Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-10-15

υα Η ΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΧΡΤΙΛΝΙΚΙΣ ΤΝ) ποῦ. Πανοσιολ. ᾽Αρχιμ. κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΕΙΤΟΥ Πολλαὶ εἶναι αἱ ἀρεταὶ μὲ τὰς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος πρέ- πει νὰ κοσμῃ τὴν ζωήν του. 'Η θάσις ὅμως πασών τῶν ἆ- ρετῶν ειναι ἡ ταπείνωσις. Αὔ- ἔπη ειναι τὸ θεµέλιον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὁ Χριστιανὸς θὰ οἰκο: δομής] τὸ οἰκοδόμημα τῆς χριωιιονικῆς του ζωῆς. Π τοπίνωοις εἶναι «τὸ ὁυμέλίο της ἁγιότητος: ὅπως λέγει ὁ ζαγιος Κυπριανός. Ἱαπείνωσις ειναι ἡ συναί- σθησις τῆς ἀτελείας καὶ ἀἄνα- ξιότητός µας ἀπέναντι τοῦ οτελείου Θεοῦ. Άνευ τής ἄρε- τῆς αὐτῆς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν ἄλλαι ἀρεταί. «Κἂν σωφροσύνην εἴπῃς, κἄἂν παρθενίαν, κἂν χρημάτων ὅ- περοψίαν, κἂν ὁτιοῦν, πάντα ἀκάθαρτα καὶ ὀδελυρά, τα- πεινοφροαύνης ἀπούσης» λέ- γει:ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. ἛἜι ταπείνωσις ὡς ὁ φύλαξ ἄγ- γελος σκέπει καὶ περιφρου- ρεῖ ὅλας τὰς ἄλλας ἀρετάς. «Πρῶτος ἐδίδαξε τὴν µεγά- λην αὐτὴν ἀρετὴν ὁ ᾿]ησοῦς Χριστός. Μὲ ταπείνωσιν εἰσῆλ- «:θεν εἰς τὸν κόσμον. ''΄Γαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν:’ δούλου λα: θὼν «καὶ σχήµατι εὑρεθεὶς ὡς «ἄνθρωπος. ἐἑταπείνωσεν ἔαυ: τὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι εωθανάτου, θανάτου δὲ σταυ- εροῦ».. Φιλιπ. 6, 7-8. Μὲ τα- πείνωσιν ἔζησεν ὅλην του τὴν ζωήν. αὐτήν. «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ». Εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ - ρους ὁμιλίαν ἐμακάρισε τοὺς ταπεινούς. «Μακάριοι οἱ πτω: χοὶ τῷ πνεύµατι ὅτι αὐτῶν ἐ- στιν ἢ θασιλεία τῶν οὖρα: νῶν». Οχι µόνον διά λόγου ἐξῆρε τὴν ταπεινοφροσύνην, ἀλλὰ καὶ διά τοῦ παραδεί- γµατός του. ᾿Εγεννήθη ταπει- νὸς ἄνθρωπος µέσα εἰς ἕνα σπήλαιον καὶ ἐσπαργανώθη καὶ ἀνεκλίθη µέσα εἰς µίαν «φάτνην. Ἔπλωνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του. Τὸ παράδειγµα τοῦ Κυρίου τὸ ἠκολούθησαν οἱ ᾿Απόστο: λοι καὶ ὅλοι οἱ μάρτυρες, οἱ πατέρες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τὸ σκεῦ- ος τῆς ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ, μὲ ἄκραν ταπείνωσιν διακηρύττει ὅτι εἶναι ὁ χειρότερος τῶν ἆ- μαρτωλῶν, «εΧριστὸς ᾖλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὢν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ». Καὶ εἰς ἄλλην περίπτωσιν ὁ- μολογεῖ ὅτι «ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων.... ἵὉ. θαπτιστὴς ᾽]ωάννης ἤτο ἐκ κοιλίας μητρὸς ἡγιασμέ- νος καὶ ὅλοι τὸν ἐθαύμαζον καὶ τὸν ἐρωτοῦσαν μήπως εἴ- ναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καὶ ὅμως δὲν ὑπεραίρεται, . ἀλλά ταπεινώνεται καὶ παρ- ερησία ὁμολογεῖ ὅτι «οὐκ εἰμι ἱκανὸς λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων τοῦ Κυρίου». Ἡ ταπεινοφροσύνη 'καὶ τοὺς δικαίους προφυλάττει ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τοὺς ἁμαρτω- λοὺς δικαιώνει καὶ τὰς προ- σευχὰς ἀναθιόθάζει καθαρὰς καὶ ἁγνὰς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. «Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦµα συων- τετριμμένον. καρδίαν συντε: τριμμµένην καὶ τεταπεινώµενην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουθενώσει». Καὶ εἰς ἄλλην περίπτωσιν ὁ προφητάναξ Δαθὶδ λέγει ὅτι «ἐπέθλεψεν (ὁ Θεός) ἐπὶ τὴν προσευχἠν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουθένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν». Καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου 'Ἠσαϊου λέγει «ἐπὶ τίνα ἐπιθλέψω, ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέ- µοντα τοὺς λόγους µου». Παρθένος Μαρία ἐδέχθη τὴν χάριν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγινε Θεοτόκος, δι- ότι ὁ Κύριος ἐπέθλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Προσεύχεται ὁ Τελώ: :νης καὶ ταπεινώνεται καὶ άνα- ᾿Εδίδαξε τὴν ἀρετὴν γνωρίζει τὴν ἁμαρτωλό ητο του καὶ λαμθάνει τὴν συ κὠ ρῃσιν ἀπὸ τὸν Θτόν. Ίστ ἵνα κεήται ὁ ἑκειτόνταρχος καὶ προσπίπτει ἑνώτοον του. δυ ριου καὶ παρακαλεῖ καὶ Ἡ τα νάκἈησις του εἰόακογετα: ιὁ παιδί του θεραπευεται. Ὁ. κύριος τονιζοι οτι Ἰ οιλεία των οὐρανων ειναι τοὺς τατειούς. ο τατ ἐνθυμεῖται πάντοτε καὶ πισθανεται ὅτι ειναι ὁμεκιτω: λὸς καὶ ἔνοχος ἑνωπιον Θ.ο0. ᾿Ομολογεῖ ὅπως καὶ ο Δαθὶδ ὅτι «αἱ ἀνομίαι µου ὅ περῆραν τὴν κεφαλήν µου, ὡ σει Φφορτίον θαρὺ ἐθαρωονθη σαν ἐπ᾽ ἐμέ-. Τὴν ἐνθωμ]σιν αὐτὴν τῶν ἁμαρτημάτων µας τὴν. συνιστᾷ ὁ ἴδιος ὁ ΟΘΟκὸς διά τοῦ προφήτου ᾿ΙΠσαῖου, «Εγώ εἰμι ὁ ἐδαλείφων τὰς ἀνομίας σου καὶ τας «μαρ: τίας σου, καὶ οὐ µνησθήσομαι. Σὺ δὲ µνήσθητι. Π ενωωμ σις τῶν ἁμαρτιῶν µας ᾠςξρε! τὴν ταπείνωσιν καὶ ἡ επεί νωσις μᾶς παρουσιάζει εετα νοηµένους καὶ συντετρ.μμέ: γους ἐνώπιον τοῦ πνευματικου διὰ νὰ λάθωμεν τὴν συ χώ- ρῃσιν ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἠ. ταπείνωσις εἶναι μι γάλη ἀρετή, εἶναι ἀρετὴ σωτηριώ- δης. ΄Πρώτησαν τὸν ἱερόν Αὖ: γουστῖνον τὶ εἶναι πρωτον εν τῇ θρησκεία. ταπείνωσις ἀπεκρίθη. Καὶ τὸ δεύτερον! Ἡ παπείνώσις ἐπανέλαθς. Καὶ τρίτον Ἡ ταπείνώσις. Καὶ προσέθηκεν. ἡΜικρὸν ᾱ- φοῦ µετενόησε ὁ ᾿Απόστολος [Παῦλος ἐκήρυξεν ὅτι δὲν εἰ- γαι ἱκανὸς νὰ ὀνομάζεται ἆ- πόστολος. ᾿Ενῶ ὁ χρόνος πα- ρήρχετο καὶ ηὔξανε εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωὴν ἔλεγεν ὅ- τι εἶναι ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀπο- στόλων. Καὶ ὅταν κατόπιν ᾱ- γώνων ἐπλησίαζε πρὸς τὸ μαρτύριον τῆς πίστεως ὤὦμο- λόγει ὅτι το ὁ ἔσχκατος τῶν ᾿Αποστόλων., Ἡ ταπείνωσις εἶναι ὁ σών- δεσμος τῆς μεταξὺ ἀλλήλων ἀγάπης. Ὁ ταπεινὸς εἶναι εἰ- ρηνικὸς καὶ γαλήνιος. Δὲν ἕἔ- χει ἀξιώσεις ἀπὸ κανένα, δὲν ἐξοργίζεται, δὲν ἀντιπαθεῖ, δὲν φθονεῖ, δὲν κατακρίνει, δὲν ζητε πρωτοκαθεδρίας καὶ τιµάς. Θυσιάζει τὰ δικαι ὠματά του διά νὰ τιµήσῃ, νὰ ἀνακουφίσῃ καὶ νὰ ἔδοπηρς τήσῃ τὸν συνάνθρωπόν του. Κατ) αὐτὸν τὸν τρόπον ἀἄγα- πᾶται καὶ ἐκτιμᾶται ὑπὸ ὅ- λων, Ἡ ταπείνωσις εἶναι κλῖ- μαξ ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὰ ἐ- πουράνια σκηνώµατα του οὗ. 'Η ταπείνωσις γίνεται µα- γνήτης ἰσχυρὸς ποὺ ἕλκει τὸν Θεὸν πρὸς τὸν ἄνθρωπον. Ἓ- νώπιον τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσῃ ἄλ- λην τόσον ἀρεστὴν καὶ εὐχά- ριστον ὅσον τὴν ταπεινοφρο: σύνην. Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς ἂς ἐγ- κολποθῶμεν τὴν ταπειιοφρο: σύνην. Ας ταπεινούµεθα πάν- τοτε, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ας περιπατοῦμεν «μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης» καθὼς πα- ραγγέλλει ὁ ᾽Απόστολος Παῦλος, καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἐλεῶν τοὺς ταπεινοὺς θά ἀνοίξδῃ καὶ εἰς ἡμᾶς τὴν θύραν τοῦ ἐλέ- ους του καὶ θὰ μᾶς δώσῃ ὄχι µόνον τὴν συγχώρησιν, ἁλλ. καὶ τὸ ὕψος καὶ τὴν δόξαν τοῦ οὐρανοῦ. ο---ᾗὺυ------ Η ΡΩΜΛΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚ-- ΚΛΗΣΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜ. ΚΥΒΕΡ- ΝΗΣΙΝ ΕΝ ΠΟΛΩΝΙΑ. 1 Ρωμαιοκαὔολοκὴ Ἱλκλησία | σημειώνει. στροφὴν. τῆς μέγχοι τοῦδε. στάσεώς της ποὺς τὸ ἐν Πολωνία. χαθεστώς. Καλεν τοὺς πιστοὺς «ὔπως συνεργασθοῦν μὲ τὴν Κομμουνιστικὴν Κιυθέρνησιν διά τὸ χαλὸν τῆς χώφ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ Η ΚΥΠΡΟΥ Ἐννλησιαστικὸν Δικαστήριον ᾽Αμμοχώστου ἸΑοιθμ. Αγονς 40) ου ετα ςνὺῦ Χριστοφῆ Κωνσταντίνου Κ α ἐξ Αγίου Μέμνονος Ώαφωσίων - ἐνάγοντος ν Ν Χρυσούλλας Πασιηγιάννη ἓν Λείνας καὶ νῦν ἁγνώστυν π κ ζαλεῖται ἡ Ἀουσούλλα στου διαμονῆς καὶ κατοικίας Πέματῃ καὶ ὥρᾳ 8 π.μ. ἐμφανισ σίου ἀντιπροσώπου ἐνώπιον τοῦ ἐν Ἠαρωσίοις Κύποου, ὦ α ο -- : ες , ἳ Χοιστοφῇ Κωνσταντίνου ἐξ Ἁγίου Μέ- στηρίου τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς γάμου. ὑπὸ τοῦ συζύγου της µνονος Ὡαρωσίων. διαμονῆς, ἐναγομένης ΛΗΣ1Τ}Σ Πασιηγιάννη ἐκ Λεύκας καὶ νῦν ἀγνώ: ὕπως τῇ ὅῃ Νοεμθρίου 1965, ἡμέρᾳ Βῇ. αὐτοπροσώπως ἢ διὰ πλησεξου- Ἠγκλησιαστικοῦ. Λινα- ἐναγομένη ἐπὶ διαλύσει τοῦ Ἓγ. ἐναντίᾳ περιπτώσει διλασθήσεταν ἐρήμην. Ἡ] παροῦσα Χλῆσις ἐγδιδομένας ἐφημερίδας δημοσιευθήσεται ἅπαξ εἷς τὰς ἐν Λευκωσία σάς, ὰ νερο νο αρας «Ἐγκλησιαστικὴ }ωὴ» καὶ «Ελνος». Ἐν τῇ 'Τ ᾽Αρχιεπισχοπῇ Κύποσυ, τῇ 198 ἸὈντωδθρίου 1950. “Ὁ Ἰρόεδρος ΑΡΧΙΜΑΝΑΡΙΤΙΙΣ ΦΩΤΙΟΣ Ἡ δευτέρα µεγάλη σταυροπῆ γιακἡὴ μονὴ τῆς Κύπρου εἶναι ἡ {, Μονὴ Μαχαιρᾶ. ᾿Εκτίσθη ὀλίγα µόνον χρόνια μετὰ τὴν Μονὴν Κύκκου, ἀλλὰ δὲν διε- δραµάτισε µικρότερον βόλον εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Κύπρου. Καὶ ὡς πνευματικὸν καὶ ὡς ἐθνικὸν κέντρον ἡ Μονὴ Μα- χαιρᾶ ἀναμφιξόλως δὲν ὑστέ- ρῇσεν οἰασδήποτε ἄλλης ὍὉρ- θοδόξου ἡΜονῆς. Ἡ Μονἡ συμφώνως πρὸς τὀ κτιτορικὸν τυπικὸν τοῦ ὁσίου Νείλου τοῦ πρώτου, κατ’ ἐξο- χὴν ἱδρυτοῦ καὶ πρώτου ἧγου- µένου τῆς Μονῆς, ἱδρύθη ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ αὐτοκράτορος Μανουὴλ. ἸΚομνηνοῦ. Εἰς τὸ µέρος ὅπου σήμερον εὑρίσκε- ται κτισμένη ἡ μονὴ κατέφυ- γον διάφοροι ἀσκηταὶ ἐκ ΠΠα- λαιστίνης φεύγοντες τοὺς ὃι- ων μοὺς τῶν ᾿Αράθων. Ὁ πρῶτος ἀσκητὴς ὁ ὁποῖ- ος ἐξέλεξε τὸ µέρος ἐκεῖνο δι ἄσκησιν, ἐπειδὴ ἧτο δύσόθα- τον καὶ ἀπόκρημνον, ἦτο, συµ- φώνως πρὸς τὴν διἠγησιν τοῦ Πείλου, :γέρων πνευματοφό- ρος», ὀνομαζόμενος Βεόφυτος, ἓν ταῖς ἐρήμοις ταῖς πρὸς τὸν ᾿[ορδάνην ἀσκούμενος. καὶ ἄκρος γεγονὼς ἀσκητὴς καὶ τὴν ἀρετὴν περιθόητος» μαζὶ δὲ εἶχε τὸν συνασκητήν του ᾿γνάτιον, Πρὶν ὅμως πα- ρέλθη πολὺς καιρὸς ὁ ἢεό- φυτος ἀπέθανε καὶ ἀπέμεινε μόνος ὁ ᾿Ιγνάτιος. Μετ’ ὁλί- Ὑον µετέόθη πλησίον τοῦ Ὁ|- γνατίου ἕτερος γέρων ἁσκη- τὴς ὀνόματι Προκόπιος. Οἱ δύο αὐτοὶ ἀσκηταὶ ἀπε- φάσισαν νὰ ἱδρύσουν εἰς τὸν τόπον τῆς ἀσκήσεώς των Μο- γὴν καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦ- τον µετέθησαν εἰς ΙΚωνσταν- τινούπολιν, ἔνθα παρεκάλεσαν τὸν αὐτοκράτορα Μανουἡλ Κομνηνὸν νά τοὺς θΦοηθήσῃ. Πράγματι δὲ ὁ αὐτοκράτωρ παρεχώρησεν εἰς αὐτοὺς τὸ ὄρος καὶ τὰ πέἐριξ αὐτῆς καὶ ἐπεχορήγησεν αὐτοὺς Ἠπεντή- κοντα «τρικέφαλα» νοµίσµα- τα καὶ ἀπήλλαξε παντὸς φό- ρου τὴν Μονὴν καὶ διὰ σχετι- κοὈ διατάγματος κατέστησεν αὐτὴν σταυροπήγιον. λετά τὴν ἀνέγερσιν ναοῦ εἰς τὸ ὄνομα τῆς Θεοτόκου καί τινων κελλίων προσειλκύ- θησαν εἰς τὴν Μονὴν οἱ πρῶ- τοι μοναχοί, μὴ ὑπερθαίνοντες τοὺς πέντε. Μεταξὺ δὲ αὐτῶν ἦτο καὶ ὁ ἨΠΒεῖλος ὁ ὁποῖος ὠρίσθη μετ ὀλίγον ὑπὸ τοῦ [γνατίου ἡγούμενος τῆς Μο- νης καὶ ἀνέλαθε τὴν διοργά- νωσιν καὶ διοίκησιν αὐτῆς, Τοῦτο ἔγινε τὸ 1172. Ὁ Νεῖ- λος φαίνεται ὅτι ἀπὸ τῆς πρώ- της στιγμῆς τῆς µεταθάσεώς του εἰς τὴν Μονὴν τὴν ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ ᾿Ιγνάτιος ἐπέδειξε ζῆλον ἁἀσκητικὸν οὐ τὸν τυ- Χόντα, διακριθεὶς διὰ τὴν ἆἄ- σκησίν του, τὴν ὑποταγὴν καὶ [τὴν ἐργατικότητά του. ᾿Ιδιαι- Ἱτέρως ἀφωσιώθη εἰς τὴν ὕπη- ρεσίαν τοῦ γέροντος ᾿|Υνατί- ου. «᾽Απαρνησάμενος παντά- πασι τὸ οἰκεῖον θέληµα εἰς πάντα Ὑγέγονα τὸ ἑαυτοῦ, χείρ, πούς, θακτηρία τοῦ γή- ρους, συναντιλαμθανόμενος καὶ συμπονῶν αὐτῷ πρὸς τὴν τῆς Μονῆς περιποίησίν τε καὶ σύστασιν. λέγει ὁ ἴδιος εἰς τὸ κτιτορικὸν τυπικόν του. “Ο- ταν δὲ λόγῳ λιμοῦ ἡ Μονὴ περιῆλθεν εἰς ἐσχάτην ἔνδειαν ἀπεοτάλη ὑπὸ τοῦ ᾿Ιγνατίου εἰς Κιλικίαν διὰ τὴν συλλογὴν Φοηθηµάτων ὑπὲρ τῆς Μονῆς. ἔφερε δὲ τὴν ἀποστολὴν αὖ- τὴν μετ’ ἐπιτυχίας εἲς πέρας. ΄᾿Ητο ἑπόμενον λοιπὸν νὰ ἆ- ναδειχθῇ ὁ ὅσιος ἨΜεῖλος ὁ πρῶτος ἡγούμενος τῆς Μονῆς. Επὶ τῆς ἡγουμενίας του καὶ διὰ τῶν συχνῶν Φφροντίδων του, ἐκ δωρεῶν καὶ ἐκ τῶν εἰσοδημάτων τῆς Μονῆς ἀνή- γειρε µεγαλοπρεπῆ ναὸν τὸν ὁποῖον φαίνεται ἐφρόντισε νὰ ζωγραφήσῃ ἐσωτερικῶς, κα- θὼς καὶ τράπεζαν καὶ κελλία καὶ ἐδημιοόργησε τοιουτοτρό: πως µίαν ἀληθῆ Μονήν. Κατὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ ναοῦ ἔλαθεν ὁὃ Ὠεῖλος παρὰ τοῦ τότε ἐπισκόπου Ταμασοῦ, εἰς τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ ὁποίου ΜΟΙ ὑπήγετο ἡ Μονή, ΓΠικήτα ἅγι- οστεφανίτου σταυροπήγιον, 5- κτελῶν τὸν :Ορισμὸν τοῦ αὐτοκράτορος Μανουήλ Κομνηνοῦ, ὥστε ὃ ἐπίσκοπος Ταμασοῦ νὰ μὴ ἔχῃ δικαίωµα νὰ ἐπεμθαίνῃ εἰς τὰ τῆς ΑΛο- γῆς. Οἱ μοναχοὶ ὑπεχρεοῦντο νὰ μνημονεύουσι µόνον τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου Τα- μασοῦ. Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ σκοπος Ταμασοῦ ΠΝικήτας Φαίνεται προεχείρισεν ἡγοῦ- µενον τὸν ὅσιον ΠΒεῖλον, Αρ: γότερον τῇ παρακλήσει τοῦ ὁσίου Νείλου τὸ σταυροπήγι- ον τῆς Μονῆς ἐπεκυρώθη καὶ ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος ᾿Ισαα- κίου ᾽Αγγέλου ὅστις ἐχάρισεν εἰς τὴν Μονὴν ἕνα κῆπον ἐκ τῶν ἐν Λευκωσίᾳ ὀασιλικῶν κήπων. 'Ο δὲ ᾽Αλέξιος ”ΑΥγε- λος δι ἑτέρου χρυσοθούλλου ἀπήλλασσε τὴν Μονὴν φόρου καὶ ἐδώρησεν εἰς αὐτὴν εἴκο- σι τέσσαρας παροίκους. Μετ ὀλίγον ὅμως ἡ Ιύ- προς περιῆλθεν εἰς τοὺς Λοὶ)- ζινιανούς. Ὅπως δὲ αἱ ἄἅλ- λαι Μοναὶ καὶ ἡ ᾿Ορθόδοξος γενικῶς ᾿Εκκλησία ἔτσι καὶ ἡ Μονὴ Μαχαιρᾶ φαίνεται ὅτι ὑπέστη τὴν ἁρπακτικὴν 6ουλι- µίαν τῶν λατινικῶν ταγµά- των τὰ ὁποῖα ἐγκατεστάθη- σαν ἐν Κύπρῳ κατὰ τὴν περί- οδον τῆς Φραγκοκρατίας. Δὲν φαίνεται ὅμως πιθανὸν νὰ ἐ- ξελατινίσθη ἡ Μονή. Τὸν 13ον αἰῶνα παρέμειναν ἐν τῇ Μονῇῃ Μαχαιρᾷ ἐπὶ τι χρονικὸν διά- στηµα τινὲς τῶν 13 μοναχῶν οἱ ὁποῖοι ὁριστικῶς ἐγκατα- σταθέντες εἰς τὴν Μονὴν Καν- τάρας ὑπέστησαν ἀργότερον μαρτυρικὸν θάνατον ὑπερπ- σοπιζόµενοι τὰ ᾿Ορθόδοξα δόγ- µατα καὶ μὴ θέλοντες νὰ ἀἄνα- γνωρίσουν τὰς Παινοτομίας τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκ- κλησίας. Μεταξὺ τῶν 13 αὖ τῶν μοναχῶν το καὶ ὁ Λα: χαιριώτης μοναχὸς Γεννάδιος, ὁ ὁποῖος συμθουλευθεὶς παρὰ λατίνου φίλου νὰ ἐπιδιώξη τὴν. ἰδίαν σωτηρίαν διὰ προ- σωρινῆς ὁποταγῆς, ἀπέρριψ: μετ ἀποστροφῆς τὴν συµόου- λήν, προτιµήσας νὰ συγκακο- παθήσῃ μετὰ τῶν λοιπῶν σ'- ναδέλφων του. Βαθμιαίως ἐν τούτοις ἡ Μο- νὴ Μαχαιρᾶ φαίνεται ὅτι πα- ρήκμασε, ἁπώλεσε τὸ µεγα- λύτερον µέρος τῆς περιουσίας της καὶ περιῆλθεν εἰς ἐσχάτην ἔνδειαν. Περὶ τὰ µέσα ὅμως τοῦ Ίδου αἰῶνος διὰ τῶν δρα- στηρίων ἐνεργειῶν τοῦ οἶκο- [ἳ [ΠΙΝΙΜΙΝΗΙ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 1Η»᾽ ἐπί- ] Ι ΝΙΧΗΡΙ Τοῦ κ. Θ,. ΡΩΜΑΝΟΥ νόµου αὐτῆς Γιαρθενίου ἀνέ- κτησεν ἐν μέρει τὴν παλαιοτέ- ραν της λαμπρότητα. ᾿διαι Ίέρως ὅμως διὰ τῶν ἔνεργει- ὧν τοῦ ᾿Αρχιμανδρίτου τῆς Μονῆς Χαραλάμπους καὶ τοῦ διακόνου, μετέπειτα δὲ ᾿Αρχι- επισκόπου, ἈΚυπριανοῦ κατὰ τὰ τέλη τοῦ 18 καὶ τὰς ἀρχάς τοῦ 19ου αἰῶννος ἡ Μονὴ κατέ- στη κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἤττον σπουδαῖα. Αγνωώστον πότε, ἡ Μονὴ Μαχαιρᾶ ἀπώλεσε τὸ ὅταυρο- πήγιον αὐτῆς καὶ ἔγινε ἁπλῆ ἐνοριακὴ Μονή. Φαίνεται ὅτι τοῦτο ἦτο τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐν γένει παρακμῆς τῆς Μο- γης. Ἐν τούτοις µετά τὴν πλήρη ἀνακαίνισιν τῆς Μονῆς ὑπὸ τοῦ οἰκονόμου Παρθενίου, ὁ ἡγούμενος αὐτῆς ᾿Ιωαννί- κιος ἐζήτησε παρὰ τοῦ Ωἰκου- μενικοῦ Πατριάρχου Σερα- φεὶμ τὴν ἀνανέωσιν τοῦ σταυ- ροπηγίου, ὅπερ καὶ ἐπέτυχε. Διὰ συνοδικοῦ γράμματος ὁ | Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Γε- ράσιµος Γ΄ ἐκδοθέντος τὸν Φεθρουάριον τοῦ 1795 ἀνενέ- ὧσε τὸ σταυροπήγιον τῆς Ίο νῆς τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Πατριάρ:- χης Σεραφςεὶμ τὸ 1760 εἶχενι: ἀναγνωρίσει. ἜἜκτοτε δ ἡ Μονἡ διοικεῖται κανονικῶς ὡς σταυροπηγιακὴ τῶν ἐν αὐτῶ μοναχῶν µμνηµονευόντων τὸν ἑκάστοτε ᾿Αρχιεπίσκοπον Ιύ- πρου κατὰ τὰς ἱερὰάς ἀκολου- θίας. Ἡ Μονὴ ἡ ὁποία λημμένως ὑπέστη φὰς κατὰ τὴν πάροδον τῶν αἰώνῶν κατεστράφη ὅλοσχε- ρῶς ὑπὸ πυρκαϊῖᾶς τῇ 5 Σε- πτεμθρίου 1892, µόνης τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου διασώ- θείσης. Ἡ Μονὴ ἀνηγέρθη ἐκ. νέου ὅπως σήμερον σώζε- ται. Εἶναι ἂἄγνωστον διατὶ ὦνο:- µάσθη Μονὴ Μαχαιρᾶ. ΙΚατ᾽ ἄλλους διότι ἡ περιοχὴ τῆς Μονῆς ἀνῆκεν ἄλλοτε εἴς τινα ἄνθρωπον ὀνομαζόμενον ΛΜα- χαιρᾶν, εἴτε διότι τὸ κρῦον εἶναι ὀξὸ καὶ διαπεραστικὀν, [εἴτε διότι λέγεται ὅτι εὑρέθη πλησίον τῆς εἰκόνος τῆς Θεο- τόκου ἐν τῷ σπηλαίῳ ὑπὸ τῶν πρώτων ἀσκητευσάντων ἐκεῖ, µάχαιρα κεχωσµένη εἰς τὸ ἔδαφος πρὸ τῆς εἰκόνος. ΛΛέ- Χρις ἐσχάτων ἐσώζετο µία µάχαιρα ἡ ὁποία ἐφυλάσσετο ὡς κειµήλιον καὶ ἡ ὁποία λέ- /γεται ὅτι ἦτο αὐτὴ ἡ ἀἆνευρε- ὴθεῖσα µάχαιρα. Αὕτη ὅμως :ἀπωλέσθη ἐσχάτως. ἔπανει- καταστρο- ΠΗ(Ν ή 1ερὶ τὰ τέλη τοῦ 1954 ἢ τὰς ἀρχὰς τοῦ 19460--. δὲν κατέστη δυ. νατὸν γὰ διαπιστωῦῇῃ ἡ ἀκοιθῆς ἡμερομηνία --- γεωργοὶ καταγινύ. µεγοι εἲς τὴν παλλιέργειαν ἆγρον πλησίον τῶν ἐρειπείων μονῆς τοῦ 409 αἰῶγος, ἀνεῦρον μίαν πηλίνην ὑδρίαν, Π τοποθεσία ἐκείνη ἀπέ. χει ὀλίγον ἀπὸ τὸ Νάγἠ Χαμάδι, πόλιν ἐπὶ τοῦ Νείλου μεταξὺ Να. ρου καὶ λοῦξου, ᾽μντὸς τῆς ὑδοίας, ἀνευρέθησαν κύλινδουι χειρογράφων, δεµέγων μὸ δέρµα, πάνω εἲς παπύορυυς. κ ποώτης ὄψεως ἐφαίνετο Ότι ᾖσαν παλαιά, τουλάχιστον 1400 ἐτῶν, εὐρίσχοντο ὕμως εἰς καλὴν χατάστασιν, χάρις ἰδίως εἲς τὸ 5η. οὺν κλῖπα τῆς Αἰγύπτου, Τὰ χει. ούψοαφα ἐκεῖνα ἦσαν συντεταγµέ. γα εἰς κυπτιὴν Ὑγλὠσσαν, ὅπως αὕτη ὠμιλεῖτο εἷς τὴν Αίγυπτον χατὰ τοὺς ποώτους μετὰ κΝοιστὸν -- αἰώνας, Παρ” ὅλον ὅτι εὐθὺς ἐξ ἀργῆς δὲν χατέστη δυγατὸν νὰ τὺ ἀντική. φθοῦν, μεταξὺ τῶν. ειρο ρά(ων ἐχείνων, Όπως διεπιστώῦη ἀθνότε. ρον, εὐρίσμετυ καὶ τὸ ὅον γέλιον, τὸ γνωστὸν ὡς χατὰ θω- μᾶν. ῆὶς τὸ Ἠὐαγγέλιον ἐκεῖνο καὶ ες τὰ ἄλλα χειωόραφα ἀνεφέρον. το Π14 νέαι οήσεις, πυῦ ἀποδίδυν. τα εἷς τὸν ᾿]ησοῦν Νωιστόν. Οἱ νεωργοὶ ἐγεῖνοι εἶχαν χάμει χωοὶς νὰ τὸ γνωυίζουν μίαν ἄνα κάλυν)ιν ἓξ ἴσαν σηµαντικὴν ιιὲ τὴν τῶν παπύρων τῆς Νεχρᾶς Θαλάσσης καὶ μάλιστα σηαντι- χωτέραν, δεδομένου ὅτι οἳ πάπυ- πο Αα ε)- { ϱοι ἐπεῖνοι οὐδὲν ἀναπέρουν πεοὶ τοῦ. Ἀριστιανισιοῦ. κ Οἱ γεωργοὶ ἐπώλησαν τὰ γειού. γραφα εἰς τὸν υἱὸν ἑνὸς Ἱκόπτου ἱερέως, τὸν Ῥάνε Ἀντραους, ἄν- τὶ ὃ αἰγοπτιακῶν λιρῶν. Τὰ ἆσχαι. ολογικὰ εὐρήματα καὶ ἤ ἀνεύρεσι- των διέπονται εἲς τὴν Αἴγόπτον ὑπὸ αὐστηρᾶς νοµυθεσίας, οἳ σχε- τικοὶ ὕπως νύμον καὶ διατάξεις πωρεχάμς ὕησαν ναὶ διὰ τὸν λόφων τοῦτον. κάποιος πέπλος μυστηυίου ΗΕΡΛΜΙΛ ΚΛΙΗ ῇ Τοῦ [Πανοσιολ. “ΙἹερομονώάχου Ἐργασία εἶναι ἐνέργεια σωματικὴ ἢ πνευµατικἡ πρὸς παραγωγἠν ἔργου. Είναι θά: σις τῆς προόδου. 'Ε πρόοδος ειναι ἀποτέλεσµα τῆς ἔργα: σίας. Μόνον διά τῆς ἐργασίας θέ µπορέση ὁ ἄνθρωπος να ποοοδεύσῃ καὶ ν᾿ άναδειχοῇ. Γὰν θέλη νὰ ζῇ εὐχαριστημέ: γος πρέπει νὰ ἐργάζεται. Ἡ ἐργασία εἶναι ἀναγκαιοτάτη. Διότι ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν τὸν κά: µνει ὑλικῶς ἀνεξάρτητον. ἄφ ἑτέρου δὲ διδάσκει σ᾿ αὐτὸν τὴν. πίστιν καὶ τὴν ὑπομονήν, τὴν ἐπιμονὴν καὶ τὴν ἐλπίδα. Τὰς ἀναγκαίας αὐτὰς ἀρετᾶς διὰ τὴν ζωήν. Διότι διά τῆς πίστεως µαθάνοµεν νὰ π.στου: ωµεν. στὸν ἑαυτόν µας καὶ στὸ δυνατὸν τέλος τοῦ σκο- ποῦ µας, διὰ τῆς ὑπομονῆς νὰ, ὑποφέρωμεν ἤσυχα και ᾱ- τάραχα τὰς ἀποτυχίας καὶ τὰς δυστυχίας, ποὺ θὰ ου: ναντήσωμεν. διὰ τῆς ἐπιμονῆς νὰ ἀντιπαλαίσωμεν προς τας δυσκολίας καὶ νὰ τὰς ὑπερ- νικῶμεν καὶ διὰ τῆς ἐλπίδος γὰ, παρηγαρούµεθα. Χρειάζε- ται ὑπομονὴ καὶ ἐλπὶς ποὸ παντὀὸς. Ελπίς: παρηγορία καὶ καταφύγιον εἰς τὰς πι- κρίας τῆς ζωῆς. ᾿Ακτὶς φωτος εἰς τὸ σκότος. Σανὶς εἰς τὸ ναυάγιον. ᾿Ανάμνησις Φίλου εἰς τὴν δυστυχίαν. Ο πλέον δυνατὸς καὶ σπουδαῖος παρά- γων διά τὴν πραγµατοποίησιν τῆς ἐπιτυχίας εἰς την ζωήν. Ἡ. ἐργασία εἶναι ἔμφυτος είς τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν. Εϊναι ἕνα ἀπὸ τὰ πειὸ ὑψηλὰ καθή: κοντα τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναν- τι τῆς κοινωνίας, τῆς ὁποίας ἡ σύνθεσις ἀπαιτεῖ ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐργάζονται. Διό- τι µόνον μ’ αὐτὸν τὸν τροπον ᾗ κοινἠ εὐδαιμονία, και Ἡ πρόοδος τῆς ὅλης κοινωνίας ἐξασφαλίζεται. , Εἴναι πηγἠ πλούτου καὶ συντελεῖ εἰς τὴν δημιουργίαν ἀγαθῶν. Εἶναι τὸ μέσον μὲ τὸ ὁποῖον θὰ µπορέσῃ ἕἙκαστος νὰ. διατηρήσῃ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχἠν του, διότι διὰ τὸν πκοπὸν αὐτὸν χρειάζονται ὑλι- κἁ µέσα, ποὺ θ᾽ ἀποκτηθοῦν µόνον μ᾿ αὐτήν. Είναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς ἐργασίας, τῆς καταστοῖ: πτικῆς αὐτῆς ἀρρώστειας, της ὁποίας τὰ ὀλέθρια ἀποτελέ- σµατα μαστίζουν τὴν, κοινωνί- αν, Προμηθεύει τὸν ἄνθρωπον μὲ τὰ ἀναγκαῖα διά τὴν ζώὴν παρασκευάζει σ᾿ αὖὐτον του. καλὴν κοινωνικὴν θέσιν καὶ τὸν ἀπαλλάσσει μ’ αὐτὸν τον τρόπον ἀπὸ τὴν χρησϊµοποίη- σιν αἰσχρῶν καὶ ταπεινῶν ΗΕ: σων πρὸς διατήρησιν του εἰς τὴν ζωὴν. ᾽Αντιθέτως ἡ αργια εἶναι πηγἡ κακίας: κλοπὴ ψεῦδος, αἰσχρότητα κλπ. Ο μὴ ἐργαζόμενος καὶ. στερούµενος δι αὐτὸ τὰ πρὸς οσυντηρησιν του, εἶναι Φυσικὸν νὰ περιπεσῃ εἰς πλεΐστας κακίας: Εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πρόοδο καὶ εἰς τὸν πολιτι- σμὸν. Εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεί εἲς τὴν ὑπόταξιν τῆς φύσεως. Μ’ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος µπορξι ν’᾿ ἀποφύγῃ τὴν τοφλὴν ὕποτα- γἡν εἰς τὰς διαταγας τής φὺ σεως, ν᾿ ἀπελευθερωθῇ ἆἁπ αὐτὴν καὶ νὰ ἐπικρατήσῃ. Εἰ- ναι κοινὴ σ ὅλους. Τὰ διάφο- ρα της εἴδη εἶναι τῆς ἰδίας ἀξί- ας. Κανένα ἔργον ἐξευτελίζει ἢ ἐξευγενίζει τὸν µετερχόμενον αὐτό. Τὸ ἀφηρημένον και ἀδ:- άφορον αὐτὸ ἔργον «δὲν συν: τελεῖ εἰς τὴν ἀἁτομικην ἀξίαν. Τίποτε τὸ ἠθικῶς καλύτερο ἢ χειρότερον µπορεὶ να του δώση. Δὲν ἔχει καµίαν σχεσιν Πέμπτη 15 ᾿Οκτωθρίου 1953 ΡΩΩΛίΣ ΤΗΝ ΛΙΝ κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΥΜΑΖΟΥ ἐπ.τόχη καὶ θὰ δοξασθῃ. ΒΝά τὶ λέγει Ὑι αὐτὸ ὁ ΑΠάΕΙΡΟΙ1: ᾽Αλλά. δ.ατὶ τόσον ὀλίγοι ᾱ- πο τους παρέχοντας ἐλπίδας καὶ τοὺς απούώλέποντας εἰς σκοποὺς λαμπροὺς ἐπιτυγχά- γουν και δὲν κατορθώνουν νὰ διακριθοῦν 'Η ἀπάντησις εἷ- ναι καταφανής. Δὲν θέλουν νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς τοὺς κόπους τῆς µορφώσεως, ποὺ ἔχει ἀνταμοι- την ἐπιτυχίαν. 'Ἡ φωσις πιθανὸν νὰ ἐπροίκισεν αὐτοὺς μὲ ἐξαιροετικὴν ἱκανότητα, ἓν- τούτοις µόνον ὁ ἐπιμελὴῆς καὶ ἐργατικὸς δύναται νὰ διακρ.θῃ Πρέπει νὰ µελετήσετε καὶ κατόπιν νὰ ἐργασθῆτε νὰ μέ- νότε μακρὰν ἀπὸ κάθε ὑπερ: θολικὀν ὄνειρον καὶ νὰ ἐρευ- γήσετε ὅπως ἐρευνοῦν οἱ ἄν- θρωποι διὰ νἁ ἀνακαλύψουν τὸν κεκκρυμμένον χρυσόν. Ἐν- θυμηθεῖτε ὅτι ἔχετε µέσα σας τὸν σπόρον τῆς μεγάλης ἐξο- χότητος καὶ ὅτι ἡμπορεῖτε ἐὰν προσπαθήσητε νὰ τὸν κά- γετε νὸ ἀναπτωχθῃ διὰ τῆς καλλιεργείας. Πιθανὸν νὰ εἷ- σθε ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ὁποί- οὓς ὃ κόσμος ἀποκαλεῖ πτω- χούς, Τί μὲ τοῦτο Οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα εἶναι πασίγνωστα, ἦσαν πτωχὰ παιδιά. ᾿Εμπρὸς λοιπόν, ἑτοιμασθῆτε διὰ τὴν ἐργασίαν τῆς ἀναπτύξεως. Αἱ στιγμαὶ τῆς ἀργίας σας ἔχουν μεγάλην ἀξίαν, Εἶναι ἄμμος πολιτίµου Χχρυσοῦ. ᾿Εξοδευό- µεναι καταλλήλως θὰ σᾶς προ- μηθεύσουν μεγάλην ποσότητα σκέψεων, αἱ ὁποῖαι θὰ πλη- ρώσουν, θὰ νικήσουν, θὰ ἐνδυ- γαµώσουν καὶ θὰ ἐπεκτείνουν τὴν ζωήν σας. Ἡ. ἱστορία τῆς ζωῆς τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχον μεγάλην ἐπιτωχί- αν εἶναι ἐντελῶς ἁπλῆ. Εθλεπον πρὸς τὰ ἐμπρός, ἐσχεδίαγον, ἀπέκτησαν ἐφό- δια καὶ ἀοκετὰς γνώσεις γενι- κἁς δά κάθε ἐργασίαν, καὶ οὕτω πως ἐπηκολούθησεν ἡ ἐ- πιτυχία. Ὁ νόμος τῆς ἐπιτυχί- ας εἶναι καθωρισµένος τόσον ὅσον καὶ οἱ γνωστοὶ νόμοι τῆς φυσικῆς.» Οἵ ὅροι ὅμως τῆς ἐργασίας ἀπὸ δύο περίπου αἰώνων ἔ- χουν ἀλλάξει τελείως. Ἡ ἁἀθλία κατάστασις τῆς κατωτάτης τάξεως τῶν ἐργα- τῶν ἤρχισε νά γίνεται ἀντικεί- µενον συζητήσεων μεταξὺ τῶν ἀνωτέρων µμορφωμένων ἆἀν- ὁδρῶν, τῶν κοινωνιολόγων. Οι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἐργά- τας ζοῦν ὑπὸ συνθήκας πολὺ δυσμενεῖς. ΞΗν Χρησιμοποιούμενοι εἰς µε- γάλας ἐπιχειρήσεις, εἰς ἐργα- σίας τραχείας φύσεως, νευρι- κῆς διεξαγωγῆς, ὅπως ἁπαι- τεῖ ὁ μεγάλος συναγωνισμὸς τῶν χρόνων τούτων, ἐξαντλοῦ- δε κατὰ τὰς ἐργασίας αὐτὰς τὰς δυνάµεις της μέχρι τοιού- του σημείου, ὥστε μετά τὸ τέ- λος τῆς ἐργασίας των νὰ εἷ- γαι κατάκοποι καὶ ἐντελῶς ἐξηντλημένοι. Δὲν «φθάνει ὅ- µως αὐτὸ, γιατὶ παρ ὅλην τὴν ἐργασίαν των δὲν ἵκανο- ποιοῦνται καὶ ὑλικῶς. Τὸ µο- τους ἡμερομίσθιον μόλις φθά- νει πρὸς συντήσησιν τῆς πολυ- μελοῦς συνήθως οἰκογενείάς των καὶ στερούµενοι τῶν ἀπο- λότως ἀναγκαίων ζοῦν κι αὖ- τοὶ κι ἡ οἰκογένεια τους 6ίον ἄθλιον, κατοικοῦντες σὲ σπί- τια ὑγρά, σκοτεινὰ καὶ γενι- κῶς ἀνθυγιεινά, χωρὶς νὰ ἕ- Κουν καὶ τὸν ἀπαιτούμενον καιρὸν νὰ «φροντίζουν γιὰ τὰ παιδιὰ των, καὶ τὰς γυναΐκας των. Αἱ τραχεῖαι αὐταὶ συν- μὲ τὴν ἀξίαν ἑκάστου, . καὶ οὔτε μπορεῖ νὰ θλόψῃ Ἡ ναι ὠφελήσῃ κανένα. Τουναντίον αἱ ἠθικαὶ ἀρχαὶ καὶ ἱκανότη- τες τοῦ μµετερχοµέενου αὖτοι εἶναι ἐκεῖναι ποὺ μπορουν να νὰ τοῦ δώσουν ἀξίαν καὶ ἐκτί-] μησιν. Καὶ τὰ ποιὸ μεγάλα ἐπαγγέλ- µατα ὅταν ἐκτελοῦνται Ταπει- νά, καὶ ἀνήθικα θεθηλοῦνται καὶ ἀτιμάζονται. ᾿Εκεῖνος ποὺι προσπαθεῖ ν᾿ ἀποκτήσῃ περι ουσίαν ἁδιαφορώντας μὲ ποι-ι ὃν τρόπον θὰ τὴν ἀποκτήσῃ κι ἂν θὰ θλάψη τοὺς ἄλλους κάμνοντές τους δυστωχεῖς, αὐτὸς ἁπαντᾶ τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν του. Μάθε τι τὸ εὐγενικὸν ποὺ ἔχει µέσα του θὰ ἐξαφανισθῇ, ἡ συνείδησις του θὰ πωρωθῇ κι ἔτσι θά ποὺ ἐπεξετάθη ἐπὶ ἀνθρώπων γαι γεγονότων, καλύπτει τὸ ἑπόμενον | στάδιον. τῆς σημαντικῆς ὀχείνης | ἀναχαλύψεως, ) | Τὸ θέύαιον εἶναι πάντως ὕτι τὸ Κάῑρον καὶ περὶ τὰς ἀργὰς τοῇ 1940 τὸ ἕνα ἐξ αὐτῶν ἠπαράσθη ἀπὸ τὸν Ιέλγον ἁρχαιοπόλην Αλ. Ἀ]ουσεῖον καὶ τὰ ὑπόλοιπα 11 ἀπὺ τὸν Κύπριον ἀρχαιυπώλην Φωγίω. γα Οὔνον, Ἡ πρώτη εἴδησις πεοὶ τῆς ὑπάρξεως τῶν. χειρογρά(ων εχείνων. διεδόθη ἀγὰ τὸν χόσμαν ἀπὸ ἕνα Γάλλον διανουύµεγον, ὁ ὑποῖος εἴχεν ἰδῆ τὺ χειρόγρας ον τοῦ. Κωπτινοῦ Μουσείου, Αἳ ἀνακοινώσεις τοῦ, ποῦ ὄνιναν τὸ 1848. εἴχαν μίαν αημαντικὴν απήχηαιν καὶ συγέπειαν νας Υραρὼς διδάσκαλος τῆς ἀργαίας ὍλλΗνικῆς καὶ τῆς λατινικῆς λα σης εἰς Αέῦδεν τῆς Ολλανδίας, ἡ Χοὴσε περὶ τῶν γειρουράφων ἔχε γων καὶ ἀπειάσιας νὰ ἐρμάθη τὴν ποπτικὴν' γλῶσσαν. το οὗτος ὃ (Συνέχεια σελ. 3) εἷς τὴν ποιὸ ἄσημα καὶ κατώτερα ἐ- Γπαγγέλµατα ἐκτελούμενα ἠθι- αυτο. σ --- ἰ θέρτον Πἵδ, ἕνα ἀπό τὸ Γοπτικὸν ) τοῦ. ἀπομείνουν µόνον ἐκεῖνα τὰ κακά, ποὺ θὰ τὸν φέρουν στὴν καταστροφὴν καὶ τὴν ἆᾱ- ποτυχίαν. Αντιθέτως καὶ τά κῶς, τιµίως καὶ ἀνιδιοτελῶς ἀνυψοῦνται, καὶ μαδὶ μ᾿ αὖ- τὰ ἀνυψοῦται καὶ ὁ µετερχό: µενος αὐτά, ἀποθαίνοντας ἕἔ- τσι ἄξιος θαυμιασμοῦ καὶ ἐκ- τιµήσεως. ᾿Εκεῖνος ποὺ ἐργά- πεται τίµια καὶ ἀνιδιοτελῶς, μὲ σταθερᾶν καὶ ἤρεμον ὑπο: µονήν, φροντίζοντας διά τὴν κοινἠν πρόοδον καὶ εὐημερί- αν, ποὺ ἐργάζεται μὲ πίστιν καὶ ἐλπίδα, καὶ ποὺ συγχρό- γως μελετᾶ διὰ νὰ μορφωθῇ καὶ πνευματικῶς μὲ τὰς ἄνα- γκαίας διὰ τὸν κλάδον του γνώσεις, διότι δὲν ἐργάζεται µόνον ἡ σωματικἡὴ ἐνέργεια ἀλλὰ καὶ ἡ ταυτόχρονος σων- δροµἡὴ τῆς διανοίας. ἐλεύθε- ρος ἀπὸ κάθε ἄσχετο πρὸς τὴν ἐργασίαν του, αὐτὸς θὰ θῆκαι τῆς ζωῆς των γίνονται αἰτια εἰς τοὺς περισσοτέρους μεγάλων κακῶν Διότι τὸ πλῆθος τῶν ἀδικου- µένων τούτων ἐργατῶν, τῶν διαρκῶς ἐργαζομένων καὶ οὐ- δέποτε ἱκανοποιουμένων ἆνα- γκάζεται νὰ µετέρχεται αἰσ- χρὰ µέσα πρὸς ἀπόκτησιν µι- κρῶν πραγμάτων χρησίµων εἰς τὴν ζωήν. Αλλοι κατα- φεύγουν εἰς τὴν κλοπήν, ἄλ- λοι εἰς τὸν Φόνον, καὶ ἄλλοι κι αὐτοὶ εἶναι οἱ περισσότεροι εἰς τὸ οἰνόπνευμα, διὰ νὰ ξε- χάσουν μ’ αὐτὸ τὲς πίκρες τῆς :ζωῆς καὶ τῶν συμφορῶν τους, καταντῶντες ἔτσι ἀἁλκοολικοί Χειροτερεύοντες καὶ τὴν δικὴν τους κατάστασιν καὶ ἐκείνην τῆς οἰκογενείας των, ἀποθαί- γοντες αἴτιοι μεγάλων ἆσθε- νειῶν εἰς τὰ τέκνα τους. Ὅλα αὐτὰ προκαλοῦσι φρίκην καὶ ἀπελπισίαν στοὺς μορφωμένους. ᾿ΗἩσθάνοντο τὴν μεγάλην ἀνάγκην τῆς ὑποστη- ρίξεως καὶ τῆς ὑπάρξεως τῆς τάξεως αὐτῆς, τῶν ἔργα- τῶν. Καὶ ἤρχισαν νὰ διακηρύτ- τουν τὰς νεωὠτεριστικὰς των ἰδέας, ἀποθλέποντες εἰς τὴν καλιτέρευσιν τῆς τάξεως αὖ- τῆς. Καὶ ἐπέτυχον. Διότι αἱ νεωτεριστικαὶ διδασκαλίαι τοῦ Ίθου αἰῶνος ἐπιδροῦν πολὺ στὴν δηµοσίαν ἐκπαίδευσιν καὶ κυρίως στὴν ἀνωτέραν. Καὶ γίνονται αἰτία τῆς µεγά- λης πνευματικῆς ἐπαναστάσε- ὡς, ποὺ παρασκευάζει κατό- πιν καὶ τὴν πολιτικήν. Αἱ φι- λοσοφικαὶ θεωρίαι συνέτειναν εἰς τὴν δηµιουργίαν τῶν ρι- ζοσπαστικῶν πολιτικῶν ἰδεῶν καὶ ἐπιδροῦν πολὺ εἰς τὴν κα- τόπιν πολιτικὴν ἀνάπτυξιν. 4. σος «ΕΚΚΗΣΙΛΣΙΚΗ 14 | ΠΕΜΤΗ 19 ᾽Οχτωθρίου 1999 ὃ ΝΛΛΡΗΠΜΘ)Ι ΜΗΙΒΗ ΕΙ ΡΟΛΟΝ ανν πι μι Πω - ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΛ | - ἣ Ῥὴν Ίσην π.μ. ὥραν τοῦ. Σαὔ- πρυαδυχίας διὰ τὴν πόρφώσιν τοῦ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ! ῥάτου ἃ ᾿Ὀγμτωθοίου. ἐγένετο εἰς] κλήρου κά τὴν απνευματικὴν που ως ἔν ον πορυφαἰων φιλο: Ι 1 -. ας ος 3 δι ᾿ ϕ . ' τὴν αιδώνσαν τελετῶν τῆς Ίνα οδον τοῦ Κυπνιακοῦ ΟΝ, Ελ σύφών τῆς δυό, Ἱνώσεως ἐμέμ- ' ---.. εικῆς σχολῆς ντ Απόστολος Ἰδαρ.] συνεχείᾳ ο 1 ανοσιολογιώτατος ἑχφθδη τὸν πρωφερέα τοῦ Καντέῳ- ον . πα ρε έρς ορ Ἀροριος ανα ερ] γτὰςσ . νο νάδας ἐνώπιον. τῆς Γάοωσίας κάλεσε τοὺς σημµερινους µαῦητας µπουρυ ὅρα Νιοῦλετ Τζόνσον, διότι καὶ τῶν Ναβηγητων τῆς δγοκῆς) νὰ ἑργασθοῦν μὲ τῆλον διὰ νὰ πιστεύει ὅτι ὁ Χοιστιανισιὺς δή: ἡ των πα δημά- πο ὐτισουΥ το πνευμα των. ΝΕ γατα, νὰ αυγυπάρτῃη, μὲ τὸν παυ- των καὶ ἡ : πηπῃ τῆς δημαίας. τὰς ἀπαραιτήτους γνώσεις Καὶ Γσισμύγ--λενιγισμόν. Ὁ κ. Κο ετὰ, τὴν γενυµισμένην σου ]καταυτισθοῦν απνευατικῶς δις : : τελεστίαν ἀνῆλθεν εἷς τὰ θῆπα [νὰ νανν αἳ ἄξια ανέναατιχυι ο Διευὕυντήης τῆς χολῆς αν. δη γος τῆς ἑνουίας τον. Ῥὴν π. Γετάρτην, ἳ Ολτωύρίου, ὃ Μακαριώτατος λοχιεπίαχο. Κύπρου ὰ. ΑΙαχάριος µετέθη ἀεροπορικῶς εἰς Ρόδυν ὅπου ἔτχε συνομιλίας μὲ τὸν Ἀτρατηγὸν Τ. Γοίθαων Αιγενῆ. «Αἱ συνομιλίαι ἀπέδειξαν τὴν ἐπικρατοῦσαν μεταξὺ τῶν δύρ ἀνδρῶν ταὐτύτητα ἀντιλήψεων ἐπὶ τοῦ. χειρισιοῦ τῶν ἐθνικῶν. κητημάτων, Ὁ Μανα- ελωήν, διδάκτωο τῶν φιλοσοφικών ἐπιστημῶν, εἷς ἄρθρον του. δηµυ- σιπνύήπενον εἰ τὸ δεχαπεν ήπερον ο, μπας ο . ο ε ολ. , ἲ κκ , , ς ς ”-.- ν , . : ριώτατος ἐπέστρεεν ἐκ Ῥύδου τὴν π. Κυριαχὴν 11 Οντωθᾳίου. Όσν λαχιμανδοίτης, αν ωνσταν- Μοτο ταῦτα ἔλαῦε τὸν ὐΗΝΤ η ροητικον ὀοσανυν τοῦ πόσα , αν τν -- η . : τη : Ξ τα τίνος. Αευλωσιάτης, στις μετα ὁ Ἰ[ανυα, Ε ούµονος ύχχκχος Ἄνετος Ἰνομυὐνιστήσον ἔπιρωίνει αὕντομον πυοπφώνησιν παωεδώωσε] Νφυσόστοιος. Όστις ὧν πνώστὺν τον δόκταρις ζύνααν οτι Όςν 2ιι- τὴν σημαίαν εἰς τοὺς ἱερυσπονδι- ἐνριαφέρεται αδιαιτένως διὰ, την! ἠώνοι Ὅπ) Αν τος τὸ γενονος στάς. ν συνεχεία ὁ {Γωνυσιολὸ. .ποόσδον τῆς Γευατιο] ο ἠς ὅτε δὲν δύναται νὰ συμυιθασηοῦν ο εετης ἐξῆσε τὴν συαθολην τῶν παὶ ἓν μέρους τῆς Εμληπίις τή ἐπιστήμη μὲ τὴν θρησχευτικὴν Κυπυίων ἁληυικῶν κατὰ τὸν ποό- [η ιόνησε τὸν νόον ἔνιαντον αἱ Γοκένιν, Ὁ δρ Ἱκυιδόωφ. προσθέ- σᾳατον ἀπελευδεοωτοὸν ἁγῶναι η ὐχήδη, ποὺς ολους τι τετ ὅτι «ἡ συνεργασία τῆς ἐπιστή- πιὰ ἐξέφρασε τὴν θαθυτάτην εὐι] οπανδαστὰς παλὴν πυόρδον, Εν µης μὸ τὴν Ὀρησχείαν εἶναι ἀδύ υνωμοσύνγην τος αποὺς τὴν ἁσίαν χει οἳ μανηταὶ έφρασαν τὰς [νατυς, Νερικοὶ Ἀληοικυὶ εἶναι καὶ Τες Ἰν Σύγοδον., τὴν. Ἐφουσίι, θευριὰς εὐχαριστίας των ποὺς τὸγ | προυδευτικοὺ. εἲς τὺν τυµέα τῆς αν τῆς Πεετκῆς Σχολῆς . Άσον Ναθηγούμενον καὶ ἠσπά .δημοσίας ὁράσεώύς των. Ἰκτιιῶ- τὴν νερασὰν οἱ σεθασµίαν τι | σθηταν ὕλοι τὴν δεξιάν του μον τὴν συμθολήν των. εἲς τὴν Κύχνον. Μονήν, διότι χάρις οἳ Ῥὴν ὕλην τελετὴν ν΄ ο υπόθεσιν τῆς εἰρήνης. αὕτη ὅμως τὸ ἐνδιαφέοον των διὰ τὴν γι «ἳ Ευνικὺς Ὕμνος, εαλεὶς ὅφ) τι δὲν. δύναται καὶ δὲν θά δυνηυῇ λήν, τὸ γέον αχολικὸν ἔτος ἆ οί ς λων τῶν παντα ροών. νὰ εξαλείφνη τὰς θὐασικὰς καὶ Όε- τες ὑπὸ τὰς απκέυον αἰσιοδής ος αελιώδεις. διαφοσάς, αἲ ὁὀπυῖτι μᾶς χωρίουν ἀπὺ ἐπκείνους ποὺ ὑπυστηρίσουν τὴν θρησχείαν. Ὁ- ΠΝΕΥΜΙΤΙΚΟΝ ΦΡΛΝΤΙΣΤΗΡΙ0Ν τον ἐπὶ παραδείγματι, ἐξέχουσαι ἔ . λαϊκαὶ καὶ Πρησγευτικαὶ πρὀσω- | τ πιχύτητες, ὡς ὃ ὰ. Γτόνουν, λέ- 1Η} ΕΚΜΗΙΝ) ΤΗ} ΕΛΛΛΛΩ Νοῦν. ὅτι ὁ διακεκτικός ὑλασιὸς ὀύνατα. νὰ συνυπάοξῃ μὸ τὸν Ἀοιστιανισμόν, μολονότι τοέςοιον τὴν Ίδην οφοῦστης ἓν τὸ, ἔπεσ / δὲ ὃ Γεν. Αι ον τος : ” ' ἱ . οι πΧ κο νμν ΙΕ Ἡτ, ον κ 4 κ ὃν ἑκαιρετιλὴν εχκτμηπν πυὰς τὸν 063 ἱ ας 3: ς αλδρδς ιακονίας οὐ η η Φα , ἁ , ο. αν ο ο μι μα ἥ 9 αν διαγεκριµένον αὐτὸν ἄνδρα, εἴμ ς Μόνον : τι τῆς τυῦ ἀνεπιστημίου 3. ἂν . πλ -- τὰ αίνια , τῆς Γή» Ἔθι . τν ο. θες ἐν τούτοις ὑπογοεωμένοι ν.. γέας πεοιόδοι' τών μµαθηιάτων δυέας Φυτράκης, οατις ἔτονισε τοῦ. ὑποδείξωμεν τὸ ἀθάσιμον τῆς 3 τχο μοῦ ὧω ίου γοί / τῶν ναιρῶν καὶ τὴν . τοῦ. Πνευματικοῦ Φροντιστηρίου τὺ ποΐίσιμον τῶν γαιρῶν καὶ τὴ ησήσι, το». Ἠληοικῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆ- ]ἀνάγκην σὐντόνου ἐργασίας πρὸς . ὃ Ξ , ον τ Ἠλλάδυς, Τὸν Ἀακαριώτατον | ἀντιμετώπισιν τῶν ὀἐγτάντως αυ- Άοχιεπ σκοπον, οἰκουοροῦντα, ὂ- θαρῶν πνευματικῶν αἰτημπάτων Ὁ Μακαριώτατος καὶ ὁ στρατηγὸς Γρίξας µεταθαίνοντες εἰς τὴν Μ.ν Ἀπὸ τὴν ἄφιξιν καὶ ὑποδοχὴν τοῦ Μακαριωτάτου εἲς τὸ ἀεροδρήμιον ξεπρυσώπησεν ὃ Όευφιλ. Εοηδὸς τῆς ἐποχῆς µας. ΚΑΤ ΕΝΤΟΛΗΝ Φιλερήμου εἰς Ρόδον. Λευκωσίας πίσκυπυς Ἱκερνίτσης χ.. Ἀουσύ- Τοῦ. Φροντιστηοίου. μετέχουσι] ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΑΠΗΛΕΙΦΘΗ 5, ὕστις καὶ ἐτέλεσε τὸν ἐπὶ κατὰ τὴν πεοίοδον ταύτην Κλησι- στοµος, ὕστις καὶ ἐτέλεσε τὸν ἐαὶ | κατὰ επ αρηῄσᾶς ’ ταύτην ας Η ΜΝΕΙΑ ΕΒΡΑΙΩΝ ΚΑΙ τῇ πευιστάσει Ἁγιασμόν, μεῦ ὃν [κο τῆς λοχιεπισκοπῆς Ισ ΤΗΣ | ΕΡΛ Ρχ ΙΛ7 ΤΗΣ. διηρκήνευσε πρὸς αἲ μέλη τοῦ νῶν. η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΕΚ Φροντιστηρίου. τὰς εὐχᾶς τῆς Αα. Κατὰ τὴν τελετὴν παρῆῃσαν, Μακαριότητος καὶ ἀπηύθυνε χα] πλὴν τῶν ἀνωτέρω, ὁ “ΠἩγούμεγος ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ αχ. ω ν. . .., α σα ο. ἹΤς ςλγ- λ ΄ ᾽ , ς ὥ ν ταλλήλως αποὸς αὐτοὺς παναινό- τῆς Ι. Μονῆς Πεντέλης πανοσιοΔ. ϱ. Πάπας Ιωάννης ὃ Όβος ἕ- σεις χαὶ συστάσεις. Ακολούθως! Αοχιμ. κ. Ἀθαν. Κοντογιάννης {δωσε διαταγὰς νὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ ν δ, . ἵ ι ς ντ ο ρω αχ ο α ρεθῃ ἆ β ὠμίκῆσεν ὃ Αιευζυντῆς τοῦ ᾧρουγ. μετὰ τῶν μελῶν τῆς ᾿Αδελφότη- {τὸ γείµενον μιᾶς πρωσευχῆς ἡ εἰ ο - 3. -- 9 - 9 -- . . : ν ον ώ . ο τει . ε τιστηοίου. πανοσιοΣ. οχι. λ. [τας αὐτῆς. γαὶ Ἱαδηγηταὶ τοῦ δική κο διὰ παὶς ἄουρον μά- Στέῳ, Ματανούλιας καὶ εἷς ἐκ ιῶροντιστηρίου, γους τῶν μελῶν τοῦ. Φροντιστηνίου, καὶ τοὺς Ἡδραίους, Ἡ νέα διασκευὴ τῆς προσευχῆς αὐτῆς, Ἑὴν πρωῖαν τῆς σας Όκτω-| ἐπὶ τῶν θιγοµέγων εἷς αὐτὰ ὕει στολικῆς Ἀιαχονίας, . τοῦ [τὴν τῆς Μονεμθησίας καὶ Ὑπάν- Φ---ᾱ δημοσιευθεῖσα οι αἱ Ὁ κιν θρίου συνῆλθεν εἰς πρώτην πα-]μάτων, ὡς τῆς συγχωνεύσεως ὃ 0:Δ. Β.Π τοῦ Έ δ Α Ιν κι της, ἢ τῆς Θήρας εἲς τὴν τῆς 11ά. ἔκδοσιν τῶν. «Πεπραγμένων τῆς νηγυρικὴν συγεδρίάσιν ἡ Ἱερω-] µητροπόλεων, τῆς συστάσεως μην, τῶν ἐημερίών, σσ Ἆμὶ Δάξουν, . τῆς Ύδρας ΛΗΛΟΩΣΕΙΣ Τ0Υ ΛΡΧΙΠΜΚ ΛΝΕΡΙΚΗΣ Αποστολικῆς Ἵδρας», ἐπισήμου ία τῆς Εκκλησίας τῆς Ἡλλάδος τροπόλεως εἷς Πειραιά, τῆς ὁν- Ὁ. ν. ὑπουρνὸς ράσε τὴν | Ἠπετοῶν καὶ Αἰγίνης, πλὴν τῆς ' ὑργάνου τοῦ. Πωτικανωῦ, ἀναφέ- ὑπὸ τὴν προεδοίαν τοῦ. Αρχιεπι- δολογικῆς διαρρυθµίσεως των. ὐ- πεποίβησιν ὅτι τὰ συμπεράσματα | ἑπάρχιας ᾿Ῥομιονίδος ο αν ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΣΝΜΙΝΗΝ ΜΕ ΤΗΝ ΡΙ/ΛΙΘΚ ΕΚΚΛΗΣΙΛΗ ντε ασνπης ες ἄλμας ὅπην σκόπου ᾿Αθηνῶν Θεοκλήτου, πα-}υίων τῶν. μητροπολιτικῶν περιη- [τῆς Ἱεραυχίας θὰ Δεμελιώσουν {ένις µέτα της µητροπύ/εως ο. ' δὲν. εἴναι μέλη τῆς Ῥωμαιοκαῖο- ρόντων ὅτ μητροπολιτῶν, χῶν ὥστε νὰ ἐξυπηρετοῦνται Ἆαὶ τὰς προἰποθέσεις διὰ τὴν ἑἐνίσχυ- γολίδος, εἰς τὴν δρύαμόπης: πητού. ος λικῆς Ἐκκλησίας. Τἡν 8ην πρωινὴν ἐτελέσθη εἰς] λύτερον οἳ Ἀοιστιανοὶ ἀπὸ ἀπό-[σιν τῆς ἐκκλησίας πρὺς ἐπιτέλε- 101ν Πειραιώς, Ἴ δρας, Ἀπετοών Ὁ. Αυχιεπίσχωπος Β. καὶ Χ.] δισεεγωγήν εἲς Ἰιωρείαν οδομι- Κατὰ διαταγὴν τοῦ Ἱτσνοψι- τὴν μητρόπολιν ὑπὸ τοῦ μητροπο-} εως διοικητικής, συ Υκρινωνιά: [σιν τοῦ ὃψ ηλοῦ της πωοορισμοῦν καὶ Αἰγίνης, ἤ τής Ελευθεραυπό. ᾽Αμερικῆς Ἰάκωθος, ἑδήλωσεν εἰς λιῶν μεταξὺ ἐνπροσώπων τῆς κα: κος, ἄφ Ἠρένη Ἀπὸ, τὴν προσευχἠν λίτου Καστορίος λειτουογία, τὴν] κῆς κλπ. Διὰ τῶν διαταγμάτων {διότι οἳ καιροὶ εἴναν Ἰαλεποὶ καὶ] εως εἰς τὴν τῆς Φιλίππων, νεα. Ῥκνρύην ὅτι ἡ Ἐκκληαία του «οὗ | οολικῆς καὶ τῆς ὀρθοδόξου. Ἰκ-] Ἡ ἁασάσις ποὺ ἀναφέρεται «εὶς ἐ- ὑποίαν παρηκολούθησαν ὅλοι οἱ| δὲν ἐξαντλοῦνται Όλα τὰ Ὀόματα αἳ δυνάμεις τοῦ ἀντιχοίστου ἄγω- πολεως Χά Θάσου ἡ τῆς Μηθὺ Γδέποτε θὰ συμμετάσχῃ εἰς συνο-] κλησίας διὰ Βεολογικῆς φύαεως κείνους, ποὺ εὑρίσκονται ἀκόμη ἱεράρχαι. ᾿Ἠπηκολούθησεν εἰς τὸ [τοῦ κπαταστατικοῦ χάυτου τῆς Ιλ. γίδονται πανταχόθεν γὰ κλυδωνί- 1νῆς εἰςτην της Μυτιλήνης, “Ἔρεσ- μιλίας υἱασδήποτε φύσεως μὸ τὴν αυξητήσεις, ἓν συνεχεία τῶν ἄνε- εἲς τὴν σκιὰν τῆς εἰδωλολατρείας συνοδικὸν µέγάρον (αἴδουσα σν- [κλησίας.. Υπολείπονται αοθαρώ- [σουν. τὸ Ἱερὺν οκάφος τῆς ἔνλλη: σου και 1 λαριμαην Ἡ, ΤΗΣ .... θωμαιοκαθολικὴν Ἐκκλησίαν, αἲ Ιπισήµων. ἐπαφῶν μεταξὺ ᾖΠεολό- ἡ τοῦ. Γσλαμισμο νεδριάσεων 1. Συνόδου) ἡ πανη-|τατα πορὺς ούθμιαιν κεφάλαια Ὁ- [σίας µας. 'Ἡ Κιυδέρνησις ἔχει σι. {σον Καν Ἁγίου Όυους οεῖς ΦΠΑ ἁτρῖαι ον δὰ ὁποδνάτοςν ας αὔνν νων τῶν δύο δνκλησιῶν εἲς τὴν. Αντ) αὐτοῦν ἡ νέα πφοσευχὴ γυρικὴ. συγεδρίασις παρουσία τού]πως ἡ ὀργάνωσις εἰδικῶν γυαφ εί: {λυδοξίαν νὰ ὑπηρετήσῃ τὴν ἔν- της Ἱναμπανδακίας, Ἰ της ισανίοῦ νμμετοχὴν καὶ τῶν. διώµαρτυρο-! Γόδον. ἁπλῶς ἀπευθόνει ἔκκλησιν, ὅπως ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Βογιατζῆ]ων παρὰ τῇ “Ἱευῷ Συνόδῳ, χα γλησίαν ἀποφασιστικῶς παὶ δετι. [πάν άτστης εἰς την τῆς Γρεύς- βνων», “Ὁ λριοπίώκπας εἰπίον : Αοαιπύσακας Ἱάναδν. Χριστὸς παταστῇῃ ὁ κοινός δα, χαὶ τοῦ θασιλικοῦ ἐπιτρόπου αγ] ταλλήλως ἐπηνδοωμένων, διὰ τὴν} κῶς. γῶνν , ο. ο ὅτι τῇ Οἰνουμενικὸν 1 ατοιασχεῖ ι ο μαελσης ον Ἱτα σιλεὺς ὕλων. ὅσοι διατελοῦν ὑπὸ δηγητοῦ χ. 1. Καομίρη. ἀντιμετώπισιν τῶν ὑὈεμάτων εἰς Τέλας, ἀντεφώνησε κχαταλκή- Η συγχώνευσις τῶν µητροπύ- ον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, το εἶπεν ὔτι τὸ Οἰκουμενικὸν ατ Επλάνην... Γτοιαρχεῖον ὃ δὲν πρόκειται γὰ ἆντι. Ἡ απροπευχή ἀπαγγέλλεται ᾱ- | μετωπίσῃ τὸ ἐΥδεχόμενον σύυναν- τν σα ο ως / ον μην» ἕν δε δηάπε- |: : ή η λεων, ἐπέρχεται προοδευτικῶς ἐπὶις Νιετὰ τὴν ἵεράν ἀκολουθίαν | τοὺς διαφόρους τομεῖς τῆς δράσε λως ὁ ἀντιπούεδρος μητροπολίτης ὃν ϱχ ϱ ς ὑποῖον, ὡς γνωστὺν, εὑρίσκεται | , ας : : πας κατ ἔτος εἲς τὰς ϱώμαιοχα- ς , , ο. : ὃν ες ή ο) απ. ἁθηλμαίω- ο. . ἅ , : ἁ κ γηοεία των γη. κ ος προσεφώνησε τὴν Ἱεραρχίαν παϊ[ως τῆς ἐκκλησίας, ὡς π.χ. τοῦ [Φιλίππων καὶ Νεαπάλεως Νουσό- [τς ΚΠΟΡΙΦ τουύτώνν των ἤδη δὲ ση ἐπὶ χεφαλῆς τῆς ὀρθοδόξοι Ἰν-ι τὸν ὑπουργὸν Παιδείας ὁ ᾿Αοχί- οἴκονομικοῦ, τῆς ἐνημερώσεως διὰ στοµος. λ[ετὰ τὴν λῆξιν τῆς συ- ενουσῶν ἀπὸ τῆς ἰσχίος τοῦ πα. κλησίας, οὐδὲν γνωρίσει ἐπισή- τήσεως μὲ ἀντιπροσύπους ώς θολικὰς ἐκκλησίας ὕλου. τοῦ. κό- επίσκοπος Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος εἷ- δημοσιευμάτων καὶ τοῦ. Τόπους δηιάπεως ἡ Εξ, ταῦ όπου ἔπι- Ετος διατάγματος, - μῶς πεοὶ τῶν σχεδίων, τὸ ο. τν - πώ ο ωἳ σμοῦ, χατὰ τὰς ἡμέρας τῆς νη- πεν ὅτι ἐντὸς τοῦ αὐτοῦ ἔτους τῆς παρακοκουθήσεως τῶν Εένων τουπὴ ἐκ τῶν μητροπολιτῶν 'Αλε π ἱδουομένη, Βησθἁσανις Ἠειραι. ἐξήγγειλεν ὃ φαδιοσταθμὸς τοῦ τα ντ ο ατισαν α : πό, 5 στείας τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ, τη- συνῆλδε τος ἡ Ἱεραρχία|προπαγανδῶν, τῶν σχέσεων τῆς} ςαγδρουπόλεως, Καλκίδος καὶ ο 5 Ύδρας Ἀπετσῶν πάν Αἰγίνη: Βατικανοῦ, ἀναφορικῶς μὲ τὴν ὑπισημον θιαθημα ποὺς ἁπτήν θουµένης τὴν τελευταίων Άυρια- πρὸς κοινὴν διάσκεψιν ἐπὶ Ύενι- ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μετὰ τῶν συνβίας ἔξέδωσε τὸ ἀκόλονθον παοαµέγει ὡς τμῆμα τῆς Άοχιε ν κῆν τοῖ ᾿Οντωθοίου, χῶν ἐκκλησιαστικῶν Ξητηµάτων. Ἑένων ἐκχλησιῶν, τὸ μέγα θέµα ποῶτον. ἀνακοινωθέν: πισκοπῆς Αθηνών, ἀποσπωμέντ , 9---ᾱ- ο ο ᾿Μακαριώτατος εἶπεν ὅτι κα: τῆς ἐκλλησιαστικῆς δικαιοσύνης οῃ μοπσία, κατὰ ον ἀπ αὐτῆς ἅμα τῇ χηνείᾳ τῆς λο. ΝΕΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ τὰ τὸν παρελθόντα Νοέμδριον Ἡγ κα ἄλλα, πανηγουικὴν συνεδοίασιν αὐτῆς. ' δρ τῆς µητροπόχεως [ἴειρα. Ν ΣΛΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΠΣΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΙ τησ ρησικησ συνελθοῦσα τὺ πρῶτον µεταπολε-{ Τὰς ἐπὶ τῶν Βεμάτων τούτων ο της μητουτορεῶς «εισαι : , ) ολ κ : ΣΥ. . ντο )μετὰ τὰς ποοσφωγήσεις, Ἠκουσε[ῷς Ὕδυας Ἠπετσῶν καὶ Αἰνίνη- - μικῶς Ἱεραρχία, µετά μαχοᾶν [προτάσεις τῆς ᾿Ἱεραρχίας ἡ Ἀν- τὴν εἰσήγησιν τοῦ ἐπὶ τοῦ χατα- εἶναι ὃν πο τῆς ἐαιῶςς τον Νε 10 ΠΛΤΡΙΛΡΧΕΙΘΝ ΛΝΠΘΧΕΙΝ νο ΝΟΣΟΥ π κοπὶ ετέλεσε ο Σ -. αλ : . : ἶ ο Ἶς ειρσιω ΗΝ περεικοσαετῆ διακοπὴν Επετἑμεσςν θέρνησις Δὰ µελετήσῃ καὶ Ἱὰ φέ-]στατικοῦ χάρτου εἰπηγητοῦ µη: στ ν | ἃ Ἶς εῶς, τῶν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ .. }λ- ἃ- : ν -- 3 : : ε ος ἃ τ ὁ ἐκ σι θγευῦ πουερχε ον ἔργον ἀξιόλογον καὶ ἔπωφε ελὲς ᾱ-[οῃ ταχέως πυὺς ψήπισιν εἲς τὴν : ὲ γχωγείσεως πουερχυµέγων ο . οφ : ως ο οοξ « ἡ αποός ὃν ἁμοωρζωνσαι, σος πὺ πάσης ἀπόψεως διὰ τὴν ἐκ- Βουλήν, ὅπως ἐπίσης θὰ πατατε- Ἡ να ΤηΣ ποὺς ην συΥκωγενονται. : - α . , . , ος . , , . κλησίαν καὶ ἐναπόγχειται εἰς τοὺς] βοῦν εἲς τὴν Ευυλὴν νοµοθετήμα- πι τοιαυτης συγχώνευσεως οι σε. Ε ἀντιπροσωπεία τῆς Ῥω- 7ης Αντιοχείας κ. Οεοδόσιος, Ἡ ἹΤερὰ Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς τουπολίτου Κορινθίας. ᾿Απὸ τῆς αὔριον (σήμερον) ἀογί ζει ἡ γατὶ ἄρῦὃρον συξήτησις ἐπὶ τοῦ. χαταά- µητροπολίτας νὰ προθοῦν εἰς ἔ-[τα ἐναντίον τοῦ προσηλυτισοῦ, ! πτατινοῦ γῶστου», αλα ώ, ἵωης κητροπόμεων, σικῆς ᾿Ορδοδόξου Ἐ Ο.ησίας πα. τὸν ὁποῖον προσεφώνησε μετὰ τὸ Εκκλησίας ἐξέλεξε τὸν. προϊΐστά- φαρμογὴν ἓν τῇ πράξει τῶν σὺ-| περὶ ἱεροκηρύχων, περὶ τῆς ἁπονι - το τους τους σπιν Ἡ σι Ὑκώνευσις ρὰ τῷ Πατριαρχείῳ. ᾿Αντιοχείας πέρας τῆς Δειτουυγίας ὃ Ῥῶσος} ενον τοῦ Καθεδριχοῦ ναοῦ δμη- ξητηθέντων δεωρητικῶς καὶ ἄπο. ὑπο χρεοῦται ἐπὶ Ἀθυνικον διάσ:η- Γδιαθέτειν εἲς τὴν Δαμασκὸν τοιώ- Ἱπίσκυπος Ιωάννης, ὃ ὑπαῖος λένσα, ἱεουμόναχον ο Ἠννοχέντιον φασισδέντων γατὰ τὴν σύναξιν ' μάποιών εως ος ΜΗνΩΥ Μα ἐδρεύω. ὀοφον. Ὑτίριον, εἲς τὸ ἰσόγειον ἐξῆρε τὴν ἱστορικὴν φιλίαν καὶ Ῥόγκαλ ἐπίσκοπον Ἀμολένοκ χαὶ ἐκείνην. ΠΛ ΤΛ ΥΠΛΒΛΗΘΕΗΤΛ ΝΜΟΣΧΕΛΙΛ [η ἔν τῃ ἕδρᾳ τῆς συγχωνευβείσης τοῦ ὁπυίου ἔχει ἀνεγερθῃῇ ναὺς ἀγάπην, ἥτις ἀνέκχαῦεν αυὐνδέει Ἀτορογκομπούης, τὸν. προϊστάμε- Λόγῳ ὅμως τῆς πληθώρας τῶν μητουπόλεως. τιμώµενος ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ ἁγίου [τὰς δύο Εκκλησίας, Αντιοχείας ΟΥ τοῦ ἓν Ἁέᾳα ὙΥόρ»ῃ ἱεουῦ να- θεμάτων δὲν ἐπήρχεσεν ὁ Χρόνος Ε ΤΗΝ ΙΕΡΛΡΧΙΝ πα» Ιωάννου, Κουσοστόμου. Τὰ ἐγ γα Ῥωσίας. «Ἡϊ φιλία καὶ ἡ ᾱ- οῦ τοῦ Αγ. Νινολάην ἀρχιμαν- ὕπως συζητηθδοῦν δύο σπονδαῖα . κανια τοῦ ναοῦ ἐγένοντο τὴν 991 γάπη, ἑτόνισεν, εἶναι αἰσβήμωτα, | ὑοίτην Δοσίδεον ἐπίσκοπον Νέας , τν : ε ν ν αὁ όν «η βάρη λοκι ήρεμα πλ μη Ῥόρρης παὶ 7 ς καταστατν ε : ταρτν ἴ8 Θωμᾶ ᾿ Φεύρουαρίου 1959 ὑπὸ τοῦ ἄντι-] ἅτινα πάντοτε τείνουν νὰ χατά- θΆης ἀναπληρωτὴν θέματα, τον «τὸ περὶ χα καὶ τὸ ο. ὑπουογὸς τῆς Παιδείας, Ἑον ὑρησκείας, ζητεί ἱ δὲ καὶ τὴν ΠΕΛΛίΓΙΚΙΙ ΣΥΝΛ-ΕΙΣ πουσώπου τοῦ. Ἰατοιάσχου ΔΙό οτοῦν ἔτι ἰσγυρότερα καὶ ϐ πιό Ἰξάρχον καὶ τὸν μη } ἅ πχκλ ς τν. ο τρ, . σ υπο 3 ό τοῦγ ἕ 3 » υιιό- αργοι Ὑ ς ' μού χάρτου της Ἐππκησιᾶς . Εν Βογιατῆς ὑπέθαλεν εἲς ]ἐπέμθασιν τῶν ἀρχῶν ὅταν Ἡ πε- 8 συ ται θισσχον ὴ (σχνοοτες εοιο νηται . - Ρρ/ ζ , 5 ος μ . πα ο σετ στα Σας , : περὶ τοῦ μοναχικοῦ θίου της. Κα. σχας ἐπισκόπου ᾿Ἰωάννου. Ὁ. να-ιτερα. [μαι δὲ πεπεισμένος ὅτι] Τὶς Θεολογικῆς. Ακοδημίως Νό. .. ς αμ . , τὴν “Περαρχίαν τὰ γαταοτισθέντα ᾳ΄ατωσις καλέση τοῦτο κλπ. ο ο ο . . . κ , : -- ος ν τὰ τὴν δευτέραν σύνοδόν της, τὸν να) ὐ να ἐκπλησιαστιγὰ, διατά- ᾿Ορίζοντα ἓν σ πνεχεία τὰ που- τὶ Ίν ην Ἀὐγούστου ἕως Ἠπα Ες οὗτος εἶναι ὁ πρῶτος ὀρβόδα- αἲ ἠμιέραι τῆς 'Ὑμετέρας {Τατοι | σχας ἀοχηιανδρίτην λεωνίδαν ἐ- νπ ἄντοι Ὅ ο] Εν Μδσντω ὃν σε τὰ προ: Ίτην 1δην τοῦ αὐτοῦ µηνός, ἕλα- Γτρς γὸς εἷς τὸν νέων παλυτελὴ ωωγείας θὰ στολισθοῦν διὰ νέας απ σκοπον Ἰκούρσκ καὶ Ἀπιελγχυ- τος 5 τις ἕ πολ υτί νχειάς , ο Ψ Ἡ μα Κα ΤΗ ᾽ ψ ς « --.. α ᾿ ραρχία ἔκρινεν : ο ἳ τς ι ᾿ {ανουάοιον, ἡ Ίεθαρχ - Ύματα: ἆ) «περὶ συνθέσεως, αὖ- όντα τῶν πρὸς ἀρχιερατείαν ἓχ-όε χώρων εἲς Θεσσαλονίνην Οσυ γκλήσεως, λειτουνογίας γαὶ ἁρμο- λογίπων. ἀπὸ τοὺς ὁποίους ζητοῦν- {λογιχὴ Ἓγναξις τῶ λον. οαἡ [τὰ .. η ο ον πα τ ας πως τῆς Ὁ ιμάσμόης μαὶ τῆς [ται αι τὰ ο. Ἐν ποιώτεραι Μας ἵικη ᾗ εις ρα, παν Κυριαχὰς καὶ ἑορτὰς ἡ λειτοῦρ-| διὰ νέας συσ(ίγξεως τῆς φιλίας παω 5 ρασγιας Ξ ιν κ δης θά. υνεργατων ο λε ο χο ον - δα . : : , Μα ο .” - αν --- αν ας {ή γία. τελεῖται εἰ ἳ ὰς ͵ τν, μετὰ ταῦτα ὃ ἐπίσχοπως Ἰτος τη» Ὃ η [ο - Ἰ5 ή ἃ μ. νο της .. εωφότητος ία λεῖ εἰς τὴν «ἀραθικὴῆν{ μας», δί ΕΠΑΝΑΣΥ διαρκαῦς Περᾶς Φυνόδου, τοῦ [εἶναι ὄχι μικρότεροι τῶν 40 ἐτῶν ΓΘεολόγων ἡ «ΖΩ119. Ακολούθως ον - - μυ τον τή ο νώ 7 : 5 ο ο Ας ο κ ν κα. νο ν : . ο της ς ην ση 5 Εγλῶσσαν γάριν τῶν ορήοδόξων | Ἰωάννης ἐπέδωχεν ἓν ὀνόματι ΡΩΣ τρόπου. διυρισιοῦ. καὶ παθηκόν- Γγὰ διακρίνώωνται διὰ την πίστιν [τὴν δῥην ἕως τὴν ὂπην τοῦ αὐτοῦ ἐν 16 πιὰ ὃπι πε τη Τρτοὴ . πό κ. ΠΙΣΚΟΠΟΥ δε . τει ή .. μὰ ἃ ντ : ο μ ο ον α Αράδθων τοῦ ἐν 1όγῳ συὐνουα- [τοῦ ατοιάρχονυ. ΑΙόσχας α. λ- των τοῦῦ κυθερνητικοῦ ἐπιτοώτου {καὶ τὸ ᾖθας των, νὰ εἶναι πτυχι- μηνὸς ἐπανελήςθη ἡ Σύνα ἐ να ν ερ χο. κ... ο Χ 7 π Φι ΜΕ ΤΗΝ Ρ ἄσεως θέσεως Λοπιεπισκό » ο ων κ το σμοῦ, Την δην Α[αοτίου ἐξ. πα | λεξίου εἲς τὸν Πωτριάρχην Ανν ΩΣΙΚΗΝ π) ηρώσεως θέσεως «λογιεπισνὸ- ουχοι δευλύγνκης σχολής ε/.ηνι- Ἀθήναις διά τῆς συμµετογ ς ἵ , τν αν ο : ος ες 3 ον τος ν ϱηκολυύθησε τὴν θείαν Λειτουρ- Γτιοχείας . Οεοδόσιον τὸ παρά που γαὶ μητουπολίτου Οεσσα)λονί- κοῦ Πανεπιστημίου ἢ τῆς Χάλκης λόγων τῆς νοτίου Ελλάδα. ον δ ο ὕαρσης πονάς σημον τοῦ με, Βλαδια ήν ος ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ἂ .αοιο αν τρια ην αλ. .αδιμ]σον. ὅτι τὸ περὶ καταστατικοῦ χάρτου συγοικιαμὸν τῆς Δαμασκοῦ. Τὰς ἀνυφώσεως τῆς ἀγάπης αὐτῆς γαὶ 9ὀντ. θέμα ἔχοηζε θαθυτέρας καὶ πλκη- ρεστέρας μελέτης καὶ ἀνέθεσεν εἰς δεχατοιμελῆ ὑπὸ τὴν προεδοί. αν τοῦ πολυπείρου γέροντος µη- τροπολίτου Ύδρας Πουποπίου συ. γοδικὴν ἐπιτροπὴν νὰ κπαταρτίσῃ σχέδιον καταστατικοῦ χάρτου, τὸ ἁποῖον Δὰ ἀναπτύτουν εἲς τὴν Τ- ὉἨ5, πουσόντων ἐκλογίμων καὶ [νὰ εἶναι χειροτονηµέγοι ἀπὸ 1δε-1 Τὸ θέµα τὸ ὅποῖον ἀπησχόλη- οποιον ὅα ἄναπτνυσουν εἰς τη ἐκλογῆς μητοοπολιτῶνν καὶ ϐ) ιτίας, νὰ ἔχουν ἀπὸ τῆς λήψεως [σε καὶ τὰς δύο δυνάξεις ἦτο κοῖ- [στη στην ὤρκυς ο ετω κκ. -- ϱ ἸΑρχιεπία ς : εραρχίαν ὃ μητροπολίτης Ύδφας μμ. κ γ 9 ν ν να τα ο τον . «Αρχιεπίσκοπος [ζαντι- ας τσ ο : τῇ ἐπιτοοπῆς επεοὶ τοῦ. ἀριδμοῦ τῶν μητορπό- [τοῦ ατυχίου. διετῃ ποαγματικὴν [νὸν καὶ ἀνεφέρετυ εἲς τὴν ἀπυοστι. Π Υ Ἰεήμων, διατελέσας ) λοχιερεὺς 3 ή απ ὃς πἩσες ν ο ο ν 4 21 3 . : καν -- ο η, ο, . , ή 9 παν ον ει ο” ΄ Ἔλεων καὶ τῶν ὑυίων τῶν πεοι. [ἑκαταθίωσιν εἰς μονὰς καὶ νὰμλὴν τοῦ Βεολόγου ὅπως διακονή- ΑΡΧ ΓΕ ΠΣΚΟΙ ΕΙ ΚΥ ΡΟ εἰς τὴν ᾿Αφριχήν, ᾿Αργεντινὴν νο πτης ία ὁ ακαριώτατως φευειῶν. τούτων.» ἔχουν Εθετῆ. τονλάχιατον ὑπηρε-ση «ώς Φῶς τοῦ κόσμου». 'πὸ ο καὶ Καναδᾶν, ἀπηνθύνβη δι τιξ Δ γε κ τ τ Ν - ΄ ΄ ο ΄ / η ας ον. 3 ΄ ᾿ ρλ.. - ο γ. Ὃ - 3 Βο εαν Ὅν Αιὰ του. ποωτοι διατάµιάτος σπιν τεροηονχυος. το πνευμα τύυτο εγενοντὸ ύλαι αἱ ἐν ᾽Αμερικῇ Ἠςξ ξάρχυυ τοῦ ΊΤα Ἠ Χ. 3 Ξην να προ ἃ ο κ ο : ον Ἂ, αν ἃ 5 , ντ τ 21 σ ὰ ο. στή ’ ορού ζ |- ηλ αν ο. τά παραστάντα αν ὀρίζεται μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἡ ϱ. πρῶτος χατάλυγος τῶν ποὺς |εἰσηγήσεις γαὶ αἳ μετ αὐτῶν ἐ- Ενκλησιαστικὸν Διχκοστήριον Αμμοχώστου τοιαρχείου. λόσχα- Ἠπρι ολ έτοι κ ις ἄλ]λους πας δεις η ͵ αν σλ μα 5 ὃν οκ ηις ο . - ἡ 9 ει 4 (ας ροπολίτου καὶ τοὺς : τη οναδοϊμώια τῆς εραοχία δὰ συνέωχεταιν εἲς λθή-{ἁασγιερατείαν ἐκκούίμων αταοτί- [πακοκουβήσασαι συξητήσεις. Πόφιδος πρὸς τὸν [ατοιάσγην ν 1ου” το. / . 5. νο ες .. -. ας 3 « ο Λρρρο δ ο Ὁ κ ... 0 ρα ΣΙΝ παν ἵνον ην ος ν τς νας αὐτοδικαίως ἅπας τοῦ. ἔτουςιζεται ὑπὸ τῆς Ἱεραρχείας, ἆνα- Ἐτττηαπατεττττο----τποτπποπή----ὲ Αοιζμ. Αγογ. ὅρ)οἳ 1Τόσ]ιος λές .- : Ἱ Ἱεραρχίας καὶ ἐκήουξε τὴν ἕ-ιι ει δο η, .- αν ὦ Ἐν ον Μετα ξλ κὂς Άμεειον µε τὴν παρά- νμν τῶν ἑρωκαιῶν τῆς “Ἱεραν- [της 1ην Οντωθφίου ἐκτάκτως δὲ ἠεωρεῖται δὲ καθ ἑκάστην ταχτι- ος ον 4 5 χλησιν ὕπως γίνῃ δεκτὸς εἶ α. ιν η 8 τν ραρτ.- ον , ο ν λ , , υ. στη , ς 5 εντος αι δν ο . Ἶ5 ὑσάχις. περίσταται. ἀνάγγη. εγὴν καὶ ἕντακτον σύνοδόν της. Η ΚΛΙΑΣΙΛΣΗ η] ΡΏ}. ΕΚΚΛΗΙΙΛΣ , ͵ ο. ., , τοὺς κόλπους τῆς Μητρὸς ο λιαδς μάς ἃ Ἡ Ἱευασγία ἐπὶ ζητημάτων θε- Γαραιτέρω. ῥυίζεται. ὃ τρόπως Ἑλένης ΜΒ. Γιωργαλλᾶ ἓκ Ἱάτω Παρωσίων Ρωσικῆς πι, ὁνρνις 5 Ακολούθως ὠμί]ησεν ὁ ὑπουφ. ο, , πο νο ᾱ κ , : ο, ση ιῆς Ἀκλησίας. Ἡ αἴτησίς ως Παιδείας κ. Ι. Ἰογιατζῆ ελιώδυυς, σηπααίας. διὰ τὴν ἐκ τἐχλογῆς Αοπιεπισκόπου, πήτροπο. Ὁ Νανηδι ΐ ἶδ γαγθησην του. ἐγένετο δεκτή παραμείναντος γος ἃ δὴ, ι ο σι ον ο - ο τ ο ντ) ἃ σα -- Μανῃδοςσ πάατωε ὃρσ. κῳ Ἡ ) - .-. ο θα ωρα ὁ κ {Γκλησίαν λαμθάνει ἀποφάπεις διὰ λίτου. Οκσασαλονίνης παὶ τῶν λ1- , πησος παστου. αιοσσ ὦ ' . ὃ ὁποῖος ἀφοῦ ἐξέφρασε τὴν ος Ὃ ως με ο. ο ων Ρούντασπλυμ, µέλος τῆς σουηδι- κ 1 ἀνοικτοῦ τοῦ Σητήµατος τῆς άνα- , τ ν πλειοψηφίας των 9) τῶν μελῶν ὃν. αητροπολιτων, τοὺς ὑπυίοῦςῃς η πα μα... και βέ . . ον συγκινῃησιν αι την χαράν του, κ ος ἆ ϊ , σα .. ας Ἡ ὃ ας ἐπλλησιαστικῆς αντιπρυσῶ- εσεως εἷς αυτον μιᾶς ἐπισκοπῆς διότι παρίσταται εἰς τὴν ἔναφ της. ἉΠητοουπολίτης μὴ πυοσευγύ-1ὲ μὲ ει πλέον ἡ 1εοᾶοχία. τ ω η ομταί τοῦ ἐν ᾽Αμεοικῇ Ῥωσοοῦ : πε . - . κο , ΄ - σειαςσ, ος επεσχει ΕΙ) Ξ : νι ή ο. σ ᾿ - 5 ’ ἡ ϱ , 5 ή Εναν Εμενος ἀδικικυκαγήτως, ὑπέχει να. ὃν περιπτώσει γηρείας τῶν πεμές τα ΕπΕΜΕΡΝΗ τε ενταν Αδάµου Γ. Καύκαρου ἐκ Νάτω Εαρωσίων, νῦν ἀγγώστου ότου Ἀτήριον συγεδρίασιν τῆς 1δης {το σμν λθύνην 5 υῶν Πε Ὁ- καὶ Θεσσα] ή ως τὴν ΑΙόσχαν, ἐδήλωσεν ὅτι διαιιοῆν- ὀναπρυ ένο [σον σος ο Ε -. «1 γονιὴην εὐθύνην. δρῶν. Πειραιώς καὶ Οεσσαλονί : ς ο : τ μοῆνς, ἐναγομένοι Ἀώση «Ἡρ. Ἱπκαργίας, εἰκοή Ἡ- / ίοδ ῆ ὃ ῦ ἡ π)ἠρωσίς των ἐνεργεῖται. κατέ ὀγδυήκοντα τοῖς ἕκατὸν τῶν παι : : - ὃν . . . ως π. 5 07 -α ΄ κ μον ο πα κ. τι ἡ σύνοδος αὕτη εἶναι µενάλης. ᾳ περιύοος της δυεομους 1. [1 μμ... εν πο ο μωμίμα]δίων ἓν Ῥωσίᾳ. θαπτίυντω καὶ ΚΑ ΙΣσΣΙΝ ΛΠ ΕΘΑΝΕ - ες διό .. ἆ ου [Συνόδου ὀρίζεται ἐνιανσία, ἆοχο-] Ὁν ἀμέσως ἑπομένην τῆς χηρειοτ Εν ῳ κ τ αοοῃωδή « Φα Ἰμασιάς, διοτι προχειται να συ ο, ο ϱ , ο. : τούτων τακτικὶ ν Ἠ ἔκταχτον σὐνο ἵινονται ούτω μελη της ρθοδο.. 0 ΑΡΧΙΕΠΙΣ ΚΟΠΟΣ μα 8 ᾱ -. . , ς - - - - - - ον ν { ο ας - 3 Α ὁ ν 9 ζητηθοῦν καὶ ληφθδοῦν ἀποφάσεις] εγης της βηπείκα 3 της ἀπὸ Της Ν Ἡ ! ευυ Ῥωσικῆς Εκκλησίας. ο ἵ- πο δν εἲἲ Οὐδεὶς μη δον τῆς Ἱεραυχίας. Ἠνλἑ ἠ | ς , Ίῶνν ἐν ωρηιο νονταν τς τν ᾿ Ἀώεῖται ὁ Αδάμος 1, Ἱκαύναρου ἓκ Κάτω Παρωσίων γιά νῦν ἐπὶ δεμελιώδους σημασίας θεµά- Οκτ. ἑκάστου ἔτους ΐ δίος πάστωρ πρηοσέθεσεν ὅτι ὃ ᾱ- ἀλώστου διαμονῆς καὶ ων σι ΛΙΘΟΥΑΝΙΑΣ των, ἥτοι περὶ τοῦ τρόπου διοι- τοοπυλίτης δύναται νὰ τη μέ. δὲ οὗτοι εἴτε ἐκ τῶν ἐν ἐνεργτίᾳ ἅμυνης μαι πατρικίας ὕπως τῇ ὄῃ Ἀοεμθοίου 1903, ἡμέοα ᾿ περ οὐ: ο τα ς υιἡμὸς, τῶν. Ἡρησγχευτικῶν γάμων ς πεω- τῆς ἐχχλήσία- τῆ- 'Πλλά λος τῆς διαρκοῦῖς 1 Μυνύδον, αὐτροπολιτῶν, εἶτε ἐν τοῦ. κατα ο μοι, μμ] - ο Πέμπτῃ καὶ ὥνα π.μ. ἐμφανισθῇ αὐτοπροσώπως ἢ διὰ π)ηοεξυνσίαν σσ κήσεως τῆς ἐκκλησίας τῆς Ελλά, 1ος Ξ ... . -. ο ἃ : Ἱπαρουπιάτει σημαντικὴν αὔξησιν. ἀντιαρυσώπου : , .. ο η Τὴν 9 εν « εν α πμ] ῃί ἂν δὲν Μια) ηοώσει τωετῇ λόγων τῶν ἐκλονίπων. εἴτε ἐν τῶν [ον ον ο αν ανν. Ἰώποῦ. ἑνώπιαν τοῦ ἐν Βαρωσίαις Ἱσχχλησιαστικοῦ. Αικαστηἱ - Ἑὴν Ἱλην Απριλίου 1958 δος. ᾿Ετύνισεν ὅτι τὰ ὑποῦληδέν- ἓ ἔχη σύμα/ Πθώσει τὸ τῆ εαν ση Αά ἑτέρου. αἱ τάξεις τῶν λη- αἷων τῆς ᾿Δογιετισκοπῆ- Κύ -. . ΑΝ «ώ .» ἀεδίιώσεν 5 ἡ - - τα εἷς τὴν Ἱεραρχίαν πρὸς Ὕνω- θητείαν ἀπὸ τῆς χειρυτονίας του Απηλζη” Επμήπισν, ρικῶν. ὀλονὲν πυννοῦνται διὰ τῆς ν τής Ἕλει κ Ἴτι κ πλω. ἑπνπη τῆς ΠΕ : ακπισκωπης .- 5 ας σα ͵ ο”... ῇ ο κ ὅντΕ ν Πνηστείας ὑπὸ τὴς λένης δἱ, ώ0Υ ίώ ναί νας Λιθουανίας ρ ο, : ) . ς εωογαλλᾶ ἐν Κάτω ἵαυωα ν κ ιθονανίας ᾗ µοδότησιν διατάγματα στηρίτονς της ον λιὰ τοῦ δευτέοαν διατάγματος βμήήδρι αἷᾳ πα σᾶς πκαή, Όδανν, Ίκμον Ἐν ἐναντίᾳ εοικτόες ση σεται ἓι ην. .. ὑποῖος διετέλεσεν Ἂ Ὃ ο ς 3 ν ον αι , ’ « ας -- - Ἂ ή ο ’ ς ᾽ ΄ ξ η ὰ ας ται γατὰ θάσιν εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ Η ᾿Ἱερὰ Ἀύνοδυς, μεταξὺ τοῦ]. ας 3 αν των. 0 Σδουηδὸς πάστωυ ὑπολυ- ἥ μη 5 ἀπὺ τοῦ. δευτέ καταστατικοῦ χάρτου ἐργασίαν Γάλλου ἔργου. της ἐγκοίνει τά τῆς ἐπιτροπῆς ἐν συνοδικῶν Ἀαὶ[θιθλίω τοῦ. μαθήματος τῶν Ἀρη- συμφωγοῦν χατὰ τὸ πλειστον σκευτικῶν, ἐπαγρυπνεῖ ἐπὶ τῆς ῥρίτεταν Ότι αἳ μητουπόλεις τῆς γἶχαν Ἆπι ΙΓ περίπνν Πεκήηρν νά .. παροῖσα χλῆσι- δημοσιεν ήσεται ὅπας εἰς τὰς ἐν Λευκωαία]οου παγκοσμίου. πολέμου. µέχοι ἨΠαλαιᾶς Ελλάδος εἶναι 31 γατα νο ο να Εἐκδιδοτένας ἐφημεοίδασ Αλ ἠσιαστ / γαὶ τι Εὶ , τοῦ 19 ς ᾿ αλαιᾶς Ε) ως. εἶναι 1 πι πιαδεύυνται εἲς ὀμτὼ σεμινάσια : - ἔημευιθας Ισ ΟΩὴ ωῇς χαὶ Ἠδνυςν, 48 προϊστάμενος τοῦ ἐν Α. τοῦ. χλίµατος τοῦ. Οἱ λουμενικοῦ].ς ᾿ λεξανδυείᾳ ρσικοῦ. ναοῦ. τοῦ ποὸς τὸ ὑπ αὐτῆς καταρτισθὲν | ἐκπαιδεύσεως καὶ τῆς ἔκπλης ια ποναρχείου 38. πο η Ἐν τῇ ἳ Αογιεπισκυπῇ Κύπνον, τῇ 18ῇ Ὀντωβρίου 1950, «Ἁγι Ἀλεξάνδρου, Χέθσκιη», ὅ- σχέδιον. ρώσεως τῶν ληρικῶν καὶ µήνα. Δί κάτωθι μητροπόλεις Ἰαταή- Ι , νι ἐπανήλδεν εἰς τὴν Ρωσίαν, Ἡ Κυθέρνησις θὰ µμελετήσῃ{ χῶν, ἀποφασίζει καὶ ἐγευγεῖ τὰ νοῦνται. καὶ συγχωνεύονται ὡςσὶ Ὑπεύθυνος: Χο. ᾿Αγαπίου. Ο. Ἰρόεδρος π εγεις το 1960 ἐπίσκοπος τοῦ μετὰ τοῦ ὀφειλοκένου σεθασμοῦ ὁριζόμενα ὑπὸ τῶν ἱερῶν κανόνων} τῆς: Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ΑΡΧΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΟ ας σεό τῆς Ἐσεχοσλοδαλίας κι τὰς γνώµας τῆς Ἱεραρχίας ἐπὶ] διὰ την ὑπεράππισιν τῆς ὀρβηδώ- ΤΠ τῆς Γυθείου. Οἰτύλοῦ εἰς] Ἰσααχίου Κομνηνοῦ 3 Λευκωσία. το πο μη 1τὸ 1956. μετατεθεὶς εἲς τὴν ἔπι- σκοπὴν Βίλνας . Πέμπτη 15 ἰ.. ΔΟΕΚΟΝΙΝ ἵλ ΚΛΗΝΙΛ ΤΗΣ ΒΛΙΛΕΙΛ τον π- Μοῦ Φαίνεται, πὼς θἄᾶκανες καλύτερα νὰ μείνεις σήµερα στὸ σπίτι. Ἡ µητέρα σου θὰ σὲ χρειάζεται κοντά της. Θάχει ἕνα σωρὸ δουλειὲς ὥσπου νὰ φτάσουν οἱ ἐπισκέπτες µας. Παραζαλισμµένος' ἀπ᾿ τὴν ἆᾱ- πογοήτευσή του, ὁ Φράνσις δὲ διαμαρτυρήθηκε. Αἰσθα- γόταν τὸ µπράτσο τῆς μητέ- ρας του νὰ τὸν κρατάει σφι- χτὰ ἀπ᾿ τοὺς ὤμους, Ὁ πατέρας του στάθηκε μιὰ στιγµἠὴ στὴν πόρτα, μὲ τὸ θλέμμα του γεμάτο ἀπὸ κεί- νη τὴ θαθιὰ συγκρατηµένη στοργή, κι ἔπειτα ὀγῆκε ἔ- ἕω σιώπηλός. Αν καὶ ἡ θροχὴ εἶχε στα- µατήσει τὸ μεσημέρι, οἱ ἃ- ρες περνοῦσαν πολὺ ἄσχημα γιὰ τὸν Φράνσις Αν καὶ προσποιόταν πὼς δὲν ἔθλεπε τὴν ἀνήσυχη ἔκφραση της µη- τέρας του, αἰσθανόταν τὴν ἀτμόσφαιρα νὰ τὸν πνίγει. ᾿Εδῶ στὴν ἤρεμη μικρὴ πὀ- λη, ὅλοι τοὺς ἤξεραν ὅπως πραγµατικὰἁ ἦταν, καὶ τοὺς εἶχαν µάλιστα σὲ µεγάλη ἐκ- τίµηση. Μὰ στὸ Εταλ, στὴν ἐμπορικὴ πόλη ποὺ ἀπεῖχε τέσσερα µίλια κι ὅπου ὁ πα- τέρας ταν ὑποχρεωμένος, κάθε µῆνα, νὰ δίνει στο Α- λιευτικὸ Γραφεῖο τοὺς λογα- γιέ. µου, ριασμοὺς γιὰ τὸ ψάρεμα ποὺ ἱ εἶχε κάνει, ἡ κατάσταση ἦταν διαφορετική. ᾿Εδῶ κι ἑκατὸ χρόνια οἱ θάλτοι τοῦ Εταλ εἶχαν λουστεῖ στὸ αἷμα τῶν Διαμαρτυρομένων. Μὰ τώρα εἶχε ρθεῖ ἡ ὥρα τῆς καταπί- εσης τῶν [αθολικῶν. Μὲ τὴν παρακίνηση τοῦ νέου Προε- στοῦ, εἶχε ἀρχίσει, τὸν τελευ- ταῖο καιρό, ἕνας λυσσασμέ- νος θρησκευτικὸς διωγμός, Φατρίες σχηματίζονταν, µανι. ακὲς διαδηλώσεις ὀργανώνον- ταν στὴν πλατεία, καὶ τὰ αἰ- σθήµατα τοῦ λαοῦ, κατάλλη- λα κεντρισµένα, ἔφταναν σὲ σωστὴ φρενίτιδα. Όταν ἐε- σποῦσε ἡ δία τοῦ ὄχλου, οἱ λίγοι Καθολικοὶ ποὺ ἔμεναν στὴν πόλη, διώχνονταν ἀπ᾿ τὰ σπίτια τους, κι ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ θρίσκονταν στὴν περιοχὴ Τῦ ΜΠΙΚΡΥΦΟΝ ΕΥΛΙΤΕΛΙΟΝ Τ0Υ θΩΝΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν σελ. 2) Τζάϊλς Κουΐσπερ, ἡλικίας 51 ἑτῶν ποὺ ἐδείκνυε μέγα ἐνδιαφέρον διᾶ τὴν Χοιστιανικὴν λογοτεχνείαν τῶν πρώτων αἰώνων καὶ κατ ἀκολου- δείαν ἀπεφάσισε νὰ ἐκμάθη τὴν κοπτικὴν, δεδομένου ὅτι εἰς τὴν γλῶσσαν ἐκείνην εἶναι συντεταγμέ. γα τὰ περισσότερα κείµενα τῆς ἓ- ποχῆς ἐπχείνης. Οὕτω, ὁ Ἑσάϊλς ἱκουίσπερ, ποὺ διωρίσθη θραδύτερον καθηγητὴς τῆς χοιστιανικῆς λογοτεχνίας εἷς τὸ Ἠανεπιστήμιον τής Οὐτρέχης' εἶναι ἐκεῖνος εἰς τὸν ὑποῖον ἁγή- γεν ἡ τιμὴ τῆς μεταφθάσεως τοῦ «κατὰ Θωμαν Ιθαγγελίου» εἰς τῆν ἀγγλικήν, «ΔΙόλις τὸ ἑπόμενον ἔτος ἐκοινολογήθη ὅτι εἶχαν ἀνευρεῦῆ γαὶ ἄλλα χειρόγραφα, ἑδήλωσεν ἐσχάτως ὅὃ κανηγητῆς Κουΐσπερ. ἸΑλλὰ καὶ τότε δὲν ἐφαντοξόμεῦα ὅτι μεταξὺ αὐτῶν εὑρίσχετο τὸ πατὰ Θωμᾶ Εαν γέλιον». Ἡ ὕπαρξις τῶν ὑπολοίπων χει. ρογράφων ἀπεκαλύςθὴ ὕταν ὁ Κύὐ. πριος Θἄνος τὰ προσέφερε πηὺς πώλ.ησιν εἰς τὸ Ἰκοπτικὸν Ν{ουσεῖον ξητῶν τὴν σημαντικὴν τιμήν τῶν β0000λιρῶν στερλινῶν, περίπου Τὸ Μουσεῖον, ἀσκοῦν νόμιμον δι- παΐωμά του, ἐξήτησε την πατάσχε. σιν τῶν χειοογυά ων γαι ἐσφρά: ι- σε τὴν θαλίτσαν ὕπου τὰ ἐφύλάσοε ὃ Κύπριος ἀθγαιοπόλης. Ἐπηχο- λούθησε µία μακρὰ δικαστικὴ διέ- γεξις. κ Ἔντοτε οἱ ἐρευνηταὶ Ἰ ἤοχισαν νὰ ἐνδιαφέρωνται ὀλογὲν περισσό. τερον διὰ τὰ εὐρήματα ἐγεῖνα. “Ὁ. καθηγητὴής Ἀνοὶ Ἠουὲχ, τῶν Παρισίων. χατώρθωσε νὰ ἐπιτόχη ἀντίγραφα ὠψισμένων ἐκ τῶν χει- ρογράφων ἐπείνων, παὺ ἐξαχυλου. δοῦν ἐν τούτοις νὰ παραμένουν ἡπὸ κατάσχεσιν εἰς τὴν σήραγιομέ- γην θαλίτσαν. λίαν ἡμέραν τοῦ 1909, ἔνω εὑρίσχετο εἲς τὸν ὑπύγοιον σιδη- ρόδροµον τῶν Εαθισίων καὶ πεοι- ειογάξετο τὰς σημειώσεις τοῦ ποὺ ἐλλι- περιεῖχαν ἀπυσπάσματα καὶ πεῖς φράσεις ἀπὸ τὰ πεθίφηιια χειρόγραφα. τὸ θλέμμα του ἔπεσεν ἐπάνω εἰ- τὰς λέξεις. εΟύτοι µου οἱ λόγον.» Ποῦ. νὰ εἶχαν ἄρα γε ἰδῃ τὰς λέξεις ἐπείναςς Ἐπέστρεφεν ἐσπευσμένως εἷς τὸ σπίτι του γαὶ ἤρχισε νὰ άχνη εἲς τὰ θιθλίᾳ καὶ τὰς σημειώσεις του. Ἐγεῖ ἀνεζος τὴν λὐσιν τοῦ που: θλήµματος ποὺ τὸν ἐθασάνισει ἡ φράσις ἐχείνη πουήωγετυ ἀπὸ ἕνα ἑλληνιυὸν πάπνφον, ἕνα τειά- χιον παπύρου. ποὺ ἀνεύρει τὸ 1903 οἳ δύο Ασνλοι ἐφευνη- ταὶ 1 χοένφελντ καὶ Χάντ,- καὶ τὸ ὁποῖον θραδύτερον, δισπιστώθη ὅτι ἀνῆκεν εἰς ἕνα γωιένον Εύη. γέλιον. εἶγυν Αὐτὸ ἠμποραῆσε κάλλιστα νὰ σημαίνῃ, ὅτι εἶγεν ἀνευρεῦῆ, εἲς Νοπτικὴν πετάς ρασιν, ὀλόκλήσυον τὸ κείµενον τοῦ χαμένα Γοῤαγγε- λίου, καὶ εἰὐρίσκετο μεταξὺ τῶν ΄ « ὰ 5 ο - - τε. - . χειρογράφων ποὺ εἶχαν χατατεθῆτοῦ τοῦ οπτικό λΕασσε τρ Ἰὠκτωθρίου 1959 Γπικὴῆν πυοσπάθειαν καὶ νὰ | ΄ Ν ΄ Γτυδοτήσῃ τὸ σχέδιόν του. | ἤρχισαν γαὶ νὰ τὸ ἀνυιράσῃ ἀντὶ ὃ.000 λιοῶν. στερλινῶν. ᾿Απέμενον ἤδη τὸ δεύτερον μέ- ους τοῦ ἐγγειρήματαως. ο. Κου [σπεὶ καὶ ὁ Που. εἴχαν τώρα εἷς χεῖρας των ἕνα πολίτιμον ελειδ» ποὺ. δὰ τοὺς ἐπέτρεπε ἐπίσημη προειδο- ἐμφανίζονται Εταλ. ἔπαιρναν ποίηση νὰ μὴν στοὺς δρόμους τοῦ Ἠ Ἡρεμ] περιφρόνηση ποὺ εἴχε είδει ό πατέρας του σ᾿ οτΒ τὴν ἀπειλὴ εἶχε κάνει νὰ τὸν ἐπισημάνουν ἐντελῶς ἰδιαίτερα. Τὸν περασμένο μῆ- να εἶχε γίνει μιὰ µάχη, ὅπου ὁ σκληροτράχηλος ψαρὰς τᾶχε θγάλει πέρα πολὺ κα- λά. Τώρα, παρ) ὅλες τὶς και- νούργιες ἀπειλές, καὶ τὸ προ- σεκτικὸ σχέδιο ποὔχαν κάνει γιὰ νὰ τὸν ἐμποδίσουν, ὅανα- πηγαινε... ὋὉ Φράνσις ἔτρεμε καὶ μόνο ποὺ τὸ συλλογιζό- ταν, κὺ ἔσφιγγε ὁρμητικὰ τὶς μικρὲς γροθιές του. Για- τὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν ἄφηναν τὸν κόσμο ἥσυχο “Ο πατέ- ρας του καὶ ἡ μητέρα του δὲν εἶχαν τὴν ἴδια πίστη, κι ὅμως ζοῦσαν μαζί, ἐντελῶς εἰρηνικά, καὶ σέδονταν ὁ ἕ- νας τὸν ἄλλο. ὍὉ πατέρας του ἦταν καλὸς ἄνθρώπος -- ὁ καλύτερος ἄνθρωπος τοῦ κόσμου... Γιατὶ ἤθελαν νὰ τοῦ κάµουν κακό Αὐτὴ ἡ λέξη «θρησκεία» ῆταν μιὰ ᾱ- πειλὴ στὴ σιγουριὰ καὶ τὴν ἡσυχία τῆς ζωῆς του. Τὸ γε- γονὸς ὅτι οἱ ἄνθρωποι μπο- ροῦσαν νὰ μισοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ἐπειδὴ λάτρευαν τὸν Θεὸ μὲ διαφορετικά λόγια, τοὔφερνε μιὰ ἔκπληξη ἀνα- κατεµένη μὲ φόθο. Ἐαναγυρίζοντας στὶς τέσ- σερις ἀπ᾿ τὸ σταθμό, πηδών- τας χωρὶς ὄρεξη τὶς λακοῦ- θες μὲ τὸ νερό, ποὺ τὸν, ἔθα- ζε νὰ πηδήσει ἡ Ψόρα, ἡ Ἱ ξα- δέρφη του {ἡ μητέρα ται ἐρ- χόταν πιὸ πίσω, μαδὶ μὲ τὴ θεία Πόλυ, ποὺ ἦταν ντυμένη σεµνά, μὲ τὸ καλό της φου- στάνι), αἰσθανόταν τὸ προµή- γυµα κάποιας μεγάλης κατα- στροφῆς. παιχνιδιάρικη διάθεση τῆς Ὠόρας, τὸ καθα: Ιρό της καινούργιο καφετὶ φουστάνι, ἥ ὁλοφάνερη χαρά της ποὺ τὸν ἑανάθλεπε. δὲν τὸν θοηθοῦσαν παρὰ ἐλάχι- στα, νὰ ξεχάσει αὐτὸ τὸ συων- αίσθημα. (συνεχίζεται) ο τὸ ἹΚκοπτιὸν λουσεῖυν τοῦ Καΐρου. κ 1ῶς δὰ ἦτο, ὅμως, δυνατὸν οἱοσδήποτε Ἰοὐρωπαῖος ἐπιστήμων ἢ ἐρευνητὴς νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἄδειαν τῆς Αἰγυπτιακῆς Κυθερνήσεως διὰ γὰ ἐξετάσῃ τὰ χειρόγραφα ἐχεῖνα Ὁ. 1ουν καὶ ὃ Κουΐσπελ εὗρί- σχοντο πλέον εἰς στενὴν ἔπαφην καὶ κατέστρωσαν ἀπὺ ποινοῦ τὸ σχέδιόν των. Τὸ χειούνυαφον ποὺ εἶγεν ἄγο- ρασυῇ ὑπὸ τοῦ Αλθερτου. τὸ εἶχεν ἐξαχθῃῇ λαδοσίως ἀπὸ τὴν Ἀϊννπτον γαὶ αετεφέρθη εἰς τὰς Ενωμένας {Τολιτείας, ὕπου ὁ κά. τοχυς του µάταίως προσεπάδησε νὰ, τὸ πωλήσῃ. ᾿Πὰν τὸ χειρόγοιι- φον 15 ---πωῦ ἓν μετα ξν εἶχεν ἐπιστροφη,- -ᾖτυ δυνατον νὰ ἐξαγορασῦῃ καὶ νὰ πουσφερθῇ ὡς δῶρον εἲς τὸ Ἱοπτικὸν λ{ουσεῖ. τοῦ. Καΐρου, ἴσως αἱ αἰνυσπτια ἀρχαὶ νὰ ἔδιδαν τὴν ἄδειαν εἷς τοὺς δύο ἐπιστήπονες νὰ ἴδουν ναὶ ἐξετάσουν χαὶ τὰ ὑπυλειπόμενα χειρόγυάφα. Αλ αὐτὸ ἐσήμανε δαπάνην σημαντικοῦ γοηματικυῦ ποσυῦ, ν τούτοις, Κουΐσπε. πατώρῦωσε ὑπωσδ ήπωτε νὰ τὸ. συγχεντρώση, πείσας τὸ ᾿Πνστιτοῦτον { υόνγν τῆς τοῦ τῷ ον γαὶ 0 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤ: Στὸ δροσερὸ στὸ καθά Τὸν πόνο, τὶς λύπες, τὰ Καὶ γελῶ στὴ θλακεία Νὰ τοῦ φύγη ὁ πόνος κ Νὰ σὲ δῆ ποὺ γελάεις Μυριάδες ᾿Αγγέλοι κυκ Βἀρτηῆ νὰ τοῦ δώσης τ ΠΙΕΙ ΕΙΕΙΕΙΙΒΙΙΕΙΙΕΙΙΒΙΙΣΙ ΕΙΠΕ) ΕΙ ΙΒ 8 ΣΩ ἂς μποροῦσα, σ᾿ ἐτ Κοπιᾶστε ἀδέλφια, διαν Λευκωσία, 22. 9. 509. μα ο ΠΠ ΠΕ ο ΕΕ ο ο Ι 0Ρ00Λί ΣΤΗ ΔΕΤΟΥΡΗΠΑ Τὴς ἱερῆς λειτουργείας, Θεέ µου, ἘΞεκουράζω τὸ σῶμα, τὴ σκέψη, Καὶ μὲ θάρρος σοῦ λέω, Χριστέ µου, Τὰ δικά µου, κ ὁλωνῶν µακρυά σου, Ποὺ δὲ σπεύδει νὰ ἔρτη σιµά σου, Ποῦν) ἀθῶα σὰν κάποτε εἴμαστε ὅλοι, Πρὶν μᾶς θρῆ τῆς κακίας τὸ θόλι. Ποὺ μὲ ἄπειρη χάρη καλεῖς τὸν καθένα, Γαλήνη στὸν κόσμο, Ψυχικὴ ἠρεμία. Βὰ φωνάξω στὸν κόσµο, σὲ ὅλη τὴ γῆ: Μὲ ἀντάλλαγμα µόνο, μιὰν θερμὴ ἁπλῆ ΠΡΟΣΕΥΧΗ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» ΠΕ εί αεε..Ἓ.. π - τ μ Ν μ . οι ριο ποτάμι πάθια, τ ἀνθρώπου, αἱ νὰ νοιώση χαρά, κι εὐλογᾶς τὰ παιδιά, λώνουν ᾿Εσένα, ἁ δῶρα τὰ θεῖα, ούτη τὴν ὥρα, έµονται δῶρα, ΦΙΛΟΚΥΠΡΟΣ ΣΦΗΚΑΣ [7 ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΟΥΙΚΑΝΤΑ τοῦ ἐκδότου τοῦ Περιοδικοῦ κ. ΜΙΧΑΗΛ (ὁ) τελευταῖον) Ὁ Καθεδρικὸς οὗτος ΒΝαὸς εἶναι μία καλύδη εἰς τὴν πραγ- µατικότητα, σκεπασµένη μὲ τσίγκους, ἀλλὰ ἡ δύναµις τῆς πίστεως τῶν ὀρθο- δόξων αὐτῶν ἴθαγενῶν δὰ ἀναγάγη μίαν ἡμέραν τὴν καλύθην αὐτὴν εἰς καλλι- µάρμµαρον μεγαλοπρεπὲς οἰκο- δόµηµα ἀντάξιον τοῦ προορί- σμοῦ του. ᾿᾽Αρκεῖ θέδαια εἰς τοὺς ἐνθουσιώδεις αὐτοὺς Χρι- στιανοὺς καὶ τοὺς ἐμπνευσμέ. νους ἡγέτας των νὰ δοθῆ καὶ ἡ σχετικὴ θοήθεια ἀπὸ τοὺς δυναµένους νὰ θοηθήσουν. Μετὰ τὴν ᾿Εκκλησίαν ἐπε- σκέφθηµεν τὸ Δημοτικὸν Σχο- λεῖον εἰς τὸ ὁποῖον διδάσκει Ἑλληνικὰ ὁ κ. Εἰρηναῖος Μαγκίμπι ὁ ὁποῖος εἶναι ἀπό- φοιτος τῆς γνωστής ἐν Καϊρῳ ᾽Αμπετείου Σχολῆς. Παραπλεύρως τοῦ Δημοτι- κοῦ Σχολείου ὑπάρχει ἕνα ᾧ- ραιότατον κτίριον τὸ ὁποῖον προορίζεται διὰ Γυμνάσιον καὶ εἰς τὰς αἰθούσας τοῦ ὁποίου μίαν ἡμέραν φιλοδοξεῖ ὁ ΠΠα- τὴρ Ρουθὴμ Σπάρτας νὰ ἀκουσθοῦν εἰς Ελληνικὴν γλῶσσαν τὰ διδάγματα τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας μας καὶ τὰ μεγάλα ἐπιτεόγματα τοῦ Ἕλληνο-- Χριστιανικοῦ πο- λιτισμοῦ. Εἴμεθα θέθαιοι ὅτι ὅσοι ἀν- τιλαμθάνονται τὴν. σηµασίαν τοῦ γεγονότος αὐτοῦ θὰ σπεύ- σουν καὶ ἀπὸ τὰ ὑστερήματά των ἀκόμη νὰ Φοηθήσουν τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν µας τῆς Οὐγκάντας διὰ νὰ φέρη εἰς πέρας τὸν µεγάλον της προορισμὀν. Μᾶς δίδεται µία μοναδικἡ εὐκαιρία εἰς τὸ κέντρον τῆς ᾿Αφρικῆς, νὰ ἀποκτήσωμεν μίαν τεραστίας σημασίας ἐκπολιτιστι- πνευματικὴν καὶ κὴν ἔπαλξιν. Ἡ Οὐγκάντα ξαδίζει σήμ ρον ὁλοταχῶς πρὸς τὴν ὁδὸν τῆς ἀνεξαρτησίας της ἢ τοῦ: λάχιστον τῆς πλήρους αὖὐτο διοικήσεώς της καὶ εἶναι ἡ ιο Π χωρα τῆς ᾿Αφρικῆς ποὺ δια- θέτει τοὺς περισσότερον ἐξε- λιγµένους καὶ μορφωμένους ἰθαγενεῖς. Ὁ Βασιλεύς της, ὁ περί- Λυυίχης νὰ µετάσχῃ εἲς τὴν σχε- Ζθημα- οὕτω, μαχραὶ καὶ ἀποπανδιωτι- χαὶ διαποααγματεύσεις μὲ πά- τοχον τῶν γειρυγοάφωγν. Ῥέλος ὁ Νουΐσπελ πκατώρθωσε νὰ συναντήση τὸν Ὑάτοχον τυῦ χειρογοάφου τὰς. Εουξέλλας ν τον εἷς νὰ φὑάσουν µέχοι τοῦ Ζατὰ Οω- μᾶν να γελίαυ, Οἱ δύο αίκοι εἶχαν μπαντεύσει ὀσθῶς. ποία δά ἧἦτο ἡ ἓν πωυχευιένω. ἀντίδοασις κπυθερνήσεως. αὈνύπτιωνῆς πα 1450 αἱ αἰνυπτιακαὶ ἄσχαὶ τὺν πρυσεπά.εσαν νὰ µεταύῃ εἲς Κάὶ ἴοογε διὰ, νὰ σύσνες θοῦν πεοὶ τὴ συγκουτήσε ως. διεὐνυῦς ἐπιτουπῖ ἡ ὁπυία ὑὰ ἀνελάμύανε τὴν τε: τανραφήν, Πετάιρρασιν καὶ δημο: σίενσιν τῶν κειμένων τῶν χοπτι- χῶν ειουυάφων. Όταν ἕφρνον ἀπὸ τὸ ἱνάῖουν, ᾱ Κυ εἶγεν ἁλόπη ἴδεί τὸ χατὰ Οὐμιᾶν οδαἐλιον, Τὰ, πάντα ὅμως εἷ- Ἰαν οὐ μον ῇ διὰ τὴν ἔπιστου- φ ἦν τοῦ Τὸ ἐπόπενον, ἔτος, ἔπύτ πτοσίρον ποόγµατε εἲς τὸ Κάῑσσν σοναδενόρνης ὑπὸ τοῦ. Ζαθητη- τοῦ. ουν, το τότε δεπτέμ ἄριος τος Τον Ολύρληους ἡ ἁεθύπτης ἧτυ ἠνάστατος λύνω ἐτοῖ. τητήπατοας τῇ οι) ποῖ. ἐ- αληπία τε πας τὴν τρανιχὴν ή: σιν τοῦ, Οἱ δύο ὀπιστήπωνος ἔπε- λήη ήσαν ὕπως τις ἕμσον τιν σγετικῶς ἀνενόγλήτο, Ἱνλοαμὲ νου εἷς τὸ γοαεἴον τοῦ δεν ον Παωχὼς Δαμπάμπ, εἶδαν ἀπὸ τὴν θαλίτσα τοῦ Θάνου τὸ πολύτηι γητοῦ νὰ ἐξάγουν Φωγίωνος χειρόγραφα. κ Μδ πρφοσοχὴν χα ρατάνυξιν Πο υξχ πα ὁ Κονυΐσπελ ἐξήτασαν τὴν μίαν μετὰ την ἄλλην τὰς σε- λίδας τοῦ. περιφήμου Ἰειρογθάφον ἕως ὕτου. τὸ Ὀλέμμα των. ἔπεσεν ες, τὰς ξεις: «Οἱ λόγοι μου οὗντο ίνες ὃν Τὸ κατὰ Θωμᾶν Βύαη- γέλιαν. εὑρίσκετο ἐπὶ τέλους ἐνώ πιόν των. Ἐπὶ ἓξ ἑθδυμάδας Κουΐσπε]. παρέμεινο σαχ: κλεισμένος. εἲς τὸ δωμάτιόν τοῦ. ξεγοδογείου ολ[ετρυπόλιταν», ἀντιγράφων καὶ ῦ ὐ ον του µεταφοάζων τὰ πυλύτηια γειρό- γοαφα. Δίφνης ὕμως ἐξερράνῃ ὁ πύλε µος περὶ τὸ Σουὲς παὶ ὃ λάθηνη- τὴς μὲ τὴν σύσυγόν του ποὺ τὸν συνώδενε ἠναγκάσθησαν νὰ ἕγλα: τακείρυῦν τὴν χώραν.. ᾽Αϕῆναν, Ύυσιχάν εἷς τὴν Αἴγυπτον τὸ Ἅει. οό (έάφάν εἴχαν λάδει τὴν τρύνοιεν νὰ πάρουν ϱωτοτυπίας τὰς πευισσοτέρας σελίδας. ο. παθηνητῆς Ἱκουῖσπεὰ καὶ σύζυγός του. ἐπέστρεναν εἷς τὴν Γούρι όπην αὐ τὰς πυλυτίµουὺς ω: τοτυπίας εἲς τὴν θαλίσα των. Εἶχα πλέον Ἱατί ων π)ῆυες πείµενον τοῦ. ρατὰ Οωμᾶν Ἱδαν- υελίον. καὶ τὰς νέας οὔπεις Ἰησοῦ. Ἀωατοῦν, ἀφηγεῖται Κυυῖσπελ, { Όταν εὐοέθην πάλιν εἷς τὸ Πσυχον σπίτι εἷς τὴν Ολ- λανδίαν, ἠμπύσεσα νὰ ἑργασθω ἐπ᾽ μὲ ὕλην µου τὴν ἄνε- σιν Κάμω μίαν πλήση οὖν. χοιτικὴν ὕμως ὑπὸ ἡ τὸ των “8 αὐτοῦ γαὶ νὰ ον τοῦ μη ] την νόθα [ἐδε)- ελίον, «ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ. ΠΑΠΑΜΙΝΑΗΔΝ ας Φφημος Καμπάκα ἐνῷ ἐξωρί- σθη ἀπὸ τὴν Βρετανικὴν Κυ- θέρνησιν ἀπὸ ἐτὼν, ἤδη ἐπς-- νῆλθεν θριαμθευτικῶς εἰς τὸν Θρόνον του καὶ περιθάλ- λει, μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καὶ στοργὴν τοὺς ὑπηκόους του, ἀφοῦ ἔχει ἀπονείμει ὕ- ψιστα κρατικὰ ἀξιώματα εἲς | τὸν Πατέρα Ρουθὴμ Ἑπάρ- τας καὶ τοῦ ἔγνει δυρήσει ὅ- λην αὐτὴν τὴν ἕκτασιν ἐπὶ τῆς ὁποίας εὑρίσκονται τὰ κτίρια τῆς Ἱεραποστολῆς μας, Ας μὴ λησμονῶμεν ἐξ ἄλ- λου ὅτι τῇ εἰσηγήσει τοῦ Βασιλέως ἡ ιθαγενὴς Κυδέρ- νησις τῆς Οὐγκάντας ἐδαπά- γησε διἁά τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ κτιρίου τοῦ Ελληνικοῦ Γυμνασίου!!! Εἰς τὸν χῶρον τῆς “Ἱερα- ποστολῆς ὑπάρχει καὶ Ιοσο- κομεῖον τὸ ὁποῖον δὲν ἀπο- περατώθη εἰσέτι, θοηθοῦν ὅ- µως καὶ δι αὐτὸ ὅπως ἐθο- ἤθησαν καὶ διὰ τὰ ἄλλα κτί- ρια οἱ ὁμογενεῖς τῆς Καμπά- λας καὶ προπαντὺς οἱ κ.κ. ἩἨλίας Εὐστρατίου, Ιεοκλῆς Στυλιανίδης καὶ Πολύδιος Κικκίδης. Γι μεγαλωτέρα ὅμως ἐπι- θυµία τῶν ᾿Ορθοδόξων µας αὐτῶν καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Πατρὸς Ρουθὴμ ἙΣπάρτας εἶναι ἡ ἀνοικοδόμησις ἑνὸς Μεγαλοπρεποῦς “Ἱεροῦ. ἣα- οὗ τῆς Σοφίας, ὅπως μᾶς ἕἔ- λεγεν ὁ ἴδιος, ὅταν μετὰ τὴν ἐπίσκεψίν μας καθίσαµε κά- τῷ ἀπὸ τὴν σκιὰν ἑνὸς πελώ- ριου δένδρου, γύρω ἀπὸ ἕ- να τραπέζι μὲ ἀναψυκτικά. ᾿Εκεῖ µαζεύθηκαν γιὰ νὰ μᾶς περιεργασθοῦν καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Σχολείου, ὁ δὲ Πατήρ Ρουδὴµ Σπάρτας μᾶς προσεφώνησεν μὲ πολὺ συγκινητικἁ λόγια καὶ ἀπηύ- θυνε µίαν ἔκκλησιν εἰς εὐρύ- τερον κύκλον ὁμογενῶν µας καὶ εἰς Πέντε 'Ππείρους, Μᾶς ἐπέδειξεν ὕστερα τὴν Χρυσῆν Βίόλον τῆς μεραπο- στολῆς εἷς τὴν ὁποίαν πρὸ ἐμοῦ εἴχε γράψει μερικά συγκινητικά λόγια καὶ εἶχεν ἐκφράσει τὸν θαυμασμόν του διὰ τὸ ἐπιτελούμενον ἔργον, ὁ τέως ἐν ᾿Καρτοὺμ ἐπιτε- τραµµένος τῆς Ἑλλάδος κ. Πέτρος Καλογερᾶς ὁ ὁποῖος πέρασε ἀπὸ ἐκεῖ ὀλίγας ἡμέ- Ὁ Πέτρος Καλογερᾶς ὡς μᾶς ἐδήλωσεν ὁ ἴδιος εἰς τὸ Ἠτὰρ- ἐσ- Σαλὰμ ὅταν συνηντήθηµεν ἀργότερον ἕ- καµνεν μίαν λίαν κατατοπι- στικὴν ἔκθεσιν εἲς τὸ Β. Ὑ- πουργεῖον τῶν Ἔξωτερ ικῶν τὸ ὁποῖον εὐχόμεθα νὰ ένδια- φερθῆ καὶ αὐτὸ μὲ ὅλην τὴν θεθαιότητα ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἀντιμετώπισις αὐτοῦ τοῦ τε- ῥραστίου θέματος. Κατὰ τὴν συζήτησίν µας μὲ τὸν Πατέρα Ρουδθὴμ Σπάρτας τὸν παρεκίνησα νὰ ἀναλάθη μίαν περιοδείαν μὲ τὸν κ. Εἰρηναῖο Μαγκίμπι εἰς τὴν. Κένυα καὶ Ἰαγκανίκα καὶ ἐπισκεπτόμενοι τὰς ἐκεῖ παροικίας µας νὰ ζητήσουν τὴν θοήθειαν καὶ τὴν συν- δρομὴν τῶν ὁμογενῶν µας διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ἱεροῦ Βαοῦ τῆς 'Αγίας Σο- φίας. Ἡ. ἰδέα µου ἔγινεν ἐνθου- σιωδῶς δεκτὴ καὶ ὅταν ἀνε- χώρησα διὰ τὴν Κένυα καὶ τὴν Ταγκανίκα δὲν παρέλει- ψα νὰ προπαγανδίσω καὶ νά τονίσω εἰς τοὺς ἐκεῖ “ἝἜλλη- νας τὴν σηµασίαν τῆς ὑπ' αὖ- τῶν ἐνισχύσεως ἑνὸς τοιού- του. σκοποῦ. κ. τὴν μεγάλην σηµασίαν ἑνὸς τοιούτου ἔργου ἐτόνισα καὶ εἰς πολλοὺς ὁμογενεῖς µας τῆς Ρουνάντα Οὐροῦντι. τοῦ Βελγικοῦ ΙΚογκὸ καὶ τῆς Βοτίου Ροδεσίας καὶ ὅμολο- γῶ ὅτι ὅλοι κατενόησαν τὴν χρησιμότητα τοῦ σκοποῦ αὖ- τοῦ καὶ ὅλοι ὑπεσχέθησαν νὰ ἴσιν τὴν ὁποίαν Ἡ | διαιωμάτων εἰς τοὺς 1’ Ἡ κοινωνικὴ Ὀράᾶσις τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνεπτόχδη ἴδιαι- τατα. μετὰ τὴν. καταπαυσιν τῶν ἐναντίον τς διώγ μῶν. ΓΜλὴ λέον ἀνέπτυξε κινδυνεύουσα 1. τὴν δρᾶσίν της πρὸς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. Τόσον εἰς τὸν καθαρῶς φιλανθρωπικὸν ὅσον καὶ εἰς τὸν κατ ἐξοχὴν κοινωνικὀν. Βεθαίως δυνατὸν νὰ μὴ εἶνα ἔκδηλα τὰ ἀποτελέσματα τῆς κοινωνικῆς ὁράσεως τῆς ἘἜκ- κλησίας καὶ αἲ ὑπὸ τῶν Βυ- ζαντινῶν διαπραχθῆσαι Φρι- καλεότητες νὰ μὴ ἀφήνουν τὸν μελετητὴν ἐκ πρώτης ὅ- ψεως νὰ ἀντιληφθῇ τὰ εὖερ γετικἀ πράγματι. ἀποτελέσμα- τα τῆς κοινωνικῆς ὁράσζως τῆς Ἐκκλησίας. Αλλ' ὅμως ἂν ἀναλογισθῆ κανεὶς ποία ἦτο ἡ θέσις τῶν ἄλλων λαῶν τῆς Εὐρώπης κατὰ τὴν ἰδίαν ἐποχὴν θὰ ἀντιληφθῇ ὅτι ἡ ὄντως ὀψηλοτέρα θέσις ον Βυζαντ. νῶν. ἀπὸ πάσης ὁπό- ψεως ὤφε ἴλετο εἰς τὴν ἐ ἐπίδρα- Εκκλησίςς ἤσκει μεταξὺ τῶν πιστῶν της ἐντὸς τῆς Βυζαντινῆς Αὐτο- κρατορίας. Δὲν ἤτο ὅμως ἢ εἰς μεγα- λύτερον θαθμον ἐξημέρωσις τῶν ηρῶν Ἡ μόνη ἑἐπίδρασις τῆς Εκκλησίας. ΠΩ κατ ἐξο- χην κοινωνικἡ δρᾶσις τῆς Ἐκ- κλησ. ας φαίνεται ἀφ' ἑνὸς μὲν εἰς τὴν καλυτέρευσιν τῆς Ρέσεως τῶν δούλων καὶ ἄν ἑτέρου εἲς την ιάκτάργησιν Εεής ποτε ὃ «φορᾶς µεταξώ ελευθέρων κε ο): ὧν ἐντὸς τοῦ. Έκκλησ αστικοῦ ὀργανι- σμοῦ τοὐλάχιστον. Πράγματι καὶ δοῦλοι ἀκόμη εἶχον τ τα καταλόάδουν δικαίωµα νὰ διάφορα ἱερατικὰ. ἀθιώματα ἀνακτῶντες τὴ ἐλευθερίαν των ἅμα τῇ κατατάξει τούτων εἰς τὰς τοῦ κλήρου. Ὑὸ δικαίωµα τοῦτο τῶν δού- ποσεας λων κατώχυρ ώνη καὶ διά κα- Συνό- νὸλ τῶν ὅ ο θῄεον δων, Αλλὰ ἡ θέσις τῶν δού ]λων ὅπο τὴν ἐπίδρασιν τῆς κο δ.- δασκαλίας τῶν. δοι ἦτο πολὺ Κκαλυτέρα ἀπὸ τς θέσᾶ- ως τῶν δούλων τόσον κατά την ἀρχαιοτέραν ἐποχὴν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς εἰδωλολατρείας ὅσον καὶ εἰς τοὺς ἄλλους συ χρόνους λαούς. ἵαὶ ἀληθὲς ὅτι Φδήγησεν νο ... .α .. εἰς τὴν ΜΗ ΛΗΣΙΑ ΠΗΙ εἶναι μὲν } αὔξησιν τοῦ ἀρ Ἴθμοῦ. τῶν μν ὡ ναχῶν ἡ παροχὴ καὶ συνεπῶς καὶ εἰς τὴν πτῷ- σιν τῆς. στάθµης τῆς ἠθι κῆς ζωῆς τῶν μοναχῶν καὶ τὴν. κατάπτωσιν μᾶλλον τοῦ μοναχικοῦ θίου, ἆλλ᾽ ὅμω γενικώτερον ὑπῆρξεν εὀΕΡΥ.-- τικωτέρα διὰ τὴν κονωνν εἰς θοηθήσουν, Ὅταν ἥμην εἰς τὸ Σώλσ- µπερυ τῆς Μοτίου Ροδεσίας ἔλαθα μίαν ἐπιστολὴν τοῦ κ. Εἰρηναίου Μαγκίμπι ἀπὸ τὴν Καμπάλα., Τὸ περιεχόμε νον τῆς ἐπι- στολῆς αὐτης μὲ συνεκίνησε καὶ μὲ ἱκανοποίησε συγχρό: νως διότι διεπίστωσα ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ εΌρε τὴν ᾱ- πήχησιν ποὺ ἔπρεπε εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀποδήμων Ἓλ- λήνων. Εἰς ἄλλην θέσιν θά ἴδουν ἀναγνῶστα: µας δηµοσι” ἔκκλησιν τοῦ Πα. τρὸς Ρουθὴμ Σπάρτας καὶ τῆς πιτροπῆς τῆς «Ἑλληνικῆς ᾿Αφρικανικῆς Ἐκκλησίας» καὶ ἐπιθυμοῦμεν ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ αὐτῇῃ νὰ ᾱ- οἱ ευομένην πευθυνθῶμεν καὶ απὸ των στηλῶν τοῦ Περιοδικοῦ μας πρὸς ὅλους τοὺς Ελληνας ὅπου καὶ ἂν εὑρίσκονται καὶ νὰ τοὺς διαόθε θαιώσωμεν ὅτι καὶ ἡ µικροτέρα εἰσφορά των πρὸς τοὺς ᾿Ορθοδόξους ἰθαγενεῖς τῆς Οὐγκάντας θὰ εἶναι λίαν εὐπρόσδεκτος καὶ θὰ συντελέση εἰς τὴν ἐγκα- θίδρυσιν ἑνὸς τεραστίου 'ΓΓλ- ληνο Χριστιανικοῦ οἰκοδο- μήματος εἰς τὸ κέντρον τῆς ᾿Αφϕρικῆς. Ὁμολογῶ ὅτι μὲ πολλὴν συγκίνησιν ἀπεχαιρέτισα τὸν Πατέρα Ρουθὴμ Σπάρτας καὶ τοὺς ἀξίους συνεργάτας του εἰς τὺ κέντρον τῆς “Ἱερα- ποστολῆς τῶν εἰς τὴν Καμπά- λα καὶ τοὺς ὑπεσχέθην ὅτι τὸ περιοδικόν µας δὲν θὰ παύση νὰ προπαγανδίζη καὶ νὰ τονίζῃ τὸ ἀξιόλογον ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπιτελοῦν. Ηδη. πολλὰς ἐλπίδας θὀα- σίζουν οἱ ᾿Ορθόδοξοι ᾿Αφρι- κανοὶ καὶ εἰς τοὺς νέους Οὐὀγκαντεζους οἱ ὁποῖοι ἀπο- Φφοιτήσαντες απὸ τὴν Πατρι- αρχικὴν Σχολὴν τοῦ Πατρι- αρχείου Αλεξανδρείας φοι τοῦν ἤδη εἲς τὸ Πανεπιστήμι- ον ᾿Αθηνῶν. Ἐκεῖνο ποὺ θέλω νὰ τονί- σω ἐδῶ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ οἱ Ἕλληνες τῆς Τζούμι- πα εἰς τὸ Βότιον Σουδὰν ὅ- ταν τοὺς ἐπεσκέφθη µία ἄντι- προσωπεία τῆς Ἱέεραποστο λῆς µας αὐτῆς, προθύµως συνέθαλαν καὶ συνέλιξαν να σημαντικὸν ποσόν, διά τὸ ὁποῖον μάλιστα ἡ ᾿λληνικὴ Β. Πρεσθεία Χαρτούμ ἕἔκα- µνε τὰ οχετικὰ διαθήµατα ος | | ἕ ο ΠΟ ΝΡΙἠ Τοῦ κ. Α. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ἡ προς τὴν κατεύθωνσιν ορασις τις ἐκκλησίας. Σἡμαντικωτέρα ὅμως ὑπῆῃρ:- αὐτὴν ἔεν ἡ ὃρᾶσις της ἐκκλησίας μόσα εἰς τὴν κοινωνίαν δια τὴν ἀνακούφισιν τῆς δυστυωχί- ας καὶ τὴν δημιουργίαν καλυ- τέρων κοινωνικῶν συνθηκῶν δι ὅλα τὰ στρώματα τῆς κοι- γωνίας. Η ἐκκλησία διά τῶν πράγματι μεγάλων ἱεραρχῶν της εδρασε εἰς ὅλας τὰς ποι- κίλας ἐκφάνσεις τῆς κοινων:- ας. Εἰς τὴν ΄Αλεξάνδρειαν τόσον ὁ ΑΜΑ, ᾿Αθανάσιος, ὅσον καὶ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Κύριλλος οἱ πράυ ματι μεγάλοι Ππατρι- άρχαι ᾽Αλεξανδρείας, ἀργό- τερον, ἐνεργῶς ἐνθιεφέρθη σαν διὰ τὴν ζωήν καὶ τὴν ἐρ- γασίαν τῶν χιλιάδων τῶν ναυ- τεργατῶν. τῆς πόλεως. Τόση ῆτο ἡ πιρροή των εἰς τὰς συντεχνίας τῶν ναυτεργατῶν ὥστε εἰς τὴν πραγ «ατικντητα ῆσαν οὗτοι οἱ κατεωθύνοντες τὴν δρᾶσίν των. ἃ ἅ τοῦτο µία τῶν κατηγοριῶν αἱ ὁποῖ- αι διετυπώθησαν κατὰ τοῦ Μ. ᾽Αθανασίου ἤῆτο ὅτι οὗτος ἆ- σκῶν τὴν ἐπιρροὴν του εἰτὶ τῶν ναυτεργατῶν καὶ λοιπῶν ἐργατῶν θαλάσσης παρημπό- δισε τὴν μεταφορὰν σίτου εἰς τὴν. ΓΚωνσταντινούπολιν. [καὶ θεθαίως ἡ κατηγορία ῆτο Ψευ- δἠς ἀπεδείκνυε ὅμως πόσον 2η: µαντικἡ ἦτο ἡ ἐπίδρασις τοῦ Μ Αθανασίου ἐπὶ τῶν χιλιάδων τῶν ἐργαζομένων εἰς τὸν λι- | μένα τῆς ᾽Αλεξανδρεί ας. ᾿Αρ- γότερον δὲ ὁ Πατριάρχης Διόσκορος µεταθαίνων εἰς τὴν Σύνοδον τῆς Εφέσου τὴν ἔπο- νομασθεῖσαν Ἀηστρικήν, τὸ 449 συνώδεύετο ὑπὸ χιλιά Ῥων. τοιούτων ἐργατῶν, τοὺς ἐχρησιμοποίησε ὃ ἁ τῶν ἀπόψεῳ ὠποίους τήν ἐπιθολὴν του. διὰ τῆς ! Τοιαύτη ὅμως ἐπιρροὴ Β ταδὺ τῶν ἐρ- μοτῶν µόνον δὰ τῆς ἀναλό- Ύου κοινωνικῆς δράσεως μξ- ταξὺ των εἶναι δυνατὸν νὰ ἔξηνηθῃ. Πράγματι δὲ οἱ πζο- η: αναφερθέντες Πατριάρχαι τῆς ᾽Αλεξανδρείας, ὥς καὶ ὁ “Άγ. ᾿λωάννης ὁ Ἔ λεήµων ἀργό- τερον, ἔστρεψ-αυ ὁ Ἄθυμον τὴν προσοχὴν των εἰς «οὓς πτω- χοὺς τῆς πόλ ος των. Ενα. παροιμιώδης ἡ. ἕκτασις τῆς κοίνων κῆς δράστως τὴν ὁποί- αν ὀἐνέπτυξον οὗτοι καὶ ἰδία ὁ Ιωάννης ὁ ᾿Ἑλεήμων, ὁ ὁ- προς τὰ α, μηδ᾽ αὐτῶν πὼν σκάπα ν, ὑποδημά- των καὶ ἐνδυμάότων των ἐξαι- ρουμιένων, διέθστε διὰ τὴν ' θοή- θειαν τῶν πτωχοτέρων. ΄Ἠτο τόµΈνον συνεπῶς νὰ ἀγαπῶν- ται τόσον πολὺ ὑπὸ τοῦ ποιµνί- ου των οἱ μεγάλοι αὐτοὶ Πατρι- ᾽Αλεξανδρείας, Ἱαΐτοι δὲ δὲν ἔγομεν πολλὰς καὶ λε- -- τ μαρτυρίας ἐντοῦ- ᾿διεσώθησαν εἰς ἀνδρῶν τού- τῶν παρὰ τῃ Ὑπηρεσίᾳ Συναλ- λάγματος τῆς Σουδανικῆς Κυθερνήσέεως δ.ά νὰ ἐἔπιτρα- πῆ ἡ ἀποστολή του εἰς Ο0Υ- κάντα. ᾽λλλά δὲν εἶναι µόνον οἱ Ἕλληνες τοῦ Σουδάν, τῆς Οὐγκάντας, τῆς Κένυας καὶ ἠμπο- τῆς Ταγ κανίκας ποὺ αὐτὴν ροῦν νὰ ἐνισχύσουν τὴν προσπάθειαν. Εἴμεθα θέθαιοι ὅτι ὅλοι οἱ ἀπόδημοι συμπατριῶται µας ὅταν κατανοήσουν τὴν σηµα- σίαν ἑνὸς τοιούτου ἔργου θά τὸ ὑποθοηθήσουν καὶ θὰ τὸ ὑποστηρίξουν. Τὸ εὐχάριστον εἶναι καὶ τὸ τονίζωµεν ἰδιαιτέρως ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς ὅτι ὕστερα ἆ- πὸ τόσα χρόνια ἱδρύθη ἐν τέ- λει ἡ Μητρόπολις Εἰρηνουπό- ΄λεως μὲ δικαιοδοσίαν εἷς ὁ- | Γλόκληρον τὴν ᾿᾽Ανατολικὴν ᾿Αϕρικὴν καὶ ἕνας ἐκλεκτὸς καὶ ἐμπνευσμένος λευΐτης ἡ Α. Σ. ὁ Μητροπολίτης κ. κ. Βικόλαος Βαρελόπουλος ἀν- έλαθε ἤδη τὴν διακωθέρνη- σιν τῶν Ορθοδόξων µας ΧἎρι- στιανῶν εἰς τὴν περιοχἠν αὐτὴν τῆς Μαύρης Ἠπείρου. Εἴμεθα θέθαιοι ὅτι μὲ τὴν µετάδασιν καὶ. ἐγκατάστασιν ἐκεῖ τοῦ Μητροπολίτου Εἰρη- νουπόλεως κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ -ὃ ὁποῖος ἐπετέλεσεν ἤδη θετικὸν ἔργον καὶ ὡς Πατρι- αρχικὸς Επίτροπος εἰς τὴν Καζανμπλάνκα τοῦ Μαρόκου καὶ ἀφῆκε τὰς καλυτέρας τῶν ἀναμνήσεων εἰς τὴν Αἲ- θιοπίαν -' καὶ μὲ τὸ ασνα ἐνδιαφέρον τῆς Λ. Θ. Σ. Πατριάρχου µας ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν συμπαράστασιν ὅλων τῶν ἀποδήμων Ἑλλήνων, ὅτι πολὺ γρήγορα θὰ ἑδραιωθῆ καὶ θὰ ὄργ ανωθῇ ἐπὶ στερεῶν ῥάσεων ἡ ἐν Οὐγκάντᾳ {ε- ραποστολὴ τῆς Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, Οὕτω ἴσως ἀξιωθῶμεν συν- τόµως νὰ παραστῶμεν εἰς τὰ ἐγκαίνια ἑνὸς Μεγαλοπρε- ποῶς ΄ Γεροῦ Ναοῦ τῆς ᾽Ἁγίας Σοφίας, ἐπάνω εἰς τὸν λό- φον τῆς Καμπάλας ἀπὸ τοῦ ὕψους τοῦ ὁποίου θὰ λάμπη ὡς ἕνας τεράστ.ος Ἓλληνο-- Χριστιανικὸς φάρος, διὰ νὰἀ φωτίζη εἲς τὸν δρόµον τῆς εἰ- οήνης καὶ τῆς µεγασλουργίας ὅλων ὅσων πιστεύουν εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Θεανθρώπου καὶ. εἰς τὸν ἐκπολιτιστικὸν ρόλον τῆς ἀθανάτου ἝἛλληνι- κῆς γλὠσσης. των, φαίνεται ὅτι καὶ νοσο- κομεῖα ἵδρυσαν καὶ πτωχο- τροφεῖα καὶ ὀρφάνοτροφεια διὰ νὰ περιθάδπωνται ὅλοι οἱ ἔχοντες ἀνάγκην τούτων. Πράγματι ὅμως θαυμαστὴ ὑπῆρξεν ἡ δρᾶσις τῆς Μ. Βα- σιλείου πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Οχι µόνον τὴν ἰδικήν του μεγάλην περιουσίαν διέ- νειµε πρὸς τοὺς πτωχούς, ἆλ- λὰά καὶ ὅλα τὰ εἰσοδήμαια τῆς ἐπισκοπῆς τῆς Καισαρεί- ας διέθεσε υ ἁ τὰς κοϊνωνι- κας ἀνάγκας ὄχι αόνον τῶν χμιστιανῶν, ἀλλ καὶ τῶν ουδαίων καὶ τῶν εἶδωλολα τρῶν, Εἲς τινα!. “λιστα λιμὸν ὁ Μ. Βασίλειο: ὠρυσεν ὁλό- Κληρον πόλιν διὰ νὰ ἐπαρκέση εἰς τὴν διατροφἠν τῶν ἐνδεῶν καὶ τὴν. στέγασιν τῶν ἁστέ- γῶν. Δικαίως διὰ τοῦτο ὑπό τῶν συγχρόνων των ὠνομά- σθη µέγας ἡ δὲ πόλις τῆς κοινωνικῆς ἀγάπης, τὴν. ὁποί- αν ἵδρυσε, ὠνομάσθη πρὸς τιμὴν του «Βασ. λειάς»....) Τὸ ἔργον ὅμως τοῦ Μ. Βα- σιλείου δὲν ἦτο ἁπλῶς ἣ θοή- θεια πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀνά- γκην. ᾿Γδιαιτέρως κατεφέρε- το κατὰ τῶν πλουσίων οἱ ὁ- ποῖοι ἦσαν ἀνάλγητοι εἰς τὰς ἀνάγκας τῶν πτωχοτέρων καὶ μᾶλλον ἐξεμεταλλεύοντο τὸν μόχθον τῶν ἀσθενεστέρων. ᾿Εκεῖνς ὅμως ὅὃ ὁπρῖος (δύναται νὰ λεχθῇ ὅτι ἀνέπτυ- ἔεν ὁλόκληρον κοινωνικὴν θεωρίαν το ὁ ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος. Τό ἐναντίον τῶν πλουσίων κηρὐγματά του νομίζει κανεὶς ὅτι ἐκπορεύον- ται ἐκ τοῦ στόµατος νεωτέρου κοινωνιολόγου. Καταπολεμεῖ ὁ Χρυσόστομος καὶ τὸν πλοῦ- τον καὶ τὴν ζωὴν τῶν πλου- σίων οἱ ὁποῖοι διαθέτουν τὴν περιουσίαν των μᾶλλον διὰ δισκεδάσεις ἁμαρτωλὰς παρὰ διὰ τὴν ἀνακούφισιν τοῦ πό- νου καὶ τῆς δυστυχίας τῶν µε- γάλων λαικῶν μαζῶν. Διὰ τοῦτο τόσον εἰς τὴν. ᾽Αντιό- χεια ὅσον καὶ εἲς τὴν Κων- σταντινούπολιν εἶχεν ἀποκτή- σει ἐχθροὺς τοὺς πλουσίους ᾿Αντιθέτως ἐκέρδ: σε τὴν ἀπέ- Ραντον ἀγάπην καὶ ᾿ἀφοσίω- σιν τοῦ λαοῦ ὑπὲρ τοῦ ὁποίου ἐμερίμνα. Πράγματι ὄχι µό- νον θεωρητικῶς ἐδίδασκε τὴν ἀνάγκην Φοηθείας τῶν ἆἀδι- κουµένων λαϊκῶν μαζῶν ἆλ- λὰ καὶ δύ ἔργων ἀπεδείκνυε τὴν ἀγάπην του πρὸς τὸν λα- όν. Τόσον εἰς τὴν ᾿Αντιόχειαν ὅσον καὶ εἰς Κωνσταντινούπο- λιν ἵδρυσε λαϊκά συσσίτια, πτωχοτροφεῖα καὶ ὀρφανοτρο- φεῖα ἀκόμη δὲ καὶ νοσοκο- μεῖα καὶ λουτρά ἐθίζων οὕτω τὸν λαὸν εἰς τὴν καθαριότη- τα. Ἐκ τούτου ἀκριθῶς ἐξη- γεῖται ἡ ἀγάπη τὴν ὁποίαν ὁὃ λαὸς τόσον τῆς ᾿Αντιοχείας ὅσον καὶ τῆς Κώνσταντινουπό- λεως ἔτρεφε διὰ τὸν “Αγ. ]- ὠάννην τὸν Χρυσόστομον. ᾽Αλλὰ καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος δὲν ὑστερεῖ εἰς κοι- νωνικὴν διδασκαλίαν τῶν ἄλ- λων μεγάλων ἱεραρχῶν. Αν καὶ φύσις θεωρητικὴ ἐν τού- τοις, μετὰ τὴν παραίτησιν του ἀπὸ τοῦ θρόνου τῆς Κωνσταν- τινουπόλεως, διώκησε καλῶς τὴν ἐπισκοπὴν τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος οὐδόλως ὑστε- ρήσας τῶν ἄλλων ἱεραρχῶν εἰς τὴν μέριμναν ὑπὲρ τῶν ἀπορωτέρων. ᾿Ἰδιάζουσαν ὅ- µως σηµασίαν ἔχει ἡ διδασκα- λία του περὶ ἰσότητος τῆς γυναικὸς πρὸς τὸν ἄνδρα. Εἰς ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ γυναῖκα ἐθεωρεῖτο δούλη ἢ ὑποχείριος τοῦ ἀνδρὸς ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τονί- ζει ἐμφαντικώτατα τὴν ἰσότη- τα τῆς γυναικὸς πρὸς τὸν ἄν- ὅὃρα. Τοὺς λόγους καὶ τὰ ἐπι- χειρήµατα του θὰ ἐζήλευε καὶ σύγχρονος ὑπέρμαχος τοῦ φεμινισμοῦ. «Εἷς ποιητὴς ἀν- δρὸς καὶ γυναικὸς, εἷς νοῦς ἀμφότεροι, εἰκὼν µία, νόμος εἲς, θάνατος εἲἷς, ἀνάστασις μία. Ὁμοίως ἐξ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς γεγόναµεν». Θεώ- ρεῖ δὲ ἄνισον τὸν νόμον καὶ ἄδικον διότι κάμνει διακρί- σεις μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ Υγυ- ναικὸς (ἄνισον τὸν νόμον καὶ ἀνώμαλον. Τὶ δήποτε γὰρ, τὸ μὲν θῆλυ ἐκόλασεν, τὸ δὲ ἄρρεν ἐπέτρεψεν... οὐ δέχο- μαι ταύτην τὴν νοµοθεσίαν. Αν ἐπαινῶ τὴν συνήῄθειαν. Αν- ὄρες ἦσαν οἱ νομοθετοῦντες, διά νώτα κατὰ γυναικῶν ἡ νο- Ὀ[µοθεσία.». Τονίζει δὲ ὅτι ἡ µό- γη διαφορὰ μεταξδὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς εἶναι ἡ σωµατι- κήν. Ὦ γυναικεία φύσις τὴν ἀνδρείαν νικήσασα διὰ τὸν κοι γὸν ἀγῶνα τῆς σωτηρίας, καὶ σώματος διαφοράν οὐ ψυχῆς τὸ θῆλυ καὶ τὸ ἄρρεν ἐλέγξα- σα”. ἀπ αυς Αλλ” ἡ Εκκλησία ἐμερί- µνησε καὶ διὰ γενικωτέρας ὠφελείας ἔργα. Τοιουτοτρό- πως ὁ Θεοδώρητος ἐπίσκοπος Κύρου ἰδιαιτέρως ἐμερίμνη- σε διά τὴν κατασκευἠν γεφυ- ρῶν καὶ ὁδῶν καὶ ὑδραγωγεί- ων εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς ὁποί- ας προϊστατο. Τὸ παράδειγµα δὲ τοῦτο ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τὸ µοναδικόν. Όλων τῶν ἵε- ραρχῶν ἡ δραστηριότης ἀπε- σκόπει εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν κοινωνικῆς ἀνάγκης τῶν χρό- νων τῶν. (συνεχίζοται) ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ Τ Ἐτησία συνδρομή 50Ο γμὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ [ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ ην ΜΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΠΗΜΑΤΗ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΛΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ου... - 3 ζ Ὕ 5 ο «σόι /ό. / 7. ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1959 Λουκιανοῦ ὁσίου Βάρσου ὁμολογητοῦ Σαθθίνου ὁσίου Τλ ΠΛΤΗΧΗΤΗΙΛ ΗΛΙΗ ΛΠΕΗΣΤΟΛΗ ΤΡ Ἠρχισαν τὴν λειτουργίαν των, τὴν ἑθδομάδα αὐτὴν τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα. ᾿Ασφαλὼς δὲν ὑπάρχει κανεὶς ὁ ὁποῖος ἀγνοεῖ τὸν θεσμὸν τῶν Πατηχητικῶν Σχολείων τῆς Ἐκκλησίας µας καὶ τὸν σχοπὸν εἰς τὸν ὁποῖον ἀποθλέ- ποὺν. Δὲν εἶναι ὅμως ἄσχοπον νὰ τὀνίσωµεν ἁνόμη μίαν φορὰν τὴν σοθαρὰν ἀπόθστολὴν τῶν Κατηχητικῶν Ἄχο- λείων καὶ νὰ τὴν τοποθετήσωμεν εἰς τὰ δέοντα πλαίσισ. Ὅτι ἢ ὕπαρξις τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων εἶναι ᾱ- ναγκαία δὲν ἐπιτρέπεται εἰς πανένα νὰ τὴν ἀμφϕισθητήση. Διότι τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα εἶναι τὸ µένον μέσον διὰ τοῦ ὁποίου ἡ Ἠνχλησία δύναται νὰ διαφωτίαῃ παταλλήλως τὰ νεαρὰ τέχνα της καὶ νὰ διδάξη εἷς αὐτὰ τὴν ὀρθὴν πἰ- στιν τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ πρεσθεύουν. ᾿Αφοῦ οὔτε ἡ οἱ- νογένεια οὔτε καὶ αὐτὸ ὀνόμη τὸ σχολεῖον δὲν δύνανται ἢ δὲν θέλουν ἐνίοτε. νὰ διδάξουν τὴν Χριστιανικίν δρησκείαν καὶ νὰ μεριµνήσουν διὰ τὴν ὀρξὴν ἠξικὴν πρόσδεον ναὶ ὅιο γωγἠν τῶν παιδιῶν τὰ µόνον μέσον διὰ τοῦ ὁποίου τὰ παὶ- διὰ θὰ γνωρίσουν τὸν Χριστόν καὶ ὡς σωτῆρα καὶ ὡς πρό- τυπον ζῶν τὸ ὁποῖον νὰ ἀπολονξήσευν εἰς τὴν ζωήν των εἶναι τὸ Κατηχητικὸν Σχολεῖον. Καὶ εἶναι μὲν δλιθερόν, ἐν τεύτοις ὅμως ἀληθβδές, ὅτι δυστυχῶς αἵ χριστιανιχαὶ φἰκογένειαι μεριμνοῦν μὲν ὅιό τὴν ἀνατρεφὴν τῶν τέκνων των ἀλλ' ὄχι γατὰ Χριστόν. Φὥροντίζουν νὰ διδάξουν εἰς αὐτὰ ὅλα ὅσα αὐτὰ εἶναι ὄννα- τὸν νὰ ἀντιληφθοῦν περὶ τοῦ κόσμου καὶ τῆς προόδου καὶ θιάζονται ἄλλοι νὰ τὰ εἰσαγάγουν εἰς τὴν κοσμικὴν ζωὴν ναὶ ἄλλοι ἀφοῦ τὰ ἀποστείλουν εἷς τὸ δημοτικὸν σχολεῖον νὰ τὰ ἑγχαταλείφουν. Τοιουτοτρόπως ἐνῷ ὅλοι εἶνχι 6ε- ἑαπτισμένοι καὶ ἑνομάζονται χριστιανοὶ ἐλάχιστα ἢ οὐδὲν γνωρίζουν περὶ τῆς οὐσίας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Έτσι δικι- ὠνίζονται αἲ προλήψεις καὶ λανθασμένη ἀντίληψις περὶ τῆς Φρησκείας διὰ νὰ δημιουργοῦνται ἀντιθέσεις εἲς τὰς ψυχὰς τῶν χριστιανών αὐτῶν μεταξὺ τῆς δρησκευτικῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς πρφόδου. ἸΑποτέλεσμ« δὲ τούτου εἶναι ἡ ἀπομάχκρυνσις τῶν χριστιανῶν ἔκ τῆς Ἠννκλησίας χαὶ ἡ ναχὴ θεώρησις τῆς ζωῆς μὲ ὅλα τὰ παρεπόµενά τῆς. Διότι ἀσφαλῶς οὐδένα διαφεύγει ἡἤ ἠθιχὴ πατάπτὼσις Ἡ ὁποία παρατηρεῖται ὄχι µόνον εἰς τὰς πόλεις ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Όπαιβρον. Καὶ ἀχούονται μὲν ἐπικρίσεις τῆς ἀνηθικό- τητὸς χαὶ ἐκφράξεται ὑφ᾽ ὅλων ἀνησυχία διὰ τὴν αὔξησιν τῆς ἐγκληματικότητος καὶ τὴν ἀνηθικότητα, ἀλλ ὅμως οὐδεὶς ἠθέλησε νὰ ἐρευνήση καὶ νὰ ἀνεύρῃ τὰ αἴτια τῆς ἕλης παταστάσεως καὶ ἂν ἀνούσονται μερικαὶ δειλαὶ φωναὶ εἰς τὸν τύπον περὶ τῆς ἀνάγχης τῆς ἐπεμύάσεως τῆς Ἐκ- πλησίας, αὗται δὲν ἔξικνοῦνται µέχρι τῆς ὑποδείξεως τῶν µέσων διά τῶν ὁποίων ἡ Ἐνκλησία θὰ ἠδύνατο νὰ θοηδήσηῃ εἲς τὴν ἀνύφωσιν τῆς ἠθικῆς στάδµης τῆς πσινωνίας καὶ τὴν ἀποτροπὴν τοῦ ἐγχλήματος χαι τής διαφθορας. ᾽Ανεμφϕιθόλως θεθαίως ἡ Ἐγχλησία δέν νὰ ἐνσδιαφέ- ρεται διὰ τὴν ἠθικὴν ἀνύφωσιν τῆς Χοινωνίας ἀφοῦ τοῦτο εἶναι ἐν τῶν χυριωτέρων σχοπῶν της. Ἡ Ἐκνκλησία ὅμως δὲν εἶναι δύναµις ἀστυνομιχὴ καὶ δὲν δύναται νὰ ἐπιθάλῃ τὴν διδασκαλίαν της. Ἡ ἀναγεννητικῆ δύναμις τῆς Ἐνκλη- σίας µόνον διὰ τῆς καταλλήλου ναὶ συστηματικῆς διαφο- τίσεως εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἠξικὴν ἀνύφωσιν τῆς κοινωνίας. ᾽Αλλὰ τὸ μὲν κήρυγμα ἀνφυόμενον εἰς τοὺς ναοὺς ἢ ναὶ εἲς τοὺς θρησκευτιχκοὺς συλλόγους ἀπευθύνεται πρὸς ἐνηλίχους µόνον καὶ ἤδη συνδεδεμένους μὲ τὴν ἜἘκ- κλησίαν γχαὶ κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἔχοντας δεχθῃ τῆν ἐπίδρασιν τῆς διδασκαλίας της. Αἱ εὑρύτεραι ὅμως µᾶξαι αἱ ὁποῖαι δὲν ἐκκλησιάζονται τακτικὰ Ὦ δὲν συχνάξουν ταχτικὰ εἰς τοὺς δρησπευτικοὺς συλλόγους μένουν συνήδως ἔξω τοῦ πεδίου τῆς δράσεως τῆς Ἐγκχλησίας. Πλὴν ὅμως τούτου ἀπενθυνομένη διὰ τοῦ τρόπου τούτου ἡ Ἐγοκλησία πρὸς ἤδη διαμὀρφώσαντας τὸν χαραντῆρα, ναλὼς ἢ παχῶς, μικρὰν µόνον εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχη ἐπίδρασιν. Επόμε- νον συνεπῶς εἶναι νὰ ἔχη στρέψει ἢ Ἐνκλησία τὴν προ- σοχήν της εἰς τὴν ὀρθὴν διαµόρφωσιν τοῦ χαραντῆρες χαι τὴν ἀληθῆ θδρησχευτικὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν παιδιῶν. Τοὔῦτο δὲ µόνον διὰ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων δύναται νὰ ἐπιτύχῃ. Μαχκρὰν τοῦ νὰ δημιουργῆ τὸ Κατηχητικὸν Σχολεῖον μονομερῶς δρησκευτικοὺς τύπους ἀποσχοπεῖ εἰς τὴν παράλληλον πρὸς τὰ λοιπὰ ἀνάπτυξιν τοῦ ἔρησχευτικου ἐνδιαφέροντος καὶ την καλλιέργειαν τῆς ἠθιχνῆς δωῆς τῶν μαθητῶν του. Τοιουτοτρόπως παὶ τὰς 8ρησπευτιχοις προλή- φεις διαλύει παὶ τὴν ὀρθὴν τοποθέτησιν τῆς δρησχείας εἰς τὴν ὅλην ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτυγχάνει. Ἡ ἔχκ τῆς συ: στηματικῆς δὲ ἐννεαετοὺς διδασκαλίας εἰς τὰ Ματηκητινος Σχολεῖα τὰ παιδιὰ δέχονται εὐμενῆ ἐπίδρασιν τῆς Βρη- σκευτιχῆς διδασκαλίας παὶ διαμορφώνουν τὴν ἠδικὴν ζωήν των συµφώνως πρὸς τὸ πἰώνιον πρότυπον τοῦ Φεανδρώπου ]ησου, Ἡ δὲ ἐπίδρασις τοῦ Κατηχητικοῦ εἶνσι μονιμωτέρα διό- τι τὰ παιδιά δὲν ἔχουν ἀκνόμη διαμορφώσει υτὸν χαρακτῆ- ρα χαὶ συνεπῶς προσφέρουν κατάλληλον ἔδαφος ἠξικος χαλλιεργείας. Ῥεέαπίως διὰ νὰ ἀποδώσῃ Ἄαρπους παλοὺς τὸ Κατηχητιχκὸν Σχολεῖον πρέπει τὸ ἔργον του νά συνεπι- πουρεῖται ὑπὸ ὅλων ἐχείνων οἱ ὁποῖοι εὑρίσχονται εἰς ᾱ- µεσον σχέσιν μὲ τὰ παιδιά. Διότι δὲν εἶναι ὄννατὸν νὰ ἕ- πιτευχθῆ ἠθικὴ πρόοδος ὅταν τὸ μὲν Κατηχητικὸν προδάλ- λῃ ὡς πρότυπον πρὸς µίµησιν τὸν ᾿Τησοῦν ἡ δὲ οἰπογένεια φροντίζει νὰ προθάλλη ὡς πρότυπα µιµήσεως τοὺς λεγοµέ- νους ἀστέρας τοῦ χινημκχτογράφου. τῶν ὁπῥιων θεθσίως Π ζωὴ πάθε ἄλλο παρὰ ὡς πρότυπον δύναται νὰ προθάλλεται, Οὔτε εἶναι δυνατὸν τὸ Κατηχητικὸν νὰ ἔχῃ Αποτελέσματα «κατάλληλα ἕἔταν ΧἈκταπολεμεῖται ὑπὸ ἕλων ἐχείνων παρά τῶν ὁποίων ἓὰ ἀνέμενε συν- δρομὴν εἰς τὸ δύσπολεν ἀλλὰ καὶ Ἀατ ἐξοχὴν ἠδι- ποχοινωνιχὸν ἔργον του. Καὶ πέλεµος δὲν εἶναι µόνον ἡ κατασυκεφόντησὶς τοῦ ἔργου τοῦ Κατηχητικοῦ διὰ συστηματικῆς ἀντιδράσεως εἰς τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον ἔπιτε- λεῖται ἐχεῖ. Πόλεμος χατὰ τοῦ Κατηχητικοῦ εἶναι παὶ ἡ ἀπαγόρευσις τῆς φοιτήσεως τῶν μαθητῶν εἰς αὐτὸ καὶ ἡ παρεμπόδισίς των διὰ διχφόέρων τρόπων νὰ παρακολουδοῦν τὰ Κατηχητικὰ µαθήµατα. Είναι διὰ. τοῦτὸ πολὺ λυπηρὸν τὸ γεγονὸς ὅτι σχολεία δ. Παιδείας παρεμθάλλουν πλεῖστο ἔσα ἐμπόδια εἲς τὴν φοίτησιν τῶν μαθητῶν των εἰς το Κα- τηχητικἁ Σχεολεῖα. Καὶ εἶναι μὲν ὄννατεν να προξληθῇ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι τὰ Σχολεῖ«α ὄχι µόνον δὲν ἀπαγδρεύσυν' τὴν φοίτησιν εἰς τὰ Εκτηκητικἁ ἀλλὰ ααὶ την συνιστουν. Πιβανὸν τοῦτο διὰ λόγων νὰ γίνεται. “ὅταν ὅμως διὰ δις- φόρων ἀπασχελήσεων. πολλάκις ἀμφιθόλου ἀξίας, οἱ μαθη- ταὶ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ εὑρίσχωνται εἰς τας ταδεις των νατὰ τὴν ὥραν τῆς λειτουργίας τοῦ Ματηχητικοὺ Σχολείεν. ἀναμφιξόλως προξάλλουν πρέσκεµµα µέγα εἲς τὸ ἔργον τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων καὶ ἐμμέσως τα παταπελέε- μοῦν. Ενῷ δὲ προφασίκονται σχολικὰς ἐργασίας διά νά µη ἐπιτρέπουν εἰς τοὺς µαθητάς των τὴν φείτησιν εἰς τα Κο- τηχητικἁ Σχολεῖα, ὀδηγοῦν τοὺς μαθητάς των εἰς τὰς Χὶ- νηματογραφικἁὰς αἰθούσας καὶ τους ἐθίουν εἰς τὴν μἰμησιν τῆς ζωῆς τῶν «ἠρώων» τῶν ταινιων' αἱ ὀπεῖαι προξάλλονται ἐχεῖ, Διατί: ήπως διότι τὸ μὲν ᾖατηχητικεν Σχελεῖον δημιουργεῖ ἀνδρώπονς ἠξικοὺς ἐνῶ ὁ πινηµατόνραφες Ἀατο τὴν ὁμολογίαν ἐκπαιδευτιχῶν, πσιδαγωγῶν. δικαστῶν καὶ νοινωνιολόγων εἶναι σχολη τοῦ ἐγχλήματος γαὶ τῆς δια- “0 Μακαριώτατος ὁμιλῶν πρὸς χιλιαόος ὄγροτῶν τὴν Κυριακήν 4 ᾿Οκτωθῥιου (η ὁμιλία τοῦ Μοκαριωτότου ῥηµοσιευσται κατωτέρω) ᾗ ἃς ἵ ΜΗΝ Ἠζμαιν ἰδιαιτέρως εὐτυχκής, διότι μοῦ. δίδεται σήμερον ἡ εὐκαιρία νὰ ἕλθω εἰς ἄμεσον ἐπαφὴν. μὲ ὧν. πέουχον γα ἁἀπνὸν ἆπγουτί πὸν κόσμον τῆς νήσου µας, νὰ αἰσθανθῶ τὸν παλμὸν τῆς φυχῆς του χαὶ νὰ διαπιστώσω τὴν θέκ- σιν καὶ τὴν ἀποφασιστικότητά του ὕπως καταλάθη εἷς τὴν ἑλευδέραν Δημυκρατίαν κας τὴν ὑψφηλην καὶ δυναμικὴ δέσιν, ἡ ὁποία τοῦ ἁρμόσει. Καιρετίζω μὲ χαρὰν τὴν συνκέντοωσίν σας καὶ ἐπενλογῶ τὸ ἔργον σας. δεῖς εἶσθε οἳ ἐκλεμτοὶ τοῦ Θε- οὗ, ποὺ μὲ τὸν ἱδοῶτα σας µετά- ῥάλλετε τὸ ἄγυνον γῶμα εἲς γαρ: πὀν. Ἠϊς χεϊράς σάς ἐνεπιστεύθη ᾖ Θεία Ἰ[ρόγοια τὺ ὑπφηλὸν ἔρ- πουν τῆς συνεχίσεως τῆς ἀεννάου εὐγενοῦς δημιουργίας, Ῥεῖς εἶσίαε ἡ σπονδυλινὴ στήλη τῆς Ἀοινω- γίας µας ἡ θάσις τῆς ἑθνικῆς µας οἰκονομίας. ὍὉ ρόλος σας ὅμως δὲν πευιορί- σεται µόνον µέσα εἷς τὰ οἱκονομι- κὰ πλαίσια, ὑσονδήποτε εὐρέα καὶ ἂν εἶναι ταῦτα. Απεναντίας: κτείνεται παντοῦ εἰς ὕλας τὰς ἐκ- δηλώσεις τοῦ ἐθγικοῦ καὶ πολιτι- οῦ. µας δίου.. Αἁγκαλιάσει τὴν ῥασιχὴν. διάσθωσιν τῆς αοινωγίας µας καὶ ἀπυτελεῖ τὴν οπυνδαιυ: τέραν. ἐγγύησιν διὰ τὴν Ἠθυκὴν τελρίωσιν καὶ τὴν ἓν γένει εὐστά. βειαν καὶ πρύόσδον τοῦ συνόλου τοῦ. λαοῦ. µας. ἸΑπὺὸ τὴν ἁγνὴν ὕπαιθουν. δὲν ἐκπορεύεται µόνον ἡ ὑλινὴ ἀλλὰ παὶ ἡ ἠδικὴ τουφὴ τῆς κοινωνίας µας. ᾿Εχεῖ ἡ ἐθοικὴ μάς παράδο- σις διατηρεῖται ἁγνοτέρα, καὶ Ἡ ἠθινὴ Ἀληθονομία τοῦ. παρελθόν- τος. περισσότερον ἀδιάφὕορος χαὶ ἄσπιλυς. Ἠκεῖ αἲ φυχαὶ εἶναι εἲ- λαθέστεραι πρὺς τὸν Θεὸν καὶ αἳ καρδίαν εὐγεγέστεραι ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων. Τὰ ἀγνὰα ἁγροτικὰ ἤθη δὲν ἕ- πανσαν καὶ δὲν Ὀὰ παύσουν ποτὸ γὰ, ἀποτελοῦν τὸν χαάλκόν, ἐπὶ τοῦ. ὑποίου. στηρίζεται ὁ χηνσὺς τοῦ. πολιτιστικοῦ. µας νυµίσματος 'Ἠὰν δὲν «πνεε δροσερὸς καὶ χα: θαρὸς ὁ ζωωγόνος ἄγεμος τῆς ὃ- παίθρον. διὰ νὰ ἀναγεώνῃ σύγε- χῶς τὸ ὀξυόνον τῆς ἀτμοσφαί- ρας µας, δὲν δυνάπεθα νὰ Ύγνω- ρίζωμεν εἰς ποῖον ἠθικὸν τύφον στον ος ᾧ ΙΙ θὁ, εὐωίσκιτο σὐτσθον ἡ κοινωνία Πας, πο -- -.--- Αλ). ἐὰν ὁ οόμος τοῦ ἀληότου Ἐν τω : ον κο]ρον ονννεολτιςν 9 ρο- λος τοῦ Κυπαίονυ ἀγοότυ ὑπῆοσεν ἀκόιη σπουδαιότερος. Αὐτὺς. διετήρησε µέσα ἀπὸ τὰ θάθη τῶν αἰώνων. ἄσθεστον τήν λαμπάδα τῆς ἑθνικῆς καὶ φνλετι- γῆς µας παραδόσεως. «Αὐτὸς διε- φύλαξε τὸν Ὀησανρόν τῆς ὕρη- σχείας καὶ τῆς γ)ώσσης ἁάς καὶ µέσα εἲς τὴν χαταπίεσιν καὶ τὴν γακυδαιμογίαν μακρών αἰώνων δουλείας συνετήρησε τὴν. ὑπύστα- σιν τοῦ λαοῦ µας. «λὐτὸς µετελαμ- πάδευσεν ἀπὺ γενεᾶς εἰς γενεὰν ἄσθεστον τὴν φλόγα τῆς ἐλευθε- ρίας καί, ὕταν ἐπέστη ἡ ὥρα πρῶτος αὐτὸς χατέλαθε τὴν δέ σιν του εἲς τὸν τιμητικὸν στῖθον τοῦ. ἀπελευθερωτοοῦ πας ἀγῶ- γος, Μέσα ἀπὸ Κυπριακῆς ἆἁγοοτιᾶς οἳ κυριώτεροι. ἤρωες ρες τῆς πφοασφάτου ἐποπυιῖας μας, Τιμὴ καὶ δόξα. εἰς τοὺς Ἀνυποίους ἁγοότας ποὺ ἐγέννησαν χαὶ ἀνέθοεφαν τοιαῦτα τέκνα. Τι. μὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς ὑρουλικοὺς µάρτυσας καὶ ἤρωας τῆς Ἀνπρια- γῆς ὑπαίθρον. Ἡ μνήμη των θὰ παρωμείνῃ ἀῑδιος καὶ αἱ ὑπέροχοι πράσεις των ἀγεξάντλητος πηγἢ ποὸς παραδειγματισμὸν καὶ μίμη- σιν τῶν ἐπεφχομένωγ. Σήµερον μὲ τὴν ἀπελευδέρωσιν τῆς πατοΐίδος µας, τὸ στάδιον τοῦ { ἐνόπλου ἀγῶνος ἔχει ἁλείσει. - νας νέος ὅμως ἁγῶν ἐνώπιόν µας. Αγὼν εἰσηνικὸς διὰ τὴν ἀναδημιουργίαν καὶ τὴν πρόοδον τῆς ἐλευθέρας πλέον καὶ ἀνεξαρτήτου νήσου µας. Πὶς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν ἡ τάξις τῶν ἆγου- τῶν πφοώφρισται νὰ καταλάδθῃ ἐξέ- χουσαν Βέοιν, Οἱ ἀγοόται θὰ εἴ- γαι ἡ πυώτοπαρεία τοῦ. γέονυ. δη- μιουανικοῦ. µας λαϊκοῦ πινήµατος, Οἱ ἀνοότωι θά εἶναι υἱ στρατιώ: ται τῆς εἰφήνης εἲς τὸν ἀγῶνά διὰ τὴν αὔξησιν τῶν. ἐθνικῶν µας ἀγαθῶν καὶ τὴν ἄνυδον τοῦ θωτικοῦ. ἐπιπέδου. τοῦ. λαοῦ. µας. Ἠϊὶς τὸν ἀγῶνα τοῦτυν πακῷ ὕλους τοὺς ἁπυότας ὅπως ὑπὸ τὴν σηµαίαν τῆς ἹΓαναγροτικῆς .. ύπρου ἥνω- γενοτῶς τὰ, σπλάγχνα τῆς ἐξεπήγασαν καὶ. μµάρτυ- πατέλ δουν νώσεως φβορᾶς: (οὐδεὶς δύναται νὰ ἐπίδρασιν τοῦ κινηματογράφου. ὅταν ὡς ὁ Εροῦτσεφ ἐχφράζουν τὸν ἀποτροπιασμέν των διό πλείστων νινηματδυραφινων ταινιὼν). ἀνηδιχότητ« τῶν Καὶ ἅμως «αρχ σοφίας, Γραφή. Αὐτὸν δὲ τὸν φόέθον τὰς φυχὰς τῶν παιδιῶν τὸ µόνον διὰ τοῦ σεθασμοῦ ἐμφισέητήσῃ τὴν φεδεροποιὸν καὶ ὑλισταὶ ἁκόμη, δια τὴν φόέος: Κυρίου» τονίσει ἡ Αγ. τοῦ Φεοῦ ζητεῖ νὰ ἐμέάλη εἲς Κατηχητικὸν Ἀχολεῖον. Διότι πρὸς τὸν Φεὸν πκὶ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ θελήµατές του εἲς τὴν νωὴν εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀποςῇ ἠδικὴ προσωπικότης καὶ δύναμις ἄνεγεννητικῆ τῆς κοινωνίας. Ὁ φέθες δὲ αὐτὸς δὲν εἶναι ἡ ἐξουδένωσαις ἢ ὁποία παραλύει τὴν ἔνερνητικότητα ἀλλ ὁ ὀφειλόμενος σεξασμὸς πρὺς µοιρολατρείαν, « μιθυργὸν καὶ Πατέρα ὅλων τῆς ἀνγάπης καὶ τῆς συναδελφώσεως ὁδηγεῖ εἰς τὴν δημιουργίαν χίας. Σχολείου: Νά δημιουργήσῃη νὰ ἀλλάξουν τὴν μορφην τῆς ποινωνίας καὶ νὰ Φπὸ γχειλάξδακ πένενυ καὶ ὀνστυχίας εις Ὑνινωνναν σοῖν τὴν ζωὴν ἀγάπης καὶ εὐτυχίας. Διότι αὐτὸς ἀχριθῶς εἶναι καὶ ὀδηγεῖ εἲς τὴν ὃς τὸν ἄῃπ- τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ πηγη τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ποινωνίας εἰρήνης καὶ εὖτν- ὁ οκυπὸς τοῦ Ματηχητικοῦ πολίτας χρηστοὺς καὶ ἵχανοὺς μεταέάλουν ἀνοίγεται.. [ή ΙΝΗ ΙΠΙ μόνοι. καὶ ἀδελφωμενοι, μὲ σύμ- πνοιαν, μὸ ἀγάπην καὶ μὲ αγεῦ- μα. εἰλικρινοῦς. συνεργασίας, διὰ νὰ, διαδραμµατίσουν τὸν εὐγενῆ καὶ ὑψηλὸν ρόλον των. Ἡ νέα. Δημοκρατία θὰ χατα- ὐάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν διὰ νὰ παράσχῃ πρὸς τοῦτο ὅλα τὰ ἐφό- δια. θὰ, σκύψη μα στοργὴν καὶ δὰ µελετήσῃ τὰ προθλήματα τῶν ἀγουοτῶν. Θὰὐ ἀντιμετωπίσῃ μὲ κατανόησιν τὰς ἀνάγκας των καὶ θὰ. διασφαλίσῃ τὰ δίκαια χαὶ τὰ συμφέροντά των. ΕΥωρίκυµεν ὅτι ἐπὶ μακρὰ ἔτη τὸ ἀποικιαχὸν χα- δεστὼς. ἐπέδειξεν ἀμέλειαν καὶ ἀστοργίαν ἀπέναντι τῶν ἀγροτῶν. Σήµερον ὅμως, ὅτε γινόμεῦα ἡ- μεῖς κύριοι. τῶν τυχῶν τας, ἤ Δημοκρατία Ὀὰ διασφαλίσῃ ὕρι- στικῶς τὴν πφρονομιακὴν θέσιν ποὺ ἀνήκει εἷς τοὺς ἀγοότας. Ἐν τῷ πλαισίῳ οἰκονομικοῦ. προγράµµατος θὰ ἐ- φαρμόσῃ ἀποφασιστικὴν ἀγροτι- χὴν πολιτικὴν διὰ τῆς παφοχῆς Ῥαλυτέρων εὐγχαιριῶν καὶ µέσων καλλιευγείας, τῆς διὰ δανείων οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως τῶν ἆ- γοοτῶν, τῆς πατασκευῆς σοθαρῶν ἀρδευτικῶν καὶ ἀντιδιαθρωτικῶν ἔργων, τῆς θαθμιαίας δηµιουρ- γίας ταμείου απφρονοίας, Χοινωγι- κῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων, ὁρ- γανισμῶν διαδέωςζως τῶν γεωργι- κπῶν προϊόντων, ἄγροτικῆς τρα- πέςης Ίλπ. Ἡ νέα υπυιακὴ Δημοχρατία δὰ αράξῃ εἰς τὸ ἀχέραιον τὺ κα- θῆκόν της ἕναντι τῶν ἀγφοτων. Δὲὶν ἀμφιθάλλω ὅτι καὶ σεῖς δὰ πράξετε τὸ ἰδικόν σας καθήκον. καὶ γὰ εἶσθε θέδαιοι ὅτι ὕπως ἐκερδίσαμεν τὸν ἔνοπλον θὰ κερ- δίσωµεν καὶ τὺν εἰρηνικὸν ἀγῶνα καὶ δὰ ἴδωμεν τὴν εὐτυχίαν, τὴν εὐημερίαν καὶ τὴν χαρὰν νὰ ἐπι- στρέφουν. εἷς τὴν ὡφραίαν νῆσον μάς, ΜΙΚΑΙΟΣ ΕΠΛΙΝΟΣ ΜΙΑ. ΤΗΝ ΘΥΣΙΛΝ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΗΣ ΤΟΝ ΛΜΩΝΝ ΚΑΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ Επ᾽ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπετείου τῆς ικης τοῦ ὸ ράμμου, ὁ γενικὺς γοαμματεὺς τοῦ 'πουργείου Ἱ{αι- δείας κ. Νιλόκαος. Καρμίρης δι ἐμπνευσμένων δηλώσεών του. ἐςῆ- τὰς Ὠνσίας τῶν ἱερέων καὶ διδασχάλων. τοῦ ολληνικοῦ. ΔαοἝ εἷς τὺν κατὰ τοῦ Κομμουνισαοῦ γωνία, ἸΑλλὰ αἳ θυσίαι αὐταὶ --- εἶπεν ὁ κ, Ἱαυμίης --- ἑκόμη περισσό- τερυν ἐνισγύουν τὴν πίστιν τῶν λήνων ἱερέων καὶ διδασχάλων εἰς τὴν ἠνετιγὴν ἀποστολήν των. Ναλυῦμεν τὴν Ἠλληνιὴν Νεύτη- τα νὰ ἀναζητήση εἲς τὴν Ἕλλη- γικὴν Γαιδείαν τὴν Μενόλην Ἰ- δέαν της κά τὴν ὀύναμιν νὰ τἴε- τατρέήη τὰ εὐγενέστεοα, ὀράματά της διὰ τὸ μέλλυν τοῦ Γένους εἲς ἐπισλητινὰς ἱστορικὰς, αοάτεις ρ8 εν . , ἑνὸς εὐρυτέρου. (ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ .. 1 εγονὸς χαρμόσυνον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ἀμφιδολία ὅτι ἡ συνάντήσις τοῦ Ἱακαριω- τάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ἰακαρίου καὶ τοῦ στρατηγοῦ Γ. Γρί- βα----Διγενῆ εἰς Ῥόδον εἶναι γεγονὸς χαρµόσυνον δι ὁλόκληρον τὸν Ἐυπριακὸν λαόν. ᾿Εκεῖνο δὲ τό ὁποῖον προσδίδει ἰδιαιτέραν ἀξίαν εἰς τὴν συνάντησιν αὐτὴν καὶ χαροποιεῖ περ:σσότερον τὸν Κυπριακὸν Λαὸν εἶναι ἡ διαπίστωσις ὅτι οὐδεμία διαφορὰ χωρί- ξει τὸν ᾿Εθνάρχην καὶ τὸν ᾿Αρχηγὸν τοῦ στρατιωτικοῦ ἀγῶνος τοῦ λαοῦ µας. Πολὺ ὀρθῶς δὲ ἐτονίσθη ὅτι διάφοροι τρίτοι οἱ ὅ- ποῖοι κάθε συμφέρον ἔχουν | ἆ διασπάσουν τὸν λαόν µας, εἶναι ὑπεύ- λυνοι τῆς δηµιουργηθείσης ἐντάσεως εἰς τὰς μεταξὺ τῶν δύο ἆρ- (ἠγῶν σχέσεις. Αὐτοὺς τοὺς τρίτους πρέπει ὁ λαός µας νὰ τοὺς ἀπομονώσῃ πλήρως ὥστε νὰ μὴ δύνανται νὰ κΚάμουν οἰονδήποτε κακόν. Διότι ἂν ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι νὰ συνεχίσουν τὰς ραδιουργίας των δὲν ϐ᾽ ἀρ]ήσωμεν καὶ πάλιν νὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς διάσπασιν. Χρειάξεται διὰ τοῦτο µεγαλυτέρα προσοχἡὴ καὶ συνοχή. Προσοχὴ μὲν ὥστε νὰ πλείωνται τὰ ὧτα εἷς τὰς ῥαδιουργίας των, καὶ συ- γνοχὴἡ διὰ νὰ μὴ εὑρίσκη πλέον ἔδαφος κατάλληλον ὃ σπόρος τῆς διχογοίας μαὶ τοῦ ἀλληλοσπαραγμοῦ ὅὃ ὁποῖος θὰ σπείρεται ὑπὸ τῶν διαφόρων τρίτων. Ηδη μὲ τὰς δηλώσεις τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισχ. κ. Ἱακαρίου καὶ τοῦ Στρατηγοῦ Διγενῆ οἳ διασπα- σταὶ ἔχουν ἀφοπλισθῆη. Προηγουμένως ἐχρησιμοποίουν τὸ ὄνομα τοῦ Στρατηγοῦ διὰ νὰ ἐπιτύχουν τὰ σκοτεινά των σχέδια. Τώρα Ίμως τὸ μεγαλύτερον ἐπιχείρημά των ἔχει ἀχρηστευθῆ. Ας φρον- ᾖσή τώρα ὃ λαός µας πειθαρχῶν εἰς τὰς ὑποθήκμας τοῦ Διγενῆ ὰ συσπειρωθοῦν πέριξ τοῦ ἹΜακαριωτάτου, ὁ ὁποῖος σήμερον ᾱ- γωνίδεται ὑπερανθρώπως διὰ τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ. Ἶ -. Φρικτὴ ἀνδρωποσφαγὴ ΠΡΕΠΕΙ νὰ προκαλέσῃ εἰς ὅλους μεγάλην ἀνησυχίαν ἡ συ- τεχιζοµένη καθ ἡμέραν ἀνθρωποσφαγὴ εἰς τοὺς δρόµους ὑπὸ τῶν αὐτοκινήτων. Δὲν παρέρχεται ἡμέρα κατὰ τὴν ὅὁποίαν νὰ μὴ ὄχῃη συµέῇ αὐτοκινητιστικὸν δυστύχημα μὲ ἀνθρώπινα θύματα. Ὁ ἑθδομαδιαῖος ἀπολογισμὸς τοῦ τµήµατος τροχαίας εἶναι ἆνα- τριχιαστικός. Τρεῖς νεκροὶ καὶ δέκα σοθαρῶς τραυμµατισθέντες εἶναι ὅ ἀπολογισμὸς τῆς τελευταίας ἑθδομάδος. Καὶ ἡ μὲν ἀστυνομία καταγγέλλει συνεχῶς µπαραθάσεις τῶν -κα- νονισμῶν τῆς τροχαίας κινήσεως καὶ προσπαθεῖ νὰ ἔδξιχνι- άοει τοὺς ὁράστας τῶν φριµτῶν αὐτῶν ἐγκλημάτων καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν νὰ προλάδθῃ τὰ Ολιξερὰ αὐτὰ δυστυχήµατα. Όμως τοῦτο δὲν εἶναι ἀρκετὸν διὰ νὰ τεθῇ τέρµα εἰς τὰ συνεχῶς αὖξα- νόµενα ὁδικὰ δυστυχήματα. Πρέπει ὅλοι νὰ συναισθανθοῦν τὴν εὐθύνην τὴν δποίαν ἔχουν ἔναντι τῶν ἄλλων καὶ ὅτι ὃ σεθασμὸς τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων πρέσπει νὰ πρωτεύῃ εἰς τὰς σκέψεις των. Διότι ἡ ἀφαίρεσις τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ὑπὸ οἰασδήποτε συνθή- κας καὶ ἂν γίνεται δὲν παύει νὰ εἶναι ἔγκλημα αὐστηρῶς κατα- δικαξόµενον καὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπὸ τῆς κοινῆς συνειδήσεως. “Ἡ ἀπαγόρευσις «οὐ φονεύσεις» εἶναι ἀπόλυτος καὶ ἀναφέρεται εἰς πάσας τὰς περιστάσεις. Συνεπῶς ἑἐκεῖνος ὃ ὁποῖος ἀφαιρεῖ τὴν ζωὴν τοῦ ἄλλου εἴτε διὰ τῶν συνήθων φονικῶν ὀργάνων εἴτε διὰ τῶν εροχῶν τοῦ αὐτοκινήτου του εἶναι φονεύς. ᾿Αδιά- Φορον ἐὰν ἔχη τὴν πρὀθεσιν νὰ φονεύσῃ τὸν παρατυχόντα ἓν τῇ ὁδῷ ἢ ὄχι. Διότι καὶ ἡ ἀμέλεια εἶναι ὄχι ὀλιγώτερον ἐγκληματι- κὴ ἐφ᾽ ὅσον ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀφαίρεσιν ἀνθρωπίνων ζωῶν. Γίνε- ται δὲ περισσότερον ἐγκληματικὴ ὅταν συνοδεύεται ὑπὸ τῆς πλή- ρους ἀδιαφορίας διὰ τὴν κατάστασιν τῶν θυμάτων τὰ ὁποῖα δη- μιουργεῖ. Διότι δυστυχῶς παρετηρήθη Ἁτελευταίως ὅτι μερικοὶ τῶν ἐγκληματιῶν αὐτῶν ὁδηγῶν ἐγκαταλείπουν τὰ θύματά των ἐντελῶς ἀθοήθητα συνεχίξοντες τὸν δρόµον των, ὡς ἐὰν δὲν σν- νέξαινε τίποτε. Χειρίστη µορφἡ ἐγκληματικότητος δὲν εἶναι δυ- νατὸν νὰ παρουσιασθῇ. Διὰ τοῦτο ὅλοι ἔχουν καθῆκον νὰ θοηθοῦν τὴν ἀστυνομίαν νὰ συλλαμθάνῃ τοὺς τοιούτους ἐγκληματίας καὶ νὰ τοὺς ὁδηγῇ ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης. ᾿Αλλὰ πρὸ παντὸς ὅλοι ἔχουν καθῆκον νὰ διαφωτίξουν καταλλήλως τοὺς ὁδηγοὺς περὶ τῆς εὐθύνης τῆς μεγάλης τὴν ὁποίαν ἔχουν διὰ τὴν περιφρούθη- σιν τῆς ξωῆς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Μόνον ἡ συναίσθησις τῆς εὐθύνης εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαλείψῃ τὴν φριµτὴν ἀνθρωποσφαγήν. Πολὼ ἀνησυχητικὸν ΕΙΣ ΠΟΔΛΑΙΑΣ θλιξερὰς σκέψεις πρέπει νὰ μᾶς ὁδηγῇ ἡ πράγματι ἀνησυχητικὴ ἠθικὴ κατάπτωσις τῶν νέων. Πολλὰ εἶναι τὰ ἠθικὰ παραπτώματα ποὺ ἔρχονται καθημερινῶς εἰς φῶς καὶ πολὺ περισσότερα εἶναι ἐκεῖγα τὰ ὅποῖα διαθρυλοῦνται. Καὶ δὲν εἶναι δυστυχῶς ἐλαφρὰ τὰ παραπτώματα αὐτά. Είναι πολλάκις τόσον φοβερὰ ποὺ κπαταντοῦν ἀπίστευτα. Καὶ ὅμως ὅσα διαθρυ- λοῦνται θὰ ἔπρεσπε ὄχι µόνον νὰ ἀνησυχήσουν, ἀλλὰ πράγματι νὰ συνταράξουν ὅλους τοὺς ἅἁρμοδίως ἀσχολουμένους μὲ τὴν δια- παιδαγώγησιν τῆς νεολαίας. Διότι ἢ ἔμτασις τῆς διαφθορᾶς εἶναι τόσον µεγάλη, εἰσχωρήσασα καὶ μεταξὺ τῆς μαθητιώσης νεολαίας, ὥστε χρειάζεται σύντομος ἡ προσοχἡ τῶν ἐκπαιδευτωιῶν. Ηδη ᾱ- πὸ τοῦ τέλους τοῦ π. σχολικοῦ ἔτους ἐτονίσαμεν τὴν ἀνάγκην τῆς λήψεως µέτρων διὰ τὴν δρθὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν μαθητῶν, ἐν ἀνάγκῃ καὶ διὰ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἀναλυτικοῦ προγράµµατος τῶν σχολείων. Γοῦτο ὄχι µόνον δὲν ἔγινε ἀλλὰ ἐν πολλοῖς ἤ κατάστα- σις εἰς τὰ σχολεῖα ΙἩ. Παιδείας ἐπεδεινώθη. ᾽Αντὶ νὰ τονίζεται ἡ ἀνάγκη τῆς ἠθικῆς διαπλάσεως ἰδιαιτέρα μέριμνα λαμθάνεται µόνον διὰ τὴν σωματικὴν διάπλασιν καὶ τὴν προθολὴν τῶν σωµα- τικῶν χαρισµάτωγ. Δὲν ἔλειψαν δὲ δυστυχῶς καὶ οἳ «διδάσκα» λοι» () ἐκεῖνοι οἳ ὁποῖοι ὄχι µόνον δὲν φροντίζουν διὰ τὴν ἠθι- κὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν μαθητῶν των ἀλλὰ καὶ τοὺς προτρε- πουν εἲς ἠθικὰς παρεκτροπὰς χάριν δῆθεν τῆς ὑγείας των! Πό- γον πράγματι καὶ σπαραγμὸν ψυχῆς προκαλεῖ ἡ συμπεριφορὰ αὖ- τή. Διότι ὅταν τὸ «ἅλας µωρανθῇ» ὄχι µόνον χρήσιµον δὲν εἶναι ἀλλὰ καὶ ἐπιθλαβές. Καὶ ὣς νὰ μὴ ἤρκει τοῦτο, διὰ τῆς ἔπιφορ- τίσεως τῶν μαθητῶν μὲ ἀπογευματινὰ µαθήµατα, κατὰ τὸ πλεῖ- στον μωερᾶς µόνον χρησιµότητος, παρεμποδίζονται οὗτοι νὰ φοι- τοῦν καὶ εἲς τὰ κατηχητικὰ σχολεία. Τὰ σχολεῖα μὴ δυνάµενα οὕτω νὰ συµθάλουν εἰς τὴν ἠθικὴν ἐξύψωσιν τῶν μαθητῶν των παρεμποδίζουν καὶ τὰς προσπαθείας τῆς Ἐκκλησίας διὰ τὴν ἡ- θικὴν προαγωγὴν τῆς µαθητιώσης νεότητος. Καὶ ἔτσι συντε- λεῖται πλήρως ὁ ἠθικὸς ἀποχρωματισμὸς τῆς μµαθητιώσης νεολαί- ας. Διὰ τοῦτο ἀντὶ νὰ ἀνυψωθῇ ἡ ἠθικὴ στάθµη τῶν νέων συνε- χῶς καταπίπτει. ᾿Ἡ ἠθικότης ὅμως τῶν νέων εἶναι ὃ μεγαλύτε- ϱος συντελεστὴς τῆς προόδου ἐνῷ τοἠναντίον ἡ ἀνηθικότης εἶναι καὶ παράγων διαλυτικὸς τῆς κοινωνίας καὶ προοίµιον γενικωτέ- ρας καταπτώσεως καὶ παρακμῆς. Καλοῦμεν διὰ τοῦτο τὸ Ἕλληνι- κὸν ᾿Εκπαιδευτικὸν Συμθούλιον νὰ µελετήσῃ συντόνως τὸ ζήτημα καὶ νὰ δώσῃ τὰς δεούσας ἐντολὰς πρὸς τὰ σχολεῖα. ΙΘΕΊΙ ΙΚΑ ΕΙΔΙΚΑ ΜΘΗΝΝΤΑ ΜΙΑ ΤΗΝ ΙΕΟΛΙΑΙ ΕΙΣ ΑΝΑΤΟΛΙ«ΟΝ ΕΒΕΕΠΒΡΟΛΙΝΟΝ ὠγνώσθη, ὅτι εἲς τὸ Ανατολι. χὸν Ῥεουλίνον ἤσωγισαν εἰδικὰ προ. τάσειο. Οἱ ἴδιοι ἐκκλησιαστιχκοὶ παράγοντες ἐτόγισαν ὕτι «τὰ µα- παρασχκευαστικὰ μαθήματα διὰ] θήµατα ἀποθλέπουν εἰς τὴν ἔφαρ- τὴν κομμουνιστικὴν ἑοοτὴν τῆς] μογὴν τῆς σοσιαλιατικῆς ἰδεολογί- ϱΑϕιερώσεως. τῶν Νέων» τοῦ[ας εἷς κάθε ἐκδήλωσιν τῆς ζωῆς» ποοσεχοῦς ἔτους. Γὰ ἐν λόγῳ μα. δήματα ἔχουν σκοπόν, ὡς ἄνεχοι- νώθη, «νὰ ἐκπαιδεύσουν τοὺς νέ- οὓς εἰς τὰς αοσιαλιστικἁὰς ἀρχάς». Τὸ πρόγραµµα. διδασκαλίας περι- λωμθάνει δέκα θέµατα, ἐκ τῶν ὁ- πυίων τὰ ἑπτὰ ἐγαρακτηρίσθησαν ὑπὸ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν καὶ ὅτι χατὰ τὴν διάρκειάν των «δάὰ. διατυπωθοῦν κευδοεπιστηµο- γικαὶ Ὀεωρίαι σχετικῶς μὲ τὴν δημµιουργίαν τοῦ κόσμου, τὰς ἆρ- χὰς τῆς ζωῆς, τὸ φυσικὸν δίκαι- ον, ὅπως τοῦτο ἐφαρμόξεται εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ποινωγίαν καὶ τὴν ἠδικὴν (8ίο) τοῦ συσιαλι- ον - . ὡς. ἔχοντα «ἐμφαγνῶς, ἀδεῖστικὰς σμοῦ». 3 Ἀ

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΣΕΜΝΗ ΤΕΛΕΤΗ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗΝ ΣΧΟΛΗΝ 4p
ΠΟΙΑ ΤΑ ΥΠΟΒΛΗΘΕΝΤΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑΝ 4p
ΣΥΝΗΛΘΕΝ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛ. ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΖΗΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤ. ΧΑΡΤΗΝ 4p
Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΜΕΤΕΒΗ ΕΙΣ ΡΟΔΟΝ ΚΑΙ ΣΥΝΗΝΤΗΘΗ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ 4p
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ 3p
ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 3p
Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ 2p
ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΕΙΟΝ ΤΟΥ ΘΩΜΑ 2-3p
Η ΜΟΝΗ ΜΑΧΑΙΡΑ 2p
Η ΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ 2p
ΔΙΚΑΙΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΝ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ 1p
ΑΘΕΪΣΤΙΚΑ ΕΙΔΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑΝ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΟΣ ΧΙΛΙΑΔΑΣ ΑΓΡΟΤΩΝ 1p
ΤΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ Πολιτισμός 1p