Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-11-01

ΕΤΟΣ ΔΑ’ ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 8 Ἐτησία συνδρομῆ 5600 μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ θΘΕΜΛΙΑ -- ΕΚΑΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ 7ΗΤΗΜΑΤΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΛΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ | ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1959 | τῶν ᾽Αναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ ΝΗΦΛΛΙΕΙ ΛΛΛΑ ΚΑΙ ]ΛΟΕΡΙΙ . Ὅλοι οἱ ἄνδρωποι ἔχουν παθήκοντα ἕἔναντι ἀλλήλων. Ιδιαιτέρως ὅμως ὅσοι ζοῦν τὴν χριστιανικὴν ζωὴν ναὶ ᾱ- κολουθοῦν τὸ θέληµα τοῦ Κυρίευ εἰς τὴν ζωήν των, Διότι γνωρίδουν ὅτι εἶναι ἀδελφοὶ ἔχόντες ποινὸν πατέρα τὸν Φεέν͵ καὶ ἀδελφὸν πρωτότοχκον τὸν Πύριον. Είναι συνεπᾶς αὐτδνόητον ὅτι ἰδιαιτέρως θὰ ἐνδιαφέρωνται διὰ τὴν ὅη: μιουργίαν καὶ δικτήρησιν ναλῶν σχέσεων μετὰ τῶν ἅλ- λων ἀνθρώπων. Διότι ὁλόκληρος ἡ ζωή των ἑασίδεται εἰς τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ἡ δὲ αγάπη εἰς πάσας τὰς περιστάσεις τῆς ζωῆς εὑρίσκει τρόπον νὰ ἐκχδηλώνεται παὶ νὰ Κἀντιμετωπίῃ καὶ τὰς μεγίστα: δυσχερείας μὲ πνεῦμα συµπαδείας καὶ παρτερικότητος Διό τι ἡ δἀγάπη κατὰ τὸν µέγα ᾽Απόστολον τῶν ἘΕθνῶν, τὸν Ποαῦλον «πάντα στέγει, πάντα ἐλπίξει πάντα ὑπομένει» ο Απριόως δὲ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς ἀγάπης οἱ πραγµατι- κοὶ χριστιανοὶ ρυθµίξουν τὰς μεταξύ των σχέσεις Τὸ μῖσος ναὶ τὰ πάςη ὡς μέσον µρυεµίσεως τῶν σχέσεων μετὰ τῶν ἄλλων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ θέσιν µέσα εἰς τὰς πκχρδὶ- ας των. Διότι τὸ μῖσος καὶ ὁ φθόνος ἀποχκόπτουν τὸν ἅν- βρωπον ἀπὸ τὸν Φεὸν καὶ τὸν ὑποθιξάζουν εἰς τὴν θέσιν αγρίου ζώου, µόνον ὑπὸ τῶν ἐνστίχτων χαὶ τοῦ χορεσμοῦ τούτων κατευδυνόµενον. Ἡ χριστικνικἡ ζωὴ τοπυοξετεῖ τὸν ἄνδρωπον εἰς δέσιν πολὺ ὑψηλῆν γαὶ τὸν χκαξιστᾶ «Εἔραχ: τι ἠλαττωμένοεν παρ ἀγγέλους», Διότι ἀχνριθῶς εἲς αὐτὴν τὴν ἠδικχὴν ἑξύψωσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀποθλέπει καὶ τὴν ᾱ- νύφωσίν του εἰς τὸν δρόνον τοῦ Φεοῦ, Σχκοπὸς δὲ ἄποχλει- στικὸς τῆς κχριστιανικῆς ζωῆς παθοδηγφυμένης ὑπὸ τοῦ εὐαγγελίου, εἶναι νὰ χαταστήσῃ τὸν ἄνξρωπον τέχνον τεῦ εοῦ. ᾽Αλλὰ διὰ νὰἁ ἐπιτύχη ᾧὁ ἄνθρωπος τοῦτο πρέπει νὰ ζῇ ἐντόνως τὴν Χχριστιανιχὴν ζωὴν καὶ ὀὁδηγὸς εἰς τὴν ἕω- ἦν του νὰ εἶναι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπάρχει ἐξ ἄλλου ἅλ- λη δύναμις πειὸ µεγάλη ἡ ὁποία νὰ ὀυφηθήσῃ τὸν ἄνθρῳ- πον νὰ ἀντιμετωπίσηῃ οακαλύτερεςν τὰ ποικίλα προθλήµατα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται ἐκ τῆς συµξιώσεως τῶν ἀνθρώ”- πων. Διὰ τοὺς χριστιανοὺς ὁ Κύριος εἶναι ὁ μένος ὁδηγός, ἔχων ρήματα ζωῆς αἰωνίου. Διὰ τοῦτο µετὰ τῶν δώδεχα μαθητῶν τοῦ Ἱκυρίου ἀπευθύνονται πρὸς τὸν Εύριον «Πρός τίνα ἀπελευσόμεδα: ρήματα ζωῆς σἱωνίου ἔχεις», Ἐκ τούτου ἀνχριξθῶς ἐκπιγάζει καὶ ἡ ὅλη συμπεριφὺ- ρὰ τῶν χριστιανῶν ἡ ὁποία γνώμονα ἔχει τὴν ζωὴν τοῦ Εἕν- ῥρίου καὶ τὴν διδασκαλίαν Του ὁδηγόν, Εἶναι ἔπόμενον συνε- πῶς νὰ δικφέρουν τὰ αἰσθήματά των ἀπὸ τῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι µαχκρὰν τοῦ νὰ ζοῦν τὴν χριστιανικὴν ζωὴν καθδοδη- γοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη των καὶ τὸ ἀτέμικόν των συμφέρον. Αν ὅμως ὁ χριστιανὸς κυθερνᾶται ὑπὸ τῆς ἀγάπης καὶ χάριν τῶν ἀδελφῶν του Βυσιάζει καὶ τὸ ἀτομικὸν συµ- φέρον, καὶ στέγει τὰ πάντα καὶ ὑπομένει τὰς ὕθρεις καὶ τὰς συκοφαντίας τῶν ἐμπαθῶν, δὲν σηµαίνει ὅτι πρέπει νὰ παραµένῃ ἀνυπεράσπιοτος καὶ νὰ μὴ παλῆ εἰς ἀπολογί- ἂν τοὺς ὑθριστάς καὶ τοὺς συχοφάντας, Διότι ἡ πανητικὴ στάσις ἕναντι τῶν ἐμπαθῶν καὶ τῶν δρασέων, ἀπεοθρασύνει τούτους περισσότερον γαὶ τοὺς χαθιστᾶ περισσότερον αἷσ- χροὺς, διότι ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ ἀγάπη διὰ τῶν ὁποίων ἁἄντι- µετωπίζει τὰς κατ αὐτοῦ ὅθλοπλοχίας ὁ Χριστιανός ἔν- λαμθάνεται ὑπ ἐκείνων ὡς ἀδυναμία. 'ῷ ἴδιος ὁ ΠΗύριος, ὁ ὁποῖος ήτο ἡ ὑψίστη ἔχφρασις τῆς ὑπομονῆς ἀνεξικαπίοας καὶ τῆς ἀγάπης ἐξηγέρθη πλειστάχις πρὸ τῆς ἀχαριστίας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ἱεροσύλου διαγωγῆς των, [Καὶ µα- στιγώνει τοὺς ἱεροσύλους χαὶ καταδιώκει τοὺς ξρασεῖς, σλ- λὰ καὶ τιμωρεῖ ἀμειλίπτως τὴν προφητοκτένον καὶ δεοχτό- νον Ἱερουσχλήμ. Διὰ τοῦτο εἰς τὰς μετὰ τῶν ἄλλων σχέσεις του ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ συνδυάξῃ τὴν ἀγάπην ναὶ τὴν ὑπομονὴν μὲ τὴν σταθερότητα ἰδίως ὅταν ἔχῃ νὰ αντιμξ- τωπίσῃ ἀντιπάλους οἱ ὁποῖοι οὐδένα ἠδικὸν χαλινὸν ἔχουν χαὶ διὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν μωροφιλοδοξίαν των ὀπέμη καὶ ἐρείπια εἶναι ἱχανοὶ νὰ συσσωρεύσουν καὶ ποταμοὺς αἱμότων νὰ χύσουν, ὅταν μάλιστα πρόχειται νὰ εἶναι ἀπλοῖ θεαταὶ τῆς χαταστροφῆς καὶ τοῦ ὀργίου τοῦ αἵματος. Ίσως τὰ ἀνωτέρω γραφόμενα νὰ δεωρπξοῦν παράδς- ξα εἰς μερικοὺς ἀναγνῶστας, Καὶ ἕμως ἡ σύγχρονος πραγ- µατικότης ἐν Κύπρῳ δὲν ἀπέχει πολὺ τῆς εἰκόνος την ὁ- ποίαν δι ὀλίγων περιεγράψαµεν. Δὲν ἔλειφαν εἰς τὴν κρί- σιµον στιγμὴν διὰ τὸν τόπον µας οἱ συμφεροντολόγοι καὶ φιλόδοξοι, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ ἵπανοποιήσουν την φιλοδοξίαν των ναὶ νὰ ἰχχνοποιήσουν τὰ πάθη των, εἶναι ἔτοιμοι να χαταστρέφουν τὸν τόπον, Εὐτυχῶς εἶναι ἐλάχιστοι καὶ οἱ χρωγμοί των ἠχοῦν εἰς ώτα μὴ ἀχουόντων. Όμως ὅσον ὀλέγοι καὶ ἂν εἶναι , εἶναι δυνατὸν νὰ Ἀάμουν τὸ Ἠθλον. Εἶναι τόσον εὔχολον ἐξ ἄλλου νὰ γίνη τὸ κπαχὀν͵, Τὸ κά: λὸ εἶναι δύσχολον νὰ γίνῃ. Όταν μάλιστα ληφδῃ ὑπ ὄψιν: τὸ γεγονός ἔτι εἶναι τόσον µεγάλο τὸ μίσος ποὺ απρύθουν εἰς τὴν φυχὴν καὶ ἔτι πολλάκις παρουσιάζονται καὶ ὑπὸ ἕν- δυμα προθὄτου, εἶναι εὔκολον νὰ ἀντιληφδῃ πανεὶς ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ παραπλανήσουν τοὺς ἀφελεῖς. Όλιδερώ- τερον ὅμως εἶναι τὸ ὅτι παρουσιάζονται μερικοί ὑπδτὸ χά- λυμμα τοῦ χριστικνοῦ χαὶ τὸ πρόσχημα τοῦ ἱεραπεστόλευ καὶ παριστόνουν τὸν μάρτυρα και τὸν διωκόµενον διὰ νὰ γίνουν περισσότερον συμπαρείς καὶ νά κερδίσουν τὴν ἔμπι- ὀτοσύνην τῶν εὐσεθῶν. Πεθαίως μέλημά των δὲν Εἶναι ὁ χαταρτισμὸς τῶν πλανωµένων εἰς τὴν ἠθικὴν δωὴν ἀλλὰ διὰ νὰ πχτορθώσουν νὰ θλάφουν πε- ἢ ἀπόκντησις ὁπαδωὼν ς : να 6) : ρισσότερον τὸν δύσμοιρον αὐτὸν τόπον, τὸν ὀποιον χαίρον- τες θά ἴδουν ὁδηγούμενον εἰς τὴν σατοστροεφήν, ἐνῷ ὡς Πιλᾶτοι νὰ νίπτουν τὰς χεῖρας. Χρειάζεται συνεπῶς ἐπαγρύπνησις καὶ νηφαλιότης ἀλλὰ καὶ ὀταθερὰ στάσις ἔναντι τῶν λύκων αὐτῶν οἱ ὀπεῖ- οι ἔρχονται μὲ ἔνδυμα προθάτον. Δεν πρέπει Φυὸ ἐπὶ στιγ- μὴν νὰ παύσωμεν νὰ παθοδηνούὐμεξα ἀπὸ τὸ Ευαγγέλιον τοῦ Κυρίου καὶ τὰς μετὰ τῶν ἄλλων σχεσεις µας νά χατεν- Βύνη ἡ χριστιανική ἀγάπη, ᾽Αλλ᾽ ὅμως δια να δυνηδώμεν νὰ ἐκπληρώσωμεν τὰ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τῆν πα- τρίδα καθήκοντά µας πρέπει νὰ εἴμενα σταδεροὶ γαὶ ὃν” ρυπνοι. ἐπιφυλαχτικοὶ ἔναντι τῶν πακοθεύλων καὶ μοχδη- ρῶν, ἔτοιμει νά ανκτρέφωμεν τὰς σγενωρίας των. Μόνον ἔτσι θὰ ἐχππληρώσωμεν τὰ καθήκοντά µας ἔναντι ἁλλήλων, Ἡ ὀλιγωρία χαὶ ἢ ἁδιαφορία ὄχι µόνον δὲν εἶναι χριστια- νικὴ ἀρετὴ ἀλλὰ παραμἔλησις ὑφίστων, παθηχόντων, Σή- µερον ὅμως ὅτε τόσδι Ἀΐνδυνοι µος ἀπειλοῦν καὶ τόσαι αχευωρίχι ἐξυφαίνονται ὑπὸ τῶν φιλεδέξων οἱ ὁποῖοι οσιὰ νὰ ἰπιανοποιήσουν τὰς φιλοδόξίας των πχὶ νὰ ἵχακνοποιή- ὅουν τὰ πάξη των ἀδιαφοροῦν διὰ τὰ ἀπετελέσματα τῶν ἐνεργειῶν των, χρειάζεται ἐπαγρύπνησις παὶ προσοχη γαλ προπαντὸς σταθερότης εἷς την αντιμετωπισιν των ὑπεχο νίων ἐνεργειῶν των, ὤ- κ ο ΑΡΝΑΙΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΛΗΔ. Φορητὴ εἰκὼν θυζαντινῆς τέχνης τῆς Κύπμου. ΕΚΛΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜ0Σ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ Τοῦ κ. Γ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Πολλά ὑπέφερε τὸ Βυζάν- τιον κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶ- νες τοῦ Βέου Ρωμαϊκοῦ κρά- τους, ἀπὸ τοὺς θορείους γειτό- νους του, τοὺς Σλαύους. Εἰς ἀνταπόδοσιν τῶν δεινῶν αὐτῶν τὸ Βυζάντιον ἐπρωτοστκτη- σε εἰς τὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν Σλαυϊκῶν λαῶν, καὶ ἐ- πὶ τέλους τοὺς ἐξεπολίτισε καὶ τοὺς κατήχησε στὴ Όρη: σκεία τοῦ Χριστοῦ, ᾿Εκστὸ καὶ πλέον χρόνια, πρὸ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Βλαδιµήρου, καὶ τέλος ᾿Εὐραῖοι, οἳ ὁποῖ- οι ἐδέθεσαν τὰ τῆς θρησκεί- ας τους. Τήν ἴδια ἐποχή, σὺ νεπεσε νὰ εἶναι στὸ Κίεθο, καὶ ἕνας φιλόσοφος Ἓλλην, ἀπεσταλμένος τοῦ Οἰκουμενι- κοῦ Πατριαρχείου, ὁ ὁποῖος προσπαθοῦσε νὰ πείσῃ τὸν ἡγεμόνα, νὰ ἀσπασθῇ τὴν ὁρ- θόδοξο Χριστιανικὴ θρησκεία, ᾽Αφοῦ ἤκουσε ὁ Βλαδίμηρος τὶς εἰσηγήσεις τῶν Μουσουλ. µάνων, ᾿Γουδαίων, Καθολικῶν καὶ ᾿Ορθοδόξων, ἀπεφάσισε νἁ ὅπως ἀποτινάξῃ τὸν πολυ- |στείλῃ σηµαίνοντας Μώσσους, θεῖσμόν, ἡ ᾿Ορθόδοξος Ἕλ-|γιὰ νὰ ἐξετάσουν καὶ µελετή- ληνικὴ Εκκλησία καὶ οἴ]σουν ἐπὶ τόπου, τὶς θρησκεῖες Βυζαντινοὶ αὖ-τοκράτορες, αὐτές. δὲν ἄφησαν καμμιά εὐ-ί Ὅταν ἔφθασαν στὸ Βυζάν- καιρία, γιὰ γα. διαλυ- τιον, οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ µε- σουν τὰ πνευµατικἁ σκὀτη.|γάλου ἡγεμόνος τῆς Μόσχας ποὺ ζοῦσαν οἱ λαοὶ ἐκεῖνοι. Στὰ µέσα τοῦ 9ου αἰῶνος, οἱ Πατριάρχαι Φώτιος ὁ Μέ- γας καὶ ᾿Ιγνάτιος, ἕἔ Βλαδιμήρου, ὁ αὐτοκράτωρ Βασίλειος ὁ Βουλγαροκτόνος, ἐγνώρισε στὸν Πατριάρχη τὴν ἄφιξιν τους, καὶ τὸ σκοπό τοῦ ταξιδίου τους. Ὁ Οἰκουμενι- κὸς Πατριάρχης, ἐτέλεσε λει- τουργία στὸ ναὸ τῆς Αγίας Σδφίας, «τὸν ὡραῖον καὶ ὦ- ραίων ὡραιότερον» κατὰ τὸν ἱστορικὸν Φραντζῆν, καὶ ἔδω- σε κατάλληλη θέσι͵ στοὺς προσελθόντας ξένους γιὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴν λει- τουργίαν, καὶ νὰ θλέπουν τὰ πάντα. Στὸ περίλαµπρον αὖ- τὸ οἰκοδόμημα, τὸ τρίτον εἰς μέγεθος ἐκ τῶν κτισθέντων ποτὲ εἰς τὸν πλανήτη µας, μετά τὴν πυραμίδα τοῦ. Χέο- πος καὶ τὸν ναὸν τοῦ ᾽ Αγίου Πέτρου τῆς Ρώμης, ἡ λειτουρ: γία ἐκείνη ἔγινε παρουσία τοῦ αὐτοκράτορος, ὅλων τῶν αὐλικῶν καὶ ὀφφικιαλίων, τῶν πατρικίων. Εκατοντάδες Μη τροπολιτῶν, ᾿Αρχιεπισκοπων, ᾿Ἐπισκόπων, 'Πγουμένων, Πρε- σθυτέρων, Διακόνῶων, Ὑποδια- Κόνων, ψΨαλτῶν καὶ ἀναγνω: στῶν, ἔλαθαν µέρος, Τὰ πο: λύτιµα σκεύη τὰ χρυσοκέν- τητα ἄμφια, ἡ γλοκεῖα φαλ- µωδία, ὁ ἀνυπολόγιστος πλοῦ- τος τοῦ ναοῦ, ἀπὸ χρυσὸν ἄρ- γυρον καὶ πολύτιμες πέτρες, προσέδιδαν θείαν αἴγλην καὶ ἔκαναν καταπληκτικὴἡ καὶ ὁα- θειὰ ἐντύπωσι στοὺς Ῥώσσους ἄρχοντες. Εκεῖνο ὅμως ποὺ ἔκαμε µεγαλότερη κατάπληξι στοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Βλα διµήρου, ἦταν οἱ πτερυγοφό- ροι νεανίαι μὲ λαμπράν στο λὴν, ποὺ χωρὶς νὰ ἐγγίζουν τὸ ἔδαφος, ἔφαιλναν μὲ µελω: δικἡ φωνή, τὸ «ἅγιος, ἄγος. ἔστειλαν στὸ Κίεθον διδασκάλους γιὰ τὴν. ἐξάπλωσιν τῶν Χριστι- ανικῶν ἀληθειῶν. ΈἝνα αἰῶ- νὰ θραδύτερον, ἡ Ρωσσὶς ἔα- σίλισσα Ὄλγα, ἐδέχθη πρώ- τη ἐκ τῶν ἐπισήμων, τὸ Ἆρι: στιανικὀν Θάπτισμα, ἐνῶ οἱ τρεῖς υἱοί της, Σ θιατοσλάόος, Ἰαροπόλυ καὶ Βλαδίμηρος, ἐξακολουθοῦσαν νὰ εἶναι εἰ- δωλολάτραι, Στὸ ἔτος 980, ὁ Βλαδίμη- ρος ὁ Μέγας, ἡγεμὼν τῶν Ῥώσσων, ἀπεφάσισε ν᾿ ἀφῆσῃ τὴν. εἰδωλολατρείαν καὶ να ἀσπασθῇ ἕνα ἄλλο θρήσκευ- μα. Πολλοὶ ἀντιπρόσωποι δια- φόρων θρησκειῶν καὶ δογµά- των, κατέκλεισαν τὸ Κίεθον καὶ ἐπρότεινε ὁ καθένας στὸν ἠγεμόνα, τὴν δική του Θρη: σκεία. ΄Ο Ρῶσσος λογοτέχνης καὶ ἱστορικὸς Πικόλαος Μι- χαήλοδιτς Καραμζὶν (1766 - 1866) ἀναφέρει σχετικῶς, «Πρῶτοι ἐκ τῶν ἀποστόλων, σαν οἱ Βούλγαροι τοῦ Βόλ- γα ἢ τοῦ Κάμα. 'Η θρησκεία τοῦ Μωάμεθ, διαδοθεῖσα δ'ἀ τῶν νικηφόρων ὅπλων τῶν ᾿Αράθων, ἀπὸ πολλοῦ ἐθριάμ- Φευεν. ἐπὶ τῶν ἀνατολικῶν καὶ μεσημθρινῶν παραλίων τῆς Κασπίας θαλάσσης. ὅθεν ὡς ὀπαδοὶ ταύτης Ὑενόμενοι καὶ οἱ Βούλγαροι ἐκεῖνοι, ἐπεθύ- µουν νὰ κατηχήσουν ἐν αὖ- τῇ τὸν Βλαδίμηρον»Σ. Ὁ φιλο: γόνης ἡγεμών, ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ τὶς δελεαστικὲς ἀφηγή- σεις τῶν ἐνδιαφερομένων, γιά τὰ οὐρὶ τοῦ Παραδείσου. ἦταν ἕτοιμος νά ἀσπασθῇ τὸν ᾿Ισ'|ἅγιος ἱόριος Σαθθαώθ». λαμισμόν, ἐὰν δύο πρώταρ “Ὅταν οἱ Ῥῶσσοι ἐπέστρε- χικοὶ ὅροι, τῆς ἁἀπαγορεύσε-ιψαν στὴ μµακρυνὴ πατρίδα ως τοῦ οἴνου καὶ τῆς πίρ'το τους, παρουσιάστηκαν στον μῆς. δὲν τὸν ἔκανεν ἐπιφ ]ἡγεμόνα τους. καὶ τοῦ ἐξέθε- σαν ὅσα εἶδαν σιὴ Μεγάλη Ορθόδοξο Χριστιανικὴ πολι- τεία, -Ἡγνοοῦμεν εἶπαν στὸ Βλαδίμηρο, :2άν κατ’ ἐκείνας λακτικόν. Τελικῶς γιὰ τοὺς ὅρους αὐτούς, ἀπέρρψε ὁ Βλαδίμηρος αὐτὴ τὴ θρησκεί α, Τοὺς Βουλγάρους Μωώαμε- θανούς, ἠκολούθησαν Γερμα. | νοὶ καθολικοὶ ἱεραπόστολο' ! (Νγέχεια, εἲς τὴν ὃ) σελ.) Γγαὶ χοησίµων ΙΣΡΛΗΛΙΤΑΙ ΠΡΟΣΗΛΘΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ Τὴν δην τ.µ. εἷς τὸν ΔΤητροπυ. λιτικὸν Ναὸν τῶν ᾿Αδηνῶν ἔλαθε χώραν τελετὴ θαπτίσεως μιᾶς τε- τραμελοῦς ᾿Ισραηλιτικῆς οἴκογε- γείας. Τὴν προσέλχυσιν εἰς τὸν Χοριστιανισμὺν τῆς οἰκυγεγείας Ρουμπὲν ἐπέτυχεν ὁ ἐφημέριυς τοῦ Ναοῦ π. ΠΕὐάΥΥγ. Μπονώφης. Ῥὸ δὲ Δυστήοιον τοῦ Βαπτίσιια- τος ἐτελέσθη εἰς τὸν ὑπόγειον χῶ. ρον τοῦ Ναοῦ ὅστις ἔχει µουφ]ν παλαιοχοιστιανικῆς Ἰαταχόμθης, ! Τελεσθέγτος δὲ τοῦ Μυστηρίου | φέροντες λευκοὺς ποδήρεις χιτῶ- γας καὶ ἐνῷ τὸ πλῆνθος ἐκράτει λαμπάδας ἀνημμένας καὶ οἱ φάλ- ται ἔφαλλον τὸ εὔσοι εἲς Χοι- στύν», ἐκοινώνησαν τῶν ᾽Αχράν- των. Ἀ[υστηρίων. Ἐν αυγεχείᾳ ἕ- τελέσθη καὶ τὺ Ἀυστήριον τοῦ γάμου, τὰς δὲ νυμφικὰς λαμπά- ὃας ἐδάσταξον τὰ νεοφώτιατα τέ- χνα των ἸΠάμμανουὴλ καὶ Φωτει- γη. π. ΑΙΘΙΟΠΙΚΗ ΞΚΚΛΗΣΙΑ ΦΌΡΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΝ ΤΠ αύναψις ἐμποοικῆς παὶ οἱ- | χονομικῆς συμφωνίας μεταξὺ «δἰ- θιοπίας καὶ Νοθιετικῆς Ενώσεως προεχάλεσεν ἀνησυχίας μεταξὺ τῶν ἡγετῶν τῆς Αἰδιοπικῆς Ἐκ- Χλησίας, οἱ ὑποῖοι προθλέπουν µε. ταθολὴν τῆς πατροπαραούτυυν φι- λικῆς στάσεως τῆς Αἰθιοπικῆς κν. θερνήσεως ἔναντι τῆς Εκκλησίας, οἷς συνέντευξιν δυθεῖσαν ἐν ᾿Αδδίς ᾽Αμπέμπᾳ ἐκκλησιαστικοὶ κύκλον. ἐχαρακτήθισαν τὴν ἔμπο- οικὴν καὶ οἰκονομικὴν συαφωνίαν ὡς ἓν ἀχόμη δεῖνμα τῆς αὐξανο- μένης συνεργασίας μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν γαὶ ἑςκεφρασαν τὴν γγώµην ὅτι φιλικο δεσιοὶ μὲ μίαν ἀθεῖϊστικὴν δύναμιν πιθανὸν νὰ δημιουργήσουν σοθαρὰ πφοθλή- µατα διὰ τὴν ᾿Βμχκλησίαν. Ὑπεγοάμμισαν ἐπίσης τὺὸ γεγο- γὸς ὅτι τὸ ἐπίσημον σοθιετικὸν πυακτορεῖον εἰδήσεων μετέδωσε εὐμενῆ σχόλια ἐπὶ των. «πολλῶν συνομιλιῶν. τῶν σχετικῶν µε τὴν συνεργασίαν τῶν δύο χωρῶν διὰ τὴν διατήρησιν τῆς εἰρήνης καὶ τὴν ἀπελευθέρω σιν τῶν ἀφφρικανικῶν λαῶν». ᾿Επὶ πλέον, προσέθεσαν οἳ ἐν λόγῳ ἓκ- κλησιαστικοὶ Χύκλοι. ὁ ἀριῤμὸς τῶν Αἰθιόπων οἱ ὁποῖοι µεταθαί- γουν ες ΝΙόσχαν διὰ σπουδὰς αὖ- Ἑάνεται ἀπὺ ἔτους εἰς ἔτος. ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Ἡ «ΙΠ]ράθδα», εἷς ἄρθρον της. ἀφιερωμένον εἷς τὰς «Ὀρησχευτι- κὰς προλήψεις» ἀναφέρει ὅτι, «συ- γεπείᾳ τῆς ἐξασθενήσεως τοῦ ἱ- ρεολογικοῦ ἀγῶνος κατὰ τῆς ὃρη- Σκείας, ἐνετάθη ἡ δραστηριότης οῦ ὑπουργείου Οφρησχευμάτων οὓς ἀναπροσαορμογὴν τῆς Ώρη- χκείας εἷς τὰς παρούσας αυνθή- ας», “Ὁ σοθιετικὸς Ῥύπος ἐδημοσί- ευσε προσφάτως αειρὰν ἄρθρων, διὰ τῶν ὁποίων ζητεῖ ὅπως ἡ ἆᾱ- δεῖστικὴ προπαγάνδα ἐνταθῇ κα τὰ τρόπον συντογισµένον καὶ ἔν- ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΑΙ ΕΝΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΛΑΝ ΕΙΣ ΡΩΣΙΑΝ -Βὶς τὸ Πανεπιστήµιον Μόσχας ἰδούῦδη κατ’ αὐτὰς νέα ἔδυα τῆς Ἱστοσίας. καὶ θεωρίας τοῦ ἀβεῖ- σμοῦ. 'Ἡ ἕδρα αὐτὴ ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν ἐκπαίδεύσιν προπαγανδι- στῶν διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ «ἔπι- στημονικοῦ. ἀθεϊσμοῦ». ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΛΡΧΕΟΥ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ πρη, 3 ς - ὃς ό τι ϱ) ὑπουοιὸς τῆς κυθερνήσε- ο τῆς Νκρθία- κι ἡν ο νο ως τῆς Νερδίας καὶ ποόεδους τῆς Ἠπιτροπῆς Θρησκευμάτων { Ἀ λ εξ. ας κ. ἴσα ή ιοθάνιθιτς τὴν δαν ΦΝεπτεμθρίου ὃ, ἕ. Πατριάργην δερθίας α. { εωμανόν. ὃ ὑπυῖος συγωμίλησε μετ. αὐτοῦ ἐπὶ ζητηκάτων ἐγόντων σπονδαιό τητα. διὰ τὴν. περαιτέρω. δφᾶσιν τῆς δεοθικῆς ἢλκλησίας. τὸν / ο ΣΙΙΜΕΙΩΜΑΤΑ Οἱ κάπηλο ηλοι Πάντοτε δυστυχῶς εἰς τὴν Ελληνικὴν ἱστορ-α» παρουσιά- ζοντο οἳ Αάπηλοι. Περισσότερον μάλιστα πατὰ τὴν γεωτέραν ἓ- ποχήν. ᾿Ἠτο συνεπῶς ἑπόμενον νὰ παρουσιασθοῦν καὶ σιµερον εἰς τὸ προσκήνιον τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων ἐν Κύπρῳ. ἨΠαρουσιά- ζονται μήνσορες τῆς ἐθνικῆς τιμῆς καὶ ὑπέρμαχοι τού κυπριακοῦ ἀγῶνος διὰ νὰ ἐξυθρίσουν :απιλιιώτατα τὸν σεπτόν µας ᾿]ηθνάρ- χην ΠΜακάριον, Ί]αρ.υσιάξονται κάπως καθυστερημένα ἐθνικοὶ ἆ- γωνισταί. Όταν ὅμως ἤρχ:σε» ὁ ἁγὼν καὶ ἐπὶ τετρα:τίαν ἐσυνε- καὶ ὑπὸ τοῦ ] -2 χίξετο ἐκλήθισαν ΔΑιγενῆ νὰ µετάσχουν τοῦ ἀγῶνος ἠρνήθησαν. Ἡ δὲ καθ ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ ἀγῶνος στάσις των ὑπῆρξε Ἁτοιαύτη ὥστε νὰ ἀἄναγκασθῃ ὃ ἀρχηγὸς τοῦ ἐνόπλου ἀγῶνος ἐπανειλημμένως να τοὺς καταδικάσῃ καὶ νὰ ξητήσῃη ἀπὸ τὸν πυπριαχὸν λαὸν νὰ τοὺς θάψῃ μὲ τὴν περιφρόνησίν του. Δειλοὶ καὶ λωιοτάχται κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος προβάλλουν τώρα ὥς ἀγωγισταὶ ἔξαπο- Λύοντες μύδρους ἐναντίον ἐκείνων οἳ ὃ πιοῖοι ἠγωνίσθησαν καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα των διὰ τὴν ἐλευθερίαν. Τὸν ζῆλον μαὶ τὸ ἐθνι- κὸν μένος των τὸ ἔκρυδαν ὅταν θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἐκδηλώσουν καὶ τὸ παρουσιάζουν τώρα διὰ γὰ προθληθοῦν ὡς ἐθνικοὶ ἀγωνισται. Οἳ ἀγωνισταὶ ὅμως ὅταν τοὺς καλέσῃ ἡ Πατρὶς ἀἁγωνίξονται, δὲν λυωιοτακτοῦν, οὔτε ἐξυθρίξουν τὸν ἀγῶνα. ᾿Αγὼν δὲ ἐθνικὸς δὲν εἶναι ᾗ ἀερολογία καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς κριτική ἐκείνων ποὺ ἡγωνίσθησαν, ᾿ Ασφαλῶς ὅμως οἳ ὄψιμοι αὐτοὶ ἅγωνισταὶ καὶ ὑπερεθνικαὶ δὲν ἐνδιαφέρονται διὰ τὸ ἐθνικὸν συμφέρον ἀλλὰ ᾷιὰ τὴν προβθολὴν των εἰς τὸ πολιτικὀν προσκήγιον καὶ τὴν ἔδο- δον ἐκ τῆς ἀφανείας εἰς τὴν ὁποίαν τοὺς ἔρριψεν ἢ ἁμαοτω: λὸς στάσις των κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνος. 4ὲν εἶναι ἑπομένως ἀἁγωνιοταί, ἀλλὰ κάπηλοι. ᾽Πλόττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ Αγ- γέλους Θαυμαστὰ πράγματι εἶναι τὰ ἀποτελέσματ τῆς συνεχοῦς περὶ τὴν ἐπιστήμην ἀπασχόλησιν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡδη ἄφοῦ κα: τώρθωσε νὰ ἐκμήδενίσῃ τὰς ἀποστάσεις ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπιτυγχα- γει τώρα τὴν σύνδεσιν τοῦ πλανήτου µας μὲ τὸν δορυφόρον τῆς γῆς πρῶτον καὶ τοὺς λοιποὺς πλανήτας μετ ὀλίγον. ΄Ἡδη κα: τώρθωσε νὰ κάµμῃ τὰ πρῶτα θήµατά του εἰς τὸ ἀχανὲς διάστη- µα. Μετ ὀλίγον ἀοφαλῶς θὰ καταστήσῃ δυνατὴν τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν Σελήνην. ἘΕκεῖνα τὰ ὁποῖα ὡς πλάσματα μιᾶς τολμηρᾶς φαντασίας µόνον ἠδύναντο νὰ χαρα: κτηρισβοῦν τὸν παρελθόντα αἰῶνα, εἰς τὰς ἡμέρας µας γίνονται πραγµατικότης. Ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς ἀσχολούμενος μὲ τὴν ἐπιστήμην καὶ ἀπὸ τοῦ ἕἑνὸς ἐπιτεύγματος χωρῶν εἷς τὸ ἄλλο κατώρθωσε πράγματα καταπληµτικά, Ασφαλῶς ὅ φαλμωδὸς θαυμάξων τὰς ἵκανότητας τοῦ ἀνθρώπου πρὸ τρισχιλίων σχε: δὸν ἐτῶν καὶ ἂνυμνῶν τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἐξαιρετικὴν πρὸς τὸν ἄνθρωπον εὔνοιάν εἶχε δίκαιον ἀπόλυτον. Χάρις ἀμριέῶς εἰς τὰς ἱκανότητας του μὲ τὰς ὁποίας ὃ Θεὸς ἐἑπροίνισε τὸν ἄν- θρωπον κατώρθωσεν οὗτος νὰ δημιουργήσῃ ἕνα ὑψηλὸν τεχνι- κὸν πολιτισμὸν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν καὶ νὰ προχωρῇ εἰς τὴν κατᾶ- πτησιν τοῦ διαστήµατο.. Περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰν οἳ Λόγοι τοῦ φψαλμωδοῦ εἶναι σήμερον ἐπίπαιροι.« Τὶ ἔσ- τιν ἄνθρωπος ὅτι µιμνήσκει αὐτοῦ ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέ- πτῃ αὐτόν ᾿Ἠλάττωσας αὐτὸν θραχύτι παρ ᾽᾿Αγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐπιστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑπὸ τοὺς πό- ᾿Μνέργεια ἄστοχος 4ΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ποῖαι σκέψεις ᾠδήγήσαν εἰς τὴν Σα τάργήσιν τῆς ἁργίας τῆς 14ης Σεπτεµθρίου, ἦ ὁποία ἐθεωρήθη ἡμέρα ἐργάσιμος, ὡς πληροφορούμεθα. Οἱαιδήσποτε ὅμως καὶ ἂν εἶναι αὗται ἀσφαλῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθοῦν ὁρθαί. Αν εἶναι ἡ ἀνάγκη ἐξοικονομήσεως χθόνου, ἡ ὅποία χρησιμοποιῆται ὡς πρόσχηµα διὰ νἀ κατουργοῦνται αἳ θρησκευτικαὶ ἁργίαι, νοµί- ἕομεν ὅτι εἶναι οἰμτρόν. ᾿Ανεξαρτήτως τοῦ ὅτι εἰς οὐδεμίαν χώραν ἐργάξονται τόσας ὥρας οἱ διδάσκοντες καὶ οἳ διδασκόµενοι ὅσας ἐν Κύπρῳ. ἡ κατάργῆσις τῶν ἐλαχίστων θρησκευτικῶν ἀργιῶν ὄχι µόνον ὑπολογίσιμος ἐξοικονόμησις δὲν εἶναι ἀλλὰ καὶ ἐθίξει τόσον τοὺς διδάσκοντας ὅσον καὶ τοὺς διδασκοµένους εἰς περιφρό- νησιν τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν μαὶ ἐξασθενίδει τὸ θρησκευτικὸν συναίσθηµα. Δεδομένου δὲ ὅτι ὃ χθόνος ὁ ὁποῖος ἐξοιμονομεῖται ἐκ τῆς καταργήσεως τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν, δὲν χρησιµοποι” εἶται διὰ τὴν δέουσαν ἠθικὴν µόθφωσιν τῶν νεαρῶν μαθητῶν ἆλ- λὰ ἐνίοτε εἰς τὴν ἐξύμνησιν τῆς σαρκολατρείας ἤ ἠθικὴ δηµία ἤ ὁποία προσγίνεται εἶναι διπλασία. Χρειάξεται συνεπῶς πολλὴ πε- θίσκεψις προκειµένου νὰ λαμβάνεται µία τοιαύτη ἀπόφασις καὶ νὰ μελετῶνται ἐπισταμένως τὰ ἀποτελέσματα εἷς τὰ ὁποῖα αὕτη θὰ ὁδηγήσῃ. 'Ἡ πρόοδος θὰ ἐπέλθῃ µόνον δι ἐργασίας συστηµα- τυιῆς ἐπὶ θετικοῦ προγράµµατος καὶ ὄχι μὲ προχειρολογίας καὶ ἐνεργείας σπασµωδικάς, αἳ ὁποῖαι ἀντὶ ἀγαθῶν ἀποτελεσμάτων συνήθως φέρουν τὰ ἀντίθετα τῶν προσδοκοµένων. Δαμθανομένης μάλιστα ὑπ ὄψιν τῆς ἠθικῆς καταστάσεως τῶν μαθητῶν, αἳ ἡμέ- ραι κποινωνικῆς ἁργίας θὰ ἔπρεπε ὄχι µόνον νὰ μὴ καταργοῦνται ἀλλὰ νὰ χρησιμοποιοῦνται διὰ τὴν ἠθικὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν μαθητῶν μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ Σχολείου καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας. ΕΝΛΙΛΙΒΘΗ {Ἡ ὼΣΝΑΝΙΗΗ ΡΛΜΛΙΟΚΙΘΟΛΙΚΗΙ ΚΑΙ. ὐΡθΟΛΟΞΩΝ ΕΝ. ΒΕΝΕΤΙΛ σώπους των διὰ τὴν συνάντήησιν, ἡ ὁποία ἀναθάλλεται ἤδη λόγῳ κἀναφνεισῶν περιαπ)λυκῶν». Ἱ]α- θομοία συγάντησις μεταξὺ καδο- λικῶν. καὶ διαμαρτυρομένων Όεο- λόγων, εἷἲς ἸΑσίην, ἀνεθλήθη, διὰ τοὺς αὐτοὺς λόγους. παω ΟΙ ΣΕΡΒΟΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ --λῖς τὺ ἅἄρτι τυκλοφορῆσαν τεῦχος τοῦ μηνὸς Ἰουλίου. 1959 τοῦ. ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ. ΊΤα- Κατὰ δημοσιογραφική πληρο- Φορία ἡ συνάντησις μεταξὺ καθο- λικῶν καὶ ὀρθοδόξων Φεολόγων, ἡ ὑποια ἐπρόχειτο νὰ απραγµατο- ποιηθῆ τὸ απροσεχὲς ἔτος εἷς [ε- γετίαν, «φαίνεται ὅτι ἀνεθλήδη ἤδη ἐπ ἀόριστον. Οἵ λόγοι τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς, ἣ ὑποία προε- κάλεσεν ἀρκετην ἔκπληξιν, ἄγγο- οὔνται. Ἐξ ἐπισήμων Χύκλων τοῦ α- τικανοῦ. παρατηρεῖται ὕτι εἶκον δημιουργηθή πεπλανημέναι ἕλ- πίδες περὶ τῆς συναντήσεως αὖ- τῆς, ὀφειλόμεναι εἲς τὴν μεγά- λην. δημοσιότητα ἡ ὁποία ἐδόθη ἡπὸ «διαφόρων. προτεσταντιγῶν στοιχείων». Ἡ σγετικὴ πρωτοθονυλία ὠψεί- τριαρχείου. Ἀερθίας «Γκλάσνικ» λετο εἲς δύο οωμαιυκαθυλικοὺς δημοσιεύεται λεατομερής περιγοα- βεολόγους, οἱ. ὑποῖοι πιρηκολοῦ- φἠ τῆς εἲς Τιουγκυσλ.αδίαν ἔπι- ὕησαν τὸ συνέδριον. τοῦ. πάγκο σκέψεως τοῦ. Ῥεθασα. Μἰήτροπο- λίτου. Οεσσαλονίνης ο. ΠΜαντελεή- μονος, ὁ ἁποῖος δεωρεῖται ὑπὸ τοῦ περιοδιχοῦ. «ὡς μέγας. φίλος τῆς Γιουγκασλαδίας καὶ τῆς Φερθικῆς ἐκκλησίαςν καὶ ὁ ὑπυῖυς «ἀφῆκεν ἀρίστην ἐντύπωσιν εἲς ὄλους τοὺς Ῥέρθους, οἱ ὁποῖοι εἶγον τὴν τιμὴν νὰ τὸν ἴδουν ναὶ νὰ τὸν ἀκούσουν»' σµίου. συμθουλίου. ἐκκλησιῶν, εἲς Ρόδον, τὸν Αὔγουστον. Ἑὴν. ὅην δεπτεμθοϊον ὁ οαδιοσταθαὺς τοῦ Σατικανοῦ εἶχε µεταδόσεν ὅτι 10 γαθυλικοὶ χαὶ 10 ὑοδόδοξον Όευ- λόγοι. ἐπρόπειτο νὰ, συναντηθοῦν τὸ προσεχὲς ὅτας εἷς Εενετίαν. Ὁ πάπας Ἰωάννης ἐφέρετυ ᾽ η ἃ τν σι ᾧ ν ὡς εὐνοῶν τὴν ποωτοθουλάαν (ας διὰ, τοῦτο, προαθέτει τὸ περιοδι- τσ Ξ ͵ . ς αι ιά . ν ͵ τὴν καὶ ἁμφότερα τὰ µέρη ἤρ- κόν, ἡ ἐπίσκεφίς τον θὰ μµείνη ἡ ΄ ν . 33 / . γισαν νὰ ὑρίζονν τοὺς ἀντιποο-] αρησμονητος. Ι 20’ ΠΚΠΠΒΡΙΠΥ ΕΛΡΤΛΣΘΗ ΜΕΓΛΛΟΠΡΕΠΙΣ ϱ. Ἀ[ακαριώτατυς μετὰ τοῦ ἵο Ἱκαθηητῆς ν. ο”. . . . Ἑλληνος πρεσθευτοῦ. παρακολουθοόν τὴν πασόλασιν Ἡ ἱστορικὴ ἐπέτειος τῆς Έδης ᾿Οκτωθρίου 1940 ἔωρ- τάσθη μεγαλοπρεπῶς ἐω Κὐὀ πρῳ καὶ μὲ ὀθρόαν συμμετοχὴν τοῦ λαοῦ. Τὴν ΊΤην π.μ. τῆς Γετάρτης 28. ᾿Οκτωθρίου ὁ Μακαριώτατος προέστη τῆς Πανηγυρικῆς Δοξολογίας ἐν τῷ ἵ. ναῷ Φανερωμένης ἐν Λευκωσία, Μετά τὸ πέρας τῆς Δοξολο- γίας͵ ἡ Α.Μ. ὁ ᾽Αρχιεπίσκοπος ἐπεσκέφθη τὸ Βασιλικὸν Γενι- κὸν Προξενεῖον τῆς ᾿Ελλάδος ὅπου συνεχάρη τοὺς ἐκπροσώ- πους τοῦ Ἓθνους, ἀπηύθωνε δὲ τὰ κάτωθι τηλεγραφήματα: Μεγαλειότατον Βασιλέα 'Ελ- λήνων Παὔλον Αθήνας ᾿Επὶ Ἱἱστορικῇ ἐπετείῳ 26 ᾿Ομτωβθρίου, θερμὰς ἀναπέμψας ἐν πανδήµῳω Δοξολογίᾳ δεήσεις ὑπὲρ Θεοφρουρήτου Βασιλικοῦ Οἴμου καὶ εὐσεθοῦς ἜἛθνους, διαβιβάξω ὁλοιψύχους συγχαρη:- τηρίους εὐχὰς Ἑλληνικοῦ Κυ- πριακοῦ Λαοῦ. Ἀύριος σκέποι Ὑμετέραν ΠΜεγαλειότητα, περιέ- ποι Αὐτὴν ἐν ὑγείᾳ ὄλέῳ καὶ δόξῃ, δαφψιλεύοι Αὐτῇ θείας εὐλογίας καὶ πραταίωσιν. εὖο- δοῖ ὑψηλὰς Αὐτῆς θουλάς. φ Ο ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ . αν Ἐξοχώτατον Πρωθυπουργὸν Ἰζωνσταντῖνον Καραμανλῆν ͵ Αθήνας ᾿Επὶ ἐνδόξῳ ἐπετείῳ 3δ ᾿Ομτωβρίου,θεομῶς δεηθεὶς ἓν πανδήμῳ Δοξολογία ὑπὲρ ᾠ:λο χρίστου Ἓθνους, διαθεβόδω ὁ λοφύχους ου]χαρητηρίους εὖ- χὰς Γλληνικοῦ Κυπριαωιοῦ λα οὗ σρὸς μᾶς καὶ Βασιοιὴν Πυῤέρνησιν. το ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΙΚΑΡΙΟΣ Εἰς τὰ τηλεγραφήματα τχῦ- τα. ἐλήφθησαν αἱ ἀκόλουθοι εὐχαριστήριοι ἀπαντήσεις: ΠΜακαριώτατον Αρχιεπίσλεσσε Κύπρου καὶ Νέας ᾿Γουστιγνιανῆ Κύριον Ἱζύριον ΠΜακάοιον 4ευχκωσίέία κ» ν Ἕ Ῥαθέως συγκεπινἠµένος. εὖ- χαριστῶ διὰ θερμὰς εὐχὰς ἆ- μῶν καὶ Κυπριακοῦ λαοῦ. ἓύ- χοµαι Ὕψοστον ὑπὲρ εὐημερί- ας μαὶ προόδου νέας Ενποῖα- γῆς Δημοκοατίας. ΠΑΥΛΟΣ ὃ. ο Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον Κύπρου καὶ Νέας ᾿Ιουστινιανῆς Κύριον Κύριον ΙΜακάριον Δευκωσίανκύπρον Εὠχαριστῶ Ὑμετέραν ᾖακα- | ος μον : . δεχθῆτε ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἓ :παοδίους εὐχάς µου ὑπὲρ πρού- ριότητα δι εὐφρόσυνον μήνυμα ἐπὶ ἐπετείῳ Ελληνικῶν ἂγώνων ὑπὲρ ἠἐλευθερίας. Παρσκαλῶ 7- δου καὶ εὐημερίας ἀδελφῶν Κυ- πρίων ὑπὸ σκέπην νέας 4ημο- Σρατίας. Ἑωνσταντῖνος ἹΙζαραμανλῆς ας. λος ΕΚΧΡΙΣΤΙΝΗΣΜΟΣ 18 ΡΩΣΩΝ (Συνέχεια ἐκ τῆς α΄ σελ.) τὰς ὥρας τῆς λειτουργίας, εὖ- ρισκόµεθα ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ ἕν τῷ οὐρανῷ, διότι ἐπὶ τῆς γῆς οὐδὲν τοιοῦτον θέαµα και κάλλος ὑπάρχει. ᾿Επείσθη- μεν ὅτι ἐκεῖ ἀληθῶς κατοικεί ὁ Θεός, ἐν µέσῳ τῶν ἀνθρώ- πων. Εἴδαμε τοὺς ναοὺς τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν, τὶς λει- τουργίες καὶ τὶς ψαλμωδίες τους. Αὐτὲς εἶναι οἱ μόνες κατάλληλες νἁ κάνουν τὸν ἄν- θρωπςο συνομιλητὴν τοῦ Θε- οῦ. ᾿Εμελετήσαµε τὴν θρησκεί- α τῶν Ἑλλήνων καὶ ἐθαυμά- σαµε τὴν ἐκκλησίαν τῆς ΄Α: γίας Σοφίας καὶ δὲν μποροῦ: µε πλέον νά µείνουµε εἰδῶ- λολάτραι.. . Απ΄ αὐτὰ λόγια ἐπείσθη ὁ ἡγεμὼν τῶν Ρώσσων καὶ προτίµησε τὴν Ἑλληνικὴ Ὃρ θοδοξία, ἀπὸ τὰ ἄλλα θρη: σκεύµατα. Μαζὺ μὲ τὸν ΕΒλα- δίµηρο, ὁλόκληρος ὁ λαὸς ᾱ- χανοῦς χώρας, ἐθαπτίσθη καὶ ἠσπάσθη τὸν ᾿Ορθόδοξο Χρι- στιανισµὀ. ΄Ο ἡγεμὼν Βλαδί- µηρος, ἐπῆρε τὸ Χριστιανικον θάπτισµα στὸ ἔτος 9388 στὴ Χερσῶνα τῆς Οὐκρανίας, μξ- τωνοµάσθη Βασίλειος, καὶ ᾱ- νεκηρύχθη ἅγιος ἰσαπόστο: λος ὑπὸ τῆς µΡωσσικῆς ἐκ- κλησίας. Ὁ Ρῶσσος μονάρχης. συ: νεδύασε τὴν ἀπόφασιν τοῦ ἐκ Χριστιανισμοῦ, μὲ τὴν, περί- λαµπρο Βυζαντινὴ αὐλή. Γιά τὸ σκοπὸ αὐτό, ἐζήτησε ὅταν ἀκόμη ἦταν εἰδωλολάτρης, πο- τε μὲ παρακλήσεις καὶ ἄλλο: τε μὲ ἀπειλές, ὡς σύζυγον, τὴν ὡραίαν πριγκίπισσα Αν: να, ἀδελφὴ τῶν συµθασιλέ- ὧν Βασιλείου Β΄. τοῦ Βουλ- γαροκτόνου καὶ Πώνσταντί- νου τοῦ Η΄. 0 ἱστορικὸς Νι κόλαος Καραμζίν, ὡς ἑξῆς περιγράφει, τὴν ἀπελπισία τῆς εὐγενικῆς Πορφυρογεννήτου ὅταν ἄκουσε τὴν ἀππίτησιν τοῦ Ρώσσου ἡἠγεμόνος. Αννα ὅμως ἔφριξε, ἀκούσα- σα τὴν εἴδησιν ταύτην. ὃ ότι ἐθεώσει ὡς σκληρὰν αἰχμαλω: σίαν. ἀπεχθεστέραν καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου, τὴν συζυγίαλ μεθ’ ἡγεμόνος λαῶν θηριωδῶν καὶ ἀγρίων «Φημιζομένων”». Στὶς ὑπέροχες Ελληνίδες πριγκίπισσες, τὶς πρωτοπόρες αὐτὲς τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ εξε- πολίτισαν μὲ τὰ ἑλληνικά γρά- µµατα, τὰ ἤθη, καὶ ἔθιμα καὶ τοὺς εὐγενικοὺς τρόπους, 6αρ- θέρους λαούς, πολλὰ ὀφείλειὶ ὁ Βυζαντινὸς Ελληνισμός. Η. πολιτικὴ καὶ τὰ συμφέ- ροντα τοῦ Κράτους ὅπ' ρίσχ»- σαν καὶ ἡ Φφιλόπατρις πριγκί- πισσα Άννα. ἡ κόρη καὶ ἀδελ- φἠὴ Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων. τῆς. περιλάµπρου Μακεδονι- κῆς δυναστείας, ἐδέχθη νὰ ἐκ- πατρισθῇ καὶ νὰ πάῃ στὴ µα- κρυνὴ Ρωσσία. Ἔκρυφ: ὅσο μπόρεσε τὴ λύπη της, Ἡ Όπς- ρήφανη Δέσποινα, που θά ἆ φηνε τὸ Ἱἱερὸν Παλάτιον, τὶς συνἠθειές τῆς τοὺς δικούς της καὶ τὴν. Πόλιν, ἐπεθιθάσθη στὸ αὐτοκρατορικὸ χελάνδρι ον (θαλαμηγὸ) καὶ ἀπέπλευσε εἰς Χερσῶνα. συνοδεωοµένη ἆ- πὸ µεγάλη ἀκολουθία ἀνωτε- ρων κληρικῶν, πολιτικῶν. ὑπα- λλήλων, διδασκάλων καὶ αν- λικῶν. ᾿Εκεῖ τῆς ἔγινε θερµο: τάτη. ὑποδοχὴ ἐκ µέρους τῶν Ρώσσων, ποὺ τὴν περιµεναν ὡς σωτῆρα. Μ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο,τοῦ ἐκ- χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ. ἐκπο λιτισμοῦ. ἀνταπέδωσαν οἱ Βυ: ζαντινοὶ αὐτοκράτορες τὶς ἆλ- λεπάλληλες ἐπιδρομὲς καὶ λε- Πλασίες τῶν Σλαυϊκῶν ὁρδῶν. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 1η» ΜΕΙΜΤΛΞΙΣ ΚΜΘΗΠΙΤΩΝ. ΕΙ ΤΛΣ θΕΟΛΟΠΙΚΙΣ ΣΧΟΛΛΣ ΤΩΝ ΠΝΕΠΙΣΤΗ. ΜΙΝ. ΛΗΝΗΝ. ΚΙ θΕΣΛΛΟΝΙΚΙΣ Δατὰ, τὴν διάρκείαν τοῦ ἅγκας [σιλικῶν. διαταγαάτων ὡς Τα η: δηαϊκοῦ, ἔτους 1908-- 1409 µετ 1γηταὶ τῆς Ἁγιυλῆς ταύτης ὦ ἆ. ὑπό ώνον ἀπόφασιν τῶν Ἱναθηνη {ἠωνσταντῖνος Καλονύσης ες τὸ τῶν τῆς Οευλογικῆς σχυῆς τῦ μάθημα τῆς Χοισικανικῆς αἲ Πανεπιστημίου. Αδηνῶον γα πετ 1 Ὀυζαντινής Δοζαιολογίας, ὦ Ἡ, ἔκδοσιν σχετικυῦ Πατ κυῦ δα ωνσταντίνγυς, ΝΜοζιώσίδης, εἲς τὸ τάνπατος μετοτάχθη ὁ καθή η Γκάθηα τοῦ. Ἱκανονοσοῦ λικαίυῦ. τῆς 3. Ἰωάννης (αρίμης [ο λοχισυντάκτης τοῦ πεδίο ἨΏνκκησίασει άννονυς, Οδό τῆς τιστιῆς ἔδρις ' ἓν Γωῦν. εἲς τὸ μάθημα τῆς Γον τ. ας τῶν λουπάτον καὶ 5 επ τς τα ντινην Ξ ο ο (δατη ήτο) οπτικής χα Ν Σι Ῥηήτυικής, Αειτουο νο πχ σι ελσαι τα ἡ δν Ανδούατ μόπημαε τῆς Ἱπτυμίας τῶν σμώσης πο ἷς ασ Χοάτωών. κατὰ. τὸ αὐτὸ ἄλλα ἅχκα- ουμεαἴνον τινος ξιι (κατ Ἠτισ τι Ῥητιοικῆς καὶ δε εἰς τὴν τπτ ν μΗνευτικῆς κά αναινῆς Διαθήκη τὸ, αὐτὸ ἁκαδηιταὶ ατίισ νησαν σατὰ ασήὰν ὑπ τ ει Γπνσας της τῆς χυλῆς καὶ διωρίσυησαν στ Μας, τὰ τὴν εγδοπον τν ούτος τον ή ΕΚΚΛΗΣΙΛ ΤΗΣ ΕΛΛΛΛΟΣ ΡΓΛΝΩΣΕ ΒΡΙΥΚΕΥΤΙΚΙΣ ΟΜΙΛΙΑΣ λΠῦ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ Αποστολη) τ ο) μοτάδασις 1 κονία τῆς ᾱ-, Πδη ἤογισεν ἡ Πλ άδος (ἠπὸ, τυῦ. Κεντοινοῦ ἵνα χυῦ Ἀταϊμοῦ νόσων Ἀννόι Ἓ κ) ησίας πυωσπαθείᾳ τς Ἰαδιοφ νι ὃν ἄλδη αὐτῆς. τῇ ἳ ν εἷς ατενωτέραν ἡχικἠν ἔπας ον μιας εἰδικῆς ϱ Πππομαῆς τὴ ὴ μὲ τὺν Οὐθόδοξην η ηνι πυστ. Αισονίαςν πυτὰ λαόν, ἐπεδίωξε ναὶ τὴν 2 νέηῦν ΕΠ έμπτην καὶ ὥραν ἀλλὰ κατὰ τὸν πλέον ἀπιδατι- [Οντω, γατὰ τὴν ποώτην ' κὸν τούπον, χθησιμοποίησιν τοῦ µτῆς 6ης ᾿ΟὈχτωθυίου. ὠρίκητον Ραδιυφώνου. εἲς τρύπυν ὥστε νά [Νακαριώτατος ολο οπίσχυπεας ον μεταφέρεται πόχοι καὶ τῆς ἆγον .θηνῶν καὶ πάσης ωλλάδας τσ α ο περι ς πευιυχῆς τῆς Πλληνινῆς ναὶ πέραν αὐτῆς. ο) ησίας. τάτης Οεόνλητος, Όστες καὶ υῆς, ἆλ) μήνυμα, ποὺς τὰς ἐγόπλους δονά αεις τῆς χώρας καὶ τὸν Ἱλλλῆηνι σωνὴ τῇ εις τὴ θας κα. Ποὺς τὴν σναπὸν τοῦτον κὸν λαὸν ὑπ τῃ εντάσσει της θη. εἲς τὴν χατασκενὴν χα ὃν ας πευιόδου. πνονματι δυάπτως χωσιν ἰδίαν Ὀαδιοθαλάπους, τὸν µτῆς Εκκλησίας. ἡποῖυν ἐξώπλισε διὰ νεωτότου Κατὰ δὲ τὴν ἐποπένην Ίδης Ὀντωθρίου ὠμίλησεν ὁ να Βηνητὴς, τοῦ. Εανεπιστηνίον κι Γενιχὺς ιευθυντῆς τῆς πρστο ἀκωιθεστή- ς : ἀπυδύσεως, αἳ Ίχογριι τύπηῦ μηχανημάτων, της κά πιστυτάτης ἵνα ἓν αὐτῷ γίνονταν ή ήσεις τῶν ἐρπομπῶν της μὲ ἕκ- ἡλικῆς Ἀιαχυνίας τῆς Εησίας ς ωγητὰς τοὺς ἰδίους τοὺς μη, [τῆς ᾿Ελλάδος γ΄. λνδοέας τάς. Ἡ ολη ἐχπωιπή, ἐντὸς τῶν !Φυτοάχης μὲ θέµα: Τὰ παρο δειύπα τῶν πονέων διὰ την μι δὰ πεοιλαμθάνη καὶ ἓχ' παιδα ώγησιν παιδιονο, ἐνκλησιαστικοὺς. ὄνους ποὺς τὺ θέμα τῆς Όιιί: αλ τῶν, γλελτοὺς συγιςεῖς ΠΜΡΙΛΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΙΜΟΝ ΜΕΤΕΒΗ ΕΙΣ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΝΙΠΟΛΝ. τον θηήνωγόρας καὶ Νητουπολῖται το πλίμµατος τοῦ. Οἴνονμενικοῦ Γ]ά τριαρχείου. Ίο. ΝΙ. Πατριάρχης Πεουσοκύ μων ἐπεσκέφθη καὶ τὴν Όεοανς χὴν Σχολὴν Χάλκης γενόμενος δεκτὺὸς μετὰ πολλῶν τιμῶν ἓν μέρους τοῦ. Ἀχολάρχου, τῶν χαθη νητῶν ναὶ τῶν παθητῶν τῆς Όεο' λατὰ δηµοσιογρας τ ὃς π/ήροά υ- ᾿Αθηήνων ὁ ἐπεῖ εὐρισκό: Πατοιάοχης Περοσολύμων χ. ἨῬενέδιχτος µετέθη μετὰ τῶν μελῶν τῆς ἀπολουδίας του εἲς Κωναταντινούπολιν ποὺς ἐπίσκεψιν τοῦ. Οἰπουμενικοῦ. Πατριάοσχου. Κατὰ τὴν διάρχειαν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλειν διαμονῆς του ὁ Δ[ακαριώτατος Ἱατριάρχης [- εροσολύµων ἐτέλεσε τὴν δείαν Δειτουογίαν εἷἲς τὺν Πατριαυχι χὸν ναόν. Πὶς τὴν Οείαν λειτουο γίαν παρέστησαν ὃ ΙΤαναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Π[ατοιάρχης κ. Α- ΕΠΙΜΟΡΦΠΤΙΚΗ ΣΧΛΙ ΕΦΙΜΕΡΙΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ |, ΜΝΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΜΕΣΣΗΝΙΝ ρλκς ος μεγος λονικῆς Ὑχοκῆς. Ἐν ἸΚωνσταντιγουπόλει ἔσχο συνομιλίας μετὰ τοῦ Οἰκουπενι- ποῦ. Ἰ]ατυιάρχου. ἐπὶ τῶν αγέσε ὧν τῶν δύο παλαιγόάτων νο πληοινῶν. η Ὢ Ὢςθ. Μητοοπολίτης Μ{εσση- Χρυσόστομος. παρηχολού- - ς ο αὐτοπρασώπως οὅπ᾿ ἀοχῆς λειτούργησε αἱ κατὰ τὺ τοέ- χον ἔτος ἡ ἀπὺ τετραετίας λειτους- /οὔσα ἐπιμορφωπικὴ Ῥχολὴ τῶν Βάημευίων τῆς Ἱερᾶς Ἀ{ητου πύλεως. ἔπσεν µέχοι τέλους τὴν λειτουοσγίαν τῆς Ῥχολῆς διδάσχών γαὶ συµπροσευ- Οὕτῳ ἀπὸ τῆς Ίδης «Αὐγούστου {χόµεγος, καθ ἑκάστην λειτους- -”--. μ ο ώ : ώ ἐν τῇ Τ. Μονῇῃ Βουλκάνου µετε- {γων παὶ συντοώγων μετὰ τῶν φοιτώντων ἐν αὐτῃ Ἱερέων, 1Εοοσεγῶς θὰ Ἰειτουογήσῃ ἡ Ξεπαιδεύθη ἡ πρώτη σειρὰ ἐξ 280 Γερέων, οἵτινες παρὰ τριῶν η. σικῶν. καὶ πέντε Ἰαϊκῶν Θευλό- Τσειρὰ διὰ τοὺς ὑπυλοίπαυς {Τως- γων ἤνοισαν μαθήματα Απολονι. [σθυτέρους, τικῆς, Εξομολογητικῆς, Ποιμαν- ] .1ρὸς τοὺς διδάξαντας ἐξεφος- σθήσαν αἲ θερμαὶ εὖγαὶ ναὶ εὖγα. οἵστιαι τοῦ. Σεθαασμιωτάτου. τικῆς, Τελετουυγινῆς, μνολογί. ας, Ἱνανονικοῦ Δικαίου. γαὶ Κοι στιανικῆς Ἀοινωνιολογίας. ι ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕΣΗ ΛΩΗΣΙΑΣ ΕΙΝ ΔΙΑΣ ΗΡΙΟΝ ΔΕΥ. ᾿λοιῦμ, λγον, ντου Νετα ξὺ Γεωργούλλας Πέτρου ἐκ Ναραθούντας, νῦν Τράχωνα ἐναγούσης Κ αἱ Νίκου Νικολαΐδη ἐξ Αγυιδιῶν καὶ νῦν ἀγγώστου διααονῆς ἐναγομένου κ' | ΚΑΠΣΙ Σ Καλεῖται ὁ Νϊχος Νιχυλαΐδης ἐξ ᾿Αγοιδιῶν αὶ νῦν ἁγνώστου διαμονῆς γαὶ νατοιχίας ὅπως τῇ ΤΗ Νοεαθοίου 1154. ἡμέρα ΓΓαρασχευῃ καὶ ὥρα Ὁ π.α. ἐμφανισθῃ αὐτοπροσώπως ἤ διὰ πληρεξονσίου ἀἄντι- πουσώποαν ἐγώπιον τοῦ. ἐν Λευκωσία Ἠκκλησιαστικοῦ. Δικαστηρίου τῆς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ὡς ἐναγόπεγος ἐπὶ διαζεύξει ὑπὸ τῆς σιζύγου τοῦ Γεωργούλλας Πέτρου ἓκ Μαραθούντας καὶ νῦν Τοάγωνιε Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐοήμην. ῆσις δημοσιενΦήσεται ἅπαξ εἲς τὰς ἓν Αευκωσίᾳ αΦιλολεύθευυτ». 'Ἡ παροῦσα 4. ἐχδιδομένας ἐφημερίδας «Ἠχγλησιαστική 7ωὴ» καὶ Ἐν τῇ “Ἱερᾷ ᾿Λοχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῇ 38Η Ὀκτωθοίο, 1991, ἵὉ ΤΠοόεδοης ΑΡΧΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Νοεμόρίου 1959 ΕΟΝ ΠΡΟΓΡΛΙΛΗΛ ΚΛΙΝΕΛ ΒΟΗΘΗΜΙΛΤΑ ΛΙ ΤΛΙ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑΙ Ἡ ἐπὶ τοῦ. προνράμματος καὶ Νατηχητικῶν Νγυλείων πι: τουσ ἠὐνῆλης τὴν ην επτεα- θρίος καν ια ὑνόχοινε τὰ ἐπυμίαιατα, τῆς ἐπὶ τῶν γενικῶν ταυγῶν τοῦ ἔωπον αὐτῆς. ὅπιι πιτουπῆς. πουέδη εἰς τὸν κατατς οισμόν.. τούτου καὶ υτήυτίοον εἰδικὰς ὃν ἕχαστον τύπον Ἱνάτη: χητικοῦ. Σχυλείου. ᾿πυεπιτουπὰς ἓξ ἀντιπουσώπων. τῆς Αποστολι- γῆς λιακυνίας καὶ τῶν Όσησκευ: τικῶν. Οργανώσεων. Ἱατὰ τὴν αὐτὴν συνεδοίαν ἕνα εκοίθη καὶ τῶν. διδακτικών. θυηθηπάτων τῶν: ΚΛΤΗΧΗΤΙΚΑ ΣΧΕΛΕΙΛΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣ ΤΗΣ ΕΛΛΛΛΟΣ τὸ νέων ἐγιαῖον σῆπα τῶν Κατηχητικῶν Σχυλείων. τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος ὅπευ :ὑποῦληδὲν τῇ Ἱευᾷ Συνόδῳ ἔτυ σε γαι τῆς παρ «λὐτῆς ς ὑριστι- κῆς ἐγχρίσεως. Ἡ συνεδοία ἐπανελήα ὕη τὴν Ὅὗσαν τοῦ αὐτοῖ. µηνός, παρόντων ᾿ κα των μελών τῶν. ὡς ἀνωτέ- ᾠὗν πυεπισρυπῶν, παδωρίσθη- σαν δὲ κατ αὐτὴν αἲ λεπτοµέοει- αἲ τῆς Εργασίας τούτων, ἥτις. ὡς ὠρίσθη, δέον. νὰ, αὐιαληρωὔῇ τὸ ταχύτερον. πο απο Ν ἣν ἆσην ὕλωτ αἰφνιδίως ἓν α ἁμύότιιος χαθηγητῆς τῆς Όση εκῆς δχαλῆς τοῦ. αανοπιστη ου Αθηνών ληκήτους δίαυς δ[απατ 1 Ά ος τῆς Αγάς ημίκς Αθηνών. ο. ἀείμνηστος ο ηγητὴς ὁ γεννή δη ἐν Αθήναις τῷ ηΤἩ ὡς τοιτότοχος. νὸς τοῦ νε: Βοῦς δίµαν ΑΙπαλάνου. Πσπιῦ- δασε χατ᾽ ἀογὰς νυπιχὰ παὶ Οευλοσίαν ἐν Αλ ήναις, Ἱένη Αειπία, ΧΝάλλε ταν Ὡοεσλανῖᾳ, Διωσίσθη Ελληνοδιδάσκαλος πα Καθηνητὴς εἲς τὸ Αλοσόκσιον καὶ Διδασκαλεῖε Μέ Μηιο- καὶ ἀπὸ τοῦ δν λα ανύτους εξον : στο (10506). Γενόµεγυς κατ ἀργὰς Όη Ἠ τὴς τῆς ἁογματικῆς (1905) καὶ ατοαφ εἰς εἶτα ποὺς τὴν “Ἱστορίαν θίω- έτσαις Γ ὑποὕστοι κ μέλος τα ͵ μιαὶ ο διΠύλ ον τες ἵ τὰ σα 1 4 1 τῶν Δονιάτων (1919}. ἑστοάφη τελιν ποὺς τὴν Γ[ατουλογίαν οψαὶ ἐγένετο καθηητὴς ἐν τῷ ᾽αΤανεπιστημίώ. Αθηνον (1 θ1-- ἀκαδημαϊκὺς 1Τούεδους 1919). (1911) Ἠξελένη γαὶ διετέλεσε ϱ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ ΜΕΤΕΒΗ ΕἰΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΛΒΙΑΝ πῳραγλήπέως τς [τα δερβίας κ. Ἱκατόπιν τοτάςχυ καὶ τοῦ λήνος παέαύσως }. τὴν {ην πεπτειθωίου. ὄφίνετηα εἰς Βελιηράδιον ὁ δεθασι. δἴη τοοπολίτης Δράμας . Φίκιππος ὑποῖυς ἐτέλεσεν. εἷς τὸ νεκχοσταςσῖον λμλάντοθο μα νηή πι, ἓν ατοατιωτικὺν τον λ Σ{ουτ καὶ τοῦ συνον ὑπὲο τῶν χατὰ τὺν α΄ κόσμων πόλεμον. πεσύντων νων στρατιωτῶν, ΓΔΕΛΤΑΡΙΟΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟΝ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΟΥ --. Ἠεετυπώθη ὑπὸ τῆς Απυστι Διακονίας καὶ ἕκυκλος ύρησεν δικὸν τεῦχος, ἀπτερυμένον εἷς τ κπαδιερωδθεῖσαν ἀπὸ τοῦ τοέχοντις ἔτους «Ἐκκλησιαστικὴν Ἠπέοαν τοῦ. ᾿Ἠυγάτου», εἲς τὸ ὅποῖον ᾱ- ναφέρονται ὅλαι αἱ ἓν λθήν καὶ 1ειοαιεῖ γενόµεναι ἐκδηλι σεις κατὰ τὴν ἡμέριν τοῦ 1Τανεῦ ληγίου ἑορτασμοῦ. Τιάται δοχ. 5. ΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιθμ. 39) 09 Ὑϊοξετοῦντες: Ἀρϊστος Ανδρέου ἐκ ἹΚυδραίας ἐτῶν ὅ5 ΝΜαρίταα Ἀοίΐστου ἐν ἵκι- θραίας ἐτῶν ὅὅ Υοξετεύμενον: Ιωάννου, Χαρλαμ ηνῶν ἐτῶν στ. Ἀημήτοιος πίδης ἐξ 0 Οἰσνδήποτς ποόσωπον νωυί τον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω τἵ οθεσίαν, χαλεῖται νὰ ὑπαθάλῃ ταζ- την ἐγγοάφως ποὺς τὸν ᾿Αοχιεπι- σγαπον, ἀναγοάφον καὶ τοὺς λά- γους τῆς ἐνατάσεως, ἐντὸς δεχα (15). ἠαροῶν ἀπὸ τῆς σή τοις ο δ πέντε μερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αοπεπισγοπῇῃ Ἀύ- τους, τῃ οὐ ΟὈντωθοίου. 1958 ρα ην ἡ Ὦ Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾿Αοχιεπισκοπῆς Κύπρου .. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊσθεσίοιν Υιοβετοῦντες: δΠγαήλ Σάῤθα ελ Δάρναχος ἐ- τῶν αν ελένη Μια. Σάθζαά ἓν Αόσνανυς ἑτῶν ο. τος ή τ . Ἡφεετούμενον: ᾿Αογοντοῦ κύπρος ἐν Αάσνανης τῶν Ὦ, Οιρνδήπυτε πωόσωπην. νο σών ἔνστασιν. διὰ, τὴν ὡς ἄνω ο ]ς- σίαν. γαλεῖται νὰ ὑπασάῃ ταύ- ὑνανράφαν καὶ τῆς ἑνατάσεώς, ἓν- (150). ἠπευῶν ἀπὺ ͵ ἳ πολίτην ἵ ιά πους δεχαπέ τοῖς τος πῄπερον, Ἱερῷ Μητοοπόλει Ἆι δη ΟὈνκτωθοίως 908 Ἔν τῆς ᾿Γεοᾶς ἹἩΜητουπόλεωτ ιτίου Ὑπεύθννος: Χο. ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΟ Ισααχίου Κομνηνοῦ 5 Λευκωσία. ΜΠΕΒΛΝΕΝ 0. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΗΜΗΤΡΙΣ ΜΠΛΙΛΙΟΣ καὶ Τεν. Γραμματεὺς τῆς κας δηµίας. καὶ Υπουργὸς τῆς ΠΤαι δείας, 1 τῶν συγγοαφῶν αἲ- τοῦ. εὐρύτεραι εἶναι δύο: α) ΠΗ ωτουλογία». (19690). ἧς περίκη- παν ἀπυτελεῖ τὸ ὑπὺ τῆς λα. Μανανίας ἐκδοθὲν ἔογων «Οἱ Πατέρες καὶ συνυγυαφεῖς τῆς λο- Ἰαΐας Εγνκλησίαςν (1941). καὶ 9}. τοι Ευαντινοὶ Ὥνκλ. δυν- Ἱωσφεῖς ἀπὸ τοῦ. 900 µέχοι τοῦ λη οσο 40 πραγμα: ετείαςν ἀνανομένας εἲς δια όρους | | | | | | Γεριανυῦ) Γιωῦλησλαθία ο) | ασακαλώτου. ᾱ)άδους τῆς Ὀευλοηίας καὶ απ ἐπικαίοων όντων καὶ ὕρων ἐκλαϊκευτικῶν ιά περιστα- 1]: ὕος ἄν- τικῶν (δε ατάλογον τῆς Βπιστηιμ. Ἰπετηυίδος τῆς Όευ- λοσισῆς δγοῆς 190τ.. ἔπιστηιυ- ῖς ἀείανη- παθ. τὸν ἐργασία γικὸν ἐφιέοωιμα ε στον. καδηγητήν. κ. Α[πόνη). “Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής δε: πθίνετο, ὡς ἐπιστήμων. διὰ. τὴν σαφήγειαν τῶν ἰδεωδῶν του καὶ τὴν θραχύτητα καὶ τὺ παΐίθιον τῶν. ἐχθέσεών του, ἰδίᾳ. ἐπὶ ἔπι- ναΐσων Ἱεμάτων, ΛΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΞΝΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΟΣ Το ΙΛΡΥΜΑ ΕΑΛΙΟΦΩΝΙΑΣ Αν εγγοάφου της απρὺςτὸ Ἰ- Ὀγινὸν Ίδουμα Ῥαδιυφωνίας, ἡ : Μλοχιεπισκοπὴ. Ἀθηνῶν διαµαν: τύρεται, διότὲ δὲν. µετεδόθησαν ο 4 ἑλληνοὸν, κλήρος αἱ Παρακλήσεις χατὰ τὸν Άεκα- πενταύγουστον καὶ διότι γατὰ τὰς. γενοµένας ἀναποοσαυμογὰς εἲς τὺ ποόγοαμμα. τὸ [5,1 «ἴ- δίκησεν ἀκοιθῶς µόνυν τὰς Όρη- σκευτικὰς ἐχπομπας τῆς Ἱωνκλη- ας» τὰς ὑπυίας ἀχροᾶται ὃλό- ἡ Ελλάς. Τὸ ἔγγοαφον συνεχίσει ὡς ἑξῆς: «Ἑὴν τοιατ- ἐνέογειαν αραντηοίζυμεν ς ἀπαράδεχτυν µε- την τοὐλάχιστον ὦ Ξ ταχείρισιν ποὺς τὴν Ἰκκλησίαν, διὰ. τὴν ὑπυίαν διαµαωτοοόμεῦα Ἡ ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ 6Α ΜΕΤΑΣΧΗ ΞἰΣ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΘΕΙΣΑΝ Υπο ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΥΝΟΔΟΝ Τὸ. πρακτορεῖον Ῥάσς, μεταδί- δει ὅτι τὸ Πατριαρχεῖον λΙόσχας θὰ ἀθνηθῆ νὰ συμµετάσχη εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Ἀύνοδον, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ συγκληθῆ πφωτοθου. μία τοῦ πάπα Ἰωάννου ΧΧΤΙΙ. Τὸ. Π[ατριαρχεῖον Μόσχας, λέγει τὸ Τάσς, δεωρεῖ τὴν Φύγοδον ὡς “μίαν ὑπόθεσιν καθαρῶς τῆς Ῥω- μαιολχαθολικῆς οκχλησίας». ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ !ΟςςΚΥ --.Εοῦ. ὀλίγου ἐχυκλοφόρησὲ ἀοι, 30-31 τοῦ λπριλί- αὐστεππεαθρίου 1969 τεύχος τοῦ τερεηδικοῦ «Μεςςασετ ἄθ 1΄6χαΤ. οπ8ἱ ἅᾳ ΡαίΤίάΤΟΠΕΘ Τ558 6η . αἩρᾶ τὸ στ Ἐτορςθ οσο ἀεΠίΒ]6», τὸ ὁπεῖον | εἶναι. ἀφιερωμένον. ἐξ ὀλονλήοου, ες τὴν μνήμην τοῦ πρὸ ἑνὼς ἕ- Όνυς ἀπυθανόντος διασήµου Ρώ- σος δυγματικοῦ καὶ πατρολόγου να ἰπαὶτ ΤΟΦΕΙΥ, ὁ ὁποῖος ἆ- στέρωσεν ὅλας τὰς ἐξόχους ανει- ἰατικὰς του δυνάµεις εἰς τὴν μεζέ. ἐς ἓ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗ 1500 ΕΠΕΤΕΙΩ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ τοΥ ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΙΤΟΥ ΣΤΥΛΙΤΟΥ Ἐπὶ τῇ συμπληρώσει το0ῦ ἐ τῶν ἀπὺ τῆς αρὸς Κύριον ἐκδη µίας τοῦ Ἁγίου. δυμεὼν τυῦ Ἀτυλίτου, ἐγένοντο εἰς τὴν ΔΙυ- τιλήνην, ὅπου ὑπάσχει. παλαιὸς Ναός ἐπὶ ὀνόματι τοῦ. Ἁγίου ἑοοταστικαὶ. ἐκδηδώσεις, πφοεξάῳρ- χωντος τοῦ. δεβασμ. ΑΓητουπολίτου Μωτυήνης α. [ακώδυυῦ, τῇ συιε- τοχῇ τυῦ Τεροῦ Ἱνλήσοῦ, τῶν ολο. χῶν, τοῦ. Ἀτρατοῦ, τοῦ. Ναντικοῦ χιλιάδων τῶν. Προσκόπων πα λαυῦ. Ὡμίλησαν ἐπιλαίρως ὁ Σεθασα. Α[ητοοπολίτης καὶ αἱ ᾿Ἱεροκήουχες, Τοὺς. κκ] ησιαστι- ο αν μις « : ποὺς ὄμνους ἔναλε Ευζαντινὴ Χυρωδία, Μετὰ τὴν Θείαν Λει- τουργίαν ἐγένετο διὰ µεγαλοπρε- ποῦς πομπῆς ἡ λιτάνευσις τῆς Ἱ- ερᾶς Ἠϊκόνος τοῦ Ἁγίου, ' ] | :Ορησχευμάτων ϱ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΕΤΕΛΕΣΕ ΤΑ. ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΑΝΑΣΤΗΛΩΘΕΝΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΝΛΟΥ .Γὴν 1θην δεαπτεαθρίου ἑ. ἕ. ὁ, ΓΠΓατοιάρχης δερθίας κ. Γεομα- χὸς ἀπίχετο εἲς τὸ Σαράγεθο, σι νοδευόμενος ὑπὺ τοῦ. ἐπισκόπου ἁΙπάτσκας κ. Νικάνορης. τοῦ ἔπι- αχγόπου τοῦ Μόσταρ κ. Ἑλαδισλαύ- οὖν, τοῦ. προέδρυυ. τοῦ. δολλόγου τῶν. ὀρθοδόξων ἱερέων Τιουγκος- Καθίας α. λίαν Νμίλιανιτς καὶ τοῦ. γραμιµατέως τῆς ἐπιτουπῆς ἄν Ἀτίλπαριτς. ο. Πατοιάρχῆς εγένετο δεκτὸς ὑπὺ τοῦ προέδρου τῆς Εουλῆς τῆς Πωσνίας καὶ Ποτεγοθίνης καὶ ὑπὸ τοῦ. Αντιπροέδρου τῆς Ἰκυθερνή- σεώς τοῦ. Ναράγεθο. Ἱκατὰ τὴν ἐπίσκειιίν του εἷς τὴν Ἰοσνίαν ὃ Πατριάρχης 3. Γευμανὸς ἐτέλεσε τὴν ὅΤην Ῥεπτεμθοίου τὰ ἐγκαί- για τοῦ. ἀνοικοδομηθέντος ναοῦ τοῦ Εσάϊΐνιτσε, ὃ ὁποῖος κατεστωά- φη ἓκ δεμελίων ὑπὸ τῶν ἹἹταλων στρατιωτῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ. τεκευταίου. πολέμου. Ὁ ἐν λόγῳ. ναὺς συγκαταλεγεται µετά- τῶν ἁρχαιοτέρων ὀρθοδόξων ναῶν τῆς Γιουγκσκαθίας. ΝΕΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠ. ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥΣ ---Εῖς τὴν σειρὰν τῶν ἐκδόσεων ο ον ας ν . μα τῆς Απαστολ.. Διακονίας, ἔξετι- ο ν , . ο 11. πώθησαν τὰ κάτωθι θιθλία: α) «» Πνευματικὸς καὶ τὸ ἔργον του», τὸ ὁποῖον περιλαμθάνει δέ- µατα ἀναφερόμενα εἲς τὰ προθλή. µατα, ἅτινα σσυναντᾶ ὁ Ίνευμα- τικὸς. κατὰ τὴν ἐνάσκῆσιν τοῦ ὑψηλοῦ. καὶ. σοδαρωτάτου τούτου λειτουργήµατος. Ἑὸ ἐν λόγῳ ιν θλίον. παταρτισθὲν θάσει εἶδικοῦ οχεδίου, ἐγράφη. ὑπὸ τῶν διδα- σχόντων εἰς ἐν τῇ Ἱ Μονῇ 1Γεντέλης «Πνευκατικὸν Φοοντι- στήριον».. (Τιμᾶται δο,. 15). ϐ) «Αλλκήλων τὰ θάρη θαστά- το ζετε» (Θέματα ἀπὸ τὴν συζυγι- γὴν. ψυγολογίαν) ὑπὸ τοῦ κ. Ο. Καστανᾶ. (Τιμᾶται δρ. ἃ). ΜΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡύ Αἴτησις πρὸς Υϊοδεσίον ἸΑοιώι, 49) ση Ὑιοδετοῦντες: Ἀγαθομλῆς Κώνσταντίνου ἐν Ώαρωσίων ἐτὸν 39 ουσ δν Κωνσταντίνου ἐν Εαρωσίων ἐτῶν 398. 4 | Υιοδετούμενον: ᾿Ανδοούλλα Νιχαη). ἐν Καλο- τίδας ἐτῶν 1. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐοθε- σίαν, παλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγηράφως απρὺς τὸν ᾿Αοχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον αἱ τοὺς λόγους τῆς ἔνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (45) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αοχιεπισκοπῇ Κύ- ' καὶ τὴν διάδοσιν τοῦ πνούα Γπρου, τῇ 50 ΟὈπτωθρίου. 1958 τῆς Οφθυδοξίας κυρίους µε Ἕκ τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς τῶν Γάλλων. Ιύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΚ ΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΔΕΥΚΩΣΙΑΣ Τε καὶ τ Δεσποίνης Κωνσταντίνου Αριῦα. Απγωγ. 11058 ' ὰ. Παλαιομετύχου ἐναγούσης α ξ Ἱ ᾿Αγγέλου Χριστοφόρου ἐκ Λευκωσίας, νῦν ἀγνώστου. διαμονῆς ΝΑ η Σ Ἰαλεῖτιαι ὁ ἐνανομένου ..- Άγγελος Ἀοιατοφόσοι ἐν Λευκωσίας καὶ νῦν ἁγνώστου διαµονῆς καὶ κατοικίας ὅπως τῇ 56ῦῃ Ἀοεμθρίου 19683, ἡμέρᾳ Τετάρτῃ 1 . .. - δν 3 ΄ π ἳ καὶ ὥρα 9 π.α. ἐμφανισθῇ αὐτοπροσώπως ἤ διὰ πληοεξονυσίου ἀντι- λει προσώπου. ἐνώπιον. τηῦ. ἓν τῆς ᾿Αυγιεπισχοπῆς Κύπρου ὡς ἐναγόμενος ἐπὶ διαζεύξει ὠσίᾳ Ἐκκλησιαστικοῦ. Δικαστηρίου ὑπὸ τῆς συτύνον τοῦ. Αεσπείνης Ἱκωνσταντίνου ἐν Πιωαιομετόχου, Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην. Ἡ παοαῦσα ελῆσις δημοσιευβήσεται ἅπαξ εἰς ἐγδιδομένας ἐηπεοίδας «Ἰωεχκλησιαστιἡ Τωὴν καὶ τὰς ἐν Λευκωσία «Φιλελεύθερος». Ἐν τῇ Τε ᾿Αοχιεπισνοπῇῃ Κύποου, τῇ 59ῃ Οκτωθοίον. 19603. ὉὮ Ἰρόεδρος ΑΡΝΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΟΤΤΙΟΣ α.Ἀ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Νομών Μαν)” «ΕΚΚΝΑΑΜΙΚΑ Τλλν ο σ. 5 ν κ μαλλί ξοκκακκκριαὸ -- «πινω απαωσασ ο. μαμαωωα: τσ -- πο ον ο ΗΕ ΠΠ ΠΕ ΝΕ ΜΗΗΡ .υ - , ν ἒ κ λεν δὲ τν ο οτί ή . 1 Σ ο... τν : λε Ἡ ΐ τπτ ἵλ. ΚΛΗΝΛ ΑΛ .. ” Ἡ δ Πλησίασε στωϊκὰ πρὸς τὸ σπίτι, τὴ χαμηλὴ θιλίσα που ἦταν χτισμένη ἀπὸ γκρίζα πέτρα, πάνω στὸ Κάνελγκαί- τὶ ἦταν τὸ αἴσθημα αὐτὸ καὶ ποῦ ὀφειλόταν, τὄκρυθε στὰ κατάθαθα τοῦ εἶναι του, σὰν ἕνα εὐαίσθητο νεῦρο. Όταν ὁ Ανσελμ εἶχε δηλώσει μὲ πά- θος στὸ µάθηµα τῆς Χριστια- Τὰ ΕΙΗΛΣ τω, :ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ας. ᾽Ακοῦστε µε, οἱ ΑΠ’ ΤΙ. «στο. ο πι η σ τὰ ΕΕ μὴ ΠΡΟΦΗ: (δμιλοῦν μαζὶ ὃ Μιχαίας, ὁ ᾿Ἠσαίΐίας ! α λαοί. Κύ ἡ Υῆ κι’ ὅσοι πατοῦνε στὴ γῆ νὰ μαρμαρώσουνε σὰν πέτρες καὶ ν᾿ ἀκοῦνε, την ἑ ὁ ἕως τν τν καὶ ὁ Ἱἱερεμίας) ΓΗ Ν ΝΑ ά σΝΝΙΟΣ [ης τῆς παβαδόξρυ οΓ. ΤΑΚΩΒΙΔΟΥ -- ητ, πίσω ἀπὸ ἕνα πράσινο πε- μοι κο ος Μὲς στὰ κορµιά σας Σόδομα καὶ Γόμορα οἱ καρδιές σας πει ον οὕδκαν αρα, ριόολάκι, ὅπου ὁ πατέρας του ος αλ δνα οὖν να Κριτές, μὲ δῶρα κρίνετε, καὶ γιὰ τὶς προσευχές σας, ὃοἰν εμας τας φύτευε τὸ καλοκαίρι πενέε” µας ἀπ᾿ τὰ θάθη τῆ αρ λευῖτες, πλερωθήκατε πουλώντας τὴν ψυχή σας, νου αμα Ἰωχόέιἡ νιες καὶ ἥλιους. Απ’ τὸ τς µου», ὁ μόνοι ο Ἡ λα ᾿Αδόκιμο τὸ ἀσῆμι σας στὴν πόλη. Τὸ κρασί σας, δᾷ ᾗδ νο στιανικἡ Ἀστερῳ μπρούντίινο ον πάντας, κατακόκκινος. να συτας οἱ κάπηλοι τὸ σµίξανε μὲ τὸ νερὸ τῆς µούργας. τῆς πόρτας, κι , ᾽αμηχανικὰἁ τοὺς θώλους μὲς Τὰ κάλλη σας, γεννήµατα κάποιας στιγμῆς κακούργας. κάθαρο κατώφλι, ἔόλεπε κα Σὰν πυρωµένα ἀλόγατα στου θηλυκοῦ τὴ σκέψη, στὴν τσέπη του, εἶχε γυρίσει σπίτι τὸ μεσημέρι κατσουφια- ν , γεὶς ἀμέσως το πάθος ποὺ εἷ- ἃ στὴν ξένη χρεµετίσατε γυναῖκα. Καὶ θὰ ρέψει ε ἡ µητέρα του γιά τὴν Κάὶ[ομε Ἑ εἶνε . σ κούφια ἡ περηφάνεια σας σὰ σκονισµένος τοῖχος. δαριότητα. Πίσω ἀπ᾿ τὰ παρα΄ ται ον η ποσα Ἅνη Ειὰ τὸ χρυσὸ Ὃ ΚΙΝΕ κάθε κιθάρας ὔχος, θυρα μὲ τὶς ἄψουες κουρτ : Τὸ ξύλο τὸ καλέσατε πατέρα καὶ τὴν πέτρα νες, τρεῖς γλάστρες μὲ γερά! Τ’ ἄλλο πρωῖ, ὅταν ὁ Αν- µητέρα, ”Ω φύτρα πονηρὴ κι᾿ ἀτιμασμένη, µέτρα νιο ἔδιναν στο σύνολο µια Χᾶ- |σελμ, ποὺ εἶχε συνηθίσει νὰ τοὺς μαυλιστὲς καὶ τοὺς μουρλοὺς, τους πόρνους καὶ παλιάτσους καιροὶ ᾗ ρούμενη νότα. ἐπισκέπτεται τοὺς φτωχους ποὺ ρήμαξαν τὴ σκέψη σου μὲ χάδια καὶ μὲ µπάτσους, θρησκοες ὃν Ἡ Νόρα ἦταν κατακόκκινη, |καὶ τους ἀρρωστοῦ», χε ἐρ τρύγα τῆς ἀνομίας σου τ’ ἀμπέλι, καὶ στὴ ὀρύση λόγλωαῤοι δε .- λαχανιασµένη, καὶ τὰ μπλέ [θει στὸ σχολεῖο μ’ ἕνα ψητὸ τῆς ἁμαρτίας σου µέθυσε. Καὶ τρέµε. Θάρθ’ ἡ κρίση μάς κατὰ σεινσηη της µάτια ἔλαμπαν ἄπ τὸ κοτόπουλο, δηλώνοντας ὕπερο: μὲ τὸν Κριτή. Σὰ σύννεφο θ᾽ ἀνέθει. Τ' ἅρματά του Γενομένης κέφι. Βρισκόταν σὲ μιὰν ἀπὸ πιά τος ος προόριζε γιά ἀνάλαφρα ὅπως οἱ ἀετοί, κι ὅπως τὸ φῶς χιονάτα. κεῖνες τὶς τρελὰ χαρούμενες Την. κοραΠάξτον-μα γρια καὶ τότε, ὢ φύτρα πονηρὴ κι -ὢ πατηµένη στράτα ἔκαναν ποὺ τὴν εἶχε λιγνέψει Ἡ ὕπο- ἀπ᾿ τῶν μοιχῶν καὶ τῶν κλεφτῶν τ ἀλαφιασμένο θῆμα, ος στιγμές της. Καθώς, ανν | ο τι ο ὃ ο, τὴ θόλτα τοῦ σπιτιοῦ, γιά νά κρισια καὶ Ἡ δρα, ρα ο ὃ χωραφιὰ ἀγκαθόσπαρτη, κι’ ὢ σαπισµενο κλῆμα, | Ηδηᾷεια . ο, έρος τοῦ κή-|πατος, καὶ που κά 5 σαθθατό- , κ κ 7 θὰ θό ᾱ , στικῆς ζωῇϊ πᾶνε στὸ πίσω µερος τ 6ραδο μεθοῦσε καὶ χάλαγε µέσα σὲ σάκκο τρίχινο θὰ θάψεις τὸ κορμί σου. ὃν μετάλ. ος ὅπου, καταπῶς εἶχε κα: , : , ἂν τῶῷ ο ετὸς θά σέρνεται ἡ φωνή σου να ο που Όπου, Σχ τὸν κόσµο στὸ Κάνελγκαιητ, Σὰν τῶν δρακόντων κοπετὸς ϱ Ἡ φων τῆς ἀλήθοῦςὰ καὶ θάναι καὶ τὸ κλάµα σου σὰν τῶν σειρήνων κλάμα. Ἐυπόλυτη καὶ ξέσκεπη θὰ θγεῖς στοὺς δρόμους, κι ἅμα καταντικρύσ᾽ ἡ τόφλα σου τὴ θεία λευκἠ φουρτούνα, θἀ κάτσεις μὲς στοὺς κορνιαχτοὺς σὰν ἔρημη κουρούνα. καὶ θὰ ρεκάξης. Λιναριοῦ καλάμι θᾶχεις γόνα. Θᾶσαι σὰν ἄστεγη σκηνἠ μὲς σὲ πλατὺ ἀμπελώνα, σὰν ἀγκαθιὰά μὲς στὸν ἀγρὸ ριχµένη καὶ καμένη, σὰν πόλη ποὺ κουρσέψανε, καὶ θᾶσαι κολλημένη μιὰ γλῶσσα μὲς στὸ λάρυγγα τὸ διψασµένο -- φάρα κακή, γυναῖκα πονηρή, κόρη µοιχείας, κατάρα, τέρα του, θἄᾶπαι- Ανσελμ Μήλεῦ ὣς τὴν ὥρα τοῦ τσαγιοῦ, Ε- σκυψε στ αὐτὶ τοῦ Φράνσις, τόσο κοντά ποὺ τὰ μαλλιὰ ἕ- πεσαν μπροστὰ στὸ λεπτὸ γε: λαστό της πρόσωπο, καὶ του μίλησε ψιθυριστά. Οἱ λακκοῦ- θες ποὺ τὶς εἴχαν πηδήσει ὃ- λες, τὰ πράσινα µούσκλια ποὺ γονίσει ἡ µη ζαν μὲ τὸν --ὃ Φράνσις δὲ μπόρεσε ν᾿ ἆᾱ- σκείας ποφύγει τὸν πειρασμό. Μπῆ- κε τὴν ὥρα τοῦ µαθήµατος στὴ γκαρταρόµπα, κ᾿ ἔθαλε στὴ θέση τοῦ ἐξαίσιου κοτό- πουλου--ποὺ τὸ ξεκοκάλισε μὲ τοὺς φίλους του- ἕνα σάπιο ψαροκέφαλο. Τὰ δάκρυα τοῦ Ανσελμ καὶ οἱ κατάρες τῆς Μέγκ Πάξτον τὸν εἶχαν γεµί- ο ιστιανικῆς Αναγνώσας µετε Γτὴν. περισπούδαστον «Ὁ τικὴν ὕλην τὴν καταχώρηθε σαν εἰς τὰ πρῶτα φύλλα «Εκκλησιαστικῆς Ζωῆς» ἐπ στησα (ἰδιαιτέρως τὴν προσο:- 5 Ἡ πμ ΠΕ ΜΕΤΑ ΝΕΟΕΟΕ ΕΠΑΕ ΕΤΗ ΣΕΟΠΙΤΕ ΤΗΕ γέμιζαν χἀάμώ τὴ γῆ. -, ὅλ)ίσει θαθιὰ καὶ σκοτεινἠ ἵκανο- - γιατὶ ὁ κριτής, σὲ φώναξε κι’ ἐσὺ δὲν πῆγες, Εἶπα. Ξ χήν µου εἰς τὸ ἄρθρον. «Ἡι καθ ο ἔκαναν πολὺ φαν ]ποίηση, 3 5 διαιώνισις τοῦ ἀνθρωπίνουιζωῆς κ. ρν, ἓ ὲ ἆ ὅ ί ὲ Ξ Ξ Γένους» τὸ ὁποῖον διαπραγµα-| ἐν αὐτῷ Ἡ Στὴν ἀρχή, ὁ Φράνσις δὲν Τώρα ὅμως δίσταζε, λες Ξ ΘΜΗΡΟΣ ΜΗΡΚΕΣ Ξ τεύεται ὁ εὐπαίδευτος Θεολό- |δύναμις Κ καὶ ἤθελε νὰ δώσει τοῦ παιδι- οῦ μιὰ εὐκαιρία νὰ ξεφύγει. --Ποιὸς θὰ μπεῖ πρῶτος ρώτησε μὲ ἀργὴ φωνή. --Εγὼ, Φυσικά, Φιάστηκε Παπαδα- |δὲν ὑπακούει κ ται ἀπὸ τὰς ἐγκ τουργίας καὶ τὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλ’ εἶναι: αὐτο- ''- τελής. γος Κος ᾽Ανδρέας σιλείου. Παρὰ τοὺς Θεολόγους καὶ Φιλοσόφους, οἵτινες εἶναι δυ- νατὸν νὰ ἐνδιαφέρωνται διὰ ἤθελε νὰ τὴν ἀκούσει, πράμα ἀρκετά παράξενο, γιατὶ ἢ πα- ρουσία τῆς Βόρας τὸν ἔκανε πάντα ντροπαλὸ καὶ πρόθυμο. Κοντοστάθηκε δισταχτικά, καὶ ο ο ο ΗΝ ΠΙΟΣ ΜΗ ΗΕΙΕΙΙ) τὸν κοίταξε μὲ ἀμφιθολία. νὰ πεῖ ὁ Ανσελμ, καὶ πῆρε ΜΕΓΛΛΛΙ ΙΘΙΚΝΙ ΕΘΝΙΚΙ ΠΡΩΣΩΠΙΚύΤΗΤΕ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΧρΙΟΙ τὸ θέµα τοῦτο, διότι εἶναι ᾱ- Τούτων οὕτως ἐχόντων, καὶ κ ς : χ|θέσ προστά τους, Πόρα, , πετάει, εἰ Εκείνη αμα ρχίας να ψέλνεις τὸ «τάν. ναμφισθήτητον ὅτι ἄνθρώ: |δεδοµένου ὅτι τὸ συλληφθὲν Τοῦ ἀρέσει πάντα νὰ κάνειιτονν Εργκο.» (Συνέχεια ἐκ τῆς 6΄ σελ.) !ρωϊκοὺς ἀγωνιστὰς ἀμέτρη-] (Συνέχεια ἐκ τῆς 6΄ σελ.) ο αλίται ὃν πώμασος κά ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρὸς αὖ- τὸν ἅγιο. Ἔλα, Φράνσις! λα, ἔλα! Ἕνα ἀργὸ γραφίστηκε στὰ σµένα του χείλη. Λιγάκι ἄθε- Ἔ. χαμόγελο ζω: κατσουφια- Ἡ Νόρα ἄρχισε νὰ ψέλνει μὲ τὴν ψιλή. της φωγή, καὶ προχώρησαν ὁ ἕνας πίσω ἀπ] τὸν ἄλλο, σὰ σὲ λιτανία. “Ο- τοὺς ξἔνους, διότι τὴν φιλαν- θρωπίαν ἤσκουν ὄχι µόνον χάριν τῶν Χριστιανῶν ἀλλὰ καὶ χάριν τῶν ξένων αἶχμα- τος θὰ το ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν, ὅπως καὶ εἰς τὴν ἀρχαίαν ἛἙλ- λάδα Στρατηγοὶ περίφηµοι ὅπως ὁ Βελισσάριος, ὁ ΠἩρά- Κλειος, ὁ ΓΚωνσταντῖνος Κο- γιὰ Ἡρωϊσμοὺς καὶ πνευµα- τικὲς κατακτήσεις, Οἱ ΠἩρωϊσμοὶ καὶ οἱ Βίκες φυχῆς, τὸ θέµα τοῦτο ἐνδια- καὶ δὴ τὴν ἰατρικὴν Βιολογί- αν φέρει κατ’ ἐξοχὴν τοὺς ἰατροὺς Καὶ τὶς μὲν ὁ Δημιουργὸς τοῦ ἔμόρυον κατέχει τὰς ἐκ τῶν γεννητόρων του σωμµατι- κὰς καὶ Ψψυχικὰς ἰδιότητας πρέπει νὰ περιέπηται μετὰ πάσης προσοχῆς καὶ φροντί- ι ) χειλ ἵκι ἄθε: [ταν ἔφτασαν κοντὰ στὶς δάφΦ- λώτων. , . νῶν « ς ς προσοχη: φρ λά του, πῆρε ἕνα φτυάρι, ἕνα]γες, τὰ χέρια τοῦ Ανσελμι] Πολλοὶ κληρικοὶ ὅπως ὁ πρ μη, ὁ Μικηφόρος Φω: χα ι (ξονται πανοπλίες ποὺ] τς ψυχῆς θὰ ἀποθλέψωμεν δος ὑπὸ τῆς ἰδίας αὐτοῦ µη: ποτιστήρι, μιά παλιὰ ἐφημε-| ποὺ ἦταν ἑνωμένα σὲ προσεὺ-| Θεόδωρος Στουδίτης δὲν ἤ- Βασίλε ος. Βοι λαμιακῆς, «|νὰ ὲς Φε ίρη Ὁ Ἀβόνας, εἰς πλ λόγους τοῦ Απουτὸ τρώς, ἴνας πάπας την φράση Ὅσν { «η. {ᾷ 2 ο σον ν ν ᾿ . ον. σον ἰ υλγαροκτὀνο α στεύ ἡ δν, ολ - , κ” ί ῶ ϊ Ώ τὴν ἆᾱ- ο ο ια ο ο ο κ ο κ ο ο ον ο ο ο. πο ἢ ἠ νο. α την ἴοια στιγμη πατη- φιλανθρωπίαν τών ἀλλά καὶ σαν νικηφόρως τὰς σημαίας ρου. το σωµα του ἀνθρώπου εἶναι νὰ γεννηθῇ ἄνθρωπος εἰς πόν που. ᾽Ακολουθώντας τὶς ὁδη- γίες τῆς Ἠόρας, ἔσκαψε μιὰ σε στὴν ἐφημερίδα, κ᾿ ἔπεσε μπρούμυτα μὲς στὴ λάσπη. διὰ τὸ θάρρος καὶ τὴν παρ- ρησίαν ποὺ ἐδείκνυον ἀπέναν- τοῦ Βυζαντίου καὶ ἐξόντωσαν τόσους ἐχθροὺς αὐτῦ. Μόνον [σχυροὶ δέν εἶναι οἱ κάτο- χοι ὑλικῶν ἐξοπλισμῶν, Δὲν «Παὸς τοῦ Θεοῦ». 'Ο δὲ Κύ- ριος ἡμῶν θεωρεῖ τὴν ψυχὴν τὸ οὐσιωδὲστερον µέρος τοῦ κόσμον, Κατακριτέα ἑπομένως καὶ τρύπα ἑξήντα πόντους θαθιά, : ς ο µ τι τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἡμέρας. |διό ὸ . τ : ο. (ων. 8 . ἀνάμεσα στοὺς θάµνους µε τις Γιὰ μιά στιγµῆ, Έκειναν 1ο Θεόδωρος, πουδίτης ἐξ να. Βυζάντιον εἶχεν ἐν ται οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐπιθάλ- ἀνθρώπου «Τὶ δώσει ἄνθρω- ἐγκληματικὴ εἶναι ἡ διαγωγὴ δάφνες, τὴ γέμισε νερό, κ ἔ-ι καὶ οἱ τρεῖς τους ἀσάλευτοι. οὐίας πῶν εἴκογολατρικῶν ς στρατιωτικας παραθό- |Λονται με τὴν ὅλην, ποὺ Καυ-]πος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς µητέρων τινῶν, αἴτινες διὰ νὰ πειτα ἅπλωσε ἀπὸ πάνω της| Μὰ οἱ γοερὲς φῶνες του Αν-Ε1δεῶν του ἐξωρίσθ αν ὅτο δον θη ὁ στρατιὰς ἠρώων ἡ- |χῶνται καὶ ἀπειλοῦν ἐν ὀνό- | αὐτοῦ»: μὴ χάσωσι τὴν εὐμάρειαν αὖ- τὴν ἐφημερίδα. Ἡ Νόρα πα-| σελμ, ποὺ πάλευε νὰ σηκὠ-[τοιµος καὶ ο στο ρα ηδη ἔπὶ Χίλια χρόνια νὰ |ματι τῆς Θεᾶς ἐπιστήμης καὶ! εως “Ελλ δὲ ἆ τῶν καὶ νὰ μὴ διαθρέψωσι πε- σπάλιζε μὲ τέχνη τὴν ἐφημε- θεῖ, ἔκαναν τὴ Νόρα νὰ ξε-|ς Ἐν ο ὧν ἀλλ μαρτυρῆσῃ ἀποκρούσῃ τοὺς ἐχθρούς ποὺ [τῶν ἐπιστημονικῶν ἀνακαλύ-ι., 5 Ἅηνες δὲ. ἄνατρα: ρισσότερα τοῦ ἑνὸς ἤ δύο παι- ἴδα μὲ λίγο ξερὸ χώμα. σπάσει. ᾿Ενῶ ὁ Μήλεῦ τραύ-|ο δν ο π ἀλλ ὄχι νὰ ὑπο:|ἤρχοντο ἀπὸ τὴν ᾿Ασίαν καὶ Ίψεων. Κι ἂν ὁ ἄνθρωπος γί-[ Ἑνολαις ρα Ανωτέρας ]διὰ προθαίνουσιν ἑκουσίως Πρὶν προφτάσουν καλὰ- καλὰ|λιζε σπασµωδικά: «Εἶναι ᾱ- ανα ο Ἰανκοί ας πρὸ: Ἑδρώπην,, Αἱ. «τσι καὶ την δὲ ἀστροναύτης, κι ἂν κατα- ο ἄν Φιλοσοφίας, ἥτις των εἰς τὴν ἀποθολὴν τοῦ ν βα ἃ «ρι στὴ θέ-| µαρτία, εἶναι ἁμαρτία!», ἐκεί- ι ο πρ»: Ἑυρωπην... Αι υπηρεσίαι του ]φερῃ να κατακτήση τὸ διά: ς . τς ο, «5 [καρποῦ τῆς κοιλίας των (τὴν νὰ θάλουν τὸ φτυάρι στῆ νη ἄρχισε νὰ χοροπηδάει γύ- θυµοι νὰ µαρτυρήσουν ὑπὲρ| Ελληνικοῦ Βυζαντίου προς (ὕτημας, πάλιν τὸ μυστήριο ὑπῆρξεν ὁ Πρόδρομος τῆς χρι- ρωσ ολο θμις ση του, νὰ σου κι’ ὁ Ανσελμ ΜΜήλΜήλεῦ, μ᾿ ἕνα ὡραῖο ᾱ- Ἡ ρω του, σκασµένη στὰ γέλια, καὶ νὰ φωνάζει: τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Χριστια- νικῶν ἰδεῶν καὶ δι αὐτὸ ἔχο- τὴν Εὐρώπην εἶναι ἐφάμιλλοι πρὸς ἐκείνας τοῦ ἀρχαίου καὶ ἡ ἄγνοια θὰ τὸν περιθάλ- λῃ, πάλιν θὰ εἶναι ἀνυπερά- στιανικῆς Θρησκείας, ἄναφε- ρόµεθα εἰς τοὺς λόγους τοῦ ζήτημα καὶ οὐδεμίαν εὐθύνην φέρει ἡ µήτηρ ἐὰν ἀκουσίως σπρο ναυτικὀ κοστούμι. µεν τόσους Ἓλληνας μάρτυ-| ᾿Ελληνισμοῦ σπιστος θνητά : : Πλ σνος ὅτι «Ἡ Ψοχὴ τοῦ ἂν- ἡ ἄ ὅ ς ξ α ιᾶ ) : ς θνητός, ἀνεθασ : ο. ἡ ψυχη του ἂν : : ) Νόρα ἔριξε τοῦ Φράνσις ἕναι ---Εκδικήσου, ᾿Ανσελμ!...Γρας κατα τοὺς Χριστιανικοὺς| ᾿᾽Αμέτρητοι λοιπὸν εἶναι αἱ στὰ ιβεάισαα ὄψη κο, Ἱθρώπου εἶναι µέρος τῆς Θεό- λὰς αν δε Ἡ αμ μη ἓν θλέμμα ἕνοχης χαρας. Ἐμπρὸς λοιπόν, ἐκδικήσου! /χρόνους καὶ τόσους ἐθνομόρ:- | µεγάλαι πρωσοπικότητες τοῦ[ου ἄλλου πύργου Βαθέλ τητος.» ο, καὶ α ριερικεὶ αν ον .. - κ 2, Ι -Ἡ ν μα αν ᾽ ν . ν Ν Ἀ σι 9 ῃ ᾿ ο . . ς .] Ν , . ο ας Καλῶς τὸν Ανσελμ!ί φώ- |Γιατὶ κάθεσαι ἔτσι καὶ δὲ ση-| τυρας κατὰ τοὺς χρόνους τῆς| ἀρχαίου καὶ Βυξζαντινοῦ Ελ Ως πρὸς τὸ ζήτημα πότε Ύοι εἶναι τυχαία πτῶσις ἢ τυ- ναξε λάμποντας ὁλόκληρη. Τὶ κο- ὡραῖο τὸ καινούργιο σου κώνεσαι νὰ χτυπηθεῖς μὲ τὸν Φράνσις Τουρκοκρατίας. Άλλοι Ἕλληνες τοῦ µε- ληνισμοῦ καὶ εἰς αὐτὰς ὀφεί- λονται αἱ μοναδικαὶ ὑπηρεσί- αι του εἰς τὸν πολιτισµόν. ᾿Εσὺ ἁγνὴ καὶ καθαρἡ νεό- της, ἐσὺ διψασµένη ἄνθησι, ἔλα στὶς κρυστάλλινες πηγὲς εἰσέρχεται ἡ ψυχἠ εἰς τὸ σῶ- μα τοῦ ἀνθρώπου ὁ θεολόγος κ. Παπαθασιλείου πολὺ ὁρ- χαῖον ἀπροσδόκητον κτόπηµα ἢ ἔντονος σωματικὴ καὶ ψυ- χικὴ ὀδύνη, ἐσωτερικοὶ δὲ λό- στούµι! Σὲ περιμέναμε... τι Ὅχι. ὃ ελλ. ὁ Α ͵ . Ἱ . : : τον πι νι τα ιν, ν ἴ . : : πι ο θά παίξουμε λοιπόν Χι, ὄχι, ψΨέλλισε ὁ Αν. Γσαίώνος εἶναι ὀνομαστοὶ διὰ] ᾿᾽Αλλὰ καὶ ἡ νέα Ἑλλὰς ὕ- τῶν ὑδάτων, νὰ ξεδιψάσης |θῶς σημειώνει ὅτι τοῦτο εἶναι οι εἶναι αἱ σχετιζόµεναι μὲ Ὁ Ανσελμ Μήλεῦ συλλο- σελμ, θὰ τοῦ γυρίσω καὶ τ|τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τὰ πῆρξεν ἀξία τοῦ παρελθόντος καὶ να δροσιστῆς. Ελα προ- ἀδιάφορον͵ διὰ τοὺς Θεολό- προηγουµένας κ θενεία, τῶν γίστηκε τὸ ζήτημα μ᾿ εὖγενι- ἄλλο µου μάγουλο. γράμματα, ο Φώτιος π.χ.|της. Διὰ νὰ ἀποκτήσῃ τὴν |τοῦ πέσουν οἱ ἀνθοί σου, προ: |γους.» Καὶ θεθαίως διὰ τοὺς ποθο ν πῆς μεταδοθείσης κἡ συγκατάδθαση. Ηταν πολὺ Ἔφυγε τρέχοντας πρὸς τὸ πριν Ὕϊνη Πατριάρχης νε, ἐλευθερίαν της, διὰ νὰ ἀνα- [190 δε µαρανη το ρευμα της Εκκλησιαστικοὺς ἐν Ὑενε εἰς αὐτὴν ἐκ Κληρονομικότη- ψηλὸς γιὰ τὰ ἕντεκα Χρόνια |σπί ἵ} Νό ενθου. Ύνὠσεν ὅσους εΌρεν ἀρχαίους γεννηθῇ ἐχρειάσθησαν ἄπειροι ὕλης, προτοῦ σὲ λερώσῃ τὸ |καὶ τοὺς ἀσχολουμένους μὲ ο. : εὐθεῖαν ἐ μα ᾿ ) σπίτι του, καὶ ἡ Ἠόρα, ἐνθου-/ «Ελλ .- τα . θολώμένο νερὸ ς { τὴν διαπαιδ ἂν. |τος η κατ εὐθειαν ἐκ του συ του, παχουλός, μὲ ροδοκόκκι- |σιασμένη, Ὑαντζώθηκε στὸν ηνας συγγροαφεις καὶ ἕ [μάρτυρες καὶ πρωρα διδάσκα- ιν : ρο τῆς ἁμαρτίας. [τὴν διαπαισσγῶώγησι τοῦ «νΤζύγου συνεπείᾳ δεινοῦ ᾿Αφρο- να μάγουλα. Τὰ μαλλιά του ]φράνσις. Γελοῦσε τόσο πολύ Ύραψε παρατηρήσεις περὶ]λοι, Τὸ παρελθὸν ἔνεπνες πάν. περικρονήσεις την «Φιωνή θρώπου, δεδομένου ὅτι ὁ ἄν-]δισίου νοσήµατος. Ἐν τῇ περι- ἦταν ξανθὰ καὶ σγουρά, τὰ |ποὺ κόντευε νὰ πνιγεῖ, καὶ οντῶν, διὰ νὰ εὐκολύνη τήνιτοτε τὸ παρὸν καὶ ἀνεδεί. [τοῦ Χρέους, τῆς Πατρίδος, Ίθρώπος ἀποτελεῖται ἐκ σώμα: πτώσει ταύτῃ πιάτα, ἡ µάτια του γεμάτα. ἔκφραση. |δάκρυα κυλοῦσαν στὰ μάγου. κατανόησίν νε Εδίδαξεν ὁ κμας νέους ἄρρας, . ος πον νο ορ, τὴν Ίτος καὶ ψυχῆς, κύριον μέλη- προσφυγἡ εἰς ἰατρὸν πρὸς εὔ- Ξ οναχο αίδι, καὶ οἱ . κ κ ς ν ᾿ ίδιος με πο ην ἄγαπην και ἠρωιϊκος ἄνατος του υ. μα αυτων ειναι Ἡ ορνη κατευ- ο ον] μα νά ω Ηταν -- ο λάτ υαν. Ὁ τι ὑδά ὁ Φράνσις δὲ κ. μὲ τοὺς µαθητάς του ἐπροκά-ι Κωνσταντίνου . Παλαιολόγου,| ᾿Αγάπησε τὴν Θρησκεία θυνσις τῶν ψυχικῶν ἰδιοτήτων θη τρε οτιυ Ἰκοα, της ἸκΜαων γονεῖς ρ οὔσε. Κοιτοῦσε χάµω στενο-[} ἳ ἑλλη- |ἄρνό Π : αγαπη ἠ ρησεεία ο ἀνβρπου παῦ ο καίας θεραπείας. εσεν ἀναγέννησιν τῶν η- |ἀργότερα τοῦ ατριάρχου |τῆς ᾽Αληθείας. ρ ρὸς ἔργα ᾱ- ᾿Εξετάζοντες τὸν ἀνθρώπι- πατέρας του εἶχε πολλά λε- χωρημένος κι ἀμίλητος. Για- ρετῆς. φτά, ταν ἰδιοκτήτης ἑνὸς ἐρ- |τὶ καθόταν κι ἔκανε τέτοιες ---ἲ γραμματν. ο νι η σασο τοῦ Ε.΄ τοῦ Ρήνο Τὴν Θρησκεία τῶν εὖγε- Ἓ , . , νον ὀργανισμόν, τὸν ἄποτε- γοστασίου ποὔφτιανε σκόνη κουταµάρες τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Ὃ ας πα ο α.ἱ 7 πρβ σναν ἀλλὰ οὐναντίον νῶν ἀγώνων. το ξεταζοµένου τοῦ ζητήµα- λούμενον ἐκ διαφόρων συστη- ἀπὸ κόκκαλα, στὴν ἀπέναντι πατέρας του περνοῦσε ἀπ' τὰ ϱ πτα. ὃν ον τὸ ἑρωϊκῶν πφεῦμα Τὴν Θρησκεία τῆς ᾽Αγάπης οι τούτου ἄπο ἰατρικῆς ἆ-] µάτων τοῦ ὀστεῖνου καὶ μυϊκοῦ ὄχθη τοῦ ποταμοῦ. “Ὁ Αν- ιἐχθρικὰ σενοσόκακα τοῦ Ἔ- Ἕνας μµαθητὴς τοῦ Φωτί- σος Ρολῇ, το Ἠρωϊκον πνευμα καὶ τῆς Θυσίας. ποῴκως δν μον δι αναφερω. [πρὸς προφύλαξιν καὶ στήριγ- σελµ ἦταν προορισµένος, σύμ. |ταλ ᾿Ακόμα κι’ ὅταν γύρισαν | ου ὁ ἐκ Πατρῶν ἐπίσκοπος [Τ]ρ Λη -- Κοντὰ στὴν ᾿Αλήθεια θὰ Ἐν μπι Ἑπην κ τσ μα τῶν εὐγενεστέρων ὀργά- φωνα μὲ τὴν ἴδια του τὴν ἐ- |στὸ σπίτι γιὰ τὸ τσάϊ, ὁ Φράν-|᾽Αρέθας ὑπῆρξε θαυμαστὴς| Πανὲν ἄλλο ἔθνος δὲν δύνα- [ίνῃς δυνατός. βωπινθυ ξ ο, τὴν ὃηῃγων, τοῦ πεπτικοῦ μὲ τὴν πο- . τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραµ.-/ται να καυχηθῇ ὅτι ἔχει ἐπὶ . μιουργίαν δηλαδὴ ἑνὸς ἄν-]λύπλοκον λειτουργίαν του, : κλογἡ καὶ σύµφωνα μὲ τὴ θέληση τῆς πολὺ θρήσκας µη- σις δὲν ἔκοψε τὴ σιωπή του. Στὸ θολικὸ μπροστινὸ δω- µάτων συνέλεγεν ἀρχαῖα ἑλ- τόσας ὮµΧχιλιετηρίδας ἀναδεί- Κοντά στὴν ᾽Αλήθεια θὰ ᾱ- ποκτήσης πανοπλίαν ποὺ κα- θρωπίνου ὄντος, ἀναγκαία εἷ- ναι ἣ συνένωσις τοῦ σπερµα- τοῦ κυκλοφορικοῦ μὲ τὴν αὖ- κ τὸ Χέ ΄ ὅ ὁ ἐζι ἢ ᾽ ὁ ἐπλήρω- |ξει τόσους μεγάλους ἄνδρας, ς : τόµατον ἍΛλειτουργίαν τῇ τέρας του, γιὰ τὸ Χόλυγουελ, |µατιο, οπου το τραπέζι. ἥταν ληνικὰ χειρόγραφα, ἐπλήρω ξε οφ! ΕΥ , τ ' ' ο ος ς ν ματ ' ΡΥ ηἜς ς τὸ περίδημό Καθολικὸ κολλέ-|κόλας στιρωμµένο γιά τὸ τσαϊ|νε διὰ νὰ ἀντιγράφουν σπά- [οἱ Όποιοι ἀνέπτυξαν πολιτι- παδάλλςι ἐχδρούς, που. δη Ἑολνορήοώ ο ἀνδρὸς Καὶ] καρδίας πρὸς διατροφὴν τοῦ : γιο τῆς Βορείου Σκωτίας, ὅ- [-- αὐτὴ τὴν ἱεροτελεστία τῆς]νια χειρόγραφα καὶ συνετέ- /5µ0νν ἐκαλλιέργησαν τὸν ἄν- Κητές, Ύ ἐς καὶ νι-|τοῦ ὠαρίου τῆς γυναικός. Κα: ὅλου ὀργανισμοῦ, τοῦ νευρι- : λεσεν ἔτσι καὶ αὐτὸς εἰς τὴν |θρωπισμόν, τὰς ἠθικὰς ἁἀξίας. : τὰ τὴν συνένωσιν τῶν δύο |κοῦ μὲ τὴν θαυµασίαν πρόσλη- - σκωτσέζικης φιλοξενίας -- μὲ που θὰ σπούδαζε ἱερατικὰ : ο ὃς ο. , ο) ᾿ ς . µαθήµατα. ως ὁ αμώναις, τὰ ὡραιότερα πορσελάνινα| ἀναγέννησιν τῆς κλασσικῆς| Ἡ νέα Ελλὰς ἀνεδείχθη ἀξί-Ἱ Ἡ φωνὴ τοῦ χρέους. σὲ κα- [νά ουο σπερµάτων ἅτινα πε- Ίψιν τῶν ἐξωτερικῶν ἐντυπώσε- ἦταν κι αὐτὸς µέλος τῆς παι- φλιτζάνια κι ὅλα τ) ἀσημένια παιδείας. Καὶ αὐτοκράτορες α τοῦ παρελθόντος της εἰς |λεῖ στὸν ᾽Ανῄβορο, ατὸ στε- ροὰ ὰ Ὃ Ἐ διώτῃτας. τὰ Ὑονί-]ων. καὶ τὴν µεταθίθασιν τῶν δικῆς χορωδίας τῆς Αγίας |ΟΚΕύΠ Τ9ῦ νρο) σπτικοῦ, ἡ |ἀκόμη ὅπως ὁ Λέων ἕκτος, ὁ |τοῦς ἄγωνα» μάλιστα ὑπὲρ |νὸ μονοπάτι τοῦ καθήκοντος. ἱγέ με τας ἴθιοτητας των Ύο- |ψυχικῶν θελήσεων τοῦ ἀνθρώ- πο Κολόμξας, Τὸν ἔθλεπες συχνά µητέρα τοῦ Φράνσις ῆταν κα- |σοφὸς λεγόμενος καὶ ὁ Κών- [Πρ ἐλευθερίας. Καὶ δυνάµε:|Ἡ µαρτυρικὴ Πατρίδα σὲ θέ ον θ καμένα εἰς τὸ που, εὑρίσκει πόσον εἶναι θαυ- στ ονατιστὸ στὴν ἐκκλησία μὲ θισµένη κοντὰ στὴ θεία Πόλυ, | σταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος θα µετά θεθαιότητος νὰ ὕπο-[λει Ορειθάτη καὶ Σκαπανέα. γεννηθησόµενον ὀρέφος αἱ σῶ- |μασταὶ ἐν τῷ συνόλῳ των αἱ ε Ύς ς η παΠ ΒΕ]Τὸ ἀγαθὸ σοθαρὸ πρόσωπό |ἠσχολοῦντο μὲ τὰ γράμματα στηρίξωµεν ὅτι ἀποκαθιστα- » . . 'ματικαὶ καὶ ψυχικαὶ ἰδιότητες (λειτουργίαι αὗται τοῦ ἀνθρω- τὰ μεγάλα του μάτια γεμά: της ἦταν λιγάκι κόκκινο ἀπ' |Τόση ἤτο ἡ ὤθησις πρὸς ἀνα. μένη ἐθνικῶς καὶ εἰρηνεύου: Ελα λοιπὸν. Πρωτοπόρος τῶν γονέων καὶ ἀκόμη τῶν [πίνου ὀργανισμοῦ. ᾿Αληθῶς ς τα δάκρυα πίστης. Οἱ καλό- τὴ φωτιά, καὶ τὸ παχύ της] γέν ἂν ἐδόθη ἀπὸ τὴν]σα θὰ συνεχίσῃ νὰ δημιουργῇ στὶς ἀνηφοριὲς τοῦ καθήκον- /προπατβρων. (ἐπίδρασις τῆς |καταπλήσσεταί τις διὰ τὸ 3 Ύριες, περνώντας, τοῦ χάϊδευ- [ο] ος τεντωνόταν κάθε τόσο μεγαλοφοῖαν ὃς Φωκίου ο. ἡ Ν. Ἑλλὰς πολιτισµόν, θάᾗτια Πρωτοπόρος στὸν ἀγῶνα Κληρονομικότητος, δηµιουρ: |γαλεῖα Ποῦ Θεοῦ καὶ μετὰ ή αν τὸ κεφάλι. Όλοι τὸν εἴ-Ισύρα τες α «ο 1ηεγαλοφυίαν του. Ῥωτίου, , : ος ]γιὰ ὀψηλὲς πνευματικὲς κα- |γία τῶν χαρακτηριστικῶν καὶ τα Ὃ ο κος χαν, καὶ μὲ τὸ δίκιο τους, γιὰ τος µέρος τοῦ ρολογιοῦ. Άλλοι κληρικοὶ εἶναι πε-[.ρορς ρΗ, μεγάλος ἠθικὰς τακτήσεις. Πρωτοπόρος γιὰ ἰδιοτήτων. τῆς ολῆ ΄ οι τοῦ προφητάνακτος Δαυῖδ . κα : , ᾿ Τώρα πιά, ἔπειτ ἀπὸ μιὰν|ᾳί Τρ : πε: /προσωπικότητας ὁποίας δὲν |. κτίσιμο τῇ : ο . υλῆς, ἀταθι- |ἀναγκάζεται νὰ ἀναφωνήσ σε πολὺ εὐλαθικὸ παιδί. ἳ σ, : ρίφηµοι διὰ τὰς ὑπηρεσίας[|5ς ο ται ας τὸ κτίσιμο τῆς Καινούργιας |σμὸς κατὰ τοὶ έ ος ὁ , ς σα τς ΚΩ. , ασμένη ἆᾱ- -. : Ἶ δύνανται νὰ ἔχωσιν οἱ γείτο- ἂν , κ. τοὺς ξένους.) «ὦ ἔ 31! -- Θὰ κάνουμε μιὰ λιτα- ασσς αν φύουα μαῖ. 8 των πρὸς αν Κράτος. Ὁ Πα-Ίγες της, Χ } Κυπριακῆς Πολιτείας. ᾿Γεννῶνται λοιπὸν αἱ ψυχαὶ ὥρις πάνε ἐν Ῥσρα ἐπος . γεία, εἶπε, πρὸς τιμὴν τῆς 'Α- συχαστικὲς σκέψεις (ἔλεγε αι αι ἑκάλαος «Ἰωσπιδώς, ος εἰς τὸν ἄνθρωπον. Καὶ ἁπορ- ησας.» : ς 2 ͵ ͵ ο. ) τ τι . σσσ-- ο τιπκσοττεεως-απιρι τα ὃ μον Ἴ γίας ᾿Ιουλίας. Γιορτάζει σή- /εανάλεγε στὸν ἑαυτό τὴς πως Φωτίου, ἀπέδη δε, ΑΡΧΙΕ στον σοκ ωσνα-τ-τν τον τππασασαακακααωκακκα κα σιωτασα ὀαππωπκαακαώαα ο οσα. αωαποσωασσοζασαώσππππκωκας -- ρρνι οἱ φόθοι της ταν γελοῖοι), |τος παράγων διὰ τὴν ἐξέλιξιν ΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ προ ”Α ορᾳ χειροχρότηἁξν. ντ αὐτιά της ἥταν τεντωμένο [τῶν πολιτικῶν γεγονότων τῆς ΥΠΡΟΥ ος οπ- Ας ποῦμε πως τὸ ἱερο]περιμένοντας ν᾿ ἀκούσουν κά: ρ τ α Ώό ς ᾱ Κι τι : ΑΣ” : ΚΚ εἶναι ἐκεῖ στὶς δάφνες. Πρέ- να . τὃ δια τοῦ ἀνερὸ ἐποχῆς. Είχε τὸ θάρρος να ἀν- ΕΡΕΚΔΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΔΕΥΚΟΣΙΑΣ/ΙΕΚΚΑΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ 5 « θοῦμε: Υμῆ η ντρος |τιλέγῃ καὶ πρὸς τοὺς αὐτο- . ᾿ κ... ϱΝ ΔΕΥΕΕΣΣΙΑΣ πει να ντοδουµεν της. Αἰσθανόταν τρομερὰ τὴν |χράτορας, διεξῆγε μεγάλην , Αοιθμ, Αγγ. 93)59 , , στ Οχι, ευπε Ὁ Ανσελμ ἀνάγκη τῆς παρουσίας του. ολλ 1ο τδρίσεν πρ ὁὲ ἐς η , Με τα ξ ὐ 1! ο Άοιῦμ. ΑγΩγ. 91)59 οἱ κουνώντας τὸ κεφάλι. του. Ηταν κόρη τοῦ Ντάνιελ Γκλέ- σα δν ον κ ἴδιάέουσαν δι Περσεφόνης Κύπρου ἓξ ᾿Ακουρσοῦ, νῦν ράχωνα ε τὰ ξὺ Θὰ κάνουμε περισσότερο Ίνι ἑνὸς μικροῦ κι ἀποτυχη- ον µόονας Ἡ ἔλ ἐναγούσης Μιχαὴᾶ Παπα , αλ... , 9 προσευχὴ παρὰ παιχνίδι. µένου φούρναρη, ποὺ προτι- πι, ἀπ ωρες οὐ ων κος Καὶ η παχριστοφόρου ἐκ Παλαιομύλου, νῦν «Λευκωσίας ῑ ) ο Ἡ να να « ο του ανου / ὦ ν Αρτυησίις ον ών - γό : Μπορεῖτε πάντως νὰ Φαντα- |μοῦσε ἀπ᾿ τὸ ἐπάγγελμά του ο ιπροσα Ὡς συναυτοκράτο: Κύπρου Χοιστοδούλου ἐκ Λευγωσίας, νῦν ἀγνώστου διαμονῆς Ελευθερίας Π. Θεοχάρους ἐκ Βα / μα“... στειτε πως φοραω ρασα, και τὸ κύρυγµα στὸ ὕπαιθρο. καὶ ος τοῦ Κωνσταντίνου Πορφυ- ͵ , ᾿ , ἐγαγομένου 5 5 θώσιων, νύυν ἄγγῶστου διαμονής πὼς κρατάω ἕνα ἀρτοφόριο |ποῦχε ἱδρύσει δική του ἰδιότυ- ρος του ο ὴ, ον Αντίγραφον ᾽Αποφάσεως ᾿ , , ͵ ἐναγομένης ο στολισμένο μὲ διαμάντια, Ἔ- [πῃ χριστιανική ἀδελφότητα [βου.ν τον ὀπηρεσία πρὸς τὸ ο νρομηςς Αντίγραφον ἀποφάσεως αἳ μῶ, σὺ θάσαι καλόγρια ντυμένη |στὸ Ντάροου, αὐτὴ τὴν ἀπί- τη μη κ λληλας το (Διατακτυκόν) --.. : . ὶ ὁ ὃ οσλ . ἁτος. ᾽᾿Απὸ τὴν ἆ ογρα- ἀἂὃ-ᾗῃῃῃ--- ἐ στὰ ὁλόασπρα, καὶ ὁ Φράν- Ίστευτα ἀνιαρὴ πόλη τῶν ναυ: φίαν του ον σι ὁ άλας ο υιῦὔἶ.͵ ο ο ου. ο” υυ--.͵ τ. . σις θᾶναι ἀκόλουθός µου, ᾿Ε- Ιπηγείων, ποὺ θρίσκεται κάπου : : Τὸ Ἐκχκλησιαστικὸν Δικαστήριον δικάξον ἐρήμην τοῦ ἐναγομένου ο ' ͵ ... τν 1 . « ηΥ ' Ρ πατριωτισμός καὶ ἡ διπλωµα-[ τ ὃ μη γαι Ἑυ Ἐκκλησιαστινὸν Δι διχάξον ἐρή -- λᾶτε, εἶστε ὅλοι ἔτοιμοι: .. Ἱεῖκοσι μίλλια ἀπ᾿ τὸ Τάϊν- τικότης του Γράφει ὅτι ος χοίνει καὶ ἀποφασίζει: --- ο νηρή κ καστηριον θικάζον ἐρήμην τῆς ἐναγομένης τσι Μιὰ ξαφνικὴ τύψη γέμισε την . , πα ή Ί : ν τι ἕ 1). Δέχεται ὡς πλήρως ἀπαδεχθεῖσαν τὴν αἴτῆσιν τῆς ἐ ση ταν ἀπυφασίοει: σωστο ξαφνικὴ τύψη καστλ. Στὰ δεκαοχτω τῆς ]ὑπερήφανος διότι προΐσταται 5 πληνως αποδεχνεισαν την αἰ(ησιν της ἐναγούσηςτ Ἡ) Αέχεται ὡς πλήρως ἀποδειχθεῖσαν τὴν αἴτησιν τοῦ ἐνάγοντος: στ ο. ψυχἠ τοῦ Φράνσις. Δὲν ἦταν βέδαια σὲ ἡλικία ν᾿ ἀναλύσει τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλ- λους, ἤξερε ὅμως πώς, ἂν κι’ ὁ Ανσελμ τὸν εἶχε γιά τὸν καλύτερό του φίλο. ἡ πληθω:- ρικἡ εὐσέδεια τοῦ παιδιοῦ αὖ- τοῦ τὸν ἔκανε νὰ νιώθει μιὰ παράξενη καὶ δυσάρεστη ντρο- πή. Ὁ ἴδιος ασθανόταν µμιὰ θαθιὰ ἐπιφυλακτικότητα ἀπέ- γαντι στὸ Θεό. Χωρὶς νὰ ξέρει χρόνια, εἶχε λείψει μιὰ θδομά- δα ἀπ᾿ τὸ πατρικὸ μαγαζί, [καὶ στὸ διάστηµα αὐτὸ ἐρω- τεύτηκε τρελλὰ ἕνα νεαρὸ ψα- ρὰ τοῦ Τουήντσαίντ, τὸν ΑἉλε- ξάντερ Τσίσχολμ, καὶ διάστηκε νὰ τὸν παντρευτεῖ. (συνεχίσεται) τοιούτου εὐγενοῦς καὶ μεγάλου ἔθνους ὅπως τὸ ᾿Ελληνικὸν καὶ καυχᾶται διὰ τὴν φιλανθρωπί- αν τοῦ Βυζαντίου, τὴν ὁποίαν συνιστᾶ καὶ εἰς τοὺς ξένους. Εἴναι λοιπὸν καὶ ὁ Νικόλαος Μυστικὸς ἀπὸ τὰς µεγάλας προσωπικότητας τῆς Ἓλληνι- κῆς Ιστορίας. Αν ἠθέλομεν νὰ ἀναζητήσω- ἴμεν μεγάλους στρατηγοὺς μον ἓξ ὑπαιτιότητος τοῦ ἐναγυμένουῦ, τὸν ὁποῖον καταδικάζει εἰς τὰ ἔξοδα. τῆς παωυύσης ἀγωγῆς κα δίνης. 3 3) Ἑάσσει προθεσµίαν τριάχοντα ἡμερῶν τῆς παρούσης ἀποφ άσεως ποὺς ἀνακαπὴν. καὶ κηρύττει διαλελυμένην τὴν μεταξὺ τῶν. διαδίκων ὑφισταπένην : ΄ : ος 8). Διατάττει ὅπως ἡ παροῦσα ἀπύφασις ἀπὸ τῆς δηµοσιεύσεως δηµοσιενθῇ ἅπαξ εἲς δύο αλ λα ο πι ς , ας Ἑλληνικὰς Εφημερίδας τῆς Δευκωσίας, τὴν Ἐκκλησιαστικὴν /ωὴν» καὶ τὸ «Ἔθνος». . . - .ο ο. ᾽ ..] Ἑν ᾿Αρχιεπισχαπῇ Κύπρου, τῇ ὅδα. Ὀντωδθρίου 1955, καὶ πηρύττει διαλελυμένην τὴν μεταξὺ τῶν διαδίκων ὁ ό π- μνηστ ία : ου των ιαοικὠων υφισταμένηὗ σσ. 1 εἶαν . ινηστείαν ἐξ ὑπαιτιότητος τῆς ἐναγομένης, τὴν ὁποίαν καταδικαζετ τι εἲς τὰ ἔξυδα τῆς παρούσης ἀγωγῆς καὶ δίκης. 3 ών πῃ / . μα ος ἃ αν ο ο 3) Γάσσει προθεσµίαν τριάκοντα ἡμερων ἀπὺ τῆς δημοσιεύσεωώσαο ἔξυδα τῆς παρούσης ἀγωγῆς καὶ δίκης. (ὃν : αν Ἑνοως ς : α - Διατάττει ὕπως ἡ παροῦσα ἀπόφασις δημοσιενῦθῃ ἅπαξ εἴξαοιὶ δύο Β)κηνικὰς : Γφημερίδας τῆς Λευκωσίας, τὴν «Ἐκκλησιαστικίβ” χοάλν. Ζωὴνν καὶ τὸ «Ἵθνος», α.- - Λ 3 σ -- -, -- ή Εν ᾿λογιεπισκοπῇ Ἀύπουυ, τῇ δοα σον κών ἐς .. Οκτωδθρίου. 19503. Ὁ Ἰρόεδρος ΑΡΝΙΜΑΝΑΡΤΤΗΙΣ ΦΩΤΙΟΣ 'Ο Πρόεδρος ΑΕΡΝΙΝΜΙΑΝΑΡΙΤΙΙΝΣ ΦΩΤΙΟΣ ουσ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Ἀοεμέρίου 1959 ΜΗ ΛΛΛΙ ΕΟΝΙΚΛΙ ΠΡΟΣΠΙΚΤΙΤΕ Τοῦ ᾿Ακαδημαϊκοῦὃ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΜΑΝΤΟΥ Εἰς τὴν ἑλληνικὴν ἱστορίαν ἰδιαιτέραν σηµασίαν ἔχουν αἱ προσωπικότητες θὰ ἠδυνά- µεθα δὲ νὰ ἰσχυρισθῶμεν ὅτι ἕνεκα τῶν δυσκολιῶν» τῆς γεω- γραφικῆς θέσεως τῆς ᾿Ελλά δος ἡ ἀποτυχία ἢἡ ἐπιτοχία τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς ἑξηρτή- θη πάντοτε ἀπὸ τὰς µικράὰς ἢ µεγ-λας προσωπικότητας. Ὅταν πα. ἔνινον Ἡ. ἠπίθεσις τῶν Περσῶν κατὰ τῆς Ελλή- ὃδος 490:-480 πΧ. ἀπέκρού σθη αὕτη κατάπιν δυσκόλων ἀγώνων, τοὺς ὁποίους ὃ ηύθυ νον μεγάλοι στρατιωτικοὶ ὅ πωά ὁ Μιλτιάδης, Θεµιστο: κλῆς, ὁ ᾿Αριστείδης καὶ ἆλ- λοι. Τὴν αὐτὴν εὐτυχίαν δὲν εἶχεν ἡ Ἑλλὰς πάντοτε εἰς τοὺς ἀγῶνας κατὰ τῆς Ρώμης καὶ δι αὐτὸ ἐνικήθη ὑπ αὖ- τῆς. ᾿Οµοίως τὸ 1204 µ. Χ. δὲν εἶχεν ἱκανοὺς πολιτικοὺς τὸ Βυζαντινὸν Πράτος καὶ δι αὐτὸ κατελήφθη ἡ Κων) πολις ὑπὸ τῶν φράγκῶν. ἸΑλλ” ἂν δὲν εἶχε πάντοτε μεγάλους ἡ Ἑλλὰς ὃ άἁ νά ἀποκρούῃ ἀποτελεσματικῶς τοὺς ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἢ ἀπὸ ὃδυ- σμῶν ἢ ἀπὸ θορρᾶ ἐχθρούς της, εἶχεν ὅμως συχνά µεγά- λας διανοίας, µεγάλας ἠθι- κἁς προσοπικότητας. ᾿Υπῆρ- ξεν ἐν πρώτοις µέγα εὐτύχη- μα διά τὴν ᾿Ελλάδα ὅτι εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς “Ἱστορίας της ἐνεφανίσθη ἡ µεγαλοφυῖα τοῦ Ὁμήρου ἡ ὁποία ἐφώτισεν ὡς ἥλιος τὴν ᾿Ελλάδα καὶ διὰ ᾿ τῶν Ελλήνω καθωδήγησε σὴν ἀνθρωπότητα εἰς ἀνώτε- ρον ἀνθρωπισμόν. ᾿Απὸ τὸν Ὅμηρον. ὡς διδά- σκαλον ἐπηρεάσθησαν οἱ ἔ- πειτα λυρικοὶ καὶ δραματικοὶ ποιηταὶ καὶ οἱ καλλιτέχναι οἱ ὁποῖοι πάλιν μὲ τὴν σειρὰν των ἐδίδαξαν περαιτέρω, Καὶ αὐτοὶ οἱ φιλόσοφοι ὁ Σωκρά- της, ὁ Πλάτων, ὁ ᾿Αριστοτέλης δὲν δυνάµεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ἔμειναν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸν ὝὍμηρον, ἐδίδαξαν δὲ πάλιν αὐτοὶ τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τῶν ἀρχαίων Χχρόνων μέχρι σήμερον. Ετσι ἐδημιουργήθι! σειρὰ ἀτέλειωτη πνευματικῶν καὶ ἠθικῶν δυνάµεων, ἡ ὁποία ἐφώτιζε καὶ ἐδίδασκε τὸν κὀ- σµον καὶ ὅταν ἡ 'Ελλὰς πε- δουλώθη εἰς τοὺς Ρωμαίους. Εἶναι γνωστὸν ὅτι Ρωμαῖος ποιητὴς εἶπεν ὅτι ἡ Ελλὰς ἑ- νικήθη μὲν ἀπὸ τοὺς Ρωμαί- ους ἀλλ᾽ ἐνίκησε καὶ αὐτή, διότι ὑπέταξε πνευματικῶς τοὺς νικητάς, Οἱ εὐγενέστεροι τῶν Ρωμαίων ὅπως ὁ Σενέ- κας, ὁ Μᾶρκος Αὐρήλιος καὶ ἄλλοι, ἐπηρεάσθησαν ἀπὸ τοὺς Ἓλληνας στωϊκοὺς φι- λοσόφους, ὑπῆρξαν μαθηταὶ Ἑλλήνων διδασκάλων. Ελ- ληνες δὲ σοφοὶ παρηκολούθη- σαν τὰ ρωμαϊκὰάὰ πράγματα ΙβΙΚΛΙ ἀνεδείχθησαν διὰ νὰ ὀργανω- θῇ καὶ ἀναπτυχθῃ τὸ ἔρνονυ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μερ'καὶ ἀπὸ τὰς προσωπικότητας αὖ- τὰς ἀπέκτησαν κοσμοΐστορι: κὴἠν σηµασίαν διὰ τὴν ἠθικὴλ καὶ πνευματική» των ἁἀξίαν. Οὕτωῳ πχ. ὃ ᾿Ιωάννης Χρυσό- στοµος κηρώσσων πάντοτε τὴν φιλανθρωπίαν καὶ τὴν ἁλή θειαν ᾖλθεν εἰς σύγκρο'σι πρὸς ἰοχυροὺς πολιτικοὺς πτα- ῥράγοντας, ἀλλὰ δὲν ἐδέχθη συμθιθασμοὺς ἐπροτίμησς νά μαρτυρήσῃ ὑπὲρ τῶν Χριστισ- νικῶν ἰδανικῶν του. ᾿Η ἄφο- σίωσις τοῦ κόσμου ἤῆτο τόση, ὥστε ἠδύνατο νἁ εὐεργετῇ τοὺς πτωχοὺς καὶ κατά τὴν ἐξορίαν του, διότι πλούσιοι Φίλοι του ἔθεταν εἰς τὴν διώς: θεσίν του ἄφθονα χρηµατιν µέσα. Έτσι ὁ Ιωάννης Χρυ: σόστοµος ἀπέθη ἀπὸ τὰς µε γαλυτέρας προσωπικότητας τοῦ Ἑλληνικοῦ Χριστανι- σμοῦ, κἢρυξ τῆς Φιλανθρωπί- ας καὶ τῆς ἀρετῆς καὶ χάριν αὐτῆς μάρτυς. Πόσοι λοοσὶ ἡ μποροῦν νὰ καυχηθοῦν ὅτι ἔ- χουν ἕνα ᾿Ιὠάννην Χρυσόστο μον ὅπως καυχῶνται οἱ Ελ- ληνες Ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ µεγά- λων προσωπικοτήτων τῆς “Ελ- ληνικῆς Ιστορίας δὲν πρέπει ! νὰ λησμονοῦμεν τὸν Σωνέσι-͵ ον τὸν ἝἛλληνα ἐπίσοκοπον τῆς Κυρηναϊκῆς εἰς τὴν ᾿Α.ἰ φρικήν. Οὗτος ἦτο κατ’ ἀρχὰς | εἰδωλολάτρης ἀλλ᾽ ἔγινον ἔ πειτα Χριστιανὸς καὶ ἐπ'σκο- πος διά νὰ ὑπηρετήση καλύ. τερα τὴν πατρίδα του. ΄Ο ἐπί σκοπος ὁ }Σωνέσιος δι]ύθυνε καὶ τὴν ἄμυναν τῆς πατρί- δος του κατὰ τῶν θαρθάρων ᾿Αφϕρικανῶν οἱ ὁποῖοι ἔκαμ ναν ἐπιδρομὲς εἰς τὴν Κυρη ναϊκήν, Εἶναι ὁ πρῶτος ἕλλην ἐπίσκοπος ποὺ ἐπολέμησε μὲ τὰ ὅπλα καὶ ἔδωκε τὸ ὑπό- δειγµα εἰς τοὺς ἐθνομάρτυ- ρες κληρικοὺς τῶν νεωτέρων χρόνων, ᾽Αλλὰ καὶ κατὰ τῶν κακῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἀυρη- ναϊκῆς ἠγωνίσθη καὶ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν ᾖλθε διά γὰ συνηγορήση ὑπὲρ δ'αφό βρων δικαιωμάτων τῆς Κυρη- ναϊκῆς. ᾿Εκεῖ εἶδε τὴν δύνα- µιν ποὺ εἶχαν εἰς τὴν Κων- σταντινούπολιν οἱ Γότθοι, διό- τι πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶκαν µε- γάλας θέσεις εἰς τὸν στρατὸν καὶ προσέφεραν µεγάλας ὁ- πηρεσίας εἰς τὴ νκυθέρνησιν, συχνὰ ὅμως ἐλάμόαναν καὶ στάσιν ἐχθρικήν. 'Ο Συνέσι- ος ὡς ὑπερήφανος ἕλλην ἡ- γανάκτησε καὶ ἔγραψε ἕἔναν- τίον τῶν Γότθων. Εἶναι δηλ. ὁ σοφὸς Συνέσιος περίφημος πατριώτης, ὁ ὁποῖος καὶ μὲ τὰ ὅπλα καὶ μὲ τὰ συγγράµ.- µατά του ὑπερήσπιζε καια τοῦ Ελληνισμοῦ, καὶ ἐφρόντισαν νἁἀ ἐξάρουν ὅ,τι καλὸν εὕρισκαν εἰς τὴν ρωμαϊκὴν ἱστορίαν. Ετσι ὁ Πλούταρχος περίφημος σο- φός, ἐφρόντισε νὰ µάθῃ ποῖοι σαν οἱ σοφώτεροι, ἢ εὐγενέ στεροι Ρωμαῖει καὶ νἁ τοὺς παραθάλῃ μὲ μεγάλους “Ελ- ληνας σοφοὺς ἡἢ πολιτικούς, ὁ Πλούταρχος ἴσα ἴσα μὲ τοὺς παραλλήλους Φίους του ἔδει- ξεν εἰς τὸν πολὺν κόσμον πό- σην μεγάλην ἀξίαν ἔχουν αἱ ἠθικαὶ προσωπικότητες τῆς ἀρχαίας Ελλάδος καὶ πόσον ἐπηρέασαν αὗται τοὺς Ρω: µαίους, 'Ο Χριστιανισμὸς ἔδωκε νέ- αν δύναμιν καὶ ἀξίαν εἰς τὸν Ἑλληνισμόν, ᾿Ενῶ κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔπει- τα οἱ Ρωμαῖοι ἐκυθερνοῦσαν τὴν οἰκουμένην, δὲν ἐκατάλα- θαν τὴν ἀξίαν τοῦ Χριστιανι- σμοῦ καὶ τὸν κατεδίωξαν, οἱ Ἕλληνες πρῶτοι ἐνεκολπώ: θησαν τὸν Χριστιανισμόν ἐ- μαρτύρησαν ὑπὲρ αὐτοῦ, ἔ- γραψαν τὴν αἰτιολογίαν του. τὴν ἐκκλησιαστικήν των ποίη- σιν, ἐδημιούργησαν νέον ρυθ- μὸν τέχνης, τὸν ρυθμὸν τῆς Αγίας Σοφίας κλπ. Νέαι πά- λιν µεγάλαι προσωπικότητες Τὸ Βυζαντινὸὺν Κράτως ἔ- Χει πλῆθος διαπρεπῶν ἑἙλλή- ἵνων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι εἴτε διὰ τὴν Φφιλανθρωπίαν των, εἴτε διά τὴν σοφίαν καὶ τὴν πολιτικἠν ἱκανότητα προσέ- φεραν µεγάλας ὑπηρεσίας εἰς τὸ Ιράτος. Οὕτω π.χ. ὁ περί- φημος Πατριάρχης ᾿Αλεξαν- δῥρείας Ιωάννης ᾿Ελεήμων ὁ Κύπριος ὠργάνωσε τὴν περί- θαλψιν τῶν προσφύγων οἱ ὁ- ποῖοι Άλθαν εἰς Αἴγυπτον, ὅ- ταν οἱ Πέρσαι ἐκυρίευσαν τὰ Ἱεροσόλυμα τὸ 614. ᾿ο Πα- τριάρχης ᾿Ιωάννης ἵδρυσε τό- τε νοσοκοµεῖα, θρεφοκομεῖα, µαιευτήρια, συσσίτια, διένειµε χρήματα εἰς τὰς Χιλιάδας Χρι- στιανῶν προσφύγων εἰς τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν. Πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν ἔγινε τόσον στοργικἡ καὶ ἐπαρκὴς περί- θαλψις προσφύγων Πολλοὶ ἀρχιερεῖς ἐμιμήθη- σαν τὸ παράδειγµα Φφιλανθρω- πίας τοῦ ᾿Γωάννου τοῦ ᾿Γλεή µονος καὶ περιέθαλπον πρό- σφυγας, αἰχμαλώτους. σεισµο- πλήκτους καὶ ἄλλους ἀτυχεῖς καὶ λε ΒῬ ασούλλας 4, Ἰπενοίκου ἐξ Αγίου Ἰέμνονος Καὶ Σγωργ}ίον ΠΠ, Ἱροδιακένου ἐξ «Αἰγιαλούσης, νῦν ἀγνώστου ᾽Αντίγραφον ἀπεφάσεως (4ιατακτικόν) Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Διχαστήριον δικάσον ἐρήμην τοῦ ἐναγομένου εὐρίσχει ὡς πλήρως ἀπηδεδειγμένην τὴν αἴτῃησιν τῆς ἐναγούσης ταὶ κρίνει καὶ ἀποφασίσει: 1) Κηούττει διαλελυµένην τὴν μεταξὺ τῶν διαδίκων ὑφισταμένην µνηστείαν ὑπαιτιότητι τοῦ ἐναγομένου. ἡμερῶν ἀπὸ τῆς δημασιεύσεως τῆς πρὸς ἀνακοπήν. ἡ παροῦσα ἀπόφασις δηµοσιενθῇ ἅπαξ εἲς τὰς ἐν Λευκωσίᾳ ἐνδιδομένας ἐφημεοίδας «Εγκλησιαστικὴν 79ὴ. καὶ ϱ) Τάσσει διορίαν τριάκοντα παρούσης ἀποφάσεως Ἁ). Αιατάττει ὅπως Ελευθερία». Ἐν ᾿Αργχιεπισκοπῇῃ Ἰκύπρου, τα Αμμοχώστου Ἂν Αθιδα, ων, ο ο ὃ ἐναγούσης διαµονῆς ἐναγομένου 99 ᾿Ονκτωθρίου. 19905. ἵὉ Ἰρόεδρος τῇ τὰ δί- Ίνα, πτωχούς. Οἱ ἀρχιερεῖςι, αὐτοὶ σαν σεθαστοὶ καὶ εἰς (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελ.) | : ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἐννκλησιαστικὸν Δικκστηριον ἵ ΛΙ Ιν ΜΗ ΚΙ Πἱ ΤΠΕΡ ΕΛΕΙΒΕΡΙΛΣ ΜΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΙΠΡΙΛΚΟΗ ΛΛΟΙ Τοῦ κ. Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ᾿᾽Αναμϕιόθόλως ἡ ᾿Εκκλησία τῆς Κὐύπρου. Ἠπερισσότερον πάσης ἄλλης ᾿Εκκλησίας ἡή- γωνίσθη ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου της. Από τῶν ἀρχῶν ἤδη τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Χριστιανι- σμοῦ εἰς τὴν νῆσον µας ἡ ἐκ- κλησία διὰ τῶν ἐπισκόπων ἐ- τέθη ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ λαοῦ δ'ἁ τὴν διατήρησιν κατ ἀρχὰς καὶ τὴν ἐπανάκτησιν ἀργότε- ρον τῆς ἐλευθερίας του. Ἡ ἐνεργὸς ἀνάμειξις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν καθ ὅ- λου ζωὴν τοῦ λαοῦ τῆς νήσου χρονολογεῖται ἤδη ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Αγ, ᾿Επιφανείου, Καΐτοι θεθαίως ἀπὸ ἄλλης ἀπόψεως,ὁ Άγ. ᾿Επιφάνειος ἀνεμίχθη ἐνεργῶς καὶ εἰς τὴν πολιτικἠν καθοδήγησιν τοῦ λαοῦ. ᾿Επειδὴ Φαίνεται ὅτι ἡ Κὐπρος εἴχ: καταστῆ κέν. τρον πάσης «Ιἱρετῆς ὃραστη- ριότητος εἲς αὐτὴν δ᾽ εὕρισκον καταφύγιον οἱ ἀλλαχόθεν διω- κόµενοι αἱρετικοὶ ἡ δὲ νῆσος οὐ µόνον θρησκεωτικῶς ἀλλά καὶ φυλετικῶς ἐκινδώνευεν ὁ “Αγ. ᾿Επιφάνειος, ᾿Αρχιεπί- σκοπος Κωνσταντίας τὀτε, ἕ- ζήτησε τὴν ἐπέμόασιν τοῦ Αὐ- τοκράτορος Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, ὅστις διὰ νόµου ὦ- ρισε τὴν ὑπακοὴν εἰς τὸν “Άγ, ᾿Επιφάνειον, πάντων τῶν κα- τοίκω ντῆς νήσου. Γᾶς ἔχον ἀντίθετα πρὸς τὸν ΑΥ. Ἰ-- πιφάνειον φρονήματα ὑπέκει- το εἰς ἐξορίαν. ᾿Η τοιαύτη δ᾽ ἐνέργεια τοῦ Άγ, Ἔπιφα- νείου εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ὁμοιογένειαν τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἐπικράτησιν τῆς ᾿Ορθοδό: ἔου πίστεως, Βεθαίως, ὄυνα- τὸν νὰ παρατηρήσῃη τις, ὅτι ἡ δρᾶσις τοῦ Αγ. ᾿Επιφανεί- ου δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὸ θέµα τῆς παρουσης μελέτης. Τοῦτο ἐκ πρώτης ὄψεως εἶναι ἆλη- θώς, Λαμθανομένου ὅμως ὑπ ὄψιν τοῦ ἀποτελέσματος τὸ ὁποῖον εἶχεν ἡ τοιαύτη δρᾶσις τοῦ Αγ. ᾿Επιφανείου δηλ. τὴν διατήρησιν τῆς ὁμοιογε- γείας τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ιύ- πρου, νοµίζοµεν ὅτι ἐμμέσως τοὐλάχιστον ἅπτεται τοῦ θέµα- τος τῆς παρούσης οσυντόμου µελέτης περὶ τῶν ἀγώνων τῆς ᾿Εκκλησίας διὰ τὴν διατήρη- σιν τῆς ἐλευθερίας τῆς [ΙΚύ- πρου καὶ τὴν ἐπανάκτῆσιν ταύ- της ὅταν ἀπώλετο. Ἡ ἐθνικὴ ὃδρᾶσις τῆς ἘἜκ- κλησίας τῆς Κύπρου ἀρχίζει κυρίως ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῶν ᾿Αραθικῶν ἐπιδρομῶν κατὰ τῆς Κύπρου τὸν Τον μ.Χ. αἰῶ- Πράγματι πρὸ τῶν μέ- σων τοῦ Του αἰῶνος, ἡ ΙΚύπρος ὑπέστη τὴν µανίαν τῶν ᾿”Αρα- θικῶν ἐπιδρομῶν. Πολλαὶ πὀ- λεις καὶ χωρία κατεστράφη- σαν ὁλοσχερῶς, χιλιάδες χρι- στιανῶν κατοίκων τῆς νήσου συνελήφθησαν αἰχμάλωτοι καὶ ἐπωλήθησαν ὡς δοῦλοι. ΄Η ζω- ἡ κατέστη ἐφιαλτικὴ διὰ τοὺς κατοίκους τοσοῦτο μᾶλλον καθ’ ὅσον, τὰ Βυζαντινὰ στρα- τεύµατα ἠδυνάτουν νὰ ὑπερα- σπίσουν τὴν Κύπρον. 'Ο Ἴου- στινιανὸς Β΄’ ὁ Ρινότµητος εἰς τὴν ἀπέλπιδα προσπάθειάν του νὰ Θοηθήσῃ τοὺς Κυπρί- ους συνεθούλευσε τούτους νὰ ἐγκαταλείφουν τὴν νῆσον καὶ νὰ ἐγκατασταθοῦν ἀλλαχοῦ, Παρεχώρησε πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον περιοχἠὴν πλησίον τῆς Κυζίκου παρὰ τὴν Προποντίδα ἔνθα ἱδρύθη πόλις πρὸς τιμὴν του ὀνομασθεῖσα Ιουστινιανού- πολις, Πλήθη Κυπρίων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Γωάννην ἐγκατέλειψαν τὴν νῆ- σον καὶ µετέθησαν νὰ ἐγκατα- σταθοῦν εἰς τὸ ὑποδειχθὲν εἰς αὐτοὺς ὑπὸ τοῦ Αὐτοκράτορος µέρος, Συγκακοπαθεῖ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἡ ᾿Εκκλησία μετὰ τοῦ ποιμνίου της. Βεθαί- ως ἡ περιπέτεια αὐτὴῆ ὑπῆρξεν ἀτυχὴς, Μετὰ τινα ἔτη οἱ ΙΚύ: Ῥπριοι, ὅσοι ἐπέζησαν ἐπέστρε- ψαν εἰς Κύπρον. Τὸ µόνον τὸ ὁποῖον ἔκτοτε παρέμεινε αἰω:- νία ὑπόμνησις τῆς συγκακοπα- θείας τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τοῦ λαοῦ της εἶναι ἡ προσθήκη εἰς τὸν τίτλον τοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπου τῶν λέξεων «Βέας Ἰ|- ουστινιανῆς», ᾿Αναμφιθόλως ὅμως µεγα- λυτέρα ὁραστηριότης εἰς τὸν ἐθνικὸν τοµέα ἐπεδείχθη κατὰ τοὺς ἐπακολουθήσαντας χρό- νους. ΄Η παραμµυθία καὶ ἡ στή- ριξις εἰς τὴν θρησκείαν καὶ τὴν πατρίδα τῶν δοκιµαζομέ: γων ἐκ τῶν ᾿Αραθικῶν ἐπιδρο- μῶν Κυπρίων ὑπῆρξεν ἡ κυρι- ὠωτέρα µέριµνα τῆς ᾿Εκκλησί- ας. Οχι µόνο δὲ εἰς τὴν Ιύ- προν ἀλλὰ καὶ εἰς χώρας ἐ- ξαραθισθείσας. ὡς ἡ Συρία καὶ ἡ Μεσοποταμία, εἰς τὰς ὁποίας εἶχον µεταφερθῇ Κύ- πρἰοι αἰχμάλωτοι, Πολὺ χαρα- κτηριστικἡ ἐν προκειµένῳ εἷ- γαι ἡ δραστηριότης τοῦ Ἔπι- σκόπου Χύτρων Αγ. Δημη- τριανοῦ. Ὡς ἄλλος ᾿Ισραηλί- της Προφήτης τῆς αἰχμαλωσί- ας ἐπεσκέπτετο τοὺς αἰχμαλώ- τους Κυπρίους, τοὺς παρεμύ- θει, τοὺς ἐνεθάρρυνε καὶ τοὺς ἐστήριζεν εἰς τὴν πίστιν. Ἔπι- στηρίζων δὲ αὐτοὺς εἰς τὴν πίστιν τοὺς ἑστήριζε καὶ τὴν ΛΡΣΙΜΑΝΛΡΙΤΙΣ ΦΩΤΙΟΣ ἀγάπην πρὸς τὴν Ελληνικὴν Πατρίδα, Κυριωτέρα δὲ µέρι- µνα του ἦτο ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν αἰχμαλώτων αὐτῶν οἱ ὁ- ποῖοι ἐκινδύνευον νὰ ἀπολέ- σουν καὶ τὴν θρησκείαν καὶ τὴν. ἐθνικότητα καὶ γλῶσσα των. Τὴν ἐθνικὴν δρᾶσιν τῆς Ἐκ- κλησίας τῆς Κύπρου κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν τριῶν αἰώνων τῶν ᾿Αραθικῶν ἐπιδρομῶν κα- ταφανέστατα μᾶς δεικνύει ἡ ἱστορία τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, Διότι ναὶ μὲν δὲν ἀναφέρονται συγκεκριµένα παραδειγµατα τῆς ἐθνικῆς δράσεως τῆς Ἔκ- κλησίας, ἀλλ᾽ εἶναι καταφανὴς «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ {7/2 στῶν µας ἰδία κληρικοὶ μᾶς ἐρωτοῦν ἐπὶ διαφόρων ἐκκλη- σιαστικῶν ζητημάτων ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχουν ἀμφιθολίας, καὶ αἱ προθαλλόμεναι ἀπορίαι ᾱ- Ιπασχολοῦν συνήθως καὶ ἄλ- λους ἱερεῖς ἀλλά καὶ λαϊκούς ἀκόμη, ἐθεωρήσαμεν σκόπιµον νἁ καθιερώσωμεν ἰδικὴν στή- λην εἰς τὴν ὁποίαν θὰ δίδων- ται ἀπαντήσεις εἰς τὰς ἑκά- στοτε προθαλλομένας ἀπορί- ας τῶν ἀναγνωστῶν µας. ᾿Αξιότιμον Διεύθυνσιν «“Εκκλησιαστικῆς Ζωῆς: ᾿Αξιότιμε κύριε Παρακαλῶ νὰ μὲ πληροφο: ρήσετε περὶ τοῦ ἑξῆς ζητήµα:- τος, Εἰς τὴν περιοχήν µας ὁ- πάρχοων μερικὰ παρεκκλήσια εὑρισκόμενα εἰς τὰ κτήματα διαφόρων κατοίκων. Τὰ παρ- εκκλήσια αὐτὰ δὲν εἶναι κοι ἐκ τῶν γεγονότων ἡ ἀξιόλο- γος ἐθνικὴ δρᾶσις τῆς ἄυπρια- κῆς ᾿Εκκλησίας. ΄Ανευ τῆς οχε- τικῆς ὁδραστηριότητος τῆς ἘἜκ- κλησίας δὲν δύναται νὰ ἐξη- γηθῇ ἡ στάσις τῶν Κυπρίων ἔναντι τῶν συνομολογηθεισὼν περὶ Κύπρου μεταξὺ Βυζαντι- νῶν καὶ ᾿Αράόθων συνθηκῶν. Πράγματι παρ) ὅλον ὅτι ἡ Κύ.: προς τρόπον τινἁ παραµερί- ζετο μὴ χρήησιμοποιουµένη ὕ- πὸ τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου μέ: ρους εἰς τὰς μεταξὺ των διενέ- ξεις, παρὰ ταῦτα οἱ Κύπριοι, ὡς παραπονοῦνται οἱ Αραθες χρονογράφοι ἐξήρχοντο τῆς οὐδετερότητος καὶ ἐθοήθουν τοὺς ὁμοδόξους καὶ ὁμογλώσ- σους Βυζαντινούς, Τὸ ἔντονον ἐθνικὸν αἴσθημα τῶν Κυπρίων τὴν ἐποχὴν αὐτὴν µόνον εἰς τὴν δρασιν τῆς ᾿Εκκλησίας εἷ- ναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθῃ. Διό- τι ἀλλαχοῦ ὅπου ἡ ἐκκλησία ἐπέδειξεν ἁδιαφορίαν διὰ τῆς καλλιέργειαν τοῦ ἐθνικοῦ αἰσ- θήµατος οἱ κάτοικοι θαθμιαί- ως ἐξισλαμίσθησαν καὶ ἁπώ- λεσαν τὴν ἐθνικὴν των συνεί- δησιν. Ετσι κατεστράφη ὅλο- σχερῶς καὶ ὁριστικῶς ὁ 'Ελ- ληνικὸς πολιτισμὸς εἰς τὰς χώρας τῆς Μέσης ᾿Ανατολῆς. Εἴναι λοιπὸν ἀναντίρρητος ἡ ὃδρᾶσις τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου διὰ τὴν διατήρησιν ἀκμαίου τοῦ ἐθνικοῦ φρονή- µατος τῶν Κυπρίων, Δὲν εἶναι ἐξ ἄλλου σπάνιαι αἱ περιπτώ- σεις τῆς µνείας τῆς ἐθνικῆς δράσεως τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου ἀπὸ τοὺς Αραδας| Χχρονογράφους, Πράγματι δέ, ἡ ᾿Εκκλησία διαθλέπουσα τὸν κίνδυνον τοῦ ἀφανισμοῦ καὶ ἑαυτῆς καὶ τοῦ ποιμνίου της ι ἐκ τῶν συνεχῶν ᾿Αραθικῶν | ἐπιδρομῶν καὶ τῶν διοµολο- γηθεισῶν μεταδὺ Βυζαντινῶν» καὶ ᾿Αράόων συνθηκῶν, τούὐλά- Χιστον ἐν µέρει, ἀνέλαόθε νὰ ἐργασθῇ δραστηρίως διὰ τὴν ἐθνικὴν ἀφύπνισιν καὶ τὴν άνα- ζωπύρωσιν τοῦ ἐθνικοῦ φρονή- µατος τῶν Κυπρίων. Ἐκ τού: του τὰ Βυζαντινὰ πλοῖα εὔρι- σκον καὶ καταφύγιον καὶ θοή- θειαν εἰς τοὺς κυπριακοὺς ὅρ: µους καὶ εἰς τὰς μεταξὺ Α- ῥράδων καὶ Βυζαντινῶν µάχας πολλάκις οἱ Κύπριοι διεδρα- µάτιζον σπουδαῖον ρόλον. ΄Α- κριθῶς δ᾽ ἐπὶ τῆς συνδρομῆς τών Κυπρίων στηριζόμενος ο Βικηφόρος Φωκᾶς κατώρθω- σε διὰ τοῦ στρατηγοῦ Λἢι- κήτα Χαλκούτζη νὰ ἄπε- λευθερώσῃ τὴν Κύπρον ἀπὸ τοὺς Αραθας καὶ νὰ θέσῃ ὁριστικὸν τέρμα εἰς τὰς κατ᾽ αὐτῆς ᾿Αραθικὰς ἐπιδρομὰς. Ἡ ἐξαιρετικὴ ὅμως ἐθνικὴ ὃδρᾶσις τῆς ᾿Εκκλησίας ἆνε- πτύχθη ἀπὸ τῆς περιόδου τῆς Φραγκοκρατίας καὶ ἐντεῦθεν, Πράγματι, ἂν διεσώθη ὁ Ἑλ- ληνισμὸς τῆς Κύπρου κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν 4 περίπου αἰώνων τῆς Φραγκοκρατίας ὁ- φείλεται εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν. Ἡ διατήρησις τῆς ᾿Ορθοδοξίας μάλιστα εἰς τὰς μονὰς αἱ ὃ- ποῖαι ἀπέθησαν κέντρα θρη- σκευτικὰ καὶ ἐθνικά, διέσωσε τὴν 'Ελληνικότητα τῆς Κύπρου Τοῦτο εὐκολώτατα δύναται νὰ τὸ διαπιστώσῃ οἱοσδήποτε, ἄ: ἀναλογισθῆ τὴν τύχην τῆς Με- γάλης, κατὰ τὴν ἀρχαιότητα, ἀποκληθείσης Ἑλλάδος, τῆς Ν, ᾿Ιταλίας δηλ. καὶ Σικελί- ας. Ἐκεῖ ὁ ᾿Ελληνικὸς πολιτι- σμὸς συναγωνίζετο τὸν πολιτι- σμὸν τῆς κυρίας Ἑλλάδος. Πολυάριθµοι ἦσαν αἱ Ἕλληνι- καὶ πόλεις καὶ τὰ χωρία. Καὶ ὅμως σήμερον οὐδέν, πλὴν τῶν ἀνασκαπτομένων ὑπὸ τῶν ἆρ:- χαιλόγων ἐρειπίων, ἀπέμεινε. “Ο ἐξαφανισμὸς τῆς ἑλληνικῆς συνειδήσεως τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων τῆς Νοτίου ᾽Ιπαλίας καὶ τῆς Σικελίας, ὀφείλεται κατὰ µέγιστον µέ- ρος εἰς τὴν ἀπώλειαν τῆς ὁρ- θοδόξου πίστεως. Διότι ἡ Ὄρ- θόδοξος πίστις συνεκράτει τούτους εἰς στενοὺς δεσμοὺς μετά. τῆς λοιπῆς Ελλάδος. ΑΦ ἧς δὲ στιγμῆς ἑκόντες ἄκοντες ἐγκατέλειψαν τὴν ὁρ θόδοξον πίστιν ἤρχισαν Θαθ- µιαίως νὰ ἐξιταλίζονται, Τὸ αὐτὸ θὰ συνέβαινε καὶ εἰς Κκύ- προν ἂν δὲν ἠγωνίζετο ἆπε- γνωσμένως πράγματι ἡ Ἐκ. Κλησία νὰ διατηρήσῃ τὴν ὌὈρ- θοδοξίαν καὶ ἂν μάρτυρες δὲν ἐκλέῖζαν διά τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου των τὴν ᾿Ορθόδοξον πίστιν καὶ τὴν ἑλληνικότητα τῆς νήσου. 'Ο μόνος ἐξ ἄλλου δεσµός, ὁ ὁποῖος ἀπέμεινε μὲ νοτικά, ἀλλά ἀνήκουν εἰς τοὺς ἰδιώτας εἰς τοὺς ὁποίους ἀνι]- κουν καὶ τὰ κτήµατα, Οἱ ἄν θρωποι αὐτοὶ κατὰ τὴν ἡμέραν ἑορτῆς τοῦ ᾽ Αγίου, εἰς τὸν ὅ: ποῖον εἶναι ἀφιερωμένον τὸ παρεκκλήσιον, καλοῦν ἵἱερέα διὰ νὰ τελέση τὴν Θ. Λειτουρ:- γίαν καὶ γίνεται πανήγυρις διὰ τῆς συρροῆς πλήθους ἐκ τῆς περιοχῆς, Τὰ ἀφιερώματα τὰ ὁποῖα φέρουν εἰς τὸν “Α- γιον οἱ πιστοὶ καὶ τὰ χρήματα ΄ τὰ ὁποῖα ρίπτουν εἰς τὸ κουτὶ τῶν συνδρομῶν τῆς ᾿Εκκλησί- ας, θέλουν νὰ τὰ παίρνουν οἱ ἰδιοκτῆται τῶν κτημάτων ἐντὸς τῶν ὁποίων εὑρίσκεται τὸ παρεκκλήσιον. Εἶναι ὀρθὸν αὐτό Δὲν εἶναι ἐκμετάλλευσις ἀνίερος τῆς ἐκκλησίας Εἰς τά παρεκκλήσια αὐτὰ ἐπιτρέπεται νὰ λειτουργοῦν οἱ ἱερεῖς ἄλ- λης κοινότητος Μετὰ τιμῆς Εφημέριος, ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Συµοώνως πρὸς τὰ ἔθιμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καὶ τοὺς “Ἱεροὺς κανόνας ὅλοι οἳ ναοὶ καὶ τὰ παρεμκλήσια πρέπει νὰ εἶναι Μοινοτικά. Βεβαίως εἰς τὴν ἀρ- χαίαν ᾿Εγκλησίαν ὑπῆρχον ἰδιω- τικἀ ἐππλησίδια εἰς τὰ ὁποῖα συνήθως συνήρχοντο τὰ µέλη τῆς «κατ οἶκον ἐκκλήσίας» μαἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι τοῦ ἰἴδι- ομτήτου τοῦ ἐκκλησιδίου, σεαὶ ὕ- πῆρχον Ἠάποτε εἰς ὠρισμένα: περιοχάς, ἐξ ἐπιδράσεως τῆς Δυτικῆς Εκκλησίας καὶ ἰδι- ωτικοὶ ἱερεῖς. Τὸ τοιοῦτον ὅμως, ἰδιαιτέρως τὸ δεύτερον, ἦτο ἐν τελῶς ξένον πρὸς τὸ πνεῦμα καὶ τὴν παράδοσιν τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας. Διὰ τοῦτο ἤδη ἀπὸ γος κ.ὲ.) ἡ ἐκμλησία Ίθρχισε νὰ περιστέλλη τὴν ἵδρυσιν τῶν τοι- ούτων ἐκκλησιδίων καὶ διὰ δύο ἄλλους λόγους. Τὰ ἐκκλησίδια αὐτὰ α) κατέστησαν κέντρα τῶν αἱρετικῶν οἳ ὁποῖοι καταλλήλως εἰργάζοντο ὑποχθονίως διὰ νά καταστρέψουν τὴν Ορθόδοξον πίστιν καὶ νὰ καταπολεµήσουν τὴν ἐκκλησίαν μὲ τὰς παρααυνα- γωγάς των καὶ ϐ) διότι εἶχον γί- νει µέσα προσπορισμοῦ χρημάτων εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας των, οἳ ὅ- ποῖοι τὰ ἵδρυον ὄχι ἀπὸ ὕπερθο- λικὴνι εὐσέδειαν καὶ ζῆλον ἀλλά διὰ κερδοσκοπίαν. Διὰ τοῦτο ἣ ᾿Εκκλησία διὰ τῶν κανόνων τοὺς ὁποίους ἐθέ- σπισεν εἰς διαφόρους Συνόδους ἀφ ἑνὸς μὲν κατήρησε τὸ δι- παΐωμα ἱδρύσεως ἰδιωτικῶν ἓκ- κλησιδίων, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ἁπη- γόρευσε τὴν παπηλείαν τῶν ἀνι- έρων ἐπμεταλλευτῶν τῆς εὖσε- θείας τῶν χριστιανῶν. δρισε δὲ ὅτι διὰ τὴν ἵδρυσιν ναοῦ ἢ παοεκκλησίου ἔπρεπε νὰ ζητεῖ- ται ἡ ἄδεια τοῦ Επισκόπου εἰς τὴν ἐπισκοπικὴν περιοχἠν τοῦ ὁποίου θὰ ἱδρύετο ὃ ναΐσκος καὶ ἐπὶ πλέον ὅτι ὁ ἀναλαμθάνων ἰ- διωτικῶς τὴν ἵδρυσιν παρεκρελ]- σίου ἢ οἴουδήποτε ναΐσκου ἔπρε- πε νὰ ἔχη τὰ µέσα πρὸς ἀἅπαρ- τισμὸν τοῦ ναϊσκὸυ καὶ τῆς προι- κοδοτήσεως αὐτοῦ ὥστε νὰ κα: βίσταται δυνατὴ ἡ συντήρ]ησις τοῦ ναΐσκου, ἀνεξαρτήτως τῶν συνδρομῶν τὰς ὁποίας τυχὸν οἱ πιστοὶ θὰ ἔδιδον εἰς τὸν ναΐσκογ. Συνεπῶς ὅὃ ἰδιομτήτης τοῦ νααῦ ὄχι µόνον δὲν ἐδικαιοῦτο νὰ εἰσπράσσῃ πρὸς ᾖἴδιον ὄφε- λος τὰς συνδρομὰς τῶν εὖσε- βῶν ἀλλὰ καὶ ὑπεχρεοῦτο ὅ ἵ- διος νὰ εἰσφέρῃ διὰ τὴν καλὴν λειτουργίαν τοῦ ναοῦ. Διότι τὰ εἰσφερόμενα εἰς τὸν ναὸν χρή- µατα εἶναι ἱερὰ καὶ µόνον διά σκοποὺς ἱεροὺς δύνανται νὰ χρησιμρποιηθῶσι. Εν τῶν χρημάτων αὐτῶν, ὅπως διδά- σπῃ ἡ Αγία Γραφὴ, µόνον οἱ κοπιῶντες καὶ ἐργαξόμενοι ἐν τῷ ναῷ δύνανται νὰ τρέφωώνται. «Ὁ ἐν τῷ ἱερῷ ἐργαξόμενος ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἐσθιέτῳ». Διότι «ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὖ- εἰς τοὺς ΄Αγγλους κατ᾽ ἀρχάς καὶ τοὺς Λουζινιανοὺς μετὰ ταῦτα, ὁ ὁποῖος συνέδεε τὴν Κύπρον μὲ τὴν λοιπὴν Ἕλλη- νικὴν Βυζαντινὴν αὐτοκρατο- ρίαν ἦτο ἡ ᾿Ορθόδοξος πίστις. Διά τοῦτο καὶ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερµα- νὸς ἀναλαμθάνει ὁλόκληρον ἐκστρατείαν ὑπὲρ τῶν Ελλή- γων Κυπρίων μετὰ τὸν µαρτυ- ρικὸν θάνατον τῶν 13 μοναχῶν τῆς Μονῆς Καντάρας. τὴν. ὑποδούλωσιν τῆς Κύπρου (συνεχίζεται) τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ χριστια.͵ νισμοῦ (ἀπὸ τοῦ 4ου δηλ. αἰῶ-, | ᾿Επειδὴ πολλοὶ τῶν ἀναγνω- τοῦ» καὶ «6οῦν ὁλοῶντα οὐ φι- µώσεις» λέγει ἡ 4. Γραφή. Συνεπῶς καὶ εἰς τὴν περἰπτω- σιν τῶν παρεκκλησίων τὰ ὃ- ποῖα εὑρίσκονται ἐγντὸς ἰδιωτι- κτημάτων, οἱ ἰδιοκτῆται κῶν ο , ν . τῶν «κτημάτων δὲν δύνανται, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ κανονι- μοῦ δικαίου. νὰ εἶναι ἰδιοκτῆ- ται τῶν παοεκκλησίων. πολλῷ, δὲ μᾶλλον δὲν ἔχουν δικαίωµα νἁ οἰκειοποιῶνται τὰ ἱερὰ χρή- µατα τῶν εἰσφορῶν τῶν πι- ες ος - στῶγ. Αἱ εἰσφοραὶ τῶν πιστῶν δέον νὰ κατατίθενται εἰς τὸ ταμεῖον τῆς Εκκλησίας τῆς κοινότητος, ἐκ τούτων δὲ νὰ διατίθενται τὰ πρὺς συντήρησιν καὶ καλὴν λειτουργίαν τῶν πα- ρεκκλησίων. Αὐτά ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρὠτὴν ἐρώτήσιν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν δευτέραν ἐρώτῆσιν ἀπαντῶμεν ὡς ἑξῆς: ΙΟ ἐφημέριος τῆς µκοινότητος συµφώνως καὶ πρὸς τοὺς ἵς- ροὺς κανόνας καὶ τοὺς ἐνορια- ποὺς κανονισμοὺς τοῦ καταστα- τωιοῦ χάρτου τῆς Εκκλησίας µας, εἶναι ὁ µύνος ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ δικαίωµα ἱεροπραξίας νὰ Λλειτουργῆ δηλ. καὶ νὰ τελῆ τὰ μυστήρια τῆς ΕΑΜ: λησίας µας) εἰς τὴν ΛΗΡΙΛΙ ΓΦΗΝΗΕΡΙΕ ΤΝ ΗΝ τΥ ΧΡΕΡΙΣ ᾽Αμείλικτη, ἐπιτακτική, ἡ Φωνὴ τοῦ καθήκοντος, προστά- ζει. καὶ καλε ΟΛΟΥΣ τοὺς τιµίους καὶ ἁγνοὺς νὰ δώσουν τὸ παρὸν εἰς τὴν καινούργια μάχη, εἰς τὸν μµεγαλειώδη ἆᾱ- γῶνα, διά τὸ κτίσιμο τῆς Και- νούργιας Πολιτείας µας. -Κτίστες καὶ Οἰκοδόμοι. Ἡ Πατρίδα ζητάει ἐργάτες ταπεινοὺς καὶ ἀνιδιοτελεῖς, πι- στοὺς ἀφοσιωμένους. Τὸ πέρασμα τῶν Τυράννων ἄφησε πίσω του, ἐρείπια, χα- λάσµατα, καταστροφές, ἐε- | σπιτώµατα.. Σ Αφησε ὅμως πίσω του καὶ |᾿Αθάνατα 'Ἡρῶα, ἄφησε πίσω που, λαὸν ποὺ ὑπερήφανα ση- κώνει τὴν ἀθάνατη παρακα- ταθήκη τῶν Κυπρίων ἠἡρώων. Αὐτος ὁ Λαός, δὲν θὰ µάθη ποτὲ νὰἁ μοιρολογᾶ πάνω σὲ συντρίµµατα, δὲν θὰ κάνῃ πο- τὲ τὶς ἐλπίδες του καὶ τοὺς ὁραματιομους του, θρήνους καὶ μοιρολόϊ. Μπροστὰ στοὺς τάφους καὶ στὰ ἐρείπια παίρνει γενναῖες ἀποφάσεις καὶ ὅρκους ἱερούς, ἔνο- ὅτι θὰ ἀγωνιστῇ σκληρὰ γιὰ ρίαν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκετα:| νὰ µεταθάλῃ τὴν γῆν τῶν ἐἔρει- τοποθετηµένος. Ἡ δικαιοδοσία δὲ τοῦ ἐφημερίου τῆς κοινότη- τος ἐπεκτείνεται καὶ ἐφ᾽ ὅλων τῶν παρεκκλήησίων τὰ ὁποῖα εὑρίσορεονται τὴν περιοχὴν (χὤμα) τῆς µκοινότητός του. Οὐδεὶς ἄλλος ἐφημέριος ἔχει δικαίωµα νὰ ἱερουργήσῃ ἢ νὰ τελέση οἰονδήποτε µμµυωστήριον εἰς τὴν ἐνορίαν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἐγκατεστημένος ἄλ- λος ἐφημέριος ἄνευ τῆς ἀδείας τοῦ ἐπισκόπου ὑφρ) ὃν ὑπάγεται ἡ κοινότης ἢ τουλάχιστον ἄνευ τῆς ἐγκρίσεως τοῦ ἐφεμερίου τῆς κοινότητος εἰς τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ τελέσῃ οἰανδήτιο: τε ἱεροπραξίαν. Οἰαδήποτε ἑ- γέργεια εἰς ἄλλην ἐνορίαν ἐφη- µερίου ᾖτινὸς ἄνευ ἐγκρίσεως, ὡς ὀνωτέρω εἴπομεν θεωρεῖ ται παρ ἐνορίαν ἐπέμβασις καὶ τιμωρεῖται κανονικῶς δι ἀρ: Σίας. εἰς ΖΣυνεπῶς ἂν οἱοσδήποτε ἵ- ερεὺς θελήση νὰ τελέσῃ τὴν Θείαν ΔΛειτουργίαν εἰς παρεκ- Ἰλήσιον τῆς µκοιγότητός σας, ἄνευ τῆς ἀδείας τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου ἢ ἄνευ τῆς συγκατα- θέσοεώς σας θὰ τικωρηήθῇ δι ἁργίας. 4ὲν ἔχει ἑπομένως τὸ διλεαί- ὠμα οὔτε ὁ ἰδιοκτήτης παρεν- Κλησίου τινὸσςι νὰ προσκαλέσῃ ἐφημέριον ἄλλης κοινότητος νὰ τελέση τὴν θείαν λειτουρ- γίαν εἰς τὸ παρεκκλήσιον κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς τοῦ Αγίου εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι ᾱ- Φιερωμένον τὸ παρεκκλήσιον, οὔτε ἐφημέριος ἄλλης κοινό- ποινότητος νὰ ἱερουογήσῃ εἰς αὐτό. Νομίδοµμεν δὲ ὅτι ἐπιδάλλε- ται νὰ μὴ ἱερουργῇ οἱοσδήποτε ἐφημέριος εἰς ἰδιωτικὸν παρεκ- Ἀλήσιον, ᾖτὸ ὅποῖον χρησιµο- ποιεῖ ὃ «ἰδιοκτήτης» διὰ νὰ εἰσπράσσῃ χρήματα πρὸς ἴδιον ὄφελος. ΜΕΕΒΗ ΕΣ ΛΘΗΝΣ 0 απ. ΡΟΙΒΝ ΣΠΛΡΙΛΣ Τὴν Ἀρίτην 20 Ογτωμθρίου ἀφίκετο εἷς ᾿Αδήνας ὃ Πατήρ Ῥουθὴμ ΣἈπάρτας, ἵδρυτῆς τῆς ὀρδοδόξου ἐκκλησίας τῆς Οὐγκά- ντα. Οὗτος εἶναι ἀρχιερατικὸς ἐαίτροπος εἰς Οὐγπχάντα, Ἰέννια παὶ Ταγκανίκαν γαὶ ἐκπρόσω- πος τοῦ Ἡασιλέως τῆς Οὐγχάν- τα εἲἷς τὴν Βουλήν. Τὴῆν 11.20 π.μ. τῆς Τετάρτης 91 ᾿Οντωθρίου ἐπεσκέφθη τὸν Α[ακαριώτον ᾿Αρχιεπίσχοπον Α- θηνῶν κ. Οεόκλητον εἰς τὴν .λο- χιεπισκοπήν. “Ὁ ΙΠωτὴρ Ἀπάρτας ἐκόμισε δῶρα τοῦ. Βασιλέως τῆς Οὐγκάν- τα πρὸς τὸν Βασιλέα Παὔλον, εἰς ἔνδειξιν εὐγνομωσύγης διὰ τοὺς σπουδάζοντας ἐνταῦθα φοι- τητὰς τῆς Οὐγκάντα. πίων σὲ Παράδεισον εὐτυχίας, σὲ Πολιτείαν εὐφροσύνης καὶ Χχαρας. Τὴν Καινούργια µας Πολι- τεία, δὲν θὰ τὴν κτίσουµε μὲ ἐνθουσιασμοὺς καὶ ὑποσχέ- σεις. Οὔτε μὲ πομπώδη λόγια καὶ θροντώδεις διακηρύςεις. Πολὺ περισσότερον δὲν κτίζει κανεὶς Πολιτεῖες μὲ ὡραίους συλλογισμούς, καὶ ἰδανικὰ ὅ- νειρα μὲ αὐστηρὲς ἐπικρίσεις καὶ ἀνεύθυνες καταδικαστι- κὲς ἀποφάσεις. Ἡ πατρίδα δὲν ζητάει κρι- τικὰς ἐπιτροπάς, καὶ ἐπικριι- τάς, Δὲν θέλει ἐπιστάτας καὶ διαιτητάς. Ζητάει µταπεινοὺς ἐργάτας. Ζητάει δουλειὰ σκλη- ρῇ καὶ ἀθόρυόη. Ζητάει ϐυ- σία καὶ αὐταπάρνησι. ζητά. ει φλογεροὺς ἐθελοντὲς μὲ αὐταπάρησι καὶ ὄχι ἀργό- σχολους ἀπαιτητικοὺς µισθο- φόρους, Ἡ φωνὴ τοῦ χρέους δὲν θἀ φτάσῃ ποτέ στ’ αὐτιὰ τῶν µεμ- ψίμοιρων καὶ ἀπαισιοδόξων. Δὲν θὰ συγκινήσῃ ποτὲ τοὺς σκληροτράχηλους καὶ τοὺς δαρυγγομοῦντας. Τὸ χρέος εἶναι πάντα ἀνεπιθύμητο καὶ ἀνυπόφορο στὸν ἄνθρωπο τῶν ἀπαιτήσεων καὶ τῶν δικαιωµά- των. Γιὰ σένα ὅμως, ποὺ σὲ σκλή- ρυνε ὁ ἀγῶνας, ποὺ σὲ ἀνα- γέννησε ἡ θυσία, ποὺ χαλακεύ- τηκες µέσα στὸν πόνο καὶ στὸ πενθος, γιὰ σένα τὸ χρέος, εἷ- ν΄ ὁ σκοπός σου, εἴν ἡ ζωή σου, εἰν ἡ χαρά σου, εἶναι τὸ πᾶν. Κυπριακἡ λεθεντογενηά. Ἐ- σεῖς ἀγέροχοι νέοι, ἐσεῖς ὁ- περήφανες κοπέλλες, καλεῖ- σθε νά ἀποτελέσετε τὸν στρα- τὸν τῶν πνευματικῶν ἀγώ- νων. Κλητοὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θε- ὀν, καλεῖσθε στὴν ὑπηρεσία τῆς ᾿Αγάπης, στὸν στρατὀ της χαρᾶς, στὰ πεδία τῶν εἰ- ρηνικῶν μαχῶν. Ἡ Κύπρος ζητάει τὴν νεό- τητά σας, γιὰ νὰ γίνῃ και- νούργια. Ζητάει τὴν ἁγνότη- τά σας γιὰ νὰ γίνῃ πεντακά- θαρη. Ζητάει τὸν ἀγῶνα σας, γιὰ νὰ γίνῃ δυνατή. Πρόσεξε ἁγνὴ νεότης ἀπὸ τὰ θέλγητρα τῶν σειρήνων, ἀπὸ τὰ µάγια τῆς ἀνομίας. Πρόσεξε μὴ γίνεις σκλά- θος τῆς φτηνῆς ἡδονῆς, μὴ σὲ τυφλώσουν τὰ ψεύτικα φῶ- τα, µἡ σὲ παρασύρει τὸ ρεῦ- μα τῆς εὔκολης ζωῆς. Γεννήθηκες γιά ν᾿ ἀγωνίζε- σαι καὶ νὰ νικᾶς. Γεννήθηκες Φυνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελ͵) ΑΡΚΙΕΙΗΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἐνγνλησιαστικὸν Δικαστήριον ᾽Αμμοχώστου Μετα Ἠαναγιώτας Γιακουμῆ Παστοῦ ἐκ Γύψου ᾿Αριῦμ, ᾽Αγωγ. 160)59 ν 5 Ὁ ἐναγούσης Κ αἱ Κώστα Γ. Χ΄΄’ Νεοφύτου Ράφτη ἐκ Γύψου νῦν ἀγνώστου διαμονῆς ἐναγομένου ᾽Αντίγραφον ἀποφάσεως (Διατακτικόν) ἡ ἃ ι ͵ -- : - Ἠὸ ᾿Ἐκκλησιαπτικὺν Αικαστήριον δικάζον ἐρήμην τοῦ ἐναγομένου εὑρίσχει ὡς πλήρως ἀποδεδειγιένην τὴν αἴτησιν τῆς ἐναγούσης γαὶ ε ἡ .--- ν το. κθίνει και ἀποφασίσει: 1). Ἱηούττει διαλελυμένην τν --.. ͵ ε . μεταξὺ τῶν διαδίχων ὑφισταιένην μνηστείαν ὑπαιτιότητι τοῦ ἐναγομένου. 9) Τάσσει διηρίαν τριάκοντα ἡμερῶν. ἀπὸ τῆς δηµοσιεύσεως τῆς παρούσης ἀποφάσεως πρὺς ἀνακοπήν. 3). «λιατάττει ὅπως ἡ παροᾶσα ἀπόφασις δημοσιευθῇ ἅπαξ εἷς ο τὰς ἐν Αευκωσίᾳ ἐκδιδομένας ἐφημεοίδις «Ἐκκλησιαστικὴν ωὴν καὶ :'Ἑλευθερίω. 1 -- -) Ἐν ᾿Αοχιεπισκοπῇ Κύπρου : τῇ ἃ τη ᾿Ὀκτωθρίου 1959. ΙΟ. Πρόεδρος ΑΡΧΙΜΑΝΑΡΙΤΙΣ ΦΟΤΙΟΣ