 ἡ Ἱ. Μονὴ τοῦ ΄Αγ. Ιωάννου τοῦ Θεολόγου εἰς τὴν γῆσον Πάτμον ὑπέστη ϱωγμᾶς καὶ ἀρκετὰς κα- στροφάς, ἸἹατόπιν τούτων κατέ- στησαν ἀναγκαῖαι ἐπισκευαὶ πρὸς διάσωσιν τῆς περιφήµυυ αὐτῆς Μονῆς. Ὡς γνωστὸν ἡ 'Ἱ. Μονὴ τοῦ (Άγ, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἱδού- δη τὸν 10 αἰῶν. μ.Χ. ὑπὺ τοῦ ὁσί- ου Χριστοδούλου. “Ἡ Μονὴ διὰ χουσοθούλλου τοῦ αὐτοκράτορος Αλεξίου Κομνηνοῦ κατέστη σταυ- ροπηγιακὴ καὶ ἐπροικίσθη δι εἴ- σοδηµάτων. ᾿Ἠκτίσθη ὀλίγον ὃ- ψηλότερον τοῦ σπηλαίου τῆς ᾿Α- ποκαλύψέως ὅπου ὁ Εὐαγγελιστῆς Ἰωάννης, ἐφωτίσνη ὑπὸ τοῦ “Αγ. Πνεύματος καὶ ἔγραψε τὴν ἸΑ- ποχάλυψιν. 'Ἡ μονὴ διὰ νὰ προ- στατεύεται ἀπὺ ἐπιδρομὰς περιε- θλήδη ὑπὸ τείχους καὶ πύργων ὅ- χυρῶγ. Κατὰ τὴν διάρχειαν τῶν ἐπισκευῶν ἀνεκαλύφθησαν εἰς δύο ΛΝΤΛΛΛΑΓΗ ΛΩΡΗΝ ΜΕΤΑΞΥ ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΝΤ ΚΑΙ ΚΟΒΕΝΤΡΙ (ΛΙΓΝΙΑΣ) Ἡ πόλις τοῦ. Λένινγκραντ ἐχάρισεν εἰς τὴν πόλιν τῆς ΑΥ- γλίας Κόδεντρι μίαν εἰκόνα, εἲς ἀνταπόδοσιν δὲ ἡ τελευταία ἄπε- φάσισε νὰ στείχῃ εἲς τὴν πόλιν τοῦ. Αένινγκραντ ὡς ὃδῶρον ἕνα πταυρὀν, χατασχευασθέντα ἀπὸ ἤλους τοῦ. καβεδοικοῦ της ναοῦ, ὅστις Ἰατεστράφη τὺ 1940 ὑπὺ τῆς αιτλερικῆς ἀεροπορίας. Ὁ πταυρὸς 8ὰ φέοῃ ἐπιγοαφήν, ἵ- πογοαμμίσουσαν τὴν ἑνότητα τῆς ἐν Νοριστῷ, αΠίστεως. παρεκλήσια καὶ τὴν τράπεξαν τῆς Μονῆς σπουδαιόταται τοιχογραφί- αι τοῦ 16’ αἰῶνος. Βΐς τὸ παρεκ- κλήσιον τῆς Παναγίας χάτω ἀπὺ τὸ στρῶμα τῶν τοιχογραφιῶν τοῦ η΄ αἰῶνος ἀνεκαλύφΏησαν ὥραι- όταται τοιχογραφίαι τοῦ ι6’ αἱῶ- γος διατηρούµεναι εἲς ἀρίστην γα- τάστασιν. Αὗται εἶναι τῆς τεχνο- τροπίας τῆς σχολῆς τῆς Κωνσταν- τινουπόλεως καὶ διακρίνονται διὰ τὰς ὡραίας ἀναλογίας καὶ τὸν συµ- θολισμόν των. Λἱ τοιχογοαφίαν τοῦ τη’ αἰῶνος αἱ ὁποῖαι ἐκάλν- πτον τὰς παλαιοτέρας τοιχογραφί- ας ἀπεκολλήθησαν ὑπὸ εἰδικοῦ καὶ ἐτοποθετήθησαν εἰς ἄλλο µέρος τῆς Μονῆς. Τὴν ὅλην ἐργασίαν ἐπυθλέπουν ὃ καθηγητὴς τῆς Βι- ζαντινῆς ᾽Αρχαιολογίας τοῦ Πα- γεπιστηµίου ᾿Αδηνῶν καὶ ᾿Ακαδη- μαϊκὸς κ. Αν. ᾿Ορλάνδος καὶ ὁ διευθυντὴς τοῦ τμήματος ἀναστη- λώσεων τοῦ Υπουργείου ΤΤαιδεί- ας κ. Ἡ. Στίκας. ΓΛΛΛΟΣ ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΣΤΗΝΟΤΕΡΑΣ ΕΠΛΦΗΣ ΟΡΘΟΛΟΞΩΝ ΡΩΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΩΝ --Ἠΐς τὸ κατὰ τὸν Φεθρυνάριον τοῦ 1969 ἐκδοθὲν φύλλον τοῦ Οἰκουμενικοῦ. Κέντρου. εἹδάηαν δημοσιεύεται γαλλιστὶ ὑμιλία τοῦ Ῥετε ὅ. ΤΑ μοι, ἐν τῇ ἆ- ποίᾳ οὗτος συνιστᾷ τὴν στενωτέ- ᾿Ορδοδό- ραν ἀλληλογνωριμίαν Ἑων-- Ῥωμαιοκαθολικῶν θεολό- γων καὶ συγεογασίαων διὰ τῆς ἀπὺ χοινοῦ ἐχδόσεως ἔογων τῶν Πα: τέρων. πεύδυνος: Χο. ᾿Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ) ἸἹσααχίου Κομνηνοῦ 5 Λευνωσία. -ω--- ο. ο ο 9 Γρωσεκῶν ἐνοφιῶν. τῆς Απω ΕΠΛΝΗΛΟΕΝ ἡ Σ88, ΜΗΤΡΟΠΟΛ. Σεπτεμθρίου, ἐπανῆλθεν ἐξ Ἑλλάδος ὃ 5ε6. δΠη- τροπολίτης ἄιτίου κ. Άνθιμος. ο αγιος Ἱκιτίον. κατὰ τὴν οθήπερον. παραµονήν του εἰς Ε]- Μαν, ἔσχε συνομιλίας μετὰ τοῦ Ἠλληνας, ΓΠροθυπουυγυῦ κ. κ. Καοζιώώλη καὶ τοῦ. Ὑπονογοῦ τῶν Εξωτεριχῶν κ. λθέρωφ ἐπὶ τητημάτων ἂ υυώντων τὴν ἕνκα- Πδουσιν τῆς Αυπριακῆς ληποχοα. ΤΡΙΤΗ, 15 Σεπτεµέρίου 19255 Ε: ΛΘΗΝΙΝ ΚΙΤΙΔΥ κ. ΛΝΔΙΜ(} ἐπίας καὶ τὴν σύσφιγξιν τῶν µετά- ξὺ Ἱκύαπρου. Ἑλλάδος δεσμῶν. ο 13ε6,. ΝΠιτθοπυλίτης ἠιτίου σὐνην- τήδη, ἐπίσης μετὰ τοῦ δα. Ας: χιαπισχύπου. Ἀθηνῶν ἆ, Οευγλή: του καὶ ἄλλων ἱεραρχῶν τῆς 7- γλησίας τῆς Ἑλλάδος. Κατὰ τὴν περιοδείαν του ἀνὰ τὴν ἨῬλλάδα ὅ Σεύασμιώτατος ἐπεσχέφῦη τὸ Άγιον. Ὅσος ταὶ ἳ Ἱερὰς πονάς. τὰς Τὸ ἀπόγευμα τῆς π. Ἰρίτη- 8. Σεπτεμθρ΄ου ἀφίκετο εἲς ο προν, πΧατόπιν προσλκλήσεως τοῦ ἉΙαν. ᾿Αρχιεπισκόπου κ. λΙακαρί- οὗ ὁ καθηγητής τοῦ Κανονιχοῦ , ο τρις Ἀικαίου. κ. Ααίῤκας Αλιθιζᾶτος, : κκ ορ ρω, κ ο κ. Αλιθιζᾶτυς ιετέσχε εἷ- δικῶν συνεδριάσεων τῆς Ετληνο- πυπριακῆς δυντανματιῆς Ἔπι- τουπῆς διὰ τὴν διατύπωσιν τῶν αεντιῶν ἄρθρων τοῦ. Συντάνια- ἂν τῷ ὑπ ἄοιὴ, ἴν τούχει το Μεχειθοίου 1908 τοῦ ἐπισήμου ὂν- «Ἑσερκόδινη θιέστνιν» δημµοσιεύον- ται αἳ θιογοαφίαι τῶν ΔΙακαυιω- τάτων Ἱ[ατοιαργῶν. Αντιοχείας ναὶ Νερθίας κ.. Θεοδοσίου. γαὶ Γερμανοῦ -αὶ ἀξιοποόσεχτον ἄρ- ὃρον ἐπὶ τῇ ἃρθῇ ἐπετείῳ τῆς τε- λευτῆς τοῦ πρίγκιπος Κωνσταντί- νου. Κωνσταντινόθιτς ᾿Οστρόσχιη, εἲς τὸ ὑποῖον ἐξιατοροῦνται μὲ σα- φῄνειαν οἳ λαμπροὶ ἀγῶνές του ἐναντίον τῆς πφοσηλυτιοτικῆς δρά. σεως τῶν ᾿Τησουϊτῶν μεταξὺ τοῦ ὀρθοδόξου. πληθοσμοῦ τῆς Τολω- γίας. Πῖς τὸν ὑπὶρ τῆς Όρθυδο- ΛΠΕΘΛΝΕΝ σ ϱ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 10. ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΙΙ Καθ ἃ δημοσιεύει τὺ τεῦχος δ{αΐου. τοῦ. «ΙΠεοιοδιχοῦ τοῦ Τα- τοιασγείου. τῆς λΜόσχαςο ἐξεδήμη- σε πρὸς Ἱύοιον ὁ Αητοοπολίτης Λένινγκραντ ἸὨλευθέριος. Βὶς τὴν κηδείαν ἔλαθον µέρος ὃ Ἱατριάρ- Ίης Δἱόσχας Αλέξιος, ὃ Μητου- πολίτης Ἱρουτίσχης «καὶ Κολό- πνας Νικόλαος, Τ ἐπίσκοποι, 90 ἵ- ἴς καὶ 15 διάνονοι. Ὁ ἀείμνη- στος. Α{ητοοπολίτης Ἐλευθέριος ἑστάλη τὸ 1945 ὑπὸ τοῦ 1Γατοιάρ- χου Ἀ[όοχας Ἰλλεξίαυ εἲς τὸ Χάρ- μπεν τῆς ἈΔανζουρίας, διὰ νὰ ἐπαναφέο]. εἰς τοὺς χόλπους τῆς Ρωσικῆς ἐκχλησίας τοὺς ἀἆρχιε- θεῖς καὶ τοὺς ἐφημερίους τῶν Ας νατολῆς, ἐκτελέσας τὴν ἄποστο- λὴν μὸ ἐπιτυχίαν. ΤῬὺ 19146 διω- οίσδη Έξαρχος τοῦ Πατριάρχου Ἀ]όσχας εἰς τὴν Τσεχοσλοθαχίαν, πριµάνας τὴν ᾿Οοὐόδοξυν Ἐν- Ἀλησίαν Ἰσεχοσλοθακίας µέχοι τοῦ. 190ῦ, ὅτε ἐξελέγη Ἀἴητοσπο- Ίίτης Λένινγκραντ. ΝΕΌΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΝΓΚΡΑΙ στ Αι ἀποφάσεως τῆς ἹἹερᾶς Νυνόδου τῆς Ῥωσικῆς Ἐνκκλη- σας Μητροπολίτης Ἀένινγχραντ καὶ Λαντόγγας ἐτοποθετήθη ὁ Ἀ[ητοοπολίτης Ἠϊνον χαὶ Λευκο- ῥωσίας ἀΤιτιρείμ. ΕΚΘΕΣΙΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΩΝ ΕΙΣ ΓΙΟΥ ΓΚΟΣΛΑΒΙΑΝ θθην Ιουνίου ἐ.ξ. ἤ- τὴν πόλιν τοῦ Ἀτουμ- Ἔμθεσις μεσαιωνικῶν τοιχογοαφιῶν. Οὕτω οἱ «τουρί- στα δὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρίαν, πλὴν τῆς παρακολουθήσεως τοῦ μουσικοῦ. καὶ θεατρικοῦ. φεστιθὰλ τοῦ. Ἀτουμπρόθνικ νὰ γνωρίσουν Ἑὴν ε 2 γοιξεν εἰς ω ς ποοὀθννν Ἡ κό .͵ σ αΈδκρον / : ἠ (άνω τῆς ἸἹκκλησίας Ἰξολωνας. ΛΦΙΚΕΤΟ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ ἢ κ. ΛΛΙΒΙΙΜΟΣ τυς των ἀναφερομένων εἰς τὰς σχέσεις Εγκλησίας γαὶ Π[ολιτεί- ας. Αντι αμθανόμεθα ὅτι τὰ σχετικὰ ἄρθφα, διετυπώθήσαν κα τὰ τρύπον χπατοχνροῦνται τὰ δί- χαια καὶ τὰ απφονόμια τῆς Αὐτυ- Ἀτφάλου Ἰκκλησίας κας. ἕ επ ῤιοα ας ο. ἸΑλιθζᾶάτος, δὰ ἄναχω- ϱἠσῃ ἐπιστοέφων εἲς Αθήνας «ἲ- [μον Τετάρτην. Ἡ 0ρθ0ΛΌΞ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΗΣ ΠΟΛΛΝΙΛΣ ξίας Σῆλμαν τοῦ. πρίγκιπος Κων- Γσταντίνου ὀφείλεται ἡ ἵδρυσις τὺ 10580 τῆς Ακαδημίας τοῦ. ο- στρυγΧ, τῆς ὁποίας διετέλεσε χ- θηγητῆς καὶ ὃ μετέπειτα Ἱατρι- άθγχης Κωνσταντινουπόλεως Ικά- ιλλος Λούκαρις, καὶ ἡ τύποις ἔχ- ὃοσις τὸ 1981 τῆς αγίας Τραφῆς εἰς τὴν σλανωνικήν. Βὶς τὴν ὑπὸ τὴν διοίκησιν τοῦ πρίγκιπος Κων- σταντίνου ᾿Οστρόσκιη ἐκτεταμένην περιοχὴν ὑπῆρχον 600 περίπου ὀρθόδοξοι ναοὶ καὶ μερικαὶ µοναί, µέχοι δὲ τοῦ Φανάτου του (51608) οἳ Οὐνῖται δὲν εἶχον ἐνεῖ οὔτε ἕ- να ναόγ. . Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΑΙ Η “ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ” 3 ---Τὴν ὂην ἸἹουνίυυ ἐξ, συνῆλ- δεν εἰς τακτικὴν συνεδρίαν ἡ δή- γηδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερθι- κῆς Ἠκκλησ΄ας ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Πατριάρχου κ. ΓΤερμανοῦ,, ..! Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ἠσχο- λήθη σὺν τοῖς ἄλλοις, χαὶ μὲ τὸ ἐπίμαχον ζήτημα τῆς λεγομένης «λΙακεδονικῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκ- κλησίας», | - ΕΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΛΒΙΑΝ ΤΗ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ---Ὅ) ὑπουργὸς τῆς Γιούυγκοσλα- θικῆς. κυθερνήσεως καὶ πρόεδρος τῆς Ὁμοσπονδιαχῆς ἐπιτροπῆς Οφρησκευμάτων τ. Ἀτομπρίθυγε Ῥαντοσάθλεὂιτς ἀπηύθυνε τὴν ὀδην Ἰουλίου ἐ. ἔ. συγχαρητήοια τηλεγραφήματα πρὺς τὸν ατρι- άρχην Σερθίας κ. Γερµανόν, τὴν ἹἹερὰν ΣῬύνοδον τῆς Σερθικῆς ᾿Ορβοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὺν Ἀ[ητροπολίτην τῆς Ἰεγοµένης Μα- πεδονικῆς ᾿Ορῦοδόξου Ἰθκκλησίας Χ. Δοσίῦεον «ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπιτυχοῦς λύσεως τοῦ ζητήματος τῆς Μακεδονικῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκ. γλησίας», Ὁ απ. Ῥαντοσάθλεθιτς τονίζει εἲς τὰ τηλεγραφήµατά του, ὔτι τὸ γεγογὸς αὐτὺ ἔχει «ἰδιαιτέ- ραν σηµασίαν» διὰ τὴν Γιουγκο- σλαδίαν καὶ ἐκφοάτει τὴν εὐχὴν εὔπως ἡ Νακεδονικὴ Ορθόδοξος Ἰθχκλησία εὔρῃ τὴν ἐμπρέπουσαν θέσιν της εἰς τὴν σημεοινὴν γι- οὐ γκοσλαθικὴν κοινωνικὴν. πραγ- µατικότητω. Παρόμοιον τηλεγράφημα ἀπηύ- θνονε πρὸς τὸν Ἀ[ητροπολίτην κο πίων χ. Δοσθεον καὶ ὁ ἀντιπρύ- εὗρος τῆς κυθερνήσεως τῶν 3κο- πίων καὶ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς Θφρησπχευμάτων παρὰ τῇ προεδοίᾳ τῆς κυθερνήσεως ὙἈγχοπίων κ. καὶ τὴν σερθικὴν μεσαιωνικὴν ἐκκλησιαστικὴν ζωγραφιχκήν. µίου, ὅλων τῶν ἐτῶν. σεως αὐτῶν. Εν ᾿Αθήναις ΠΠ ΤΠ ΙΟ ΠΠ ΠΠ ΠΠ ΠΠΠΠΠΠΗΠΠΠΠΠΠΠΠΠἨΠΠΗΠΠΠΙΠΥΗΠΙ ΠΠ ΠΠΠΠΙΠΠΠΤΗ Πω ΠΠ ΓΕ ΕΕ 1) ΗΗΣ ΦΤΗΤΡΙΛΣ ΛΠΕΣΊΟΛΙΗΗΣ ΛΙΛΗΟΝΙΣ ᾿Απὸ τῆς Ίρης ᾿Οκτώωθρίου ἐ, ἔ. θ’ ἀρχίσῃ ἡ λει- τουργία τοῦ «ΟΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑΣ» εἰς τὸν περίθο- λον τῆς Αγίας Βαρθάρας Δαφνίου. Διὰ τὸ τρέχον Πανεπιστημιακὸν ἔτος γίνονται δε- κταὶ φοιτήτριαι πασῶν τῶν Σχολῶν τοῦ Πανεπιστη- Ἡ καθηµερινἠ μετάθασις ἀπὸ τοῦ 'Ἱδρύματος εἰς τὸ Πανεπιστήµιον καὶ ἡ ἐπιστροφὴ θὰ γίνεται δι αὖ- τοκινήτων τῆς ΄᾿Αποστολικῆς Διακονίας. Τροφεῖα: Δρ. 800 μηνιαίως, Αἰτήσεις γίνονται δεκταὶ μέχρι τῆς Ίθης ᾿Οκτω- θρίου ἐ. ἔ. εἰς τὰ Γραφεῖα τῆς ᾽Αποστολικῆς Διακονίας (ὁδὸς ᾿]ω. Γενναδίου 14, “ἱερὰ Μονὴ Πετράκη), ὅπου καὶ παρέχεται πᾶσα συμπληρώματικὴ πληροφορία. Εξαιρετικῶς αἱ πρωτοετεῖς δύνανται νὰ ὑποθάλω- σι τὰς αἰτήσεις των μέχρι καὶ τῆς Ίθ0ης Βοεμθρίου. Ὅσαι ἐκ τῶν φοιτητριῶν δὲν δύνανται, τυχόν, νὰ προσέλθουν εἰς τὸ Οἰκοτροφεῖον ἀπὸ τῆς 12ης ᾿Ὀκτω- θρίου ἐ, ἔ., δἑον νὰ ἀναφέρωσι τοῦτο ἐν τῇ αἰτήσει των, δηλοῦσαι καὶ τὴν ἀκριθῆ ἡμερομηνίαν τῆς προσελεύ- Ἐκ τῆς Γεν, Διευθύνσεως ΗΕ 1) Στράχιλ Γκίγκωφ. ΕΠ ΕΙ τῇ δῃ Σεπτεµθρίου 1959 εω--αοτοοτβαξασισιωστεο στο καπ. ΕΤΟΣ ΑΒ' ΑΡ. ΦχΛ. 5 Ἑτησία συνδρομὴ 60Ο μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ μου. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΟΕΜΑΤΑ -- ΕΚΚΛΙΣΙΑΣΤΙΚΑ 1ΙΗΤΗΝΜΑΤΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΛΗΣΕΙΣ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ψ -- { 21.) 4 { 5 ο ο . - . ὁ .» ” 4 ΤΡΙΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1959 Νικήτα μάρτυρος, Φιλοθέου ὁσίου. ΣΙ ΗΝ ΠΛΙΣ Φλιθερά, πολὺ θλιθερά ἡ πατάστασις, ὅπως παρουσιά- ζεται σήμερον ἐν Κύὐπρῳφ. Διότι δυνατὸν ἑλαχίστη μερὶς µό- νον νὰ συμμερίζεται τὰς ἀντιλήψεις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι συ- στηματικῶς παταθάλλουν κάθε προσπάθειαν νὰ διασπάσουν τὸν λαόν, ἀλλ ὅμως τὸ χακὸν παρουσιάζεται μὲ ὅλα τὰ καταστρεπτιχά του ἀποτελέσματα. Μάθε ρωγμὴ εἰς τὴν μο- νολιθιχὴν ἔνότητα τοῦ λαοῦ ἀσφαλῶς δίδει τὴν εὐχαιρίαν εἰς τοὺς χαραδοπκοῦντας ἐχθροὺς νὰ ἐπέμέουν καὶ νὰ ἔφαρ- µόσουν τὰ σχέδιά των. ᾿Ασφαλᾶῶς κάθε διάσπασις τοῦ ἐθνικοῦ μετώπου εἶναι βλιθερά. Εκεῖνο ὅμως ποὺ τὴν καθιστᾶ θλιξερωτέραν εἶναι τὰ ἑλατήρια καὶ οἱ λόγοι οἱ ὁποῖοι ὑποπινοῦν τοὺς διασπα- στὰς εἰς τὰς αὐτόχρημα προδοτικὰς ἐνεργείας των. Νὰ ἧἦτο µόνον διάστασις γνωμῶν ἐπὶ τῆς ὅλης ἑθνικῆς ὑποθέσεως, ᾗ ὁποία θὰ ἦτο µία τιµία ὠντιπολιτευτιχὴ κριτική, θὰ ἦτο λογικῶς παραδεχτὴ καὶ ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἀνεκτή. Όμως οὔτε ἁγνὰ ἐθνικὰ κίνητρα ὠδήγησαν εἰς τὴν διάστασιν, οὔτε ᾱ- πλῆ διαφωνία ὠᾠὠδήγησεν εἰς τὴν σημερινὴν ουατάστασιν. Διότι ἀσφαλῶς οἱ ὀργανώσαντες τὴν συνωµοσίαν εἶχον πλή. ρη ἐπίγνωσιν τοῦ ὀλέθρου τὸν ὁποῖον ἡἠτοίμαζον καὶ ἀπὸ ἐγωϊστιχὰ ἑλατήρια καὶ πάθη προσωπικὰ ἐνήργησαν. Πα- ρεµέρισαν τὸ ἐθνικὸν συμφέρον καὶ πρφέταξαν τὸ ἀτομικόν συμφέρον. Αὐτὸ προσεπάθησαν νὰ ἐξυπηρετήσουν. Τὶ ὅμως κπατώρθωσαν ᾿Απλούστατα, νὰ καταστρέφουν τὴν ἔνότητα τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ νὰ καταστρέψουν καὶ τὸ ἰδικόν των συμφέ- ρον, καὶ ἂν δὲν ἀπεχαλύπτοντο ἐγχκαίρως τὰ σχέδιά των δὰ ἔφερον καὶ τὸν ὄλεθρον. Ἕνα µόνον ἐπέτυχον. Νά Ἀατο- στήσουν τὸ ὄνομά των γνωστόν. Όχι ὅμως διὰ νὰ περδί- σουν τὴν δόξαν καὶ τὸν θαυµασμόν, ἀλλὰ διὰ νὰ τύχουν τῆς γενικῆς καταδίκης. ᾿Ἐπέτυχον ἀπριθῶς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπέτυχε καὶ ὁ Ἡρόστρατος. Ἐπέξησε τῆς λήδης διὰ νὰ ἔκ- φράζη τὸ µέγιστον τῆς µωρίας καὶ τῆς ἡδικῆς κπαταπτώσεως. Διότι ἡ κενοδοξία τυφλώνει τὸν ἄνθρωπον. ΑΔὲν τὸν ἀφήνει νὰ συναισθανθῇ οὔτε τὸ καθῆκον, οὔτε τὸ χρέος του ἕναντι τῆς κοινωνίας. Ὁ ἴδιος γίνεται αὐτοσχκοπὸς χαὶ ὕ- ψώνει τὸ παράστηµά του ὑπεράνω ὅλων, γίνεται ὁ ὑπεράν- ϐρωπος, τὸ συμφέρον καὶ τὰ ἐγωϊστικὰ σχέδια τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ ὑπηρετοῦν ὅλοι. Όπου ὅμως παρουσιάσθησαν οἱ ὑπεράνδρωποι αὐτοί, υήνσορες τῆς ἐθνικῆς τιµῆς καὶ τυφλωµένοι ἀπὸ τὸν φανατισμὸν ὠδήγησαν εἰς τὴν πατα- στροφὴν καὶ ἑαυτοὺς παὶ τοὺς λαούς των ἐφ ὅσον τοὺς ἠχο- λούθησαν. Δὲν εἶναι ἀνάγνη νὰ πᾶμε μακρυὰ διὰ νὰ ἀπό- δείξωµεν τοῦτο. ᾿Αρχεῖ νὰ ρίφωμεν ἓν µόνον θλέμμα εἰς τὴν πολὺ πρόσφατον παγκέσµιον ἱστορίαν. Οἱ ὑποπινη: ταὶ τοῦ 6’ παγκοσμίου πολέμου καὶ ἑαυτοὺς κατέστρεφαν ναὶ ἐρείπια« συνεσώρευσαν εἰς τὰς χώρας των. Φὰ ἔπρεπε νὰ εἶχον τοῦτο ὑπ ὄψει των καὶ οἱ ἐν Κύπρῳ ὁράσαντες πρὸς ἀνατροπὴν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου καὶ τῶν ὑπογραφεισῶν συμφωνιῶν διὰ τῶν ὁποίων ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν τερματίζεται ἡ ᾽Αγγλικὴ πατοχὴ ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ἐγκαθιδρύεται ἡ ἐλευθδέρα Κυπριακὴ Πολιτεία. 'Ὁ φἀνατι- σμὸς ὅμως καὶ τὸ μῖσος τὸ ὁποῖον τοὺς ὠδήγησαν εἰς τὴν ὀρνάνωσιν συνωμοσίας δὲν τοὺς ἀφῆχε νὰ σταθµίσουν φυ- χραΐµως τὴν χατάστασιν͵, οὔτε καὶ νὰ ἀντιληφθοῦν ποῦ δὰ ᾠδήνουν αἱ τοιαῦται ἐνέργειαί των. Όπως καὶ προηγουµέ- νως ἐγράφαμεν χάθε προσπάθεια διασαλεύσεως τοῦ δηµι- ουργηθέντος καβεστῶτος παὶ ἀνατροπῆς τῶν συμφωνιῶν ὄχι µόνον τὴν Ἔνωσιν μὲ τὴν Ἑλλάδα δὲν θὰ ἔφερε, ἀλλὰ καὶ τὸν ὄλεθρον. Μόνον λοιπὸν ἡ ἱπανοποίησις τοῦ ἐγωϊσμοῦ ναὶ τῶν προσωπικῶν παθῶν ἀπομένει ὡς πίνητρον. Δι’ αὓ- τὸν ἀχριθῶς τὸν λόγον γαὶ αἱ ἐνέργειαι τῶν διασπαστῶν εἶναι περισσότερον ἀξιοκατάχριτοι. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὁ λαὸς τόσον ἐντόνως κατεδίκασε τοὺς διασπαστάς. Αν ὅμως ἡ διασπαστικἡ πίνησις ἐπίνησε τὴν λαϊκὴν ἀγανάκτησιν καὶ παταδίχπην ὅμως ἔφερεν εἰς τὴν ἐπιφά- νειαν τὰ πάθη χαὶ ἐπέφερε τὸ πρῶτον, ἔστω στενώτατον ρῆγμα εἰς τὴν ἐθνιχὴν ἑνότητα. Καὶ αὐτὸ ἀχριθῶς ἔχμε- ταλλεύονται οἱ ἀντίπαλοι διὰ νὰ ἰσχυροποιήσουν τὰς θέσεις των χαὶ νὰ εἰσχωρήσουν εἰς τὸν ἐθνιχὸν πορμὸν καὶ οἱ ᾱ- πόθλητοι. Τοιουτοτρόπως αἱ δυσχέρειαι εἰς τὸν θραχὺν καὶ ἀνάντην δρόμον τῆς παγιώσεως τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς εἰρήνης αὐξάνονται. Περισσότεραι πρὀσπάθειαι καὶ µεγαλυ- τέρα ἐπιμονὴ θὰ χρειασθοῦν διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εὐχολώτερον διὰ τῆς ἔνότητος δὰ ἐπετυγχάνομεν. Διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, οὐδ' ἐπ᾽ ἐλάχιστον ὅτι οἱ ἀντίπαλοι δὰ προσπαθήσουν ὄχι µόνον τὴν παροῦσαν ὅια- απαστικὴν ἐνέργειαν νὰ ἐχμεταλλευθοῦν ἀλλὰ καὶ µείδονα νὰ δημιουργήσουν. Γίνονται συνεπῶς ὅλοι ἐχεῖνοι οἳ ὁποῖοι δημιουργοῦν τὴν διάσπασιν καὶ ἐπεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔν πλάνης παρασύροντχι ἐκούσιοι καὶ ἁπκούσιοι συνεργοὶ τῶν ἀντιπά- λων. Ἐκεῖνο συνεπῶς τὸ ὁποῖον προξάλλει ὡς πρώτιστον χα- θῆχον πάντων τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἶναι νὰ ἀπομονωδοῦν οἱ διασπασταὶ καὶ ὥσοι δὲν ἀνανήφουν νὰ παραμείνουν ἐκτὸς τοῦ ἐθνικοῦ χορμοῦ, ἡ δὲ ἑνότης νὰ χαλχκευθῇ ἰσχυρὸ- τέρα. Ἡ συσπείρωσις ὅλων πἑριξ τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Εξνάρ- χου µας θὰ θοηθήσῃ τὰ μέγιστα εἷς τὴν ὁλοχλήρωσιν τοῦ τραχέος ἔργου του. Διότι µόνον ἡ συνένωσις τῶν δυνάµεων τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἀρραγὴς ἑνότης του θὰ δώσουν εἰς τὸν Μα- ναριώτατον τὴν δύναμιν νὰ ἀντιταχθῃ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τῶν ξένων καὶ νὰ ἐπιτύχῃ τὸ µέγιστον δυνατόν, ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας. οὕτως ὥστε τὸ μέλλον νὰ εἶναι λαµ- πρότερον καὶ εὐτυχέστερον. Οὔτε αἱ δυσχέρειαι, οὔτε αἱ διασπαστικαὶ ἐνέργειαι τῶν μεμονωμένων µωροφιλοδόξων πρέπει νὰ χάµφουν τὴν ἀγωνιστικότητά µας χαὶ νὰ σκορπίόθυν ἡἠττοπάθειαν. Οἱ διασπασταὶ ἐπεσημάνθησαν ἤδη καὶ ἀπεμονώθησαν. Οἱ πίν- δυνοι θεθαίως δὲν ἐξέλιπον. Αλλά δι αὐτὸν ἀκριθῶς τὸν λόγον χρειάζεται ἡ ἐπαγρύπνησις καὶ ἡ συσπείρωσις πέριξ τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Εθνάρχου µας. «Ἀτῶμεν, λοιπόν, καλῶς». ΛΠΕΘΛΝΕΝ 0. ΛΙΛΠΡΕΠΗΣ ΚΛΒΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ Π., ΜΝΘΗΚΗΣ |, ΠΕΤΓΤΡΒΕΒΙΕΗ μὲ δεξιότητα καθωδήγει τοὺς µα- θητάς του εἲς τὺν λαθύρινθον τῶν προθληµάτων τῆς Π.Δ. ᾿Ἐπὶ παχρὸν διηύθυνε τὴν ΒΙΟιίδεμε ΖαἱἰδοΏτί1ῖ, δηµοσιεύσας ἐν αἲ- τῇ απλείστας ὅσας µελέτας. “Ἡ Βἰσαγωγή του εἰς τὴν Π.Λ., εἷ- ναι ὑποδειγματική, κρατοῦσα τὰ σκῆπτρα ἐν τῇ Καθολικῇ Θεολο: γία. Τὰ δὲ 'Υπυμνήματά του εἷς τὰ, θιθλία τῶν ΙΠαραλειπομένων «αἱ τὸν Δανιὴλ διακρίνονται διὰ τὴν. µεθοδικότητα, τὴν 6ραχυλο- γίαν, τὴν σαφήγειαν καὶ τὸ πρω- τότυπον. τῶν εἰς τὰ προθλήµατα διδοµένων. λύσεων. 0. θεὺς ἃς ἀναπαύσῃ τὴν υχὴν τοῦ. ἀοιδί- του. Αιδασκάλου. Πρὸ μικροῦ καιροῦ ἀπεθίωσεν ἐν πολίχνῃ παρὰ τὸ Μόγαχον εἷς βαθύτατον γῆρας ὁ ἐπὶ μακρὰ ἕ- τη διατελέσας Καδηγητῆς τῆς Π.Δ. ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ τοῦ Μονάχου ο. ἄοειϊδΏειρετ. “ο ἀείμνῆστος Καθηγητῆς διεκοίνετο οὗ µόνον διὰ τὴν εὐρυμάδειαν αὐτοῦ ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ὀξύνοιαν χαὶ τὴν κοιτικὴν μέθοδον, ἣν ἓ- φήρμοζεν ἐπὶ τῆς 1Τ.Δ., καταλή: γων. ἐνίοτε εἲς συμπεράσματα, ᾱ- ποχλίνοντά πως τῆς παραδεδοµέ- γῆς Καθολικῆς Θεολογίας. Σαφέ- στατος χατὰ τὰς παραδόσεις καὶ τὰ συγγράµµατά τοῦ, μὲ κρυσταλ- λίνην διαύγειαν σαὶ μὲ αρίσιν οὗ τὴν τυχοῦσαν ἀντιμετώπιζε καὶ ἐξήταξε τὰ προθλήμµατα καὶ Τὰ µέλη τῆς Κεντρικῆς Ἔπιτρο πῆς τοῦ τὰς συνεδριάσεις τῆς Κ.Ε. Οἰκουμενικοῦ Συµέουλίου εἷς τὸ Καστέλλο τῶν Ἐκ «λησιῶν εἷς τὰ ὁποῖα µετέσχον ἑΙπποτῶν ἓν Ῥόδῳ. ή ΠΡΩΤΗ ΕΝ 0ΡΡΛ0-Π ΧῆΡΛ ΣΥΝΕΛΡΙΛ ΤΙΣ Κ. ΕΠΙΤΡΟΠΗ) ΤΟΥ ΡΙΚ, ΣΥΜΡΟΥΛ, ΕΚΚΛΗΣΙΒΝ ᾿Απὸ 19--286 Αὐγούστου συν- ἦλθον εἰς τὸ ἐν Ρόδῳ µέγαρον τῶν ἱπποτῶν, Ὑγνωστὸν ὡς σαΡί6]ιο, ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτρο- πὴ τοῦ Οἰκουμενικο Συµ- θουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν. Εἰς ταύτην µετέσχον 150’ περίπου ἀντιπρόσωποι διαφόρων ᾿Ἐκ- κλησιῶν μελῶν καὶ διὰ πρώ- την φορὰν παρατηρηταὶ ἐκ τῆς ᾿Ορθοδόξουν ᾿Εκλησίας τῆς Ρωσίας, τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς Γιουγκοσλα- θίας καὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ἐκ- κλησίας τῆς Πολωνίας. Διά πρὠτην ἐπίσης φορὰν µετέ- σχον παρατηρηταὶ ἐκ τῆς Ῥώ:- μαιοκαθολικῆς ᾿Εκκλησίας. Ὁ σκοπὸς τοῦ Συνεδρίου ῆτο ἡ συζήτησις καὶ ἡ προπα- ρασκευὴ τῶν θεμάτων τὰ ὅὁ- ποῖα θὰ συζητηθοῦν εἰς τὴν Γ΄ Γενικὴν Συνέλευσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συµθουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν ἡ ὁποία θὰ συνέλ- θῃ εἰς τὸ Νέον Δελχὶ τῶν ᾿{ν- διῶν τὸν Δεκέμθριον τοῦ πρ, ἔτους 1960. Συνεζητήθησαν ἐπίσης τὰ πορίσματα τοῦ σων- ελθόντος ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀπὸ 25 ἸΙουλίου--2 Αὐγούστου συ- νεδρίου μελετῶν τοῦ Ο.2..Γ. μὲ θέµα «Ἡ χριστιανικἡ δρᾶ- σις εἲς περιοχὰς ταχείας Κοι- νωνικῆς ἀλλαγῆς, εὐκαιρίαι καὶ διλήμματα». Κατὰ τὴν ἐναρκτήριον Συ: νεδρίαν, τὸ ἀπόγευμα της Ίθης Αὐγούστου, τῆς Κεντρι- κῆς ᾿Επιτροπῆς ᾿ἀνεγνώσθη χαιρετιστήριον μήνυμα του Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. ᾿Αθηναγόρα ὑπὸ τοῦ 26. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. ᾿Ἰακώθου, τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τοῦ Θεοφ. ᾿Επισκόπου Αχαΐας κ. Παντε- λεήµονος καὶ τοῦ Ὑπουργου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Ἂρη: σκευµάτων κ. Βογιατζῇ. Τὸ Συνέδριον ἐχαιρέτησεν ἐπίσης ὁ Δήμαρχος Ρόδου κ. Πετρί- δης. Κατὰ τὴν διάρκειαν της Συνεδριάσεως ἐλήφθη ὑπὸ του προέδρου τοῦ πο να συγ- αρητήριον τηλεγράφημα της Ἡ ή. τας Βασιλέως τῶν Ἑλ- λήνων Παύλου τὸ ὁποῖον ἀν- εγνώσθη ἐν µέσῳ ζωηρῶν ἐκ- δηλώσεων τῶν Συνέδρων ὃ- πὲρ τοῦ Βασιλέως. ᾽Ακολούθως μετὰ τὴν ἀπο- χώρήσιν τῶν ἐπισήμων ἡ ἐπι- τροπὴ ἤρχισε τὰς ἐργασίας της διὰ τῶν συνήθων προκαταρτι- κῶν ἐργασιῶν. Αἱ ἐργασίαι τοῦ Συνεδρίου ἤρχισαν οὖσια- στικῶς ἀπὸ τῆς πρωΐας της ἑπομένης, 20ῆς Αὐγούστου. Κα κατὰ μὲν τὴν πρωϊῖαν ου: πεθλήθη ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Γραμµατέως ἐπὶ τοῦ συντελε: σθέντος ἔργου καὶ ἐπὶ τῆς προπαρασκευῆς τῆς Γ” Γενι- κῆς Συνελεύσεως, ἡ ὁποία κα- τόπιν συζητήσεως ἀπεφασίσθη νὰ συνέλθῃ εἰς Νέον Δελχὶ τῶν ᾿Ινδιῶν. ᾿Επίσης ὑπεθλή- θη ἔκθεσις τῶν ἐργασιῶν της Συνελεύσεως τῶν ᾿Ἐκκλησιῶν τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿ Ασίας. Εἰς τὴν ἀπογευματινὴν Σ0- νεδρίαν συνεζητήθη τὸ ἐξό:- χως ἐνδιαφέρον θέµα ΄ Η. ση: µασία τῆς ᾿Ανατολικῆς και Δυτικῆς παραδόσεως ἐντὸς τοῦ Χριστιανισμοῶ»-, μὲ εἰση- γητὰς τοὺς καθηγητὰς Χρυ σόστοµον Κωνσταντινίδην τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης καὶ Εάπιηπαᾶ ΘοχἡἱπΚ. τοῦ Πα: νεπιστηµίου τῆς Ἠείάε]ρετε τῆς Γερμανίας. ᾽Αμϕότεροι οἱ εἰσηγηταὶ διεξῆλθον τὸ θέμα των κατὰ τὸν προσήκοντα τρόπον. ᾿Ιδιαιτέραν ἐντύπω- σιν προεκάλεσεν ἡ µεγάλη ση- µασία τὴν ὁποίαν ἀπέδωσεν ὁ Γερμανὸς καθηγητἠς εἰς τὴν παράδοσιν εἰσηγηθείς ἀπό- ψεις αἱ ὁποῖαι συμπίπτουν ἐν τοῖς πλείστοις πρὸς. τὰς ᾿Ορ- θοδόξους. Τὴν 10ην νυκτερινὴν οἱ Σ.0- νεδροι εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ παρακολουθήσουν, ὡς προσ: κεκληµένοι τοῦ Δήμου Ροδί- ὧν ρεσιτὰλ πιάνου τοῦ διασή: µου ἝἛλληνος καλλιτέχνου τοῦ πιάνου Γ. Θέμελη. Τὴν ἑπομένην ἐἶην Αὐγού- στου συνεζητήθη τὴν μὲν πρώ: ἴαν ἡ ἔκθεσις Εἰδικῆς Ἔπι- τροπῆς ἐπὶ τοῦ Προγράµµα: τος καὶ τῶν Οἰκονομικῶν του Συμµέξουλίου καὶ ἔκθεσις τῆς προηγουμένως ὡρισθείσης ἕ- πιτροπῆς διά τὴν συγχωώνευσιν τοῦ Διεθνοῦς Συμθουλίου τῶν ᾿Περαποστολῶν καὶ τοῦ Οἰκου- μενικοῦ Συµθουλίου Ἔκκλη- σιῶν. Εἰς τὴν ἐπακολουθήσα- σαν συζήτησιν ἐπὶ τῆς δευτέ- ρας ἐκθέσεως οἱ ἀντιπρόσώ: ποι τῶν Ορθοδόξων Ἔκκλη- σιῶν ἀντετάχθησαν εἰς τὴν συγχώνευσιν τῶν δύο Συμ θουλίων ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν διότι τὸ Λιεθνὲς Συμθούλιον τῶν Ιε: ραποστολῶν δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ ᾿Εκκλησίας, ἀλλὰ ἀπὸ ἓ- πιτροπάς, αἱ ὁποῖαι πολλάκις οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν. καὶ δὲν ἔχει δοΥ- ματικὴν. θάσιν, τυχὸν δὲ ἀπο- δοχἡὴ τῆς συγχωνεύσεως θὰ µετέόαλλε τὴν θάσιν του Οἱ κουμενικοῦ Συµθουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν. ἂἀφ' ἕτερου δὲ διότι διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ θά ἐδίδετο τρόπον τινὰ σιωπηρῶς ἡ συγκατάθεσις του Οἰκουμε- νικοῦ Συμθουλίου τῶν Εκ- κλησιῶν εἰς τὰς προσηλυτιστὶ- κἁς ἐνεργείας τῶν διαφόρων προτεσταντικῶν ὁμάδων αἱ ὁ- ποῖαι δροῦν ἐντὸς τῶν Όρθο- δόξων ᾿Εκκλησιῶν. ᾿Επὶ τοῦ σημείου τούτου δὲν ἐπετεύχθη συμφωνία παρεπέµφθη δὲ εἰς εἰδικὴν ὑποεπιτροπὴν ἕνῷ σῶν” εχίσθησαν αἱ συζητήσεις εἰς τὰ παρασκήνια. Κατὰ τὴν ἀπογευματινῆν Συνεδρίαν συνεζητήθησαν α) τὸ θέµα περὶ τῆς “θέσεως και χρήσεως τῆς ΄ΑΥ. Γραφῆς εἰς τὴν ζωὴν τῶν ᾿Ἐκκλησιῶν: ϐ) ἔκθεσις περὶ τῆς ἐν Θεσσαλο: νίκη Διασκέψεως ἐπὶ τῆς τα- χείας κοινωνικῆς ἀλλαγῆς καὶ }) ἔκθεσις ἐπὶ τοῦ μέλλοντος τοῦ τμήματος Πίστεως και τάξεως- τοῦ Οἰκουμενικου Συµθουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν. ᾽Ακολούθως ὡρίσθησαν πὲντε ὑποεπιτροπεῖαι αἱ ὁποῖαι ἀνέ- λαθον νὰ συζητήσουν α) τὰ οἰκονομικά τοῦ Ο.Σ.Ε. ϐ) τὰ τῆς συγκλήσεως τῆς Γ΄ Η ΒΙΒΛΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΞΕΝΟΛΟΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΙΣΡΛΗΝ -.. Ἱνατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Ξενοδοχειαχκοῦ ᾿Ἠπιμελητηρίου τοῦ Ἱσραὴλ ὕλα τὰ δωμάτια τῶν Τουριστικῶν. Ξενοδοχείων --- ὡς τοῦτο γίνεται γαὶ εἰς πολλὰ Ξε- γοδοχεῖα τῆς [Εὐρώπης καὶ τῆς ᾽Αμεοικῆς --- θά. ἐφοδιασθοῦν μὲ Βίθλους τῆς 1.Δ., ὥστε νὰ δύ- νανται. υἱ ἐπισκέαται γώσκουν ἓν τεμάχιον καθ) στην. ς / ἕκα- οσα ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΙΣΡΛΗΛ Σήµερον ὑπάρχουν εἷς τὸ ᾿Ια- ραὴλ. 4τ.500. Χοιστιανοί, ἐκ τῶν ὁποίων οἳ 2Τ.500. εἶναι Ἰχαῦολι- κοί, 11.500 ᾿Ορθόδοξοι καὶ 9.000 ἑτέρων ᾿Ανατολικῶν καὶ 1Τοοτε- οταντικῶν δογμάτων. πιθβμακζ-----οο--- Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ 0ΡΘΟΛΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ος Ἱατὰ τὺ αρυσεχὲς σχολικὸν ἔτος θὰ γίνονυν δεχτοὶ πατόπιν εἰσιτηρίων. ἐξετάσεων εἲς τὴν α΄ τάξιν τῆς Ἱερατιῆς Σγολῆς 1 ρεγρένης 40. ἐσωτεοικοὶ. µαθη- ταὶ χαὶ τῆς “Ἱερατικῆς οὈχολῆς Βελιγραδίου ὅδ. Οἱ ὑποφήφιοι δέον νὰ εἶναν ἡλικίας μέχοι 18 ἐτῶν, πω ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΛΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΝ Ὁμιλῶν ἐνώπιον τοῦ δύγε- δοίου. τῆς Ενώσεως Κομμουῦνι- στῶν Ἀλυθεγίας, τὸ ὁὑποῖον σὺν- ἤλθεν εἲς Αιουμσιμιώναν τὴν ὀδην ᾿νυγίου. 19509, ὁ γενικός γοαα- τεὺς τῆς Ἱἐγώσεως Μίχας Ἀἱαρί- γας, ἐτύνισεν σὺν τοῖς ἄλλοις, ὕ- τι γατὰ τὴν τελευταίαν. τετραε- τίαν. ἐσημειώθδησαν θετικὰ ἄπυτε- λέαµατα εἷς τὰς σχέσεις μεταξὺ τῆς αολιτείας καὶ τῆς Ῥωμαιο- καθολικῆς Εκκλησίας καὶ ὅτι ὦ- ρισµένοι. πυλιτικοὶ. ναὶ ἐκλλησια- στικοὶ κὐνλοι τοῦ ἐξωτερικοῦς ἵ- δίως τῆς Τεργέστης, ἔτι προσπα- δοῦν. νὰ ἐγμεταλλευθοῦν ὄλους τοὺς. καθολικοὺς πυὺς Ἠπινητο- πυΐησιν τῆς ᾿Ὠκκλησίας εἲς ἀντι- συσιαλιστικὴν δρᾶσιν, γενικῆς συνελεύσεως τοῦ Ο.Σ. Ε. γ) τὰς ἐκθέσεις τῆς ἐκτε- λεστικῆς ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ Γεν. Γραμµατέως διὰ τὴν εἰσ- δοχἠν νέων μελῶν καὶ τὸν διορισμῶν νέων μελῶν. ὃ) τὴν συγχώνευσιν τοῦ Συµθουλίου “Ἱεραποστολῶν εἰς τὸ Οἰκου- μενικὀν Συμθούλιον τῶν ἘἜκ- κλησιῶν καὶ τὸν προσηλυτι- σμὸν καὶ ε) τὰ διεθνῆ ζητή- µατα καὶ τὴν ταχεῖαν κοινώ- γικὴν ἀλλαγήν. Τὰς ἀκολούθους ἡμέρας (αυνόγεια οἷς τὴν 67 σελ.) ν 2 να -ἀναγι-- ἐοικῆς, (ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ᾿ Νέα. πνοὴ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ἀπὸ σήμερον τὴν Λειτουργίαν τω» τὰ δημοτικὰ σχολεῖα. Χιλιάδες παιδιῶν ὅπως κάθε ἔτος θὰ ἐγγοαφοῦν διὰ νἀ μάθουν τὰ πρῶτα γράμματα καὶ νὰ ἀπομτήσουν τὰς στοιχειώδης γνώσεις τῆς µορφώσεως ποὺ θὰ τοὺς ἐπιτρέφουν εἴτε νὰ συνε- χίσουν ἀργότερον τὴν µόρφωσίν των εἷς τὰ σχολεῖα τῆς Μέσης Παιδείας, εἴτε νὰ θέσουν τὰς θάσεις τῆς ἐπαγγελματικῆς στα- διοδροµίας των. Εϊναι συνεπῶς τὸ ἔργον ἐπείνων, οἳ ὁποῖοι διδά- σκουν εἰς αὐτὰ ἐπίτιονον καὶ σπουδαῖον. Διότι καὶ «πᾶσα ἀρχὴ δυσκολία» ἀλλὰ καὶ ᾗ στερεότης τῆς περαιτέρω οἰκοδομῆς τῆς ζωῆς τῶν μαθητῶν θὰ ἐξαρτηθῇ ἐκ τῶν θεμελίων τὰ ὁτοῖα θὰ εεθῶσιν ὑπὸ τούτων. ᾿Η παιδική ψυχῆ εἶναι εὔπλαστος, αἳ ἵκα- νότητες προσλήψεως ἁρπκούντως ἱκαναί, καὶ αἳ πρῶται ἐντυπώ- σεις ἐκ τῆς διδασκαλίας χαράσσονται θαθύτατα καὶ πολλάκις ἀνεξαλείπτως εἰς τὰς ψυχὰς τῶν μικρῶν μαθητῶν. Δι αὐτούς, οἳ ὁποῖοι οὐδὲν ἢ ἐλάχιστα µόνον γνωρίζουν, ὃ διδάσκαλος εἶναι ἡ ὑπερτάτη αὐθεντία. Συνεπῶς τόσον τοὺς λόγοως, ὅσον καὶ τὰ ἔργα του μὲ ἰδιαιτέραν προσοχὴν παρακολουθοῦν οἳ μαθηταί. Τοῦ- τον προσπαθοῦν νὰ μιμηθοῦν διὰ νὰ ἀναδειχθοῦν εἰς τὴν ζωήν. Καὶ ἑπομένως ἡ εὐθύνη τῶν διδασκάλων εἶναι μεγίστη. 'Ο παλὸς ἢ κακὸς τρόπος διαπαιδαγωγήσεως, τὸ καλόν ἢ κακόν παράδειγ- μά των θὰ ἔχουν τοὺς Καρπούς των εἰς τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν Ἰων. Συνεπῶς καὶ ἤ δηµιουργία χρηστῶν καὶ ἐναρέτων πολιτῶν ἢ κπακῶν καὶ ἐχθρῶν τῆς κοινωνίας κατὰ µέγα µέρος ὀφείλεται εἰς αὐτούς. Καὶ µέχρι μὲν σήμερον Λλόγῳ τῆς δεσμεύσεώς τῶν διδασκάλων ὑπὸ τῶν περιορισμῶν τοῦ Γραφείου Πα:.δείας, τὸ ὅ- ποῖον εὑρίσκετο εἰς χεῖρας τῶν Αγγλων ἴσως νὰ ἐδικαιολογοῦντο κάπως διὰ τὴν ἀδράνειάν των νὰ διαπαιδαγωγήσουν τοὺς µαθη- τάς των συμφώνως πρὸς τὰ Ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη. Τώρα ὅμως, ὅτε, ἀπεδεσμεύθησαν τῶν περιορισμῶν, πρέπει ὅλας των τὰς δυνάµεις νὰ ἀφιερώσου» εἰς τὴν διαπαιδαγώγηῆσιν τῶν ἕλλη- νοπαΐδων μὲ τὰς ἑλληνοχριστιανικὰς παραδόσεις οὕτως ὥστε νὰ Καταρτίξουν συνειδητὰ µέλη τῆς Εκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας. Νέα πνοὴ πρέπει νὰ φυσήσῃ πλέον εἲς τὰ δημοτικὰ σχολεῖα. 'Ἡ πνοή τῶν Ἑλληνοχριστιανικῶν ἰδεωδῶν. ) Τὸ Οἰκουμεν. Συμβούλιον ᾿Γκκλησιῶν ΔΕΝ θορυδολογεῖ τὸ Οἰκουμενικὸν «Συμθούλιο τῶν Ἔν- κλησιῶν πέριξ τοῦ σημαντιμωτάτου ἔργου τὸ ὅδποῖον ἐπιτελεῖι. 4ὲν πρέπει ὅμως διὰ τοῦτο νὰ παρέρχεται πᾶσα ἐκδήλωσίς του σιωση- ρῶς. ᾿Αξιον καὶ δίκαιον ἀλλὰ καὶ ἐπιθεθλημένον νὰ ἐξαίρεται τὸ ἔργον του, τὸ ὁποῖον ἀποθλέπει εἰς τὴν θαθμιαίαν προετοιµασίαν διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν ᾿Επκλησιῶν. Βεθαίως ἡ ἕνωσις τῶν Εκκλη- σιῶν, παρ) ὅλον ὅτι ἀποτελεῖ τὸν θαθύτερον τιόθον ὅλων τῶν χρι- στιανῶν, µόνον εἰς τὸ ἀπώτερον μέλλον δύναται νὰ τοποθετηθῇ. Τὸ μεταξὺ ὅμως ἐπιτελούμενον ὑπὸ τοῦ Οἰπουμενικοῦ «Συµβουλίου τῶν Εκκλησιῶν ἔργον εἶναι σπουδαιότατον. Δι αὐτοῦ πᾶσαι αἱ ἐπὶ τῆς γῆς διεσπαρµέναι ᾿Εκκλήσίαι καὶ ἀπὸ τῆς Πιᾶς Αγίας Ορθοδόξου Καθολικῆς Εκκλησίας, διὰ τὰς ἀνθρωπίνας ἄδυνα- µίας, ἀπεσχισμέναι ἔρχονται ἐγγύτερον ἀλλήλων, συξητοῦν τὰς διαφοράς των ἀλλὰ καὶ τὰ σημεῖα ἐπαφῆς καὶ τοιουτοτρόπως δια- λύονται ἐχθρότητες ἀπὸ αἰώνων ὑφιστάμεναι καὶ. παρεξηγήσεις καὶ συναισθάνονται ὅτι εἰς τὴν κοινὴν σιροσπάἀθεἰαν πρὸς τελείω- σιν δὲν εἶναι µόναι ἀλλὰ συνεπικουροῦνται καὶ ὑπὸ ὅλων ἐκείνων οἳ ὁποῖοι συνδέονται μεταξύ των διὰ τῆς κοινῆς πίστεως πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστόν. Τοιουτοτρόπως συνδέονται στενώτερον καὶ εἰς τὰς δυσχερεῖς περιστάσεις θὰ εὕρουν θοήθὸν καὶ συµπα- ᾿ ραστάτην. Διότι πράγματι πιολλάκις τὸ Οἰκουμενικὸν Σ υμεούλιον τῶν Εκκλησιῶν περέσχε τὴν ἠθικὴν καὶ ὑλικὴν συνδροµήν του πρὸς τὰς διαφόρους Εκκλησίας. Εναι πολὺ χαρακτηριστικὴ ἡ ἡ- θιωιὴ συµπαράστασις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλη- σιῶν καὶ εἲς τὸν πρόσφατον ἀγῶνα τῆς νήσου µας πρὸς ἀπόκτη- σιν τῆς ἐλευθερία τής. Καὶ ὑλικὴν ὅμως συµπαράστασιν παρέχέι ἡ κοινωνία αὐτὴ τῶν ᾿Εκκλησιῶν πρὸς δυστυχισµένους οἱ ὁποῖοι ἑστερήθησαν πατρίδος καὶ ὑπαρχόντων καὶ διάγουν τὸν σπλάνητα Είον τοῦ πρόσφυγος. Δὲν πρέπει ἀληθῶς νὰ λησμονοῦμεν ὅτι εἰς τὴν µέριμναν τῆς ΟΗΕ περὶ τῶν προσφύγων τὴν δεσπόξουσαν θέσιν κατέχει τὸ Οἰκουμενικὸν Συμβούλιον τῶν Εκκλησιῶν, διὰ εἰδικῆς ἐπιτροκῆς, τὸ ὁποῖον καὶ προσφέρει ὑλικὴν καὶ ἠθικὴν ῥοήθειαν πρὸς ὅλους τοὺς πρόσφυγας εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Πρέ- πει λοιπὸν διὰ τοῦτο δικαίως νὰ ἀπονεμηθῇ ἔπαινος, καὶ ὀρθὴ νὰ γίνεται ἐκτίμῆσις τοῦ ἔργου τοῦ Οἰπουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν. } εγονὸς εὐχάριστον ΠΡΑΓΜΑΤΙ γεγονὸς εὐχάριστον εἶναι ἡ ἀναγγελθεῖσα σύ- σκεψις Ορθοδόξων καὶ Ῥωμαιοκαθολικῶν θεολόγων εἰς Βενε- τίαν τὸ πρ. ἔτος. Διότι ὕστερα ἀπὸ μακρὰν σειρὰν αἰώνων ἐχθρό- τητος μεταξὺ τῶν δύο πρεσθυγενῶν ᾿Εκκλησιῶν, τῆς Ορθοδόξου καὶ Ῥωμαιοκαθολικῆς, ἐπὶ τέλους γίνεται τὸ πρῶτον θῆμα σιθὸς ἁμοιδαίαν ἀλληλογνωριμίαν καὶ διάλυσιν τῶν καχυπογψιῶν καὶ τῆς, ἐχθρότητος, ποὺ ὑφίστανται μεταξὺ τῶν δύο ᾿Εκκλησιῶν. ᾿Αν καὶ ἡ σύσκεψις δὲν ἔχει ἐπίσημον χαρακτῆρα, τὸ γεγονὸς ὅτε γύ-͵: γεται μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῶν δύο ᾿Εκκλησιῶν ἀποτελεῖ ἐλσιδο”... Φόρον ἔνδειξιν καλῆς διαθέσεως. ἨΒεθαίως δὲν ἀναμένομεν. ὅτε διὰ τῆς πρώτης αὐτῆς ἐπαφῆς θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ διάλυσις τῶν καχυποψιῶν καὶ ἡ ἐξάλειψις τῆς ἐχθρότητος: Όμως θραύε- ται ὃ πάγος τῆς Ψυχρότητος καὶ γίνεται τὸ πρῶτον θετικὸν θῆμα ' πρὸς τὴν εἰς τὸ ἁπώτερον μέλλον γενησοµένην ἕνωσιν τῶν Ἔκ- Ἠλησιῶν. Καὶ τὸ πρᾶγμα αὐτὸ εἶναι σηµαντικόν. Διότι ἀναμφι. βόλως τὴν πρώτην αὐτὴν σύσκεψιν θὰ ἐπακολουθήσουν καὶ ἄλλαι: μαὶ αἳ διαφοραὶ θὰ ἐξετασθὸῦν καὶ συζητηθοῦν διεξοδικῶς καὶ τὸ».. πνεῦμα τῆς ἁμοιβαίας κατανοήσεως θὰ ἐπικρατήσῃ. Αναμφιθό-' Ίως δὲ αἳ ἤσσονος σημασίας διαφοραί, αἳ ὁποῖαι ἓκ τῆς ἀμαθείας' μᾶλλον καὶ τῶν παθῶν προέκυψαν εὐχερέστατα θὰ παραμερισθοῦν καὶ ἡ ἀπόστασις ἡ χωρίξουσα τὰς δύο ἀληθεῖς Εκκλησίας- θὰ: σµικρυνθῇ. Χωρὶς συνεπῶς νὰ δημιουργῇ ἐχθρότητας αὐξάνει τὰς ἐλπίδας καὶ ἐνισχύει τὸν πόθον διὰ τὴν Ένωσιν τῶν ᾿Εκκλησιῶν. Ἠρέπει συνεπῶς νὰ εὐχαριστήσωμεν τὸν Κύριον διότι ἐπὶ τέλους γίνεται τὸ πρῶτον θῆμα πρὸς ἐκσπλήρωσιν τοῦ πόθου τοῦ Κυρίου «ἵνα ὤμεν ἕν». Διὰ νὰ ἐπιτύχουν ὅμως αἳ προσπάθειαι, αἳ ὁποῖαι βὰ ἐγκαινιασθοῦν διὰ τῆς συσκέψεως τῆς Βενετίας χδειάξεῖαι θερμὴ προσευχἡ ὅλων µας. ᾿Ας προσευχόµεθα λοιπὸν πρὸς τὸν Κύριον νὰ ἀποστείλῃ τὸν ἄνωθεν φωτισμὸν ὥστε αἳ προσπάθειαι αὐταὶ καὶ αἳ συζητήσεις νὰ ἀποφέρωσιν τὰ προσδοκώµενα ἀπο- τελέσµατα. ᾿ ΕΜΙΚΑ ΜΛΟΗΜΙΙΛ ΕΤ ϱΙΚΟΥΙΜΕΝΙΕ, ΤΙΤΗΤΟΝ ΕΙ Μ022ΕΙ ετς- Καθ ἃ πληροφ υρεῖ ἡμᾶς τὸ ἓν [σαν τὰ ἑξῆς: «Βἰσαγωγὴ εἲς τὴν Γενείῃ ἐκδιδόμενον «ληνιαῖον Λειτουργικὴν Θεολογίαν», «λει- Δελτίον 11ληροφοσιῶν», τὸ αὖξα- τουργία καὶ Δόγμα», «Ἡ Λει- τουργικὴ ἀντίληφις περὶ χοόνου καὶ τόπου», «δχέσις τῆς Λειτουρ- γίας μὲ τὴν λατρευτικὴν ζωὴν ἓν τῇ Ἐκκλησίᾳ». «λειτουργικὰ δέμωτα. τῆς Μεγάλης Εδδυμά- δος». Ἰὲν συνεχεία υἱ συγκεντρω- θέντες παρηκολούθησαν τὰς ᾱ- κολουθίας τῆς Μ. 'Ἡδδομάδος εἲς τὸν ναὺν τοῦ Ῥωσιχοῦ. Ἱνστιτοῦ- του τῶν Παρισίων. γόµενον. ἐν τῇ Ἀύσει ἐνδιαφέρον πεοὶ τῆς Ὀευλογίας τῆς Ανατολι: .. μαι α , αν .: κῆς Εκκλησίας ὤθησε τὸ εν Βος5- 56Υ τῆς Γενεύης Οἰκουμενικὸν Ἱνοτιτοῦτον νὰ καδιερώσῃ εἴδι- κὴν οειρὰν μαδημάτων διὰ τοὺς ας, να ο Ἡ μ... Ἐένους ἀπὸ 19-20 ᾽Αποιλίου εξ Π1ροσῆλθον πεοὶ τοὺς 40. ἐκ Τερ- μανίας, Αγγλίας, Ἀαγίας, ᾿Απεγ κα ἂν , ς Τὰ, διδαγΝέντα θέµατα ἡ: ΤΡΙΤΗ, 15 Σεπτεµέρίου 1959 ----κωακπκςαπκανκκκπυμμκεεσκ--ακας α------ -Ὅ- «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 1ή» χΡΙΣΤΙΛΝΙΣΜΙΣ ΚΛΙ ΚΟΜΜΥΝΙΝύΣ «ζόρκης Δρος ΚΥΡΙΑΛΟΥ ΓΚΑΡΜΠΕΤ ΛΝΛΚΟΙΝΗΣΙΣΤΟΥΒΛΤΙΚΑΝΟΙ ΔΥΟ ΚΥΠΡΙΟΙ ΑΓΙΟΙ Ώ ΛΙΙΟΣ ΛΝΛΣΤΛΣΙΕΣ Η ΠΡΟΙΗ Ι 0ΡΘΟΛΟΞ0 ΧθΡι ΣΥΝΕΛΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗ] ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 10Υ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ Τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρχιεπισκόπου ΗΙ ΨΕ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΙΣ Τοῦ κ, ΑΜΙΛΚΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. ᾿Ιδιαιτέρως ἐχάρην διὰ τὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ Βατικανοῦ περὶ τῆς μµελετωμµένης Διασκέ- Ψεως ᾿Ορθοδόξων καὶ ΡῬωμαι- οκαθολικῶν θεολόγων ἐν Βε- νετίᾳ, ἐνισχυθεῖσαν διὰ σχε- τικῶν δηλώσεων τοῦ Καρδινα- λίου Τισσερὰν, προέδρου τῆς Συνόδου τῶν ᾿Ανατολικῶν ᾿Εκκλησιῶν. Διὰ τῆς ἀνακοινώσεως ταύ- της τοποθετοῦνται τὰ πράγµα- τα ὀρθῶς εἰς τὴν θέσιν των καὶ ἀναστέλλεται προκαταδο. λικῶς πᾶσα δηµοσιογραφικἠ ἔφεσις πρὸς ἐντυπωσιακὰς καὶ ἀνεδαφικὰς εἰδήσεις, ὡς συνέ- 6η τελευταίως μὲ τὴν παρεµπε: σοῦσαν σύσκεψιν ᾿Ορθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν θεολό- γων ἐν Ρόδῳ. Οἱ ἀπὸ περιωπῆς ἐξετάζον- τες τὸ ἑνωτικὸν ζήτημα κατ ἐπανάληψιν ἑτόνισαν ὃτι ἡ “Ἔ. γωσις τῶν ᾿Εκκλησιῶν οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι προσε- χἠς καὶ ἄμεσος, οὔτε θὰ πραγ- µατοποιηθῇῃ αὕτη διά µικρο- επιδιώξεων ὅλως δευτερευού- σης σηµασίας, αἱ ὁποῖαι ἀντὶ νὰ προάγουν ἐμποδίζουν τὴν “Ενωσιν. Ὁ χωρισμὸς τῶν ᾿Εκκλησιῶν ἔγινε πρὸ αἰώνων πολλῶν καὶ οἱ ἐν τῷ µεταξύ διαρρεύσαντες µέχρι σήμερον αἰῶνες ἐνσυνειδήτως ἢ ἄσυνει- δήτως ἐχρησιμοποιήθησαν ἐ- πιμελῶς πρὸς ἐντατικὴν καλ- λιέργειάν του, διαφόρων ἵστο- ρικῶν γεγονότων συντελεσάν- των εἰς τὴν εὔρυνσιν τοῦ χά- σµατος µέχρι ἀφαντάστου θαθμοῦ. Πῶς εἶναι λοιπὸν δυ- νατὸν δημιούργημα αἰώνων νὰ καταλυθῇ ἐντὸς ὡρῶν, ἢ- μερῶν, μηνῶν ἢ καὶ ἐτῶν ᾱ- κόμη, ἔστω καὶ ἂν τὸ θέλουν καὶ τὸ πιστεύουν οἱ θεολόγοι καὶ οἱ διοικοῦντες τὴν Ἐκ- κλησίαν, ἀφοῦ, παρ᾽ ἡμῖν μά- λιστα, πρέπει νὰ φωτισθῇ καὶ ὁ λαός, ὁ ὁποῖος ἔχει ἔστω καὶ ὑποσυνειδήτως γνώµην καὶ λόγον εἰς τὰ ἐκκλησια- στικὰἁ πράγματα Μακρὰ συ- στηµατικὴ προπαρασκευἡ θὰ εἶναι ἡ μόνη, ἡ ὁποία θὰ ἕἔ- ΧΠ θετικὰ ἀποτελέσματα διὰ τὴν ἄρσιν τοῦ σχίσματος καὶ τὴν θεδαίαν ἐπαναφοράν τῆς εὐλογημένης ἑνότητος µετα- ἐὺ τῶν Ἐκκλησιῶν. Καὶ εἷ- ναι λυπηρὸν ὅτι αἱ μετ ἐπι- µονῆς γενόµεναι κατ ἐπανά- ληψιν ὑποδείξες, ὡς πρὸς τοῦτο μόλις τώρα υἱοθετοῦν- ται ἐπὶ λύπῃ διά τὸν ἄπολε- σθέντα µέχρι τοῦδε καιρὸν καὶ τὰς µαταίας ἐπιδιώξεις τριτευούσης σημασίας διά τῆς ἀναμίξεως μάλιστα πολλάκις καὶ πολιτικῶν µέσων ἀμέσου ἢ ἐμμέσου ἐπιδράσεως, τὰ ὁ- ποῖα ὅλα ἐπέφερον τὰ ἀντί, θετα, ὡς προεθλέπετο, ἅἄπο- τελέσµατα, Τὸ Οἰκουμενικὸν Συμθού- λιον τῶν Ἐκκλησιῶν ἀντιλη- φθὲν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὴν ση- µασίαν τῆς τοιαύτης προπα- ρασκευῆς κατηύθυνε τὴν δι αὐτοῦ καὶ ἐν αὐτῷ γενοµένην ἐργασίαν πρὸς αὐτὴν τὴν γραμμὴν καὶ μετὰ σταθεροῦ καὶ θετικοῦ Φήματος προχῶ- ρε, παρὰ τὰς ἀκουομένας ἀνοήτους καὶ ἀνεδαφικάς ἑ- κάστοτε θεωρίας καὶ Φφαντα- σιοπληξίας. Ἔστω καὶ ἀργά, καὶ δυστυ- χῶς µόνον ἐκ πρωτοθουλίας τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς πλευ- ρᾶς- διατὶ ὄχι καὶ ἐκ τῆς ἡμε- τέρας “Ὑίνεται ἔναρξις τῶν ὑποδειχθεισῶν ἐπαφῶν, αἱ ὁ- ποῖαι θά δημιουργήσουν ἆσφα- λῶς ὑπερευνοϊκὰς προὔποθέ- σεις διὰ µέλλουσαν ἐπίσημον συνεργασίαν καὶ Ίσως ἐν τῷ ἀπωτέρῳ μέλλοντι καὶ τὴν Ἔ- νώσιν. Αἱ ἐπαφαὶ αὗται εἶναι κατὰ τοσούτῷ μᾶλλον ἄξιαι ἐξάρσεως, καθόσον ἀφοροῦν τάς δύο πρεσθυγενεῖς Ἐκκλη- σίας͵, αἱ ὁποῖαι ἴστανται περισ: σότερον ἐγγὺς ἀλλήλων, καὶ διὰ τοῦτο ἡ τελεσφόρησις του ἱεροῦ σκοποῦ τῶν ἐπαφῶν αὖ- τῶν προθλέπεται ἀποτελεσμα- τική, ἀφοῦ, ὡς ἐλέχθη ὁδηγοῦν πρὸς θετικἠν καρποφορίαν, αἱ παρόµοιαι ἐπαφαὶ μετὰ τῶν ἄλλων ᾿Εκκλησιῶν ἀπώτερον ἱσταμένων πρὸς τὴν ἡμετέραν, Καλἡ δὲ πρόθεσις καὶ ἀδιά- ϐλητος προθυμία πρέπει νά χαρακτηρίζῃ τὰς ἐγκαινιαζο- μένας ἐπαγὰς ταύτας, διότι µόνον διὰ τούτων δύνανται να ἐξετασθοῦν ὅπως πρέπει αἱ μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ὑφιστάμεναι διαφοραί. ΄Η ὕ- παρξις τοιούτων καλῶν καὶ ἆ- διαθλήτων προθέσεων ἐπιθάλ.- λεται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αἱ μεταξὺ τῶν δύο ᾿Ἐκκλησιῶν διαφοραὶ κατατάσσονται, εἰς τρεῖς κυρίως κατηγορίας. α) Τὰς ἐξ ἀμοιθαίας ἀγνοίας-- μὴ οὐσιαστικῶς ὑφιστάμεναι- δια: φοράς, ϐ) τὰς ἐπίσης ἀνυπάρ- κτους ἐκ παρεξηγήσεων καὶ γ) τὰς πραγµατικάς, Διά τῶν φιλικῶν ἐπαφῶν καὶ τῶν ἆνε- πισήµων συζητήσεων θὰ διευ- κρινισθοῦν ὅλα τὰ εἴδη τῶν διαφορῶν τούτων, θὰ ἐκκαθα- ρισθῇ τὸ ἔδαφος ἀπὸ τῶν κα- τὰ Φφαντασίαν διαφορῶν, θἀ καθορισθῇ ἐπακριθῶς τὸ πο- σοστὀν τῶν ὑφισταμένων πρα- γματικῶν διαφορῶν καὶ ἔτσι θὸ δημιουργηθῇ τὸ κατάλλη- λον κλῖμα καὶ ἡ ἀπαιτουμενη ἀτμόσφαιρα συνεργασἰας των δύο ἸἘκκλησιῶν, πρὸς ἐπιση- µοτέραν ἔρευναν τῶν πραγμα: τικῶν διαφορῶν, αἱ ὁποῖαι καὶ αὐταὶ μὲ τὴν προὐπόθ: τιν τῆς καλῆς διαθέσεως καὶ τῆς ἀδια- θλήτου προθέσεως νὰ ἀρθοῦν εἰς τὸ ἁπώτερον µέλλον διὰ τῆς καθοδηγήσεως τοῦ ΄Αγίου Πνεύματος. Ανευ τοιαύτης ἀτμοσφαίρας καὶ Κλίματος εἷ- ναι ἀδύνατος οἰαδήποτε συνεν- νόησις, διότι ἐπὶ τέλους καὶ τὸ Αγιον Πνεῦμα συνεργεῖ μµό- νον εἰς τὰς καλὰς προσθέσεις καὶ τὰ καλὰ ἔργα τῶν ἀνθρώ- πων καὶ ὄχι εἰς τὰς πονηρὰς αὐτῶν διαθέσεις καὶ τὰ ὅδιε- στραμμένα ἔργα των. Η ἁμοιθαία ἄγνοια τῶν ᾿Εκκλησιῶν μετὰ τόσων αἰώ- γων ἀπ᾿ ἀλλήλων ἀπομάκρυν- σιν ἐδημιούργησεν ἀναμφισθη. τήτως φανταστικὰς διαφοράς, αἱ ὁποίῖαι µόνον εἰς τὴν ἐχθρό- τητα καὶ τὸν ἑκατέρωθεν φα- νατισμὸν οὐσιαστικῶς ὑφίσταν- ται, Ποσάκις δὲν ἀναγινώσκο- μεν εἰς ἀληθῶς σπουδαῖα θεο- λογικὰ συγγράµµατα µεγά- λων καὶ γνωστῶν σ)γγραφέων ἀσύστατα καὶ ἁἀνυπόστατα πράγµατα διὰ τὰς ἄλλας ἛἜκ- κλησίας, διότι ὁπλούστατα γράφουν ἐκείνοι Ί-ερὶ αὐτῶν χωρὶς οὐσιαστικῶς νὰ τὰς γνωρίζουν. Κατ αὐτὸν τὸν τρόπον συναθροίζεται µέγα ποσοστὸν τοιαύτης φύσεως δι- αφορῶν ἀνυπάρκτων, στηρι- ζομένων ἁπλούστατα εἰς τὴν ἄγνοιαν, ᾿Ορθῶς διὰ τοῦτο το- νίζει ὁ Καρδινάλιος Τισσερὰν τὴν ἀνάγκην τῆς ὀργανώσέως πυκνῶν τοιούτων ἐπαφῶν καὶ συσκέψεων ἐπὶ σκοπῷ πρὸς τὸ παρὸν ἀλληλογνωριμίας τῶν δύο ᾿Εκκλησιῶν. Εἶναι πλέον ἢ, θέδαιον ὅτι περιοριζοµένης τῆς ὑφισταμένης ἁμοιθαίας ᾱ- γνοίας καὶ τελικῶς ἐκλιπού- σης, αἱ ᾿Εκκλησίαι θὰ εὗρε- θοῦν αὐτομάτως πολὺ πλησιέ- στερον πρὸς ἀλλήλας, παρ' ὅ,τι εἶναι τώρα μὲ τὴν ἐπικρά- τησιν τῆς ἐχθρότητος καὶ τοῦ ἁμοιθαίου φανατισμοῦ. Αλλ’᾽ ἐκτὸς τῶν ἐξ ἀγνοί- ας διαφορῶν ὑπάρχει ἱκανὸν ποσοστὸν τοιούτων ἐκ παρεξη- γήσεων, πάλιν εὐεξηγήτων διὰ τὴν ὑφισταμένην µέχρι τώρα ἀπόστασιν, 'Ἡ διευκρίνησις χονδροειδεστάτων πολλάκις παρεξηγήσεων, αἱ ὁποῖαι ὀφί- στανται ἀκόμη καὶ παρὰ τῷ ἁπλοϊκῷ λαῷ, θὰ τὰς άπομα- κρύνῃ ὁλοτελῶς ὅπως ἀναμέ- νεται ἀπὸ ἀνθρώπους πολιτι- σµένους καὶ μορφωμένους καὶ θὰ φέρῃ τὰς ᾿Εκκλησίας ἀκό- µη ἐγγύτερον πρὸς ἀλλήλας. Θὰ ἀπομένῃ τότε τὸ ποσοστὸν τῶν πραγματικῶν διαφορῶν, αἱ ὁποῖαι ἀναμφιοθητήτως ὑφί- στανται. Αὖὗται πρέπει πρῶτον νὰ καθορισθοῦν ποῖαι εἶναι-- διότι ὑπάρχουν πολλαὶ δευτε- ρεύουσαι καὶ ἄνευ οὐσιαστικῆς σημασίας ὅπως τὸ περίφηµον {ἰΙοαιε --- νὰ ἐξετασθοῦν ἕἔ- πειτα μὲ πνεῦμα ἀγάπης καὶ ἁμοιθαίας κατανοήσεως τῆς ἑκατέρωθεν νοοτροπίας, ἡ ὁ- ποία ἀπὸ αἰώνων τὰς ἐδημι- ούργησεν, ὁπότε καὶ αὐταὶ θὰ περιορισθοῦν εἰς τὸ ἐλάχιστον, καὶ ἔτσι µόνον θὰ σμικρυνθῇ κατ᾽ ἀνάγκην ἡ ἑκατέρωθεν ἀπόστασις, ἡ ὁποία μὲ τὴν ἀπαραίτητον καλὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἀναμ- φισθήτητον θοήθειαν καὶ συν- δρομὴν τοῦ Θεοῦ θὰ ἐκλείψουν σὺν καιρῷ καὶ αὐταὶ διὰ νὰ ἐπέλθη ἡ ποθητὴ καὶ εὐλογη- µένη Ένωσις, ἐπισήμως ἀνα- γνωριζοµένη ὑπὸ τῆς ᾿Ἐκκλη- σίας,͵ Αὐτὴ ἀκριθῶς εἶναι ἡ ἐφαρ- µοζομένη μέθοδος εἰς τὸ Οἱ- κουμενικὸν Συμθούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν προκειµένου περὶ τῶν εἰς αὐτὸ συνεργαζοµένων μετά τῆς ἡμετέρας ξένων Ἔκ- κλησιῶν πλὴν τῆς Ρώμπιοκα- θολικῆς. Τὴν συνεργασίαν αὖ- τὴν συκοφαντεῖ δυστυχῶς ἡ ἆ. µάθεια καὶ ἡ ἐκ ταπεινῶν έλα- τηρίων κακἡ διάθεσις καὶ κα- τωτερότης, εἰς θάρος θέδαια τῆς ἱερᾶς ὑποθέσεως, διότι ἁπλούστατα ἡ διάθεσις καὶ δύ- ναµις τοῦ Θεοῦ ἐκδηλοῦται δι’ ἀγάπης καὶ ἀληθείας καὶ άνω- τερότητος δι ὧν, καὶ µόνον ἐ- πιτυγχάνεται ἡ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἠθελημένη ἕνωσις, καὶ οὐχὶ διὰ μίσους, Φθόνου, Φανατι- σμοῦ καὶ κατωτερότητος. Εἶναι δὲ παρήγορον ὅτι εἷ- ναι ἡ πρέπουσα ὡς πρὸς τὸ σηµεῖον τῆς ἑνώσεως «ἀνα- κοίνωσις ὑπὸ τοῦ ΕΒατικα- νοῦ, τὸ ὁποῖον φανερῶς πλέον ἐνισχύει παροµοίαν ἐργασίαν καὶ δρᾶσιν εἰδικῶν κέντρων παρακολουθήσεως καὶ ἐπιμε- ληµένης σπουδῆςο τῆς Οἰκου- µενικῆς κινήσεως καὶ τῆς μετὰ τῶν ᾿Ορθοδόξων συνεργασίας ὡς τὰ κέντρα 15ίηα, τῶν [Πα- ρισίων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν πα- τέρα Ὀμπιοηπί, τῶν ἐν Βελγίῳ Δομηνικανῶν μονῶν τῆς ΟΠ6- νοίοφηε, τὸ Καθολικὸν Πανε πιστήµιον τοῦ Ἰωουναίπ καὶ ἄλ. λα παρόμοια κέντρα ἐν Γερ: µανίᾳ, Καὶ ἄξιαι παντὸς ἐπαί- νου εἶναι αἱ ἐνισχυτικαὶ τού των δ]λώσεις τοῦ Ι{αρδιναλί ου Τισσεράν, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκ µέρους τῶν κύκλων τούτων προτάσεως διὰ τὴν σύσκεψιν ᾿Ορθοδόξων καὶ Ρώὠμαιοκαθο- λικῶν θεολόγων ἐν Βενετίᾳ ἐπὶ καθορισμῷ τῆς σημασίας καὶ τῆς ἐννοίας αὐτῆς. πρὸς ἁποφυγὴν, ὡς ἐλέχθη, άνεδα φικῶν δηµοσιογραφικῶν φαν- τασιοπληξιῶν. Εὐχῆς μάλιστα ἔργον θὰ ᾖτο, ἂν ἤ σύσκεψς (σωνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελ.) Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. Ἡ µεγαλόνησός µας Κύ- προς ὀνομάζεται ὡς γνωστὸν νησος τῶν ἁγίων, ἕνεκα τῶν πολλῶν ἁγίων ἀνδρῶν οἱ ὁ- ποῖοι ἔζησαν καὶ ἠγωνίσθη- σαν τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ ὑπερημύνθησαν τῆς ὀρθοδό- ἔου πίστεως καὶ εὗρον χάριν ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ἡγιάσθησαν καὶ πολλὰ θαύματα ἐπετέλε- σαν. Μεταξὺ τῶν ἁγίων αὐτῶν εἶναι καὶ οἱ κατὰ τὸν τρέχον- τα µῆνα ἑορταζόμενοι, ὁ ἅγι- ος ᾿Αναστάσιος καὶ ὁ ἅγιος Αὐξέντιος, Αἱ πληροφορίαι τὰς ὁποίας ἔχομεν διὰ τοὺς δύο αὐτοὺς Κυπρίους Αγίους, προέρχον- ται ἀποκλειστικῶς ἀπὸ τὸ συ- ναξάριον τὸ ὁποῖον ἐτυπώθη εἰς τὴν ἀκολουθίαν των, ἡ ὁ- ποία ἐξ-λόθη δαπάνη τοῦ ᾿Αρ: χιεπισκόπου Κύπρου Χρυσάν- θου εἰς τὴν Βενετίαν τὸ 1779. ὉὍ Άγιος ᾿Αναστάσιος. ᾽Απλὴν ἀναφορὰν τοῦ ὁὀνό- µατος τοῦ ἁγίου μὲ τὴν προ- σωνυμίαν ᾿Αναστάσιος ὁ θαυ- ματουργὸς ᾖ(εὑρίσκεται εἰς τὴν Περιστερόναν τῆς Μεσαο- ρίας ὁ Άγιος ᾽Αναστάσιος ὁ θαυματουργὸς) εὑρίσκομεν εἰς τὸ χρονικὸν τοῦ Λεοντίου τοῦ Μαχαιρᾶ. ὍὉ αγιος ᾽Αναστάσιος ἔζη- σε τὸν ια’ αἰῶνα ἐπὶ τοῦ 6α- σιλέως τοῦ Βυζαντίου ᾽Αλεξί- ου τοῦ Κομνηνοῦ καὶ τοῦ υἱοῦ του ᾿Γωάννου. Μαζὶ μὲ ἄλλους ᾿Ορθοδόξους χριστιανοὺς µετέ 6ησαν εἰς τὴν Παλαιστίνην διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Σαρακηνῶν πρὸς ἀἄπελευ- θέρωσιν τῶν Αγίων τόπων. “Ὅταν ὅμως ἀντελήφθησαν ἅ- τι οἱ Λατῖνοι σταυροφόροι ἀν- τὶ νὰ πολεμοῦν τοὺς Σαρα- κηνοὺς κατεπίεζον τοὺς ὀρ- θοδόξους, ἐγκατέλειψαν τὴν Παλαιστίνην καὶ τὴν στρατιώ- τικὴν ζωήν, ἦλθαν εἰς Κύπρον καὶ «ἐστρατεύθησαν τῷ ἐπου- ρανίῳ θασιλεῖ, ἀναλαθόντες τὰ ὅπλα τῆς μοναδικῆς {(µονα- χικῆς) πολιτείας ἐν Κύπρῳ, ἔνθα ἐν ἐρήμοις καὶ ὄρεσι δια- τρίθοντες, θλιθόµενοι, κακου- χούμενοι καὶ ὑπὸ δαιμόνων ἐ- πηρεαζόµενοι, καὶ νικήσαντες χάριτι τοῦ ἐνδυναμοῦντος Χρι- στοῦ πάντα µπειρασμὀν, διὰ τὴν μεγάλην αὐτῶν ἀρετήν, ἠξιώθησαν γενέσθαι καὶ θαυ- µάτων πολλῶν αὐτουργοί, οὐ µόνον ζῶντες ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατον». Αὐτὰ τά ὀλίγα µόνον ἀναφέ- ρει τὸ συναξάριον τοῦ 'ΆΥ. ᾿Αναστασίου περὶ τοῦ θίου του, Δυστυχῶς ὅμως διὰἁ τούτων δὲν διαφωτιζόµεθα ἐπαρκῶς. Βέθαιον εἶναι ὅτι µετῆλθε τὸν ἀσκητικὸν δ6ίον καὶ ἐπετέλεσε πολλὰ θαύματα. ὍὉ Άγιος Αὐξέντιος. Δὲν γνωρίζοµεν ἀκριθῶς πότε ἔζησεν, ἀπὸ ποῦ κατήγε- το, ποῖοι σαν οἱ γΥονεῖς του καὶ ποία ἡ θρησκεία αὐτῶν, Κατὰ τὸν Συναξαριστὴν ἧτο ᾽Αλαμᾶνος. Κατὰ τὴν ἐφηθικήν του ἡλι- κίαν κατετάγη εἷς τὸν στρα- τὸν καὶ ὑπηρέτησεν εὐδοκί- µως. Ητο φοθερὸς μὲν εἰς τοὺς ἀντιπάλους του, ἀλλὰ εὐγενὴς καὶ ἤρεμος καὶ ἀγα- πητὸς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς ὁποίους συνανεστρέ- φετο. “Ἡ εὐγένεια τῆς ψυχῆς του καὶ ἡ θαθυτέρα σκέψις ἐπὶ τῶν ἀνθρωπίνων πραγµά- των τὸν ἔκαμαν νὰ ἐγκαταλεί- ψῃ τὴν στρατιωτικὴν ζωήν. “Ἡ κοσµικἡ ζωὴ μὲ τὰς κοσµι- κἁς ἀπολαύσεις δὲν τὸν ηὖχα- ρίστουν,. 'Ἡ δόξα τοῦ κόσμου δὲν τὸν ἐνεθουσίαζε. Τὸν ἐ- τραθοῦσε ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, Ελευθερίας Π. Θε.χάρους Καλεῖται ἢ Ἱλευθευία Η. ο ἡμέροᾳ, Πέμπτῃ καὶ ὥρᾳ ᾿Ἠνκλησιαστικοῦ Λικαστηρίου τῆς Κ αἱ ΚΛΗ Σ 1 ορμή α α Ὅν ὅπως τῇ Ίη ᾿Οκτωθοίου ἀγνγώστου. διαμονῆς καὶ πατοιμίας Όπως τῃ 1 πτωδθοίοι ο ανά ο ϱ π.μ. ἐμφανισῦῇ ἐνώπιον τοῦ ἐν Αευχωσίᾳ γοµένη ἐπὶ διαλύσει τῆς μνηστε΄ας ὑπὸ τοῦ μνηστῆσος της ᾿ ο. : ΓΓαπαγοιστοφόρου ἐκ Παλαιωινύλου καὶ νῦν ἐν Αευκώσίᾳ. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην, , ο. ας ο αν ϱ ος μάω «Ν. ὃ ΠΙ παοοῦσα κλῆσις δημυσιευθήσεται ἅπαξ εἰς τᾶς ἓν σία ἐκδιδυμένας ἐφημερίδας «κκλησιαστικὴ /ωὴ» καὶ «Ελενδερία». ως ος - ο ὦ Ἕν τῇ Ἱ. ᾿Λογιεπισχοπῇ Κύπρου, τῇ 1ῃ Νεπτεαθρίον ΙΠΛΠΗΣ ΛΥΞΕΝΠΗΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ . ἡ δόξα τῆς πνευματικῆς ἀνό- δου. Ἡ παροῦσα ζωή, ἐσκέ- πτετο, εἶναι προσωρινή. «Α τμὶς ἡ πρὸς ὀλίγον φαινοµένη ἔπειτα δὲ ἐξαφανιζομένη» κα- τὰ τὸν ᾿Ιάκωθον τὸν ᾿Αδελφό- θεον. Καὶ κατὰ τὸν προφήτην Δαθὶδ «ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρ- τος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεὶ ἄν- θος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθή- σει». Καὶ ὁ σοφὸς Σολομῶν λέγει «Σκιᾶς γὰρ πάροδος ὁ θίος ἡμῶν». «Σκιὰ γὰρ ἐστιν ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὁ θίος» λέ- γει καὶ ὁ 6. Τὴν µαταιότητα τοῦ κόσμου ἐσκέφθη ὁ Αὐξέν- τιος καὶ ἀπεφάσισε νὰ γίνῃ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Τὰς περὶ τῆς παροδικότητος τοῦ κόσμου σκέψεις του ἀνεκοίνω- σε καὶ εἰς ἁἀρκετοὺς φίλους του στρατιώτας. ᾿Ησπάσθησαν καὶ αὐτοι τὰς ἰδέας του. ᾿Ἔδι- ψοῦσαν καὶ αὐτοὶ τὴν πνευµα- τικὴν ζωὴν τοῦ μοναχικοῦ 6(- ου. ᾿Εγκατέλειψαν ὅλοι τὴν στρατιωτικήν των ὑπηρεσίαν. Ἠλθον εἰς τὴν παραλίαν έπε- θιθάσθησαν ἑνὸς πλοίου καὶ ἔφθασαν καὶ ἀπεθιθάσθησαν εἲς τὴν Κύπρον. δΔιεσκορπί- σθησαν ἀνὰ τὴν νῆσον καὶ ἐξέλεξεν ἕκαστος τὸν τόπον τῆς διαµονῆς του. Ὁ Άγιος Αὐξέντιος «τὴν Κάρπασον, οὔ- τω λεγομένην χώραν, κατέλα- εν’ ἔστι δ᾽ αὕτη µέρος τι τῆς νήσου Κύπρου, καὶ σπήλαιον εὐρὼν εἰς τινα τόπον ᾿Ιούὐτιον, οὕτω παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις καλούµενον, ἐν αὐτῷ κατώκη- σεν». Ἔζησε δίον ἀσκητικόν, Διὰ τῆς νηστείας, τῆς σκλη- ραγωγίας καὶ τῆς προσευχῆς διῆλθεν ὅλον του τὸν 6ίον. Τὸ σῶμα του ἤτο πραγματικά ναὸς καθαρός, κατοικητήριον τοῦ Αγίου Πνεύματος. “Ἡ χά- ρις τοῦ Θεοῦ ἔκαμε δι αὐτοῦ πολλὰ θαύματα. Τὸ ἀκόλου- θον θαυμαστὸν γεγονὸς 6ε- θαιώνει τὰ θαύματα τὰ ὁποῖα ζῶν ἔκαμνε ὁ ἅγιος Αὐξέν- τιος. ᾿Απέθανεν ὁ ἅγιος Αὐ- ξέντιος εἰς τὸ σπήλαιον ὅπου ἔμενε. ᾿Επέρασαν Φαίνεται ἀρκετὰ χρόνια, Μερικοὶ πι- στοὶ ἐκ τῶν γειτονικῶν χωρί- ων Κώμης καὶ ΒΝαυτοκώμης ἦλθον εἰς τὸ σπήλαιον καὶ ε- ρον τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου τὸ ὁποῖον εὐωδίαζε. ᾿Αντελήφθη- σαν ὅτι πρόκειται περὶ ἁγίου ἀνδρὸς καὶ ἐφιλονίκουν ποῖος νὰ τὸ πάρῃ. Οἱ μὲν κάτοικοι τῆς Βαυτοκώμης ἔλεγων ὅτι ἀνήκει εἰς ἡμᾶς τὸ λείψανον διότι εἶναι πλησιέστερον πρὸς τὸ χωρίον µας. Οἱ κάτοικοι τῆς Κώμης ἔλεγον ὅτι ἀνήκει εἰς αὐτοὺς διότι ἦσαν περισ- σότεροι ὅταν εὗρον τὸ λείψα- νον. Ἐν τέλει ἀπεφάσισαν νὰ φέρουν µίαν ἅμαξαν καὶ δύο θόας ἕνα ἐκ τῆς μιᾶς καὶ ἄλ- λον ἐκ τῆς ἄλλης κώμ]ς καὶ ἐπὶ τῆς ἁμάξης νὰ τοποθετή- σουν τὸ σεθάσµιον λείψανον. Νὰ ἀφήσουν ἐλευθέρους τοὺς θόας ἄνευ ὁδηγοῦ, διὰ νὰ ὁ- δηΥγηθοῦν ὑπὸ τῆς «ἄνωθεν προνοίας διὰ τῆς εὐχῆς τοῦ ἁγίου. Ἔφερον λοιπὸν τὴν ἅμαξαν, ἔθεσαν ἐπ᾽ αὐτῆς τὸ εὐωδέστατον. τοῦ ὁσίου λείψα- νον, τὸ ὁποῖον παρὰ τὴν πο- λυκαιρίαν ἦτο σῶον καὶ ἁδιά- φθορον, Οἱ δύο θόες ἄνευ ὁ- δηγοῦ ἐπορεύοντο, ἠκολούθει δὲ λαὸς. ΄Ηλθον οἱ θόςξς καὶ ἐστάθησαν ἀκίνητοι καὶ ἠρε- μοῦντες εἰς ἕνα τόπον ὅπου σήμερον εἶναι ὁ ναὸς τοῦ ὁσί- ου ὠκοδομημένος. Οἱ κάτοι- κοι ὅταν εἶδον τὸ θαῦμα αὐτὸ ἄρχισαν νὰ προσεύχωνται λέ- γοντες ἐπὶ ἱκανὴν ὥραν «Κύ- ριε ἐλέησον». Εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἔκτισαν οἱ κάτοικοι πε- ρικαλλῆ ναὸν εἰς δόξαν ἵΠα- τρός, Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύμα- τος. τοῦ ἑνὸς ἀληθινοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος ἐδόξασε τὸν ἅγιον Αὐξέντιον διὰ πολλῶν θαυμά- των. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Εγχκλησιαστικὸν Δικαστήριον Ἀευκωσίας Αοιθαν Αγογς 1/5 Μεταςξ ὺ ΠΜιχαὴλ Παπαχριστοφόρου ἓνλ Παλ αιομύλου, νῦν ἐν Λευκωσία ἐνάγοντος . , ---- ἐκ Εαρωσίων καὶ νῦν ἀγνωστου διαονῆς, α . ἐναγομένης Σ Θεοχάρυυς ἐκ Ὠαρωσίων καὶ νῦν 1054, ὡς ἕνα- Μιγαἡ). )Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου, Λευνο- 1953. “ϱ. ΙΤρόεδρος ΑΡΝΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ (Γ΄ τελευταῖον) Τὶ ὀφείλομεν νὰ πράξωµεν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, εἰς τὰς διαφόρους αὐτὰς χώρας, προ: έθαλον ὑπέροχον ἀντίστασιν. Μία ἐπίθεσις ἐξαπελύθη προ- σφάτως κατὰ τῶν Λουθηρα- νῶν -- τῶν Προτεσταντικῶὼν ᾿Ἐκκλησιῶν ἐν ᾿Ανατολικῇ Γερμανίᾳ. Κατ ἀρχὰς οἱ κομ- μουνισταὶ εἶπον: «Δὲν θά ἐ- πέµθωμεν εἰς τὴν θρησκείαν». Κατόπιν ἤρχισαν νὰ ἐπεμθαί- νουν. Ηρχισαν νὰ φέρουν ἐμ- πόδια εἰς τὴν µετακίνησιν τῶν ἱερέων ἀπὸ µέρους εἰς µέρος) ἤρχισαν νὰ σταματοῦν τὴν µι- σθοδοσίαν των’ κατόπιν δέ, ὅπερ καὶ σοθαρώτερον, ἤρχι- σαν νὰ ἐπικρίνουν µίαν µεγά- λην χριστιανικὴν ᾿Οργάνωσιν Νέων, ἡ ὁποία οὐδεμίαν εἶχε σχέσιν μὲ τὴν πολιτικήν µίαν καθαρῶς θρησκευτικἠν ὀργά- νωσιν ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν. Περὶ τὰ µέσα τοῦ 1953, ἡ κοµ- μουνιστικὴ κυθέρνησις ἀπέδα- λε πᾶν πρόσχηµα καὶ ἐπετέθη ἀναφανδὸν κατὰ τῆς Λουθη- ρανῆς ᾿Εκκλησίας. Κατεδίκα- σε τὴν Χριστιανικὴν ταύτην ᾿Ὀργάνωσιν ΒΜέων, ἡ δὲ µέθο- δος τῆς ἐπιθέσεως ἦτο ἀπολύ- τως κτηνώδης. Ἡ κομµουνι- στικἡ κυθέρνησις εἶπεν εἰς τὰ ἀγόρια καὶ κορίτσια αὐτά, µε- ρικὰ τῶν ὁποίων ἠμπορεῖ νὰ ἦσαν μέχρι 18 ἐτῶν: «ἘΕὰν παραµείνετε µέλη τῆς Ὄργα- νώσεως ταύτης, δὲν θὰ σᾶς ἐπιτραπῇ νὰ μορφωθῆτε εἰς οἱονδήποτε σχολεῖον». ”Ητο φοθερὸν δίληµµα διὰ τοὺς γο- νεῖς, φοθερὸν δίληµµα διὰ τὰ παιδιά’ ἡ µεγάλη ὅμως πλειο- ψηφία των εἶπε: «Οφείλομεν νὰ παραµείνωμεν ἐξ αἰτίας τῶν ἀπειλῶν των». Εξ ἄλλου, ἡ Λουθηρανὴ ᾿Ἐκκλησία ἐν Γερμανίᾳ υἱοθέτησε τόσον στα- θερἀὰν καὶ σθεναρὰν στάσιν, ὥστε αἱ διώξεις «ἀνεκλήθη- σαν, Ας ἴδωμεν Ὥτὶ πρέπει νὰ πράξωµεν ἐὰν ἐξαπολυθῇ πα- ῥροµοία ἐπίθεσις ἐναντίον Χρι- στιανῶν ἀλλαχοῦ. Οὐδεμίαν σχεσιν ἔχω μὲ τὴν πολιτικήν, ὥστε δὲν ὁμιλῶ περὶ τῆς πολι- τικῆς καταστάσεως καὶ τῶν :ἐνδεχομένων πολιτικῶν καθη- κόντων -- φρονῶ ὅμως ὅτι ὁ- πάρχουν τρία σαφῆ καθήκοντα διὰ κάθε χριστιανόν. Πρὸ παν- τός, πρέπει νὰ ἔχετε ἐπίγνω- σιν τῆς Πίστεώς σας. Νὰ γνω- ρίζετε τὶ εἶναι Χριστιανισμὸς καὶ τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁ- ποίοὺς πιστεύετε εἰς αὐτόν. Οἱ κομμουνισταὶ παιδαγωγοῦν μὲ μεγάλην προσοχὴν τοὺς ἁν- θρώπους των εἰς τὴν κομμούνι- στικἡν πίστιν. Τὴν γνωρίζουν: ἐνίοτε δύνανται νὰ τὴν ἐπανα- λαμθάνουν ὡς παπαγάλοι' εἷ- ναι εἰς θέσιν νὰ συζητοῦν μὲ τοὺς ἄλλους περὶ αὐτῆς. Ἡ- μεῖς οἱ χριστιανοὶ δὲν εἴμεθα πάντοτε τόσον θέδαιοι περὶ τῆς Πίστεώς μας. Εἰς τὰς ἆ- νησύχους ταύτας ἡμέρας -- εἷς οἰανδήποτε Εκκλησίαν καὶ ἂν ἀνήκετε, διότι δὲν ὁμιλῶ περὶ συγκεκριµένης ᾿Εκκλησίας -- Φροντίζετε νὰ γνωρίζετε τὴν Πίστιν σας, οὕτως ὥστε νὰ εἷ- σθε εἰς θέσιν νὰ τὴν ὑπερασπί- σετε καὶ νὰ φανῆτε πιστοὶ εἰς αὐτὴν ἐὰν τυχὸν ἤθελεν ἔλθει ἡ ὥρα τῶν διώξεων. εν κά κ “Δεύτερον, πρέπει νὰ ἔχετε θάρρος. Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπέ- ζησεν ἐπειδὴ ἐπὶ γενεὰς εὑρέ- θησαν, θείῳ ἐλέει, ἀρκετοὶ ἄν- δρες καὶ γυναῖκες οἱ ὁποῖοι, κατά τὰς ἡμέρας τῶν διώξεων, ἦσαν διατεθειμένοι νὰ ἀποθά- γουν διὰ τὴν Πίστιν των. Ἔχε- τε θάρρος. Μἡ ὑποχωρῆτε. Μἡ φοφῆσθε νὰ δείξετε ὅτι εἶσθε Χριστιανοί. Κάμετε τὸν κοµ- μουνιστὴν νὰ ἐννοήσῃ ὅτι εἶσθε ἐξ ἴσου σταθεροἰὶ καὶ ἀάποφα- σιστικοὶ καὶ θαρραλέοι εἰς τὴν Πίστιν σας, ὅσον εἶναι συχνά- κις καὶ ἐκεῖνος εἰς τὸ ἀγωνι- στικὀν, ἀθεῖστικὸν δόγµα του. Ἡ δειλία δύναται νὰ ἀποθῇ ἁμάρτημα. Πολὺ συχνὰ οἱ ἄν- θρώποι νομίζουν ὅτι εἶναι εὖ- πρεπὲς νὰ σιωποῦν, ἐνῷ θὰ ἔ- πρεπε νὰ ὁμιλοῦν' καὶ µολο- νότι ἡ ἔκφρασις τῶν ἰδεῶν δύ- ναται κάποτε νὰ συνεπάγεται προσωρινὴν ἀντιδημοτικότητα, μὲ τὸν καιρὸν οἱ ἄνθρωποι σέ- Θονται ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔ- Χουν τὸ θάρρος τῆς γνώμης ος Ὡς τρίτον θὰ εἴπω τὸ ἑξῆς: Ημεῖς οἱ χριστιανοὶ ἔχομεν ἕν κοινωνικὸν καθῆκον. Εχομεν τὸ καθῆκον νὰ καταθάλωμεν πᾶσαν προσπάθειαν πρὸς ἐξά- λειψιν μερικῶν ἀναμφισθητή- των ἀδικιῶν αἱ ὁποῖαι ὑπάρ- χουν εἰς τὸν κόσμον. Ὁπουδή- ποτε ὑφίσταται µεγάλη πενία, κακαὶ στεγαστικαὶ συνθῆκαι καὶ ἀνεργία, ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ Ὑόνιμον ἔδαφος διὰ τὸν κοµ- μουνιστικὸν σπόρον. ᾿Εμφανί- ζεται ὁ κομμουνιστὴς μὲ ἐλπί. δας καὶ ἐπαγγελίαν, αἱ ὁποῖ- αι οὐδέποτε ἐκπληροῦνται. Ὁ Χριστιανὸς ἔχει τὸ καθῆκον νἁ φροντίζη ὥστε νὰ δίδεται εἰς κάθε ἄνθρωπον -- ἀνεξαρτή- τώς τῆς κοινωνικῆς ἢ οἰκονο- μικῆς θἐσεώς του ἢ τῆς φυλε- τικῆς προελεύσεώς του -- ἡ εὐκαιρία νὰ ἀπολαμθάνη κα- τὰ τὸν καλύτερον δυνατὸν τρό- πον τὴν ζωήν. Αἱ χριστιανικαὶ | κοινωνίαι ὀφείλουν νὰ κατα- θάλλουν κάθε Ἠπροσπάθειαν πρὸς ἐξαφάνισιν τῶν κακῶν τῆς οὐχὶ ἱκανοποιητικῆς στε- γάσεως, πρὸς ἑλάττώσιν τῆς ἀνεργίας καὶ πρὸς ἐπικράτη- σιν δικαιοσύνης μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Τοῦτο δὲν πρὀκει- ται νὰ εἶναι εὔκολον. Ας λά- 6ωμεν αἴφνης τὸ πρόόλημα τῆς ἀνεργίας. Τὸ ἔχομεν εἰς τὴν ᾿Αγγλίαν. Εἶναι πολὺ δύ- σκολον νὰ θεραπεύσετε τὴν ᾱ- νεργίαν. Δὲν ὑπάρχει χειρότε- ρον διὰ νέα παιδιὰ ἀπὸ τοῦ νὰ μένουν ἐπὶ μακρὸν ἄνεργοι' πρέπει νὰ εὑρεθῇ δι αὐτοὺς κάποια ἀπασχόλησις κατά τὸ διάστηµα τοῦτο, διότι τὸ πρό- 6ληµα εἶναι σοθαρώτατον. Οὔ- τε τὰ ἄτομα οὔτε τὸ Κράτος µόνον δύναται νὰ ἀντιμετωπί- σουν τὸ πρὀθλημα τοῦτο. Ἔ- κεῖνο τὸ ὁποῖον πολὺ συχνὰ χρειάζεται ἐν τῇ χώρᾳ εἶναι περισσότεραι θιομηχανίαι προ: σφέρουσαι ἐργασίαν' ἀλλὰ 6ι- οµηχανίαι δὲν ἱδρύονται ἐκτὸς ἐὰν ὑπάρχῃ σταθερότης καὶ ἀσφάλεια εἰς µίαν χώραν' ἐὰν ὅμως ὑπάρχῃ ἀσφάλεια, τότε εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν νέαι θιοµηχανίαι, αἱ ὁποῖαι θὰ δώ- σουν ἐργασίαν εἰς ὅλους᾽ ἡ δὲ χριστιανικἡ συνείδησις θά Φροντίσῃ ὥστε οἱ ὅροι έργα- σίας νὰ εἶναι δίκαιοι δι’ ὅλους. αἲν οἲς οἳκ Ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ περιοριζώµεθα εἰς τὴν καταγγελίαν τῶν κακῶν τοῦ ΓΚομμουνισμοῦ' ὀφείλομεν νὰ προσπαθῶμεν νὰ ἐξαφανί- σωμεν μερικὰ ἀπὸ τὰ αἴτια ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἐν- θάρρυνσιν διὰ τὰ σπέρματα τῶν κομμουνιστικῶν διδαγµά- των. Τώρα, ἐπιθυμῶ νὰ ἐπισύρω τὴν προσοχήν σας ἐπὶ ἑνὸς ἕ- τέρου σηµείου. Κάποτε μὲ ἐ- ρωτοῦν: «Τὶ πρόκειται νὰ συµ- 6ᾷ εἰς τὸ µέλλον» δΔὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ σᾶς τὸ εἴπω. Βο- µίζω ὅτι πιθανῶς θὰ ἔχωμεν εἰς τὴν χώραν µας, ὅπως καὶ εἰς ἄλλας χώρας μακρὸν ἀγῶ- να μέχρις οὗ ἠττηθῇ τελικῶς ὁ Κομμουνισμός. Ηδη εἰς πολ- λὰς εὐρωπαϊκάς χώρας ὁ ΓΚομ- μουνισμὸς εἶναι σήμερον ἆσθε- νέστερος ἢ πρὸ ὀλίγων ἐτῶν. Μερικαὶ ἀπὸ τὰς χώρας ποὺ διατελοῦν ὑπὸ κομμουνιστικὴν κυριαρχίαν ἀναγνωρίζουν, ἆ- πὸ σκληρὰν καὶ πικρὰν πεῖ- ραν, τοὺς κινδύνους καὶ τά ψεύδη τοῦ Κομμουνισμοῦ. Πι- θανὸν νὰ συναντήσωµεν πολ- λὰς δυσχερείας μέχρις οὗ κα- τανικηθῇ ὁ ᾖΚομμουνισμὸς -- περὶ ἑνὸς πράγµατος ὅμως εἶμαι ἀπολύτως θέθαιως: ἜΕ- ἂν οἱ Χριστιανοὶ παραμείνουν πιστοὶ εἰς τὸν Κύὐριόν των, ὁ Κομμουνισμὸς θὰ κατανικηθῇῃ. Εἶμαι ἀπολύτως θέθαιος ὅτι μὲ τὴν θοήθειαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐχὶ µόνον διὰ πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν µέσων, ἀλλὰ διὰ τῆς θοηθείας τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστιανισμὸς θὰ ἐπικρατήσῃ εἰς τὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ Κομ- μουνισμοῦ. Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι κατὰ τὰ προσεχῆ ἔτη ἑἐκα- τομμύρια ἀνθρώπων ποὺ εἶναι σήμερον κομμουνισταὶ θὰ ἀν- τιληφθοῦν μέχρι ποίου θαθμοῦ ἐξηπατήθησαν καὶ θὰ διερω- τῶνται πῶς ἠδυνήθησαν νὰ ἕ- γιναν ποτὲ κομμµουνισταί. Πι- στεύω δὲ ὅτι διὰ µίαν ἀκόμη φορὰν ἡ Εκκλησία τοῦ Θεοῦ θὰ ἀποδειχθῇ ὁ ἄκμων, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἡ σφύρα τῆς διώ- ξεως θραύεται καὶ συντρίθε- ται, ΑΡΧΙΕΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ. Αἴτησις πρὸς Ὑϊεδεσίαν Αοιδα, 90/09 Υἱοξετοῦντες: Κώστας ᾿Αποστόλου ἐν Λευκω. σίας ἐτῶν 359 Ἑλένη Κ. ᾽Αποστύ. ἐκ. Λευκωσίας ἐτῶν 30. Υἱεθετούμενον: Ἱωάννα Νικοδήμου ἐξ δώρου Αγοσῦ ἐτῶν 6. Οἰσνδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνατασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υΐοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως ποὺς τὸν ᾿Δοχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (15). ἡμερῶν ἀπὺ σήμερον. Αν. θε. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αοχιεπισχκυπῇ Κί- πυου, τῇ 1ὖ Ἀεπτεμθφου 1454, ἛἜν τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αοχιεπισποπῆς Κύπρον ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊεδεσίαν Αοιδας 0/24 Υιεθετοῦντες: Νικόλαος Ἰωάννου, Εόσκας ἓχ Κάτω Δερίνειας ἐτῶν 49 δυφία Νικολάου ἐκ Ἱκάτω Αερόνειικς ἐ τῶν 49, Υιοβετοεύμενον: Αναστασία ΓΓωοασχευᾶα ἓκ Τα. ραλιμνίου ἐτῶν δ. Οἵονδήποτε αποόσωπον γνωυίζον ἔγοτασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοθε- σίαν, χαλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ἑαύτην ἐγπράφως ποὺς τὸν ᾿λοχιεπίσχο- πον, ἀναγοάφον καὶ τοὺς λόνους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. λι, ῶ εν ἃ -- Ὦν τῇ Ἱ. ᾿Αορχιεπισκυπῇῃ Κί- πφον, τῇ 10 Σεπτεµόρ:οι. 1903. ’ ο εφ αν - Ἐκ τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αρχιιπισκοπῆς Κύπροτ' ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΘΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα]. εἰργάσθησαν αἱ ὑποεπιτροπαί. Ια πορισµατα τῶν σωςητήσε- ων εἰς τας ὑποεπιτροπας ἄνε- γνώσθησαν εἰς τας τακτικὰς συνεδριασεις ὁλοκλήρου τῆς Κεντρικῆς ᾿Επιτροπῆς. ΄Απε- φασίσθη τελικὼς να ὑποόλη- οῇ εἰς τὴν Γ΄ Ιενικὴν Σ.υνέ- λευσιν τὸ ζήτηµα της συγχω- νεύσεως τοῦ Διεθνοῦς 2 υμόου- λίου “ἱεραποστολῶν και τοῦ Παγκοσμίου Συµθουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν, ἀφοῦ κατὰ τὸ μεταξὺ διάστηµα (ζητηθῆ ἡ γνώµη τῶν ᾿Εκκλησιὼν μελῶν, ἐνεκρίθησαν τὰ σχέδια διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ νεου κτιρίου τοῦ Ο.Σ.Ε. εἰς Γενεύην, ὁ τρόπος ὀργανώσεως τοῦ τµή- µατος πληροφοριῶν, καὶ ὁ τρόπος ἐνισχύσεως τῶν οἰἶκο- νομικῶν, ἐζητήθη ἡ κατάπαυ- σις τῶν πυρηνικῶν ἐκρίξεων, ἰδιαιτέρας µνείας γενομένης διὰ τὰς ἑτοιμαζομένας ἐκρή- ἒξεις εἰς Ζαχάραν, καὶ ἐπρο- τάθη ὡς εἷς τῶν προέδρων τοῦ Ο.Σ .Ε. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς ᾽Αμερικῆς ᾽᾿Ιάκωόθος εἰς ἀντι- κατάστασιν τοῦ ἀποθανόντος ᾿Αρχιεπισκόπου ᾽Αμερικῆς Μι- χαἠλ καὶ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Οὐψάλας αὐηπᾶτ ΗοιίστεΏ ὡς µέλος τῆς ἐκτελεστικῆς ἐπιτροπῆς εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ ἀποθανόντος ᾿Αρχιεπισκό- που Ὑπδνο ΒτΙΠοίΏ καὶ τέλος ἐλήφθησαν ἐπικοδομητικαὶ ἆ- ποφάσεις ἐπὶ ὅλων τῶν συζη- τηθέντων θεμάτων. Ἡ τελευταία συνεδρία ἔγι- νε τὴν πρωῖαν τῆς 27ης Αὐ- γούστου. Κατ᾽ αὐτὴν ἀφοῦ ἔ- τονίσθη τὸ πνεῦμα κατανοή- σεως τὸ ὁποῖον ἐπεδείχθη κα- τὰ τὰς συζητήσεις, ἐξεφρά- σθησαν θερμαὶ εὐχαοιστίαι τῆς Κεντρικῆς ἐπιτροπῆς πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυθέρνησιν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ τὴν ᾿Εκκλησίαν τῆς Ἕλ- λάδος πρὸς τὸν Σε6. Μητρο- πολίτην Ρόδου κ. Σπυρίδωνα καὶ τὸν Λήμαρχον Ρόδου διὰ τὰς περιποιήσεις αἱ ὁποῖαι παρεσχέθησαν πρὸς τὸ συνέ- δριον. . Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Συνεδρίου ἐδεξιώθησαν τοὺς συνέδρους ὁ Νομάρχης Ρό: δου, ὁ Σε6. Μητροπολίτης Ρό- δου κ, Σπυρίδων ὁ Δήμαρχος Ρόδου κ. Πετρίδης. Οἱ σὺύ- νεδροι ἐξέδραμον ῥἐπίσης εἰς τὴν Μονὴν Φιλερήμου καὶ εἰς τὴν Λίνδον ἔνθα ἐπεσκέφθησαν τὸν Λιμένα τοῦ ᾿Απ. Παύλου καὶ τὴν ἀρχαίαν ἀκρόπολιν τῆς Λίνδου. Ὁ Σε6. Μητροπο: λίτης Ρόδου κ. Σπυρίδων καὶ ὁ Δήμαρχος Ρόδου κ. Πετρί- δης προσέφεραν ἀναμνηστικα δῶρα εἰς τοὺς συνέδρους. Εἰς τὸ περιθώριον τὼν συ- ζητήσεων οἱ Ορθόδοξοι ἀντι- πρόσωποι τῶν µετασχουσων ᾿Ορθοδόξων Ἐκκλησιῶν συν- ηντήθησαν μετὰ τῶν Ῥωμαιο: καθολικῶν παρατηρητῶν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὁποίων εὑρίσκε- το ὁ π. Ὀυπιοπί. Κατά τὴν συνάντησιν συνεζητήθη τὸ θέ- µα τῆς προσεγγίσεως τῶν δύο Παλαιφάτων ᾿Εκκλησιῶν καὶ ἡ ἀνάγκη ἀνταλλαγῆς ἀπόψε- ὧν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου ὑπὸ τῶν θεολόγων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ᾿Απεφασίσθη νά συναντῶνται εἰς ἀνεπίσημα συ- νέδρια ᾿Ορθόδοξοι καὶ Ρωμαι- οκαθολικοὶ θεολόγοι πρὸς ἐ- ξέτασιν καὶ συζήτησιν, ἐντελῶς ὀεθαίως, ἀνεπισήμως καὶ ἄνευ οἱασδήποτε δεσμεύσεως τῶν ᾿Ἐκκλησιῶν, τῶν διαφορῶν αἵ- τινες χωρίζουν τὴν Ῥωμαιοκα: θολικἠὴν ᾿Εκκλησίαν ἀπὸ τὴν ᾿Ορθόδοξον, ὍὉ πι, Ὀυτωοηί προσεκάλεσε Ἓλληνας θεολό- γους εἰς συνάντησιν κατὰ τὸ πρ. θέρος εἰς Βενετίαν͵ ᾿Απε- φασίσθη δὲ νὰ πραγµατοποι- οὔνται τοιαῦται συναντήσεις εἰς τὸ µέλλον, πρὸς προπαρασκευ- ἣν τοῦ ἐδάφους διὰ τὴν κατὰ τὸ ἀπώτερον μέλλον ἕνωσιν τῶν δύο ᾿Εκκλησιῶν, Οἱ ὍὉρ- θόδοξοι ἀντιπρόσωποι εἶχον συναντήσεις καὶ μετὰ τῶν ἀν- τιπροσώπων τῶν ἀρχαίων ἀπε- σχισµένων ᾿Εκκλησιῶν τῆς ᾿Α- νατολῆς, Τὴν πρωΐαν τῆς Παρασκευῆς 28ης Αὐγούστου οἱ ἀντιπρό- σωποι τῶν ἐκκλησιῶν ἀνεχώ- ρησαν διά τοῦ εἰδικῶς ναυλω- θέντως πλοίου ΜεάΙϊετταπεᾶΏ ἐπιστρέφοντες εἰς ᾿Αθήνας. α- τὰ τὴν ἐπιστροφὴν ἐπεσκέφθη- σαν τὴν νῆσον ΓΠάτμον ἔνθα ἀνῆλθον εἰς τὴν περίφηµον Μονὴν τοῦ Αγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ ἐπεσκέφθη- σαν τὸ σπήλαιον τῆς ἀποκα- λόψεως ὅπου ὁ Εὐαγγελιστὴς ᾿]ωάννης ἐδέχθη καὶ συνέγρα- ψε τὴν ᾽Αποκάλυψιν. ᾿Επεσκέ- φθησαν ἐπίσης τὴν Τῆνον καὶ προσκύνησαν τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, ἥτις κατὰ τὴν πα- ράδοσιν ἐζωγραφήθη ὑπὸ τοῦ Απ Λουκᾶ. Τὸ ἑσπέρας τῆς 29ης Αὐ- γούστου ἐδεξιώθη τὰ µέλη τῆς Κεντρικῆς ᾿Επιτροτῆς εἰς τὸ ξενοδοχεῖον «Πεντελικὸν» τῆς Κηφ:σσιᾶς ὁ Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας κ. Βογιατζῆς καὶ τὴν µεσηµθρίαν τῆς ἔπο- µένης 30ης Αὐγούστου, ὁ Μ. Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Θεόκλητος εἰς τὴν Μονὴν τῆς Πεντέλης. ὍὉ ὅλος κύκλος τῶν ἐργα- σιῶν τῆς Κ. Ε. τοῦ Οἰκουμε- νικοῦ Συµθουλίου τῶν Ἓκ- κλησιῶν ἔληξε τὴν Κυριακὴν 30 Αὐγούστου. ΤΡΙΤΗ, 15 Σεπτεμέρίου 1959 ὃ ΑΛ. 5ὖ. ΟΚΟΝΙΝ ἵΑ ΚΕΛΙΑ 1 5 Ἔαφνικά, μιὰ φωνὴ ἔφευγε ἀπ᾿ τὰ χείλη τοῦ πατέρα του. Παρ᾽ ὅλες του τὶς προσπά- θειες, ὁ Φράνσις δὲν κατάφερ:- νε ποτὲ ν᾿ ἀντιληφθεῖ πρῶτος τὴν κίνηση τοῦ φελλοῦ ποὺ Φυθιζόταν. Οχι ἐκεῖνο τὸ κούνηµα ποὺ ὀφειλόταν στὴν κίνηση τοῦ νεροῦ, καὶ ποὺ τὸν ἔκανε συχνά ν᾿ ἀναπηδάει χώ- ρὶς πραγμµατικὸ λόγο, μὰ ἐ- κεῖνο τὸ ἀργὸ Φθούλιαγμα, ποὺ πρόδινε ἀμέσως στὸ ἕμ- πειρο μάτι τὴν παρουσία τοῦ ψαριοῦ. Στὴ σύντοµη κραυγή, ἀποκρινόταν, τὴν ἴδια στιγµή, ἡ θιαστικἡ κίνηση τοῦ πληρώ- µατος, ποὺ ὀρμοῦσε στὴν τρο- χαλία γιὰ νὰ τραθήξει τὸ δί. Χτυ. Ἡ συνήθεια δὲν κατά- φερνε ποτὲ νὰ διώξει αὐτὴ τὴ συγκίνηση. Ακόμα κι ὅταν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν πο- σοστὰ πάνω στὴ συνολικἡ ἆ- πόδοση τοῦ Ψψαρέματός τους, δὲν ἤταν ἡ ἰδέα τοῦ κέρδους ποὺ τοὺς συγκινοῦσε: ἧἦταν ἕνα θαθὺ ἔνσοτικτο, φωλιασμέ- νο στὰ πρωτόγονα στρώματα τῆς ὕπαρξής τους. Καὶ τὸ δί- τυ ἐρχόταν, σιγὰ--σιγά. Ε- σταζε ὁλόκληρο, ἦταν γαρνι- ρισµένο μὲ φύκια, καὶ τὰ σκοι- γιά θογγοῦσαν καθὼς τυλί- γονταν στὴν ξύλινη τροχαλία. Μὲ μιὰ τελευταία προσπάθει- α, µέσα στὰ κυµατάκια ποῦ- παιζαν γύρω ἀπ᾿ τὸ δίχτυ, µέ- σα σὲ λάμψεις σὰν τοῦ μέταλ. ! λου ποὺ λιώνει, ζωηροί, ἐπι- Θλητικοί, φαίνονταν ἐπιτέλους οἱ σολωμο(. Μιὰ ἀξιομνημόνευτη Κυρια- κή, εἶχαν πιάσει πενήντα µο- γομιᾶς! Τὰ μεγάλα γυαλιστε- ρὰ ψάρια πετάγονταν Ψηλά, γεμάτα ἐπιθετικὴ διάθεση. Ε- καναν τὸ δίχτυ ν᾿ ἀναπήδάει. καὶ ξανάπεφταν στὸ νερό. Ὁ Φράνσις εἶχε πέσει ἀπάνω τους, μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους,- εἶχε γαντζωθεῖ ἀπελπισμένα πάνω στὴν πολύτιμη λεία ποὺ ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ ξεφύγει, Τὸν εἶχαν μαζέψει, γεμάτο λέ- πια καὶ µμµουσκεµένον ὡς τὸ κόκαλο, μ᾿ ἕνα τεράστιο ψάρι σφιγµένο στὴν ἀγκαλιά του. Ἐ.κεῖνο τὸ θ6ράδυ, στὸ γυρι- σμὸ χέρι μὲ χέρι, εἶχαν στα- µατήσει, χώρὶς νὰ ποῦν λέξη, στὸ Δημόσιο Δρόμο, στοῦ Μπάρλεῦ, γιὰ ν᾿ ἀγοράσουν δυὸ δεκάρες καραµέλες-- πα- στίλιες τῆς μέντας, ἐκεῖνες ποὺ προτιμοῦσε. Ἡ συντροφικότητά τους προχωροῦσε ἀκόμα πιὸ πέρα. Τὴν Κυριακή, μετὰ τὴ λει- τουργία, ἔπαιρναν τὰ ψαράδι- κα καλάμια τους καί, περ- γώντας διακριτικἀἁ µμὲς ἀπὸ κάτι σκοτεινὰἁ σοκάκια, γιὰ ΒΑΙΛΗΛ νὰ μὴν ἐνοχλήσουν κανένα στὴν πόλη, ποὺ ἦταν θυθισµέ- νη στὴν ξαφνικὴ γαλήνη τῆς Κυριακῆς, ἔφταναν στὴν πρά- σινη κοιλάδα τοῦ Γουάϊταν- τερ. Μέσα σ᾿ ἕνα μικρὸ ντε- νεκεδένιο κουτί, γεμάτο ρο κανίδια, εἶχαν Φάλει σκουλή- κια, ποὺ τἄᾶχαν μαζέψει τὸ πε- ρασµένο θράδυ ἀνάμεσα στὰ παλιὰ κόκαλα τοῦ χασάπη, τοῦ Μήλεῦ. Καὶ ὅλη τὴν ἡμέ- ρα, μεθοῦσαν ἀπ᾿ τὸ τραγούδι τοῦ ρυακιοῦ, ἀπ τ᾽ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τοῦ λιθαδιοῦ, καὶ ὁ πατέρας του τοῦ ἀπο- κάλυπτε τὰ εὐνοϊκὰ περάσµα- τα, τοὔδειχνε τὶς πέστροφες μὲ τὶς κόκκινες θοῦλες, ποὺ γλιστροῦσαν πάνω ἀπ᾿ τὰ διά- φανα χαλίκια. Ἔπειτα ἄνα- 6αν μιά φωτιὰ μὲ κάτι κού: τσουρα, κι ἀπολάμθαναν τὴν ἐξαίσια καὶ σφιχτὴ σάρκα τοῦ ψηµένου ψαριοῦ. Σ᾽ ἄλλες ἐποχές, πήγαιναν κι’ ἔκοδθαν μµύρτα, ἄγριες φρά- ουλες, ἢ καὶ κίτινα ἄγουρα σµέουρα, ποὺ Ὑίνονται τόσο ὡραῖο γλυκό. Ἠταν µεγάλη γιορτὴ ὅταν τοὺς συνόδευε καὶ ἡ. µητέρα. Ὁ πατέρας γνώριζε ὅλες τὶς καλὲς γωώ- νιές, καὶ τοὺς πήγαινε Φαθιὰ µέσα σὲ μυστηριώδη δάση, ὅ- που ἦταν κρυμμένοι ἄφθονοι ἀπαραθίαστοι θάμνοι, φορτω- µένοι μὲ καρποὺς γεμάτους χυμό. Ὅταν ἐρχόταν τὸ χιόνι καὶ σκέπαζε τὴ γῆ, ποὺ ὁ χειµώ- νας τὴν εἶχε κάνει σκληρή, πήγαιναν νὰ κρυφοκυνηγή- σουν ἀνάμεσα στὰ ἔξεπαγια- σµένα δέντρα τοῦ Ντέραμ. Ἡ ἀναπνοή τους πάγώνε µπρο: στά τους, καὶ στέκονταν κάθε τόσο σ᾿ ἐπιφυλακή, μ᾿ ὅλους τοὺς πόρους τους ἀνοιχτούς, περιμένοντας τὸ σφύριγμα τοῦ δασοφύλακα. Ακουγε τὴν καρδιά του νὰ χτυπάει, καθὼς ἀνασήκωναν τοὺς γιακάδες τους, σχεδὸν κάτω ἀπ᾿ τὰ πα- ράθυρα τῆς δασοφυλακῆς, κι’ ἔπειτα γλιστροῦσαν γρήγορα πρὸς τὸ σπίτι τους μὲ τὸ δι- σάκι γεμάτο, μὲ τὰ µάτια χςο- µογελαστά. Τοὺς ἔτρεχαν τὰ σάλια ὅσο συλλογίζονταν τὴν πίτα ποὺ θάφτιαχνε ἡ μητέρα μὲ τὸ κουνέλι. Ἡ μητέρα ἢ- ταν περίφημη κἁαγείρισσα,-- ῆταν μιὰ γυναίκα πού, χάρη στὴ νοικοκυροσύνη της καὶ στὴν οἰκονομία της, εἶχε κα: τορθώσει νἁ κερδίσει τὸν µε: γαλύτερο ἔπαινο ποὺ μποροῦ- σε ποτὲ νὰ κάνει μιὰ σκωτσέ- ζικη κοινότητα, τόσο Φιλάρ- γυρη συνήθως σὲ κομπλιμέν- τα: «Ἡ ᾿Ελισάδετ εἶναι ἵκα- νἠ γυναίκα». (Συνεχίζεται) ή ΙΝΙΚΟΙΝΟΗΣ ΤΙ ΒΑΤΙΚΛΝΟΙ (συνέχεια ἐκ τῆς 6΄ σελίδος) αὕτη ἐγίνετο εἰς τὸ ἡμέτερον ᾿Ινστιτοῦτον ἐν Βενετίᾳ ὡς προσφορὰ καλῆς διαθέσεως ἐκ µέρους ἡμῶν, ἀφοῦ οὐδε- µία ἀπὸ µέρους µας ἐλήφθη ποτὲ παροµοία πρωτοβουλία, οὐδὲ κἂν ἀνελήφθη παροµοία προσπάθεια, εἴτε διὰ τὴν ἐκ τῆς ἁμαθείας µας προκαλου- µένην ἀδιαφορίαν περὶ τοιαῦ- τα ἀνάξια δι ἡμᾶς πράγματα (1), εἴτε διὰ τὸν ἐκ φοδίας πρὸς τὴν ἀἁμάθειαν κίνδυνον κατασυκοφαντήσεως τοιαύτης καλῆς προσπαθείας ὡς καθο- λικιζούσης ἢ προτεσταντιζού- σης. Εἶναι ὅμως θέδαιον ὅτι τοι- αὔται συσκέψεις οὔτε τὴν “Ἔ- νωσιν κατὰ τὰ λεχθέντα θά ἐπιφέρουν, οὔτε καὶ θὰ τὴν ἐπιδιώξουν, διότι τοῦτο εἶναι πρὸς τὸ παρὸν πρόωρον, οὔτε καὶ εἶναι προωρισμέναι νὰ δια- ταράξουν τὰς ἤδη ἐν τῷ Οἱ- κουμενικῷ Συωµθουλίῳ τῶν Ἐ κκλησιῶν καλὰς σχέσεις καὶ τὴν κατὰ πάντα ἀξιέπαινον ἐν αὐτῷ συνεργασίαν. Αἱ συσκέψεις αὗται συγκρο- τούμεναι ὡς πρέπει ὑπὸ εὖ- συνειδήτων καὶ καλῶν τὴν τε µόρφωσιν καὶ τὴν καρδίαν θε- ολόγων δυναµένων καὶ διὰ τῆς γλωσσομµαθείας των νὰ ὅ- ποστηρίξουν τὰς ἀπόψεις τῆς Εκκλησίας των, δύνανται νὰ ἀναδειχθοῦν σπουδαῖον ὄργα- νον ἐκκαθαρίσεως τῶν ὄφιστα- µένων διαφορῶν ἐπὶ σπουδαίᾳ προπαρασκευῇ τῆς µελλοντι- κῆς 'Ενώσεως, τῆς ὁποίας τὴν πραγµατοποίησιν δυστυχῶς ἡ- μεῖς δὲν θὰ ἐπιζήσωμεν, Πλὴν τῶν ἀνωτέρω ὑποδεικνωομέ- νων, οὕτως εἰπεῖν, προσόντων τῶν συγκροτησάντων ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν τὰς συσκέψεις, οὗ- τοι πρέπει νὰ διαπνέωνται, ὡς ἐλέχθη, καὶ ὑπὸ πίστεως εἰς τὴν ἱερὰν ὑπόθεσιν καὶ ὑπὸ ἆᾱ- ληθῶς ἀγαθῆς καὶ χριστιανι- κῆς διαθέσεως, εἰς τρόπον ὦὥ- στε ἐν τῇ εἰς τὸ ἀκέραιον ὅ- ποστηρίξει τῆς θέσεως τῆς Ἐκ- Κλησίας των νὰ διαφανῃ ὡς πρὸς ἡμᾶς καὶ τὸ ὅτι οὐχὶ µα- ταίως ἀντιπροσωπεύουν τὴν μεγάλην καὶ ἔνδοξον Ἔκκλη- σίαν ἐκείνην, ἡ ὁποία καθηµε- ρινῶς εὔχεται καὶ δέεται «ὑπὲρ εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θε- οῦ ᾿Εκκλησιῶν καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως». Δονκιχωτι- κοὶ ὑπερασπισταὶ τῆς ᾿Ωρθο- δόξου πίστεως. δὲν χρειάζον- ται, διότι αὐτή, οὖσα ἐκείνη ἡ ὁποία εἶναι, οὐδαμόθεν κινδυ- γεύει καὶ οὐδεμίαν ἔχει ἀνάγ- κην τοιούτων χαμηλῶν ὕποστη- ρικτῶν. Αν εἰς τὴν εὕρυνσιν τοῦ ὑφισταμένου Χχάσµατος συνετέλεσαν ἀτυχῆ ἱστορικά συµθάντα τοῦ παρελθόντος -- σταυροφορίαι καὶ ἁἀπαράδε- κτοι ἐπὶ τουρκοκρατίας πολι- τικοεκκλησιαστικαὶ ἐπεμθά- σεις -- αὐταὶ πρέπει νὰ λησμο- νηθοῦν ἀπαρεξηγήτως. Ὅλως πρόσφατα ὄργια τῶν νεωτέ- ρων καὶ εὐτυχῶς προσωρινῶν κατακτητῶν µας λησμονοῦνται σήμερον χάριν ὑλικῶν συµφε- ρόντων, καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναξέωνται σήμερον πα- νάρχαιαι πληγαὶ ἐπὶ τῶν ὁ- ποϊἰών ὡς ἀληθινὸν θάλσαμον πρέπει νὰ ἐπιχυθῇ τὸ ἔλαιον τῆς εἰρήνης καὶ ἡ ἐπιδίωξις τῆς 'Ενώσεως πασῶν τῶν Χρι- στιανικῶν δυνάμεων πρὸς ἀν- τιμετώπισιν τῆς μεγάλης κα- ταστροφῆς,. ἡ ὁποία ἀπειλεῖ τὴν Χχριστιανικήν µας ὑπόστα σιν καὶ τὸν ἀληθινόν µας πο λιτισµόν, Εἶναι ἀναμφισθήτη- τον ἐξ ἐπόψεως πνευματικῶν δυνάµεων τὸ ἀδύναμον τῆς ἡ µετέρας παρατάξεως ἔναντι τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἀρτιότη- τος, ἀλλὰ συγκέντρωσις τῶν πραγματικῶν θεολογικῶν δυ νάµεων, φόθος Θεοῦ καὶ ἐμ- μονἠ εἰς τὰς ἀληθινὰς ὀρθο- δόξους παραδόσεις δύναται νὰ καταστήση, μὲ τὴν ἡμετέ- ραν μάλιστα πρωτοθουλίαν. τὴν σύσκεψιν τῆς Βενετίας ἆᾱ- ληθινὴν εὐλογίαν διὰ τὴν µε- γάλην ὑπόθεσιν. Τῆς ἐν Βενετίᾳ συσκέψεως θὰ προηγηθοῦν κατά τὸν προ σεχῆ μῆνα παροµοίας φύσεως προσπάθεια ἐν Οπενείοησε καὶ Τιομναίπ, εἰς τὰς ὁποίας εὐγενῶς προσεκλήθην νὰ µε- τάσχω, ἀλλὰ θὰ ἐπακολουθή- σουν καὶ ἄλλαι πολλαὶ καὶ πολὺ θὰ ηὐχόμην μακρὰν παν- τὸς ἐνδοιασμοῦ καὶ πάσης φανταστικῆς Φφοθίας νὰ ὠργα: νοῦντο τινὲς ἐξ αὐτῶν ἐξ ἡμε- τέρας πρωτοθουλίας. Πόσον ὡραῖον θὰ ἦτο ἂν ἐκ πρωτοθουλίας ᾿Ορθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ἐξ ἑνός, ὡς καὶ ᾿Ορθοδόξων καὶ Αγ γλικανῶν, ἐξ ἑτέρου, ἐἔδημι- ουργεῖτο µία Οἰκουμενικὴ κί- νησις «καθολικὠτέρας: μµορ- φῆς, οὐχὶ ἐπὶ ἀντιδράσει 6ε- θαίΐως πρὸς τὴν ὑφισταμένην Οἰκουμενικὴν κίνησιν τοῦ Οἱ- κουμενικοῦ Συµθουλίου, ἀλλ᾽ ἐπὶ συναντήσει αὐτῶν ἐκ δύο ἀφετηριῶν καὶ ἑνωτικῶν προ- σπαθειῶν εἰς τὸ εὐλογημένον κεντρικὸν σημεῖον τῆς ᾿Ενώ- σεως. ΑΜΙΛΚΑΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ |. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΣΙΜΟΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» ΠΕΤΡΟΣ Χαράματα, Βαρειὰ κοιμᾶται ἡ Ρώμη μὲ τ) ὄνειρο τῆς πυρκαγιᾶς στὰ μάτια, Στάχτη οἱ ναοί καὶ στάχτη τὰ παλάτια Μ᾽ αἵματα χριστιανῶν θαμμένοι οἱ δρόμοι, Μιὰ κουστωδία, μὲ δόρατα ὁπλισμένη φέρνουν τὸν Πέτρο, σπρώὠχνοντάς τον ὅλοι στοῦ μαρτυρίου τὸν τόπο, ἔξω ἀπ᾿ τὴν πόλι,͵ ᾿Εκεῖ ὁ σταυρὸς στηµένος τὸν προσµένει͵ Σκυφτός, χλωμὸς ᾿Εκεῖνος, μὲ τὰ χέρια πιστάγκωνα δεμένα, ἀργὰ θαδίζει στὴ νέα ζωή. 'ΗἩ ἀνατολὴ ροδίζει, σθιᾶν τὰ στερνὰ ξαγρυπνισμένα ἀστέρια, Τώρα δειλά-δειλὰ χαράζ ἡ ἡμέρα πάχνη θολἠὴ σηκώνεται ἀπ τὰ θάθη τοῦ ποταμοῦ, καὶ τῆς αὐγῆς τ’ ὀρνίθι, τὸ τρίτο ὀρνίθι, ἀκούγεται ἀπὸ πέρα, Στὴν ἀγωνία τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τ᾿ ἀκούει ὁ Πέτρος καὶ θυμᾶται πάλι μιά νύχτα ἀλησμόνητη, μιὰν ἄλλη νύχτα, τὴ νύχτα ἐκείνη τοῦ Πιλάτου, Τότε εἶχε κλάψει, τώρα στὴν θλιμμένη τὴν ὄψη του ἡ χαρὰ γλυκοχαράζει, Καὶ στρέφοντας ψηλὰ τὰ µάτια, κράζει, «Βλέπεις: δὲν σ᾿ ἀπαρνιέμαι» -- καὶ πεθαίνει, .. ΠΟΛΕΜΗ 4 ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ. ΠΛΤΡΙΛΡΧΟΙ ΝΤΙΟΧΕΙΛΣ ΕΙΣ ΠΛΥΣΣΟΝ 0 μεταθὰς εἰς Ῥωσίαν πρὸς ἐπίσημον ἐπίσκεψιν τῆς Ῥωσ. Ἐκ- ἁλησίας Πατριάρχης ᾿Αντιοχείας Χ.κ.. Θεοδόσιος ὁ ς᾽. ἐπεσκέφθη χατὰ τὴν δ1ην Ιουλίου τὴν ἸΟ- δησσόν. Εἰς τὸν Ι{ατριάρχην καὶ τὴν Ἀυνοδείαν «Αὐτοῦ ἐγένετο ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Μόσχας ᾿Αλεξίου (ὅστις παραθερίζει ἐνταῦθα) χαὶ τοῦ ὑφηλοπανιερωτάτου Μητροπο- λίτου Κερσῶνος καὶ ᾿Οδησσοῦ Βό- ριδος µεγαλειώδης ὑποδοχή. Ὁ Πατριάρχης συνοδευόμενος ὑπὺ τῶν Ἀ]ητροπολιτῶν Νήφωνος Ἡλιουπόλεως, Ἰγνατίου Ἰπιφα- γείας, Παύλου Τύρου καὶ Σιδῶ- γος, Βασιλείου ᾿Ἐπισκόπου Σερ- γιουπύλεως (Εξάρχου ἐν Μόσχα) καὶ τοῦ ἸΑρχιμ. Γεωργίου Σιαλού- μον κατέλυσαν εἰς τὴν ἐν ᾿Όδησ- σῷ. Πατριαργικὴν ᾿Επαυλιν. Τὴν ἐπαύριων Σάδατον { Λὐγού- στου ἐ, ἐ. εἲς τὸν 'Ἑσπεριγὸν ὃ- πεδέχΌη τὴν Πατο. Σννοδείαν εἰς τὴν Ἀ]ητρόπολιν ᾿Οδησσοῦ ὃ Ἀ{ητροπολίτης Χερσῶνος καὶ ᾿0- δησσοῦ κ. Ἠύρις μεθ) ὅλου τοῦ κλήρου τῆς Ἀ[ητροπόλεως. Εὶς τὴν ὑπαδοχὴν ἔλαδον µέρος οἳ. Ἔξαρχοι Ἠατρο. ᾽Αλεξανδοεί- ας ᾿Αρχιμανδ. ᾿Βλπίδιος ὅστις συ. νωδεύετο πάντοτε ὑπὺ τοῦ Διερμη- γέως τῆς ᾿Εξαρχείας κ. ᾿Αλεξ. Παυλίδου καὶ ἸΑρχιμ. ᾽Αντώνιος τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας. Κατὰ τὸ τυπικὸν τῆς Ῥωσ. Ἠκ- κλησίας ἐπηκολούθησε» 'Ἡσπερινὸς καὶ Όρθρος ϐ---δ.δθ μ.μ. ὑπότε ἔγινεν ἡ ἸΑπύλουσις. Τὴν Κυριανὴν ὃ Αὐγούστον µε- τὰ τὴν µεγαλειώδη ὑποδοχὴν τῶν δύο Πατριαρχῶν εἰς τὴν Μητρό- πυλιν, Έἄρχισε μµεγαλοπρεπῆς λει- τουργία ἥτις ἔληξε τὴν 1ην Με- ταµεσημθρινήν. 'Ο Μητροπολιτι- χὺς Δαὸς τα Κατάμεστος κόσμου καθὼς -αὶ αἱ πέριξ τοῦ Ναοῦ ὅ- δοί, Ἡ τάξις καὶ ἡ μεγαλοπρέπεια κατὰ τὴν λειτουργίαν ἦσαν ἆἅπε- οἴγοαπτοι. Μόνον αὐτόπτης µάοτυς δύναται νὰ παραστήση τὴν πλήρη σχεδὸν συμετοχὴν τοῦ λαυῦ εἰς τὰς ἀντι- φωώνήσεις καὶ τὸ ἐνηορμοσμένον τῆς μουσικῆς. ἨἘνόμισε κανεὶς πῶς εὑρίσκετο παρὼν εἷς µίαν μουσικὴν Συµφω- γίαν τοῦ. Όονεη (αβτάεη τοῦ Λονδίνου ἢ τὴν Βοαί]α τοῦ λΙιλά- νου. Παρ ὕλην δὲ τὴν ἀνθρωποῦά- λασσαν οὔτε ιίθυρος δὲν ἠκούετο, Τὸ Τυπικὺν τῆς Ῥωσ. Ἐκκλησί- ας εἶναι πιστὸν ἀντίγραφον τοῦ Βυζαντινοῦ μµεγαλειώδους τοιοή- του. Λέγεται καὶ κατὰ μέγα µέρος ᾱ- ληθεύει, ὅτι ἕνας λόγος ποὺ οἱ Ρῶσσοι ἐξέλεξαν τὴν ᾿Ουθοδοξί- αν ἦσαν αἱ λαμπρφαὶ γαὶ µεγωαλειώ- δεις τελεταὶ τών Βοζαντινῶν. Οἱ Ῥῶσσοι κατὰ τοῦτο εἶναι ᾱ- Ἐιέπαινοι, διότι ἐφρόντισαν νὰ δι. ατηρήσουν τὸ Βυξαντινὸν Γιπιχκὺν ἐνῶ ἡμεῖς οἳ διάδοχοί των, λόγω τῆς δουλείας ἡ ὁποία ἐπηκολοίθη- σε τὴν πτῶσιν τοῦ Βυζαντ΄ου, συ- γετάµοµεν κατὰ πολὺ τὰς ἀχολου. δίας µας. Ὅταν κανεὶς παρίσταται εἷς τοιαύτας τελετάς, δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ τελειώσουν ποτέ τόσην ἰσχυρὰν ἐντύπωσιν τοῦ προοξενοῦν. Κατὰ τὸ τέλος τῆς λειτουργίας εἰς τὴν ὁποίαν ἔλαδον µέρος οἱ δύο Ἡατριάρχαι ναἱ ὅλοι οἳ παρεπιδη- μοῦντες Μ{ητροπολῖται, Επίσκοποι, Ἔξαρχοι καὶ λοιποί, ὁ Πατοιάρ- χης ᾿Αντιοχείας ἀπένειμεν εἰς τὸν Μητοοπολίτην Βόριδα τὴν ταινίαν τοῦ ᾿Ανωτέρου ταξιάρχου τῶν ἸΑ. ποστόλων Ιέτρου καὶ Παύλου τοῦ Πατριαρχείου Αντιοχείας μὲ τὰς συμπαρομαρτούσας προσφωγή- σεις ἀμφοτέρωθεν. Τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς ὁ ἩΠητροπολίτης ᾿Οδησσοῦ καὶ Χερ- σῶνος παρέὂεσεν ἐπίσημον γεῦμα πρὺς τιμὴν τοῦ Πατριάρχου καὶ τῆς Συνοδείας του εἰς ὕ παρεχά- θησαν καὶ οἱ Ἡξαρχοι τῶν ἄλλων Ἐλκκλησιῶν. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ γεύµα- τος ὃ Έξαρχος τοῦ ᾿Αλεξανδρεί- ας ᾽Αρχιμ. ᾿Ελπίδιος προσεφώνη- σε καταλλήλως τοὺς δύο Τατοι- άρχας καὶ τὴν λοιπὴν Συνοδείαν. Κατὰ τὴν ὅην Αὐγούστου εἷς τὰς 4. µ.α. ὃ Πατριάοχης Αλέ- Έιος παρέθεσε τέῖον εἰς τοὺς φι- λοξεγουµένους του καὶ τοὺς ᾿Ἱ- Ἑάθχους. Κατόπιν παρεστάθη ἐπὶ σκηνῆς ἡ κινηματογραφηθεῖσα τελετὴ ἐν τῷ Μητφοπολιτικῷ Ναῷ καὶ ἀλλα- χοῦ. Σημειωτέον ὅτι ἀπὺ τῆς ἡμέ- ρας τῆς ἀφίξεώς του ὁ 1Γατριάρ- χης Αντιοχείας ἐπεθύμει νὰ εἶναι διαρκῶς πλησίον του ὃ σημειῶν τὰς παρούσας γραμμὰς καὶ δὲν ἕ- παυε νὰ ἔξυινῃ τὴν 'Βλληνικὴν γλῶσσαν (σημ. ὁ ΠἩωτοιάσγης ἑ- σπούδασεν εἲς Χάλκην) καὶ τὰ χακὰ ποὶ ἐπρυξένησεν εἲς τὴν Ἠνκλησίαν ἡ Κορεία τῶν 'Ελλή- νων Πατέρων. Τέλος κατὰ τὴν 4ην Αὐγούστου ἡ Πατοιαρχιχὴ συνοδεία ἀνεχώ- ρησεν ἀεροποριχῶς τὴν 1. μ.μ. εἰς Βουλγαρίαν ὡς ἐπίσημος Ἑένος τῆς Β. Ἠκκλησίας καὶ οὕτω ἔλη- ξεν ἡ ἐπίσκεψις της εἰς τὴν Ῥωσ- σικὴν Ἰκκλησίαν. 4 Ὁ Ἰλοχιμ. ᾿Βλπίδιος Χασά- πης Έξαρχος Πατο. ᾿Αλεξανδοεί. ας εἷς Ὁδυσσόν. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ Κυπρού Ἐγχκλησιαστιχὸν Δικαστήριον Ἀευχωσίας 1 Περσεφόνης Κύπρου ν Καὶ ετ ᾿Αριθμ. Αγωγ. 99/09 Ἱ 9 α ἐξ ᾽Ακουραοῦ, νῦν ἐν Τράχωνα ἐναγούσης Κύπρου Χριστοδούλου ἓκ Λευκωσίας, νῦν ἀγνώστοι διαιονῆς ΚΛΗ Σ 1 ἐναγομένου Σ Κωαλεῖται ὃὁ Κύπους Χοιστοδούλου ἐν Λευκωσίας καὶ νῦν ἁγνώ- ) ο. τας ὅπως τῇ αθῇ ὃ Αρίου 1954 ἡμέ στου διαμονῆς καὶ κατοικίας ὅπως τῇ 30ῇῃ ΨΣεπτεμθρίου 1959, ἥμερα ο δμιρά ς - Ἡν ο ομ Γετάρτῃ καὶ ὥρᾳ 3 π.μ. ἐμφανισῦῃ αὐτοπροσώπως ἢἡ διὰ πληρεξου- σίοῦ. ἀντιπροσώπου. ἐνώπιον τοῦ ἐν Λευκωσία Ἐκκληοναστικοῦ. Δι- καστηυίου. τῆς ᾿Αοχιεπισνοπῆς Κύπρου, ὡς ἐναγόμενος ἐπὶ διαλύσει τοῦ γάμου ὑπὺ τῆς συζύγου του. ἹΓεοσεφόνης Ἐύπρου ἐξ ἸΑκουσοῦι καὶ νῦν κατοίκου Τράχωνα. ᾽ . ' ς ο. ο Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει διχασλήσεται ἐρήμην. Ἡ παροῦᾶσα κλῆσις δημοσιευθήσεται ἅπαξ εἰς τὰς «Ἐκκλησιαστικὴ Ζωῇ» σίᾳ ἐκδιδομέγας ἐφημεοίδας λεύθερος». Ἑν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου, Λευκῳ- «Φιλε- ᾱ ἐν καὶ τῇ {ῃ Σεπτεµθρίου 19509. ἵὉ Ἠρόεδρος ΑΡΑΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΑΠΟΛΟΤΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ἄΛΙΝΕΝΙΣΣ ΤΟΥ ΑΝΟΡΕΠΙΝΟΙ ΤΕΝ Τοῦ. κ, ΑΝΔΡΕΟΥ Ν, ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου Γ. (Τελευταϊῖον) Υγ) Ἡθεωρία τῆς µε: ταφυτεύσεως. Αἱ ψυχαί, κατά τὴνν Θεω- ρίαν ταύτην, ὑπάρχουσαι ἐν τῷ γενάρχῃ, ἐκπροόωποῦντι ὁλοκλήρῳ τῷ ἀνθρωπίνῳ γέ- νει, μεταδίδονται ἔκτοτε μετά τοῦ σώματος εἴτε κατὰ τὴν σύλληψιν εἴτε κατὰ τὴν γέν- γησιν. δῶὤμα καὶ ψυχὴ µετα- φυτεύονται ἐκ τοῦ κυρίου σώ- µατος τῶν γεννητόρων ὡς ἆ- κριθῶς συµθαίνει εἰς τὰ φυτὰ καὶ τὰ δένδρα, Αλλωστε αὖ- τὸς οὗτος ὁ ὄρος «μεταφύτευ- σις» (λατινιστὶ ἰταάικ --θλά- στηµα) τοῦτο ὑποδηλοῖ, σχέ- σιν ἔχων πρὸς τὴν Φυτολογίαν. Ἡ ἄποψις αὕτη ἐξηγεῖ ἐ- πακριθῶς τὴν µετάδοσιν τοῦ προπατορικοὸ ἁμαρτήματος καὶ τὰς πρὸς τοὺς γονεῖς πνευματικὰς καὶ ποικίλας ἅλ- λας ὁμοιότητας τῶν τέκνων, ἐπὶ τῇ Θάσει, ἄλλωστε, καὶ τῆς θεωρίας τῆς κληρονομικό τητος. Μόνον ἓν παραμένει δυσεξήγητον: Δύναται ὁ ἄ»- θρωπος µόνος νὰ δημιουργῇ ψυχάς καὶ νὰ παράγῃ ἐν τῷ νέῳ ὀργανισμῷ πνευματικὴν ζωτικὴ δύναμιν Εϊναι ἓν µέγα ἐρώτημα τὸ ὁποῖον ἀ κριθῶς τίθεται σὺν τῇ θέσει τῆς θεωρίας ταύτης. Ιαἱ ϐτ- θαίως ἡ ἀποδοχὴ τῆς θεωρίας τῆς μεταφυτεύσεως ἀποξενοί τὸν Θεὸν τοῦ κατ εἰκόνα κτι σθέντος ἀνθρώπου. Περὶ τῶι λοιπῶν δημιουργηµάτων οὐ δεὶς δύναται νὰ γίνῃ λόγος. ὡς ἐπανειλημμένως ἀνεφέρα μεν, διότι μεγίστη ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἀλόγου µψωχῆς τῶν ζώων καὶ τῆς λογικῆς τοιαύτης τοῦ ἀνθρώπου. Προ: σέτι λογικῶς εἶναι ἀστήρικτος ἡ ἄποψις ὅτι ἡ κορωνὶς τῆς δηµιουργίας, ὁ ἄνθρωπος, νὰ ἔχῃ ἀφεθῇ νὰ κατευθύνεται µόνον ἐπὶ τῇ ὀάσει τοῦ λογι- κοὸ του καὶ τῶν ἐν τῇ φύσει ἐνθέντων νόμων. Παρ᾽ ὅλας ὅμως τὰς ἆἀτε λείας του ὁ ἰαάμοιαηίδαιυς ἔσχε πλείστους ὀπαδούς, χρο- νολογουµένους ἐκ τοῦ τέλους τοῦ δευτέρου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ τρίτου αἰῶνος. Οὗτοι ἐζή- τησαν νὰ στηριχθῶσιν ἐπὶ τοῦ χωρίου τῆς Γενέσεως 5, 3, ἔν- θα ἐξαίρονται αἱ πνευματικαὶ καὶ αἱ σωματικαὶ ὁμοιότητες τοῦ προπάτορος ᾿Αδάμµ πρὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ Σήθ,. «Ἔζησε δὲ ᾿Αδὰμ τριάκοντα καὶ δια- κόσια ἔτη, καὶ ἐγέννησε κατὰ τὴν ἰδέαν αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτῦ Σήθ». Ὑπερ- µαχος τῆς γνώμης ταύτης ὅ- πῆρξε ὁ αἱρετικὸς ᾽᾿Απολλινά- ριος, ἰσχυρισθείς, ὅτι αἱ ψυχαὶ μεταδίδονται ὑπὸ τῶν γεν- νητόρων ὡς καὶ αἵ ὑλικαὶ οὐ- σίαι. ᾿Ενωρίτερον ὅμως τούτου ἤκμασεν ὁ Σεπτίμιος Τερτυλ- λιανὸς (160--240), λατίνος, μέγας νοµικός, θεολόγος καὶ ρήτωρ. Οὗτος εἰς τὸ περίφη- μον ἔργον του Ὀε ἆ3ΠΙΠΙΒ (πρώτη χριστιανικἡ ψΨυχολογί- α) ἀναπτύσσει πρῶτος τὴν 6ε- ωρίαν τῆς μεταφυτεύσεως. Τὴν γνώµην ταύτην ὁ Τερτυλλια- νὸς παρέλαθεν ἐκ τῶν Ἔπι- κουρείων καὶ τῶν Στωϊκῶν. Μεγάλην ἐξ ἴσου ἐπίδρασιν ἤσκησεν ἐπὶ τοῦ Καρχηδονίου τούτου θεολόγου καὶ ὁ ἰατρο- φιλόσοφος ᾽Αλεξανδρινὸς Σο ρᾶνος, ἀκμάσας ἀρχὰς τοῦ 6’ αἰῶνος. Θεωρεῖται ὁ πρῶτος μαιευτὴρ καὶ μετὰ τὸν Ίππο: κράτην (460 π.χ.) ὁ ἄριστος τῶν ἰατρῶν. Προσέτι, δέον ἐν- ταῦθα νὰ σηµειωθῇ, ὅτι ὁ Τερ- τυλλιανὸς ἰσχυρίζετο, ὅτι πᾶν ὅτι ὑπάρχει εἶναι σῶμα (οοΓ- ΡΗ5), κάθε δὲ σῶμα εἶναι 5δυϊ δοηετίς καὶ ὅτι ὁ Θξὸς οοτρα5 οδῦ, οἱ οδρἰτίας εδ. Τὸν ὅ- ρον οοτρὶς ταυτίζει πρὸς τὸν ἑλληνικὸν «οὐσία» καὶ εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ ἀνθρώπου ἀποδίδει σωματικὰς ἰδιότητας (60ΥΡΟΓᾶ- Η{85). Ὁ Τερτυλλιανὸς ἔγινεν ᾱ- φορμὴ, ὥστε ἡ θεωρία «αὕτη ἁρκούντως νὰ διαδοθῇ ἐν τῇ Δύσει. Πλεῖστοι ὅσοι, σήμερον, Ρωμαιοκαθολικοὶ ἀλλὰ πολὺ περισσότερον Διαμαρτυρόμε:- νοι εἶναι θιασῶται τοῦ ἰτααι- οἰαπίδωιας. Ἐκ τῶν ἐν τῃ Δύ- σει δρασάντων ᾿Ορθοδόξων ἆ- ναφέρεται, ὅτι ὁ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, σφοδρὸς πολέ- µιος τοῦ μονοθελητισμοῦ, ὑπε- στήριζε τὴν ἐν λόγῳ ἄποψιν. Εἰς ἕν τῶν συγγραμμάτων του ἀναγινώσκομεν: «Ψυχῆς μὲν οὖν γένεσις ἐξ ὑποκειμένης ὅ- λης οὐ γίνεαι καθάπερ τὰ σώματα. ᾽Αλλὰ τῷ θουλήματι τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς ζωτικῆς ἐμ- πνεύσεως, ἀρρήτως καὶ ἀγνώ- στως, ὡς οἶδε µόνον ὁ ταύτης δημιουργὸς, ἡ ψυχἠ τὸ εἶναι λαμθάνουσα κατὰ τὴν σύλλη- ψιν ἅμα τῷ σώματι, πρὸς ἕ- νὸς ἀνθρώπου συμπλήρωώσιν ἄ- γεται». Πάντως τὸ προσαγόµε νον ὑπὸ τῶν καταφατικῶς σχυριζοµένων χωρίον τοῦτο δὲν εἶναι ἐπαρκὲς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην. 'Ὁ σπουδαιότερος ὑποστηρι- κτὴς τῆς «μεταφυτεύσεως» ἐν τῇ ᾽Ανατολῇ εἶναι ὁ ἀδελφὸς τοῦ Μ. Βασιλείου, Γρηγόριος, ἐπίσκοπος Βύσσης, ἀκμάσας περὶ τὰ τέλη τοῦ 4ου αἰῶνος. Οὗτος ἐν τῷ «Περὶ κατασκευ- ῆς τοῦ ἀνθρώπου» ἔρυῳ του ἔγραφε: «Τὴν ἀνθρωπίνην σπορἀν ὑπειλήφαμεν ἔχειν ἐν τῇ πρώτῃ τῆς συστάσεως ἆ- φορμἠὴν συνεπαρμένην τὴν τῆς φύσεως δύναμιν, ἐξαπλοῦσθαι δὲ καὶ φανεροῦσθαι διά τινος φυσικῆς ἀκολουθίας πρὸς τὸ τέλειον προϊοῦσαν, οὐ προσ- λαμθάνουσάν τι τῶν ἔξωθεν εἰς ἀφορμὴν τελειώσεως, ἀλλ᾽ ἑαυτὴν είς τὸ τέλειον δι ἆκο- λουθίας προάγουσαν, ὥς μήτε ψυχὴν πρὸ τοῦ σώματος, µήτε χωρὶς ψυχὴν τὸ σῶμα ἀληθες εἶναι λέγειν, ἀλλὰ µίαν άμφο- τέρων ἀρχήν, κατὰ μὲν τὸν ὁ- ψηλότερον λόγον ἐν τῷ πρὸ τοῦ Θεοῦ θουλήματι καταθλη- θεῖσαν, κατὰ δὲ τὸν ἕτερον λό- γον ἐν ταῖς τῆς γεννήσεως ἆ- Φορμαῖς συνισταµένην». Καὶ εἰς ἄλλο ἔργον «Περὶ ΝΨυχῆς καὶ ἀναστάσεως» ἀναφέρει : «Τῶν δὲ τῇ νηδύϊ ἐντρεφομέ- νων οὔτε ἡ αὔξησις οὔτε ἡ το- πικἠ κίνησις ἔστιν ἀιεφιςδητή- σιµός τε καὶ ἀμφ-όολο:. Λ-ι- πεται οὖν µίαν καὶ τὴν αὐτὴν ψυχῆς τε καὶ σώματος τὴν ἀρ- χὴν τῆς συστάσεως οἴεσθαι. Καὶ ὥσπερ τῆς ρίζης τὴν ἀπο- σπάδα λαθοῦσα παρὰ τῶν σε- Ὡπότων ἡ γῆ δένδρον ἐποίῃ σεν, οὐκ αὐτὴν τὴν αὐξητικὴν ἐνθεῖσα τῷ τρεφοµένῳ δύνα: µιν, ἀλλὰ µόνον τὰς αὔξησιν ἀφορμὰς ἐνιεῖται τῷ ἐγκειμέ- νῳ, οὕτω φαρῖν καὶ τὸ ἆ πο: ἀν- ν 6 ν Ε Σ αφής θέµατος τούτου εἶναι καὶ ὁ ᾽Αναστάσιός Σιναΐτης: «Τὸ μὲν σῶμα ἐκ τῆς γυναικείας γῆς καὶ αἵμα- τος συνίσταται ἡ ὃ ἑ ψ χὴἠῑ τῆς σπορᾶς ὢ περδιἀάτινοςξεμφ σήματος ἔ τοῦ ἆ θρώπου ἀρρήτως μεταδίδεται». Θὰ ἠδυνάμην να εἴπω ὅτι ὁ Σιναΐῖτης εἶναι ο πλέον κατηγορηµατικώτερος ὅλων. Αἱ λέξεις του καλῶς ἐκλελεγμέναι καὶ ἐπιτυχῶς το: ποθετηµένα ἐκφράζουν ὅ,τι ὁ συγγραφεὺς εἶχε κατὰ νοῦν. Αὐτὴ εἶναι ἐν γενικαῖς γραµ- μαῖς ἡ ὅλη θέσις τοῦ ζητήµα- τος. Ὡς ἀντιλαμθάνεται ὁ ᾱ- ναγνώστης ἑκατέρα τῶν δύο τελευταίων θεωριῶν ἔχει ὑπὲρ ἑαυτῆς ἱκανὰς ἀληθείας, οὐχὶ ὅμως καὶ «τὴν ἀλήθειαν». Οἱ Πατέρες καὶ γενικῶς οἱ ἔκ- προσωποῦντες τὴν ᾿Ορθόδοξον Θεολογικὴν σκέψιν δὲν ἁπο- φαίνονται ὁμοφώνως ἐπὶ τοῦ ἐν λόγῳ θέµατος, ἀλλὰ διαφο- ροτρόπως ἐκλαμθάνουσι του: το, Καὶ τοῦτο ἐξηγεῖται, εκ τοῦ ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία δὲν ἀπε- φάνθη ἐπισήμως καὶ νὰ ἀπο- καταστήση τὴν ἀλήθειαν. Ἡμεῖς ὅμως, ἀκολουθοῦντες τὴν ἄποψ.ν τῆς νεωτέρας Ορ: θοδόξου Δογματικῆς, οὐδετέ- ραν τούτων συμμεριζόµενοι θε- μελιοῦμεν τὴν ὅλην διατύπω- σιν διὰ τοῦ συνδυασμοῦ τῶν θεωριῶν τοῦ οτεααΠίδΏ5 καὶ ἑταάμοίαπίσπιας. Ὁ Συν- δυασμὸς τούτων παράγει μίαν τρίτην συνδυαστικὴν ἄποψιν καθ’ ἥν ἡ ψυχἠ εἶναι ἀποτέλε- σµα τῆς συνεργείας Θείου καὶ ἀνθρωπίνου παράγοντος. Ἡ ἄμεσος καὶ δηµιουργικὴ ἐνέρ- γεια τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν δη- µιουργίαν τοῦ πρὠτου ἀνθρω- που κατὰ τὴν σύλληψιν συνθέ- τουν τὴν πνευµατικἠν ἐν τῷ νέῳ ἀνθρώπῳ ζωτικὴν δύναμιν. Τώρα πῶς ἐπιτυγχάνεται ἡἤ συνέργεια αὕτη καὶ πῶς σωμα καὶ ψυχἠ ἀποτελοῦν μίαν ὀντο- τητα εἶναι δι᾽ ἡμᾶς ὄντως ἅλυ- τον θέµα καὶ τὸ ὁποῖον καµ- µία ἀνθρωπίνη ἐνέργεια. θὰ δυνηθῇ ὄχι νὰ λύσῃ, ἀλλὰ νὰ ρίψῃ ἔστω καὶ σµικροτάτην ᾱ- κτῖνα φωτός. Αἰτία δὲ εἶναι, ἐπειδὴ ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς πα: ραμένει ἄγνωστος εἰς τὸν ἄν- θρωπον. Πάντα ταῦτα εἶναι καὶ θὰ παραμένουν εὐσεθεῖς πόθοι καὶ προσπάθειαι πρὸς ἐξιχνίασιν σοθαρῶν προθληµάτων ἆἅπα- σχολούντων τὸν ἄνθρωπον' τὸ µόνον ποὺ ἐκδηλοῦν εἶναι τὸ ἐρευνητικὸν του πνεῦμα. Ε- χοµεν δὲ τὴν γνώµην, ὅτι ὅσον καὶ ἂν προοδεύσῃ Ἠπνευματι- κῶς τὸ ἐκλεκτὸν καὶ ἠγαπημέ- νον ὄν τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, τὰ θέµατα ταῦτα αἰωνίως θά παραμένουν ἄλυτα καὶ σκοτει- νὸς πέπλος θὰ τὰ καλύπτῃ, δι- ότι ἐκφεύγουν τοῦ κύκλου τῶν δυνατοτήτων αὐτοῦ. σς σ- ο υ- κ ν- Ρ σσ ο Ὑπερθαίνουν τὰς δυνάμεις μας. ΑΝΔΡ. Ν. Π΄΄ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Θεολόγος. ΕΚΑΡΗ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΑΨ ΦβΙΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΕΠΛΙΓΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ κ. Περὶ τὸ τέλος τῆς Β΄ ἕ- θδοµάδος τῆς νηστείας τοῦ Πά- σχα ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἐπι- δεωρητοῦ τῆς ΘΟευλογικῆς ᾿Άκα- δηµίας λἈόσχας ἀρχιμανδρίτου Λεωγίδου, ὁ ἄραψ. φοιτητὴς τῆς ᾿Ακαδηιίας Αλέξιος Αμαντελ- χαράµ., ΗΒ ΡΠΣΣΙΚΗ ΡΒΟΛΙΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΟΝ --- Ἡ Ορθόδοξος Ῥωσικὴ Ἔν- Ἀλησία ὑποδιαιρεῖται εἷς τὸ ἐν- Χλησιαστικὰς περιφερείας. Ἐν Ῥωσίᾳ ἤδη λειτουργοῦν 9 θευλο- γικαὶ ᾿Ακαδημίαι, ἡ µία εἲς τὺ Λένινγκραντ καὶ ἡ ἑτέρα εἰς τὸ Ζάγκορσι. Παρὰ τὰς νρατικὰς ἐπεμθάσεις καὶ τὴν ἀντιδρησκευ- τικὴν προπαγάνδαν τοῦ καδεστῶ- τος, ἐν Ῥωσίᾳ, ἠὑφίστανται ἤδη 98 µοναί, τινὲς τῶν ὑποίων ἱδρί- Φησαν μετεπαναστατικῶς. Οὐδε- µία ὅμως σχετικὴ πληροφορία ὃ- πἆρχει ἐν σχέσει πρὸς τὺ σύνο- λον τῶν ἓν Ῥωσίᾳ ὑπαρχουσῶν ἐνοριῶγ. Ἐν Μόσχα λειτουργοῦν 49 ναοὶ (ἔναντι τῶν 498, οἵτινες ἠπῆρχον προεπαναστατικῶς), μὲ τὴν ἀνάλογον ἀντιστοιχίαν ἑνὺς ναοῦ πρὸς 140.000 κατοίκους. Κατὰ µίαν πρόχειρον στατιστι- κὴν τοῦ Γάλλου δημοσιογράφου Νίοο]ᾶς ΟΠαΐΘΙ8Ώ 50 ἑκατομμί- 0ια Ρώσων ὀρδοδόξων ἔχουν ζῶν ὀρησχευτικὸν συναίσθηµα. Οἱ ἆρ- µόδιοι ἐκχλησιαστικοὶ κύκλοι εἷ- ναι ἄκρως ἱκανοποιημένοι, διότι τὸ ποσοστόν, παρὰ τὴν ἔντονον ἀνντιδρησχευτικὴν προπαγάνδαν, διατηρεῖται ἐπὶ πολλὰ ἔτη εἰς τὺ αὐτὺ ἐπίπεδον. γ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑἈἴϊτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾽Αριδα. 51/53 Ὑιοθετοῦντες: Φυσέντζος ΔΙάρχου ἐξ Αγ. Αν. δοονίκου Καρπασίας ἐτῶν 41 Αγ. γελοῦ Φυσέντζου ἐξ Αγ. Ἴλνδου. γίκου Καρπασίας ἐτῶν 49. Ὑϊοδετεύμενον: ᾽Αγγελικὴ Ἀρυσοστόμου Φιλῆ ἐκ Νέτας ἐτῶν 19. Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐοθε- σίαν, Χαλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὺς τὺν ᾿Αρχιεπίσκυ- πον, ἀναγράφον γαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (45) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Ἐν τῃ Ἱ. ᾿Αορχιεπισκοπῇ Κύ- πρου, τῇ 15 Σεπτεµθρ΄ου 1959. Ἓκ τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑ]εδεσίαν ᾿Αριθµ, ὅν/οῦ Υἱοθετοῦντες: ᾽Αντώνης Μ. Γιαλλούρα ἐκ Λι- μνιῶν ἐτῶν 40. Οεοδοσία ᾽Αντω- γιου ἐν ΔΛιμνιῶν ἐτῶν δὺ. Ὑϊοδετούμενον: Παναγιώτα Ἑ. Ν΄’ ἐκ Αιμνιῶν ἐτῶν ϐ. Παντελῆ Οἴονδήποτε πρόσωπον γνωρίζουν ἔνοτασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω ΊΎΐοθε- σίαν, χαλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὸν ᾿Αρχιεπίσκυ- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐγστάσεως, ἐντὺὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον, Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇῃ Κέί- πρου, τῇ 15 Σεπτεμόρ.ον 19609. Ἐκ τῆς ἹἹερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΩΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιὸμ. οὐ /089 Υιοθετοῦντες: Σταῦρος Λάμπρου ἐκ Γενάγρων ἐτῶν 51 Εἰρήνη Σταύρου ἐκ 1ε- γάγρων ἐτῶν 38. Υἱεδετούμενον: ᾿ΑἈνδρούλλα ὁ, Τράχωνα ἐτῶν 9. Λάμπρου ἐκ Οἱονδήποτε πρόοωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοθε- σίαν, παλεῖται νὰ ὑποδθάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὺς τὺν ᾿Αρχιεπίσχο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (165) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Νί- προὺ, τῇ 15 Ἀεπτεμθρ΄ου 19509. Ἐν τῆς ἹἹερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Υϊἱεθεσίαν Αριθμ. 34/59 Υἱοθετοῦντες: Νίάριος Σωκράτοις ἐκ Λευκωσίας ἐτῶν 4. λ[αλέλκος Υἱοδετούμενον: Χριστάκης Ἠ. Ἀνοχλλέους ἐν ευκωσίας ἐτῶν ὐ. Οἰονδήποτε πφόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὺν ᾿Αρχιεπίσκυ- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Ἱ- ρ6ρτ αοδρήαβλνας οἱ αι “ασὸς Ἐκ τῆς ἹἹερᾶς ᾽᾿Αοχιεπισκοπῆς Κύπρου

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΑΦΙΚΕΤΟ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ Ο κ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ 4p
ΕΠΑΝΗΛΘΕΝ ΕΞ ΑΘΗΝΩΝ Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΚΙΤΙΟΥ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ 4p
Το Σάββατον, 4 Σεπτεμβρίου ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος προσκληθείς ενεκαινίασε την συγκέντρωσιν προσκόπων παρά την αλυκήν Λάρνακος. 4p
Ο ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΚΟΠΤΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Κυπριακό 4p
Η ΔΙΑΙΩΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ 3p
ΣΙΜΩΝ ΠΕΤΡΟΣ 3p
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ 2p
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Κυπριακό 1p
ΕΙΔΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚ. ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΝ EN BOSSEY 1p
ΑΠΕΘΑΝΕΝ Ο ΔΙΑΠΡΕΠΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ J. GOETTSBERGER 1p
Η ΠΡΩΤΗ ΕΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΧΩΡΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΗΣ Κ. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚ. ΣΥΜΒΟΥΛ. ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ 1-2p
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ 1p