Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-10-01

Πέμπτη 1. ΟὈντωθρίου. 1909 «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» 9 ῶ Δ. ὐῦ. ΟΚΟΝΙΝ [λ. ΚΛΗΝΙΑ 1 6 ᾽Αποτελειώνοντας τὸ μις: λοπουρέ του, τὴν εἶδε νά Υυ: ρίζει πρὸς τὸν πατέρα, ποὺ καθόταν στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ τραπεζιοῦ: -“Μὴν ξεχάσεις νὰ γυρισεις νωρὶς ἀπόψε. Αλεξ, γιά κεί- νη τὴ συναυλία. , “Επειτ' ἀπὸ μιὰ στιγµή σι: ωπῆς, ὁ πατέρας, ποὺ τὸν εἷ- χαν κόψει δαφνικά ἁπ' τους συλλογισμούς του για τις πλημμύρες ἢ γιὰ τὸ ψάρεμα (τὸ ψάρεμα δὲν πήγαινε διό- λου καλὰ φέτος], θυμήθηκε τὴν ἐτήσια Συναυλία τῶν Α: στῶν, ποὺ ἔπρεπε ἀπόψε νά τὴν ὑποστεῖ. ο --“Θελεις ἀλήθεια νὰ πᾶς, γυναίκα ρώτησε χαμογελών' τας. ᾿Εκείνη κοκκίνησε λιγάκι. Ὁ Φράνσις ἀναρωτήθηκε για τὶ ἄραγε εἶχε αὐτὸ τὸ παρά: ξενο ὕφος. , --Εἶναι ἕν ἀπὸ τὰ λΌγα πράµατα ποὺ περιμένω κάθε χρόνο πῶς καὶ πῶς. ἆτο κα τω--κάτω, εἶσαι καὶ σὺ νοικο- κύρης ἐδῶ πέρα. Εἶναι.... Σί ναι δικαίωμά σου, νομίζω, νὰ πάρεις τὴ θέση σου στην πλατφόρμα, μὲ τὴν οἰκογέε: γειά σου καὶ τοὺς φίλους σου. Τὸ χαμόγελο τοῦ πατέρα ἔ- γινε πιὸ ἔντονο, καὶ τὰ μάτια του γέμισαν καλοσύνη. Ηταν ἕνα χαμόγελο ποὺ ὁ Φράνσις θᾶδινε καὶ τὴ ζωή του ἀκόμα γιὰ νὰ τὸ κερδίσει. --Τότε λοιπὸν θὰ πρέπει νὰ πάω, ᾿Ελισάθετ. , ᾽Αντιπαθοῦσε πάντα τοὺς «νοικοκυραίους»:, ὅπως ἄντι” παθοῦσε τὸ τσάῖ, τὰ σκληρἁ κολλάρα, καὶ τά τριζάτα του κυριακάτικα παπούτσια. Μὰ δὲν ἀντιπαθοῦσε διόλου τὴ γυναίκα του, ποὔθελε νὰ τὸν δεῖ νἁ πηγαίνει. -Ὑπολογίζω λοιπὸν σ ἐσέ: να, Αλεξ, εἶπε ἡ µητερα μὲ φωνὴ πού, ὅσο κι ἄν προσπα: θοῦσε νὰ Φφανεῖ ἀδιάφορη, ἕ- κρυθε ἕναν τόνο ἀνακοῦφισης, Εἶπα, θλέπεις, τῆς Πόλυ καὶ τῆς Νόρας νὰ ρθοῦν ἀπὸ τὸ Τάϊνκαστλ... Φαίνεται δυστυ: χῶς πὼς ὁ ΙΝὲντ δὲ θὰ µπορέ- σει νὰ τὶς συνοδέψει. (Κόμ: πιασε λιγάκι). Θὰ χρειαστει νὰ στείλεις κάποιον στὸ ταλ. γιὰ τοὺς λογαριασµους, ἀντὶ νὰ πᾶς ὁ ἴδιος. Ὁ πατέρας ἴσιωσε τὴ ράχη του καὶ τῆς ἔριξε ἕνα Ὑρήγο- ρο θλέμμα ποὺ ἔμοιαζε νὰ τή διαπερνοῦσε, σὰ νἄᾶφτανε στὸ θάθος τοῦ τρυφεροῦ της προ: σχήματος. Στὴν ἀρχή, μὲς στὸν ἐνθουσιασμό του, ὁ Φράν- σις δὲν πρόσεξε τίποτα. Ἡ ἀδερφὴ τοῦ πατέρα του, πε: ΒΝΙΛΗΝ θαµένη τώρα, εἴχε παντρευτεί τὸν Νὲντ Μπόνον, ἰδιοκτήτη τοῦ «Μπάρ τῆς Ενώσεως., στὸ Τάϊνκαστλ. μιά πολυθό- ρυόη πόλη κάπου ἑξήντα μή: λια πρὸς τὸ ΓἨότο. 'Ἡ Πόλυ, ἡ ἀθιρφὴ τοῦ. ΒΜένι, καὶ ἡ Νόρα, Ἱ δεκάχρονη ὀρφανὴ ἆ- νεφιό του, δὲν ἦταν Φέθαια καὶ πολὺ στενὲς σωγγενεῖς του. Παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτά, οἱ ἐπι- σκέψεις τους ἀποτελοῦσαν πάντα αἰτία μεγάλης χαρᾶς. Ἐαφνικά, ἄκουσε τὸν πατέ- ρα του νὰ λέει μὲ ἤρεμη φω: γή: -Κι' ὅμως, θά χρειαστεῖ νὰ πάω ὁ ἴδιος στὸ Εταλ. Μιὰ σιωπὴ γεμάτη ἔνταση ἁπλώθηκε στὸ δωμάτιο. ὍὉ Φράνσις εἶδε πὼς ἡ μητέρα του εἶχε γίνει κατάχλωμη. --Μὰ δὲν εἶναι ἀνάγκη νά... ὍὉ Σὰμ Μίρλις, ἢ ὁποιοσδή- ποτε ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους, θᾶταν πρόθυμος νά κάνει αὐτὴ τὴ δουλειὰ ἀντὶ γιὰ σένα. ὍὉ πατέρας δὲν ἀπάντησε, μά ἐξακολουθοῦσε νὰ τὴν κοι τάζει ἤρεμα, πειραγµένος στὸ φιλότιμό του, στὴν ἔμφυτη πί- στι του πὼς δὲν μποροῦσε νὰ τὸν ἀντικαταστήσει κανείς. 'Η ταραχὴ τῆς μητέρας ἔγινε ᾱ- κόµα µεγαλύτερη. Αφῆσε κά- θε προσπάθεια νὰ κρύψει τὰ αἰσθήματά τῆς, ἔσκυψε µπρο: στὀ, κι ἀκούμπησε νευρικὰ τὰ δάχτυλά της πάνω στὸ µα- νίκι του. κ. Κάν᾽ τὸ γιὰ χατήρι µου, Αλεξ. Ξέρεις τὶ ἔγινε τὴν τελευταία φορά. Τὰ πράµα- τα εἶναι πάλι ἄσχημα ἐκεῖ- πολὺ ἄσχημα, ἀκούω. Ὁ πατέρας ἀκούμπησε τὸ µεγάλο του Χέρι πάνω στὸ δικό της, θερμὰ καὶ καθησυ:- χαστικά. Δὲ θάᾶθελες θέδθαια νὰ Ὁ' ἀποφύγω. Θἄθελες, γυναί- κα Χαμενέλασε, καὶ σηκώθηκε ἀπότομα. -- Θὰ φύγω νωρὶς καὶ θά γυρίσω νωρίς... ᾿Αρκετά νω- ρὶς γιὰ νὰ προφτάσω ἐσένα, τοὺς Φφιλαράκους µας, καὶ τὴν περίφημη συναυλία σου. Μικηµένη, μ᾿ ἐκεῖνο τὸ πο: νεµένο ὕὄφος στὸ πρόσωπό της, τὸν κοίταζε νὰ Φάζει τὶς µπότες του. Ὁ Φράνσις, ποὺ αἰσθανόταν λυπημένος καὶ σὰ νὰ κρύωνε λιγάκι, εἶχε κάποια ἀπαίσια διαίσθηση γι αὐτὸ ποὺ ἤταν νὰ γίνει. Καὶ πραγματικά, ὅταν ὁ πα- τέρας του ἀνασηκώθηκε, Υύ- ρισε πρὸς τὸ µέρος του καὶ μίλησε μὲ µαλακὸ τόνο, σὰ νᾶταν στενοχωρηµένος γι αὐτὸ ποὔλεγε: (συνεχίζεται) Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ (συνέχεια ἐκ τῆς 6΄ σελ.) ξομολογεῖται δὲν εἶναι πλέον ἁμαρτία. ᾿Ενῶ ἁμαρτία που δὲν ἐξομολογεῖται τελείως ᾱ- πὸ ἐντροπὴν ἢ δὲν ἐξομολο- γεῖται καλὰ διά πρόφασιν εἶναι κὀόλασις. ἸΑλλὰ ἀφοῦ ὁ Χχρίστιανος ἐξομολογηθῆ καὶ κοινωνήση, τοῦ αἵματος καὶ σώματος τοῦ Χριστοῦ δὲν πρέπει νὰ ἔπα- νέλθη εἰς τὴν προτέραν ἅμαρ: τωλὴν ζωήν, νὰ ἀρχίσῃ Και πάλιν νὰ μισῃ τὸν ἀδελφόν του. διότι ὁ Κὐριος Εἴπεν. «Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν ἀφι- σει καὶ ἡμῖν ὁ πατήρ Όμων ο οὐράνιος.... Ὁ Θεμιστοκλῆς καὶ ὁ ᾿Αρὶ: στείδης, ὅπως πληροφορούυμε” θα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν, εἶχαν αξ- άλην διαφοράν καὶ σαν ἄσπονδοι ἐχθροί. ἘΕκινδόνευ- εν ἡ Ἑλλὰς καὶ ἐκάλεσε καὶ τοὺς δύο διά νὰ τῆς προσφξ- ρωσι τὰς ὑπηρεσίας των. Τότε ὁ ᾿Αριστείδης λέγει εἰς τὸν Θ5- µιστοκλῆ. Ελα τώρα να ἄφη- σωµεν τὴν ἔχθραν µας ἐδῶ εἰς τὰ σύνορα νὰ συνεργᾶ- σθῶμεν διὰ τὸ καλὸν τῆς πατρίδος µας καὶ ὕστερα ὃ- ταν ὁ πόλεμος τελειώσῃ τοτε τὴν ξαναπαίρνουµεν. ͵ ΄Ἔτσι πράγματι καὶ ἔγινε. Αλλ’ ἕ- τσι γίνεται καὶ μὲ πολλοὺς χριστιανούς. Εἶναι διὰ δια Φόρους λόγους ἐχθροὶ θανά- σιµοι. Όταν ἔλθῃ ὁ καὶρος νὰ ἐξομολογηθῶσι ἀφίνουν τὴν ἔχθραν, ποῦ εἰς τὴν πὸρ- ταν τῆς ᾿Εκκλησίας, Μετα- λαμθάνουσι καὶ ὅταν φύγουν ἀπὸ τὴν Εκκλησίαν πέρνουν καὶ πάλιν τὴν κακίαν τους καὶ εἶναι σὰν ποῶτα ἐχθροί. Αὐ- τὸ ὅμως δὲν εἶναι Χριστιανι- κὀν. Τίποτε δὲν ὀφελεῖ ἡ ἐξο- µολόγησις ὅταν µέσα µας ἐμφωλεύει ἡ κακία, Ἐὰν ἀγαπητοὶ θέλοµεν νὰ κάµωμεν μίαν ἀληθινὴν καὶ τελείαν ἐξομολόγησιν πρεπει προτοῦ πᾶμεν εἰς τὸν πνευµα- τικὸν νὰ ἐξετάσωμεν τὸν ἑαυ- τόν µας τὶ ἐκάμαμεν δεύτε ρον ὅταν ἔλθωμεν εἰς τὸν Πνευματικὸν νὰ ἐδομολογηθῶ- μεν χωρὶς ἐντροπὴν καὶ πρὀ- φασιν καὶ τρίτον ὅταν ἔξομο- λογηθῶμεν νὰ ζήσωμεν μίαν γέαν ζωήν. Θὰ ἐρωτήσῃ τις πὀτε πρέπει νὰ γίνεται ἡ ἐξομολόγῆσις. 'Ἠμεῖς συνηθίζοµεν νὰ ἐξομο- λογούμεθα µόνον τὰ Χριστού- γεννα καὶ τὴν Λαμπράν. Καὶ τότε ἀρκούμεθα µόνον εἰς τὸ νὰ μᾶς διαθάση ὁ “Ἱερεὺς τὴν συγχωρητικἡν εὐχήν. κάποτε ἠρώτησεν ἕνας τὸν Διογένην πότε πρέπει νὰ τρώῃ κανείς, δηλ. εἰς ποίαν ὥραν τῆς ἡμέρας. ᾿Εκεῖνος τοῦ ἄπε- κρίθη, ὅτι ἂν εἶναι πλούσιος, ὅταν θέλη, ἂν εἶναι πτωχός, ὅταν ἔχῃ. Δηλαδὴ ἡ ὥρα εἷ- ναι ἀκαθόριστος. Τὸ ἴδιον ἰ- σχύει καὶ διὰ τὴν ἐξομολόγη- σιν. Δὲν δυνάµεθα νὰ καθορἰ. σωμεν τὴν ἡμέραν ποὺ θὰ πάη ὁ Χριστιανὸς νὰ ἐξομολογηθῇῃ. Δὲν μπορᾶῶ νὰ πῶ ὅτι ἂν εἶναι γέροντας νὰ ἐξομολογηθῇ σή- µερον ἢ ἂν εἶναι νέος αὗριον, Γέρων εἶναι ἢ νέος πρέπει νὰ ἐξομολογῆται τὸ γρηγορώτε- ρον. Δὲν πρέπει νὰ ἀναθάλληῃ. Δὲν πρέπει νὰ ἀναθάλλῃ διὰ τὰ Χριστούγεννα ἢ διὰ την Μ. Ἑόδομάδα. Ὅπως ἕνας ὅταν εἶναι ἄρρωστος δὲν μπορεῖ νὰ ἀναθάλλῃη διὰ τὴν Μ. Ἓθδο- µάδα νἁ καλέσῃ ἰατρόν, ἔτσι καὶ ὅταν ἕνας νοσεῖ ψυχικῶς δὲν πρέπει νὰ ἀναθάλλῃ διὰ τὴν Μ. Ἑ θδοµάδα, Δὲν πρέπει νὰ ἀναθάλλωμεν διότι δὲν ξεύ- ροµεν ὅπως μᾶς λέγει ὁ Θεὸς οὔτε τὴν ἡμεραν οὔτε τὴν ἕὦ- ραν τοῦ θανάτου µας. Διὰ τοῦ- το δὲν πρέπει νὰ ἀναθάλλωμεν ἀλλὰ τὸ γρηγορώτερον νά ἐξ- ομολογούμεθα. Θέλω νὰ τελειώσω μὲ ἕνα παράδειγµα. να ἐλάφι ἤτο τυφλὸν ἀπὸ τὸ ἕνα του μάτι. Μίαν ἡμέραν ἔθοσκε εἰς τὴν ἀκρογιαλιὰ καὶ ἐσκέπτετο. ᾿Α: πὸ τὸ ἕνα µέρος ἔχω τὴν γῆν. ἀπὸ τὸ ἄλλο τὴν θάλασσαν. ᾿Απὸ τὴν ξηρὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθωσι οἱ κυνηγοί, Ας ἔ- χωὠ λοιπὸν τὸ γερό µου μάτι πρὸς τὴν γῆν διὰ νἁ ὀθλέπω. ᾽Απὸ τὸ µέρος τῆς θαλάσσης δὲν φοθοῦμαι. ᾽Αλλά τὶ συνέ- θη:. Μετ ὀλίγον ἐπλησίασε τὴν παραλίαν ἕνα πλοιάριον. Οἱ ψαράδες εἶδαν τὸ ἐλάφι καὶ μὲ μιὰ κονταριἀἁ τὸ ἐθανά- τωσαν. ᾿Ενῶ ἐσπάρασσεν αἱἷμό φυρτον τὸ ἐλάφι ἔλεγε. ᾽Αλλοί- μονό µου ἁπ᾿ ἐκεῖ ὅπου ἐφοθό- µουν δὲν μοῦ ᾖλθεν ὁ θάνα- τος. Λοιπὸν τὸ ἴδιον μπορεῖ νὰ συμθῇ σὲ κάθε στιγμἠν καὶ εἰς τὸν ἄνθρωπον. Φυλάττεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν φυσικὸν θά- νατον καὶ τοῦ ἔρχεται ὁ αἰ- Φνίδιος. Λοιπὸν τὶ ἐναπομένει εἰς τὸν Χριστιανόν Νὰ ἁσφα- λισθῇ διὰ νὰ μὴ φοθῆται ἀπὸ κανένα µέρος. Μὲ τὶ θὰ ἆσφα- λισθῆ Μόνον μὲ τὴν εἰλικρι- νῆ µετάνοιαν καὶ τὴν ἐξομολό. ρώτερον. ες 886886ς6Ε8 τὰ Χερουθίµ, τὰ χορδίστε, σεῖστε '. (ἀπόσπασμα) Γὰ Χερουθ:α1, τὰ Σεραφείμ, ᾽Αγγέλοι κι ᾿Αρχανγέλοι τὰ Σεραφ..ι, τὰ ΧἈερουθίμ, ροδόσταµα καὶ μέλι, ᾿Αγγελοι ἐσεῖς κι ᾿Αζχάγγελοι, δοξάρια, αὐλοὶ καὶ λύρες- τὰ Χερουόίμ. τὰ Σεραφείμ, ψαλτήρια καὶ κινόρες, κιθάρες, σεῖστρ:, Φόρμ.γγες µάγοι, χοροὶ πνευμάτων, ἅρπες, ὢ πλῆκτρα. ὢ τύμπανα κι ὢ τάγµατ᾽ ᾿Ασωμάτων - ὼ κρίνα, ἀνθοὶ τῆς παρθενιᾶς, στοὺς παραδείσ.ους κήπους, κόκνοι, χείλη ορµονικὰ στοὺς μουσικοὺς τοὺς κτύπους, δάχτυλα ποὺ ὀψώνατε τὸ πιὸ λευκὸ µυστήρ.ο, εὀόρφοι ποὺ θερµάνατε τὸ σπόρο τὸ σωτήριο, τῆς ἀστείρευτης πηγῆς δροσοµαργαριτάρια, τοῦ φωτὸς τοῦ ἀνέσπερου διαμαντικἁ λυχνάρια, ἐσεῖς τῆς Εὔας καὶ τοῦ ᾿Αδὰμ ἱλαστικὰά ψαλτήρια, τῆς ζωῆς ποὺ σύρθηκε στὸ χῶμα νικητήρια, πρὸς στὶς στράτες τ᾽ οὐρανοῦ µαλαματένιες σκάλες, διαµαντένιες κλειδαριὲς γιὰ τὶς αἰώνιες σάλες, χωραφιὲς ποὺ ἀνθίζετε τῶν οἰκτιρμῶν τὸ σπάρτο, τράπεζες ποὺ δίνετε τῶν ἱλασμῶν τὸν ἄρτο, κολυμπῆθρες ποὺ τὴ γῆ θαφτίζετε στὴ νειότη, θρύσες ποὺ σταλάζετε τῆς νειότης τὴ λευκότη, τῆς ἐμορφιᾶς τὸ κρούσταλλο καὶ τῆς σοφίας τὸ μέλι -- Σεραφείμ, ᾽Αγγέλοι κι ᾿Αρχαγγέλοι, τὰ ὄργανα, τονίστε τὸ τραγοῦδι | Μὲς στὴ λευκὴ τὴ Βαζαρὲτ τὸ φωτερὸ λουλοῦδι τῆς καλωσύνης φύτρωσε καὶ µέρεψε ὁ καιρός. Καὶ τότε γύρισα νὰ ἰδῶ καὶ θλέπω. ἛἜνας σταυρὸς ἀνέθηκε ο ἕνα γκζεµνό, κι ἀνέθηκεν ἀγάλι σ᾿ ἕνα θουνό, κι ἀνέθηκε στὰ σΌννεφα καὶ πάλι μὲς στὸν ἀγέρ᾽ ἀνέέηκε καὶ µέοα στὀν αἰθέρα, κι ἀνέθηκε στὸν οὐρανό, στὸν ἔμπυρο καὶ πέρα, καὶ τὰ δυὸ χέρια ἁπλώθηκαν στὴν πόλη καὶ στὴ χώρα σὲ πέλαγα καὶ σὲ στερἰές, κι ὅτι ἡ κι ἡ µέρα, ὁ μήνας, ἢ χρονιἁ κι ὁ σἰώνας θὰ γεννήσουν μενἁἆλο, ὡραῖο καὶ λευκό, κι ὅτι γερὸ θὰ κλείσουν τὰ σπλάχνα τ' ἀπειρόόαθα τοῦ ἀπειροπλάστου τόπου, σὰ φῶς ποὺ πῆρε γιὰ νἀάρθεῖ τὸ σῶμα κάποιου ἀνθρώπου, ξεσκλίδι, παίγνιο, μιὰ πληγή, μιά λῴθρα, ἕνα γυρµένο σφαχτάρι, πάνω στὸ σταυρὸ κρεµόταν καρφωμένο, καὶ μπρὸς στὰ αἰώνια τὰ καρφιὰ ποὺ τὰ θαγγέλια σκίζαν οἱ ἀνθρῶποι, ἀλύτρωτη γενιά, σφαζόντανε καὶ θράζαν μὲ τὸ δικὀ Σου τ' ὄνομα γιὰ τὸ δικό τους γέλιο. Κι εἶπα: Δὲν ἔσφιξε κανεὶς τῆς δίκης τὸ Φ2αγγέλιο ΟΜΗΡΟΣ ΜΠΕΚ ο ο ο ο ο ο ο ο ο υπ ο] Στ εκ στυγμὴ κι ὅτι Ἱ ὅρα ο Ἡ Ὁ υ υὂἷ- - - υ-- -υ- υ-υ- - - -υ-- -υ- υυ- ο ο το ο ο ο ου ΛΙ ο ΠΡΙΦΗΤΗΗΣ απ δΙπιυ -- κος Η ΗΤΡΙΛΗΗ ΑΡΑ ΠΛΗ Η ΛΕΙΛ ΤΗΣ Ἡ Κυριακἡ κινδυνεύει νὰ χάσῃ ὁλοτελῶς τὸν χαρακτῇ- ρά της, τὴν ἔννοιάν της, τὸν σκοπόν της. Μέχρι πρὸ ὁλί- γων ἐτῶν εἰς τὰς µεγαλυτέρας πόλεις, ἀκόμη δὲ καὶ τώρα εἰς τὴν ὑπόλοιπον νῆσον ἡ Κυρια- κἡ καὶ αἱ ἑορταὶ δὲν διέφερον τῶν ἄλλων ἡμερῶν τῆς ἐθφδο- µάδος. Οἱ περισσότεροι ἔπαγ- γελµατίαι ἔμενον καὶ κατὰ τὴν Κυριακὴν προσκεκολληµέ- νοι εἰς τὴν εργασίαν τῶν. Εἰς πολλὰ µέρη ἡ κίνησις τῶν ἔ- παγγελµάτων τῆς ἀγορᾶς γΥἱ- γεται πολὺ ζωηροτέρα, διότι αὐτὴν οἱ χωρικοὶ θεωροῦν ὡς εὐκαιρίαν νὰ κάνουν τὰ Ψψώ- για καὶ τὰς προµηθείας των. ᾽ΑΦ᾿ ὅτου δὲ ἐφηρμόσθη ὁ νό- µος περὶ Κυριακῆς ἁργίας, µετεθλήθη ἀπὸ πολλοὺς ΧἎρι- στιανοὺς εἰς Κυριακὴν τῆς ταθέρνας καὶ τῶν κέντρων διασκεδάσεων, Καὶ συµθαίνε: ἕκτοτε κάτι παρόμο:ον πρὸς ἐκεῖνο ποὺ ἔκαμαν οἱ ᾿Εδραῖ- οι, οἱ ὁποῖοι ἐφ᾽ ὅσον μὲν ἤ- σαν ὑποδουλωμένοι εἰς τοὺς Αἰγυπτίους εἰργάζοντο σκλη- ρά, καὶ ἄνευ διακοπῆς τινός, ὅταν δὲ ὁ Θξὸς τοὺς ἠλευθέρω- σε διὰ τοῦ Μωύσέως, καὶ ὁ ᾿Ααρὼν κατεσκεύασε θυσια- στήριον διὰ νὰ λατρεύσουν τὸν Θεὸν καὶ ἐκάλεσεν εἰς τὴν λατρείαν ταύτην τὸν λαόν, λέγων «ἑορτὴ Κυρίου αὔριον», εὗρε τὴν ἑορτὴν ὡς εὐκαιρίαν ὁ λαὸς διὰ νὰ παίξῃ καὶ δια- σκεδάση: «καὶ ἐκάθησεν ὁ λα. ός, φαγεῖν καὶ πιεῖν καὶ ἀνέ- στησαν παίζει» (Εξόδου 35. 5-6). Τὸ δὲ ἀκόμη θλιθερώ- τερον, ὅτι ἡ Κυιρακἡ δὲν ἕἔ. γινεν ἁπλῶς ἀφορμὴ δ'ασκε- δάσεων, ἆλλ᾽ ἡμέρα µέθης, αἰσχροτήτων, ὁργίων, ἐγκλη- µάτων! Καὶ ἐνῷ αἱ ἄλλαι ἡ- µέραι τῆς ἑθδομάδος αἱ μὴ ἑορτάσιμοι, διέρχονται μὲ σχετικἠν νηφαλιότητα καὶ ἐγκράτειαν ἀπὸ τὸν περισσό- τερον λαόν, ἡ ἡμέρα τοῦ Κυ’ ρίου, ἡ ἑορτὴ ἡ ἁγία, γίνεται ἑορτασμὸς τῆς ὕλης, τῆς ἆ- κρατείας, τῶν ὁρμῶν, τῶν μµέ- γάλων παθῶν, τῆς ἁμαρτίας| Τὸ «Σαθθατοκυρίακο: ἀφίνει πολλάκις ἀπολογισμὸν ἁμαρ- τίας ποὺ δὲν ἰσοφαρίζει μὲ τὸν ἀπολογισμὸν ὅλων τῶν ἄλλων ἡμερῶν τῆς ἑθδομάδος, Παρ᾽ ὅλα ὅμως αὐτὰ ὑπῆρ- χον καὶ φρόνιμοι οἰκογένεια καὶ συντηρητικαὶ κοινωνικαὶ τάξεις, συνηθισµέναι μὲ τὰ παλαιότερα καλὰ ἔθιμα, διατηροῦσαι ὡς πατρικὴν κληρονοµίαν τὴν ἀρχὴν νά ἐκκλησιάζωνται τὴν Κυριακήν, ᾽Αλλὰ παρουσιάσθη καὶ κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ ἄλ- λος πειρασμὸς, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ αὐταὶ αἱ τάξεις ὑπέκυψαν μὲ θυσίαν τῆς Κυριακῆς. Εἶ- ναι αἱ ἐκδρομαὶ εἰς τὰς ἐξο- χάς, τὰς ὁποίας κατέστησε τόσον εὐκόλους τὸ αὐτοκίνη- τον, Αἱ ἐκδρομαὶ ἔγιναν καὶ αὐταὶ ἀπαίτησις τῆς ἐποχῆς, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἀνθίστανται πλέον καὶ συντηρητικώτεροι. ᾿Ιδρύθησαν δὲ ποικιλώνυµοι φυσιολατρικοὶ σύλλογοι καὶ τὸ αὐτοκίνητον μὲ τὴν γενι- κευθεῖσαν χρῆσιν του ποοσφέ- ρεται νὰ ἱκανοποιῇ πᾶσαν ᾱ- παίτησιν µεταφέρον ἀπὸ τῶν πόλεων ἑντὸς ἐλαχίστου χρό- νου εἰς τὰ δάση καὶ τὰς παρα. λίας καὶ τὰ ὑπαίθρια κέντρα. ᾿Εχαρακτηρίσαμεν τὴν τά- σιν αὐτὴν τῶν ἐκδρομῶν ὡς ἀπαίτησιν τῆς ἐποχῆς, διότι ἐ. δῶ δὲν προῆλθεν ἀπὸ τὴν συν- αἴσθησιν τῆς ἀνάγκης τῆς ἀνα. ψυχῆς, ἀλλ᾽ εἰσήχθη ὡς µότ Τοῦ κ. δα ἀπὸ τὴν Εὐρώπην, ὅπου ἡ ἔξοδος εἰς τὰς ἐξοχὰς ἐγενι- κεύθη. Εἰς τὴν ἀπαίτησιν δὲ αὐτὴν ἐθυσιάσθη ὁλοτελῶς πλέον ἡ Κυριακή. Διότι ὁ «ὅ- μιλος τῶν ἐκδρομῶν. ἢ ἐπὶ τέ. λους ἡ ἐξοικονόμησις πξρισσο- τέρου διὰ τὴν ἐξοχὴν Χρόνου, ἡ φιλικὴ οἰκογένεια, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ συνεκδράµωμµεν, ἡ συντροφιά, ἡ δροσιὰ ἀπαιτοῦν ἀπὸ πρωίΐας καὶ ὄρθρου ὁα- θέως νὰ σπεύσουν εἰς τὴν ἐ- ξοχήν. Ὅταν πρὸ τινος ἐπ'ιφανὴς Αγγλος ἠρωτήθη διατὶ έἐχα- λαρώθη ἡ περίφημος ἀγγλικὴ Κυριακὴ ἀργία, ἢἤ ὁποία ἔτη- ρεῖτο μὲ τόσην αὐστηρότητα ἀπὸ τὸ σύνολον σχεδὸν τῶν ”Αγγλων, ποὺ ἀφιέρωναν τὴν ἡμέραν εἰς τὸν ναὸν καὶ εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Άγ. Γρα- φῆς εἰς τὸ σπίτι, ἔδωκε τὴν ἑξῆς χαρακτηριστικἠν ἀπάντη- σιν: «Τὴν ἔφαγε τὸ αὐτοκίνη- το». Καὶ πράγματι, τὴν ἔφα- γε, τὴν κατήργησε, τὴν ἐθε- θήλωσε, τὴν ἔκαμε κυριολε- κτικῶς ἀγνώριστον. Εἰς τὰς ἐξοχὰς ποὺ καταφεύγουν οἱ ἐγκαταλείποντες τὴν Ἔκκλη- σίαν καὶ θυσιάζοντες καὶ τὸ καθῆκον τοῦτο, τὸ ὁποῖον προηγουμένως ἐτήρουν, ἔστω καὶ τυπικῶς, εἰς τὰς ἐξοχὰς δὲν θὰ καταγίνουν θεθαίως εἰἷς προσευχὰς καὶ µελέτην τῆς Γραφῆς, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ προηγουμένως δὲν ἦσαν συνηθισμένοι, ἀλλά θὰ διαθέ- σουν τὴν Κυριακἠν εἰς διασκε- δάσεις τὰς ὁποίας τόσον εὖ- νοεῖ ἡ ἐλευθερία ὑπαίθρου καὶ ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τῆς ἘἜκ- κλησίας. ἝΑλλοτε ἡ Κυριακἡ ἦτο ἡμέ- ρα συγκεντρώσεως τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας. Τώρα ἔγινε ἡ ἡμέρα τῆς διασκορπίσεώς. ἸΑλλ αἱ ἐκδρομαὶ τῆς ἀνα- ψουχῆς εἰς τὰς ἐξοχὰς κατὰ τὴν Κυριακήν, αἱ ὁποίαι τόσον ἑἐ- γενικεύθησαν εἰς τὰς πόλεις διὰ τῆς εὐκολίας ποὺ παρέχει τὸ αὐτοκίνητον εἶναι καὶ αὖ- ταὶ ἀπηγορευμέναι Καὶ δὲν δὲν ἔχει λοιπὸν τὸ δικαίωµα νὰ ἀναπαυθῇ τὴν Κυριακὴν ὁ Χριστιανὸς εἰς µίαν ἐξοχὴν καὶ νὰ ἀνανεώσῃ τὰς δυνάµεις του εἰς τὸν καθαρὸν ἀέρα τῆς ὑπαίθρου ᾿Ιδοὺ ποίαν ἀπορί. αν ἐνδέχεται νὰ προθάλῃ τις ἐκ τῶν ἀγαπητῶν ἀναγνω- στῶν. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι ὁ εὐεργετικὸς νόμος τὸν ὅ- ποῖον ὥρισεν ὁ Θεὸς περὶ τῆς ἀργίας ἀπὸ τῶν ἔργων µας τῶν καθημερινῶν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Κυριακῆς, καὶ τὸν περιέ- λαθον πολλὰ κράτη εἰς τὴν κοινώνικἠήν τῶν νοµοθεσίαν, ὁ γόµος αὐτὸς ἀπέόλεπε καὶ εἰς τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος. ΄Ο Δημιουργὸς δηλαδὴ τοῦ σώματος ἔλαθε πρόνοιαν νὰ ἐμποδίσῃ καὶ διά νόµου τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τοῦ νὰ δέσῃ τὸ σῶμά του εἰς τὸ «ἀεικίνητον μαγγανοπήγαδο τῆς ἐργασί- ας καὶ τῆς ἁπληστίας του, ὅ- που θὰ τὸ καταστρέψῃ προώ- ρως. [καὶ ἑπομένως ἡ ἀνάπαυ. σις κατὰ τὴν Κυριακὴν οὐ- δόλως ἀπαγορεύεται. Οὐδὲ ἀρνεῖται ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ θρησκεία τὴν ἀνάγκην τῆς ἆ. ναψυχῆς εἰς τὴν ἐξοχήν, εἰς τὴν. ὁποίαν ὁ εὐσεθὴς παρα- τηρητὴς θλέπει ζωηρὰν ἐντυ- πωµένην τὴν σφραγίδα τῆς θείας σοφίας καὶ ἀγαθότητος. ᾽Αλλ' ὑπὸ δύο οὐσιωδεστάτους ὅρους: ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ Πρῶτον ἡ ἐξοχὴ καὶ ἡ ἔλευ- θερία τοῦ ὑπαίθρου δὲν πρέ- πει νὰ χρησιμοποιεῖται καὶ ὡς ἐλευθερία διὰ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐκείνας διασκεδάσεις, περὶ τῶν ὁποίων ἔχομεν κεἴπει. Διότι αὐταὶ καὶ τὴν Κυριακὴν θεθηλώνουν καὶ τὴν ἀνάπαυ- σιν καταργοῦν, προσθέτουσα: εἰς τοὺς κόπους τῆς ἑθδομά.- δος τὴν καταπόνησιν τῶν γλεν- τιῶν τῆς Κυριακῆς, καὶ τὸ σῶ. µα Φθείρουν καὶ τὴν Ψωχὴι διαφθείρουν. Δεύτερον καὶ ὅ- ταν αἱ τοιαῦται διασκεδάσεις λείπουν ἀπὸ τὸ πρόγραµµα τῆς ἐκδρομῆς τῆς Κυριακῆς καὶ ἡ ἐν τῇ ἐξοχῇ διαµονὴ διατεθῇ µόνον δι ἀνάπαυσιν, πάλιν δὲν πρέπει νὰ θυσιασθῇ τὸ καθῆκον τοῦ ἸἘκκλησια- σμοῦ, οὐδὲ νὰ µεταθληθῇ ἐξ ὁλοκλήρου ἡ Κυρ.ακἠ τῆς λα- τρείας καὶ τῆς πνευματικῆς ἀναφυχῆς εἰς Κυριακὴν ἀἆνα- παύσεως καὶ σωματικῆς ὄνα- ψυχῆς, Εἰς τοῦτο θὰ παρακα. λέσωμεν τοὺς ἀγαπητοὺς ἆᾱ- ναγνώστας νὰ προσέξουν ἴδι- αιτέρως. ᾿Εὰν τὸ σῶμα ἔχει ἀπόλυ- τον ἀνάγκην ἀναπαύσεως καὶ ἀναψυχῆς διὰ νὰ ἀνανεώσῃ τὰς δυνάµεις του, ἔχει καὶ ἡ ψυχἠ τὰς ἀνάγκας καὶ τάς ἀπαιτήσεις της ἔχει κι αὐτὴ ἀπόλυτον ἀνάγκην ἠθικῆς ὁ- γείας κι᾿ εὐεξίας ἄνευ τῆς ὁ- ποίας ὁ λογικὸς ἄνθρωπος καταντᾶᾷ λογικὸν κτῆνος, τὸ ὁποῖον ζῆ ἁλογώτερον τῶν ἆ. λόγων κτηνῶν. Πρέπει κι αὖ- τὴ νὰ φωτίζεται καὶ νὰ στρέ- Φῃ τὰ θλέμματά της πρὸς τοὺς εὐρυτάτους πνευματικοὺς ὁρίζοντας. Διότι ἡ προσήλω- σις εἰς τὴν ὕλην καὶ τὴν θιώ- τικἠν µέριμναν περιορίζει τρο- μερά τοὺς ὁρίζοντας τούτους καὶ τυφλώνει κυριολεκτικῶς τὴν ψυχήν. Εἰς τὰς ἀνάγκας δὲ καὶ τὰς ἀπαιτήσεις αὐτὰς τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ ἀνταπο- κρίνεται κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας ἐξόχως δὲ ἡ Κυριακή. 'Π Κυριακὴ προσφέρεται νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὰς ἀνάγκας τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ ἀποκλείῃ καὶ τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ σώμα- τος. 'Ἡ Κυριακἡ ζητεῖ πρωτί- στως ἀπὸ τὸν καθένα, ποὺ θέλει νὰ µείνη ἄνθρωπος καὶ νὰ γίνῃ χριστιανός, νὰ τὸν εὔ- ρῃ τὴν πρωΐαν εἰς τὴν Ἔκκλη. σίαν. ᾿Εκεῖ, εἰς τὸν ναόν, εἶναι ὁ τόπος τῆς πνευματικῆς ἀνέ- σεως καὶ ἀναψυχῆς τοῦ χρι- στιανοῦ. ᾿Εκεῖ ἡ ψυχὴ µας συναντᾶ τὸν Θεὸν διὰ τῆς προσευχῆς καὶ ἀνανεώνει τὴν πίστιν της καὶ ἐνισχύει τὰς δυνάµεις της, τὰς ὁποίας τό- σον κατεπόνησε καὶ ἔφθειρεν ἡ μέριμνα τῆς ἑθδομάδος. Ἐ. κεῖ ἀναπνέει τὴν πνοὴν τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου διὰ νὰ ζῃ ἠθικῶς καὶ πνευματικῶς. Διότι, ὅπως ἡ ἀναπνοὴ τοῦ ἀέ- ρος εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν διατήρησιν τῆς ζωῆς τοῦ σώ- µατος, καὶ ἡ παρεμπόδισις τῆς ἀναπνοῆς προκαλεῖ τὸν θάνα- τον, οὕτω καὶ ἡ προσευχἠ καὶ λατρεία, ὅταν γίνεται τακτι- κῶς καὶ πρεπόντως συντελεῖ εἰς τὴν διατήρησιν καὶ αὔξη- σιν τῆς ἠθικῆς ζωῆς τῆς ψυ- χῆς' ἡ δὲ διακοπἡ τῆς προσευ- χῆς καὶ τῆς λατρείας ποὺ γί- νεται τὴν Κυριακὴν διὰ τῆς θείας λειτουργίας φέρει τὴν ἀσφυξίαν τῆς ψυχῆς, τὸν πνι- Υμόν, τὸν θάνατον. 'Η Κυριακἡ ἔπειτα ζητεῖ ἀπὸ τὸν Χριστιανὸν νὰ διαθέσῃ ἕ- να µέρος της διὰ νὰ ἀκούσῃ ἢ νὰ µελετήση τὴν ᾽Αγίαν| ΕΕ ΕΕ ΕΕ κει ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ 1λ ο ο ο ο, τοῦ Ελληνικοῦ Λαοῦ' στο. ον ΠΕ ΕΙ ΤΟ ΕΠΑΕ ΠΕΙΤΕ ΕΕΤΤ ΤΕΕ ΤΕΕ ΕΕΣ ΕΕ ΕΕ ΤΕ ΤΕΕ ΤΕΕ ΕΤΕ ΤΕ ΤΕΕ ΑΠ ΕΡΕ ΕΕ ΛΕΤΕ οδον τῆς ἀνθρωπότητος. Ἰηνορθοδόξου Ἐκκλησίας. ΡΟΥΡΗΝ ΜΟΥΕΑΣΑ η ’ πα, Ταν κανίχας Ἡ. ἔκκλησις γίνεται ἀπὸ τὴν Γραφὴν ἢ ἄλλα ἱερὰ θιθλία, διὰ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ αὐτὸς ὁ Θεὸς ὡς πατέρας πρὸς τὰ παιδιά Του, τὰς ἀληθείας ἐ- κείνας τὰς θείας ποὺ φωτίζουν τὴν ψυχὴν καὶ διανοίγουν ἐμ- πρὸς της τὴν ἔπαυλιν τῆς µα- καρίας ζωῆς, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς μᾶς καλεῖ, Εάν δὲ δο. θῃ κατὰ τὴν Κυριακὴν ἡ εὖ- καιρία νὰ ἐπισκεφθῇ ὁ Χριστι. ανος ἕνα ἄρρωστον, ἕνα νοσο- κοµεῖον ὅπου τόσοι δυστυχεῖς ἀδελφοὶ ἀναμένουν παρηγορί. αν καὶ ἀνακούφισιν ἐὰν ἡ Κυ- ριακἠ δώσῃ τὴν εὐκαιρίαν δ.ὰ Φφ.λανθρωπίαν καὶ εὐποιῖαν, ἡ ὁποία ἐλαττώνει τὴν δυστυχί. αν καὶ ἐμποδίζει τὴν ἐγω'κστι. κὴν διαίρεσιν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὸ μῖσος τῶν κοινωνικῶν τάξεων, ὑπάρχει ἱερωτέρα καὶ ὑψηλοτέρα χρησιµοποίησις τῆς Κυριακῆς Κοντὰ δὲ εἰς τὴν τόσον ἱερὰν ἈΧρησιμοποίησιν ὠρῶν τινῶν τῆς Κυριακῆς μέ. νει καὶ ἀρκετὸν περιθώριον χρόνου, διὰ τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος, ὥστε νὰ παρέχεται διπλῆ ἄνεσις, ψυχικἡ καὶ σωώ- µατική, ᾿Ιδοὺ ποία εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀναψυχὴ τῆς Κυ. ριακῆς. ο ο ο ο ο ο ο ο ο 1 ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΩΣ [λΛΣ ΤΛΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΛΟ-ΒΥΣ ΠΛΗΡΩΜΜΙΛ ΤΝ 3 «ΚΥΡΙΕ ΘΕΛΟΜΕΝ ΝΑ ΙΦΟΜΕΝ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ» Αὗται δὲν εἶναι παρὰ αἳ ὀλίγαι λέξεις, τοὺς Ἓλληνας εἰς ἐπαφὴν μὸ τὺν λυτρωτήν, τὺν Ναξωραῖογ, ὕταν ἀνυπόμονοι ἡλῦον πρὺς λόν του Φίλιππον λέγοντες εἰς αὐτὸν ταπεινά: «Ἰύριε θέ- Ίομεν νὰ ἴδωμεν τὸν ᾿Τησοῦν». Αἱ λέξεις αὗται ἀντιστοικοῦν μαὶ δι ἡμᾶς τοὺς ἴθα- γεγεῖς τῆς ᾿Αϕρικῆς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνιζόμεθα, μὲ εἰλικρίνειαν καὶ μὲ πίστιν, ζητοῦντες νὰ ἴδωμεν τὸν Λυτρωτὴν τῆς ἀν- Ώρωπότητος, τὸν ᾿}ησοῦν Χριστὸν τὸν Ναζωραῖον, Τώρα, ὕχι µόνον ὅλοι οἳ ἰθαγενεῖς τῆς κεντρικῆς ᾿Αφρικῆς, ἀλλὰ καὶ ὑλοκλήρου τῆς ᾿Αϕρικῆς γενικά, ἐπιθυμοῦν ὁλοψύχως γὰ ἴδωσι τὸν ᾿]ησοῦν διὰ µέσου τῆς ἀληδοῦς πίστεως καὶ τοῦ ἀληθοῦς φωτός, τῆς µόνης πραγματικῆς ᾿Ὠχκκλησίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Τησοῦ Χριστοῦ, λων παὶ ὅλων τῶν 'Ἁγίων Πατέρων, τῆς Εκκλησίας τῶν Ἱ Οἰκουμενικῶν Ἀυγόδων, τῆς Εκκλησίας τέλος τῆς πραγµα- τικῆς πίστεως, «τῆς Βλληνορθοδόξου Εκκλησίας» ἓν γένει. ο. Ἠμεῖς τώρα, μὲ ταπεινοΓοοσύνην ξητοῦμεν ὅπως περιλάδητε ἡμᾶς εἷς τοὺς κόλπους σας, ἵνα ἴδωμεν τὺν ᾿Ιησοῦν τὸν Παρηγορητήν. Θὰ πράξητε τοῦτο, ὡς καὶ ὁ Φίλιππος Οἱ πατέρες σας καθὼς καὶ οἳ προπάτο- ρὲές σας, διὰ µέσου τῶν αἰώνων πόφευντα, ἔφδασεν ἡ σευρά σας δείαν εὐθύνην τῆς Οἰκονομικῆς σας τώρα, νὰ τουπυπυιήσετε καὶ νὰ χαλλωπίσετε τὴν πάντα καὶ τὴν ᾿Ανατυλικὴν ᾿Αφρικήν, ἀχόμα δὲ καὶ ὁλό- Ἄληρον τὴν ᾿Αφοικανικὴν ᾿Ίϊπειρον, διὰ τῆς πατροπαραδό- του γεγναιοδωρίας σας καὶ τοῦ πγεύµατος τῆς πφαγματικῆς ἀγάπης απρὺς τὸ ἀνθρώπινον γένος. . . Θερμὰ παρακαλοῦμεν, θοηδήσατε ἡμᾶς τοὺς ἰθαγεγεῖς τῆς ᾽Αϕοικῆς, νὰ ἴδωμεν τὸν ᾿Ιησοῦν τὸν Λυτρωτήν, Ὡρί- µαοε πλέον ἡ ὥρα διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ περιλάµπρου ναοῦ τῆς ᾽Ἁγίας Σοφίας εἷς τὴν Κεντρικὴν ᾿Αφρικήν. Παρακα- λοῦμεν ὁλόκαρδα 6οηθήσατε ἡμᾶς, ὕπως τὸ πράξωµεν. '᾿Ἠμεῖς οἵἳ ᾿Αφρικανοὶ ἰθαγεγεῖς τῆς καρδίαν τῆς ᾿Αϕρικῆς, πιστεύοµεν ὅτι πράξετε τοῦτο. Πιστεύομεν ἀκραδάντως ρίζοµεν τὸ τολμηρὺν ἀθάνατον καὶ γενναῖον πνεῖμά σας. τὸ πνεῦμα τῆς γενναότητος, τῆς ὑράσεως, τῆς ἆπο- Φασιστικότητος καὶ τοῦ κάλλους, τὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης πρὸς τὴν ἐλευδερίαν, τὸ πάτριον πνεῦμα τῆς αὐταπαρνήσεως, τὸ ἀκαταμάχητον πνεῦμα, ποὺ ἦτο πάντοτε περίλαμπρον κτῆμα τ ες κάθε περίοδον τῶν μακρῶν καὶ λαμπφῶν απρούδων τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πρὸς τὸν πολιτι- σμόν, ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ὃ λαός σας, ἔπαιξε πρωτεύοντα Ἰαὶ ἔνδοξον ϱόλον ἐπὶ παραδείγματι: ὃ ᾿Αριστοτέλης, ὁ Τε- ρικλῆς, ὁ Σωνράτης, ὁ ἨἩλάτων, ὃ Σόλων, ὃ Ἐπαμεινώνδας, ὃ Δημοσθένης, ὃ Αἰσχύλος, ὃ Σοφοκλῆς, ᾿Αρχίλοχος, ὁ Ἐνρταῖος, καὶ τώρα τελευταίως ὁ Βλάχος, ἀρχιμανδρίτης Ν. Σαρίκας, ὅ Ν. Γεωργιάδης, ὃ Β. Τεωρ- γιάδής καὶ τόσοι ἄλλοι. Ἠλῆθος καὶ ἀνεξακριθώτου ἀξίας καὶ πάλλους εἶναι τὰ µεγαλοπρεπῆῃ ἔργα των. Τὰ ἀθάνατα ἔργα των δὰ ἀναγιγώσκωνται αἰώνων ἀπὺ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων καὶ θὰ ἐκπέμπουν τὰς Φωτειγάς των ἀκτῖνας πρὺς ὅλα τὰ Εθνη, ἀνὰ κάῦε περί- ο, Ἠασίζονταν τώφα, οἱ ἰθαγενεῖς τῆς ᾿Αϕρικῆς, καὶ ἔχουν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην ὅτι καὶ σεῖς, πνεῦμα, θὰ κάµετε τὴν ζωήν σας σύμθολον καὶ δὰ ἀφίσετε ὀπίσω σας ἀνεξίτηλα καὶ θεῖα διὰ µέσου τῶν αἰώνων ἴχνη. Όταν τὸ ἀποφασίσετε, ἀσφαλῶς δύνασθε νὰ τὸ πράξητε. , Οἱ ἐν τῇ Οὐγκάντα καὶ ᾿Ανατολικῇ ᾿Αφϕρικῇ ᾽Αφοικανοὶ ἰδαγεγεῖς εἶναι ἀνυπόμονοι νὰ δοξάσουν τὸν Παντοδύναμον μαὶ Ἡανταχοῦ Ἱ]αρόντα Θεόν, εἲς τοναύτας λαμποὰς Ἐκ- Ἀλησίας, ὅπως ἀκοιθῶς εἶναι καὶ αἳ ἰδικαί σας. | Οὕτω μὲ ἑλπίδας εἰς σᾶς, πιστεύοµεν ὅτι ὃ Παντογνώ- στης Θεὸς θά εὐλογήσῃ τὴν εἰλικοινῆ πρὸς ὑμᾶς ἔχκλησιν διὰ τὴν Οἰκονομικὴν Βοήθειαν, οἱαδήποτε καὶ ἂν εἶναι καὶ ὄδενδήποτε χι ἂν προέρχεται, καὶ δὰ ἴδετε ὅλοι τὸ τὶ δύ- γάσθε νὰ πράξετε διὰ τοὺς πιστοὺς τῆς ᾿Αφρικανικῆς Ἑλ- Εΐθε τὸ ἀθάνατον πγεῦμά σας νὰ εἶναι παντοῦ καὶ πάν- ο Ἀξιιο ι πο . τοτε ὁ ἄξιος ὑπερασπιστῆς τῆς Θρησκείας, τῆς Δικαιοσύνης ῇ . καν ς : . καὶ τῆς Ελευθερίας. Απόδος αὐτοῖς, ὦ Θεέ, ἀναλόγως τῶν Εργων των καὶ τῶν πράξεών τωγ. -.. ---- α . ΤΕ ενικὸς πατοιαρχικὺς ἐπίτρυπος τῆς Οὐύγγάντας Κένυας καὶ ὅλης ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν τῶν κατοί- κων τῆς Οὐγκάντα τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Αϕρικῆς. Περὶ τοῦ ἐκχριστιανι- σμοῦ τῆς Οὐγκάντα καὶ τοῦ προσυλητισμοῦ των εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν γράφοµεν εἲς ἄλλην στήλην. Επ ατα λα ἑαα αρα α αλα σα απ πα α πα ΠΕ Σας 1 ἁ τα ΕΕΣ ΡΕΣ ΕΤΕ Λά ΕΤΕΙ ΕΕ ΕΠΗ ΜΗΧ ΗΕ ΙΕ ΕΡΔΗΡΗΗ ΡΙΚ Ξ Ξ 5 5 5 ποὺ ἔφεραν τὸν Ἰησοῦν τὺν ᾿Απόστο- τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν ᾿ Ἀποστό- γαὶ δια-αῆ πύθον, ἔπραξαν τοῦτο. Τώφα, ἆνα- ος , ο. ν γὰ ἀναλάθητε μὲ ζῆλον τὴν Ἠυηδείας. Πΐναι Ἠ σειρά οὐγ- Οὐγκάντας, εἰς τὴν διὰ συμφωνίας θὰ εἰς σᾶς, διότι γνω- ΘΟεμµιστοκλῆς, ἀδιαλείπτως διὰ µέσου τῶν μὲ τὸ αὐτὸ πάτριον ΣΠΑΡΤΑΣ τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Αφοικῆς. ΔΙΕΞΟΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΛΡΙΚΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ---Ὑπὺ τῆς «ἱερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Ἠκκλησίας» τῆς Βουλγαρίας ἐξεδόθη ὃ πρῶτος τόµος τοῦ ἵστο- ρικοῦ ἔργου τοῦ «ΙΓροκαθηµένου» τῆς Βουλγαρικῆς ᾿Εκκλησίας γ. Κυφίλλου. «Ὁ κόμης Ν. Π. ἸἹ- γνάτιεφ καὶ τὺ θουλγαρικὸν ἐκ- κλησιαστικὸν ζήτημα», 'ϱ συντά- στης τοῦ ἐν λόγω Έργου, τὸ ὁποῖον καλύπτει τὴν περίοδον ἀπὺ 18964 ἕως 15τ2 καὶ τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν πλέον µέχρι τοῦδε λεπτομερῆῇ ἔκθεσιν τοῦ. θουλγαρικοῦ ἔκχκλησι- αστικοῦ. ζητήματος, ἐχρησιμοποί- ησεν εἲς εὐρυτάτην λίέαχα τὺ ἄφδονον σχετικὺν ὑλικὸν τῶν κρα- Λένινγκραντ καὶ τῆς Βιέννης. Ὁ. θουλγαρικὺς τικῶν ἀρχείων. τοῦ ἐκκλησιαστικὺς τύπος χαρακτηοί- τει τὸ ὡς ἄνω ἔογον ὡς «ἀριστούρ- γημώ καὶ ἐμεγαλοπρεπὲς γραπτὸν μνηπεῖον», 49-96-00 ὁὐ-φ-ό ΙΡΓΛΣΤΗΡΙΘΝ ΞΥΛΟΙΛΥΠΙΙΚΗΣ ΣΛΡΡΛ Π. ἘΛΗΛΛΗΡΟΥ (πρ. ᾽Αντάρτου) ὁδὸς ᾽Ἁγίου Σάθδα Νο !, ἕναντι Ἐκκλησίας Αγίου Ἀάθέα ΕΝ ΑΕΥΚΙΣΣΙΑ Εἰδοπο οὔῦνται αἱ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΙΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟ- ΠΕΙΑΙ καὶ πᾶς ἐνδιαφερόμενος ὅτι ἐν τῷ ἐργαστηρίῳ µας κατασκευάζονται ξυλόγλυπτα Εἰκονοστάσια, Δε- σποτικοὶ Θρόνοι, ΆΑγιαι Τοάπεζαι, Προσκωνητάρια., Εἰς τὸ αὐτὸ ἐργαστήριον πωλεῖται ΄Αμόθων. ᾿Αρτοφόρια καὶ σκαλιστὸς Ζητοῦνται δύο µαθητευόµενοι 14--16 ἐτῶν ὄρφα- νοί, οἱ γονεῖς τῶν ὁποίων νὰ σαν ΓΟΥΡΚΟΠΛΗΚΤΟΙ: ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ ἢ Τὸ ἐργαστήριον ἀναλαμθάνει ὅλα τους τὰ ἔξοδα καθὼς καὶ τόπον διαμονῆς των, 0-96 9 6. 2 ἤ ΡΘΟΛ0:0Σ ΕΚΚΛΗΣΙ ΤΗΣ ΟΥΓΚΑΝΤΑ τοῦ ἐκδότου τοῦ Περιοδικοῦ «Ε, «ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ κ. ΜΙΧΑΗΛ Κ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ Μόλις ἔφθασα στὴν Καμπά- Λα κατὰ τὸ πρόσφατον ταξεί- διόν µου εἰς τὴν ᾽Ανατολικὴν ᾿Αφρικὴν ἡ πρώτη µου σκέψις ἦτο νὰ συναντήσω τὸν Πατέρα νΡουθὴμ Σπάρτα τὸν ᾿Αρχη- γὸν τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἔκκλη- σίας τῶν ἰθαγενῶν τῆς Οὐγ- κάντι.. Οὕιϊω θὰ ἐξεπλήρωνα καὶ µίαν παλαιάν µου ἐπιθυμίαν τὴν ὁποίαν ἀντίξοοι περιστά- |’ σεις δὲν μοῦ ἐπέτρεψαν νὰ πραγµατοποιήσω τὸ 1949 ὅτε ἀφιχθεὶς εἰς ΒΜαϊρόμπι ἐπλη- Ρροφορήθην τηλεφωνικῶς ἐκ Καμπάλας ἀπὸ τὺν τότε Πρό- ξενον τῆς Ἑλλάδος ἀείμνη- στον Βῖκον Γεωργιάδην., ὅτι ὁ Πατὴρ Ρουθὴμ Σπάρτας εἴ- σήχθη εἰς δίκην καὶ κατεδικά- σθη εἰς πολυετῆ Φφυλάκισιν ὑπὸ τῶν ᾽Αγγλικῶν ᾿Αρχῶν μὲ τὴν λίαν τιµητικὴν κατηγο- ρίαν ὅτι ἐνεθάρρυνε τοὺς συµ- πατριώτας του νὰ ἀποκτήσουν τὴν ἀνεξαρτησίαν των. ᾽Αλλὰ τώρα τὰ πράγματα εἶναι τελείως διαφορετικὰ καὶ αἱ συνθῆκαι ἤλλαξαν ριζικῶς. Σήµερον ὁ Πατὴρ Ρουθὴμ Σπάρτας δηλαδὴ ὁ ᾿᾽Αρχηγὸς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μας εἰς τὴν Οὐγκάντα ὄχι µό- νον εἶναι ἐλεύθερος ἀλλά τού- ναντίον ἔχει καὶ μεγάλην Ἱυ- θερνητικὴν θέσιν εἰς τὴν τοπι- κὴἠν Κυθέρνησιν τῶν ἰθαγενῶν τῆς Οὐγκάντα καὶ ἀντιπροσω- πεύει καὶ τὸν Βασιλέα του, τὸν περίφημο Καμπάκα εἰς τὰς συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς. Δηλαδὴ ἄλλην µίαν φοράν ἐπαναλαμθάνεται ἡ ἱστορία τοῦ νὰ θλέπωμεν ὅτι ὅσους φυλακίζουν οἱ ᾿Αγγλοι εἰς τὰς ᾽Αποικίας των, ἡγοῦνται πάντοτε εἰς τοὺς ἀγῶνας τῶν λαῶν των καὶ διαπρέπουν. ᾽Αλλά διὰ νὰ κατατοπίσω- μεν τοὺς ἀναγνώστας |ιας πε- ρὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐ κκλησί- ας τῶν ἴἰθαγενῶν τῆς Οὐγκάν- τας πρέπει νὰ ποῦμε ἐδῶ δυὸ λόγια διὰ τὸ ἱστορικὸν τῆς ἵ- δρύσεώς τῆς. Ὡς γνωστὸν εἰς ὁλόκληρον τὴν ᾿Αϕρικὴν ὅπως καὶ εἰς τὴν Οὐγκάντα ἀνεπτύχθη ἀξιόλο- γος δραστηριότης τῆς ᾽ΑΥΥλι- κανικῆς καὶ τῆς Ρωώμαιοκαθο- λικῆς ᾿Εκκλησίας. , Ἡ Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία μὴ ὑποστηριζομένη ἀπὸ ἴσχυ- ρὰς ἐπικρατείας ὅπως αἱ δύο ἄλλαι δὲν ἀνέπτυξεν οὐδεμίαν ἱεραποστολικὴν δρᾶσιν εἰς τὴν ᾿Αφρικήν. Τὸν Μάϊον τοῦ 1932 µία φω- νὴ ἀπὸ τὰ θάθη τῆς Μαύρης ᾿Ἠπείρου ἢλθεν μέχρις Άλε- ξανδρείας ὑπὸ μορφὴν ἐκκλή: σεως ζητοῦσα νὰ ἐνδιαφερθῇ τὸ Πατριαρχεῖον µας διὰ μίαν ὁμάδα ἰθαγενῶν οἵτινες ἐπε- θύμουν νὰ προσχωρήσουν εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν. ᾿Αρχηγὸς τῆς ὁμάδος αὖ- τῆς το ὁ Ρουθὴμ Σπάρτας ὅστις συνηντήθη τὸ πρῶτον μὲ τὸν ἀείμνηστον ᾿Αρχιμαν- δρίτην Μικόδηµον Σαρίκαν τὸ 1933 καὶ τοῦ κατέστησεν γνω- στὴν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ ἰδίου καὶ τῶν ὁπαδῶν του νὰ προσ- χωρήσουν εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν. Ὁ ἀοίδιµος Πατριάρχης Με- λέτιος πληροφορηθεὶς τὰ τῆς ὑποθέσεως τῶν ἰθαγενῶν αὖ- τῶν τοὺς ἔστειλεν λειτουργι- κἁἀ Φθιθλία ἐκτυπωθέντα ἐν Λονδίνῳ εἰς τὴν ᾿Αγγλικὴν καὶ Ελληνικὴν γλῶσσαν. Ἡ ᾽Αγγλικανικὴ ᾿Εκκλησία τότε διεµαρτυρήθη διὰ τὴν ἆ- νάμιξιν τῆς 'Ημετέρας Ἔκκλη- σίας ἐν Οὐγκάντᾳ καὶ λόγῳ τῶν ἐπικρατουσῶν µπολιτικῶν συνθηκῶν τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Πατριαρχεί- ου µας δυστυχῶς ἐχαλαρώθη. Ὅταν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρ- χης Χριστοφόρος ἀνέλαδθε τὴν διακυθέρνησιν τοῦ σκάφους τῆς ᾽Αλεξανδρινῆς ᾿Εκκλησίας ἐξεδήλωσεν ἀμέσως τὸ ἐνδια- φέρον του διὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ µετακαλέσας καὶ νέους ἴθαγε- νεῖς τῆς Οὐγκάντας τοὺς ὁ- ποίους εἰσήγαγεν ἄλλους μὲν εἰς τὴν ἐν Καϊρῳ ᾽Αμπέτειον Σχολἠὴν καὶ ἄλλους εἰς τὴν ἐν ᾽Αλεξάνδρεια Πατριαρχικὴν Σχολὴν ΦΩΤΙΟΣ ὁ Α΄ Αλλη μέριμνα τοῦ Πατρι- άρχου µας ὑπῆρξεν ἡ Πατρι- αρχικῇ ἐντολῇ µετάθασις ἐν Οὐγκάντα τὸ 1942 καὶ ἐν πλή- ρει πολέμῳ ἀκόμῃ, τῆς Α.Σ. τοῦ Μητροπολίτου ᾽Αξώμης κ. κ. Μικολάου ὁ ὁποῖος µελετή- σας ἐπὶ τόπου τὴν κατάστασιν ἐξέθεσεν λεπτομερῶς ἐν ύπο- µνήµατι τὰ συμπεράσματά του καὶ ἐξέδωκεν καὶ περισπούδα- στον θιθλίον μὲ τὰς ἐντυπώ- σεις του ἐκ τοῦ ταξειδίου του εἰς τὴν ᾽Ανατολικὴν ᾿Αφρικήν. Ἡ Α.Σ. ὁ Μητροπολίτης Α- ξώμης ἔφερε πράγματι μὲ πολλὴν λεπτότητα εἰς πέρας τὴν λεπτὴν αὐτὴν ἀποστολὴν ἀλλὰ δὲν ἀπεδέχθη πρότασιν τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου περὶ προ- σαρτήσεως τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Αφρικῆς εἰς τὴν Ἐπαρχίαν του, λόγῳ τῶν μεγάλων ἆπο- στάσεων καὶ τῆς ἐλλείφεως µέσων τὰ ὁποῖα θὰ τοῦ ἐπέ- τρεπον νὰ φέρη εἰς πέρας ἔρ- γον τοιαύτης σημασίας, Συναινέσει τότε τοῦ κυριάρ- χου Μητροπολίτου Ἰωαννου- πόλεως ἡ ᾿Ανατολικὴ ᾿Αϕρικὴ ὑπήχθη εἰς τὴν ἄμεσον δικαι- οδοσίαν τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ [Πα- τριάρχου Ὅστις ἐσυνέχισεν ἔκτοτε νὰ ἐνδιαφέρεται Άπρο- σωπικῶς διὰ τὸ ὅλον ζήτημα, ἀλλ᾽ ἀτυχῶς, δὲν ἠδυνήθη νά ἐπισκεφθῆ αὐτοπροσώπως μέ- χρι σήμε ερον τὴν ἐν Καμπάλαᾳ ἔδραν τῆς Ἕλληνο-Ορθοδό ξου Ἐκκλησίας τῶν ἰθαγενῶν ὁπότε πολλὰ ζητήματα θά ἐ- λύοντο. Ἐν τῷ μεταξύ, οἱ λυγοστοὶ Ἕλληνες τῆς Καμπάλας περι έθαλαν πάντοτε μὲ ἀμέριστον ἐνδιαφέρον τοὺς Ορθοδόξους ἴθανε γεῖς τῆς Οὐγκάντας καὶ ἐσχημάτισαν καὶ µίαν ἐπιτρο- πὴν. τῆς «Ἑλληνικῆς ᾿Αφρικα- νικῆς ᾿Εκκλησίας μὲ Ιρόε- ὃρον τὸν κ. Ἠλία Εὐστρατίου καὶ γραμματέα τὸν κ. Νεοικ λῃ Στυλιανίδη. ΕΙ ἐπιτροπὴ αὐτὴ ὑπεθοήθη- σεν πολλαπλῶς μέχρι σήμερον τὴν Ἐκκλησίαν. µας νά ἆἀντι- µετωπίσῃ τὰς ἀμέσους ἀνάγ' κας της καὶ συνέθαλεν τς τὸ νὰ κτισθῆ ἕνα Δημοτικὸν 2χο- λεῖον εἰς τὸ ὁποῖον διδάσκε- ται ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα!!! εἲς τοὺς ἰθαγενεῖς καὶ ἕνα Βοσοκομεῖον. Καὶ νὰ σκεφθῆ κανεὶς ὅτι εἰς τὴν Οὐγκάντα διδάσκεται ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα εἰς ἴθα- γενόπαιδας ἀπὸ ἕνα ἐνθουσιώ δη Οὐγκαντέζο τὸν ἀγαπητὴ φίλο κ. Εἱἰρηναῖο Μαγκίμπι καθ’ ἣν στιγμὴν εἰς ἄλλας πε- ριοχὰς τῆς ᾿Αφρικῆς οὔτε οἱ Ἑλληνόπαιδες δὲν διδάσκον τοι Ἕλληνι κά | Αὐτὴ ἐν «πονταβίς ὑπῆρξεν ἡ ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς ἸΑ- Φφρικανικῆς ὭὩρθοδόξου . κλησίας” μέχρι τῶν ἡμε ρῶν τῆς ἐκεῖ ἐπισκέψεώς µου τὸν ᾿Τούλιον τοῦ 1958. Είχε πιὰ σκοτεινιάσει ὅταν µπήκαμε μὲ τὸ αὐτοκίνητο στὴν ἱΚαμπάλα καὶ σκεφτό- µουνα σὲ ποιὸν νὰ τηλεφωνή σω γιὰ νὰ πληροφορηθῷ πῶς ἠμπορῶ νὰ πάω μέχρι τὸ κέν- τρον τῶν ὀρθοδόξων ἰθαγενῶν μας. ᾽Αλλὰ τὸ ἴδιο 6ράδυ. εὐτυ- χῶς εἶχα τὴν τύχη νὰ συναν- τήσω εἰς τὰ ἐγκαίνια ἑνὸς νέ- ου καταστήµατος τοῦ όμογε- νοῦς κ. ᾿Ἠλία Εὐστρατίου ποὺ εἴμεθα καλεσμένοι, τὸν ἴδιον τὸν Πατέρα Ρουθὴμ Σπάρ- τας, τὸν Πατέρα ᾿Οθθάδια ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ αὐτὸς ἱερεύς. τὸν γραμματέα τῆς ᾿Ορθοδό- ξου Εκκλησίας µας κ. Εἰρη: ναῖο Μαγκίμπι καὶ τὸν όμογε- νη ἐργολάδο καὶ ἐνθουσιώδη ὑποστηρικτὴ τῶν Ιθαγενῶν ᾿ΟὈρθοδόξων κ. ΠΗεοκλῆ Στυ- λιανίδη. Θέλω ἐδῶ νὰ τονίσω ὅτι ὁ Πατὴρ Ρουθὴμ Σπάρτας καὶ ὁ Πατήρ ᾿Οθθαδίας μοῦ ἔκα- μαν ἀρίστην ἐντύπωσιν εἰς τὴν κοσμικὴν αὐτὴν συγκέντρωσιν μὲ τὴν ἱεροπρέπειάν των, διό- τι µέσα εἰς ἕνα διεθνὲς περι- θάλλον ὅπου κυκλοφοροῦσαν ”Αγγλοι μὲ ἔνδυμα ἑσπερίδος καὶ ᾿Ινδοὶ μὲ τὰ χαρακτηριστι- κἁἀ τουρµπάνια εἰς τὸ κεφάλι των, οἱ δύο σεμνοὶ αὐτοὶ ὀρθό- δοξοι ἱερεῖς µας προσῆλθον |΄ μὲ τὰ ράσα των καὶ τὸ καλυ- μαῦχι των. ᾽Αλλὰά τὴν ἱεροπρέπειαν καὶ τὴν δύναμιν τῆς πίστεως τοῦ Πατρὸς Ρουθὴμ οΣπάρτας καὶ τῶν ἀξίων συνεργατῶν του τὴν διεπίστωσα καὶ τὴν ἐπομέ- νην ὅταν μὲ συντροφιὰ τὸν κ. Μεοκλῆ Στυλιανίδη πήγαμε εἰς τὸ κέντρον τῆς ᾿Ορθοδό- ἔου 'Ιεραποστολῆς µας εἰς τὰ περίχωρα τῆς Καμπάλας. Τὸ κέντρον αὐτὸ τῆς ΄Περα- ποστολῆς µας εἶναι ἐπὶ ἑνὸς λόφου ποὺ ὀνομάζεται Μέγκο. Ὁλόκληρος ἡ περιοχὴ αὐτὴ ἀνήκει εἰς τὸν ἰθαγενῆ Βασι- λέα τὸν Καμπάκα ὁ ὁποῖος ἐχάρισεν εἰς τοὺς ὀρθοδόξους ἰθαγενεῖς µας µίαν ἔκτασιν ἆ. πὸ δεκαπέντε καὶ πλέον ἆἄ- κρες ἐπὶ τοῦ λόφου Μέγκο. Ἡ θέα ἀπὸ τὸν λόφον αὐτὸν εἶναι πράγματι µαγευτικὴ καὶ μίαν ἡμέραν ποὺ θὰ λαμπρύ- νουν τὴν Ἱεραποστολήν µας κτίρια ἀντάξια τοῦ προορι σμοῦ της ὁ λόφος αὐτὸς θὰ ἐπιδεικνύεται εἰς τοὺς τουρί- στας ὣς ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ἀξιοθέατα µέρη τῆς πόλεως, ὅπως ἐπιδεικνύεται σήμερον ἕνας ἄλλος λόφος τῆς Καμ- πάλας ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι κτισμένη ἥ Καθολικὴ Ἔκκλη- σία καὶ τὰ κτίρια τῆς “Ἱερα- ποστολῆς της. Μόλις φθάσαµε ἐκεῖ μὲ τὸν Φίλο κ. Νεοκλῆ Στυλιανίδη μᾶς ὑπεδέχθησαν ὁ Πατὴρ Ῥουθὴμ Σπάρτας, ὁ Πατὴρ ᾿Οθθαδίας καὶ ὁ κ. Εἰρηναί- ος Μαγκίμπι καὶ μᾶς ὡδή- Ύησαν ἐν Ἠπρώτοις εἰς τὸν Καθεδρικὸν των Ναὸν ἆφιε- ρώμένον εἰς τὴν ᾽Αγίαν Σο- φίαν. (Συνεχίζεται) ΘΑ ΕΚΛΟΒΗ ΑΝΛΗΝΗΣΤΙΚΟΝ ΤΕΥΧΙΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ἵ' ΠΜ ΣΕΡΒΙΑΣ Ἠπίκειταν ἡ ἡ ἔκδοσις εἰδικοῦ τεύχους ἀφιερωμένου. εἰς τὴν ἕ- πίσκεψιν τοῦ Πατοιάρχου Σερ- θίας Γεομαγοῦ εἷς Ελλάδα, Πα- τριαρχεῖον Αλεξανδρείας, ΤΙα- τριαρχεῖον ᾿Αντιοχείας, ἹΤατριαρ- χεῖον Κων)πόλεως καὶ Άγιον Ὄρος. Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. Τὸ µυστήριον τῆς Ἐξομονο- γήσεως εἶναι θεοσύστατον. Ὁ Κύριος ἡμῶν . Χρ. ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν εἲς τοὺς ᾿Αποστό- λους νὰ συγχωροῦν τὰς ἆ- µαρτίας τῶν Χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι μὲ συντριθὴν καρδίας προσέρχονται πρὸς Εοτοὺς διὰ νὰ εξομολογηθῶσι, Αν Τινων ἀφῆτε πὰς ἁμαρτίας ᾱ- φίενται αὐτοῖς ἂν τινων κρα- τητε. κεκρατηνται «Ῥητως λε, γέει ὦ Κόριος ὅτι διὰ τῆς ἔξο- µολογήσεως συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίαι τοῦ ἀνθρώπου. Ε- ποµένως εἶναι φεδὴς ἡ γνώ. µη πολλῶν ὅτι ἀρκεῖ τις νὰ µετανοήσῃ µόνον διὰ νἁ τὸν συγχωρησῃ ὁ Θεὸς ἢ τὸ πο- λὺ νὰ γονατίσῃ μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγιας νὰ ζη- τήσῃ συγχώρησιν καὶ τότε συγχωρεῖται. Εῖναι ἁπαραί- τητον νὰ προσέλθη κανεὶς ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ. ᾽Αλ- λὰ ἂς ἐξετάσωμεν τὶ πρέπει νὰ κάµΠῃ ὁ Χριστιανὸς πρὶν νὰ ἔοθῃ εἰς τὸν πνευµατικόν. αλ Μ ο ἄνθρω:ος ὅταν ἀκόμη ἔχει καθαρὰν τὴν ψυχὴν του πρέπει νὰ φοθῆται τὸν Θεὸν καὶ νὰ ἀποφεύγῃ τὴν ἁμαρ- τίαν. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρω- πος ἁμαρτήσῃ τότε εἶναι προ- τιµότερον νὰ πλησιάζη μὲ θάρρος πρὸς τὸν Θεὸν διά νὰ συγχωρηθῇ. Εἰς τὴν Π.Δ. ἔχο- μεν δύο τοιαῦτα παραδείγµα- τα, ᾿Απὸ τὸ ἕνα µέρος ἔχο- μεν τὸν θασιλέα Δαυὶδ καὶ ἀπὸ τὸ ἅλο τὴν Σωσάνναν. Ὁ Δαυὶδ διέπραξε μοι χείαν καὶ Φόνον. ΄Ο Θεὸς τότε ἔ- στειλε τὸν προφήτην Νάθαν ν΄Χχ τοῦ ἀναγγείλῃ ὅτι διὰ τὴν ἁμαρτίαν ὅπου ἔκαμε θά. τι- µωρηθῇ. Ἡ τιμωρία ὅπου ὅ- ρισεν ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἑξῆς: Τρεῖΐῖς χρόνους πεῖνα εἰς ὅλον σου τὸ θασίλειον ἢ τρεῖς μῆ- νας νὰ σὲ κυνηγοῦσιν οι ἐχ- θροί σου ἢ τρεῖς ἡμέρας θαᾳα- γατικὀν. Ἔπρεπε νὰ διαλέξη ἀπὸ τὰ τρία ὅποιαν τιµωρίαν ἤθελε. ”Ας ἀφήσωμεν τὸν Δαυϊδ νὰ σκεφθῇ καὶ ἄς ἔλθωμεν εἰς τὴν Σωσάνναν. Ἠτο µία ὡραία γυναῖκα. ἐνάρετος, σύζυγος τοῦ ᾿ἴωα- κείµ. Αὕτη ἐπήγαινεν τακτικὰ εἰς τὸν κῆπον μὲ τὰς ὑπηρε- τρίας. Δύο γέροντες εἶδον τὴν ὡραίαν Σωσάνναν, καὶ ἤθε- λαν νὰ τὴν ἀτιμάσουν. ἡΜίαν ἡμέραν ποὺ το µόνη µέσα εἰς τὸν κῆπον παοουσιάσθη- σαν οἱ δύο γέροντες καὶ τῆς εἶπον ὅτι θέλουν νὰ πληρώ- σουν τὴν ἐπιθυμίαν των ἄλ- λως θὰ τὴν συκοφαντήσουν εἰς τὸν ἄνδρα της ὅτι ἦτο μὲ ἕνα νέον καὶ θὰ κατεδικάζετο εἰς τὸν διὰ λιθοθολισμοῦ θά: νατον. Ἔπρεπε νὰ σκεφθῃ καὶ νὰ ἀποφασίσῃ. Π τὴν ἆᾱ- τίµωσιν ἢ τὸν θάνατον. Στενοχωρεῖται ὁ Δαυὶδ, στε- νοχωρεῖται καὶ ἡ Σωσάννα, Ὁ Δαυὶδ σκέπτεται' τρεῖς μῆνας μὲ νὰ καταδιώκουν οἱ ἐχθροί µου ἀλλὰ ἐὰν πέσω στὰ χέρια των Ὕστερα τρεῖς χρόνους πεῖνα ἢ τρεῖς χρόνους θανατικὸν καὶ πάλιν θὰ πέσω εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. «Στενά µοι πίχντα- χόθεν. Ἡ Σὠσάννα σκέπτεται ἂν ἁμαρτήσω θὰ πέσω στὰ χέ- ρια τοῦ Θεοῦ ἂν δὲν ἁμαρτή- σω πέφτω εἰς τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων. Δὲν ξεύρω τὶ. νὰ κάµω. ὍὉ Δαυὶδ ὅμως άποφα- σίζει. Παρὰ νὰ μὲ κωνηγοῦν οἱ ἐχθροί µου ἂς μοῦ πέµμψῃ ὁ. Θεὸς θανατικὀν. Εὐχαρι- στοῦμαι νὰ ἔχω νὰ κάµω μὲ τὸν Κριτήν µου παρὰ μὲ τοὺς ἐχθρούς µου. « Ἐμπεσοῦμαι εἰς χεῖρας Θεοῦ εἰς δὲ χεῖρας ἀνθρώπων οὐ μὴ ἐμπέσω». 'Α- ποφασιζει καὶ ἡ Σωσάννα. Ας μὲ συκοφαντήσουν εἰς τὸν ἄν. ὃρα µου ἂς μὲ λιθοθολήσῃ ὁ λαός, δὲν ἁμαρτάνω. Προτιµώ- τερον νὰ πέσω στὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων παρὰ στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, Καὶ νομίζει κανεὶς ὅτι λέ- γουσιν τὰ ἐνάντια. ᾿Ενῶ λέ- γουν τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Ἡ Σω. σάννα λέγει ὅτι εἶναι προτιµό- τερον νὰ πέσῃ κανεὶς στὰ χέ- ρια τῶν ἀνθρώπων παρὰ νἁ πέσῃ στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. ᾽Αλ- λὰ τὸ λέγει πρὶν νὰ ἁμαρτή- σῃ. Λοιπὸν πρὶν νὰ κάµῃ κα- νεὶς τὴν ἁμαρτίαν καὶ εἶναι ἀκόμη ἅπταιστος καὶ καθαρὸς εἶναι χίλιες φορὲς προτιµώτε. Ρο νὰ πέσῃ κανεὶς στὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων, γὰ τὸν συκο- φαντήσωσι, νὰ τὸν λιθοθολή σωσι παρὰ νὰ ἁμαρτήσῃ καὶ νὰ κάµῃ ἐχθρὸν τὸν Θεόν. Ὁ Χριστὸς λέγει «μὴ φοθηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σῶ. μα, τὴν δὲ ψυχἠν μἡἠ δυναμέ- γων ἀποκτεῖναι», Καὶ ὁ ἀπό- στολος Παῦλος λέγει ὅτι εἷ- ναι «φοθερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος». ὍὉ Δαυὶδ ἀντιθέτως θέλει νἁ πέσῃ στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ παρὰ στὰ χέρια τῶν ἀνθρώ- πων. Λέγει ὅμως αὐτὸ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν, Ἕνα ἥμαρτον εἶναι ἱκανὸν νὰ τὸν ἐξιλε- ώσῃ, διότι ὁ Θεὸς εἶναι οἱ- κτίρµων καὶ ἐλεήμων, μακρό. θυµος καὶ πολυέλαιος. ὝὭστε πρὶν νὰ ἁμαρτήσῃ κανεὶς πρέπει νὰ φυλάττεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν. Νὰ φοθῆται ὡς ἡ Σωσάννα τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ καὶ καλύτερον νὰ «ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΗ ΤΗ» Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ κινδωνεύση ἡ ζωήτου, ᾽Αλλὰ ὅταν κανεὶς ὡς ἄνθρωπος ἆ- µαρτήσῃ τότε πρέπει ὡς ὁ Δαυὶδ νὰ ἐλπίζῃ εἰς τὴν εὖσ- πλαχνίαν τοῦ Θςεοῦ. ᾿Εσυγχωρήθη ὁ Δαυὶδ ἀπὸ τὴν. µοιχείαν καὶ τὸν φόνον. Εσυγχωρήθη ἀπὸ τὴν εἴδω- λολατρείαν ὁ Μανασσῆς. 'Ε- συγχωρήθη ἀπὸ τὰς ἀδικίας του ὁ Τελώνης. ᾿Εσυγχωρήθη ἀπὸ τὰς ἀκαθαρσίας της ἡ Πόρνη. Εσογχωρήθη τὴν τε- λευταίαν στιγμὴν ὁ ληστὴς ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ διὰ τὰ τόσα κακἀ ὅπου ἔκαμε. Καὶ θὰ ἐ- σωγχωροῦντο καὶ αὐτοὶ οἱ σταυρωταὶ τοῦ Κυρίου ἐὰν ἀληθινὰ µετενόουν. Συγχωρεῖ ὁ Θεὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖο: πραγματικἀ μετανοοῦν καὶ ἐξομολογοῦνται εἰς τὸν πνευ- µματικόν. ᾿Ιδοὺ πὼς πρεπε ι ἕνας Χρι- στιανὸς νὰ προσέρχεται εἰς τὸν Πνευματικόν. Φέρω ὡς παράδειγµα δύο µαθητας τοῦ Χριστοῦ, τὸν Πέτρον καὶ τὸν ᾿Ιούδαν. Ὁ Πέτρος ἠρνήθη τρεῖς φορὲς τὸν Κύριον, ὁ ὃ- ᾿Τούδας ἐπρόδωσε τὸν Μη- σοῦν Χριστόν. ᾽Αλλὰ ὁ μὲν Πέτρος ἐσυγχωρήθη ἔγινε καὶ πάλιν φίλος καὶ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. ὍὉ ᾿Ιούδας ἔμεινεν ἀσυγχώρη”ος ἐκρεμάσθη καὶ παρέδωσε τὴν ψυχήν του εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν. ᾽Αλλὰ. διατὶ ὁ Πέτρος ἔλα- θε τόσην χάριν καὶ ὁ ᾿Ιού- δας ἐφάνη ἀνάξιος Τι ἔπρε- πε νὰ κάµῃ ὁ δυστυχισµένος καὶ δὲν τὸ ἔκαμε πρεπε νὰ ἐξομολογηθῇ τὸ σφάλμα του. Μετενόησε θέθαια καὶ εἶπε “ήμαρτον παραδοὺς αἷμα ἀθῶον., ἔδωσε δὲ καὶ τὰ τρι- ἁκοντα ἀργύρια τὰ ὁποῖα ἔ- λαθε διὰ τὴν προδοσίαν ' ρί- Ψας τὰ τριάκοντα ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε». Ποῦ ὄ- Χι διὰ νὰ κλαύσῃη καὶ νὰ δεδ- μολαγηθη! ἀλλὰ διὰ νὰ κρε- πασθῃῇ: “Απελθὼν ἀπήγξατο καὶ πρηνὴς γενόμενος ἐλάκη- σε καὶ ἐδεχύθη τὰ σπλάχνα αὐτοῦ:. Λρα ἡ ἐξομολόγη- σίς του δὲν τὸν ὠφέλησε. ὋὉ Πέτρος τὶ ἔκαμεν ἛἜθερ- µαίνετο µέσα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Καϊάφα. Εἶχε τρὶς ἆρ- γηθῆ τὸν Κύριον «Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον». Αλλ᾽ ὅταν ἤκουσε τὸν ἀλέκτορα νὰ κράζη. τρεῖς φορὲς ἐνεθυμή- θη τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἀἆνε. γνώρισε τὸ σφάλμα του, καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς. Διά νὰ συγχὠρηθῇ ὁ ἄνθρω- πος πρέπει νὰ ἐξομολο γηθῇ μὲ ουντριθὴν καρδίας, μὲ εἰ. λικρίνειαν. Νὰ ἐξομολογῆται κανεὶς ὅπως ὁ Πέτρος. Ὁ Πέ. τρος ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσς πικρῶς. Καὶ ἡμεῖς προτοῦ πᾶμεν εἰς τὸν Πνευματικὸὀν πρέπει νὰ ἀφήσωμεν κάθε ἄλλην φροντίδα γὰ κάµωμεν τὴν προσευχήν µας καὶ νὰ παρα- καλέσωμεν τὸν Θεὸν νὰ μᾶς φωτίσῃ νὰ ἐνθυμηθῶμεν τὰς ἁμαρτίας μας. ὰ σκεφθῶ τι μήπως ἐθλάψαμεν τὸν Θεόν, τὸν πλησίον μας, τὸν ἑαυτόν μας. Αν ἔχωμεν ἔχθρα μὲ κανένα νὰ τὸν συγχωρήσω- μεν, ἂν ἐθίδαμεν τὴν τιμὴν τοῦ ἄλλου νὰ τὴν διορθώσω- μεν, ΒΝὰ ἀποφασίσωμεν νὰ διορθωθῶμεν καὶ τότε νὰ πλησιάσωμεν τὸν πνευματικὸν χωρὶς ἐντροπήν, καὶ χωρὶς νὰ θέλωµεν νὰ ρίψωμεν τὰς ἁμαρτίας μας εἰς τοὺς ἄλ- λους, ᾽Αντὶ δηλ. νὰ κατηγορή- σωμεν τὸν ἑαυτόν µας νὰ κα- τηγοροῦμεν ἄλλους. Βλέπετε τὸ κακὸ αὐτὸ τὸ ἐκληρονομήσαμεν ἀπὸ τοὺς προπάτορας µας. ᾿Απὸ τὸν ᾿Αδὰμ καὶ τὴν Εὔαν. Όταν παρέφησαν τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ τότε τοὺς φώνάζει ὁ Θεός, « ᾿Αδὰμ ποὺ εἶ, Εὔα τὶ ἐ- ποίησας»: Αν παρουσιάζοντο καὶ ἔλεγον καὶ οἱ δύο ἡμάρτο: μεν Θεέ µου, τότε ὁ Θεὸς θὰ τοὺς ἐσυγχώρει. ᾽Αλλὰ ἐντρά. πησαν καὶ ἐκρύδησαν. ιο ἕνας ἤρχισε νὰ ρίπτῃ ἐπάνω εἰς τὸν ἄλλον τὸ πταίσιµον. Ἔγω λέγει ὁ ᾿Αδὰμ δὲν πταίω, πταί- ει ἡ γυναῖκα ποὺ μοῦ ἔδωκες. Ἐγὼ δὲν πταίω λέγει ἡ Εὔα ὁ ὄφις μὲ ἐπλάνεσε καὶ ἔφα- γον. Διά τοῦτο ὁ ᾿Αδὰμ καὶ ἡ Εὔα ἐξωρίσθησαν ἀπὸ τὸν παράδεισον. Ἔτσι καὶ πολλοὶ Χριστια- γοὶ ἀπὸ ἐντροπὴν κρύόδουν μερικὲς ἁμαρτίαις, δὲν ἐντρέ. πεται ὁ ἄνθρωπος ὅταν πράτ- τῃ τὴν ἁμαρτίαν ἐντρέπεται ἅμα θὰ φανερωθῇ. “Ἡ ἁμαρ- τία λέγει ὁ Μ. Βασίλειος εἷ- γαι ὡσὰν µία πληγή, ὅπου ἂν δὲν φανεοωθῇ εἰς τὰ μάτια τοῦ ἰατροῦ σήπεται καὶ γίνε- ται ἀνίατος. Βλέπετε μίαν γυναίκα γὰ προσέρχεται εἰς τὴν ἐξομολό- γησιν. ᾿Αντὶ νὰ πῇ ἡμάρτησα καὶ νὰ πῇ τὰ ἁμαρτήματά της ἀρχίζει νὰ λέγει ὅτι ἔκαμε τοῦτο διότι ὁ ἄνδρας µου πταίει, ἢ ἡ «πενθερά µου, ἢ ὁ υἱός µου ὅπως καὶ ἡ Εὔα. Ό Χριστιανὸς δὲν πρέπει νἁ ἐντρέπεται εἰς τὴν ἐξομολόγη- σιν ἀλλ) οὔτε καὶ νὰ προφασί. ζεται. Ὁ θασιλεὺς Δαυὶδ ἔκα- με μοιχείαν καὶ φόνον' καὶ ὅ. µως δὲν ἐντράπη, δὲν ἔπροφα- σίσθη νὰ ὁμολογήσῃ τὴν. ἁ- µαρτίαν του. Αμαρτία ποὺ ἐ- (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελ.) 0: ΗΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΘΕΛΡΙΚΟΣ ΝΛΟΙ ΜΠΙΟΥ. ΙΩΑΝΝΟΥ 10Υ ΙΕ0ΛΟΓΘΥ Τοῦ Αἰδεσι.. Ἡ ἐκκλησία τοῦ Αγ. Ὁ|- ὠάννου τοῦ Θεολόγου τοῦ ἐ- πονοµαζοµένου Πίπη, ἐκτί- σθη κατὰ τὸ ἔτος 1665, εἶναι ὅμως ἄγνωστον ἐὰν ἕἔκτοτε καθιερώθη ὡς Καθεδρικὸς Ναός. Ἡ νῦν ᾿Αρχιεπισκοπὴ ἤτο προηγουμένως Μοναστήριον Ορθοδόξων, Παλαιότερον Φαίνεται ὅτι ἀνῆκεν εἰἲς Ῥωμµα οκαθολι- κούς. Μέχρι τοῦ τέλους τοῦ 16ου αἰῶνος ὑφίστατο ὡς Μονὴ μὲ 'Ἡγούμενον τὸν ἐκ Κοιλα- νίου Λεόντιον Εὐστράτιον ἄν- ὃρα λόγιον, Ανωμεν ἢῆς δυτικῆς θύρας τοῦ Βαοῦ ὑπάρχει χαραγμέ νη ἐπὶ θυρεῶν ἡ ἑξῆς ἐπιγρα- φή. «Τεθεµελείωτο ὁ πάνσε- πτος οὗτος ναὸς ἐκ θάθρων τοῦ ἁγίου ᾽Ιω. τοῦ Θεολόγοι: οἰκείας χερσὶ τοῦ µακαρ: ωτ. αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Μικηφόρου κατὰ τὸ αχξό ἔτος ἐν τῇ ἐσχάτῃ τοῦ ᾿Απρι λίου ἡμέρα δῃ». Πιθανὸν εἰ: τὴν θέσιν του σημερινοῦ ναοῦ νὰ. ὑπῆρχεν µικροτέρα Ἔκκ- κλησία. Ίσως νὰ εἶναι πρῶ: τος ὁ Βικηφόρος ὁ ὁποῖος ἐχρησιμοποίησε τὴν. παλαιὰν Μονὴν ὡς ᾿Αρχιεπισκοπήν, καὶ δι αυτὸ προέθη, καὶ εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ. “Ὁ Νικηφόρος διετέλεσεν ᾿Αρ:- χιεπίσκοπος ἀπὸ τοῦ ἔτους [οσοι -- 1718. Οὔὗτος ὁ ἈΝικηφόρος συνε- κρότησε τοπικἠν σύνοδον κα- τὰ τῶν Καλθινιστῶν τὴν ὃ8ην ᾿Απριλίου 1668 οὐχὶ εἰς τὸν “Αγ, ᾿Ιωάννην, ἀλλά εἰς τὸν ναὸν τοῦ ᾽Αρχαγγέλου τοῦ ὁ μωνύμου Μετοχίου τῆς Μο- γῆς Κύκκου παρὰ τὴν Λευκω- σίαν. Οἵ μετὰ τὸν Πικηφόρον ᾿Αρχιεπίσκοποι εἶναι οἱ ἑξῆς: Σἱλόθεστρος (1718-1734) Φι- λόθεος (1734-1759) Παῖσιος (11539--1/66) Χρύσανθος (1 767--1810) ὁ ᾿ἘΕθνομάρτυς Κυπριανὸς (1810-1861) Ὅι- ὠωακεὶμ (1821--1824) Δαμα- σκηνὸς (1824-1827) Πανά- ρετος (1827--18δ40) ᾖ᾿Ιωαννί- κιος (1940--1849) Κύριλλος (1849--1854) Μακάριος Α΄ (1854-1565) Σωφρόνιος Β΄’ (186”--1900). Οὗτος ὑπεδέχθη τὸν Αγγλον ἁρμοστὴν τὸ 1878, Οἱ διατελέσαντες ᾿Αρχιεπί σκοποι ἐπὶ ᾽Αγγλικῆς κατοχης εἶναι οἱ δύο Κύριλλοι, ὁ Λεόν. τιος, ὁ Μακάριος ὁ Β΄’. τὸν ὁ- ποῖον διεδέχθη ὁ νῦν ΄Άρχιε- πίσκοπος Μακάριος ὁ Γ΄. τερ: µατιζοµένης ἐπ᾽ αὐτοῦ τῆς ἸΑγ- γλικῆς κατοχῆς. Ἐκ τούτων ὁ Φιλόθεος καὶ ὁ Χρύσανθος συνεπλήρωσαν τὸν διάκοσµον τοῦ ναοῦ. Εἰς τὸ ἄκρον τῆς κόγχης τοῦ Ἁγ. Βήματος καὶ πλησίον τῆς προθέσεως εἰκονίζεται ὁ Φι- λόθεος κρατῶν ἐπιγραφήν, καὶ ἄνωθεν τῆς θορείου θυ- ρας τοῦ Αγ. θήµατος ὁ Χρύ- σανθος ἐνδεδυμένος τὴν ἀρ- χιερ. στολήν, καὶ τελῶν τὴν θείαν λειτουργίαν, συλλει- τουργούντων αὐτῷ τεσσάρων ἱερέων καὶ τεσσάρων διακό- νων. Ἡ εἰκὼν αὕτη εἶναι πραγματική, ὥς Φαίνεται͵ Ὃ Βαὸς εἶναι καθ ὁλοκλη- ρίαν εἰκονογραφημένος καὶ εἲς μὲν τὸ ἅγ. 6ηµα εἰς τὸ κάτω µέρος εἰκονίζονται εἰς φυσικὸν μέγεθος οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ τετάρτου αἰῶνος, οἱ Τρεῖς ᾽μεράρχαι, καὶ ἐκ τῶν Κυπρίων ἱεραρχῶν ὁ Σπυρίδων ὁ ᾿Επιφάνιος καὶ ὁ ᾿ωάννης ὁ ᾿Ελεήμων κλπ. Ὕπερθεν ἡ Πλατυτέρα καὶ ἐπὶ τῶν τοίχων τοῦ Ἱεροῦ οἱ Χαιρετισμοὶ εἰς εἰκοσιτέσσα- ρας παραστάσεις, καὶ ὁ ἸΚύ- πριος Άγιος Ἡρακλείδιος, καὶ ὁ Άγιος Μνάσων. 0 θόλος τοῦ κυρίως Μαοῦ εἶναι καλυμμένος μὲ παρα: στάσεις ἐκ τῆς Καινῆς καὶ Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐπὶ τῶν α[ἀψίδων εἰκονίζονται οἱ Προ: φῆται καὶ οἱ Μάρτυρες τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εντύπωσιν προ- καλεῖ ὁ παντοκράτωρ, ὁ ᾿Α- πὀστολος Παῦλος εἰς θαυμά- σιον ἐκφραστικὸν ὕφος καὶ εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ ᾽Αρχ. Θρόνου ἡ παράστασις τῶν προνοµοίων διὰ τὴν Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκ- κλησίας τῆς Κύπρου. Λυπηρὸν ὅτι αἱ τοιχογραφίαι εἰς τὰ κα. τώτερα µέρη. κυρίως ἐφθάρη- σαν λόγῳ τῆς ὑγρασίας τὴν ὁποίαν ἀπερρόφουν οἱ τοῖχοι ἀπὸ τὰ λιμνάζοντα νερά ἔν- θεν καὶ ἔνθεν τῆς Ἐκκλησίας, ὍὉ κινδυνος αὐτὸς ἀπεσοθήθη τελευταίως, διὰ τῆς πλακο- στρώσεως τῆς αὐλῆς καὶ διο- ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ Ἐν Ὑ/αςΠἰησίοη ἄπεφυ τη σαν οἱ πρῶτοι 900 σπουδασταὶ τῆς Γιῤλικῆς Οευλογίας διὰ, κα: Βημάτων ἐν τῆς τηλεοράσεως, Τὸ εντρικὺν Νέμα:. εἡ ζωὴ καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ. Κυρίοι», ἄνε- πτύσσετο ἐπαγωγῶς ὑπὺ τοῦ χα: Ῥηγητοῦ. Ε. Βονψπιαπ, ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ χετεύσεως τῶν ὑδάτων. Ἡ εἰ- κονογράφησις ὡς φαίνεται ἐκ Γτῆς ἐπὶ τοῦ θορείου τοίχου ἐ- Γπ.γραφῆς (νῶν ἐφθαρμένης) ἐ- γένετο ἐπὶ Φιλοθέου. [σως νὰ ἐζωγραφήθησαν ἐπὶ Σιλθέ- στρου µόνον οἱ Πατέρες ἐντὸς τῆς κόγχης τοῦ ᾿ἱεροῦ καθ᾽ ὅ- τι ὑπάρχει διαφορὰ εἰς τὴν τέ- χνην, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῆς λοιπῆς εἰκονογραφήσεως, αὖ- τὴ εἶναι καὶ γνώµη προγε- νεστέρων µελετητων. Ἡ ἐπὶ τοῦ 6ορ. τοίχου ἐπι- γραφὴ ἔχει ὡς ἑξῆς. ΕΓὐαγγελιστὰ Κυρίου Ιω- άννη σεπτοῦ σου οἴκου εὖὰ πρέπειαν προσδέχου, ἤν ἠγά- πησα Κυρίου σκηνώματος, δι᾽ ἥν. µοι εὔχου τῶν ἁμαρτιῶν λύσιν ὡς ὢν μαθητὴς τοῦ Ὁ|- ησοῦ καὶ φίλος τοῦ δεσπότου µου καὶ Θεοῦ καὶ Σώὠτῆρος «καριζόµενος µοι χάριν τῷ σῷ φίλῳ δὸς Χριστέ µου ἄφε- σιν ἁμαρτημάτων, ποιμµένι Κύ- πρου τῷ φίλῳ Φιλοθέῳ καλ- λωπίσαντι τὴν δὲ τὴν Ἔκκλη σίαν». ᾿Επὶ τῶν ἀναλογίων εὗρί- σκεται ἡ ἑξῆς ἐφθαρμένη ἐπι. γραφή: εἰς μὲν τὸ δεξιὸν «Τοῦ τα Ὑγέγονε δαπάνῃ τοῦ µακα ριοτάτου Φιλοθέου--' ἀριστε- ρόν: 'Επιστασία δὲ ἀρχ'μαν. δρίτου Μακαρίου αψλς” (1776. Επὶ δὲ τοῦ προσκυνηταρἰ- ου αψοη ἐλαφηθολιῶνος µμεσοῦῶντος κτῆμα δὲ Ἠπέλει ἀρχιθύτου Κύπρου» Εἶναι δια. κεκοσμηµένα μὲ σμάλτον καὶ τὰ τρία. Ελαφηθολιών, εἶναι ᾿Αττι- κὸς µήν, καὶ περιλαμθάνεται μεταξὺ τῆς 2Ίης Μαρτίου καὶ Ίβης ᾿Απριλίου. ᾿Επὶ Χρυσάνθου διεκοσµήθη ἡ Εκκλησία διὰ τέµπλου καὶ εἰκόνων. Ἡ εἰκὼν ᾿Ιωὠάννου τοῦ Θε- ολόγου θαυμασίας Βυὐζαντι- νῆς τέχνης, φέρει κάλυμμα καλλιτεχνικὸν μὲ τὴν ἑξῆς ἐ- πιγραφὴν ἡμερ. ΑΠΘ (1789) τΩ Μυσταγωγὲ ἱ ὠάννη Παρθένε Εὐαγγελιστὰ Θεῷ ἠ- γαπημένε πρέσόυς µοι γενοῦ κριτής ὅταν καθήσῃ, Θεὸς ἐν θρόνῳ τοῦ κρῖναι πᾶσαν κτί- σιν, ἵνα µοι δώσει λύσιν ἁμαρ- τηµάτων ἅπερ ἐν δίῳ ἔπραξα ὑπὲρ πάντων.» «Χριστὲ Ιησοῦ δράστα πόλου καὶ γαίας πα- ῥράσχου λύσιν ἁμαρτιῶν σῷ δούλῳ Χρυσάνθῳ ἀρχιθύτῃ ποιµένι Κύπρου». Αλλη. εἰκὼν ᾿Γωάννου τοῦ Θεολόγου, ἥτις κατὰ τὸν καθηγητὴν Σωτηρίου, εἴ- ναι ἔργον τοῦ Πουλά- κη, φέρει τὴν ἑξῆς διαφωτι- στικὴν ἐπιγραφήν: «Δέησις τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Γεωργί- ου Βραχίμη ἀφιερωθεῖσα γὰρ παρ) αὐτοῦ εἰς τὴν σεθασµίαν µονήν, Πίπη, ἐν τῇ περιφήμῳ Κόπρῳ εἰς Λευκουσίαν, και οἱ ἀναγινώσκοντες εὔχεσθε ὑπὲρ αὐτοῦ διὰ τὸν Κύριον' γέγονεν ἐν τῇ κλεινῇ Βενετία κατά τὸ ἔτος ΑΧΟΒ (1672) ᾿Γανουαρίου 20». Αἱ λοιπαὶ εἰκόνες τοῦ τέµ- πλου εἶναι ἔργον ᾿Ιωάννοι Κοονάρου τοῦ Κρητός, καὶ παρουσιάζουν λεπτοτάτην καὶ θαυμασίαν διακόσµησιν, ξε- φεύγουν ὅμως τῆς Βυζαντινῆς τέχνης, καὶ ἐγένοντο μεταξὺ τῶν ἐτῶν, ὡς μαρτυροῦν αἱ πι αὐτῶν ἡμερομηνίαι 1775-- Ανήκουν ἐπίσης εἰς τὴν ἐ- ποχἠν τοῦ Ἀρυσάνθου, τὰ ἐν χρήσει δισκοπότηρα ὡς κα ἐπίχρυσα τοιαῦτα λεπτοτάτης τέχνης. ᾿Ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἔθνο μάρτυρος ᾿Αρχιεπισκόπου κυ πριανοῦ ἔγιναν ὁ Σταυρὸς καὶ τὰ ἐξαπτέρυγα, τὸ ἐδαί. σιον ἀργυροῦν «ἀρτοφόριοι 1820, καὶ ία εἰκὼν τοῦ Αγ Τρύφωνος τοῦ ἰδίου ἔτους, Ταῦτα ἐν ὀλίγοις περὶ Εκκλησίας ᾿]ωάννου τοῦ Θε- ολόγου, ὅστις ὡς εἶπον καὶ ἐν ἀρχῇ εἶναι μικρὸς ὡς Κα εδρικὸς, ναός. Διὰ τῆς καταλλήλου ρύνσεως καὶ διασκευῆς τοῦ ἑτοιμορρόπου γάρθηκος, θὰ ἐξοικονομηθῇ ἀρκετὸς χῶρος. Τοῦτο ἐναπόκειται εἰς τὴν θέ. λησιν τοῦ Μακαριωτάτου Αρ. Χιεπισκόπου συνεχίζοντος τὴν προσπάθειαν τῶν προκατόχων αὐτοῦ. τῆς διευ. Πέμπτη 1 ᾿Οντωδθοίου 1959 Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΝ, Άρθρων Ῥουλγάρευ Ἠπισνόπευ ὑπὴ τὸν. τίτ εἰωήνη, τῆς. Εαλκανικῆς διασωσἅῇοι δηµοσιευ εν εἲς τὸ ὑπ ἀρ. 5ἳ ὔ]λον τῆς 11 Ἱρουλίου. 1909 τοῦ. περιοδικυῇ «Γσεφχόθεν Εέατνικ», ὃ ἐπίσκοπως ᾽Αγαθονίκης 2. Γαινᾶς γοάπκει, σὺν τοῖς ἄλλοις, τὰ ἑξῆς: « τῳί- τη προλὀπόθεσις διὰ τὴν διατήρη- σιν τῆς εἰρήνης εἲς τὴν Ὀαλκανι- κὴν εἶναι ἡ Ορθόδοξος Ἱκκλη- σίαν. εἰς την ὑπουίαν ἀνήκουν ἡ Βουλγαρία, ἡ Ρουμανία, ἡ Ἑλ- λάς, ιά οἱ περισσότεροι γιου κα: ολαθικοὶ λαοί Π Ἠγκλησία, γνωστόν, ἐθλάστησεν ὑπὺ τοὺς εὐρογετιχοὺς ἤχους τοῦ ἀγγελικαῖ ὕμνυν, περὶ εἰρήνης ἐπὶ τῆς γῆς Ζαϊ εὐδοχίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώ- πων. Ὁ. ὕμγνος αὐτὸς καβορίει -.Πῖς ἄοθρον του λον « δέον. νὰ ὡς τὴν πνευματικὴν οὔσίαν της καὶ τὴν ἐν τῷ χόσμῳ ἀποστολήν της. λιὰ. τοῦτο αὕτη δύναται νὰ δια- δραματίσῃ σπουδαῖον αρόσωπον εἰς τὴν εἰφηνοποίησιν. τῆς Ραλκα- νικῆς. δν ἅπασαιν αἱ ᾿Ορθόδοξοι ᾿κκλησίαι τῶν εἰρημένων χρατῶν κυριαρχήσουν εἰς τὰς καρδίας τῶν. πιατῶν των χάριν τοῦ ὕνρη- λοῦ. αὐτοῦ Χοιστιανικοῦ ἰδανικοῦ, τότε αράγµατι Ἱὰ ἔχῃ ἐπιτελεσθῆ ἀποφασιαστικὸν ῥῆμα ποὺς ὅριστι- χὴν ἐκδίωξιν τοῦ φαντάσματος τοῦ πολέμου ἐν τῆς πεφιογῆς αὐτῆς τῆς Εὐρώπηςν, ΑΝΕΚΑΛΥ ΦΘΗΣΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ “ΑΓΑΛΜΑΤΑ Μὸ ἕνα µόνον χτύπημα τῆς ρά6. δου του, ἕνας ραύδοσκύπος τίστης τῆς πόλεως Μάν, ὁ κ, Ἀτυσεμέν, ἔφερεν εἲς φῶς ἕνα πραγματικὺν ησιυρὸν ἀγαλμάτων τοῦ. ΑΙεσα(- ὤνος, εὐρισκομέγων εἷς Βαυμασίαν Χατάστασιν διατηθήσε ῶδε Γ. Ἀτίστης εἶχεν ἀναλάδει τὴν ἐκτέλεσιν ἐπισκενῶν. εἲς τὴν ἓν- Ἀλησίαν τῆς λΙπουλονάο. Εῖς τὴν ἀρχήν, ἐχρησιμυπείει μόνον τὴν σκαπάνην καὶ τὸ σᾳνοί του, ολλ λὰ μόλις χατάπ). Ἠκτος εἴδεν, ὅταν Κατέρρευσεν ὁ τοῖχος μίαν οωμαϊ- γἣν ὧμ ἴδα, ἐμπρός του, ἄφησε κά. τω τὰ ἐργαλεῖα του καὶ ἔτρεξεν εἷς τὸ σπίτι του γὰ πάρῃ τὴν ράύδον του ἀπὺ κλάδων φουντουκιᾶς. Καὶ ὀπίσω ἀπὸ τὴν ᾽Ἁγίαν Τορά- πεξαν τῆς ἐκκησίας ἀνεκάλυε χάοις εἰς αὐτὴν ἕνα μεγαλοπρεπὲς ἄγαλμα τοῦ. Χριστοῦ, δύο ἀγγέ- λους ἕνα ἅγιον Λουδοθῖκον φέρον τα τὸν χιτῶνα τῶν Ἀταυροφόθων καὶ ἕνα ἄλλο ἄγαλμα, εἰς ὄχι κα. λὴν ματάστασιν διατηρήσεως, ποὺ παριστάνει πιθανῶς μίαν ἁγίαν Μαρθάναν. | Ἰατὰ τὴν γνώμην τῶν εἰδιγιῶν ἀρχαιολόγων, ὁ κ. Ἀτυσεμὲν ἐξέ- ὕαλρεν ἐ ἔογα ὑφίστου ἐνδιαφέρον τὺς διὰ τὴν ἱστορίαν τῆς τέχνης. ΤΟ ΚΥΜΑ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΗΝ 0 δικαστὴς Ησήφᾳ, τοῦ ᾿Ανωτά- του. Αικαστηρίου τοῦ Λὸς Αντε. μες, ἐδήλωσεν εἰς τὸ πι’ γέδοτον τῶν γομομαθῶν ὕτι κατὰ τὸ παρελ- δὸν ἔτος ἐξεδόβησαν εἲς τὰς ΤΠ. νωμ, Πιολτούμς 400 000 διαξ ύψι- α. Τὸ τραγικὺν χκοινωνινὺν αὐτὸ πρὀθληµα-- εἶπεν -- ὑπονομεύει τὸν ἀμερικανικὺν τρόπον ζωῆς. Ὁ ᾽Αμερικανὺς δικαστὴς συγέ- στησεν ὕπως ἱδρυθοῦν δικαστήρια ουνδιαλλαγῆς τῶν συζύγων, ἵνα οὕτω. μειωβῆ ὁ ἀριθιὸς τῶν. δια- ζυγίων, ΓΑΡΧΙΒΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑἈἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν Αριθμ. θήρα Υἱοθετοῦντες: Ανδρέας δταέρου Τάκη ἐν Τρικώμου ἐτῶν 36 ἸΑννεζοῦ. Α. Τάκη ἓκ Ἠρικώμου ἐτῶν 40. Υοδετούμενον: ᾿Αναστασία Θεοδούλου ἐκ χωσίας ἐτῶν Τ. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔγστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ἠποθάκῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὺν ᾿Αρχιεπίσνα- πογ, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγαυς τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεχαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. λευ- Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αργιεπισκοπῇ Κύ- προνυ, τῇ 30. Σεπτεμθρίου 19549 Ἔν τῆς Ἱερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς χε σςσοοςτε Ἔερὰ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ἱλ]λΙ ΗΙΜΙΙΜΙ ΜΙΝΙ ΜΗ ΕΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ᾿Ανακοινοῦται ὅτι ἡ ὑπὸ τῆς Α. Μακαριότητος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ.κ. Μακαρίου ἱδρυθεῖσα «ΣΧΟΛΗ ΒΥΖΑΝΜΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. ἐν τῷ παλαιῷ οἰκήματι ἐντὸς τῆς “]. ἐπανανοίγει καὶ πάλιν ᾿Αρχιεπισκοπῆς, Εἰς τὴν Σχολὴν δύνανται νὰ ἐγγραφῶσιν, ἀπό- φοιτοι τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, μαθηταὶ τῶν Σχολῶν Μέσης Παιδείας οἵτινες ἔχωσι 14ον ἔτος τῆς ἡλικίας των καὶ οἱ φωνητ' κά προσόντα. συμπληρωμένον τὸ συγκεντρώνοντες Ἡ Φφοίτησις εἶναι ΔΩΡΕΑΝ. Διευθυντὴς τῆς Σχολῆς εἶναι ὁ κ. Θεόδουλος Καλ. λίνικος Πρωτοψάλτης ᾿Αρχιεπισκοπῆς. 00-40 90 ο πενρφραπωόον «ΕΤΟΣ Δ' ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 6 | Ἐτησία συνδρομή | 5ΟΟ ἡμὶλς Γ Τιμὴ Φύλλου 15 μιλεί { ΑΡχιΕΠΙΣΚΟΠΗ κΥπρον ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΛΙΑ -- ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ νὰ κακώς ρρ ως ον 1η ΤΑ Ίρην Ε(ΡΗΣΙΑΣΤΙΝΙ ΙΗΤΗΜΑΙΛ--- ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΕΗσΟΣς Υπο [κ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΛΗΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1959 | ᾽Ανανίου ἀπ. ΡΒωμανοῦ μελωδοῦ ᾿Ιωάννου Κουκουζέλους 4. η Ν | Μί ΟΜΟΝΘΙΑΝ ΚΑΙ ΑΙΛΠΗ ΛΙΛΙΓΕΛΜΝ Τ0Υ ΜΛΚΑΡ. ΑΡΧΙΗΡΚΟΙΘΗ ΠρῦΣ 16Ν ΙΗΡΛΟΝ ΛΑΏΝ Ἑλληνιγνὲ ΠΜυπριαχκὲ Ἀσξ, Διὰ σμληρῶν ἀνώνων καὶ δυσιῶν ἀπελτήσαμεν τὸ δεῖον δῶρον τῆς ἐλευξερίας καὶ τὸ δικαίωµα ὑπενξύνου πόλίτιος ναχὶ ποινωνιχοῦ Εξίσου χαὶ ἐδημισευργήσαμεν τὰς προὐποξέσεις εἰρήνης καὶ εὐημερίας ἐν τῇ νήσῳ. ἀρετῆ κκὶ ἡ φιλεπου τρία τῶν Ἑλλήνων Μυπρίων ἐσφυρηλατήθησαν εἰς τὸν ἅκ- µυνα τοῦ πένου καὶ τῆς θυσίας καὶ ὡς παράδειγμα πρὸς Μί- µησιν δὰ χατκλειφθεῦν εἰς τὰς μελλθύσας νενεᾶς. Ἐὰν ὅμως διὰ σπληροῦ ἀγῶνος ἐπτήρη ἃ ἐλενξερίο καὶ τὸ ἀποιχιαχκὸν χαβεστὼς ἑντὸς λίγου τερµατὶς τὸ ' ἐλεύβερον κχαδεστὼς ἐπὶ τῆς νήσου µας δὲν ἔκει εἰσέτι ΕΥ: παθιδρυδῃ. Ενώπιον ἡμῶν νεῖται τὸ στάδιον τῆς ἔφαρμο: γῆς τῶν Συμφωνιῶν τῆς Ζυρίχης καὶ τοῦ ιλονδίνου καὶ Κατὸ τὸ μεταξατικὸν τοῦτο διάστηµα, ὡς εἶναι φυσικέν. ἄρπετά ζητήματα καὶ δυσχερείχς ἔχομεν νὰ αντιμετωπίσωμεν. ὁ πκιτεῖται πελλὴ πρεσοχὴ διὰ πάντα ταῦτα καὶ ἐπξύμως ἆ φιεροῦμεν τὰς προσπαδείας µας διὰ μίαν ἔντιμον ἔφαρμο- γὴν τῶν συνθηκῶν ἐπὶ τῶν ὁποίων οἰἱχεδομεῦμεν τὴν ἸΑ: νεξάρτητεν Μυπριαχὴν Δημοχρατίαν. Κατὰ τὸ παρὸν πρίσιµμον μεταξατικὸν στάδιον, κατὰ τὸ ὁποῖον διαμορφοῦται τὸ μέλλον τῆς Πύπρου, ἀπαιτεῖται ἕ- νότης καὶ σύμπνεια διὰ τὴν σον τὸ δυνατὲν πληρεστέραν ἀξιοποίησιν τῶν µόχθων καὶ τῶν 9υσιὸν µας. ᾿Ενικήσαμεν νατὰ τὸν ἔνοπλον ἀπελευβερωτιχὸν ἂγόῶνα, διότι ἅλος ἆ λαὸς ἠνωμένες χαὶ ἀδιάσπαστος ἀφωσιώδη εἲς τὴν κοινην Ὀὑπόθεσιν τῆς ἐλευδερίας. Δοπιμάζω Εαθυτάτην Ελῖφιν, διέτι ἀπό τινος ἡ εἰρήνη τῆς νήσου καὶ ἡ ἔνότης τοῦ Κυπριαχεῦ λαδῦ ἀπειλεῖται Όπε διασπαστικχῶν ἐνεργειῶν, αἴἵτινες δυνατὲν νὰ ὁὀδηγήσουν εἰς τὴν συμφορὰν καὶ τὸν ἄλεθρον. Τέκνα ἓν Κυρίω ἀγαπητά, Οἱ λασὶ πρεεδεύσυσι καὶ µμεγαλύνόνται ἓν ἔλ χαὶ ἔνέτητι γχὶ ἐν αδελφινῇῃ ὀμόνοίᾳ ἐργανέμενοι ὅπ σιν ἓν εἰρήνῃ καὶ δικχισδσύνη τῶν µέχξων των. Ἔχει τὴν ἑἐλευξερίαν σας ἀγωνιύμεν εσὶ ὅτε Φὶ ἠνωμρένοι, καὶ επὶ τ τάφων τῶν τέχπνων σας ἠνωμένοι στά πάλιν πρέπει νὸ μελιώσητε τὴν ἑλευθέραν πελιτείαν τῆς [ύπρον. Μένεν οὕτω δὰ ἀπυδώσητε ἐμπρόμτως τὸν ὀφειλόμε- νον ἔπαινον εἰς τοὺς ἀθανάτευς ἤρωκς τῆς Κυπριαχῆς ἐλεν- δερίας, οἱ ἀποῖσι διὰ τοῦ τιµίου αἵματές των ἔδωσαν εἷς ὅ- λους ημᾶς τὸ διγχίωµα ἐλευθέρας ζωῆς. Νόνον ἠνωμένοι καὶ ὁμονεεῦντες ξὰ διακτηρήσητε τῶν ἐλευδερίαν τῆς ἵν: πρου, ἀξιοποιεῦντες οὕτω ἔπ᾽ ἄπειρον τὶ “μι τῶν ἔλευβ- ρωτῶν της γαὶ ἀποδεικνύοντες ταυτοχρόνως ὅτι εἰσξέ ἄξιοι ἐχείνων χαὶ τῆς ἐλευδερίας. Ιαὶ ὅσοι ζωντανοὶ ἀγωνισταί, εἲς αἰώνιον μνηµόσυνον τῆς ἀρετῆς τῶν μαρτύρων καὶ πε- σόντωνν ἀδελφῶν σας, σουσπειρωθῆτε ἐν μιᾶ καρδία ναὶ ἐμ- πνεόµενοι ἀπὸ τὸ παράδειγµα ἐχείνων περιφρουρήσατε τὴν ἑνότητα καὶ τὴν εἰρήνην τῆς Κύπρον. Ἡ πολιτικἠ σταθερότης χαὶ ἡ εἰρήνῃ τῆς νήσευ ἀποτε- λοῦσα δικαίωμα ἀλλὰ καὶ εὐθύνην ὅλων τῶν πατοίχων της. εἶναι ἔργον µέγα καὶ ἠρωϊχὸν σον καὶ ὁ ὑπὲρ ἐλευδερίας θγών. Ἐπιδείξατε χατὰ τὸ στάδιον τοῦτὸ τῆς δεμελιώσεως χαὶ οἰχοδομῆς τῆς νέας πολιτείας µας τὰς ἰδίας ἁρετὰς παὶ χαρίσματα ὡς ππὶ Ἀκχτὰ τὸν ἀπελευξερωτικὸν ἀγῶνα ποὶ ἐργαζόμενοι ἀπὸ ποινοῦ ὡς ἐλεύθεροι πολῖτοι προσθλέφατε μετ ἐμπιστοσύνης εἰς αἴσιον μέλλον. Παραμείνατε σήμερον. ὅσον ποτὲ ἄλλοτε, πρρήλτως ἠνωμένοι. Ἐν ἀγόπῃη καὶ ὀμονοίοᾳ ἐργασθῆτε δια τὴν ὖλι- χὴν ἀνασυγχρότησιν, τὴν ἠδικὴν ἀναγέννησιν καὶ την πνευµατιχἠῆν ἀνακδημιουργίαν τῆς νήσου µας. Ἠνωμένοι διὰ τῆς φιλοπατρίας ἀδελφωθῆτε ὑπὸ τὴν σοχέπην τοῦ Φεοῦ. Καὶ ὁ Φεὸς δὰ εὐλογήσῃ τὸ ἔργεν µας. ΓΕ ο ΕΥΠΡΟΥ ΜΑΜΑΡΙΟΣ. 15. 9. 1959. ΝΕΛΙ ΜΕΤΚΦΡΛΣΕΙΣ ΤΗΣ ΝΤ, [ΡΛΦΗΣ Ὅπ ὁ Διὰ. πυώτην φοσὰν τῆς αειοτύον ὅτι διὰ ποώτην ορᾶν Ἠρεττανικῆς Πιθλικῆς ᾿Πταινείας )λόγυς τοῦ. Οεοῦ πίνεται. πρυσαιτὸς ἐξεδόθησαν αἱ 1υάς τῶν Ας [ες τοὺς δα νενεῖς αὐτοὺς διὰ, τῶν πυστόλων εἲς τὴν 3 ἴδαγενῶν τῆς αλ λικῆς καὶ τὸ κατὰ λ]άσλυν Ίνα εἰς τὴν λῶσσαν τῶν ἰθανενῶν τῶν Νήσων τοῦ. λε ῶ ντος ΙΓ ΝΙΤΒΗΝ Έλ ΠΕΡΙ ΛΕΙΥΡΙΣΕΟΣ ΠΡΛΝΙΕΥ ΠΙΘΙΗΙΛΛΒΡΕΠΙΗΥ σαν των [ἄνω το βδε το, Ἀλόχοι Γου να .. λος μεταφράσεων. οὐδὲν Οι {ον της Γοαφης εἶγε αὐταφυασθῆ τὰς πλώσαας τῶν ἴθσογενῶν αὐτῶν. ΤΠ «Ποεττανιὴ Ἱατωνὴ, Ἰ- [δόντυρα Δήἡπεῦ νὰ μα χαραντηωί- φημεοὶς» ἴόαλε κατ αὐτὰς τὸν {ση τὸ ωαγίον ὡς ἄνῆκον εἰς ἕνα δύχτυσα. Αήχενι ες τὴν δέσιν διαίτερον ένος, διὰ, τοὺς ὄξῆς του. 1 άλας ετο. αὐλαίωετας πο καπ: σαὺς τῶν υονῶν καὶ εἶδων παν ε ΟΥ την πελέτην τος ἄπολι Τὸ, πουϊστορικὼν. χφανίον τὸ ὃ ποῖον ἀνεῦοεν οὗτως εἷς τν αγ. χανίκαν, οωάφςι ἡ ἕς ηπεωῖς, φαίνεται ὡς νὰ, ἀνήλῃη ον αἳ ἀνθαώπαυ εἴναι χο εἲς γνωστὴν ὑμάδα. παρά, ὕπως δὸν. µία ἐπανμελαατικὴ ίνα ἰσχυρίζεται ὁ δόκτωρ «λἠκεῦν εἲς [τῶν παλαιά νΠοωπυλόνων. τὸν σύνθετον οίκον ετισὺ πι- «πω θήνου καὶ ἀνθούπου. Ἡ ἐφημεοῖς οφ ἐπίσης. ὅτι ὁ δύχτωυ λἠκεῦς ἐπιμεκητης τοῦ. ΝΠουσείος Κόοινταν, ες κ: Ἰρόμπι, ἰσχνοίζεται ὅτι τὸ ἆλα- γίον ἀνήχει εἰς ἕνα ὄν, τὸ ἀπηον ΠΛΡΑ ΤΗΝ ΑΘΕΤΣΤΙΚΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΜΛΑΝ 0ἱ ΟΥΓ- ΓΡΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΤΟΙ ἀποτελεῖ σὔὐνδεσμον μεταςῦ το ο Αὐστυαλοπιθήνου, αι τῶν πλέον Νιῤλάδεσ Ολο να ηι ποοκεχωφηπένων πσουώνν τοῦ. κῶν νητέκλνσαιν τον ἓν δα ἀνδοώύπον.. Οἳ Αὐστου λυση κίτ ]πέστῃ αλ λοϊισον νο να πὸ δαι εἶναι ἕνα ἔξας ανισθὸν. εἶδος καὶ τί πω αὐτοῦ πλιτεῖνενν τσ ἀνθοωπυειδῶς πιθήκων, τὸ ὁπιῖ εὐλαιρίῳ τῆς δοξο λος Ἡ ὁ ὢν ᾖτο ἄννωπτον έχω τῆς ἅγιε Γπουία ετελέσθη ἐπὶ τῇ ἔθοτῃ Ἡ καλύεως ὄγοσο ἀπολ ωπένας ἁνζωι γυανίος. εἷς Μπο ο ναάνδην, Οὐυραμίασι Τὸ αλῆθας ἔπενι τὸ 1954. πηπε τον οαυστατή σεντ! «Οἱ ἀνατωπιχυὶ γαραστο δη τος Εποχωπαν ἀποης, οἳ ὑποῖοι δύνανται νὰ δι ζοιβ Άν Ηαγτὰ τὴν ῆδιν τῆς λειτηνονίας, ἀπὺ τὴν δηιωσιευθεῖσαν 4 ώτοτ. ἠηὐλύνησι τὸ Οκ) ἠσίασα, νραφίαν, δεικνύουνν ὅτι πρόκν εν νι τς ποτά τα αἱ ο Ω ΟΥΙ- ται. περὶ π]ἠσοὺς ὁωιότητος πδ {στά λαγαὶ Οκ ωίας | πιθανώς! δι ἔτι Ἡ οσα αθνευιώτ ὃ ἔφαυμυ ης τοῦ τὸν Αὐστοιζοπίηκον, τῆς. ὑμάδωος ἐξηνεῖ ἡ ἐφηπευὶς / κ. κρανίον. Καὶ Εκήσοξν ον δη πιὺς ο ο της τῆς παυαν οιυπο εν διὰ, πιο ιδποοἳ τοῦ νὸ ἐπετείοι. ἀπὸ --- εκήτηςι Νέον : τετ ππ ασε, ' τὸν γι ο νιστν ον ο π λΜΙΡΙΚΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΝ. ΚΥΠΡΟ) ολγαρες τῶν Αποστόλων. ς τῆς Πονῆς τῆς 1]οδίθου ΔΙ ΜΕΛΕΤΗΝ ΧΗΡΟΙΓΡΑΦΩΝ ΤΗ: Κ. ΛΑΘΗΚΠ) τν νην τον πηνὸς ἀφισνεῖται εἰς Βόπουν τὴς τῆς Θεού ες τὸ νιον λε Γοσνῶν ο οπεκῆς τοῦ. Τζαν ως τῆς Εωστώνής Ἂν Ἀταίηθιντ δὶμ διὰ νὰ πε ζτήση χειυόνοαφα, της Άννης πιήτη υῆς ειρύνωαφα τῆς Ἡ, ἂν Ἠ πῶς ποσα κ µένης ανά, Μοσή- | χον να οαστάσια χα ἁποπστο: λάδια πώτονται ἀσχετὰ ἓν Κὐπρῳ ες τὴν Ειολιωθήνην τῆς λογιε- πεσχηπῆῃὃν ταν θιολιολήκην τῆς Απυσσόλεως Ἱνιτίου, τὴν Δινὴν Κόχκοῦ, εἲς των ναὺν Ψανερο- ο τὸ εὐμνελιστάρια τῆς αἱ η τους ως πα τῆς ὠραιοτότας ελιστῶν, Ἠπατακόμς α έφυυν πχυυγοαφίας τῶν δαν Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΒΟΡΕΙΟΝ ΑΦΡΙΚΗΝ ΑΙΟΤΙΗΝ ζοῦν 100 ἸΟρθόδοξαι, Ες τὴν του ναὶ εἰτ τὸν οί: ( ᾿Υπάρχανν παλιν 3800. περίπου. ϱ γιὰ μεοιχοῖί Γαλαιστνοι καὶ Αι: θάνιοι. Ορηόδοξοι), Ἱδχουν. τὰς κκ] ἠσίας των. χουν τὰ τα: γυή χυλεῖα τών. Ἡ ΡΗΤΗ εἶναι πήνη Κνύτης ποὺ μὲ τὴν γλλησίαν τής ἀπὺ τὸ (908 καὶ μὲ τὸ ογ0- γεῖόν της τὸ ἠμευήσιον μὲ τὸ ὃ- δάσμαλάν της ἁπωνίεται νὰ υλάέῃ τὴν παυάδοσίν της τὴν ἐκλησιαστικὴν καὶ τὴν ἐθνικὴν καὶ τὴν γλῶσσαν µας, Ὀνναι η μόνη Κονύτης ποὺ Ἰδούε χω είων παὶ ἑπχαίνιά τον. μὸ τὸ θέΚΗ: τὰ ἐ μα τοῦ Οεοῦ θά πίνουν τὸν Ὁ- γτώθυτον, ἱ ἐδῶ διατη- οεῖτας ἡ φιλυπατοία ζῃ πα ἡ διαφυλάττεται, λόνο των ἑργόζονται δ αὐτά. Ὀχωῦν ὕμως, ἀνάνκην οκυνομικῆς ἓνι- σγύσεως διὰ τὸν. διδάσκαλον καὶ τὴν Παιδείαν των. Τὸ Ἱκοάτος πηόπει νὰ α θοντίσῃ δι αὐτὸ, Ἡ Ἑρ ΟΑΙΝ μὸ τὴν ν- πλησίαν της ὑεπελιωμένην, ἀπὺ τοὺς σχλάόους τὸ Εὐ {τν μὲ τὸ ἆ- πυγευματινὸν γηλεῖόν της. ᾱ- πωνίζεται µόνη σχ)Ποότερα, Πίατις ζῇ χα ερῶν ἡ ἀγάταη διὰ τὴν λ]λάδα σχιοτᾷ μέσα εἲς τὰς φργάς, ἡ γλὠσσα ὀμιλεῖται, Ἰὰ κατ ἁλίνον ὑπάογχει ίνδυνος γ ἀτονίαῆν Ἀαθιάζεται, θοήὕετ ἀπὸ τὸ Κοάτις διὰ τὴν ἐσπαίδεν- χηὶ Σ ρολείον, πας δαν εἶ- γαι ου νατόν, νὺς νη καὶ με σιον. Μὶς τὴν Αιόζην δὲν ὑπάρχουν πτωγω. Ὡς Βωνότητες ἔγουν ἀνάτκην θοημείας διὰ τὴν κ παΐδευσιν. Γπάωκανν σα πεταξὺ των. Δωσηταὶ σιὰ ἔτι, Νἱε- χάκοι, ἄξμῃ τῆς αμσίας χαὶ τῆς Γἱατοίδης. [ες τὴν Αιδύην ὁ ἀρεὑηώς τν ολ λήνων αὐ ξάνει. 7όσα ιτ. πιουμίαν δέχεται ἰατουῦς, {αγ μα καπυοῦς, τεχνίτατ τα το χνι πίωτις Ἶ υλὠσσι, Ι σιν τὸ ο, κούς, οἱ Ὡνπούσοπο, τῆς Ελ άδυς αήατμ θοπάζοντια αὸ εν Βυρστα νο οσον ξίαν, γαι εντονα δι αὐπτ εἶναι αξία πι νων. Ες τν ΝΕ ΣΝΝ ο 1 ηνες Ομ λοσα άπιο τη. ΤΟΝτ θηλ ἐλαπτώνοντας νοὸ Οὖ ετ λττωθοῦν πεοναπά σον, εαν Ἐέλετις δὲν ά6δῃ ἀλλην τουπήν, Δισθάνηνται γα τὸ νοώθον Ότι εἶναι Οοόδυσοις κα ἄπαπον τὴν Εκκλησίανν Νοώθοῦν, ὅτι εἶναι ἡ ορ των ᾖλληνική, πουκινοῦνταα ιδ τὸ ἄνονοπα τῆς απτοίδης, ἂν ιά πο κυὶ ἁναποῦν και τὴν αλ ανν ολο εννιε ὑπ ἠ ως αλ Όλο ταν: [ ται διὰ τὰς Νοινότητάς τῶν χα ἐγδιαφέρήνται, Μις τὸ ΦΑΞ σον ησίαν. τον Σχολεῖον τὸ παατοῦν. τὴν και ἔχουν ἕνα μίαν. διδα- τὸν πινοον σκάλιασαν τα ξαντόν της διὰ νὰ µάθη λίγα τὰ πωδιὰ τῆς πα- υτηυεῖται η Ἐνλκητ σία γιὶ ἡγαμεῖων ἀπὸ τὰ ὀλί- να ἐνοίνια πεοινῶν παταστηιά- των. χαὶ ἀπὸ τὴν ενναιοδωρίαν πιατῶν τῆς Ἱδμκλησίας καὶ τῆς ΓΠ[Γατοίδος. τέχνων. αλλη ιῶσσα ὑμι εἶται ἀπὺ τὰ παιδιά, ο) νάπως υνὠρίζουν αὶ τὴν Ελληνικὴν τὸ παιδιά. Όλοι εἴ- ναι περίπυυ 900, τὸ προσφέρει ελ ηνία εἰς ρε ίνίας. τον 1 τὴν ΤΤΝΤΑΛΝ εἶναι, πεοῖ: πο ους ΟὈμθύδυεω, Ἰλληνες. Δὲν ὑπάσγει Ὁχολεῖον. Ἱνοατον εἰ παωώύδεσιν τῆς πίστεως μέ- πα ες τὴν ουχήν των μὲ τὸν ἰς- ρὺν. ναόύν των. τὸν ὠθαιότεουν τῆς πεωυγῆς. Ομιλοῦν. γαλλικά. Ῥὸ, δεύτευιν πούθλημα εἶναι ἡ ξαοιάλισις τῆς Κωινύτητος γιὰ, ὄγεχα τούτου ἆ νάννη ἀλλανῆς τυῖ Ἱαταστατι- πυῦ. Ὦ υνότης ἔχει σηπαντι- κά τήνατα εἰς τὰ Ἀέντουν τῆς πύλεως, δγει, καὶ ἰδιόκχτητον γεχουτάεῖον, Εἰαπυάττει ἑτησί ασ 900 Αίας πευίπιῦν λπὸ τὴν. πι λαιὰν εξόλιδιν τῶν πι { ὑπόυ ει κίνδυνος ἡ ποσία πετὰ, ἐνδεχωόνην, ὃτάς τῆς Κωνύτητος ν᾿ ἀπολεσηῇ, διὰ τὴν Ὡωκκλησίαν καὶ τὸ Ἱνοάτος, ἠἳς τὸ ΜΛΡΟΚΟΝ οἳ Ἠλλη- εὐιουσίας τη: μάτι ν ποωι- σι γες Οµθύδοξ ἁπωνίυνται καὶ διατηοοῦν. τὴν πίστιν καὶ τὴν ν]ῶσααν των, ΤΙ τελευταία ὃ- πάργει κίνδύνας νά παθῇ να νὰ αἳ οι τα, πα τὰ παιδιά, ὃν δὲν ον ὄνα µχοῦν σγυλεῖον. Ἡ- αεωήσιων Ἡ ἀπαπουματινὸον καὶ δὲν στα Ὀι δαν ως, παπα τὴν ἠσίαν καὶ τὴν πατοίδια των, Είναι πατοιῶται ὕεομηὶ, χα τέννα τῆς ὐκλ]ησίας πιστά. Ως τὴ ΝΔ ΑΛΝΜΗΙΗΛΛΝΙ- Ν ΑΝ ζοῦν τοῦ αεί καὶ εἲς τὸ Ὀστεο δν αλλοι Γο1, η ιν ης τὴν παρονίαν τον Όση: νινην χουν ἀνάσκην ενισχύσεις ποσων τῶν πα των των δοκιναὔνται πο την π.ς αὐσαίαν των χα ἔνθουσιάζο ντα, Εναν πω νὰ θὐπιάσνν παλ: αεί Ίος τὴν Καζμαιόνυναν πιμτοῦν τον κών των κα οἷς τὸ δε, Φὲς ΠΜ τελέσον τὰ εκανα τοῦ ὠαδ των ἐντὸς την πυυσογῶν αΩνώνν ος τὴ λελνὲς ἔγανν εὖ- τήν τον υἷγον, Ὄρλοι. ἑωσάζοντας, καὶ ας τὰς συν δυυμας τιν δὴ ποντηοΟῦν τὰ πάντα, Υπόυουῦν γα δοοηταὶ 2Η ε ο οτε νο ον εαν κην ΚΥΠΡΙΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΛΡΠΗΣ ΕΞΑΡΧ07 ΤΟΥ ΠΛΙΡΗΡΧΙΙΟΥ ΛΛΕΕΝΛΟΗΛΙ ΠΣ ΟΛΥΣΣ0Ν ’πὺ τῆς Α. που Αλεξανδρείας ρου. ἀπεστάλη ὡς Πατοιαυχείου τοῦ. {Γατοιάρ- - . κ. Ἀοιστυ(ό- ἔξαρχος τοῦ Αλεξανδρείας. εἰς τὸ ἓν ᾿Οδυσσῷ τῆς Ρωσίας ΔΙε- τόγιον τοῦ λλεξανδοιναῦ θρόνου ο Γύνιος Αοιιανδρίτης Ἠλπί- διως Κασάπης. Ο π. Ἐλπδιος εἶναι. ἀπόφοιτυς τῆς. Οεολογικῆς Σχυλῆς τοῦ. Πανεπιστημίου Α- θηνῶν καὶ πυὸ τῆς εἰς Ῥωσίαν μεταθάσεώς τον ὑπηυέτησεν ὡς ἱεσατικὺς, ποοϊστάπενος ἐν τῷ ἶ, ναῶ τῶν Αν. Πάντων ἐν λονδί- γω, ΧΑΡΤΙΝΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ Ἡ τελευταίως. ἐξαγγελθεῖσα ἀπύλυσις τῶν ϱωσικῶν. πυραύλων ἔδωπεν ἄφοσμὴν στὸν σμμουνι- ΤΩΝ στικὸν τύπον νὰ νοάφη διθυσαµ θικῶς Ότι, 2)είει πλέον ἡ θα αιλεία. τοῦ. Ου. Οἵτως ἡ Φι)- λανδιχὴ ποιμουνιστικὴ ἐφημεοὶς Καηςαη Ὀι[ςεί ἔγραφεν: «Ἡ σύγχρυνος ἐπιοτήμη ἀφυῦ κατέκτησε τὺ πλανητικὸν διάστη- μα, ἀποδεικνύεν ὅτι Φεῖον πούπτεται στὺν ἄνδρωπον τὸν ἵ- διον, στὸν ἐγκέφαάλον καὶ τὰς χεῖράς του..» ἵϱ. Φιλλανδικὺς ὑγιῆς τύπος μὲ ἐπὶ χεφαλῆς τὴν ΕΟΙΡΒΠΙ- πο ΒΡρ]ααεῖ ἀπήντησεν ώς ἕ- Ἑῆς εἲς τὰ ἀνωτέρω: «Ἡ τεχνολογ-α. οὔτε θεία εἷ- γαι, οὔτε διαθολική.. ᾿Απλούστα- τα εἶναι ἕνα µέοος τῶν ἀνθρῳ- ἐγευγειῶν. ποὺς ὑπότοξιν ΔΑ ἐπιτυχίαν της γίνον- ταν ὀπιχίνδυνοι ὕταν γοησιοποι- οὕνται. στὴν αὐτολατρείαν. τοῦ ἀνθοώπου. καὶ ἔρχονται ες σύγ- προνσιν ποὺς τὴν ἐντολήν: «Οὐ ποιήσεις ἑτέρους δεοὺς πλὴν ἐμοῦ». μὰν ὁ ἄνθρωπος πῳυθιθάζῃ ἑαυτὸν εἲς Οεόν, τότι πρέπει τὰ ἔθνη νὰ τοέµοῦν. μαρξιστικὴ καυχησιολογία. ὑμοιά ζει τὸ τὸ στόμα τοῦ ἀναιδοῦς ἐ γείνου τῆς ᾿Αποζαλύψεως ποὺ. τὶ ἄγοίγει µόνον. διὰ νὰ θλασφημῃ ταδε ΕΝΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΑΘΕΊΣΤΙ- ΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΕἰΣ ΟΥΓΓΛΑΡΙΑΝ Ἡ ἐντίπωσις Ν το πίνων τῆς γῆς. ἀθεϊστικῶν. ἓν- τύπων αὐξάνει πατααπκηστικῶς ἐν Οὐψασία. Ἑὺ ἓν Ευνδαπέστῃ δελτίον “Νερδζανα” δημοσιεῦ- ει ὅτι ἐτυπώθησαν ἐντὸς ϐ µη: νῶν αλέυν τῶν 100,00 θιθλια ρίων, τὰ, ὁπυῖα σᾳυδυῶς ἄατηγο υοῦν στὴν Ἱλγκησίαν ὡς ἄντιι δυαστικήἠντ. .. ἔνισγήσευς τος Κοάτους διὰ τὸ Ἀχυλείον καὶ τὸν Διδάσχαλον. διώτι αυέπει γὰ Σοατηῦῇῃ η γλὠσ: σα. Μας τὴν Ἑνιδα, Καζαιπλάννχαν καὶ Ῥαμπάτ, ὗ- πάαγαυν σα Οσδήδοξοι, Οἱ τῆς ύνιδος καὶ Αἰπισέυτας ἄνα- ηνωσρίζαῦν τὸν λΕητοι πολίτην Α- γαστάσιων, [ιτ τὸ Ααὐύκον εἶναι πιαιομένυι, λλλοι ἀναγνωυίζουν τὸν ΑΠητουπολίτην Αναστάσιαν 1 ὠσων. τα οξωτευιχοῦ, Α[πιζέοταν. τῶν ενα λλον. ταν Εατοιάσχην λε: .... “ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Μνημειῶδες. ΕΙΝΑΙ πραγματικὰ µνημ:ιῶδες τὸ διάγγ--α τὸ ὁποῖον ἀπηύθννεν ἀπὸ ραδιοφώνευ ὃ Μακαριώτατος πρὸς «ὖν Κυπριακὸν λαὸν παὶ τὀ ὁποῖον δημοσιεύοµεν ἀντὶ κυρίου ἄρθρου. Μέσα εἰς τὴν ἔξαφιν τῶν πα]ῶν καὶ τὰς ὑστερικὰς ὕδρεις τῶν διαστια- στῶν τοῦ λα2ῦ ἡ νήφαλιότης μὲ τὴν ὁποίαν ὠμίλήσεν ὁ Μακαφιώ- ἔατος ἀποδεικγύει πόσον ὑψηλὰ οὗτος ἵστατα: κοπ:ῶν χάριν τοῦ Γυπριακοῦ λα2ῦ µόνον. Καὶ δι αὐτὸν ἀπριδῶς τὸν λόγον εἶχε καὶ τεραστίαν ἀπίχησιν μεταῖὺ τοῦ λαοῦ µας. “Ἡ ὀμόνοια καὶ ἡ ἀγάπη τὴν ὁποία» ἐξήτησεν ὃ Μακαθιώτατος εἶναι ἐνδόμνχος ἐπιθυμία τοῦ λα»ῦ κας. Ἰζαὶ αὐτὸ ὀσημέραι καταφαίνεται ζωὴ- ρότερον. Καὶ αὐτοὶ οἳ ὀλίγοι οἳ ὁποῖοι ἐξηπατήθησαν ὑπὸ τῶν διασπαστῶν, ἀντιληφθέντες τὴν πλεκτάνην τῶν ὀλίγων «σκλά- ξων», οἳ ὅποῖοι δουλεύουν εἷς τὰ προσωπικὰ πάθη των, τοὺς ἐρματέλείψαν, πατανοήσαντες τὸ ὀρθὸν καὶ ὑπείκοντες εἲς τὸ γενικώτερον συμφέρον. Ἡρκεσε πρὸς τοῦτο µόντ] ἡ σύγκριοις τοῦ ὑπερόχου καὶ πράγματι μνημειώδους διαγγέλματος τοῦ Γα- καλιωτάτου πρὸς τὰς αἰσχρὰς Όδρεις καὶ τὰ Ἠεάσματα τῶν νυκτοδίων ἐμπαθῶν διὰ νὰ ἀπογείμῃ ὃ λαὸς τὸ δίκαιον καὶ νά ἐκφέρη τὴν ἐτυμηγορίαν του. Διότι ὃ Λαὸς εἶναι σοφὸς ἐνεργῶν ὣς σύνολον' καὶ εἶναι ἀγνός, µόνον τὸ ἐθνωιὸν συμφέρον ἔχων δι ὄψιν. Ὁ ΙΜακαριώτατος διὰ τοῦ διαγγέλματός του ὠμίλ.'- σεν εἰς τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ του καὶ ἐπροτίμησε νὰ ἀντιπαβέλ- ]. τὰς συκοφαντίας καὶ τὰς ὕθρεις τῆς μικρᾶς κλίκα- τῶν σκλάζων», Εμάλεσε τὸν λαὸν νὰ ὁμονοήσῃ καὶ νὰ ἐργασθῇ δια -ᾱ κοινὸν συμφέρον. ᾿Εξήτησε τὴν συνεργασίαν ὅὕλων διὰ οιἠν ὑπύλεσεν, διὰ τὴν ἀνοικοδόμῆσιν τῆς Κυπρ'ακῆς Πολι- τείστ, ἕζαὶ ὁ λαΐς µας σώφρων καὶ νήφάλιος ἀπεδέχθη τὰς εἰ- τογήσεις τοῦ Ἱακαριωτάτο», διότι αὗται εἶναι ὅ µόναι ὀρθαί, Ἡ ὀμόνοα καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι: ἐκεῖνα: ποὺ οἰκοδομοῦν ἐνῷ ἡ Ἰιγόνο:α καὶ τὸ µῖσος ποὺ θέλουν νὰ σκορπίσουν οἳ διασπασταὶ µόνον καταστροφὴν καὶ ὄλεθρον φέρουν. Καὶ ἡ δωεή µας ἴστο- οἱα ᾗ πρόσφατος καὶ ἤ παλαιά, καὶ ἡ παγκόσμιος Ἱστορία εἶναι μάρτυρες τρανοὶ τῆς ἀληθείας αὐτῆς. Καὶ ὁ λαός µας ὁ ὁπρῖος γνωρίξει τοῦτο καὶ διδάσκεται ἀπὸ τὴν πεῖραν ἀντελήφόη ὀρθῶς καὶ ἐξετίμησε δεόντως τὸ μνημειῶδες διάγγελμα τοῦ ΠΜακαριω- ο τάτου. /. Κοάσµατα. ΒΕΒΑΙΩΣ τὸ διάγγελμα τοῦ Ιακαριωτάτου δὲν ἔξετι- µήθη ἀπὸ τοὺς σκ]αξωμένους εἰς τὰ πᾶθη των ὃ:ασπαστάς. Δὲν ἀνταπεκρίνετο πρὸς τὰς ἐπιθυμίας των. Δὲν ὕθδριξε κανένα καὶ κανένα δὲν ἠπείλη. Αὐτὸ δὲν τὸ ἐπερίμεναν. Διὰ τοῦτο ἀντὶ νἀ συνετισθοῦν ἀπὸ τὴν νηφαλιότητα τοῦ δια}γέλµατος καὶ νὰ ἐητι- µ]σουν τὸν πόνον καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ πατρὸς ποὺ Ελέπει τὸ µι- κρόθιον τῆς διχονοίας νὰ ἐνσπείρεται μεταξὺ τῶν τέκνων του, ἐχολώβησαν. ᾿Γξαπέλυσαν µύδρους καὶ ὕέρεις χυδαίας, ἐκεῖνοι οἳ ὁποῖοι μὲ τὴν στάσιν των κατέστησαν ἀπόθλητοι καὶ λαομί- σητοι, Οἱ µύδροι των ὅμως κτυποῦν εἰς τὸ κενὸν καὶ οἳ κοα” οί των ἠχοῦν» εἰς ὥὦτα μὴ ἀπουόντων. ὍὉ λαὸς γνωρίδει πρῖα τὰ πίνητεα καὶ τὰ ἐλατήριά των καὶ διὰ τοῦτο τοὺς κα: τεπόνεισε µέσα εἰς τὴν περιφρόνησίν του. Παρὰ δὲ τὰς ἄπε γνωσμένας προσπαθείας των ὄχι µόνον ἔδαφος δὲν κατακτοῦν ἀλλὰ καὶ τὸ ὀλίγον κάτωθεν τῶν ποδῶν των εὑρισκόμενον σείε- α. ἐπικινδύνως δι αὐτούς. Αὐτὰ πάσχουν δικαίως ἐκεῖνοι οἳ ὁποῖοι τὸ συμφέρον τῆς πατρίδος καὶ τῆς κοινωνίας ὑποδονλώ- γουν εἰς τὸ ἰδιμόν των συμφέρον. Ἱὰ Λιβελλογραφήματά των τὰ ὁποῖα λαθραίως κπυκλοφοροῦν δὲν εἶναι ἀἁπόρροια τοῦ ἐθνιιοῦ συµορέρρντος, ἀλλὰ κοάσµατα πάθους καὶ κακίας. / 3 Ν ΔΝ 3 / Παρήγορον ἀλλὰ καὶ ἀνησυχητικόν. ΧΙΛΙΑΔΕΣ πολλαὶ μαθητῶν κατέκλυσαν τὰ σχολεῖα ΙΜέ- σης ᾿Εκπα:δεύσεως τὰ ὁποῖα ἤδη ἔχουν ἀρχίσει τὴν Λειτουργίαν των. Ἡ συρροὴ τῶν μαθητῶν ὑπερέδη κάθε προηγούμενον. Αὐ- τὸ ἀσφαλῶς εἶται εὐχάριστον καὶ ἀποδεικνύει τὴν ἔφεσιν τοῦ λα2ῦ µας διὰ τὴν µόρφωσιν, Ο Ελληνικὸς πληθυσμὸς τῆς νή- σου µας «φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρεγόμενος» προσπαθεῖ νὰ ἀνυψώσῃ τὸ μορφωτικόν του ἐπίπεδον νὰ διεισδύσῃ εἰς τὰ μυστήρια τῆς γνώσεως καὶ νὰ παρακολουθήσῃ τὸν σύγχρονον µπολιτισμµόν. ᾽Αλλ. ἡ µόρφωσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρῆται ὡς προσὸν κοσιητικὸν ἁπλῶς τοῦ ἀνθρώπου. Σήµμερον ἰδιαιτέρως ποὺ ἡ ζωὴ κατέστη τόσον δυσχερής, ἤ µόρφωσις εἶναι ἰδιαιτέρως χρή- σιµος ὣς θιοποοιστική. Καὶ ἐδῶ ἀκριθῶς ὑπάρχει τὸ ἀνησυχη- τικὸν στοιχεῖον εἰς τὴν ἁλματώδη αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν µα- θητῶν τῆς Ιέσης ᾿Εκπαιδεύσεως. ἄὲς Λειτουργοῦν σήμερον τὰ σχολεῖα ΙΜ. Παιδείας δὲν δύνανται νὰ κπαταρτίσουν τοὺς νέους ἐπαγγελματικῶς καὶ συνεπῶς νὰ τοὺς δώσουν τὰ ἐφόδια διὰ νὰ ἀγωνισθοῦν καὶ νὰ κερδίσουν τὸν ἐπιούσιον. Ἑϊς τοῦτο θεθαίως εἶναι δυνατὸν πολλοὶ νὰ ἀντείπουν, ὅτι ἡ θασικὴ µόρφωσις τοῦ ἀνθρώπου πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀνθρωπιστική. Εὶΐς τοῦτο ὄχι µόνον δὲν ἀντιτιθέμεθα, ἀλλὰ καὶ ὑπερθεματίζομεν. Ὁ ἤδη ὅμως ἓν χοήοει ἑἐξαετὴς κύκλος µαθηµάτων ἐνῷ εἶναι πιθανὸν ὅτι δίδει ἀνθρωπιστικὴν μόρφωσιν καὶ προπαρασκευάζει ἄλλους πρὸς φοί- τησιν εἰς Πανεπιστήμια καὶ ᾿Ανωτάτας Σχολάς, δὲν ἐξυπηρετεῖ τὴν μεγίστην πλειονότητα τῶν μαθητῶν, οἵ ὁποῖοι εἴτε δὲν ἔ- γουν τὰ µέσα (τοῦτο ἀσφαλῶς, δὲν περιποιεῖ τιμὴν εἰς τὴν κοι- γωνία» µας), εἴτε δὲν θέλουν ἢ δὲν ἔχουν τὰς ἱπανότητας νὰ συνεχίσουν ἀνωτέρας σπουδάς. Ἰὸ ἀποτέλεσμα εἶναι χιλιάδες ἀποφοίτων νὰ ἀναξητοῦν ἐργασίαν χωρὶς νὰ κατορθώνουν καὶ νὰ εὑρίσκουν ἐργασίαν ἡ ὅποία νὰ τοὺς προσφἑρῃ τὰ µέσα πρὸς ἀξιοπρεπῆ συντἠρησιν. Καὶ ἔτσι δηµιουρεἴται ἕγα προλεταριά- τον τῆς µεσαίας µορφωµένης τάξεως τῆς ὅποίας ἀσφαλῶς τὰ χἰο]ήματα µόνον διαξρωτικὰ διὰ τὴν κοινωνίαν δύνανται νἁ εἷ- ναι, Διὰ τοῦτο χρειάξετα: μµεταρρύθμιοις ριζική. ᾿Ἡ παιδεία νὰ λιαχωρισθῇ κατὰ τοιοῦτον τρόπον ὥστε νὰ ἐξυπηρετεῖ ὅλους ἐ- κείνους, οἳ ὁποῖοι ἔχουν τὰς ἀναγκαίας ἱκανότητας διὰ νὰ µορ- φωθοῦν. οὕτως ὥστε οὗτοι νὰ ἀποθαίνουν στηρίγματα καὶ ὄχι Σ/αξρωτιὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας. Οἴαδήποτε ὅμως καὶ ἂν θὰ εἶναι ἡ μεταρρύθμισοις αὐτὴ τῆς παιδείας πρέπει νὰ στηρίζεται ἐπὶ ὑγιῶν βάσεων. Καὶ ὑγιεῖς θάσεις δὲν νοοῦνται ἄλλαι ἀπὸ 5 . σσε τὰς ἠλικὰς μαὶ θρησκευτικάς. Ἀυσάρεστα καὶ ἀνησυχητικά πια ΤΕΛΠΥΤΑΙΑ ἐπεισόδια, αἱ ληστεῖαι καὶ οἳ Φόνοι εἶναι λίαν ἀνησυχητικά. Τὴν ἐξ αὐτῶν δὲ προερχοµένην ἀνησυ- χίαν ἐπαυξάνει τὸ γεγονὸς ὅτι ταῦτα προέρχονται ἐκ µέρους μελῶν τῆς Τουρκικῆς Κοινότητος. Χωρὶς θεθαίως νὰ θέλωµεν νὰ ἐπιρρίρωμεν τὴν εὐθύνην εἰς τὴν Τουρκικὴν μειονότητα δὲν δυνάµεθα νὰ κιὴ παρατηρήσωµεν ὅτι αὕτη ἔχει ἠποχρέωσιν νὰ παραδώσῃ τοὺς αἱμοσταγεῖς κακούργους εἰς τὰς χεῖρας τῆς δι- καιοσύνης. Καὶ δὲν παραθεωροῦμεν μὲν τὰς δηλώσεις τοῦ ὃρος Κουτσούκ, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ζητοῦμεν εἶναι ἐμπράμτως νὰ ἀποδειχῦῇ ἡ καλὴ θέλησις τῆς Τουρκικῆς µειονότητος διὰ εἴρη- νικὴν συµξίωσιν καὶ συνεργασίαν. Διὰ τοῦτο καὶ εἶναι λίαν ἐ- πίµατρον τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἐπανειλημμένως ἢΓέρθη ἀπὸ τῆς παραδόσεως τῶν ὅπλων ὑπὸ τῆς ΕΟΚΑ. ὃ ἀφοπλισμὸς δηλ, τῶν Τούρκων κακούογων τῆς Τ'.Μ.Τ. καὶ τῆς Ῥολκαάν. Νομίζομεν ὅτι εἶναι ὑποχρέωσις τῶν ἐχεφρονούντων Τούρκων νὰ ἀναλάθδουν τὴν. πρωτοθουλίαν καὶ νὰ μὴ ἀναμέγουν ἀπὸ τὴν ᾿Αγγλι- κὴν Κυθέρνησιν νὰ ζητήση τοῦτο. Διότι ἡ ᾽Αγγλικὴ Κυ- βέρνησις. μὴ λαθοῦσα µέχρι τοῦδε οἱονδήποτε μέτρον ἀσφαλῶς κάποιον ἀἁπώτερον σκότιον σκοπὸν ἔχει. Τὸ συμφέρον ὅπως τόσον τῶν Ἑλλήνων ὅσον καὶ τῶν Τούρκων ἐπιθάλλει συνεργασίαν καὶ εἰρηνικὴν συμµξίωσιν. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἀντι- ληφθοῦν καλῶς οἳ Τοῦρκοι. Ας μὴ λησμονοῦν ὅτι τοιαῦται ἑ- γέργεϊα! θὰ ἔχουν µοιραίαν τὴν ἀντίδρασιν. Καὶ νὰ μὴ λήσμο- νοῦν ἀκόμη ὅτι οἳ Αγγλοι ἐντὸς ὀλίγου φεύγουν καὶ θὰ παρα- δώσουν τὴν διοίκησιν καὶ τὴν ἀστυνομίαν εἰς τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Κυπρ:ακοῦ Λλαοῦ. Πρέπει διὰ τοῦτο νὰ ἐπικρατήσῃ σωφρο- σὐνὴ διὰ νὰ ἐκλείψουν τὰ τελευταῖα ἐγκλήματα καὶ γὰ ἀποτραπῇ ἤ καταστροφὴ εἰς τὸ μέλλον. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΝΕΛΕΤΝΣΕ ΜΙΦΔΡΛ ΤΗΤΗΝΛΤΙ Τὴν πα. Ἱέμπτην, 9 Ἀεπτεμ- ὁρίου, συνῆλὃεν ἐκτάχτως ἓν τῷ Νεγάλῳ. Ἀννοδικῷ τῆς . Αρ: χιεπισκοπῆς ἡ Ἱ. Σύνοδος. Τῆς Ἡ, Συνόδου ἀπονσίαζεν ὃ Σεῦθ. ΑΓητροπολίτης Ἀνοηνείας κ. Νὺ- πωιανός, λόγω ἀσθενείας, ὡς ὃτε: μήνυσε, «ϱ. Μακαυιώτατυς Αοχιεπίσκο- πυς χα. λἰαλάσιας προσεφώνησε τὰ μέλη τῆς Ἱ. Συνόδου ὡς ἀλυλοῦ ως: ἸΑγαποτοὶ Ἅγιοι Αδελφοί Ἀνγεχαλέσαµεν τὴν Ἱερὰν ών- οδον διὰ τητήµατα τῆς ΄Ἱερατικῆς Σχολῆς καὶ ἄλλα τινά. Ναίΐρομεν, ὅτι εὐρισχόπεθα ἐπὶ τῷ αὐτῷ διὰ συνυδικἠν συνεογα- σίαν. ΙΙ παρουσία τοῦ. Αγίου ΗΙάφον διὰ πυώτην 4 υυὰν ὡς μέ- Ἰους Νυνοδικοῦ. εἴμεθα ῥέδαιοι, ὔτι εἶναι ὑπόθεσις χαυᾶς ὃι Όλους ἡμᾶς, ο. ἀγαπητὺς ἀδελφὺς παμεκά- Ἰητο καὶ προηγουμένως ἓν τῇ Τε: ϱῷ Συνόδῳ, ἀλλ οὐχ ὡς μέλος Νυνοδικόν. αῦν ὅπως εὐρίσχεται ἓν τῷ µέσῳ ἡμῶν μὲ πλήρη δικαι- ώματα Συνοδικοῦ. μέλους, Κα ἀναμφιθόλως ἡ μαχοὰ αὐτοῦ πεῖ- ρα θὰ εἶναι πολύτιμος συμθολ]] εἲς τὸν χειοισμὸν τῶν ὑποθέσεων ἡμῶν καὶ τὰς πεοὶ αὐτῶν ἄπυφά- σεις. ο Οερμῶς συγχαίροντες, ἐπὶ τὴ εὐκαιρία, τὸν ἀγαπητὸν ἄδελα ὁν, διὰ τὴν ἐπαξίαν ἐκκογὴν αὐτοῦ, ἥτις εἶναι δικαία ἀμοιθὴ τῆς μέ: χοι τοῦδε γοηστῆς καὶ ἐνζήλου διακονίας αὐτοῦ ἐν τῇ ᾿Ἐκλλησᾳ ἡμῶν, ἐκφοάξομεν τὴν θεθωιότη- τα ὅτι ἡ μετὰ τῶν ἄλλων μελῶν τῆς Ἡ. Συνόδου συνεργασία αὖ- τοῦ. θὰ. εἴναι γόνιµυς καὶ χαρπο- φόρος, ἐπ᾽ ἀγαθῷ τῆς Ἱυποιακῆς Ἠγκλησίας. Εὶς τὴν πῳοσφώνῆσιν τοῦ. δίά- ε παριωτάτου ἀπήντησεν ὁ πρῶτος . ͵ τῇ τάξει 3εθ. Μητοοπολίτης Ηά: (ου κ. Γεννάδιος εἰπὼν τὰ ἑξῆς: Εὐχαριστῶ τόσυν τὸν Νακαριώ: τατον, ὕσον καὶ τοὺς ἁπίους ᾱ- δελφοὺς διὰ τὰ ποὺς µε αἰσθήμα- τά των καὶ διὰ τὴν χαράν, ἣν αἲ- σδάνωνται διὰ τὴν παθονοίαν µου Ἠιναι καὶ ἰδιχή µου χαρά, διύ- τι μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ συν- εργασθῶ. μετὰ τῆς ᾿Υμετέρας - γάπης ὡς ὑπεύθνυνον πλέον μέλυς τῆς ἳ. Νυνόδου, καὶ διαθεθαιω ὅτι δά αυνευγασῶ μεθ ὑμῶν πρὸς ἐπίλυσιν Όλων τῶν ἄναφς: ουμένων ζητημάτων, ἐπὶ τῇ θάσει τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ παραδό: τῆς ᾿Ωοθοδύξου. Ανατολι: ἡμῶν Εκκλησίας, Δετὰ τὴν τῶν ἑωνασιῶν τῆς Τ. Σονό- (δύδη τὸ ἀκύλυνθον ἀναποι σεων γωβένς Ἡ Ἱευὰ Σύνοδος γαὶ ὑπὺ τὴν πορυεδοίν τοῦ. δα: χαυιωτάτου ᾿Αοχιεπιακύπυν το ον Ἀ[ακασίου, συνελθοῦσα οήπεσον Πόματην, 9 Σεπτεαθρίον. 1903, πυναγ).ἠσοι εἰργάσθδη ὡς ἀπολούδα . Ενέκοινε τοὺς ὑπὸ φορείας. τῆς ᾿Περατικῆς γενομένους, διορισαοὺς. διδακτικοῦ προσωπιγυῖ τῆς Ὀχολῆς ὑιὰ τὸ ἐναρχόμενον οχαλικὸν ἔτος {όυτ τους, “η τῆς Ἡ / ο η ος ἘἨνέχρινε τὴν ποόση ν τωιάκωντα. (30) γέων μα ητῶν διὰ τὴν ποώτην τάξιν τῆς Σγολῆς χωτὰ τὸ νέων σγολικὸν ἔτος. α, λιώοισεν ὡς µέλος τής φορείας τῆς Σχολῆς ε ὄντικα: τάστάσιν τοῦ. ὑποθαλόντος παραϊ- τησιν. Χ. οι ΠΓαπαχουποστόμου τὸν χαθηγητὴν κ. δι ΝιτουμηΗ- δην. κ. ᾽Απεφάσισεν, ὕπως ἄντιπου: σωπεύσῃ τὴν Ἰδκλησίαν .- πουν εἲς τοὺς κατὰ μῆνα Νοόμ- θριον φενησομέγους ἑουτασμαὺς ἐν Οεσσαλονίκῃ, ἐπὶ τῇ 600. ἐπετη: οίδι ἀπὸ τῆς πυὺς Κύριον ἐκδη- μίας τοῦ ἐν ΄Ἁγίοις ΠΓατοὺς ἠων Γρηγοοίου τοῦ Εάλαμᾶ, Λλοχνεπι- σγόπονυ Θεασαλονίκης, ὃ Σεθι ΜΗ: τροπολίτης Νιτίου Ἡ. Αν διος. 5. Ἐψήφισε ποσὸν ἹιλοΥ Αν οῶν (1000). ποὺς ἐνίσχοσιν τοῦ ἱεσσ γλήρου. τῆς Μητροπολιτκῆς περιχερείας Πάφου. 6. Ιουέδη Λιακόνου τῆς ου Νεοφύτου λαμπίδου. εἰς χαθαίρεσιν τοῦ ς εσιν. τοῖ Ἱερᾶς Μονῆς ᾿αγί Λαυρεντίου. Χαφα- ---- Ἠγ τοῦ Τοαφείου τῆς Ἱερᾶς ζ ο ες ο ὡς ἐπισήμου μέλους τῆς, Ἱερῶς ηνόδον, Ἀννόδου τῆς πριακῆς Πκκκη: σίας, ο. ᾱ, 1950, [ῃΣ ΒΛΕΠΘΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΛΝ ΤΗΣ ΕΛΛΛΙΌΣ 0ἱ -ΕΝΟΙ ϱ. τ. πρύταγις τῆς Θευλογι- χῆς Σχολῆς Σικάγου Ὃτ. Α. ο. Μαςιε{ετί, ἐπισκεφθεὶς ἐσχά- τως καὶ τὴν Ἑλλάδα, πεθιγρά- φει τὰς ἐντυπώσεις του εἷς ἕνα ἀμεοικάνικὸν πεφιοδικόν.. λΤετα- Εὺ ἄλλων ἰδοῦ τὶ λέγει: «Ἐν τῶν τυθς Ἱερέων, τόκις ὅσα ἔχουν µόρφώωσιν πανεπιστή- μιακὴν Ἠ τοῦλάχιστον. ἐκλλησια- στικῶν σχολῶν. Δεδομένου ὅτι τὸ χέντουν τῆς διακονίας των εἷ- γαι ἡ Λειτουργία, περιορίζονται σχεδὸν στὸ νὰ µανθάνουν τὴν τυ- πικὴν ἐκτέλεσίν της, ἀλόμη καὶ οἳ πλέον ἀμόοφωτοι. «Ὁ Κλῆρος δὲν ἔχει νά ἐπιδεί- Ἐῃ κοινωνικὴν δρᾶσιν ἀξιόλογον χαὶ ἱδρούματα ὅπως ἓν τῇ Ἀύσει ἀνάλογα μὲ τὰς ἀξιώσεις τῶν χαιρῶν. Ἡ Ὀρησκευτικὴ µόοφω- σις γινεται εἲς τὰ Κοατικὰ σχο- λεῖα. Τὸ Κήρυγμα, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, γίνεται ἀπὸ Ἰαϊκούς, διότι οὗτοι εἶναι περισσότερον χατηοτισµένοι ἢ οἱ λαϊκοί. Τοῦτο δέτει τὸν Κλῆρον εἲς µειονεχτι- γῆν δέσιν. Διὰ τοῦτο ὀλίγιστοι ἓκ τῶν ὀλίγων στέργουν νὰ χει: ροτονηθοῦν. 1... ἓκ τῶν 800 φοιτούντων εἲς τὰς Θεολογικᾶς Σχυλὰς ᾿Αθηνῶν γαὶ Θεσσαλονί- κης, µόνον ὃ-- 10265 ἔχουν «)ῆσιν διὰ τὴν ἱερωσύνην. Οἱ λοιποὶ προτιμοῦν τὸ διδακτικὸν ἔργον εἲς τὰ Ευµμνάσια. ΠΠ χοτάστασις αὐτὴ ἀπαιτιῖ µίαν μεταρρτΏμισιν θαθεῖαν. “ο. ἀριθμὺς τῶν ἐπισχόπων εἷ- γαι ὑπερθολικύς. Ἐνῷ ἡ Ιολι- τεία ἀριῤμεῖ 40. ἐπαρχίας, ὑπάρ- χουν 06. Ἀ[ητροπολιτικαὶ ἔδραι. Ἡ ποσότης πρέπει νὰ ὑποχωνρή- σῃ εἰς τὴν ποιότητα. Ἐν Ἑλλάδν φυσᾶᾷ ἄνεμος ἀν- τικληοικός. Αντικληοικότης Όμως οὐχὶ τοῦ εἴδους ἐχείνου τῆς Ταλ- λίας, μἳ τὴν ὀξεῖαν διάστασιν ποὺ καταλήγει εἲς τὸν λα-χισμόν. ο Ελληνικὸς λαὺς χατ ἀοχὴν δὲν. διάκειται ἐχθρικῶς πυὸς τὺν ἨἈλῆοόν του. Δὲν ταυτίζει Ἱκλῆ- ϱ0Υ καὶ ἘΕκκλησίαν. ἉἈαίρεται δαθέως ὕταν μετέχει ἐνεογῶς εις τὴν ζωὴν τῆς κκλησίως. Ἀὲν πολεμᾶ τὴν Ἀριστιαγικὴν πίστιν. Οἳ Ἕλληνες ἔχουν συναίσθη- σιν τῶν κλασσικῶν ἀρχῶν τῆς ἐλενυθερίας. Ὁ Ευίας ἆσοποας κἄποτε ἔγραφε, «διὰ τὸ Ἰθέος τῆς Εκκλησίας πρὸς τοὺς αἱρετι- κούς». αλλ. ἡ Βλλὰς δὲν ἔδο- κίµασε μεταρούθμισιν ἢ τὴν ἀντι ---μεταρούθμισιν, ὅπως ὁ Λιαμαρ. τυρόμεγος παὶ ὁ Ρωμαοκαβολι- κὺς κόσμος. Πάντως ἡ ᾿Εκκληήσία ἐδῷ πα ρὰ τὴν ζωτικότητά της ἔχει ἆ- νάγχην κάποιας ἐσωτεριχῆς ττε- ταρουθµίσεως». Η ΙΕΡΛΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΛΑΤ ΝΟΝ ΕΝ ΤΗ ΡΗΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ “ο Πάπας Ἰωάννης Ν΄ προ έθη εἰς τὴν σὐστασιν διεΏνοῖς συμδουλίου. Καϊκῶν, σκυπὺς τοῦ ὑποίου. θὰ εἶναι νὰ μεοιμνᾷ διὰ τὸν συντυνισμὸν τῆς ἱεραπυστη- λῆς τῶν λαϊνῶν εἲς ὑλόκληρον τὸν. πόσμον. Οἱ ἐν γένει καλῶς π]ηροςορη- µένοι κύκλοι ὑπογραμμίξουν ἐπὶ τῇ ἐν λόγῳ εὐκαιρία, ὅτι ἡ ἵερα- ποστολὴ τῶν λαϊνῶν ὑὰ εἶναι μεταξὺ τῶν Ὀεμάτων τὰ ὁποῖα θὰ. συζητηθοῦν γχατὰ τὴν πθοσε- χῆ οἰκουμενικὴν σύνυδον. Τὸ ἀνωτέρω συμθούλιον, ἐχ γεται σαςῶς ἡ καθολικύτης τῆς Εκκλησίας, θὰ λειτουογῇ ὡς δι- οιχητικὺν. ὄργανον τῆς διαρκοῦς ἐπιτουπῆς τῶν διεθνών συνεδρίων διὰ. τὴν ἱεραποστολὴν τῶν λαῖ- χῶν, ἡἩ ὑπυία στερεῖται προέδρου ἀπὺ τοῦ. Ἀοεμθοίου. τοῦ. 1908. μετὰ. τὸν. διοθισμὸν τοῦ κ. Βιττυ- ρίνο. Βερονέζε ὡς γενικοῦ γραιι- µατέως τῆς ὉΝ ΕΣ Φ.Ο. Ἑὸὁ διεθνὲς συνέδοιον τῶν λα- διὰ. τὸν Ὀκῶν συντυγισμόν. τῆς ἰ- εραποστυλῆς δὰ θοηβῆται ὑπὸ μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπῆς, τῆς ὁπυίας τὴν προεδρίαν θὰ ἆᾱ- γαλάθῃ ὁ γαρδινάλιος ΙΤΓιτσάο- τῆς συνΏέσεως τοῇ ὁποίου ἐμφαί- Υτο 0/ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΣΟΦΙΑΣ --Ἐντὺς το παρελθόντος Ἰ- ουγίου ἀπεφοίτησαν τῆς μὲν ἵερα- τικῆς Σχολῆς Σόφιας ὃτ σπαυδα- σταί, τῆς δὲ Θεολογικῆς ᾿Ακαάδη- µίας Ῥόφιας 90 φοιτηταί. Βὶς τὸ α΄ ἔτος τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς θὰ ἐγγραφοῦν ἐφέτος 50 µαθη- ταί, οἱ ὑποῖοι ὑπέστησαν εἰσιτηοί- οὓς ἐξετάσεις τὴν 1 Ἰουμίου, ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΕΝ ΣΟΦΙΑ πο Ἠμντὸς ὀλίγου ἀποπεφατοῦται ἡ δαπάναις τοῦ θουλγαρικοῦ χρά- τοὺς ἐπισχευὴ τοῦ ἐν Ῥόφια χα- Ψεδρικοῦ. ναοῦ τοῦ «Ἁγίου Ἰλλε- ξάνδρου. Νέθσχη», ὃ ὁποῖος ἡὑπέ- στη σοθαρὰς ξηµίας κατὰ τοὺς θομθαρδισμοὺς τὸ 1944. Ὑπεύθνυγος: Χρ. ᾿Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΡΕΝΝΗΣΙΣ) Ἱσααχίου Ἰομνηνοῦ 9 Λευγωσία, «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 1Η) ΤΕ Γ: ΜΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΛΙ ΤΗΝ Π, ΜΙΙΘΗΚΗΝ ν. -.ἒτ ᾽Απὸ δΕ Δὐγούστου ῦ πτεµθρίου. συνηλδεν ες τὸ Οξ- φουντ ἐν Πυεττανίᾳ τὸ Τ) διε- Ὀνὲς συνέδριον σπουδών τῆς 1] α- λαιᾶς Αιαδήκης. ῖς τοῦτο µετέ- σχον καθηγηταὶ Ι[ανεπιστημίων διαφόρων χωρῶν παὶ συνεζήτησαν θέµατα ἀφορῶντα τὴν Παλαιόν ΑΔιαθήχην. Ἠπὶ τῇ εὐκαιοίᾳ τοῦ Ὦ) αὐτοῦ συνεδρίου ὁ ἐν “Ολλανδίᾳ υνωστὸς ἐκδοτικὸς οἶκος Βτ] ἐξέδωσε κατάλογον θιθλίων πωλοιένων ὑπ αὐτοῦ καὶ ἀναφερομένων. εἷς τὰς διθλικὰς καὶ τὰς καθ ὅλαυ περὶ τὴν θρησγείάαν σπονδάς. ----ῃἹ ΤΗΡΑΓΛΟΣΣ0Σ ΕΟΝΕΘΑΡΑΝΙΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ϱ μ σ παραγωγικότατος Ῥωμαιο- καθολικὸς Οἴἶκος 66{Ε τῶν Ί[α- ρισίων ἑτοιμάζει μνηπιειώδη τε- τράγλωσσον θιθλικὴν Οοπσοί- ἁαωδία: ἑθραϊκήν, λατινικήν, ἑλληνικήν, γαλλικήν. διὰ πρώ- την φορὰν ὁ ορευνητής τῆς 'Α- γίας Γοαφῆς θὰ ἔχῃ ἑνώπιόν ν ) -- . του. τὰς ἑητουμένας λέξεις εἲς πλοῦτον γαὶ ποιχιλίαν. Διὰ νὰ ἐπαγέλδῃ δὲ εἰς κάθε οἰκογένειαν, ται ἡ ἐχτύπωσίς της εἲς μέγα σχῆμα. Ἡ θιθλικη καὶ λειτούργι- κὴ ἀναγέγνησις εἲς τὴν ΑΔυτικὴν Ἐκκλησ΄'αν ξητεῖ ὅπως τὰ µέλη μιᾶς Ἀριστιανικῆς οἰκογενείας ἀπὸ κοινοῦ μελετοῦν τὸν Λόγον τοῦ. Θεοῦ. Οὕτως ἐπανέρχεται ἕνα. εὐσεθὲς ἔδιμον, παραμεληθὲν ἐπὶ πολλὰ ἔτη. ἡ Είθλος Ἡ γφ. . ἑτοιμάζε- ΕΚΘΕΣΙΣ ΨΗΦΙΛΩΤΩΝ ΕΙΣ ΡΑΒΕΝΝΑΝ Εὶς τὴν Ῥαθένναν ἤνοιξε µε- γάλη ἔνθεσις ψηφιδωτῶν. 3γο- πὺς της εἶναι ν᾿ ἀναστήσῃ τὴν τέχνην αὐτὴν καὶ νὰ τὴν εἰἴσαγά- ΥΠ. ἐντὺὸς καὶ ἑκτὺς τοῦ ναοῦ. Αι αὐτὺ ἑκτὸς Δαυμασίων ἀἄνι- παραστάσεων τῶν δύο θᾳασιλικῶν ἁγ. ᾽Απολλιναρίου. καὶ τῶν Όα- πτιστηυίων, ἐκτίθενται Ιπωααρὰ τῆς α]]α Ρἱαοϊ]άΐία να τοῦ παλατίου. τοῦ. θευδωρίχυν. ο: Ὁ παθηγητὴς Μ. Βον]πὶ ἐξέφρασε τὴν λύπην τον ὅτι τὴν παλαιὰν θυζαντινὴν δηµιουογινά- τητα δὲν συνεχίζουν οἳ Οφβό- δοξοι, καὶ ὅτι ἡ τέχνη αὐτὴ καλ- λιευγεῖται σήμερον κυρίως εἰς τὴν Εενετίαν καὶ τὴν Βαθέννιν, ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΕΙΝΗΣ σμα ς 5 - . Επιτουπὴ ἀπὸ ιενάλυὺς Χυι- 9 5 ΄ . - τν στιανοὺς ἐργάτας, ὅπως ὁ ΑΏΏε Ῥ]εττε, ὁ ὉὈτ. Β8οηππείίσοτ, ν.μ , - κ.α. Ἠρχισαν σταυροφορίαν. ἔναν- τίον τῆς πείνης, 1Τρος. τοῖτο ἱδρύοντες τὴν Εοπάξβ{ΙΟΏ ΠΠΟΠ- αἰα]ε οοηίτε 18 ἴαΐπ 6ἳ ]α Π]ΙδεΙε, ἐδήλαυν: «Ἡ πεῖνα εἶναι ἔνδειξις τῆς ἀταξίας καὶ ἀδικίας. ΤῬὸ δοᾶμα τοῦτο εἶναι παλαιόν. ὕσον παλαι- ὃς εἶναι καὶ ὁ χόσµυς. Παλαιά- τερον ἀκόμη, ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χεί- μενα. Ἠνικήσαμε μερικὰ ἀπὸ τὰ κακά, τὴν λέπραν, χυλέραν, τὴν δουλείαν... Ἡ πεῖνα ὅμως παρα- μένει ἡ ἀπειλὴ ὑπ ἀριῦ. 1, ὡς σύμδολον τῆς ἀδιχίας χαὶ ἄναυ- χίας, ποὺ θασιλεύει στὸν κόσμον, Σύμθολον. ἐπίσης τοῦ ἐγωϊσιοῦ Πέμπτην 11 Σεπτειβρίου Εϊς τὸ ἀεροδρύμιον τὴν «4. Μακαριότητα ὀπεδέῃ επίσµοπος Κύπρου κ. ἸΠΜακάρ:ος καὶ ς ὁ ἐν Ιζύπρῳ Χοιστόπουλος, Ρὶς τὴν φώὠτογραφίαν ὃὁ {ακαριώτατος τῶν συγνοδευόντων αὐτὸν Σε6. Μηροπολιτῶν. μις τίνος. ἐνδυθεῖσαν μελέτην του, εξωδικοπονῃ- σεως τῶν Ἱερων Ἱανύνων τῶν ᾿Ανατολιωῶν νησιών, τῆς Εω- μαιοκαθολικῆς ᾿γκλησίας», ὁ Ίνα- θηγητὴς κ, ᾿Αλιθιζᾶτος ἀναπτῦσ- σεν τὸ θασιμὸν ζήτημα τοῦ οὗνι- τισμοῦ. καὶ τογιζε ἐνσυνείδητον, πολ λῶν ἡγετικῶν στελεχῶν τῆς ἀεγομένης Ἵλλη- νορυύθμον Ἰγχ]λησίας πεποίθησιν ἓν σχέσει ποὸς τὴν ἰδίαν ἐκχκη- σιαστικὴν αὐθεντιαν. ἔναντι τῆς παπικῆς. δη. ἐγνώσθη, ὅτι ὁ δΙελκἰ- της Πατοιάοχης Μάξιμος ὁ Δ΄ :«ΦΑΥΕΡΗ, μετὰ τῆς περὶ αὐτὸν ἐν τ΄ ἐπισκόπων Συνόδου, ἄπησχο- ήθησαν σπυνδαίως μὲ τὴν γέαν κωδικοποίησιν γαὶ εἷς πολλὰ -α- έληξαν. συμπεράσματα, Όμοια ποὺς τὰ ὑπὸ τοῦ κ. ᾽Αλιθιζάτου ἀναατυσσύμενα, ἓν σχέσει αποὺῦς τὴν ἓκ μέρους των ἄποχρηυομ νην λατινοποίησιν τῆς ἐνλλησια- πτικῆς των τάξεως καὶ ἀντι]η- λήψεως. ᾿Ἠπίσης ἐτονίσθὴη γατὰ τὴν Ἀύνοδον ταύτην, ἡ ἀφ' ἕαυ- τῆς νονοµένη αὐθεντία τῆς ἵερω- πύνης τῆς οὐνιτικῆς ᾿Ενκλησίας, Ι προσαρμοζοµένη ἀπολύτοης πρὸς τὴν παπιχὴν τάξιν καὶ ἀντί- ληψιν. ο Μελχίτης Ἱ[ατριάρχης, κά - Βὼς καὶ ἄλλοι Ἱατριάρχαι καὶ ἐπίσκοποι (Οὐνῖται) τῶν ᾿Ἀνατο- λικῶν Ἰκκκησιῶν τονίζουν Ιδιαι- τέρως τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἱερατικὴν αὐθεντίαν ἔναντι τῆς ἀπολύτως ές τὴν πρό έ περὶ ἔ- ὍἜλλλην πρεσθευτὴς Ὅθἱ ΕΛΛΗΝΘΡΙΘΜΟΙ ΜΗΣΥΧΟΥΝ εί ΤΗΣ ΛΙΔΛΥΤΛΡΧΙΙΣ ΤΟΥ ΙΙΙ ε. ἰδιαιτέρως τὴν | ἀφίκ.το εἰς τὸ ἀερούρέμιον τυμωσίατ. ν 3 δα ΄ ω ς ΄ ο. Ὁ ος 93, Ζ σ κο ὁδὸν ποὺς Αθήνας ἡ Α. Μ, ὁ Πατς.ἁρχ]ς Περ σολύκων κ. Βενέδικτος. η ὅὃ Ἰζακαριώτατος Αρχ:” Χι ᾿Αρχιεπίσλεαπος 3. Πζακάριος, ὁ Ιήακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Βενέδικτος μετὰ (κλισέ “Πλενθερί συγκεντρωτικῆς ἐξουσίας τοῦ πα. λὲν φαίνεται δὲ νὰ ἔχουν σπουδαίας ἀντιρρήσεις εἷς τοῦ- το, Ὁ τε αημερινὺς Γάπαςι Ἰωάννης, ὁ ΚΓ΄ καὶ οἱ ἁρμόδιοι | καὶ θαθεῖς γνῶσται τῶν ᾿Άγατο- λικῶν. Ενλησιαστικῶν πυαγμά- των τοῦ Βατικανοῦ. οΐναι. δὲ ἀρθκετὰ χαραντηριστὶ- κὺν ὅτι τὸ γνωστὸν παθολικὸν πε- οιοδικὸν «Τε Ταδ]εο, τῆς ης παρελΏόντος μηνὺς λ[αΐου, σχολν. άζον διὰ μακρῶν τὴν οὐνιτικὴν ταύτην στάσιν προσθέτει: «Ὡς φα΄γεται ἐκ τῶν συζητήσεων τῆς ἐν Καΐρῳ Συγόδου, ἐχεῖνο τὸ ὅ- ποῖον οἱ ΜΠελχῖται Ἰπίσκοποι ρυ- ῥυὔνται. περισαύτερον εἶναι, ὅτι ὡρισμέναι διατάξεις τοῦ νεωστὶ ἐγδοθέντος ᾿Ανατολικοῦ Ἱχώδιχος ἐπιθεθαιοῦν ὀρθοδόξους καὶ ιι0- γοφυσιτικὰς ὑπονρίας, ὅτι ἕνωσις μετὰ τῆς Ῥώμῃῆς σηµαίνει σχετι- γὼν. ἐκκατινισμὸν. καὶ ἐξαφάνισιν ὅλων ἐχείνων τῶν χαρακτηριστι- γῶν τῆς ἀνατολικῆς ανευματικό- τος, διά τὴν ἀποίαν οἳ ᾿Ουθό- δοξοι. εἶναι δικαίως ὑπερήφανοι». Κα παοσθέτει χαρακτηριστικῶς τὸ ἐν λόνῳφ περιρδικόν: «δικαίως ἢ ἀδίίως οἳ Μελγῖται κατὰ ὡοι- σπένον θαθμὺν. αἰσθάνονται», γα- τὰ τὴν ἀνγλικὴν ἴκφρασιν, εὖτι ἀπεχόπη τὺ ἔδαφος κάτω τῶν πο- δῶν των», ὅτν δηλαδὴ διεμεύθη π)ήρως ἢ ἀδομένη διατήρησις ἓν τῷ, οὔνιτικῷ περιθάλλοντι τῶν χνοίων χαραγτηριστικῶν τῆς ἸΑ- νατολιχῆς ᾿Ουδηδόξου Εκκλησίας. π ᾿Απὸ πολλοῦ διεξήγοντο δι- απραγμµατεύσεις πρὸς ἕνωσιν τῆς πρεαθυτεριανῆς ἓν Σκωτία γαὶ τῆς Αγγλικανικῆς ὙἨἙκκλησίας. {0 Αρχιεπίσκοπος Καντουαοίας ἔδειξε ζωηοόν ἐνδιαφέρον. διὰ τὴν μελετωμένην ἕνωσιν, πολλοὶ ὃ᾽ ἔκ τῶν ἰδυνόντων κύκλων τῆς Σχωτικῆς Εκκλησίας ἔδειξαν πα- οόμοιον. ἐνδιαφέρον. Ἡ κατὰ Μάϊον ὅμως συγελθοῦσα Γενικὴ χληρικυλαϊκἡ Ἀυνέλευσις τῆς λ- πλησίας τῆς Ἀκωτίας ἀπέρριὴς πρότασιν περὶ οὐσιαστικῆς ἆνα- συστάσεως τοῦ ἐπισκοπικυῦ ἀξιώ- µατος, ἡ ὁποία ἀπετέλει ἕνα τῶν ὕρων τῆς συνεργασίας. Ὄλξνον παρατηυήσεως εἶναι, ὅτι ή ἀπόν- οιψις ἐξηγεῖται ἐν τῆς ἐμμονῆς ΜΠΕΤΙΧΕΝ Ἡ ΕΝΕΣΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΛΓΓΛΙΚΛΝΙΜΙΝ τῶν Ἠκώτων---οἳ ὅποῖοι συνδυά- τουν τὴν ἐκκκησιαστικήν τών πυυτεσταντικὴν παράδοσιν μὸ τὴν ἐθνικήν των ἀνεξαρτησίάν καὶ ἓ- λευδερίάν ἔναντι τῆς ᾿ΑΥΥΜΚανι- πῆσ νκλησίας καὶ τῆς Αγγλίας εἲς τὴν ἀπὸ τῆς Μεταρρυθιιί- σεως ἐπιδεικθεῖσαν ἐχθφρότητα παὺς τὸ ἐπισχκοπιὺν σῶμα, διό τὰς κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην χα ταγφήσεις τοῦ, αἲ ὁποῖαι συνετέ- Ίεσαν, ποὺς τοῖς ἄκλοις, εἲς τὴν ἀπεμπόλησιν τοῦ. ἐπισκοπικοῦ ἆ- ξιώματος. 'ΗΠ ἁπόφασις ἐπικρίνεται σπου- δαίως ἓν ᾿Απηλία διὰ τὸ διαπι- στούµενον ἀγεφρύρώτον χάσια μεταξὺ τῶν. δύυ. Ἰομκλησιῶν. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ή καθιερωμένη ἐτησία Ίδην ᾿Οκτωθρίου 1959 εἰς αὔγιον. Ίης ᾿Οκτωθρίου ἐ. Ίδης ᾿Οκτωθρίου εἰς τὴν κά Βαρωσίων. εἰσέλθῃ εἰς τὸν χῶρον τῆς ὑπ' ὄψιν. ΕΚΤΗΣ ο κα των μὲν καὶ τῆς δυστυχίας τῶν δέν, ΠΛΝΗΓΙΡΙΣ ΛΙ ΛΟΙΚΛ ΒΑΡΩΣΙΩΝ Φαίρεται εἰς γνῶσιν τῶν ἐμποροπανήγυρις Λουκᾶ Βαρώσίων θά γίνῃ ἐφέτος κατὰ τὴν Την καὶ Αγίου Λουκᾶ Βαρωσίων χῶρον. Ἡ ἑνοικίασις τῶν καλυθών τῆς 13ης ᾿Οκτωθρίου ἐν ᾿Αρχιεπισκοπῇ , Μονὴν ᾿Αποστόλου Λου- “Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἐνοικιάσουν καλύόας, προ: τρέπονται ὅπως ἀποταθοῦν αὐτοπροσώπως πρὸς τὸν ὐπεύθυνον τῆς πανηγώρεως κατὰ τὰς ὡς ἄνω ἥμερο- µηνίας, καθότι δὲν θὰ κρατηθοῦν καλύθαι ἄνευ προ- πληρωμῆς, οὔτε καὶ θά ἐπιτραπῇ εἰς οἱἰονδήποτε νὰ ἐμπορευμάτων ἢ ἄλλως, χωσὶς νὰ ἔχῃ ἐκ τῶν προ: τέρων ἐξησφαλισμένην καλύδην, - ᾿Επιστολαὶ ἢ τηλεφωνήματα δὲν θά λαμθάνωντα: [. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ἐνδιαφερομένων ὅτι ἡ τοῦ Αγίου τὸν πέριξ τῆς ᾿Εκκλησίας θὰ ἀρχίση ἀπὸ τῆς ἔ. καὶ θὰ συνεχισθῇ μέχρι καὶ ἀπὸ τῆς πανηγύρεως πρὸς πώλησιν ο ῳ . » τ κ. . . - . - - - - . . Πέμπτην 1 ᾿Οκτωδρίου 1955 0. ΒΛΤΙΚΑΛΝΟΝ ΛΠΗΙΘΡΗΣΕ ΤΗΝ ΛΡΛΙΝ [ΩΝ. ΕΡΙΛΙΒΝΗΕΡΕΩΝ ΗΣ ΟΝΙΝ ΤΗΝ [ΛΛΛΙΑΝ Ἠννώσθη. κάτ αὐτὰς εἰς 1 Γα- οισίους, ὅτι τὸ Πατικανὺν διέτα- εε τὴν οωμαιοχαΠολικὴν ὁλλλη: σίαν τῆς Γαλλίας νὰ διακόνῃ την Ἀίνησιν τῶν ἑανατῶν ΐ ἳ κίνημα τῶν ἕωγα- ἥοχισεν, ὡς νῶ- ἐν τῇ πυωσπαδεία διαδόσεως τῆς θωήσχείας καὶ ἓ- λαττώσεως. τῆς σμιμουνιστικῆς ἐπιρουῆς µεταξῖ τὸν να) νῶν ἑωγαζυμένων τάξεων. Τὸ κὐστον Ἰαμαγκτηωφιστικόν των ἦτα, { Ἱερεῖς ἀπέθαλλον τὸ σὐνηὴν μα τῶν. ληοι ών, ποριοθι συνήὴ ἐνδύπατα κά μαζι Γάλλους Οὗτοι. εἰογάτοντο καὶ. ἔζων εἰ χίας. Ἑὸ ἐπίμαχον τῶν --- ἱερέων στόν, τὸ 194141, οτι οἱ μὲ τοὺς Ερατικὰς άτοι- Τὸ κίνημα ουνήντησεν ἀντί: δρασιν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱεραρχίαν, ὕταν ευικοὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. χατέστησαν απημαίνοντα µέλη. τῶν κομπουνιστινῶν. σώλε- τείων. πιά µετέσχον εἷς τοὺς οἱ νονομινυὺς καὶ πολιτικοὺς ἅπο γας τῶν σωματείων. Ἡ ἐνέονεια τοῦ. [πιάνου πωυέκυιεν ἀπὸ σχετικόν ὑπήμνη: μα. ὑποθληθὲν ὑπὸ τος καυδινα λος. ΔΙωοὶς Φελτέν, ὅνγ πρό πυυ τῶν α[αρισίων, τὸν πυρά σαένον Νἰάῑν, Οὗτος ἑςή ἀπὸ τὴν Ρώµμην νὰ ἔπιδονι ἢ νὰ ὑπυδεσῃη ασταθυλὰς εἲς ὀρυάνωσιν τοῦ. πινήκατ Ἱ τόρια ακλᾶ που τε πεοικοὶ ΙΕ. ἀπόφάσις, ὅπως τεῦ εἲς τὸ κίνημα. ὄνταν φανῶς τοὺς «ύθοτς, ὅ ευεῖ Γὰ ἂφ ο οτώ- τόσων πολ μὲ ον τῆς αἱ) εωγατικῆς Ἐεωςσ, ὥστε θὰ, ἐνστευνισϊοῦν τς ἑωνάται ὑο ον τὸ πεοιδά/- πα μαορξιστικάς ἰδῥασ, παλ λονς οὰ Ὀὐ ἐντειυῦν χην ἀπυπτυω]ήν των. Πὶς τὴν ἀπύόφασιν του τὸ Εα- τιχανόν ένεις ὅτι δὲν εἶναι πλ ον δυνατὸν νὰ συγεχιαθή τὸ χί: γηπα τῶν ἑθγατων [εοέων, νο ζητεῖ ἀπὸ τὴν Γαλ λικὴν τι την ἠωήσχθοτις Μχλλησίαν. νὰ ἄνεύοη νέας 9: βύδους ηούνπατυς πεταξὺ τῶν ὀρματυμένων, τάξεων. Όπη- οεσία τοῦ. καοδινωίος. Φελτὲν ὃ- δήλωσεν ἤδη, ὅτι αἲ νεα. αὐταὶ μέβοδυι εἶναι ὑπὸ μελέτην. ο. ἀποθανὼν Ἱ[άπας Πις Ίσυς εἶγεν ἀντιδοάσει εἲς τὰς νεογείας τῶν εονατῶν ἰ διατάξας αὐτοὺς νὰ ἑωγάπανται μόνον. ὃ ὥρας ἡμερησίως καὶ νὰ ἐπιοτρέφουν. τὴν νύντα εἰς τὰς πκλησ΄ας των. ᾿Εθδομῆντα το γάτας --- τεοεῖς ἔν πιστολὴν τωηυσᾶς ο ἀπὸ τοὺς ἓὺ- Φαψαν μίαν ἕ- δια μαστυρίας / ἐναντίον τῶν. κανγονισιῶν αὐτῶν. τελιν Χλιον Χὲν ἐγνώσθην ἐν ὕλοι ἀπεδέγφησαν τὴν ἐν ξὰν. μερικοὶ ἐξ αὐτῶν φαν τὸ κληοινὸν σχΏμα. ΤΠ πλήρης ἀπαόρευσις χινήµατυς, ὑπῆοξεν ἀποοσδύκητος ἴς Πωοισίους διότι Πάπας Ἰωάννης ὁ ὃδυς. χατὰ τὴν τ- γοὰν. ὑπηορεσίαν του ὡς Νυῦν- ταίου τοῦ Πάπιι εἰς Γαλλίαν, εἷ- γεν ἐκδηλωθῇ φιλικῶς ποὺς τὸ Ἀίνημα, , η νατέλει- τον 0 εἲς Π0ΙΑ. ΜΕΡΑ ΠΡΗΙΕΙ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΛΙΑ ΝΑ ΠΗΙΑΝΛΡΩΘΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΙ ΙΚΑΝΑ. ΣΤΕΛΕΧΗ Εὶς μίαν τῶν τελευταίων σύνε- δοιάσεων τοῦ. Απο. Συµμθουλίου τῆς Ῥιζωρείου Ἐν. δχυλῆς πα- ρέστη πφοσκληθεὶς ὃ ΔΙακαο. λυ- χιεπίσκυπος ᾿Αδηνῶν καὶ πάσης Ἠλλάδυς κ. ΟεόκΚητος, Ἱκατ. αὖ τὴν ὁ ἐν τῶν συμθρύλων καὶ ἆπυ- φοίτων τῆς Ὀιζαρείον. διαπυεπης παθηγητὴς τῆς Οεολογικῆς ἳχυ- κῆς τοῦ. ΕΠ ανεπιστημίου ΑΛ ηνῶν ἄν ασ. ΒΕέλ]ας ἀνέπτυξε αοὸς τὴν Αν Ν[ακανιότητα τὸν ὑπὸ αρή- φισιν νέον πεοὶ Βιζαρείον χολῆς χόµον καὶ µμεταξὶ ἄλλων, καὶ εἰς ἀπάντησιν τῆς υγωστῆς χατηγοοί- ας ὕτι ἡ παλαιὰ Ῥιτάνρειος δὲν ἀπέδωγεν Ἱερεῖς, ὁ 2. Βέλ]ας εἷ- πεν: «Οχι µόνυν η ΡῬιζάρειυς, ἀλλὰ καὶ αἱ λοιπα δγολαὶ ἀπέ- δωχαν μιχρὸν πυσοστὸν κληοινῶν, διότι δὲν ἐλήφῆη μέριμνα διὰ τὴν τύχην τῶν ἀποφοίτων τῶν Σχυ- λῶν αὐτῶν ἀπὸ τυῦ 18υυ. ἔτους κατὰ τὸ ὅποῖον τελειώνουν τὰς σπουδάς των µέχοι τοῦ Όδου ἔτους κατὰ τὸ ὁποῖον δύναται νὰ χειοα- τονηθοῦν. διώκονοι.. Κατά τὸ ἓ- πταετὲς διάστηµα οἱ ἐξερχόπενοι τῶν Νχολῶν νέοι ἐπιδίδονται εἲς διάφορα. ἐπαγγέλματα καὶ ἔγκα- ταλείπουν ἀοιστικῶς τὸ ἱερατικὸν στάδιον.. Ενῶ ἐὰν ἡ ᾿Ἰκλησία µας. ποοσελάμθανε τούτους ὡς γοαμματεῖς τῶν Τ. ΑΔΠητουπόλεων, ὡς. θοηθαὺς ἱεροκήθυκας παὶ α: τηχητὰς καὶ γενικῶς εἰς ἐνκλησι- αστικὰς ὑπηρεαίας (ἱεραιμάλτας, ὑπαλλήλους Τ.Α. Τον, ΟΛΑ ΤΕ, Τοαφείων ἳ. Συνόδου). δὲν θὰ ἀπεμακρύνοντο οὗτοι τῆς Εκλλη- σίας καὶ ἐν χαιοῷ θά εἰσήρχοντο εἲς τὰς τάξεις τοῦ. Ἱεροῦ Ικλήρου. Τὸ, ἴδιον πρόθληµα δΒὰ ἐξακυλου- Ὀῇ. νὰ, ὑφίσταται διὰ τὰς Ἱονκλκὴ- σιαστικὰς Ἠχολάς, ἔᾳι᾽ ὅσπον δὲν ------------ἵπα- 10. ΠΑΝΕΠΙΣΙΗΜΙΟΝ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΙ ΕΩΡΙΑΣΕ ΤΗΝ 4θ0ΗΝ ΕΠΕΙΕΙΘΝ ΤΗΣ ΙΑΡΥΣΕΩΣ 1θΥ Κατὰ τὸν παοε]άντα ἴ- οὖλιον τὸ Πανεπιστήμιον τῆς Γενεύης, τὺ ὁποῖον ἵδούθδη ὑπὰ τοῦ Καλθίνου, ἑώοτασε τὴν ἀὐθῆν ἐπέτειον ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς του. Αξιον. ανείας εἶναι, ὅτι ἡ οῶ-. παιοχαθολινὴ ἐφημεοὶς τῆς Τε- νεύης «ιο σομµτίθτ» διὰ τοῦ πα- τοὺς ζαθ]ίη, ἐξαίρει τὴν ἴδουσιν τοῦ. Καλθινικοῦ. Πανεπιστημίου καὶ τὴν πακρὰν αὐτοῦ. σταδιοδοο- καὶ ὑπομιανήσχει τὴν οὖδε- τ στάσιν τοῦ. Γανεπιστημίον εἷς τὰς Ἱρησχευτι” διαμάγας. παρὰ τὸ γεγυνός, ὅτι διὰ τῆς θεολογοκῆς του. Σχολκῆς εἶχε κατ εὐθεῖαν σύνδεσμον μὲ τὴν πετάς οὐθμισιν τοῦ Ἰκαλθίνου. Εἶναι καὶ τοῦτη δεῖγμα τῶν χαιρῶν, ἀφαᾶν- ταστογ. καὶ απῃὸ ὀλίγων ἁκόμη δεχαετηρίδων. τές αν ------ᾱ ΕΚΒΕΣΙΣ ΓΟΤΘΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΕΙΣ ΠΛΡΙΣΙΟΥΣ Εῖς [Παοθνσίους, ο φὔοι. τῆς γοτθῆς τέχνης διωυγάνωσαν μίαν. ἔκθεσιν μὲ 100 ἐκδέματι, Τὰ πλεῖστα ἀναιέρονται εἷς τὸν πεοί(ημων χαδεδρσὸν ἓν Ἱναμ: πανί ναὺν ταῦ Ἠθίπς. Οἱ οι: τικοὶ τῆς τέχνης καὶ δὴ ὁ Φεαη Ῥτοσπετ ὁὉ συφὸς ἕφυρος τῶν χειοαγοάφων. τῆς Εθνικῆς Ει- θλιοθήχηςι πευιγοράφοωντες τὰ Ἱα- οαμτησιστιχὰ τῶν. εὐαγγελιασίων χα Ἐνλογλυπτικῆς ὀμολονοῦν, Ὁ- ἐπηυεάσθη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴν καὶ υίοδας (1 πο Εἱ αῶν) τὰ, μέ- γιστα. ἐπηρεάσδη ἀπὺ τὴνολληνι- θυξαντινὴν τέχνην (ῤτ6- -Ε6- Ὠβίδδ8ησθ ἆο ΟΠαΤ]Ι6πΙιαΡΏΘ). Μερικά γλυπτά, ὡς ὁ περίφημος ὄρθιος ἄνγελος τῆς σχαλῆς τοῦ Βθίης, ὑπενθυμίσει τὰ, δεύπενα περουθει τῆς Ασίας δαίας, Κηφ η ῦν τὰ δέοντα µετρα ὑπὸ τῆς κκλησίας. Αλλά καὶ πῶς εἶναι δυνατόν. ἐξηχυλούφβησεν ὁ 3. Βέλλας νὰ ἀπυοντήση ἡ Εκκλησία µας 1. Κλῆφον, ἐφ ὅσον διὰ τὴν µόοςώ- οἷν τος. οὐδόλως μεριμνᾶ καὶ οὐ- δὲν δαπανᾶς Αὐτὸ δὲν συαδαίνοι εἲς οὐδὲν ἄλλο χοάτος. Ε πόσφω- σις καὶ δηµιουογία ἳ Ἰλήσου εἷ- ναι κατ ἐξυοχὴν ἔογον τῆς Ἰκ- Ἀλησίας. Πρέπει νὰ πρυωσφέυῃ ἡ Ἐκνλησία διὰ νὰ ἔχῃ 1. Κ)ῆουν. Οὰ ἦτο δυνατὸν σήµερυν, ὁπότε ᾱ- νοίγει τὰς πύλας της ἡ νέα Ῥι- πάνειος, οἳ περισσότεροι ἵεροσποι- δασταὶν. νὰ, φοιτοῦν. δαπάναις τῆς Ἰκχλησίας, νά εἶναι δη). ὑπύτοα- ποι τῆς ϊ, Ἰλοχιεπισκοπῆς τῶν , ΑΠητουπύλεων. Οὰ ὄπρεπε ἁλόμη νὰ άταργη- θοῦν. ὑπὸ τῆς Πυλιτείας αἱ διά- Φοροι Ἐκχλ. γολαὶ γαὶ τὰ κκ]. Φροντιστήρια καὶ ἡ δαπάνη, ἥτι- ἀπαιτεῖτοι δι αὐτὰ νὰ γορηγηθῇ διά, δύο μόνον ᾿Αγώτερα. Ἰκκλκη- σιαστικὰ Φροντιστήρια (ἔν παρὰ τῇ Ριξαρείῳ καὶ ἕτερον ἓν Θεσσα- λονίκῃη) τὰ ὁποῖα διοργανούµενα καταλλήλως παὶ ἀρτίως νὰ δύναν- ται νὰ μᾶς ἀπυδώσουν κατηοτισµέ- γον ἔγγαμον Νλῆσον διὰ τὴν ἐπαρ- ίαν, Τέλος ἰδονόμενον, δαπάναις τῆς {Τολιτείας ἐπιιουρφωτικὸν διε- τὲς ταῆια. παρὰ τῇ ΡῬιζαρείω Νχυλῃ δὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιμορώ- νῃ τοὺς μέλλοντας Ἱκληρικοὺς ἐν τῶν πτυχιούχων τῆς Θεολογίας καὶ νὰ Ζαταοτίςὴ τούτους εἰδιχῶς διὰ τὸ κληοικὺν. στάδιον εἲς τὴν Τελετουοσγικήν, Ἰκγα, Ῥητορικήν, Κατηχητικήν, ΄᾿Τεραποστολινήν, ξομολογητικῆν καὶ γενικῶς εἲς τὰ τοῦ Κλησικοῦ ἔογα», ε----τ-τιτὴ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΝΑΟΥ ΕΙΣ ΣΤΑΝΛΕΥΎ ΒΙΛΛ καὶ Τὴν Νυριακὴν ἐτελέαθησαν δχην ἸἹουνίου τὰ ἐγκαίνια τοῦ. ]- εροῦ. δαοῦ τοῦ ὐαγγελιομοῦ τῆς Οευτόκου τῆς ᾿Ελληνικῆς Κυινό- τήτος Στάνλεὔθιλ]. Εελνικοῦ Ἰνόη- που, Τὸν ἐγπαινιασμὸν τοῦ. Ναοῦ ἐ- τελεσεν ὁ 5ε6, Α[Γητροπολίτης Κεν- τούας Αϕοιμῆς χ. Κυπριανός Την Κυοριακὴν δὲ τὴν πρωΐαν ἐν πέσῳ }αοῦ πληροῦντος τῷ Πφυσιαστηρίῳ τὸν Ναόν, ἑτέκεασα τὴν Πείαν Αειτουογίας ἔχωον 6οη- εθοὺς τὸν αν. ᾿Αοζιμανδρίτην 3, ὈΑ[ελέτιον, ᾿λοχιερατικὺν. ᾿Ἠπίτου- ἔπον. Βεληικοῦ. όγκου, καὶ τὴν ΠΓρεσθύτερον τῆς Κοινότητας Όα. σίλειον ἐγκαινιάσας ἓν τέλει τὸν ἱ, Ναὸν καὶ τοπαΒετήσας ἐν τῷ φυτωυίῳῷ. τῆς Αγίας Ῥαμπέςης ἱερὰ. Αείμανα Ναοτύρών ὡς θισται τοῖς ὀρδυδόξοις καὶ συμφώ- γως τῇ ᾿λοχαίᾳ Παραδόσει, αθ) ὕν ἡ Οεία Αειτονασία ἐτελεῖτο ἓ- πάνω εἲς τάφους τῶν παθτύρων τῆς πίστεως. 0 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΤΗΝ [ΓΙΟΥ ΓΚΟΣΛΑΒΙΑΝ ὍὉ Ὑεὐασμιώτατυς λ[ητοήπο- λίτης Οεσσαλονίκης κύριος Ἱ[αν- τελεήμων ἀνταπυδίδων τὴν ἐπίανε- ιν τοῦ ΓΤατοιάσχον. δερθίας χ. ΓΣεσιανοῦ µετέδη εἲς Βελιγοάδιον. ᾿Ἡχαρυστάτησεν δείας ειτουογίας μετὰ τοῦ. Ἠ ατοιάοχου. χαὶ ἔχειρο- τόνησεν ὀψηφισμένον ἐπίσκοπον. τέλεσε μνημόαννον ὑπὺς ἄνα- πιύσειως τῆς φυχῆς τος Ρήγα Φεσαίην εἲς τὸν ὀρθόδαξον ναὺν το εοουυίος ὅπυν ἐθανατώθη ὁ ἐ- Ὀνομάνυτυς,, μνηαονεύσας, συγγοά- γως τοὺς πεσύντας εἰς τοὺς κοι- γοὺς ἀγῶνας Ἱδλληνας καὶ Γιου0γ- κασλάθους πυλεμιοτὰς καὶ ἐπεσκέ- φὔη ὀσδοδόξους μανὰς τῆς ποθιο- χῆς τοῦ Εελινσαδίου. ε{-

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΠΟΙΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΔΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΝΔΡΩΘΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕ ΙΚΑΝΑ ΣΤΕΛΕΧΗ 4p
Την Πέμπτην 17 Σεπτεμβρίου αφίκετο εις το αεροδρόμιον Λευκωσίας καθ' οδόν προς Αθήνας η Α.Μ. ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Βενέδικτος 4p
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΜΕΛΕΤΗΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ZHTHMATA 4p
ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ 3p
Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ 2p
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ 3p
ΑΠ' ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ 3p
Ο ΕΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΒΟΡΕΙΟΝ ΑΦΡΙΚΗΝ 1p
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΝ ΚΥΠΡΩ ΔΙΑ ΜΕΛΕΤΗΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ Κ. ΔΙΑΘΗΚΗΣ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Αθλητισμός 1p
Η Θεία Μετάληψις των Αποστόλων Τοιχογραφία 1p
ΜΥΘΟΣ ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΝΕΥΡΗΣΕΩΣ ΚΡΑΝΙΟΥ ΠΙΘΗΚΑΝΘΡΩΠΟΥ 1p
ΜΕ ΟΜΟΝΟΙΑΝ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΝ 1p