Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-11-15

ΕΥΡΙΑΚΗ 15 Νοεμθρίου 1909 1. ΔΟΚΟΝΙΝ [λ. ΚΕΛΙΑ. ] «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» ὃ ΒΑΙΛΗΛ ---υ-υυ-- 9 Θεωρητικά, ἡ ἕνώση αὐτὴ ἦταν καταδικασμένη ἀπὸ τὰ πρίν, ἐξαιτίας τῆς διαφορᾶς τοῦ δόγµατος. Τὰ πράγματα ὅμως ἔδειξαν πὼς ἦταν μιὰ σπάνια ἐπιτυχία. 'Ο Τσίσχολμ δὲν ἦταν φανατικός. Ηταν ἤ συχος καὶ θολικὸς ἄνθρώπος, καὶ δὲν εἶχε καμιὰ ὄρεξη νὰ ἐπηρεάσει τὴν πίστη τῆς γυ- ναίκας του. Κ᾿ ἐκείνη πάλι, ποὺ εἶχε ἀνατραφεῖ ἀπὸ μικρὴ σὲ ὑπερθολικὰ θρῆσκο περι- θάλλον, καὶ εἶχε μάθει ἀπ τὸν πατέρα της μιά θεωρία παράξενης ἀνεκτικότητας στὰ δογµατικἁ ζητήματα, δὲν αἰ- σθανόταν καμιὰ διάθεση γιὰ θεολογικὲς συζητήσεις. ᾽Ακόμα κι’ ὅταν τῆς πέρασε ἡ πρώτη µέθη, τῆς εἶχε μείνει μιά θαθιὰ εὐτυχία. «Ἡ παρου- σία του, ἔλεγε, ἦταν τόσο εὖ- χάριστη μὲς στὸ σπίτι!» ΣΗ- ταν ἐπιδέξιος, ἐγκάρδιος, ἠξε- ρε πάντα νὰ ἐπιδιορθώνει τὸ καζάνι τῆς µπουγάδας, ἢ νά µαδήσει ἕνα κοτόπουλο, ἢ ν ἀδειάσει τὸ µέλι ἀπ᾿ τὴν κε: ρήθρα. Οἱ ἥλιοι του ἥταν οἱ καλύτεροι στὸ Τουήντσαϊντ, τὰ πουλερικά του ἔπαιρναν πάντα τὸ θραθεῖο στὴν ἔκθε- ση, κύ ὁ περιστεριώνας ποῦ εἶχε φτιάξει τώρα τελευταῖα γιά τὸν Φράνσις, ἤτανε θαῦμα τέχνης καὶ ὑπομονῆς, Μερικές φορές, τὰ κρύα χειμώνιάτικα 6ράδια, ἡ Ἐλισάθετ καθόταν κ΄ ἔπλεκε κοντὰ στὸ τζάκι, ᾱ- φοῦ πρῶτα ἔχαζε τὸν Φράνσις στὸ κρεθάτι, 'Ο ἄνεμος σφυρι- ζε γύρω ἁπ᾿ τὸ μικρὸ σπιτάκι, ὁ τσέντζερης ἔθραζε πάνω στὴ φωτιά, κι ὁ ψηλὸς της χον- τροκόκκαλος Αλεξ περπατου: σε ἀθόρυόα στὴν κουξίνα, µε τὶς κάλτσες, σιωπηλὸς κι ἀφο- σιωµένος σὲ κάποια δουλειά. Τότε γύριζε πρὸς τὸ µερος του, μὲ τρυφερό, παράξενο χαμόγελο κι ἔλεγε: --δ ἀγαπῶ πολύ. Κοίταξε νευρικὰἁ τὸ ρολόϊ. Ναί, ἦταν ἀργά, ἡ συνιθισµέ- νη ὥρα τοῦ γυρισμοῦ του εἶχε περάσει γιὰ καλά. Ἔξω, τὰ πυκνὰ σύννεφα ἔκαναν τὸν οὔ- ρανὸ νὰ σκοτινιάζει γρηγορό- τερα, καὶ οἱ σταγόνες τῆς θροχῆς ξανακούστηκαν πανώ στὰ τζάµια. Τὴν ἴδια σχεδὸν στιγµή, μπῆκαν µέσα ἡ Πόρα κι’ ὁ Φράνσις. Π ᾿Ελισάθετ ἀπόφυγε νὰ κοιτάξει. τ ἀνή- συχα µάτια τοῦ γυιοὺ της, --Λλοιπόν, παιδιά έκανε Ὦἢ θεία Πόλυ γνέφοντάς τους νὰ ρθοῦν κοντά της. Παίξατε κα- λά Φαντάζομαι τὴ χαρὰ που θάἄχεις γιὰ τὴν ἀποψινὴ΄συναυ- λία, Φράνσις. Μ’ ἀρέσει κι ἓ- µένα πολὺ ἡ μουσική. Γιὰ ὄ- νοµα τοῦ Θεοῦ, κορίτσι µου κάτσε φρόνιµα. Καὶ μὴν ἒε- χνᾶς πὼς πρέπει γὰ φέρεσαι σὰν κυρία.. .θὰ πιοῦμε τώρα τὸ τσάϊ µας. . ο. 'Ἡ Νόρα δὲ μποροῦσε ν ἆᾱ- γνοήσει αὐτὴ τὴ συµθουλή, Μ᾽ ἕνα σκοτεινὸ συναίσθηµα ἆ- πελπισίας, ποὺ γινόταν ἀκόμα πιὸ δυνατὸ ἐπειδὴ προσπαθοῦ- σε νὰ δικαιολογηθεῖ, Θ᾽ ἀρχί- σουµε. Αλλωστε, ὅπου εἶναι πιά, θὰ ρθεῖ. , Τὸ τσάϊ ἤταν ἐξαίσιο, τὰ θουτήµατα ὅλα σπιτίσια, το γλυκὸ φτιαγμένο μὲ τὰ χέρια τῆς ἴδιας τῆς Ελισάθετ. Μὰ μιὰ ἀτμόσφαιρα ἀνησυχίας Ἡ- ταν ἁπλωμένη πάνω στὸ τρα- πέζι. Ἡ θεία Πόλυ δὲν ἔκανε καμιὰ ἀπὸ κεῖνες τὶς κωμικές της παρατηρήσεις, ποὺ γεµι- ζαν τὸν Φράνσις μὲ τόση κρυ- φἠ χαρά. Καθόταν ὁλόϊῖσια, μὲ τοὺς ἀγκῶνες κολλημένους στὰ πλευρά της, κρατώντας σφικτὰ τὸ Φφλιτζάνι, Ηταν σώστὴ Ὑεροντοκόρη. Θὰ κὀν: τευε τὰ σαράντα, τὸ πρόσωπό της ἦταν μακρύ, εὐχάριστο, µαραμένο, τὰ ροῦχα της ταν λιγάκι παράξενα, οἱ τρόποι της σεµνοί, συγκρατηµένοι, ᾱ- φηρημένοι πολλὲς φορές. ΤΠ- ταν ἕνα παράδειγµα καλῆς ἀνατροφῆς, μὲ τὸ δαντελένιο µαντήλι, πάνω στὰ γόνατά της, μὲ τὴ μύτη της κόκκινη! - ) σι μὲ, τη μήτή τ] ιαθουτώντας στὰ νερὰ, σκον- ἀπ᾿ τὸ ζεστὸ τσάϊ, καὶ μ᾿ ἐκεῖ- νο τὸ πουλὶ ποὺ στόλιζε τὸ καπέλο της, κουρνιασµένο κα- λοκάγαθα πάνω ἀπ᾿ ὅλα. --Δὲ νομίζεις ᾿Ελισάδετ, εἷ- πε, πὼς θὰ μποροῦσαν νᾶχαν φέρει καὶ τὸ μικρὸ Μήλεῦ ὍὉ Μέντ γνωρίζει τὸν πατέρα του. ὍὉ Ανσελμ ἔχει µπροστά του περίφημο στάδιο. Χωρὶς νὰ κουνήσει τὸ κεφά- λι της, ἔριξε τοῦ Φράνσις ἕνα ἀγαθὸ ἔξυπνο ὀλέμμα. --Πρέπει νὰ στείλουμε κι ἐ- σένα στὸ Χόλυγουελ, νεαρέ µου, ᾿ΓΕλισάδετ, θὰ σ᾿ ἄρεσε νὰ δεῖς τὸ γιό σου νὰ όγά]ει κήρυγμα ἀπὸ τὸν ἄμέωνα --Οχι τὸν μµοναχογιό µου. --Ὁ Πανάγαθος ἀγαπάει τοὺς μοναχογιούς' εἶπε ἡ θεία Πόλυ μὲ θαθιὰ φωνή. Ἡ Ελισάθετ δὲ χαµογέλα- σε. Ἠταν ἀποφασισμένη νὰ κάµει τὸ γιό της σπουδαῖο ἄν- θρωπο--μεγάλο δικηγόρο, ᾖἴ- σως, ἤ χειροῦργο. Δὲ μποροῦ- σε νὰ τὸν φανταστεῖ νὰ ὑποφέ- ρει τὴν ταπεινἠ καὶ δύσκολη ζωὴ τοῦ κληρικοῦ. , Αχ, γιατὶ δὲν ἔρχεται ὁ Αλεξ, φώναξε ξαφνικά, Υέ- µάτη ταραχή. Εἶναι μεγάλη ἔλλειψη τὰκτ ἐκ µέρους του. Θὰ μᾶς κάνει ν΄ ἀργήσουμε πολὺ ἄν δὲν ἔρθει γρήγορα. --Ἴσως νὰ μὴν τέλειωσε ἆ- κόµα μὲ τοὺς λογαριασμοὺς. εἶπε ἡ θεία Πόλυ ἔπειτ ἀπὸ λίγη σκέψη. Ἡ ᾿Ελισάθετ κοκκίνησε, χά- νοντας ἐντελῶς τὴν ψυχραιμία της, -“Πρέπει νὰ θρίσκεται τώρα στὸ ὑπόγειο...:᾿Εκεῖ πηγαίνει πάντα μετὰ τὸ Εταλ. (΄Εδα- λε μιὰ ἀπελπισμένη προσπά- θεια νὰ νικήσει τοὺς φόθους της). Δὲ θὰ μοῦ φαινόταν διό- λου παράξενον ἂν μᾶς ξέχα- σε ὅλους µας. Εἶναι ὁ πιὸ ἆ- φηρηµένος ἄνθρωπος τοῦ κόὀ- σµου, Κόμπιασε λιγάκι. -“Θέλετε ἄλλο ἕνα φλιτζάνι, θεία Πόλυ Μὰ τὸ τσάϊ εἶχε τελειώσει, καὶ δὲ μποροῦσε πιὰ νὰ παρα- ταθεῖ. 'Ἡ σιωπἠὴ ἔγινε τώρα ἀνησυχητική. Τὶ νὰ τοῦ εἶχε ἄραγε συμθεῖ... Δὲ θά ρχό- ταν λοιπὸν ποτέ ᾿Αρρωστη σχεδὸν ἀπ᾿ τὸ φόδο της, ἡ Ἔ- λισάθετ δὲ μποροῦσε πιὰ νὰ συγκρατηθεῖ, Ἔριξε ἕνα τε- λευταῖο ὀλέμμα, γεμάτο ἀγω- νία, πρὸς τὸ μαρμάρινο ἔπι- τραπέζιο ρολόϊ, καὶ σηκώθηκε. --Μὲ συγχωρεῖτε, θεία ΙΠό- λυ. Πρέπει νὰ τρέξω μιὰ στι- γμὴ νὰ δῶ τὶ τοῦ συμµθαίνει. Δὲ ϐθ) ἀργήσω. Ὁ Φράνσις εἶχε ὑποφέρει πάρα πολὺ σ᾿ αὐτὲς τὶς στι- γμὲς τῆς ἀγωνίας, Τὸν κυνηγοῦσε ἡ φρικτὴ εἰκό- να ἑνὸς κατασκότεινου στενο- σόκακου, γεµάτου ὕποπτα πρόσωπα κι’ ἀναταραχή, ὅπου ὁ πατέρας του ἀγωώνιζόταν,' ἔπεφτε κάτω ἀπ᾿ τὸ πλῆθος.. χτυποῦσε τὸ κεφάλι του πάνω στὸ καλτερίµι... .Χωρὶς νἁ τὸ καταλάθει, ὁ Φράνσις ἄρχισε νὰ τρέμει. -Ασε µε νά ρθω κ᾿ ἐγὼ µη: τέρα εἶπε. -Κουταμµάρες, ἀπάντησε κείνη μ’ ἕνα ἀπεπαίσθητο χα: µόγελο. Θὰ καθήσεις εδῶ νὰ κάνεις συντροφιὰ στοὺς καλε- σµένους µας, Περίεργο, ὅμως! Ἡ θεία Πόλυ κούνησε τὸ κεφάλι της. Ὡς ἐκείνη τὴ στιγµή, δὲν εἶχε φανεῖ νὰ συμμερίζεται τὴ Υε- νικὴ ἀγωνία. Οὔτε καὶ τώρα θέθαια ἔδειξε τέτοιο πράμα. Εἶπε µόνο μ᾿ ἕνα διαπεραστι- κό, ἀλύγιστο ὄφος: -Παρ᾽ τὸ παιδὶ µαζί σου, Ἐλισάθετ, Ἐγὼ μὲ τὴ Νόρα κανουμε περίφημη συντροφιά. Ἔγινε μιά στιγµἠ σιωπή. -Καλά... .ἔλα. Ἡ μητέρα του τοῦ φόρεσε γρήγορα- γρήγορα τὸ Χον- τρό του πολτό, Ρίχνοντας ἔπει- τα ἀπάνω της τὴ µάλλινη κά- πα της τὸν ἔπιασε ἀπ᾿ τὸ χέ- ρι καὶ ὀγῆκε ἀπ᾿ τὸ ζεστό, φωτεινὸ δωμάτιο. Ἡ νύχτα ταν κατασκότει- νη καὶ θροχερὴ. 'Η θροχἡ ἔ- κανε τὰ πεζοδρόµια νὰ γλι- στρᾶνε, καὶ γέμιζε τ᾽ αὐλάκι- α τῷ ἐρημωμένων δρόμων. Καθὼς ἀνέθαιναν τὴ Μέρκατ Οὐάϊντ, ἔχοντας πιὰ περάσει τὴν Πλατεία, καὶ τὴ φωταγω- γηµένη Αἴθουσα τῶν ᾿Αστῶν, τὸ σκοτάδι γέμισε τὸν Φράν- σις μ’ ἕναν καινούργιο φόθο, Ἱροσπάθησε νὰ τὸν κατανική- Σει, σφίγγοντας τὰ χείλη του (αὶ κοιτάζοντας νὰ φτάσει, ταρ᾽ ὅλη τὴν τρεμοῦλα του, τὴ µητέρα του ποὺ εἶχε ἀνοί- ξει τὸ θῆμα της. Σὲ δέκα λεπτά, εἶχαν περά- ἀπ τὴ γέφυρα τοῦ ποταμιοῦ καὶ εἶχαν φτάσει στὸ τρίτο ῥ- πόστεγο τῆς κατάδρεχτης ἆ- ποθάθρας. ᾿Εδῶ, ἡ µητέρα του σταμάτησε ἀπελπισμένη. Π παράγκα ταν κλειδωμένη κι’ ἔρημη. ᾿Αναποφάσιστη, ἔκανε γὰ γυρίσει πίσω, καὶ τότε εἷ- δε ξαφνικά, µμὲς τὸ ὀροχερὸ σκοτάδι, μιὰ ἀνεπαίσθητη φωώ- τεινὴ Ὑραμμὴ κάτω ἀπ᾿ τῆν παράγκα τοῦ ὑποστέγου ἀριθ- μὸς 2, ὅπου καθόταν ὁ Σὰἀμ Μίρλις, ὁ δεύτερος ἐἑπόπτης, Αν κι ὁ Μίρλις ἦταν ἕνας αεθύστακας, θὰ μποροῦσε νὰ οὓς δώσει πληροφορίες. Ἡ ᾿Ελισάθετ ξαναπροχώ- «θάμνους Ιφράνσις, ποὺ τὴν ἀκολουθοῦσε »ῃησε μὲ σταθερὸ θῆμα, τσα- τάθοντας πάνω σὲ καὶ φράχτες. ἀόρατους Ὁ αἰσθανόταν τὸν μεγαλώνει σὲ ἀπὸ κοντά, τρόμο της νὰ κάθε της θῆμα, :. Ἔφτασαν τέλος στὸ ἄλλο ὑπόστεγο. Ἡ ξύλινη παράγκα του, μὲ τὰ πισσωµένα της ὃο- κάρια, ὑψωνόνταν μπροστά στὴν ὄχθη τοῦ ποτομοῦ, πίσω ἀπὸ τὸ πέτρινο φράγμα κι’ ᾱ- πὸ μερικὰ ἁπλωμένα δίχτυα. .ο Φράνσις δὲ μποροῦσε ν᾿ ἀν- τέξει περισσότερο, Προχωρών- τας μπροστὰ μὲ ζωηρὸ χτωπο- κάρδι, ἄνοιξε διάπλατη τὴν πόρτα. Τότε, ἀφήνοντας νά ξε- σπάσει ὁ Φόθος ποὺ τὸν εἶχε τυραννήσει ὅλη τὴν ἡμέρα, ἔμπηξε μιὰ δωνατὴ κραυγἡ ἆᾱ- γωνίας, μὲ τὰ μάτια ὀρθάνου- χτα ἀπ᾿ τὴ φρίκη. Ὁ πατέρας του Θρισκόταν ἐκεῖ μαξὶ μὲ τὸν Σάμ Μίρλις, ξαπλωμένος σ᾿ ἕναν πάγκο, μὲ τὸ πρόσω- πο χλωμὸ καὶ µατωμένο, μὲ τὄνα χέρι δεμένο μ᾿ ἕναν πρὀό- χειρο ἐπίδεσμο. καὶ μ᾿ ἕνα µε- γάλο μαθὶ σημάδι στὸ µέτω- πὀ του, Καὶ οἱ δυὸ ἄντρες Φο- ροῦσαν τὰ μάλλινα πουλόδερ τους καὶ τὶς ψαράδικες μπότες τους. (συνεγχίσεται) ΠΠ ΜΗ ΕΕΣ ΕΤ 11 ΕΕ Η1ΗΗΕΗΕΕΤΕΕΕΕΗΕ ΕΠΕΣΕ ΕΕΗΕ ΕΕΤΤ ΣΕΕΕΕΕΓΗΕ ΗΤΤΕΣ ΤΕ ΤΕΕ ΕΗΕΕΕΕΕΕΓΗ ΕΕΕΕΣΗΕΗΕΕ ΕΕ ΣΕ ΗΕ ΕΕΤΤ ΕΣ ΕΕΗ ΠΕΠ ΗΗ ΗΕ 1111 ΔΗΠ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ 1] . σ κ᾿ ΕΕ Ητ Ημ ε1ὶ λαγαρισμµένο πίνετε τὴν ὄψη σας -- μὲ γιατὶ τὸ στήσατε, Ὁμιλοῦν Λόγοι τοῦ ᾿Ἠλία καὶ τοῦ ᾽Αμώς. Λόγοι, µ:γάλοι λόγοι, Λέγει ὁ Θεός, Αν πέσουνε τὰ πρόθατα στοὺς λύκους, φταῖν οἱ θοσκοί. Κι’ ἂν ρέψουνε τὰ θέµελα στοὺς οἴκους καὶ Ὑκρεμιστεῖ τὸ φάτνωμα καὶ γύρουνε τὰ στύλα, φταῖν' οἱ καλφόδες, Κι ἂν ριχτεῖ τῆς ἁμαρτίας ἡ σκύλα μέσα στὸ ἀμπέλ: τὸ καλό καὶ φύγουν οἱ φαμέγοι Να κουρσεφτοῦν τὰ κτήµατα λέγει ὁ Θεὸς πὼς φταίγει ὁ Χαροκόπος ποὺ ἄφησε τὸ ἀγρίδι νὰ δαγκάνει. Κι) ἀλλοίμονό σας ἄρχοντες, ὢ δυνατοὶ κι ὢ νάνοι, ποὺ ἀφήσατε τὰ πρόθατα στῆς ἀνομίας τοὺς λύκους. Καὶ σκαλιστοὺς καὶ πλουμιστοὺς ὑψώσατε τοὺς οἴκους, μὰ δὲ θὰ μπῆτε µέσα τους. Φυτέψατε τ' ἀμπέλια μ᾽ ἐπιθυμίες πολιτικὲς καὶ γαυριασµένα γέλια, μὰ δὲ θὰ πιεῖτ κρασὶ, Καὶ πάλι ἀλλοίμονό σας, θῑἒς παῦ κάνατε μ ᾿Εθνῶν ἀρχὲς τὸν τρυγητό σας, ποὺ μὲς στὴ µέρα µου ἔρχεστε κακοὶ καθὼς τὰ θάτα, ποὺ ἀγγίζετε καὶ πιάνετε τὰ ψεύτικα Σαθθάτα, ποὺ πάνω σ) ἐλεφάντινα κρεθθάτια ξαπλωμένοι Χύνετε τὴ σπατάλη στὸ στρῶμα. Οἱ χορτασμένοι, τὰ γεµισµένα τὰ κορμιὰ σὰν τὰ θαριὰ σιτάρια μ᾿ ἐρίφια μὲς ἀπ᾿ τὰ παχιά κοπάδια καὶ µοσχάρια γαλαθηνὰ ἀπ τὶς γεμιστὲς παοµένα θωϊδομάντρες, ἀλλοίμονο σας! Ν' οἱ δειλοὶ κ᾿ οἱ γυναικόδουλοι ἄντρες ποὺ στῶν ὀργάνων τὶς φωνὲς ξεχνιέστε, ποὺ τὸν οἶνο καὶ λούζεστε -- θὰ πλύνω τὸ ἄρωμα τὸ πρῶτο, ἀλλοίμονό σας! καὶ µέτρησα καὶ ζύγιασα, ὢ πλάνοι τὸ εἴδωλό σας, κακοί, στὴ λυγισμένη ράχη τῆς φτώχιας. Λέγει ὁ Κύριος. Δὲ ράγισαν οἱ δράχοι μπρὸς στὴ φωνὴ τοῦ λιονταριοῦ καὶ ποιὸς δὲ θὰ ξυπνήσει μπρὸς στὴ φωνή µου ᾽Ακοῦστε µε καὶ τρέµετε, Νὰ ἡ κρίσ] μὲ τὸν Κριτή. Κι’ ὃ ψεύτικοι ζευγάδες, θὰ πενθήσουν τὰ θοσκοτόπια. 0 ψεύτικες λαμπάδες, θὰ γκρεµίσουν οἱ λαμπρὲς κορφές. Τρανοί, µεγάλο:, ἀρχόντοι, νάνοι ! µέσα σ᾿ ἀγλύκαντες σκλαθιὲς θὰ σέρνεστε ζητιάνοι, Γιατὶ θὰ ρίξω τὸ θαρὺ τὸ χέρι µου στὴ χώρα, εἶναι ὁ θυμός µου σὰ φωτιὰ κ᾿ εἶναι μὲ Φλόγες ἡ ὅρα. Κι ὁ δυνατὸς τὴ δύναµη θὰ χάσει, κι ὁ στρατιώτης θὰ χάσει τὸ κοντάρι του, θὰ χάσει κι ὁ τοξότης τὸ τόξο του, καὶ τὸ ἄλογο θὰ χάσει τὴ γοργάδα καὶ τὴν ψυχή σας ὅλοι σας. Καὶ δὰ σθυστεῖ ἡ λαμπάδα τῆς περηφάνειας σας. Θαρθῷ καὶ θὰ θαστῷ στὰ χέρια ὄχι τοὺς ἥλιους τοὺς χρυσοὺς καὶ τ᾽ ἀργυρὰ τ᾽ ἀστέρια, θἀρθῶ ὁ Μονάχο- Βασιλιᾶς μὲ σκῆπτρα σιδερένια, Κι ὦ θασιλιάδες, ὅπως σποῦν τ ἀγγειὰ τὰ κεραµένια ἔτσι θὰ σπάσετε κ᾿ ἐσεῖς μπρὸς στὴν ὀργή µου. ωτι ω Λέγει ὁ Κύριος. ΟΜΗΡΟΣ ΜΠΕΚΕΣ ΠΕ ΣΕ ΣΕΤ ΤΗΣ ΤΗ ΤΤΕΤΗΣΕΗ ΣΤΕ ΣΕ ΣΣΕΣΤΕΣΕΕΕ ΕΤ ΤΕ ΣΤΕ ΕΤ ΤΗΕ ΤΣΗ ΕΕ ΤΕΕ ΤΕΕ ΕΕ Π ΗΕ ΣΕΠ ὁ Ηλίας καὶ ὁ ᾽Αμώς ΗΕ ΕΠΗ ΕΕ ΗΤΤΕΣ ΗΕ ΕΕ ΤΗ ΤΕΕ ΗΕ ΤΗ ΤΕΕ ΤΕΕ ΕΠΗ ΕΤΗ ΕΕ ΕΕΣ ΕΕ ΕΕ ΕΗΕΤΕΕΕΤΕΕΕΗΣΕΤΕΤΙ ΕΕ ΕΕΣ ΛΓΕ ΓΣΕΕ ΕΕΕΕΕΕΕΕ ΗΕ ΕΕ ΕΕ ΕΕ ΕΕ ΕΤΕ ΕΕΣ ΕΕΤΤ Τε: Η ΛΡΙΣΗΛΝΗΙΙΗ ΑΥΤΟΕΡΥΣΙΛ Τοῦ Πανοσ. “Ἱερομονάχου ΔΟΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΜΑΖΟΥ Ἡ Αὐτοθυσία λέγεται ἡ θυσία τῆς ἰδίας ζωῆς χά- ριν τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, αἱ ὁ- ποῖαι εἶναι τὰ ἀνώτερα τῆς ζωῆς ἀγαθά. Ἡ αὐτοθυσία εἶναι ἡ ὑψη- λότερη ἐκδήλωσις τῆς ἀγά- πης πρὸς τὸν πλησίον, εἶναι τὸ ποιὸ συντελεστικὸν στοι- χείον διὰ τὴν προαγωγἡν μιᾶς Κοινωνίας. Διὰ νὰ φθάσῃ σή- µερα ἡ ἀνθρωπότης εἰς τὸ ση- μεῖον τοῦ πολιτισμοῦ εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἐχρειάσθη- σαν πολλαὶ εὐγενικαὶ ὑπάρ- ἒεις αἱ ὁποῖαι νὰ θυσιασθοῦν διὰ τὸ καλόν τῆς ἀνθρωπότη- τος. Κάθε νέα ἐφεύρεσις, κά- θε νέα ἀνακάλυψις εἶχον τά θύματα των. 0θεν αὐτοθυσία καλεῖται τὸ θυσιάζειν ἑαυτὸν ἢ τὸ ἴδιον συμφέρον ἐξ ἀγάπης καὶ πρὸς ὄφελος τοῦ ἄλλου (Ιω: ἀν. ΙΕ. 13). Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλα ἀγαθὰ, ὅπως λέγει ὁ Γκαῖτε, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνώτερα ἰδανικὰ, ἡ οἰκογένεια, ἡ Ἠπίστις, ἡ πα- τρις καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα, ὅταν κινδυνεύουν ἀπαιτοῦν τὴν θυσίαν καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς τοῦ ἀτόμου, Χάριν αὐτῶν τότε τὸ ἄτομον ὀφείλει καὶ ἔχει καθῆκον νὰ προσφέρῃ τὴν ζωήν του καὶ νὰ θυσιάσῃ τὸ ἴδικόν του συμφέρον εἰς τὸ κοινὸν συμφέρον. Εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἔκ- κλησίας µας καὶ τῆς Πατρί- δος µας ἔχομεν πολλὰ παρα- δείγµατα αὐτοθυσίας, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν ἐπονείδιστον πρᾶ- ἒιν αὐτοκτονίας, ἀλλὰ ἔπαι- νον καὶ ὕμνον, Εἰς τὰς ἀρχαί- ας ᾿Αθήνας ἔχομεν τὴν αὐτο- θυσίαν τοῦ Κόδρου. Εἰς τὸ Με- σολόγγι καὶ τὸ Ζάλογγον ἕ- χομεν αὐτοθυσίαν τῶν ἡρώων τοῦ 1821 καὶ εἰς τὴν ἄπελευ- θέρωσιν τῆς Κύπρου ἔχομεν αὐτοθυσίαν ὅλων τῶν πεσόν- των μαρτύρων ἡρώων ποὺ ἐθυ- σιάσθησαν χάριν τῆς Πατρί- δος καὶ τῆς Εκκλησίας. Καὶ θυσία αὕτη δὲν θεωρεῖται κα- τακριτέα, ἀλλὰ ἐπαινετὴ καὶ πρᾶξις ἡρωϊκή. Ὁ ᾽᾿Απόστολος Παῦλος λέ- γει περὶ τῆς Θυσίας Τοῦ Κυ- ρίου: ον «Τοῦτο Φφρονείτω ἐν ὑμῖν, ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿[ησοῦ, ὃς ἐν µορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρ- παγμὸν ἠγήσατο τῷ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαθών, ἐν ὁ-ι μοιώματι ἀνθρώπου γενόμενος καὶ σχήµατι εὑρεθεὶς ὡς ἄν- θρωπος ἐταπείνωσεν ἔαυτον γενόμενος ὑπήκοος, µέχρι θα- νάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Λιὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύ: Ψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὅ- νοµα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ παν γόνυ κάµψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομο- λογήσηται ὅτι ὁ Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἷς δό- ἔαν Θεοῦ Πατρὸς» (Φιλ. 6’ 5-11). Καὶ ὁ Κύριος: «ἲ- γὼ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκο- μαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν καὶ τὴν ψυ χήν µου τίθηµι ὑπὲρ τῶν προ- θάτων. (/Ιωάν.!, 14) Ὅταν παρὰ τὴν θέλησιν µας, παρὰ τὰς πεποιθήσεις µας μᾶς ἀναγ- κάζουν νὰ κάµνωμεν κάτι καὶ ἀναγκαζώμεθα νὰ κάμωμεν καὶ τὸ ὁποῖον Φφρονοῦμεν ὅτι δὲν εἶναι ἠθικὸν εἰς αὐτὴν τὴν περίπτώσιν ἐπιθάλλεται νὰ προτιµήσωμεν τὸν θάνατον παρά νὰ παραθῶμεν τὸ καθῆ- κον µας παράδειγµα εἶναι ὁ ιἡρωίκὸς θάνατος τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου ποὺ ἐπροτίμησε καὶ ἔγινε ὁλοκαύτωμα παρὰ νὰ ἐξυθρισθῇ ὑπὸ τοῦ στρατοῦ, Εἶναι δειλία καὶ ἐντροπὴ δι᾽ ἕναν νὰ προτιµήσῃ τὴν ζω- ἣν ἀτιμασμένην ἀπὸ τὸ στῖγμα πράξεων τὰς ὁποίας ἔκαμε ἐνῶ δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὸ καθῆκον του. Δωστυχῶς ὅμως σήμερον ἡ κοινωνία εἶναι τοιαύτη ὥστε σπανίως παρουσιάζονται τοι- οὗτοι χαλύόδινοι χαρακτῆρες. Ἡ αὐτοθυσία σ᾿ αὐτὴν τὴν πε- ῥρίπτωσιν εἶναι θυσία ποὺ προ- υποθέτει ἄνθρωπον μὲ ἀρχές, καὶ θέλησιν σιδερένια, καὶ ποὺ τίποτε νὰ μὴ µμπορεῖ νὰ τὸν Κλονίσῃ μπροστὰἁ στὸ καθῆ- κον. ᾿Αθάνατη θὰ µείνῃ ἡ δό- ξἕα τῶν θυσιασθέντων διὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν ᾿Εκκλησίαν, ποὺ ἐπροτίμησαν νὰ θυσια- σθοῦν, εἰς τὸν θωμὸν τοῦ κα- θήκοντος παρὰ νὰ τὸ παρα- θοῦν. Δευτέρα περίπτωσις εἰς τὴν ὁποίαν ἐπιθάλλεται ἡ αὖ- τοθυσία εἶναι ὅταν πρόκειται διὰ τὴν ζωὴν τῶν ἄλλων ἀν- θρώπων, ἢ γενικώτερον ὅταν πρόκειται διὰ σκοπὸν ἱερὸν ποὺ ἀποθλέπει στὸ γενικὸν κα- λόν. Τοιαῦται περιπτώ- σεις δημιουργοῦνται ἰδίως εἷς περίπτωσιν πολέμου, διὰ τοὺς ἰατροὺς καὶ νοσοκόµους εἰς περίπτωσιν ἔ- πιδηµίας µμεταδοτικῆς νόσου, ὅταν πρόκειται περὶ κινδυνευ- όντων εἰς τὴν θάλασσαν κλπ. Ὅταν π.χ. εἰς τὸν πόλεμον διὰ τὴν ἐπιτυχίαν ἑνὸς στρα- τηγικοῦ σχεδίου ἐπιθάλλεται ἡ θυσία ὡρισμένου ἀριθμοῦ ἀν- δρῶν, τότε εἶναι περίπτωσις εἰς τὴν ὁποίαν ἐπιθάλλεται εἰς τὸν καθένα νὰ θυσιασθῇ χάριν τῆς Πατρίδος του. Αἱ σελίδες τῆς ᾿Ελληνικῆς ἐπανα- στάσεως λαμπρύνονται μὲ ἆ- πείρους τοιαύτας περιπτώσεις ἡρωίϊσμοῦ καὶ αὐταπαρνήσεως χάριν τῆς ἐλευθερίας τῆς [Πα- τρίδος. Ὅταν πρὀκειται περὶ τῆς ζωῆς πολλῶν, ἢ ὀλίγων προ- σώπων καὶ εἴμεθα ἡμεῖς µόνον τοῦ ὁποίου ἡ παράθασις εἶναι ἀσυγχώρητος. Εἴπομεν καὶ ἀνωτέρω ὅτι ἡ αὐτοθυσία χα- ρακτηρίζει ἄνθρωπον ἀνώτε- ρον ἠθικῶς, ἄνθρωπον εὗρι- σκόµενον εἰς ὑψηλότερον ἐπί- πεδον ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώ- πους. : Ἡ αὐτοθυσία πάντοτε, εἰς ὁποιονδήποτε λαὸν εἰς ὁποιαν δήποτε ἐποχὴν ἐθαυμάσθη καὶ ἐξετιμήθη καὶ οὐδέποτε εὑρέθη ἄνθρωπος ποὺ νὰ παραμείνγ ἀσυγκίνητος πρὸ αὐτῆς. Ἐννοεῖται ὅμως ὅτι ἡ αὖ- τοθυσία χρειάζεται σύνεσιν͵ Πρέπει πρῶτον νὰ ἐξετάζώμεν κατὰ πόσον ἐπιθάλλεται ἡ αὖ- τοθυσία καὶ κατὰ πόσον αὕτη θὰ ἐξυπηρετίσῃ τὸν σκοπὸν χάριν τοῦ ὁποίου γίνεται. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει εἶναι ἀπερισκεψία «ἀκαταλόγιστος καὶ ἁμάρτημα θαρύ. Διότι τό- τε καταντᾶ αὐτοκτονία. Διότι θυσιάζοντες ἁἀδικαιολογήτως, τὴν ζωήν µας, ἀφάιροῦμεν κά- τι τὸ ὁποῖον δὲν μᾶς ἀνήκει, ἀφαιροῦμεν κάτι περὶ τοῦ ὁ- ποίου προπαντὸς ὀφείλομεν νὰ μεριμνῶμεν. (Συνέχεια ἐκ Υ) νὰ μὴ κάµνῃς ποτὲ κατα- χρήσεις. Ὁ ἔχων ὥτα ἀκού- ειν ἀκουέτω | 3. Ἡ προσχύνησις τοῦ ἁναίου καὶ τοῦ Δράνχου: Δὲν γνωρίζοµεν εἰς ποίαν καὶ πόσον σοθαρὰν παράδοσιν ὀφείλεται ἡ ζώγράφησις τοῦ ἁγίου Γεωργίου ἐφίππου καὶ φονεύοντος τὸν δράκον, ἐζω- γραφηµένον καὶ τοῦτον ὑπὸ τοὺς πόδας τοῦ ἵππου, ὡς καὶ τοῦ ἁγίου Δημητρίου ἐπίσης ἐφίππου καὶ φονεύοντος ἐπίσης τὸν Λυαῖον μὲ μακρὸν δόρυ ὁ- πὸ τοὺς πόδας ἐπίσης τοῦ ἵπ- που κείµενον. Γνωστὸν µόνον ἱστορικῶς εἶναι, ὅτι τὸν ὑδρι- στὴν τῶν Χριστιανῶν Λυαῖον ἐφόνευσεν ἐν μονομαχία ὁ Νέστωρ, ἀφοῦ ἔλαδε πρῶτον τὴν εὐχὴν τοῦ Φφυλακισμένου Δημητρίου. ᾽Αλλὰ τοῦτο µόνον γνωρί- ζομεν ἐξ αὐτοψίας. ᾿Επειδὴ καὶ ὁ δράκος καὶ ὁ Λυαῖος εἶναι ἐζωγραφημένοι εἰς τὸ χαμηλότερον µέρος τῶν εἰκό- γων, τὰ παιδία καὶ οἱ μικροῦ ἀναστήματος ἄνδρες καὶ γυ- ναῖκες προσκυνοῦσι τὸν Λυαῖ- ον ἀντὶ τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ τὸν δράκον ἀντὶ τοῦ Γεωρ:- γίου! Ναὶ μὲν ἡ Ζ΄ Οἰκουμε- νικὴ Σύνοδος ἐπέσπισε τὴν τι- µητικήν. προσκύνησιν τῶν εἰ- κονιζοµένων ἁγίων ἐπὶ τῷ ὅτι ἡ τιµὴ πρὸς τὸν εἰκονιζόμενον διαθιθάζεται εἰς τὸ πρωτότυ- ἱκανοὶ νὰ τοὺς σώσωμεν τότε ἰδίως εἶναι ἱερὸν καθῆκον µας τἡ αὐτοθυσία. Εἶναι καθῆκον πον, εἰς τὸν ἐν οὐρανῷ δηλα- δὴ εὑρισκόμενον ζωντανὸν ᾱ- του, ἀλλὰ δὲν ὥρισε καὶ τὸ ΙΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΡΟΒΜΗΝΙΤ ----------------- ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΛ Κ (τς τοῦ. Δελτίου. πλτο υριῶν τὸ ὁποῖον ἐχδίδει ἡ παρὰ τῷ Οἱ- πουμενικῷ Συμθουλίῳ Ἐκκ]λησιῶν ᾿Αντιαπροσωπεία τοῦ. Οἴκαυμενικυῦ ΓΠατοιαοχείου.) Οἱ δύο τελευταῖοι αἰῶνες, ιθ’. καὶ κ΄, χαρακτηρίζονται μὲ µίαν φοθίαν τοῦ Χριστια- νισμοῦ νὰ ἐμφανισθῇ εἰς τὸ προσκήνιον καὶ νὰ λάδῃ εἲς χεῖρας του τὰ ἠνία, 'Η πρωτο- θουλία οὕτω περιέρχεται εἰς χεῖρας ἄλλων. Καὶ ἂς μὴ ἐ- παναληφθῃ ὡς δικαιολογία αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀκοῦμε τόσον συχνά. ὅτι τὰ ἐνδιαφέροντα τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι µόνον πνευματικά καὶ ὁ παρὼν κὀσ- μος δὲν τὴν ἐνδιαφέρει. . ᾿Αντιθέτως, Ἡ θέσις τῆς Εκκλησίας εἶναι ἐντὸς τοῦ κόσμου καὶ μαζὶ μὲ τὸν κὀό- σµον αὐτόν. Αὐτὸς τὴν συγκρο- τεῖ. Καὶ αὐτὸν μέλλει νὰ µε- ταμορφώσῃ εἰς ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ. Ἡ φυγἠ καὶ ἡ διστακτι- κότης αὐτὴ μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ σχόλιον ἑνὸς διασήµου ἑρ: μηνευτοῦ εἰς τὴν πωραθολὴν τοῦ καλοῦ Σαμµαρείτυ. Ὁ Λευῖτης καὶ ὁ “Ἱεροὺς ἐνῶ εἶδαν τὸν κατάκοιτον, δὲν ἐν- νοοῦσαν νὰ θυσιάσουν λίγες Ώρες διὰ νὰ τὸν θοηθήσουν. ἰ Εθιάζοντο νὰ προφθάσουν, ποιὸς ξεύρει, ποιᾶ θρησκευ- τικ ἀγρυπνία, τελετὴ ἢ Λα- τρεία στὴν Συναγωγή. Με- ταξὺ τοῦ κοινωνικοῦ καὶ τοῦ λατρευτικοῦ καθήκοντος, ἕ- προτίµησαν τὸ δεύτερον. 'Η θυσίᾳ ἀπερρόφησε τὸ ἔλεος. Πιστὴ εἰκὼν τῆς Ἐκκλησίας, τῆς προπολεμικῆς καὶ τῆς μεταπολεμικῆς, ἡ ὁποία ἐμ- πρὸς στὰ τόσα προθλήματα τῆς ἐδῶ ζωῆς, καὶ στὰ χένο-- -α. τραύματα τοῦ ἀνθρώπου ἐπροτίμησε τὸν δρόµον τὸν πολὺ «συντηρητι- κόν» ποὺ λέγει: «Σὲ θλέπω ποὺ ὑποφέρεις, Εἶμαι ἡ ΛΛή- τηρ Εκκλησία σου, Μπορῶῷ να. σοῦ δείξω τὸν δρόμον πρὸς τὸν Οὐρανόν. Μπορᾶ νὰ σὲ σώσω, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νά σὲ θοηθήσώι!» Αὐτὴ ἡ ἀπόκοσμος στάσις, συνετέλεσε ὥστε τὸ Χριστια- γικὸν μήνυμα νὰ παρεξηγηθῇ ἀπὸ πολλοὺς ὡς ἀνεδαφικόν, ὡς φάρµακον µόνον διὰ τὰ ἕλκη τῆς ψυχῆς, ἀνίσχυρον ὅμως διὰ τὰ τόσα ἄλλα ποὺ κάνουν. τὴν ψωυχὴν νὰ φθείρε- ται καὶ νὰ κλαίῃ, 'ΗἩ προτε- ραιότης δὲ τοῦ ἁγιασμοῦ δὲν μᾶς δικαιολογεῖ διὰ τὴν ἁμέ- λειαν τῶν ἄλλων περισσότε- ρον ἴσως ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου, ᾿Εμπρὸς µας ὡς ἀποστομω- τική ἀπάντησις ἔρχεται ἡ ἐν- σάρκωσις τοῦ Κυρίου. 'Ὁ Θε- ὁς γεννᾶται ἀκριθῶς διὰ νὰ θοηθήση τὸν ἄνθρωπον. «Ο- χι ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἆλ- λ’ ἵνα σώσῃ τὸν κόσμον», Καὶ ἵδρυσε τὴν ᾿Εκκλησίαν Του ὄχι διὰ ν᾿ ἀποξενώσῃ τὰ µέλη της ἀπὸ τὴν πραγµατι- κότητα. Οχι διὰ νὰ µεταδώ- σῃ τὴν ἀηδίαν ἢ ἁποστροφὴν ἔναντι τοῦ θεάµατος τῶν ἐ- ειπωµένων καὶ ὑπὸ τῆς ἆ- µαρτίας κατεχοµένων, ἀλλὰ νὰ ἐμπνεύσῃ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀγάπην. Δὲν ἐργάζομαι διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ πλησίον ἐ- ἂν πρῶτον δὲν τὸν ἀγαπήσω. Κατὰ συνέπειαν δὲν ἐπροσέ- ἔαμε ὅσον ἔπρεπε τὸ λεγόμε- γον κοινωνικὸν πρόόλημα, ποὺ στὴν οὐσίαν του εἶναι πρόθληµα ἀγάπης, Πολλοὺς ἀφ᾽ ἑτέρου ἁγνοὺς ἰδεολόγους ἐργάτας, ποὺ ἀνέ- λαθαν ἀγῶνας δ.ὰ τὴν θελτίω- σιν τοῦ ἀνθρώπου τοὺς περι- Φφρονήσαμµε. Εἴχαν κάποια σχέσι μὲ τὸ Εὐαγγέλιον. Τοὺς ἀπεγοητεύσαμε, ἕως ὅ- του τοὺς χάσαμε τελείως. ΣΗ- τῆς 6’ σελ.) ὅτι ἡ τιμὴ δύναται νὰ µεταθι- θασθῇ καὶ διὰ τῆς εἰκόνος τοῦ δράκου εἰς τὸν εἰκονιζό- µενον ἅγιον Γεώργιον καὶ διὰ τῆς εἰκόνος τοῦ ἁγίου εἰς τὸν ἐν οὐρανῷ ἀληθινὸν ἅγιον Γεώργιον ἢ ὅτι ἐκ τοῦ εἰκονι σµένου Λυαίου εἰς τὸν εἰκονι- σµένον ἅγιον Δημήτριον καὶ διὰ τοῦ εἰκονισμένου εἰς τὸν ἐν οὐρανῷ εὑρισκόμενον ἄλη- θινὸν ἅγιον Δημήτριον. Εὁρισκόμενός ποτε ἐν τῷ ἐν Βηθανίᾳ ἱερῷ ναῷ τοῦ ἆ- γίου Λαζάρου. ἐπὶ τοῦ ὁποίου εὑρίσκεται σὺν ἄλλοις καὶ µία µεγάλη τοιχογραφία τοῦ αγί- ου Γεωργίου ἀπὸ τῆς οτέγης µέχρι τοῦ δαπέδου τοῦ ναοῦ, θλέπω εἰσερχόμενον ἐν σπουδῇ Κύπριον προσκυνητὴν καὶ σταυροκοπούµενον καὶ προ: σκωνοῦντα εὐλαθῶς τὸν ὑπο- πόδιον τοῦ ἁγίου Γεωργίου δράκον! Εὐλογημένε, τοῦ εἷ- πον, τὸν δράκον προσκυνεῖς Ἔκπληκτος μοὶ ἀπήντησε: Ἐαίρω ἐγώ, ἂν εἶναι ὁ δρά- κος Κατὰ τὴν τελευταίαν ἑορ τὴν τοῦ ἁγίου Δημητρίου ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ ἁγίου Σάδ6α Λευκωσίας θλέπω μίαν κυρίαν τῆς καλῆς τάξεως τῆς πόλεως νὰ σταυροκοπῆται καὶ νὰ προ: σκυνῇ μετ εὐλαδίας τὸν κάτω: θι τῆς εἰκόνος τοῦ ἁγίου Δη: µητρίου ἐζωγραφημένον τὸν ᾿Λυαῖον! ᾽Αμέσως ὑπέδειξέα εἰς ιαὐτὴν τὸν εἰς τὸ ἄνω µέρος ᾿τῆς εἰκόνος προσκυνητέον ἅνι- ον Δημήτριον, ᾽Αλλ᾽ ἐχρειάδε: το. σκαμνί, διὰ νὰ πατήσῃ ὁ ΕΠΟΧΗ ΜΛΣ σαν δρομεῖς ποὺ διήνυσαν τά 95 µέτρα, Τοὺς ὑπελείποντο πέντε µέτρα ἀκόμη διὰ νὰ φθάσουν στὸ τέρμα. ᾿Αντὶ νά σπεύσωµε νὰ τοὺς θοηθήσωµε ὥστε νὰ τελειώσουν τὴν δια- δρομή τους, τοὺς ἀρνηθήκαμε οἰανδήποτε θοήθεια. Μὲ ἅπο- τέλεσµα νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν ἀγῶνα στὴ μέση. Καὶ ἐπὶ πλέον, Δὲν ἐξετιμή- θη ὅσον ἔπρεπε ἡ ὑπέροχος κληρονοµία τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς Εὐρώπης. Ἡ ὑπέροχος αὐτὴν σύνθεσις, τῆς ἛἝλληνο- Ρωμαϊκῆς σοφίας μὲ τὴν χάριν καὶ ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου ἐδόθη ὡς πολύτι- µος παρακαταθήκ] εἰς τὴν Εὐρώπην, Εξ ΠΓὐρώπης τὰ φῶτα διεδόθησαν παντοῦ. “Ὁ Χριστιανικὸς κάςσι:ος γρήγο- ρα τὸ Φῶς αὐτὸ τω ἐχόρτασε. Π μᾶλλον τὸν ἐκούρασε τὸ πνευματικὸν του περιεχόµενον, καὶ φυσικἀ αἱ ἀτέλειωτοι ἀξι- ώὤσεις του, Σὰν τὸν νεόπλουτο ποὺ κατέχει ἕνα ἔργον ἘΙΡΕΠΕ, ἀλλὰ γρήγορα θαριέ- ται νὰ τὸ θλέπη. ὍὉ κόρος αὐτὸς συνετέλεσε νὰ ἐμφανισθῇ ἕνα περίεργον φαινόμενο. Νὰ ζητῃῇ ἡ Εὐρω- παϊκὴ διανόησις ὑπόπτου προ- ελεύσεως προίόντα ἀπὸ ξένες ἀγορές, πέραν τοῦ ᾿Ατλαντι- κοῦ, Τὸ ἄρρωστο ἐντόπιο προϊῖ- ὁν τὸ ἀπεδοκίμαζεν ἀἄσωζητη- τεί. Ὅταν ὅμως ἐπαρουσιάζε- το ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ψιμμυθι- ὠμένον ἤρκει διὰ νὰ γίνῃ ἀν- ἁρπαστον καὶ δεκτὀν. Ὡς ὑποκατάστατα ἐνεφανί- σθησαν καὶ διαρκῶς μᾶς ἐμ- φανίζονται πνευματικὰἀ ρεύμα- τα περιέργου θρησκειολογίας͵ ᾿Αρκεῖ ἕνα ὄλεμμα στὰ ἔργα τοῦ ΕδμµετρασἩ, Αἱρετί οαβτηας 5. Ρα] Βατίτο .., διὰ νὰ δια- πιστώσῃ κανεὶς τὸ χάος καὶ τὴν πνευματικὴν παραµόρφω- σιν τοῦ σημερινοῦ σκεπτοµέ- νου. [Καὶ πολὺ δικαίως ὁ ζζατὶ Βατίη παρετήρησε σχετικῶς: «Εὰν ὅλοι οἱ φιλόσοφοι αὐτοὶ ὁμιλοῦν περὶ Θεοῦ, διερωτῶ- μαι ὅμως ἐὰν πράγματι Αὐ- τὸν ἔχουν ὑπ᾿ ὄψιν ἢ µίαν άφη- ρηµένην ἔννοιαν μιᾶς ἀσυλλή- πτου ἰδέας πολὺ ἀνθρωπίνης» Εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη ὅ- πως τὰ ἄρρωστα αὐτὰ σημεῖα ἀποτελέσουν θέµα συσκέψεων μεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης. ᾽Αμέλεια καὶ ἐνοχη καταλογίζεται ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές. Οὐὖδεὶς ὁ ἀθῶος, ἸΑλλ᾽ ὁ καιρὸς ἐπείγει. Ἔμ- πρὸς στὸν ἄρρωστο ὁ ἰατρὸς λησμονεῖ ποίας ἐθνικότητος καὶ ποίας δογματικῆς ἆἀπο- χρώσεως εἶναι. Τὸν ἐνδιαφέ- ρει ὁ πόνος καὶ ἡ τραγωδία του. Καὶ ἐπεμθαίνει μὲ καλώ- σύνην. ὝὍλαι αἱ ᾿Εκκλησίαι τίς Εὐρώπης δὲν ἔχουν δυστυχῶς ἑνότητα. Χωρίζονται ἀπὸ ἡἵ- στορικὲς διαφορές, δογματικὲς καὶ ἠθικές. Ἐν τούτοις παντοῦ γίνεται προσπάθεια νὰ κτι- σθοῦν γέφυραι συναδελφώσε- «Κοινὴ ἀγαρά», κοινὰ ως, σύνορα, κοινὸν µέτωπον ἀμύ- νης, ἴσως ἀργότερον καὶ κοι- γή... Ὑλῶσσα. Πρωτοθουλία μερικῶν πολιτικῶν ἀξιοζήλευ- τη. Καὶ θὰ μείνουν αἱ Ἔκκλη- σίαι ἁδιάφοραι, ἐμμένουσαι ἄ- τεγκτοι ἐκεῖ ὅπου οἱ αἰῶνες τὰς ἐκαθήλωσαν «Ἡ τόσον ζωντανή ἔκκλησις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ: χείου τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1958 πρὸς στενωτέραν ἐπαφῆν καὶ συνεργασίαν τῶν διαφό- ρων ἐν Εὐρώπῃ ᾿Εκκλησιῶν εὑρίσκει εὐτυχῶς ἀπήχησιν. Καὶ εὑρισκόμεθα στὰς παρα- μονὰάς μιᾶς κινήσεως, μιᾶς ἀνάγκης αἰσθητῆς πρὸς Μίαν ἠνωμένην ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλη- σίαν καὶ πρὸς Κοινὴν συνερ- γαζοµένην στενῶς ὁμοσπονδί- αν Ἐκκλησιῶν. Πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν γίνεται προ- εργασία καὶ συντόμως θὰ ἕ- χωμε ἐκδήλους τοὺς καρπούς. προσκυνητὴς καὶ φθάσῃ τὸν ἅ- γιον. Εἰς τὸν ἱερὸν ναὺὸν τοῦ Τρυ: πιώτου Λευκωσίας σώζεται µία παλαιὰ μικρὰ εἰκὼν τῆς ἑορτῆς τοῦ ἀποτομῆς τῆς κε- φαλῆς τοῦ τιµίου Προδρόμου. Ἐπ) αὐτῆς εἰκονίζεται τὸ σωµ- πόσιον τοῦ Ἡρώδου μὲ τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ, 'Ο 'Πρώδης εὑρίσκεται ἐν τῷ µέσῳ τῆς εἰκόνος ἐστεμμένος καὶ κραι- παλῶν, ἡ δὲ κεφαλἡ τοῦ Προ- δρόμου φαίνεται εἰς τὴν ἀρι- στερὰν κάτω γωνίαν τῆς εἰκό- νος. ᾿Επειδὴ ὅμως εὑρίσκεται παράµερα αὕτη, ὁ προσκυνη- τὴς. προσέρχεται καὶ προσκυ- γεῖ τὸν κατέχοντα τὸ µέσον τῆς εἰκόνος Ἡρώδην. ὡς ἂν ἦτο καὶ αὐτὸς εἷς τῶν. Ἡρω- διανῶν τοῦ Εὐαγγελίου] Γνωρίζω, ὅτι οἱ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ ὑποδεικνύουσιν εἰς τοὺς Χριστιανοὺς τὴν ἐν τῇ γωνίᾳ τῆς εἰκόνος κεφαλὴν τοῦ Προ- δρόμου, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνα- τὸν νὰ παρίσταται ἱερεὺς ἢ ἄλλος τις παρά τὸ προσκυνη- τάριον καθ᾽ ὅλας τὰς ὥρας, ὥστε νὰ δεικνύῃ εἰς πάντας, τὶ νὰ προσκυνῇ καὶ τὶ νὰ ἄπο: φεύγῃ. Κατόπιν ὅλων τούτων ἐρῶ- τῷ: Εἶναι ὀρθὸν νὰ εὑρίσκων- ται ἐν τοῖς ἱεροῖς ναοῖς τοιαῦ- ται εἰκόνες Καὶ διερωτῶμα:: Οπόσης διαφωτίσεως ἔχει ἀνάγκην ὁ Χριστεπώνυμος λαὸς τοῦ Ό-- οὗ! ΕΤΟΣ ἀΑ' ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 9 Ἐτησία συνδροµὴῆ 56ΟΟ μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς | ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΧΙ ΝΙΧΙΝΗΙΛ Πολὺ συχνὰ πορουσιάζσται εἲἷς τὲς ἡμέρας µας ἡ ἄχα- βιστία τῶν ἀνθρώπων. Εὐεργετοῦνται ἀλλὰ ληομονεῦν τὸν εὐεργέτην των. Καθοδηγούντοι εἰς τὴν εὐημερίαν καὶ τὴν πρόοδον καὶ ἐξανίστανται γατὸ τοῦ παθοδηγητοῦ των. δέ τὴν Εοήθειαν τοῦ Θεοῦ ἀπηλλάχδημεν τῶν δεινῶν καὶ ὅὁ- δηγούμενα εἰἲς τὴν εἰρηνιχὴν περἰοδεν τῆς προόδου. ας ἔπρεπε συνεπῶς μεγάλην νὰ ἐκφράσωμεν εὐγνωμεσύνην πρὸς τὸν Φεὸν καὶ τὴν ἀφεσίωσίν µας πρὸς Αὐτὸν καὶ προς ἐχείνους οἱ ὁποῖοι ἐτάχξησαν ὑπ᾿ αὐτεῦ ὡς παδοδηγηταί µας. ᾽Αντὶ τούτου ὅμως τὸν Θεὸν τὸν ἐλησμονήσαμεν γαὶ τους ὑπ αῶτεῦ ταχθέντας καθημερινῶς ὀλέπεμεν προπηλαχι- ζομένους, Ῥεξαίως ἡ ἀχαριστία καὶ ἔναντι τεῦ Φεοῦ διὰ τὰς ᾱ- πείρους εὐεργεσίας Του πρὸς ἡμᾶς καὶ πρὸς τοὺς τοὺς εὖερ- γέτας καὶ κπαθοδηγητὰς δὲν εἶναι σπάνιον «οφαπινόμενον. ᾽Αντιθέτως μάλιστα παρουσιάζεται τόσον συχνὸ εἰς την ἱστορίαν. Εάν ἀναδιφήσωμεν τὴν ἱστορίαν του περιευσίἰο» λαοῦ τοῦ Κυρίου θὰ εὕρωμεν ἀπείρυυς τὰς εὐεργεσίας τοῦ Φεοῦ πρὸς τὸν ᾿Ισραχὴλ ἀλλὰ καὶ ὄχι ολίγας φορᾶς τὴν ον- τίδρασιν τοῦ σχληροτραχήλου λκοῦ πρὸς τὸν µέγαν εὖεῃ- ψέτην καὶ σωτῆρά των. Μεγαλυτέρα ασφαλῶς εὐεργεσὶσ ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἐκ τῆς δουλείας τῶν Αἰγυπτίων δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὑπάρξη διὰ τοὺς ἐχεί καταπιεζεµένους ᾿ἔσ- ραηλίτας. Διότι εἰς Αἴγυπτον δὲν ἐστερεῦντο τῆς ἔλευδε- ρίας µόνον. Δὲν ὑπεξάλλοντο εἰς ἀγγαρείας µόνον. Αλλά παὶ ἐπινδύνευον νὰ ἐξαφανισξοῦν ἐθνιχῶς ἔφ᾽ ὅσον ὁ ὅα- ραὼ εἶχε διατάξη τὴν θανάτωσιν ὅλων τῶν γεννωµένων ἀρρένων τέκνων τῶν Εέραίων. Συνεπῶς οἱ ᾿Ισραηλίτοιί διαθαίΐνοντες τὴν ᾿Ερυθρὰν (Θάλασσαν θαυματουργιχὼς γαι ἀπολυτρούμένοι τοῦ ζυγοῦ τῆς δδυλείας δὰ ἔπρεπε νὰ Εἶνοι αἰωνίως ευγνώµονες πρὸς τὸν Θεόν. Δὲν συνέθη ὅμως τοιοῦτέν τι. Διότι ναὶ μὲν ἐδοξολό- γησαν τὸν Φεὸν καὶ επανηγύρισαν μετὰ τὸν χαταποντισμὸν τῆς Αἰγυπτιακῆς στρατιᾶς εἰς τὴν θάλασσαν, τὴν ἐποίσν ἀθρόχοις πεσὶ διῆλθον αὑτοί, αλλὰ μετ ὀλίγον ὀρχίζουν νὰ ἐκφράζουν παράπονα καὶ νά στασιάζουν Ἀλατὰ του με: γάλου ἀρχηγοῦ των τοῦ Μωῦύσέως. Διατίὶ: Μήπως ἐμεσολα- ἔησεν ἐν τῷ μεταξὺ τίποτε: Ἔσυς ἔλειπαν ῥθέθχια αἱ τρὸ- φαί, ἀλλ ὁ ΦΘεὸς ἀπέστειλεν εἰς αὐτοὺς µόννα ἓξ οὗρανουῦ. Τίποτε δὲν ἑστερήδησαν. Δὲν ἔλειφαν ὅμως οι ἔμπαξεις γαὶ οἱ παχοὶ. Είχαν συνηθίσει εἰς τὴν ὀουλείαν, και ἐπρὸ- τιμοῦσαν τὰ Όλικα ἀγαδὰ τῆς δουλείας ἀπὸ τὴν ελενξερίαν. Ἔτρωγαν μάννα παὶ ἐνεθυμοῦντὸ τα πράσα καὶ τὰ σχόρ- δα καὶ τὰ χπρέμµυα τὰ ὁποῖκ ἔτρωγαν εἷς τὴν Αἴγυπτον(:.) ναὶ ἐξύθριζαν τὸν Μωῦσην και τὸν Φεον. Ελαύον τὴν ᾱ- ποκάλυψιν τοῦ Φεοῦ καὶ τὸν νόµον καὶ ὅμως ἐπροτίμησαν νὰ λατρεύουν τὰ πτίσµατα τοῦ Φεοῦ. ᾿Εξηγέρθησαν δὲ προ τῶν πρώτων δυσκολιών ποὺ συνήντησαν εἰς τὸν ἐλεύρερεν ἐίον των χαὶ ἠθέλησαν νὰ λιθοθολήσουν τὸν Μωῦσέα διότι τοὺς ἠλευθέρωσεῖ ᾽Αλλ᾽ ἤ ὀργὴ τοῦ Φεοῦ ἐπέπεσεν εὔστηρα ἐπὶ τὸν ἀγνώμονα λαέν. ἸΚαὶ τοὺς μὲν πρωταιτίους τῆς στάσεως χατὰ τοῦ Μωῦσέως πατέπιεν ἡ γῆ ὁ δὲ λαὸς ἔτ]- µωρήθη διὰ τῶν ὄφεων χαὶ τῶν ἐναντίον του ἔπιθέσεων ἐχδρικῶν λαῶν. ὦ Ὁ Φεὸς ὅμως ὡς πολυέλαιος καὶ πολνυεύ- όπλαχνος ἐλυπήθη τὸν λαόν {ου καὶ τὸν ἐλύτρωσε. ΤΓὸν ἐθοήδησε νὰ ἐγκατασταδῃ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίκς. Τὸν κατέστησε κράτος ἀνεξάρτητον καὶ ἔχαρισεν εἰς αυ- τὸν «τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς». Φὔῦτε ὅμως αἲ εὐερνεσίαι, διὰ τὴν ἀχαριστίαν ὑπέστη ὃ Ισραηλιτ. λαὸς παραμείνῃ πάντοτε πιστὸς εἰς τὸν Θεόν. Δὲν ἕλειφαν απὸ τὸ μέσον του οἱ συμφεροντολόγοι καὶ ταπεινοί, οἱ διεστραμµέ- νοι καὶ πακοί. Διὰ τοῦτο ο Φεὸς διὰ τῶν προφητῶν Ἰ 9) ὑπενθυμίζει εἰς τὸν λαόν Του τὰς εὐεργεσίας τὰς ὁποίας ἕκπαμε πρὸς αὐτὸν γχαὶ τὸν ἀπειλεῖ μὲ τὴν παταστροφὴν φαὶ τὸν ὅλεθρον ὁ ὁποῖος δὲν ἤργπσε νὰ ἐπέλξῃ ὡς οαπὸ- τέλέεσµα τῆς ἐθνικῆς διχονοίας οφ ενὸς καὶ τῆς ἐξυπηρε- τήσεως τῶν προσωπικῶν συµφερόντων ἂἀφ' ἑτέρον. λτολο χαρακτηριστικοὶ εἶναι οἳ λόγοι τοῦ πρεφήτευ ᾿Ἠσαϊιου. ἓ- Ἔλεπεν ο προφήτης τὴν διαστροφὴν του λκου τὸυ παὶ τὴν ἀντίδρασιν τὸν διεστραμµένων εἰς τὰς προσπαθείας τον εὐσεθοῦς θασιλέως ᾿Εξεχίου καὶ ἐλυπεῖτο καὶ ἐξωργιξδετο. Παρομοιάζει τὸν σραηλιτικὸν λαὸν μὲ ἁμπελωνα Εχλᾶ- ντὸν τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος του ἐφύτευσεν εις εὔφερον γῆν ναὶ τὸν περιεποιήδη, τὸν περιετοίχισε καὶ τὸν Εχαρόπωσε ναὶ δὲν ἐφείσθη χόπων διὰ νὰ τὸν περιποιηξῃη. «Αμπελὼν ἐγενήδη τῷ ἠγαπημένῳ ἓν κέρατι, εν τόπῳ πίονι. Μαὶ Φφραγμὸν περιέθηχκα παὶ ἑχαράχωσα καὶ ἐφύτευσα ἄμπελον Σωρὴχ καὶ ὠκοδόμησα πὂργον ἐν µέσῳ αὐτοῦ καὶ προλ]- νιον ὥρυξα ἐν αὐτῷ καὶ ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι σταφυλην, ὅ ποίησε δὲ ἀχάνθας. Τὶ ποιἠσω ἔτι τῷ ἀμπελῶνι μου απὶ οὐχ ἐποίησα αὐτῷ διότι ἔμεινα τοῦ ποριῆσαι σταφυλῆν ναι ἐποίησεν ἀχάνθας, νῦν δὲ ἀνανγελῶ ὑμῖν τὶ ἔγω ποιήσω τῷ ἀμπελῶνί µου ἀφελὼ τὸν φραγμὸν αὐτοῦ και ἔσται εἰς διαρπαγὴν και χανελῶ τὸν τόιχον αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς φαταπάτηµα». Καὶ τὴν ἀπειλὴν αὐτὴν δὲν ἠργησεν ὁ Φεὸς νὰ τὴν πραγµατοποιήση. Οἱ Ἰσραηλῖται διπρηµένοι ἐμάχοντο 5- ναντίον ἀλλήλων. Αλλ᾽ ἡ διχόνοια ναὶ ὁ ἀλληλοσπαρανγμος φατέστησαν αὐτοὺς ὑποχειρίους τῶν ἐχθρῶν των. ἸΑνικονοί νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν πατρίδα των ὑποδουλώνονται εἲς τοὺς ἐχδροὺς. Ἡ Ἱερουσαλὴμ καταστρέφεται, ὁ ναός μετα- θάλλεται εἲς ἐρείπια καὶ ὁ λαὸς ὀδηγειται εἷς τὴν αἰχμα- λωσίαν. Κατκστροφὴν καὶ ὄλεθρον καὶ δουλείαν κχειροτερςν ἔφερεν εἰς τὸν Ιόρχηλιτικὸν λαὸν ἡ διχόνοια, η στασις ἐναντίον «οὗ ἀρχηγοῦ των ὙἎπι η ἀχαριστία ἔναντι Του Θεοῦ. Αί συνέπειαι δὲ αὐταὶ δὲν παρουσιάσθησαν µόνον εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ περιουσίου λαοῦ τοῦ Φεοῦ. Ἠπι εἰς τὸν νέον Ισραήλ, τὸ Εθνος µας, τά ἴδια ἀποτελέσματα εἰιχεν ἡ διχόνοια. , . , .. ᾽Απὸ τὴν ἀρχαιοτάτην ἐποχην μέχρι σήμερον τὸ ἕ- ϐνος µας ἠνωμένον ἐμεγαλούργησε πα διηρηµένον Ἀατξ- στράφη. Φὰ πρέπει συνεπῶς το µαθήµατα τῆς ἱστόρίας νο μᾶς διδάξουν πολλά. Δυστυχῶς καὶ εἰς τὸν ὀυσμδιρον αὺ- τὸν τόπον διαφαίνονται οὔτε αἱ τιµωρίαι τὰς ὁποίας τὸν ἔχαμαν νκχ ἀπό τινος ἐμφανῆ τὰ σημεῖας της διχονοίας καὶ τῆς διαιρέσεως. Ὑπάρχουν καὶ εις τὴν νησέν µας ἐχεῖνοι οἱ ὁποίοι συνειδισµένοι εἰς τὸν νυγόν τῆς δεν” λείας καὶ τὰ πλεονεκτήματα τα Οπυιϊακ ἀπελάμέσνον δυ- ἀχόλως δύνανται να προσαρμεσεοῦν πρὸς την δηµιόυργη- Βεῖσαν νέαν κατάστασιν ἔν της ἀποχωρήσεως τῶν Αν- δλων καὶ τὴν δηµιουργίαν τῆς νξεας Ανεξαρτήτου Κυπρις- γῆς Δημοχρατίας. Ποῖα ὅμως ξὰ εἶναι τὸ ἀποτελέσματα ἐν τῆς προσπαξείας τὴν ὁποίαν καταθάλλουν οἱ ΝΑΡ μα ακαὰ νὰ διασπάσουν τὸν Ἀπὸν εἶναι χαταφανή εἰς ἕλους. Μόνον ὤλεθρος χαὶ συμφόρὰ δὰ ἐπαχκθλουνήσῃ τὴν διχένοιαν κά τὴν χατάπτυστον συκοφαντινην ἑκστρατείαν Εναντιςν κείνων οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθησαν βαρραλέως δις την οπελξν- θέρωσιν τῆς δούλης Πατρίδος. Δις τῆς σαταμβ πρσο» παθεἰας τῆς µειώσεως τοῦ Ἀνρους τὸν Μακαριωτάτου ΤΗ» ὁποίαν καταθάλλουν ὅσοι ἐλιποτόάκτησαν τα τὸν αγωνα ἢ καὶ τὸν κατεδίκασαν, 5 τόπος µας µένον συµφθρόις Ὁὅ πρέπει νὰ πναχμένη. Ένα μονον δύναται νὰ μᾶς ἀπαλλά»Η τῶν συμφορῶν: Ἡ συσπείρωσις πέριξ τοῦ Μοσριωτότν Ἐθνάρχου µας, ὥστε ἠνωμένοι νὰ αντιμετωπίσωμαν ταυς φινδύνους οἱ ὁποῖοι μᾶς ἀπειλοῦν κπι να Μαβίσωμαν ας .Ἡν δηµιουρνίαν τῶν ἀαπαραιτήτων σννξθηνῶν διὰ την ὀλενλὶ” ρωσιν τῶν ἔβνιλον µ45 δικαίων. ἕ- ΒΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ --- ! ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ἨαΑί 1δην ΑΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΜΑΙΛ--- ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Ὑπο ΕΡΡΙΛΙ ΕΠΙ ΤΗ Μῆῆ' ΕΠΕΤΕΙῆ ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ [0Υ ΛΓΙΔΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΛΜΛ ᾽Απὺ τῆς 11 µέχοι τῆς 10 Ἀοεμ- δρίου 1959 ἐτελέσθησαν ἓν Όεσ- σαλονίκῃ Εορταὶ εἰς τιμὴν χαὶ μνήμην τοῦ Ἁγίου. πατρὸς Τρη- γορίου τοῦ. Παλαμᾶ )Αοχιεπισκό- που ωεσσαλογίκης ἐπὶ τῇ ἕξακο- σιοστῇ ἐπετείῳ τῆς ἐν Ἱκυοίῳ Ίοι- µήσεως αὐτοῦ (19589---1959). Εὶς τὰς ξορτὰς αὐτὰς ἀντιπρυ- σώπευσε τὴν Ἰκγλησίαν τῆς Κύ- πρου ὁ Σεθασμιώτατος Ἀ[ητοοπο- λίτης Κιτίου κ. Άνθιμος εἰδικῶς ἐπὶ τούτῳ μεταθὰς εἲς Θεσσαλη- γίκην. Αἱ ἑορταὶ ἤρχισαν τὴν 6.00 μ.μ, ἓν τῷ Μητροπολιταῷ ναῷ Αγ. Γρηγορίου. Τὴν ὃµμ.μ. παρετέθη ὑπὺ τοῦ 5εύῦ. Μητροπυλίτου Θεᾳ- σαλονίκης κ. Παντελεήμονος δεῖ- πνον εἰς τοὺς ἀγτιπροσώπους τῶν διαφόρων ᾿Εκκλησιῶν. Την ἑπομένην ἠμέραν, ἹΤέμ- πτην 19 ἈΝοεμδρίου, ἐγένετο αὖνα. θροϊσις ἐν τῇ αἰδούσῃ τῆς Απο στολικῆς Λιακονίας χαἲ ἣν ὠμί- λησαν οἳ γαθηγηταὶ Ά.κ. Αμίλ- κας ᾿Αλιθιζᾶτος, Χοισόστομυς Κων)τινίδης καὶ Ἰωάννης Καλη- γήρου «περὶ τῆς ἑνότητος ἐν τῇ ὠοθοδόξῳ. Εκκλησία». Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρις διωυγάνώθη ἐπίσκεψις τῶν ὄυζαν- τινῶν μνημείων τῆς Θεσσαλονίκῆς. πὸὺ δ' ἑσπέρας ὃ Δήμαυχος Όεσ- σαλονίκης ἐδεξιώῦη. τοὺς ἕορτα- στάς. Τὴν ἹΤαρασχευὴν 19 Νοεμθυί- οὐ οἳ ἀντιπρόσωποι µετέθησαν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον ἔνθα ἐγένετω τελετὴ ἀναγορεύσεως ἄλλων κι θηγητῶν ἐπιτίμων διδακτόρων Ὁ- πὺ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α- οιστοτελείου Πανεπιστηµίου. ᾿Ὀὺ ἀπόγευμα τῆς ἰδίως ἡμέρας οἱ ἄν τιπρόσωποι ἤχουσαν ὑμιλίας τῖς τὴν αἴθουσαν τῆς Απ. Διακονίας, πεοὶ τοῦ Μοναχικοῦ θίου ἐν τῇ ἸΟρθοδόξῳ Ἠκαλησία. “Ομίλησαν, ὃ γαθηγητὴς τῆς Θευλογικῆς 10: Μς τοῦ. Γονεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν χ. ᾿Ἀγδρέας Φυτράχης καὶ ὁ ἆ γιοφείτης μοναχὺς Θεόκλητος Λιο: γυσιάδης. Τὰς ὁμιλίας κατέκλεισεν Παντελεήμων. ὅ 5ε6. Μητροπολίτης Ἁίου κ, Ἠὸ. ἑσπέραως ἐγένετο πανηγΌφι- κὸς ἑσπερινὸς ἐν τῷ ναῷ τοῦ ΛΥ. Γρηγορίου ἐπὶ τῃ θθυῇ ἐπετείῳ τῆς µνήµης του. Τὴν ἐπομένην ἡμέραν, Σάδθα- τον 14 Νοεμθρίου, ἡμέραν τῆς κουμήσεως τοῦ Άγ. Τοηγορίου τοῦ. 1Ταλαμᾶ, ἐτελέσθη πανηγυοι- πὶ Δειτουργία ἐν τῷ ναῷ. τοῖ Άγ. Γοηγορίου. Μετὰ τὴν Ὀείαν λειτουργίαν πουσεφέρθήσαν ἀνα- ψυκτικὰ ἐν τῷ Μητοοπολιτικῷ Μεγάρῳ. τὴν Ἱϊπ.μ. ἐν τῇ αἰθούσῃ τῆς )Αποστολιχῆς Διακονίας ὠμίλησεν ὃ καθηγητής τῆς ᾿Ορθοδόξου Θεολογικῆς Σχολῆς “Αγ. Σεργίου ἐν Ν. 'Υόρχῃ, Αἴδ. 1ρωτοπρε- σθύτερο- Σ. Γεώργιυς Φλωρόφσκὴ μὲ θέμα εΏοηγόριος ὃ ἨΗαλαμᾶς καὶ ἡ ὀρθόδοξος παράδοσις». Τὴν 4μ.μ. ἐγένετο λιτάλευσις τῶν λειψάνων τοῦ ΑΥ. Γοηγορίου εἷς τὸν θυζαντινὸν καθεδοικὸν γα- ὺν τῆς τοῦ Φεοῦ δυφίας. Μετὰ ταῦτα ἐτελέσθη ἕσπεριγός. Αἱ ἔαοταὶ δὰ λήξουν σήµεοον Κυριακὴν. Μετὰ τὴν Θείαν Άει τουργίαν δὰ ποοσφερθοῦν ἄνα πυκτικὰ εἲς τὴν αἴθουσαν τῆς Χο σκητείας τῆς Οεολογικῆς Σχολῆς. ην τ1π.μ, ὃ παδηγητὴς τῆς Θεο. λογιγῆς Σχολῆς. τοῦ Πανεπιστη- µίσυ. Θεσσαλονίκης κ. Ἡαναγιώ- της Χρήστου δὰ ἐχφωνήσῃ πανη- γυρικὸν ες Άγιον Τοηγόριον ἐν τῇ μµεγάλῃ αἰθούσῃ τοῦ ᾿Αοιστυ- τελείου. Πανεπιστηµίου. Τὴν Ίμ.α. ὃ 35εθ. Ἀ[ητροπολί- της Θεσσαλονίκης αι. Παντελεή- µων δὰ παραθέσῃ ἀποχαιρετιστήο:- ον γεῦµα πρὸς τοὺς µετασχόντας εἲς τὰς ἑξορτᾶς. ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΜΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΜΗΨΙΝ ΤΩΝ ΜΙΜΗΠΔΝ Οἱ διαπληκτισμοὶ.. μεταξὺ ἂν δρογύνων συχνὰ ὁδηγοῦν εἲς τὸ διαζύγιον. Δημιονογοῦν ὅπως πεεῖ στα δοάµατα, τὰ ὑποῖα υνωοῖς αν ὕσοι εὑρίσχονται εἲς ἐπαφὴν μὲ αὐτά. ΙΓῶς πωέπει νὰ γίνεται Ἡ πό θασις, ὥστε νὰ, πολης δῆ τὰ ει κύνι Πῶς θὰ υνωορίσωμεν τὰς ο φορμάς. ὥστε ἐγναίρως νὰ τὰς Ἡἡ ᾿ ον ην ος, ᾱ ῥραπείσωμενς ο Ἱολλλησίι Ἑλθετίας ἀπὶ ιουῦ συνέστη τη συμθονλεντικὰ σώπαάτα πικτὸ πού ἐξυπηρέτησιν παοοαοίών περιατι- σεων. ΤΙ πεῖρα ἀπέδειξε ὅτι η ὃν καϊρος ποοεταιασέα καὶ διαςιώτ'- σις τῶν νου ών πλ λάχιτ τ }αμθάνει τὴν διά ναιν τῆς ανν μενειανῆς στέγης. ΤΤοῦ. ἠροῶν δὲ 80 ατοοίς πό ατοοδσν παδαπααίν δικοστ κο πυινωνιγοὶ Κειτουργοὶ καὶ διευυν- ταὶ. ἑταιοιῶν συνηντήθησαν π.η: αίον τῆς Λωζάννης γαὶ ἐπὶ τοιή- μεσον ἀντήλλκξαν αγέψεις παὶ ᾱ- νακορινώσεις ὡς Ἰάτωθι: Ἡ ᾠνολανία τοῦ. ζεύγους, Τὸ Τεῦνως κατὰ τὴν Ειθλικὴν διδασχαλίαν. Αιάαυνώστινὴ τῶν αυζογικών δι- πα οσο όν. Αἲ. δυνατήτητος τῆς θεραπείας τῶν εὐερεθίστων. χαρακτήρων. Τομιπτώσεις ἀδυγάτον. συθιώ: σεσς. Τὰ διαζύνταν ἀπὸ νομικῆς πλου ρᾶς. 'Η ποαεταυτασία δε ἕνα άπην' εὐτογισπέγον, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΛΗΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΕΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΙΔΡΥΘΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ. ΜΟΝΗ ΕΙΣ ΑΓΓΛΙΑΝ Ἡ ἸΑγλικανικἡ Εκκλησία ποο- Ὀύμως διέθεσεν ἔντασιν εἰς τὺ Έπσεκ ὕπως ἑγχατασταθοῦν οἱ πρῶτοι μµονάχοὶ Ἰῶσοι. Η οὓς τὸ παρὺν οὗτοι ἀριθμοῦνται εἲς , ῦὂ- λοι διπλωματοῦχοι πανεπιστημίων, μεοικοὶ δὲ καὶ ἐπιστήμονες. δλαί- ζεται ὅτι συντόµώς θὰ αὐξητοςν διὰ τῆς ποοσθήκης ιερικῶν ... γλων ᾿Ορθοδόξων δοχίµων. Αὐστη- ρῶς τηρεῖται τὸ Τυπικὺν τοῦ ολνίς οὐ. Ὄρους. «κωμικών ελκανσαο---αρτστον Η ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Το ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΙΙΣΕΩΣ κατὰ τὴν τελευταίαν ἔπισχοπι- γὴν σύνοδον ἐν ΟΒΠΙΕΤΟΗΣΥ, ἡ Ἐγνλησία τῆς Αγγλίας ἐπεθεραί: ὧσε τὺ ἀπόορητον πάσης ἐξαγο ρεύσεως εἲς τὸν ἱερέα, Τοεῖς μόνον περιπτώσεις ἐξαιροῦνται. Ὅταν πρόκειται περὶ τῖς ἐσχάτης ποοδο- σίας ἐναντίον τῆς ἀσφαλείας τῆς Ἰχχλησίας- κράτους, καὶ διὰ πκη- χλλησίας-- Ἀρατους, αν πλῆ ροφορίας περὶ τῆς ἰδιαιτέρας ζωῆς ἑνὸς ζεύγους διὰ τὴν αἴτησιν διί.- ζυγίου. ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΤΕΡΤΥΛΛΙΑΝΟΥ Ὁ Ρωμαιοκαδολικὺς πατρολόγος τν, Ῥ. Τι Θ8ΐΠὲ ποοσφέρει γέαν µετάφοασιν δύο μνημειωδῶν ἔργων τοῦ. Τεοτυλλιανοῦ μετὰ πλουσίων σημειώσεων καὶ ἐπεξηγήσεων, Τὸ πρῶτον ἔργον του ὀσδοδοξοῦν ὮΏς ΡαεπίζεΠ{ἰὃ, συνέγραψε ὕταν ὃ Ῥερτολλιανὺς εὐοίσχετο ἀκόμη εἲς τοὺς Ἰόλπαυς τῆς Ἐγκκησίας Ἑὸ δεύτερον δὲ Ώε Ῥμαίσοἶθία, ὕταν φθάσας εἰς τὰ ἄκρα μετεπή- )ησεν εἲς τὺ Μ{οντανισµόν. ΑΝΕΚΔΟΤΟΝ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΠΙΝΙ 1οό ἡμερῶν ἐξεδόθησαν πρώτην φορὰν εἰς Φλωρεντίαν ἅγ- γωστα Χειρόγραφα τοῦ διασήμου ἰοταππὶ Ῥαρίπί, ὅπου ἐκθέτει ὃ μέγας αὐτὸς χριστιανός τὴν γωπὴν πεῖραν τῆς πνευματικῆς ἄνανεν- γήσεως: Τό ἔργον, ἐσωτερικὴν του Ἀοίσιν, τοία ἔτη μετὰ τὴν ἐπιστουφὴν ταυ. Οἱ κοιτικοὶ ἐξηγοῦν ὡς ταπεινο- φοοσύνην του τὴν παραμονὴ τοῦ ἔργου του. ἐπὶ τόσα ἔτη εἰς τὴν ἀφάνειαν. Κατὰ τὰς δυσμὰς τοῦ θίου τον παράλυτος ὃ ΠΗααῖνι λείως, ἄλαλος καὶ τυφλός δὲν κα: τώρθωσε νὰ τό δηµοσιεύση. Ηδη το θιθλίον μεταφράζεται εἰς πλει στας γλώσσας. διὰ ἀντικατοπτορίσον τῶν ἐγράφ ή τε- » ΥΠΛΡΧΕΙ ΣΧΕΣΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ ἵἩ ἑκατέρωθεν Ὑνωοιμία τῶν θρησκευτικῶν. πεποιθήσεων ΜύαΥ- γελίου --- Ισκὰμ σημειώνει ποοό- δους. Ὁ Ὀτ. ζ. Οταβς θαθὺς γνώστης τῆς ἰσλαμιχῆς θεολογίας δημοσιεύει τὸ προϊὺν τῆς συγκριτι- πῆς του. μελέτης μὲ τὸν. Χοιστια γισμὸν εἰς τὸ ἔργον «Βαπσαὶς αἲ Ώιδ. Μοδαάαο» ΘΟΜ ὮΈτες5 αΟΠΟΠ, 19599. ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΛΙ ΒΟΥΛΛΙΣΜΟΣ (11 ἀντιφάσχουσα Ἱαὶ συχνὰ ἆλ- λοπρόσαλλος τανκτικἡ τῶν χομμον- γιστικῶν ωθῶν ἔναντι τῆς ΟΌρη- σχείας. φαίνεται καὶ ἀπὺ μίαν τε- λευταίαν ἀπόφασιν τοῦ κόμματος ἓν Κίνα. Κατ αὐτὴν δὰ ἀνεγείρουν τὴν. πολυτε)εστέραν παγόδαν τον λαοῦ, οὐχὶ εἲς ἀνάμγησιν διὰ τοῦ Μάρξ ἢ τοῦ Αενίν, ἀλλὰ διὰ, ν᾿ ἀποτεδῇ ἐκεῖ τὸ γνήσιον δόντι τοῦ Ρούδδα. Κατὰ τὴν τοπιχὴ παθάδοσιν με Νάνατον τὰ, τὸν ποὺ οὐ οἰώνων τοῦ Ἠούδδα, τέσσερα ἀπὺ τὰ δόντια του. εὐρέθησαν ἁγέπασα εἷς τὴν στάντην. Τὸ 106 τὸ Κομμουνιστι- χὸν Κόμμα τοῦ Πεχίνου ἐπέτοειρε ὕπως τὸ. µοναδιχόν σωῦὲν δόντ: αὐτό μεταφεσθῆ ἓν πυμπῇ εἰς ἴδιο- µανίαν. Σήπεοον γίνεται ἀπό τά Κοπουνιστιχόν Ἱκόμμα τοσαῦτη τι μὴ δι αὐτό. μὸ τόν ἀπώτερον σγ0- πύν ὅπως ἐπιστοέφουν οἱ. ὅυσαυε- στηδέντες θονδδισταὶ. ποναγοὶ τοῦ θιῤὲτ ναὶ ἱκανοποιηῦῇ ὁ ἐξόριστος Ώρσ]αί Ἱια1α. ὁ ὑποῖας σον ινεῖ τοῦ. ἕκατοι, ὁπαδων τον 1. 1167. ΚΥΡΙΑΚΗ | ! 1 | ο ΤὉ | ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1959 | Γουρίου, ᾿Αδίθου, Σαμωνᾶ τῶν ὁμολογητῶν. ( ὼ (ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ᾿ . Ἠπίῶφεσις κακοήῦθης ΕΠΑΝΕΙΛΗΙΜΜΕΝΩΣ κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν ἀρθρο- γράφος πρωϊνῆς ἐφημερίδος διαστρεθλώνων τὰ γεγονότα καὶ κα- κοποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἐπιτίθεται ἐναντίον τοῦ {ήακάριωτάτου. Η ἐπίθεσις αὐτὴ χαρακτηρίξεται ἀπὸ ἐμπάθειαν γαὶ ἀποσκοστιῖ εἰς τὴν δηµιουργίαν ψευδῶν ἐντυπώσεων καὶ μµείῶσιν τοῦ κύ- ους τοῦ ήακαριωτάτου. Ἡ τοειαύτη ἐπίθεσις δὲν ἐκπλήσσοει κανένα. Απὸ τὸν ὦγύρωπον, ὃ ὁποῖος τὸν δήµιον Κάρτιγκ ἀπε- κάλεσε σωτῆρα (114) τῆς ΕΗύπρου δὲν ᾖτο ὀυναιὸν νὰ ἀναμέν]) εις καλυξεραν μεταχείρηύιν τῆς ἀληθείας. Δι αὐτὸν αἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὴν σημασίαν των καὶ αἳἵ ἔννοια: ἔχουν διαστραφῇ. 1Η µέχο: τοῦδε πολιτεία του χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν στεῖραν ἄρ- νησιν καὶ τὴν καπηλείαν. Πατριώτης ἐκ τοῦ ἀσοραλοῦς ἀρνεῖται γά μετάσχῃ τοῦ ἀγῶνος καὶ τὸν κπαταδικάξει. 'Ομ:λεῖ περὶ δ- µομρατίας καὶ δημοκρατικῶν δικαιωμάτων ἐνῷ οὔδ' ἐπὶ στιγµὴν ἕπαυσς νὰ σµέπτεεια: καὶ νὰ ἐργάξεται φασ:στικῶς. ᾿Ενῶ ὁὲ γγωρίζει ἀσφαλέστατα ὅτι ἢ διαφωνία τοῦ ἹΜακαθιωτάτου πρὸς τοὺς ὑπ αὐτιῦ παρουσιαζοµένους μάρτυρας τῶν δημεκρατικῶν δπανωμάτων ἦτο µόνον ἡ ἀντίθεσις τοῦ ἹΠΠακοαρ:ὠωτάτου πρὸς τὰς φασιστικὰς μεθόδους ποὺ ἤθελαν νὰ ἐφαρμέσουν οἳ ἔψιμοι αὐτοὶ ὑπερασπισταὶ τῆς δηµοκρατίας καταφέρεται κατὰ τοῦ Ιαᾳακαριωτάτον διὰ τὴν ἀνύπαρμτον αὐταρχικότιτά του. Δια: στρέφων τὴν ἀλήθειαν κατη]ορεί τὸν Ἱακαριώτατον ὅτι δὲν ἔοη,ῇ τοὺς ἐχθροὺς του. Ἐΐναι ὅμως πασίγνγωστεν πόσον ὃ ἶᾷα- καθιωτα-ος θοηὐεῖ τοὺς ὑδρισεὰς καὶ οσυκοφάντας του. «ἵ αἱ στυιχειώδη εἰλικρίνειαν ἂν εἶχε δὲν θὰ ἑτόλμα νὰ /ϱάψῃ τοιοῦτόν τι. Καθ ἣν στιγμὴν ἔχυνε τὸ δηλητήριον τῆς συκοφαντίας διὰ τῆτ πέννας του εἳ ὑπ αὐτοῦ παρουσιαξόµενοι ὣς ἀδικούμενοι εἰσέπρασσον θοηθήματα καὶ ὑποτροφίας παρὰ τοῦ Ἱακαριωτά- του, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἐκαυχῶντο τινὲς ἐξ αὐτῶν! Ακό- µη καὶ τὴν λήξασαν ἑθδομάδα ὃ Ἰακαριώτατος ἐχορήγησε ὅύο ὑποτροφίας δὲ ἀνωτέρας σπουδὰς εἰς πρόσωπα τὰ ὅποῖα κατα: Φέρονται ἐναντίον του καὶ ἀνήπουν εἰς τὸν κύκλον τοῦ ἀρθρ-- γράφου. ᾽ΑΛλ ἡ δασιλεία τοῦ ψεύδους δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ οιαρκέσῃ «ιολύ. Πολὺ γρήγορα ἡ ἀλήδεια θὰ διαλάμψῃ καὶ οἵ ψευδολογοῦντες θὰ καταποντισθοῦν ὁριστικῶς πλέον. Ηκστρατεία ἀνοίχειος ᾿ ᾿Εσκεμμένως τὰς τελευταίας ἡμέρας ἐρθρογράφος πρωϊνῆς ἐφημερίδος πατεφέρθη ἐναντίον τῶν Θρησκευτιιῶν Οργανώσεων και των καθοδηγητῶν των. Τὸ τοιοῦτον καίτοι δὲν ἦτο ἐκ τῶν ἄπρ- σδοκήτων ἐν τούτοις προεκάλεσεν ἁλγεινὴν ἐντύπωσιν εἰς τὸν λαόν. Οχι διότι ἤ ἀνοίκειος ἐπίδεσις προήρχετο ἔν προσώ: που κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον συνδεδεµένου μὲ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ συνεπῶς ἀποζῶντος ἐκ χρημάτων ἱερῶν, ἀλλὰ διότι ἄποδει- πνύει τὸ μέγεθος τῆς κακοπαθείας τῆς ἀληθείας εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδ]γήση ἡἢἡ ἐμπάθεια καὶ τὸ Ἠµῖσος. ΄ 5 ν . τῇ Ν τα, Πόσον αἳ θρησκευτικαὶ ὀργανώσεις ὅσον καὶ οἳ κπαθοδηγηταὶ . -- ΄ . 5 των ἔσπευσαν ἐν τῶν πρώτων νὰ µετάσχουν τοῦ ὃν - ὃς ο κᾶ ο ς - Ἐθνικοῦ Αγῶνος ὑπείκοντες εἰς τὴν φωνὴν τοῦ χρέους καὶ ἠγωνίσθησαν θαρραλέως καὶ ἐντελῶς ἀνιδ-οτε- λῶς καθ΄ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος ὅταν οἳ ἐπικριταί των ὄχι µόνον δὲν µετέσχον τοῦ ἀγῶνος (παρ ὅλον ὅτι ἐκλήθησαν δὶς ὑπὸ τοῦ θρυλικοῦ Διγενῆ) ἀλλὰ καὶ τὸν κατεδίκασαν διὰ νὰ δείξουν τὴν ὑπακοήν των εἰς τὸ ᾽᾿Αποικιακὸν καθεστώς, τὸ ὁ- ποῖον ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς καὶ διὰ φλογερᾶς ἀερολογίας ἐπολέμουν μόνον. Εἶναι συνεπῶς ἑπόμενον νὰ κματατρύχωνται Ὁὑσὸ αἰσθη- µάτων µμειονεκτικότητος σήμερον καὶ νὰ µεταχειρίξωνται πᾶν µέσον διὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν αὐτῶν. ᾽Ακόμη καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόφεως αὐτῆς θὰ ἠδύνατο κατὰ τινα τρόπον νὰ ἑρμηνευθῇ ἤ κατὰ τῶν ὑρησκευτικῶν ὀργανώσεων καὶ τῶν παθοδηγητῶν των ἀντίθε- σις. 'Ἡ κυρία ὅμως αἰτία τῆς ἐπιθέσεως εἶναι ἄλλη. Αἱ θρη- σκευτικαὶ ὀργανώσεις πισταὶ εἰς τὸν σκοπὸν των καὶ ἔκπλη- ροῦσαι πιστῶς τὸ ἔργον των µέχρι σήμερον παραμένουν Φθου: ροὶ τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων τῆς νήσου µας. Δὲν ἔγιναν ὄρ- γανα ὅπως ἐπερίμεναν οἳ σημερινοὶ ἐπικριταί τω», τῆς ἑναν- τίον τοῦ Μακαριωτάτου κακοήθους ἐκοτρατείας τῶν λιποτα- κτῶν τοῦ ἀγῶνος καὶ τῶν παντὸς εἴδους συμφεροντολόγωνν οἳ ὁποῖοι τὸ ἀτομικόν των συμφέρον θέτουν ὑπεράνω τοῦ ἐθνικοῦ. Γοιαύτη ὅμως στάσις τῶν Θρησκευτικῶν ᾿Οργανώσεων ὄχι µό- νον ἁδιανόητος θὰ ἦτο ἀλλὰ μαὶ πλήρως καταστρτπτικὴ δι αὖ- τάς. Οχι µόνον διότι αἳ θρήσκευτικαὶ ὀργανώσεις πρέπει νὰ εὑρίσκωνται στενώτατα συνδεδεµέναι, μὲ τὴν Ἑλκλησίαν ἀλλὰ καὶ διότι ἡ διαστροφὴ τῆς ἀληθείας καὶ ἡ συσκότισις τῶν γεγο: νότων διὰ τὴν Ἱἱκανοποίησιν, ὄχι τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων, ὅπως διατείνονται οἳ ἐπικριταί των, ἀλλὰ τῆς ἐαπαθείας ὧρι- σµένων προσώπων θὰ ἐσήμαινε αὐτοκαταστροφὴν ἐφ᾽ ὅσον τοι: αύτη στάσις θὰ ἀντέκειτο πλήρως καὶ πρὸς τὸ γράμμα καὶ πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον ὡς ὅδηγὸν ἔχουν. Οἵ κα- θοδηγηταὶ τῶν Θρησκευτικῶν Οργανώσεων δὲν ἔχουν συνηθί- σει τὴν καπηλείαν τῆς θρησκείας καὶ τῆς Πατρίδος ὣς οἳ σηµε- θινοὶ ἐπικριταί των. δυκοφαντία Οἱ ἐπικριταὶ τῶν Θρησκευτικῶν Όργανώσεων καὶ τῶν κα- θοδηγητῶν των διὰ νὰ παλύψουν τὰς µισαλλοδόξους ἐνεργείας των δὲν διστάξουν νὰ μεταχειρισθοῦν ὣς ὅπλον των τὴν συκο- Φαντίαν διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν κπαταχθονίων σποπῶν των. Οὔτε αὐτὸ θεβαίως ἦτο ἀπροσδόκητον. ᾿Ἐκεῖνοι οἳ ὁποῖοι δια- στρέφουν τὴν ἀλήθειαν καὶ συσκοτίξουν τὰ γεγονότα εἶναι ἔπό- µενον νὰ γίνωνται συκοφάνται. Εφ ὅσον ἀπεμακρύνθησαν τῆς ἀληθείας κατὰ φυσικὴν συνέπειαν τὸ ψεῦδος καὶ τὴν συκοφαν- τίαν θὰ µμετεχειρίξοντο. Καὶ ἐνῶ εἰς τὰς συγκεντρώσεις τῶν Θρησκευτικῶν Οργανώσεων διδάσκεται ἢ ἀγάπη καὶ κπαλλιερ- γεῖται ἡ προσήλωσις πρὸς τὸ εὔαγγέβιον καὶ τὸν Κύριον, οἳ ἐπικριταὶ τῶν Θρησκευτικῶν ᾿Οργανώσεων καὶ τῶν καβοδηγ]- τῶν των καὶ γράφοντες καὶ ὁμιλοῦντες καλλιεργοῦν τὸ μῖσος καὶ συκοφαντοῦν. Παρουσιάξοντες ἑαυτοὺς ὥς μάρτυρας, διω- πομένους παρὰ τὴν ἀθωότητά των, περιέρχονται οἰπίας καὶ χα: ταστήµατα διὰ νὰ συκοφαντήσουν καὶ νὰ διασπείρουν τὸ μῖσος. Καὶ ἐνῶ κόπτονται διὰ τὴν ἑνότητα καλλιεγοῦν ἐντέχνως τὴν διχόνοιαν καὶ τὴν διαίρεσιν. ᾿Εξυθρίξουν τὸν ΙΜακαριώτατον καὶ ἰδίᾳ καὶ δηµοσίᾳ καΐτοι εὐεργετούμενοι ὑπ αὐτοῦ. Καὶ ὅλαις δυνάµεσι κατεργάξονται τὴν καταστροφήν. Δὲν ὑπέφεραν οἳ ἴδιοι ἐκ τοῦ ἀγῶνος, οὔτε οἰανδήποτε ὑλικὴν ζηµίαν ὑπέστησαν. «Αγ- τιθέτως μάλιστα καὶ ηὔξησαν τὰ εἰσοδήματά των, ὅταν οἳ ἄλλοι ὑπεξάλλοντο εἰς θασανιστήρια ἢ ἀνήρχοντο τὸ ἰκοίωμα. Θεαταὶ τοῦ ᾱ- ὤνος µακφόθεν, ἀρνούμενοι νὰ ἀγωνισθοῦν ἐν ὥραᾳ μάχης. µετεθλήθησαν αἰφνιδίως εἰς πολεμοχαρεῖς ἀγωνιοτὰς μετὰ τὴν ματάπαυσιν τοῦ ἀγῶνος διὰ νὰ ἐξυθρίξουν τοὺς ἀγωνιστὰς σή- µερον. Ανεύθυνοι πάντοτε καὶ νίπτοντες ὥς Πιλᾶτοι τὰς χεῖρας διὰ τὸ χυνόµενον ἐν Κὐύπρῳ αἷμα, δὲν ἔχουν σήμερον οἱογδήποτε ἐνδοιασμὸν νὰ ὁδηγήσουν τὴν νῆσον εἰς τὴν κατασεροφήν. Τοι- οὗτοι εἶναι οἱ ἐπικριταὶ τῶν Θρησκευτικῶν Ορ/ανώσεων καὶ τῶν καθοδηγητῶν των. δαὶ παραπονοῦνται διότι ἔχουν ἀἆπομο- γωθεῖ ἀπὸ τοὺς ἐχέφρονας καὶ τοὺς ἀληθεῖς χρ:στιανούς. Ἡ ἀπομόνωσίς των ὅμως αὐτὴ ὀφειλομένη εἰς τὰς ἀντεθνικὰς ἐ- γεργείας των ὄχι μόνον δὲν τοὺς καθιστᾶ μάρτυρας ἀλλὰ καὶ παντελῶς ἀποέλήτους. Θὰ ἠτο δὲ ἀληθῶς παράδοξον καὶ ἔντε- λῶς καταστρεπτικὀν διὰ τὰς Θρηήσκευτικἀς ᾿Οργανώσεις ἡ ἐ- λευθέρα εἴσοδος τῶν τοιούτων εἰς αὐτὰς καὶ ἡ διενέργεια συστη” προπαγάνδας ἐναντίον τῆς Ἐκκλησιαστ'κῆς ᾿Αρχῆτ ματικτς πράγματι τόν ποοορισμόν μετὰ τῆς ὅποίας. διὰ γὰ ἐκπληροῦν . ν ΄ ” ν τ 3 » - των αἳ Θρησκ-υτικοὶ ᾿Οργανώσεις, πρέπει νὰ εἶναι ἀθθηκτως ουνδεδεκέναι. ὰ ΚΥΡΙΑΚΗ 15 Νοεμέρίου 1959 «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» ΛΕΙΤΟΤΡΠΙΚΑ ΠΡΒΛΙΜΛΙΛ Τοῦ κ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ 1. Ἡ παράλειφις τῆς ἔχτε- νοῦς δεήσεως. ᾿Από τινων ἐτῶν καθιερώ- θη καὶ ὁλονὲν ἐπεκτείνεται ἡ συνήθεια νὰ παραλείπηται ἐν τῇ τελέσει τῆς θείας λει- τουργίας ἡ ἐξαγγελία τῆς λεγοµένης ἐκτενοῦς δεήσεως (Εἴπωμεν πάντες κλπ.) ἐν ταῖς πόλεσι τῆς Κύπρου. [Ππα- ρακολουθήσαντες ἀρκετὰς φορὰς ἀπὸ τοῦ ραδιοφώνου τὰς λτιτουργίας τῶν Κυρια- κῶν ἐκπεμπομένας διὰ τοῦ. ραδιοσταθμοῦ ᾿Αθηνῶν ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς ΜΛη- τροπόλεως ᾿Αθηνῶν, εὕρομεν μετ’ ἐκπλήξεώς, ὅτι καὶ ἀπ᾿ αὐτῶν παραλείπεται ἡ ἔκτε- γὴς δέησις. Διὰ ποῖον λόγον γίνεται ἡ παράλειψις οὔτε ἀνεκαλύ- ψαμεν οὔτε 'ἐμαντεύσαμεν τὸν λόγον τῆς παραλείψεως τας πτίσεως τοῦ παιδίου, καθίζου- σι τὸ θρέφος ἐν τῇ κολυµθή- θρᾳ οὕτως, ὥστε τὸ σῶμα τοῦ θαπτιζοµένου νὰ μὴ θυθίζηται μηδὲ κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἔπειτα λαμθάνουσι μὲ τὴν χεῖρά των νερὸν ἐκ τῆς κολυµθήθρας καὶ περιλούουσι τὸ ἄνω µέρος τοῦ σώματος καὶ τὴν κεφα- λὴν τοῦ θαπτιζοµένου. ᾽Αλλὰ θάπτισµα κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου σηµαίνει τέλειον θύθισμα τοῦ σώματος εἰς τὸ νερὀόν, ὁλοκληρωτικὸν δηλ. θούτηµα τοῦ θρέφους εἰς τὸ νερόν, ὝὍπως γίνεται τὸ θάπτισμα ὑπὸ τῶν ἁμαθῶν τούτων ἱερέ- ὧν ὁμοιάζει μᾶλλον πρὸς τὴν ἐπίχυσιν ὕδατος ἢ τὸν ῥραντι- σμὸν τῶν Λατίνων, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἀληθινὸν θάπτισμα καὶ ὁ ὁποῖος προεκάλεσε πρὸ 200 ἐτῶν σφοδρὰς συζητήσεις ἀνὰ τὸν ὀρθόδοξον κόσμον, αὐτῆς. διότι εἶναι περιττή [αἱ ὁποῖαι ἠνάγκασαν τὰ ὁρ' πᾶν ἄλλο ἢ περιττὴ εἶναι, |θόδοξα πατριαρχεῖα νὰ ἄπο- φρονοῦμεν ἡμεῖς,. 'Ἡ ἀἄκολου-| κηρύξωσι τὸ διὰ ραντισμοῦ θία τῆς θείας λειτουργίας,ιαὐτοκαλούμενον θάπτισμα ἀπὸ γενικῆς ἀπόψεως θεω- καὶ νὰ θεωροῦσι τοὺς κατὰ ρουµένη, ἀποτελεῖται ἐκ τρι-ιτὸ λατινικὸν θΘάπτισμα θα- ὢν μερῶν, τῆς µεγάλης συ- |πτιζομένους ἢ μᾶλλον ραντι- ναπτῆς (ἐν εἰρήνῃ τοῦ ἵΚυ-|ζομένους δυτικοὺς καὶ δια- ρίου δεηθῶμεν κλπ.) τῆς µαρτυρομένους, οὑτωσὶ κα- ἐκτενοῦς (Εἴπωμεν πάντες |λουμένους χριστιανοὺς, ὡς κλπ.) καὶ τῶν συμπληρωτι-! κατ οὐσίαν ἀθαπτίστους. διὸ κῶν δεήσεων (Πληρώσωμεν |τοὺς ἐξ αὐτῶν προσερχομέ:- τὴν. δέησιν ἡμῶν τῷ Κυρίῳ κλπ) ᾿Εὰν ἀναγνώσῃ τις αὐτὰς μετὰ προσοχῆς, θὰ εὕρῃ, ὅτι ἡ ἐκτενὴς ὡς προσευχἠ εἶναι ἐντονωτέρα. Διότι εἰς μὲν τὰς δύο ἄλλας καλεῖ ὁ λειτουρ- γὸς ἱερεὺς ἢ διάκονος τὸν λαόν, ὅπως δεηθῆ πρὸς τὸν Κύριον (τοῦ Κυρίου δεηθῶ- μεν) ἢ αἰτήσηταί τι παρὰ τοῦ Κυρίου (παρὰ τοῦ Κυρίου αἰ- τησώμεθα), εἰς δὲ τὴν ἐκτε- νη ἀπευθύνεται ἐξ ὀνόματος τοῦ λαοῦ ὁ ἱερωμένος ἀπ᾿ εὖ- θείας πρὸς τὸν Παντοκράτο- ρα Θεὸν, παρακαλῶν, ὅπως ἐλεήσῃ τὸν λαὸν αὑτοῦ, μετὰ ζωηροτέρων ἐπικλήσεων. Αἱ πρῶται ἐπικλήσεις μαρτυρου: σι τοῦτο: «Εἴπωμεν πάντες ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, καὶ ἐξ ὅ- λης τῆς διανοίας ἡμῶν εἴπω- μεν. Κύριε Παντοκράτορ, Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν, δεό- μεθά σου, ἐπάκουσον καὶ ἑλέ- ησον. Ἐλέησον ἡμάς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ µέγα ἔλεός σου, δεό- νους εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκ- κλησίαν ἀναθαπτίζει ἢ ἀκρ:θέ- 'στερον εἰπεῖν δαπτίζει ἡ Ἐκ- Γκλησίς: ἡμῶν. -.. Εἴχομεν πρὀ τινων ἔτων ἕ- πιστήσει τὴν προσοχὴν ἱερέώς τινὸς Θθαπτίζοντος κατα τον ἄνω τρόπον. Οὗτος δὲ τίνα ἀπάντησιν, νομίζετε, ἔδωκεν, Ὁ Πρόδρομος ἔτσι ἔκαμεν εἰς τὸν Χριστόν, ὡς φαίνεται εἰς τὴν εἰκόνα τῆς θαπτίσεως! Ὅ δυστυχἠὴς {ἱερεὺς ἔκαμεν ὅτι ἔθλεπεν! Καὶ ἠγνόει Φὺυ- σικά, ὅτι ὁ ᾽Ιωάννης ὁ Πρό- δρομος ἐθύθισε τὸν ἄνθρωπο» Χριστὸν μέχρι κεφαλῆς εἰς τὸν ᾿Ιορδάνην, Καὶ ἔπειτα ᾱ- νέσυρεν αὐτὸν ἐκ τοῦ ποτα- μοῦ, ὡς δεικνύουσιν ἄλλαι εἰ- κόνες ὀρθότερον ἐζωγραφημξ ναι. ο Αἱ δὲ εἰκόνες, αἱ ὁποίαι παριστάνουσι τὸν Χριστὸν στη: τὸν ἐν ἀθαθεῖ μέρει τοῦ ποτα- μοῦ καὶ τὸν ᾿ Ιωάννην ἐπιχύ- νοντα μὲ τὴν χοὐφτάν του νε ρὸν εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Χρι- τῶν ᾿Ορθοδό:- µεθά σου, ἐπάκουσον καὶ ἐ-|στοῦ δὲν εἶναι λέησον κλπ», Ἡ ἐπανάληψις [εων, εἶναι τῶν παποκοθολι- τῶν οὐσιωδεστέρων λέξεων [κῶν, καὶ πρέπει νὰ ἐκθληθᾶ- τῆς προσευχῆς τὶ μαρτυρεῖ [σιν ἀπὸ τῶν ναῶν τῶν ᾿Ὄρθο: ὅτι ὁ λαὸς συναισθανόμενος |δόξων Χριστιανῶν καὶ δι) ἐγ- τὸν µέγαν Θαθμὸν τῆς ἁμαρ- |κυκλίου τῆς Ἱ. Συνόδου νὰ τωλότητος αὑτοῦ καὶ τὸν µέ-|ἀπαγορευθῇ ἡ ζώγραφησις γαν κίνδυνον τῆς ἐξολοθρεύ- σεως αὑτοῦ ὑπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου, σπεύδει ὡς ναυα- γός, κινδυνεύων νὰ πνιγῃ ᾱ- πὸ στιγμῆς εἰς στιγμήν, να ἱκετεύσῃ ἀπεγνωσμένως τον Παντοκράτορα Θεόν, ὅπως ἐ- λεήση καὶ σώσῃ αὐτὸν αὐθω- ρεί. Τοσοῦτον λοιπὸν ἔντονον δέησιν καὶ ἱκεσίαν παραλεί- πουσιν οἱ εὐλογημένοι ἱερεῖς ἀνοχῇῃ τῶν συντελετουργούν- των πολλάκις ἀρχιερέων! Δὲν εἶναι λοιπὸν περιττὴ καὶ πα- ραλειπτέα ἡ ἐκτενής! ἸΑλλά διά τὶ λοιπὸν παρα- λείπεται Μήπως χάριν συντο- µεύσεως τῆς λειτουργίας Δὲν εἶναι λόγος ἀρκούντως ἵκανο- ποιητικὸς, οὗτος. διότι ἡ ἐκ- τενἠς εἶναι πράγματι ἐκτενὴς εἰς τὰς λειτουργίας μερικών µοναστηρίων, ἐν οἷς µνηµο: νεύονται πολλὰ ὀνόματα τεθ- νεώτων ἡγουμένων καὶ πατέ- ρων, εἰς τὰς λειτουργίας ὅ- µως τῶν πόλεων καὶ χωρίων, ανα τοιούτων εἰκόνων εἰς τὸ ἑξῆς, Αντιθέτως πρὸς τὸν προμµνη: µονευθέντα ἱερέα ἐγνωρίσαμεν ἕτερον ἱερέα ἑνὸς ἀποκέντρου χωρίου τῆς ἐπαρχίας Λεμε- σοῦ, ὁ ὁποίος ἐγεννήθη κατά τὸ πρῶτον τρίτον τοῦ παρελ- θόντος αἰῶνος εἰς ἐποχὴν δηλ. κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλη ἡ μµόρ: φωσις παρά τινι διδασκάλῳ «τῶν κοινῶν γραμμµάτὠν». ὡς ἐλέγετο τότε, συνίστατο εἰς τὴν. µάθησιν ἁπλῆς ἀναγνώσξ- ως μὲ ἀναγνώστικα θιόλία τὴν ᾿Ὀκτώηχον καὶ τὸ Ψαλτήριον τῆς ᾿Εκκλησίας. Ὁ ἱερεὺς ὃ- µως οὗτος μὲ τὴν συνεχή καὶ συστηµατικἠν ἀνάγνωσιν πολ- λῶν θρησκευτικων θιθλίων τοῦ αἰῶνός του κατώρθώσε να Μ9: ταῦτα μὲ ἔχοντας ἆ µόρφωσιν. , : ὍΟτε δὲ ἐπρόκειτο να τελέ- µυστήριον τοῦ ἀγίου τὸ καθὶ κ δὸν μνημο ἕπγὴς ὁαπτίσματος, ἐπεδακήξ. ὥν βεία ος δρουν Ἡ 5 λεπτὰ|πληρωρη εἰς ὄερὸν τοῦ ἄνω 3 ι Διά τὴν ἐξοικονόμησιν λος] χέίλους, ΡΕούθ.ζε τὸ θρέφος τὸν 48 λεπτῶν ο μοι ὁρ- µέχρι τοῦ λαιμοῦ εἰς ἑκάστην ὃν νὰ παραλείπηται τοσον./ κατάδυσιν, ἔπειτα δὲ ἔθετε ὡς εἴπομεν, σπουδαία καὶ θερ- μὴ δέησις. Τὰ ὀλίγα ταῦτα λεπτά δύνανται νὰ ἐξοικονο- μηθῶσιν, ἄλλοθεν ἐὰν λ.χ. ἐ- λαττωθῇ ἡ µπαράτασις τῆς φωνῆς εἰς τὰς ἐκφωνήσεις «Σοφία, ὀρθοὶ» καὶ «Πρόσχω: εν»ὶ ᾿Ἐπίσης ἀξιόμεπτον θεωροῦ- μεν τὴν παράλειψιν τῶν αἰτή- σεων τῶν ἐκφωνουμένων πρὀ τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν τιµίων δώ- ρων καὶ μετὰ τὸν ἁγιασμὸν Αἱ αἰτήσεις αὔὗται τὴν παλάµην τῆς δεξιᾶς του χειρὸς ἐπὶ τοῦ. στοµατος τοῦ παιδίου καὶ μὲ ἀἄστραπιαίαν κίνησιν ἐθύθιζε τὴν κεφαλὴν τοῦ θαπτιζοµένου εἰς τὸ Ἠγια σµένον νερὸν τῆς κολυµθή: θρας. Τοιουτοτροπως Ἡ θάπτι σις ἐγίνετο μὲ τελείαν κατα θύθισιν τοῦ σώματος τοῦ 6ρέ- φους εἰς τὸ ὕδωρ κατὰ τον ὀρθόδοξον τρόπον καὶ Όχι -- τελῶς κατὰ τὸν λατινικον τρῦ: πον, ᾿ ον οὕτω συνιστᾶα να τούτων. ησε τ Τῷ ὄντι Συγγνώµην καὶ ἄφεσιν τῶν] νίνῃ ἡ Θάπτισις ὁ Συμεὼν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. 9 « ΑγΥε: θεὐσαλονίκης, τοῦ ὁποίου λον πιστὸν ὁδηγόν καὶ φύλα-{το περίφηµον σύγγραµµα ἀνε- κα τῶν, ψυχῶν ἡμῶν:'. .Χρι- στιανὰ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἡ- μῶν.. παρὰ τοῦ Κυρίου αἰ- τησώμεθα) εἶναι τόσον σπου: δαῖαι καὶ ἀναγκαῖαι εἰς τὴν σωτηρίαν τῶν ἐκκλησιαζομέ- νων, ὥστε δὲν πρέπει κατ οὐδένα λόγον νὰ παραλείπη- ται ἡ ἐπανάληψις αὐτῶν ἐκ δευτέρου. Οἱ λειτουργοὶ, ἐὰν ἀποθλέψωσιν εἰς τὸ οὐσιῶδες περιεχόµενον τῶν αἰτήσεων καὶ ἐὰν ἀναλογισθῶσι τὴν εὐθύνην αὑτῶν ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ παραλείψωσιν τῶν αἰτήσεων ἐκ δευτέρου, µόνον καὶ μόνον διὰ νὰ ἐξοι- κονομηθῶσι δύο λεπτά της ὥρας! 2. ἸΑτελεῖς παταδὺσεις ατα τὸ θάπτισμᾶ. Πολλοὶ ἱερεῖς κατὰ τὸ 6ά- πτισµα τῶν θρεφῶν ἐπιτρέ- πουσι νὰ χύνηται ἐν τῇ κολυµ- θήθρᾳ ὕδωρ µέχρι τοῦ ἑνὸς τετάρτου περίπου αὐτῆς, Καὶ ὅταν ἔλθη ἡ στιγμἠ τῆς ὅα- γινώσκετο πολὺ ἄλλοτε, σήμε- ρον δὲ σχεδὀν εἶναι λησμµονη: µένον, Ὁ ἔξοχος οὗτος ἱεραρ: χης ἀποδίδει μάλιστα πολλὰς παθήσεις τῶν παίδων μµττα ταῦτα (ὡς σπασμούς κλπ.) εἰς τὸ ἀτελὲς θύθισμα τοῦ σώ- µατος κατὰ τὴν θάπτισιν! Εἰς τὸν ἄνω ἱερέα ὀφείλε- ται καὶ ἡ ἑξῆς ὡραία διδακ τικἠ παρατήρησις, ᾿Αφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι φιλάνθρωπος, πρέξ- πει καὶ ὁ ἄνθρωπος νά γίνη φιλόθεος! Σωστά! :Ο ἱερεὺς οὗτος ἀπέθανε πρὸ τριακοντα- ετίας ὑπερεκατοντούτης. Εἰς ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου του, τὶ ἔκαμνε καὶ ἔζησε τόσα χρό- νια, ὥστε νὰ τὸ µμιµηθῇ καὶ αὐτός, ἀπήντησε τὰ ἑξῆς στο: χαστικά: ᾿Εὰν θέλῃς νὰ ζήσης πολλὰ χρόνια, πρέπει νὰ κάµ- γῃς τρία πράγματα, α) νὰ κοιμᾶσαι ἐνωρὶς τὴν νύκτα καὶ γὰ ξυπνᾶς πρωΐ ϐ) νὰ μὴ μέ- γῃς ποτὲ χωρὶς ἐργασίαν, καὶ (Συνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελ.) ηθῇ εἰς τά πλεῖστα τῶν θρη: σκευτικῶν καὶ θεολογικῶν. ζητημάτων καὶ νὰ συζητῃ εἰς εν ἀνωτέραν | φεύγοὺν, ἔτσι καὶ ο ὃ !Ι ὅταν ἴδῃ τὸν χριστιανον ὡὠπλι- ἐρώτησιν δὲ ἑνὸς ἐγγόνου του|χ' ΣΙΝΟΜΙΛΙΑ ΝΙ ΤΟΝ θΕ0Ν Τοῦ ο ἄνθρωπος εἶναι μεταξὺ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς δηµιουργηµά- τῶν προνομιοῦχος. Εχει τὸ προνόµιον νὰἁ ἐπικοινωνῇ καὶ νὰ συνοµιλῇ μὲ τὸν Θεὸν «ἐνώ- πιος ἐνωπίῷ». 'Η προσευχὴ εἷ- ναι τὸ μέσον τῆς ἐπικοινωνίας. Διά τῆς προσευχῆς συνομιλεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεόν. Καὶ ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος θεωρεῖ µε- γάλην τιμὴν νὰ συνομιλῇ μὲ ἕ- γα θασιλέα ἐπίγειον. πόσην μεγάλην τιμὴν πρέπει νὰ θξεω- ρῇ τὴν συνομιλίαν του μὲ τὸν Δασιλέα τῶν θασιλέων, μὲ τὸν πλάστην του, Ποῖος δὲν ἐδοκίμασε τὴν ἆ- νακούφιίσιν τὴν ὁποίαν προκα- λεῖ ἡ συναναστροφὴ μὲ ἕνα πιστὸν φίλον Πόσον ξελαφρώ., νει ὁ ἄνθρωπος ὅταν λέγῃ τὸν πὀνον του, τὴν θλίψιν του ἡ τὴν χαρὰν του ἀκόμη εἰς τὸν φίλον του, τὸν εἰλικρινῆ καὶ πιστόν. Ποῖος ὅμως εἶναι ὁ εἰ- λικρινέστερος καὶ ὁ πιστότ- ρος φίλος εἰς τὸν ὁποῖον δ”. νάµεθα μετ ἐμπιστοσύνης νά ἐκμυστηρευθῶμεν τὸν πόνον µας καὶ νὰ εὕρωμεν παρηγο: ρίαν καὶ νὰ ἀντλήσωμεν δύ- ναµιν καὶ θάρρος Ποῖος ἄλ- λος εἶναι παρὰ ὁ Θεός ς Ἡ- μεῖς φίλοι µο» «στέ εἶπε πρὸς τοὺς µαθητάς του καὶ πρὸς ἤ- μᾶς. Καὶ ὅμως πόσοι χριστια- νοὶ ἀνοίγουν τὴν καρδίαν των καὶ συνομιλοῦν μὲ τὸν Θτόν ἘΕὰν στηρίξωµεν τὴν ἔρευνάν μας εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀν- θρώπων οἱ ὁποῖοι προσέρχων: ται καθ ἑκάστην Πυριακην εἰς τὰς ᾿Εκκλησίας ἵνα κατὰ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ ἀπευθύ- νωσι κοινὴν πρὸς Αὐτὸν, προ᾽ σευχήν, δυνάµεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ὀλίγοι, πολὺ ὀλίγοι εἶναι οἱ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι αἰσθα- νονται τὴν ἀνάγκην νὰ προσευ: χηθοῦν, νὰ συνοµιλήσουν με τὸν Θεόν, ο Οἱ ἄνθρωποι ὅμως αὐτοι οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ ἐπι- κοινωνήσουν μὲ τὸν Θεὸν ἂς ἀναγνώσουν τοὺς λόγους τοῦ προφήτου Δανιήλ: ««Μᾶλλον ἑλόμενος ἀποθανεῖν ἢ στιγμὴν ὥρας στερηθῆναι προσευχής” Καλύτερα προτιμῶ να ἀποθά- γω παρὰ ἐπ᾽ ὀλίγον να στερη: θῶ τῆς προσευχῆς, ο. Προτιμώτερον εἶναι να πο θάνῃ κανεὶς παρά νὰ ζῇ καὶ νὰ λησμονήσῃ τὸν Θεόν. Η προσευχή, λέγει ὁ Μέγας Βα- σίλειος εἶναι δύναμ.ς εἰς τους ἀρχαρίους τὴν πίστιν, αὔξησις εἰς τοὺς προοδευµένους, στη” ριγµα εἰς τοὺς τελείους. Ὁ ἵε- ρὸς Χρυσόστομος τοιαυτην ση- µασίαν ἔδιδεν εἰς τὴν προσευ: «. χήν ὥστε συχνὰ ἔλεγεν εἰς τὰ κηρύὐγμµατά του . Οτι «Μηδὲν µήτε ποιῶμεν, μήτε λέγωμεν. πρὶν ἢ τὸν Θεὸν καλέσαι καὶ παρακαλέσαι». Προτοῦ νὰ πράξωµεν ἢ νὰ εἴπωμεν κάτι ἐπικαλούμεθα τὴν πρέπει νὰ λ ί θοήθειαν τοῦ Θεοῦ. Βὰ παρα: καλοῦμεν τὸν Θεὸν να μας φωτίζῃ οὕτως ὥστε ὅ,τι λέγο- μεν καὶ ὅτι πράττοµεν νὰ Εἰ- ναι σύµφωνον μὲ τὸ ἅγιον θέ- ληµά του. , ὝὍταν προσευχώµεθα προ: στατευόµεθα ἀπὸ τὰς ἐπιθέ: σεις τοῦ διαθόλου, ὁ ὁποῖος μᾶς παρακολουθεῖ εἰς κάθε θῆμα τῆς ζωῆς µας καὶ είναι ἕτοιμος νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὰς ἀδυναμίας µας, να µας ἐπιτε- θῇ καὶ νὰ μᾶς καταθάλῃ. ο- πως οἱ λησταὶ ὅταν ἴδώσι ὦ: πλισμένον τὸν ἄνθρώπον, που παραμονεύουν νὰ ληστεύσουν διάθολος, σµένον μὲ τὴν προσευχἠν τρέ- μει καὶ φεύγει, Εἶναι μεγάλη δύναμις τῆς προσευχης. - ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι Ἡ προσευχἠ εἶναι «σφοδροτέρα πυρός». Ὁ Μεύτων ἔλεγεν ὅτι πράγματα εἶναι ἐκεῖνα τρία 1 ε τὰ ὁποῖα δὲν δοκιμάζουν ἄπο- γοητεύσεις: 'Η προσευχή, ἡ ὃ- πομονὴ καὶ ἡ πίστις. «Όταν ἡ καρδία µου, λέγει, εἶναι ἕ- λευθέρα καὶ ἱκανὴ καὶ κατάλ- ληλος πρὸς προσευχην ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι σχετικῶς εὐκθ: λα», Διὰ τῆς προσευχής ἄντ λοῦμεν δύναμιν εἰς τὰς ἆσθε- νείας µας, παρηγορίαν εἰς τας θλίψεις. ᾿Εφόδιαζόμεθα διὰ τὴν ἐδῶ, ἀλλὰ καὶ δ.ά τὴν ἑ- πέκεινα ζώήν. . Ἡ µεγάλη αὐτὴ δύνσμµις Ἡ ὁποία προστατεύει καὶ φωτίζει τὸν ἄνθρωπον δὲν εἶναι κατι τὸ τεχνικόν, ἀλλά κάτι τὸ αώ θόρµητον, Τοῦτο το͵ θλέπομεν εἰς τοὺς κινδύνους. Όταν κιν- δυνεύωµεν τότε ὁ νοὺς παυς' ο νὰ λειτουργῇ καὶ πάλλῃ ἣ καρδία, ἡ ὁποία αὐθορμήτως στρέφεται πρὸς τὸν δηµιοῦρ: γόν της. Όπως ἀκριθῶς τὸ μικρὸ. παιδὶ αὐθορμήτως τρέ- χει πλησίον τῆς µητρος του, διότι γνωρίζει ὅτι θὰ εὗρῃ προστασίαν καὶ ἀγάπην ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος κατα τας δ- σκόλους ἰδίως ἡμέρας τῆς ζω: ἃς του, τρέχει πλησίον τοῦ θεοῦ διὰ νὰ εὕρῃ καταφυγιον καὶ παρηγορίαν. Διά τουτο καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἐξεδιώ- θῃ ἀπὸ τὸν παράδεισον καὶ το πλέον ἐκτεθειμένος εἰς τὰς παγῖδας τοῦ σατανα, ὅταν ἠπειλεῖτο ἀπό ἀσθενείας καὶ ἀνομθρίας καὶ πολέμους, τότε αὐθορμήτως προσέτρεξε εἰς τὴν θοήθειαν καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἔκτισε θυσιαστήρια, διὰ νὰ προσεύχεται καὶ νὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς τὸν Θεόν. Εἰς τὴν ᾽Αγίαν Γραφὴν θλέ- «ποµεν ὅτι ὁ Θεὸς ἐπικοινωνεῖ | Ἐκκλησίας µας Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ, ΕΥ ΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ μὲ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι προσεύχονται καὶ εἰσακούει των. προσευχῶν των. Προσεύ- Χεται ὁ Μωῦσῆς καὶ λαμθά- νει εἰς τὸ Σινὰ ὄρος τὰς θεογράφους πλάκας, Προσεύ- Χεται ἡ Αννα καὶ συλλαμθά. γει καὶ γεννᾷ τὸν προφήτην Σαμουήλ. Προσεύχεται ὁ προ- φητης ᾿Ηλίας καὶ πῦρ κατα- πεµπεται ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Προσεύχεται ὁ Δανιήλ καὶ Φράσσει τὰ στόµατα τῶν λεόὀν. των. Προσεύχονται οἱ τρεῖς παΐδες καὶ ἡ φωτιὰ γίνετα, δρόσος, Προσεύχεται ὁ Δαθὶδ και νικᾷ τὸν Γολιάθ. Προσεύ- Χεται ὁ γέρων Συμεὼ ὶ παρακαλεϊ τὸν θεὸν νὰ οὖν ἀξιώσῃ νὰ ἵδῃ τὸν σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ ὕστερα νὰ ἀποθά. ας πράγματι ἠξιώθη εἰς που γῆρας νὰ τὸν ἴδῃ καὶ νὰ τὸν θαστάσῃ εἰς τὰς ἀγκάλας του, Προσεύχονται ὁ Ζαχαρία καὶ ἡ ᾿Ελισάδετ καὶ Ἐμάμνη- σαν τὸν ᾿Ιωάννην τὸν Προ. δρομον. Προσεύχονται οἱ ᾽Α. πὀστολοι ὁμοθυμαδόν, προ. σκαρτεροῦντες τῇ προσευχῇ μ τῃ δεήσει. Οἱ ᾿Απόστολοι ἔ αθον παράδειγµα ἀπὸ τὸν [ησοῦν Χριστόν. Κυρίου ἢτο μία προσευχή. Τόσον ἀπορροφη- µενοι εἰς τὴν προσευχήν ὥστε οἱ µαθηταί του ποὺ τὸν παρηκολούθουν ἐξεπλάγησαν µε τον τρόπον μὲ τὸν ὅποῖον προσηυχετο καὶ τότε εεϊς τῶν μαθητῶν του εἶπε πρὸς Αὐτὸν Κύριε δίδαξον ἡμᾶς προσεύχε: σθαι», Εδωκε δὲ εἰς τοὺς ας θητὰς του τὴν Κυριακὴν προ- σευχἠν καὶ τοὺς ἐδίδαξεν ὅτι η. προσευχἠ πρέπει νὰ γίνεται ΜΕ πίστιν, μὲ ταπείνωσιν μὲ ὑπομονήν. ᾿Αφοῦ ἐκεῖνος ποὺ ἁαμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὐρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ» .. καὶ ἐδίδαξε τὴν προσευχὴν πρέπει καὶ ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι εἴμεθα ἐκτεθειμένοι ἒἰς τόσους κινδύνους, νὰ ἀάγα- πωµεν τήν προσευχἠν. «Γρηγο- Ρειτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασµόν» μᾶς συμθουλεύει ὁ Κύριος. Καὶ εἰς ἄλλην περίπτωσιν ὁ Κύριος μᾶς λέγει «Αἰτεῖτε καὶ δοθή- σεται ἡμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρή- σετε. κρούετε καὶ ἀνοιγήσε- ται ἡμῖν, Πὸς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμθάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται», Οἱ µεγάλοι ο έρες τῆς λ ιὰ τ - σευχῆς ἐλάμθανον τὰς ἠθσως εἰς τά μεγάλα θεολογικὰ προ: θλήματα ποὺ ἀπησχόλουν τὴν ἐποχήν τους. Μεγάλοι εὐκργέ- ται ποὺ εὐηργέτησαν ὁλόκλη- ρον τὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὰς ἔφευρεσεις των, ὁμολογοῦν Ότι ἐνεπνέοντο τὰς µεγάλας ἐμπνεύσεις των κατὰ τὴν ὅ- ραν τῆς προσευχῆς. Αἱ ὥραι της προσευχῆς εἶναι ὥραι ἀνε φοδιασμοῦ, ’Ἔχομεν ὅλοι ἀνάγκην τῆς θείας δοηθείας. ὌἜχομεν ἀνάν- κην͵ ἀνεφοδιασμοῦ. Πάντοτε ἂς προστρέχωµεν εἰς τὴν θοή θειαν τοῦ Θεοῦ. Ας μιμούμµε- ἀδιάλειπτος θα τὸν ἀρχηγὸν τῆς πἰστεώς μας, Ας µμιµούµμεθα ὅλους τοὺς θεοπνεύστους ἄνδρας Άς καταφεύγωμµεν εἰς τήὶ προσευχἠν διὰ νὰ συνομιλοῦ- μεν μὲ τὸν Θεόν, νὰ τὸ ὑμ νοῦμεν, νὰ τὸν εὐχαριστοῦμει καὶ νἁ τὸν παρακαλοῦμεν νὲ μᾶς Θοηθήσῃ οὕτως ὥστε ν:- κηταὶ νὰ Φφθάσωμεν εἰς τὸι λιμένα τῆς αἰωνιότητος. Αἴτησις πρὸς Υϊοθεσίαν ᾿Αριθμ. 45) 69 Υιοβθετοῦντες: Δημήτριος Νικολαΐδης ἐξ Ὁ- µορφίτας ἐτῶν 65 καὶ Εὐδοχία Δ. Νικολαΐδη ἐξ ᾿Ομορφίτας ἔ- τῶν 65. Υιοθετούμενον: Ἕλλη Συμεὼν Σίταρου ἓξ µορφίτας ἐτῶν 20. ͵ Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίξοι ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υΐοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως απρὼὰς τὸν ᾿Αοχιεπίσκο πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15). ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Ἐν τῇ 'Ἱ. πρου, τῇ 15 ο- ᾿Αρχιεπισκοπῇ Ἱκύ- Νοεμόρίου 195689. Ἐν τῆς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Ὁ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΗΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾽Αριῦμ. 44)59 Υἱοδετοῦντες: ᾿Αλέζανδρος Μ. Φράγχου ἐκ Βαρωσίων ἐτῶν δΊΤ καὶ Σταυρούλ. λα Αλ. Φράγκου ἐκ ἙἩαρωσίων ἐτῶν 45. Υιοθετούµενον: Δημητράκης Ν. Δημητοίου. ἐν Ἠαρωσίων ἐτῶν 3. Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωυί- ζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω τὶ οθεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταῦ- την ἐγγράφως ποὺς τὸν ᾿Αοχιεπί σχοπον, ἀναγράφον χαὶ τοὺς λό- γους τῆς ἔνστάσεως, ἐντὺς δεχα- πέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σή- μερον. Ἐν τῃ “Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇῃ Ἱκί- πρου, τῇ 1 ἈΝοεμθρίου 1969. πρου, τῇ 20 ᾿Οκτωθρίου 1959 Ἐκ τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΠΟΡΙΛΙ Πρὸς τὸν πεστάλη ἢ κάτωθι παντήσεις. Πανοσιολογιώτατον Αθχιμαν- δρίτην κ. Εὐστάθιον ευκωσίαν. Εἶμαι συνδρομητὴς τῆς Ἔκ- πλήησιαστικῆς Ζωῆς». Σὲ συγχαίρω δι ὅσα καλὰ καὶ ὠφέλιμα ἔγραψες εἰς τὴν «Εκκλησιασικὴν Ζωήν» τῆς Ίης ᾿Ομτωθρίου 19659 ὑπὸ τὸν τίτλο» «Ἡ ἀνάγκη τῆς νοίας». μετα: Διὰ τοὺς µὴ ἐξομολογουμένους ὅμως δὲν κάµνετε µγείαν εαν εἶναι πρέπον νὰ διαθάζεται ὑπὸ τοῦ πνευματικοῦ ἡ συγχωρητικὴ ον κ. .ς εὐχὴ καὶ νὰ κοινωνοῦν π ὅπως. ναντίον τῆς τακτικῆς αὐτῆς). Εάν ὅμως ἐπιμένει Εναι φανερὸν πὼς οἱ πλεῖστοι τῶν ἱερέων καὶ ἰδίως τῶν πόλε- ων τηροῦσι τὴν τακτικὴν αὐτην' δηλαδη, διαβάζουν εἲς τοὺς προσερχοµένους Χχριστιανοὺς μὸ- Ἡ ζωὴ τοῦ | νον τὴν συγχωρητικὴν εὐχὴν ᾱ- - ο : νευ ἐξομολογήσεως καὶ ποινω: νοῦν. Πολλοὶ τῶν ἱερέων καὶ ἰδίως τῶν πόλεων κατὰ τὰς παραµο-. πι εν γὰς ἑπάστου Πάσχα κοινωνούσε τοὺς χριστιανοὺς πρωὶ πρωϊῖ ἀπὸ τοῦ τιµίου ἄρτου ποὺ φυλάττεται διὰ τοὺς ἀρρώστους. Καὶ κάτι ἄλλο µατὰ τὴν ὥραν τοῦ κοι- γωνικοῦ ἀπὸ τῆς θύρας τοῦ {ε- ϱοῦ, ὁ ἱερεὺς διαθάξει τὴν συγ- χωρητικὴν εὐχὴν ἐπὶ τοὺς χρ:- στιανούς ἐκτὸς τῆς ᾿Εκκλήησίας εἰς τὴν αὐλὴν τῆς Εκκλησίας 9 ἃ καὶ Ματόπιν τοὺς κποινωνεῖ ἀπὸ ἡ , - 5 τῆς Ἱάδραίας Πύλης. Πρὸς εὖὐκο- , λίαν των πολλοὶ ἱερεῖς ρίπτουν ον Γρ. ἐντὸς υοῦ ἱεροῦ ποτηρίου ἑκτὸς τοῦ Τιμίου ἄρτου, καὶ τοὺς µαρ- γαρίτας τῶν ζώντων καὶ τεθνε- ώτων, καὶ οὕτω ὁ µεταλαμθάνει ὄχι τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος, ἀλλὰ τοὺς µαργα- ρίτες. Δι αὐτὰ ὅλα καὶ γενικῶς διὰ τὴν ἀταξίαν ποὺ γίνεται κα- τὰ τὴν ἐξομολόγησιν καὶ τὴν Θείαν Κοινωνίαν, ῆ Εκκλησία καὶ δὴ ἡ προϊσταμένη ᾿Αρχὴ νὰ ἐκδώσῃ Εγκύκλιον, ὅπως μὴ : γίνωνται ὑπερθασίαι ἐκ µέρους τῶν Ἱερέων γεγικῶς, πρὸς ἁνρέ- λειαν καὶ σωτηρίαν τῶν χριστι- ανῶν. : ΓΗ Ἱερωσύνη δὲν εἶναι ἐπάν- γελμα ὥς νοµίξουν πολλοὶ τῶν Ἱερέων, ἀλλὰ ὑπούργημα... Αγω τὸ 7ᾶον ἔτος τῆς ἡλικίας µγυ, 2Ιαἱ ἀπὸ τοῦ 1931 ὑπηρετῶ τὴν Ἐλκλησίαν μὲ . « ὅλας κου δυνάμεις... τᾶς Μετ’ ἀγάπης καὶ τιμῆς, Παπᾶ Εὐριπίδης Ἰωαννίδης Οἶκος ἹἩαραθάσης. ΓΠ 258ῃ ᾿Οκτωθρίου 1959. ᾽Απάντησις. .. Εἶναι εὐχάριστον τὸ ὅτι οἱ ἱερεῖς µας ἀρχίζουν νὰ ἀντι- λαμθάνωνται τὰ καθήκοντά των. καὶ νὰ ὑποδεικνύουν σφάλματα τὰ ὁποῖα ἐκράτη σαν λόγῳ ἁμαθείας καὶ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, Λυστυ- χὼς τὰ σφάλµατα αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶναι κληροδότηµα τῆς ἁμαθείας τοῦ παρελθόντος ἐξακολουθοῦν µέχρι σήμερον να. ὑπάρχουν πρὸς μεγάλην Ψυχικἠν ζηµίαν τῶν πιστῶν. Τοιαῦτα δὲ σφάλματα προκα- λοῦντα, μεγάλην ψυχικὴν ζη- μίαν εἰς τοὺς µπιστοὺς εἶναι καὶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα θίγει ὁ αἰδ. Παπᾶ Εὐριπίδης εἰς τὴν ἄνω δηµοσιευοµένην ἐπιστο- λήν του, Εἴναι δυστυχῶς ἀληθὲς ὅτι πολλοὶ πιστοὶ µόνον τὰς µε- γάλας µΧχριστιανικὰς ἑορτὰς (Χριστούγεννα- Πάσχα) µε- ταθαίνουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν διὰ νὰ κοινωνήσουν, Καὶ τό- τε ὅμως ἄνευ τῆς δεούσης προπαρασκευῆς. Νομίζουν ὅ- τ 9 ς , τι εἶναι ἀρκετὸν νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν ἱερέα νὰ διαθάσῃ ὁ- μαδικῶς, εἰς αὐτοὺς τὴν συγ- Χωρητικὴν εὐχήν. ᾽᾿Απαραίτη- τος ὅμως προὐπόθεσις τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ πιστοῦ εἶναι ἡ µετάνοια καὶ ἡ ἐξομολόγῆσις. Ανευ τῆς εἰλικρινοῦς µετανοίας δὲν συγχώρησις εἶναι δυνατὴ ἡ τῶν ἁμαρτιῶν, Διὰ τοῦτο ἆ- κριθῶς καὶ τὸ πρῶτον κήρυγ- Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς µετανοίας. ἂρ ἡ Φασιλεία τῶν ροδια, Αλ. λὰ καὶ ἡ συγχώρησις διὰ τοῦ ἱερέως πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ο τὸν πιστὀν ἂν αὖ- τός δὲν ἐξομολογηθῇ εἰς τὸν συντριθῆς ια. ἁμαρτήματα συγχωρήση ὁ ἱερεὺς ἂν γνωρίζη Εἶναι δὲ ἱερέως μα τοῦ ἤτο κήρυγμα «Μετανοεῖτε, ἤγγικε δοθῇ εἰς πνευματικὸν μετὰ καρδίας Ποῖα θὰ δὲν τὰ γὠστὸν ὅτι διὰ τοῦ συγχωροῦνται τὰ ἁμαρτήμα- τα. Εἰς τοῦτον δὲ », 8: πόστολοι εἰς τοὺς ὁποίους νγνων κρατῆτε κεκράτηντα! καὶ «ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆ: Χάριν τοῦ ὑλικοῦ λελυμένα ἐν τοῖς ἢ τῆς σωματικῆς γῆς ἔστε οὐρανοῖς». Ἐκ τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου εἶναι κατα-, τὴν φανἠς ἡ ἀνάγκη τῆς προσφυ- γῆς τοῦ πιστοῦ εἰς τὸν πνευ- συνεργάτην µας Παν. ᾿Αρχιμ. κ. Εὐστάθιον ᾱ- ἐπιστολὴ ἥτις καὶ διεθιθάσθη εἰς ἡμᾶς διὰ νὰ δοθοῦν αἱ δέουσαι ᾱ- ὅπως : (Τὸ κατ ἐμέ, εἶμαι ἓ- χοιστιανός µετεθίόα- σαν τὸ δικαίώµα αὐτὸ οἱ ᾽Α- ἕ. δώσεν ὁ Κύριος τὸ δικαίωµα συγχώὠρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν, «”Αν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρ- τίας ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τι- ΜΦΗΜΙΡΙΟΝ ματικὀν διά νὰ λά6ῃ συνχώ: ρησιν. Ἡ ξοµολογήσεως χώρησιν τῶν πρᾶξιν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλη- σίας, Πράγματι 6ου τοῦ ἀδελφοθέου «ἐξομο- λογεῖσθε τὰ παραπτώματα ὑμῶν ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας των. δηµοσίᾳ κατ) ἀρχάς, ἐνώπιον ὁλοκλήρου τῆς ᾿Εκκλησίας (τοῦ συνό- λου δηλ. τῶν πιστῶν) διὰ νὰ ζητήσουν καὶ λάθουν συγχώ- ρησιν ὑπὸ τοῦ πρεσθυωτέρου, καὶ ἰδιαιτέρως ἀργότερον, διὰ νὰ ἀποφεύγωνται τυχὸν παρεξηγήσεις εἰς τὰς µετα- εὺ τῶν πιστῶν ἁἀδελφικὰς Ισχέσεις, Μόνον δὲ κατόπιν τῆς ἐξομολογήσεως και τῆς ουγχωρήσεως ἐπετρέπετο εἰς αὐτοὺς νὰ προσέλθουν εἰς τὸ Ἱμυστήριον τῆς Θείας Εὐχαρι- Γστίας. Ἡ μετάνοια δὲ και ἡ ἐξο- Γµολόνησις εἶναι ἐκ τῶν ὧν τοῦκ ἄνευ διὰ τὴν προσέλευ- σιν εἰς τὴν Θείαν εὐχαριστί- αν. Διότι εἶναι ὁ μόνος τρό- Ὅπος προπαρασκευῆς διά Λὁ Γμέγα τοῦτο µμυστήριον, Μό- γον διὰ τῆς µετανοίας καὶ ἑ- ξοµολογήσεως δύναται ὁ πι- στὸς νὰ καταστῃῇ ἄξιος τῆς µεταλήψεως τῶν ἀχραντων μυστηρίων. ἝΆλλως «ὁ ἐσθί- ων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει ὅπως τονίζει ἡ 'ΑΥγ. Γραφή, Συνεπῶς εἶναι λίαν σούα- ρά παράθασις καθήκοντος ἐκ µέρους τοῦ ἱερέως ἡ ἀνά- γνωσις ἁπλῶς τῆς συγχωρη: τικῆς εὐχῆς χωρὶς νὰ ἀναπτύ- ἔη εἰς τοὺς πιστοὺς ὅτι ἐκ τῆς τοιαύτης τακτικῆς ὄχι µόνον οὐδεμίαν ὠφέλειαν ἕ- γονται ψυχικῶς ἐφ᾽ ὅσον ἐν- τελῶς ἀπροπαρασκεύαστοι προσέρχονται εἰς τὸ µυστήρι- ον τῆς Θ. εὐχαριστίας. Πρε: πει δὲ ἰδιαιτέρως νὰ ἐπιμέ- νουν οἱ ἱερεῖς εἰς τὴν ἀνάγ- κην τῆς µετανοίας καὶ ἐξο- µολογήσεως πρὸ τῆς θείας µεταλήψεως ἔστω καὶ ἂν συ- ναντήσουν, κατ) ἀρχὰς, τὴν ἀντίδρασιν ὡρισμένων Χχριστι- ανῶν, ΕΒαθμηδὸν καὶ οἱ δυ- στροποῦντες θὰ ἀντιληφθοῦν τὸ πνευματικὸν συμφέρον των καὶ θὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου. ἰΕπὶ τοῦ ζητήµατος τῆς µεταλήψεως πολλῶν Χριστια- νῶν τὸ πρωῖ πρὸ τῆς Θείας Λειτουργίας παρατηροῦμεν περὶ τὴν κνύει ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἔλλειψιν τῆς δεούσης προπαρασκευης τῶν προσερχοµένων εἰς τὴν Θείαν Μετάληψιν πρὸ τῆς τελέσεως τῆς Θ. Λειτουργίας καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου πλήρη παρα: νόησιν τῆς σημασίας τῆς Εὐχαριστίας. Διότι ναὶ μὲν µεταλαμθάνουσι τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου, ἆλ- λὰ ὁ ἀπὸ τῆς Μ. Πέμπτης Φυλασσόωενος ἐν τῷ ᾿Αρτο- φορίῳ Άγιος Αμτος Ἱβροο- ρίζεται διὰ τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς δι ἐκτάκτους ἀνάγκας ἐπειγομένους νὰ µεταλαθωσι τῶν ᾽Αχράντων μυστηρίων. Δι ὅλους τοὺς ἄλλους χρι- στιανοὺς ἀπαραίτητος προὐπό- Ιψιν εἶναι ἡ ἐνεργός σωµµετο: χἠ εἰς τὴν Θετίαν Λειτουργίαν Διότι ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ κατάλληλος προπαρασκευὴ τοῦ πιστοῦ διὰ τὴν θείαν εὖ- χαριστίαν ἡ ὁποία εἶναι καὶ τὸ κέντρον τῆς Θείας Λειτουρ- γίας, ᾿Εὰν δὲ εἰς τὴν τέλε- σιν τοῦ μεγάλου τούτου μὺ- στηρίου «καὶ Αγγελοι ἐπι- θυμοῦσι παρακΌψαι», εἶναι νομίζοµεν εὐκόλως νοητὴ ἡ ὑψίστη τιμὴ ἡ ὁποία παρξ- χεται εἰς τοὺς χριστιανοὺς οἳ ὁποῖοι συμπαρίστανται καὶ συμπροσεύχονται ἐν τῷ ναῷ :κατὰ τὴν τέλεσιν τοῦ ὑψίστου Μυστηρίου. Ποίαν δὲ δικαιο- λογίαν δύναται νὰ παράσχῃ ὁ χριστιανὸς διὰ τὴν ἀπουσί- αν του ἀπὸ τὴν 'ΑΥγ. Τράπε- ζαν ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος κατέρχεται τῶν οὐρανῶν διὰ νὰ προσφέρῃ τὸ ἅγιον σῶμά Του καὶ τὸ τίµιον αἷμά Του «εἰς θρῶσιν τοῖς πιστοίς», Ἐὰν δὲ θεωρεῖται προσθολὴ µεγάλη ἡ ἁἀπουσία µας ἀπὸ τὸ σπίτι µας κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἐπισκέψεως ἑνὸς ξένου, πὀόσῳ μᾶλλον σοθαρώτερον σφᾶλμα πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἡ ἀπουσία µας ἀπὸ τὸν ναὸν τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος προσέρχεται διά νὰ μᾶς προσφέρῃ τὸ αἆ- µά Του καὶ τὸ σῶμά Του διὰ νὰ μᾶς ἑνώσῃ µαζί του καὶ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν σωτηρίαν ἛἜε ἄλλου τὸ νὰ προσέρ- χεται εἰς τὸν ναὸν ὁ χριστια- [γὸς εἰς ὥραν ἀκατάλληλον Ιδιὰ νὰ µεταλάθῃ. ἀποδεικνύ- Γει ἔλλειψιν τῆς ὀρθῆς διαθέ- σεως ἔναντι τοῦ μυστηρίου | καὶ πλήρη παρανόησιν της σηµασίας του. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δεικνύει μὲ τὸν τρὀό- πον αὐτὸν πλήρῃ προσκόλλη- σιν πρὸς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. κέρδους ραστώνης προσευχἠν καὶ ἀφιέρωσιν ἐλαχίστου χρόνου διὰ τὸν πνευματικόν ἵτου καταρτισµόν. Ἐφ' ὅσον Γθυσιάζει τὴν ἀνάγκη ἐξ ἄλλου τῆς εἰλικρινοῦς µετανοίας καὶ ἐἑ- διὰ τὴν συγ- ἁμαρτιῶν φαί- νεται καὶ ἀπὸ τὴν κανονικἠν ἀκολουθοῦν- τες οἱ ἀρχαῖοι Χριστιανοὶ τὸ παράγγελµα τοῦ “Αγ. ᾿Ιακώ- χουν ἀλλά καὶ πολλὰ ζημµιώ-, ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ Ἡ ἐν Νέα Υόρκῃ ἔκδιδαιξ- νη Ῥωμαιοκαδολικὴ ἐφημερὶς «Ἀ- ΜΕΒΙΟΑ» εἰς ἐνδιαφέρον ἄρθοίν της προτείνει τὴν ἔκδοσιν ἐπισήμ.. ποινοῦ πειμένου τῆς Ἁγίας Ερα- φῆς διὰ τὴν Ἰρῆσιν Ῥωμαιοκά- Φολιχῶν καὶ αροτεσταντῶν, πρᾷᾶ- γμα τὸ ὑποῖον θὰ ἀναπτύξη ἔτι μᾶλλον τὰς μεταξὺ των ἀγαθὰς σχέσεις καὶ τὴν περαιτέρω συνευ- γασίαν δι ἐντατικὴν δρᾶσιν ἐπ ὠφελείᾳ τοῦ χριστιανισμοῦ. Τὸ ἐν λόγῳ ἄρδρον φέρεν τὴν ὑπογραφὴν τοῦ ἀρχισυντάκτου τῆς ἐφημευίδος ἰησοιίτου, ἱερυμονάχου πατοὰς ᾽ἁμπότ, τὴν πρότασιν τοῦ ὑποίου ἠποστηυίζουν εἲς εἰδικὰ ἅμ- Ώρα των δύρ µεγάλ πυοτεσταν- τικαὶ προσωπικότητες: ὃἃ κ. Ῥυι- πὲυ Γκράντ, πρόεδρος τῆς θιθκι- κῆς ἑταιρίας καὶ εἰσηγήσεως εἲς τὴν ἁγίαν Γραφήν, κά κ. Βυμπερ Ῥναμάρσταμ, τῆς προτεσταντικής θεολογικῆς σχολῆς τοῦ. πανεπιστη- µίου τοῦ δικάγου, “δη, δύο Ρωμαιοκαθολικαὶ ἑ- «Ἠἡμερίδες τῆς Αγγλίας, εἲς ἄρ- ὃρα των ἐπέδειξαν τὸν τοόπον τοι- αὐτῆς πραγματοπυιήσεως. ΝΕΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΣ ΠΟΛΩΝΙΑΝ ἱὩρισμένοι Εολωνοὶ ἐπίσχυποι ἤς ἐν Πολωνία Ῥωμαιοκαθολικῆς Εκκλησίας ἔλαδον ἐσχάτως ἐπίση- μον χυθερνητικὸν ἔγγραφον, εἰς τὸ ὑπαῖον ἀναφέρεται ὅτι κρατικὺς ὑἠπάλλήλος ἔχων τὸν τίτλον τοῦ ἐ- πιθεωρητοῦ θὰ εἶναι προσκεχολ/η- µέγος τοῦ λοιποῦ εἰς τὸ ἵεροσπου- δαστήριον τῆς δικαιοδοσίας των. Τοῦτο ἐγνώσδη ἐκ καλῆς πηγῆς ῆς πολωνικῆς πρωτευούσης. Ἐξ ἄλλου, ὃ ἱερὺς Βιτόλντ 1οιετκούν, πρώην παδηγητὴς τῆς δεολογίας εἰς τὺ ἱεροσπουδαστήρι. ον τοῦ Μπιαλυστόχ, Ἀατεδικάσθη τὴν ὀδην ᾿Οκτωδθρίου εἲς φυλάκι- σιν ἑνὸς ἔτους ὑπὺ δικαστηριου τῆς πόλεως αὐτῆς, μὲ τὴν χατη- γορίαν ὅτι «παρεκίνησε τοὺς πι- στοὺς νὰ ἀντιδράσουν εἲς τὴν Άα- Ἰκὴν Δημοκρατίαν τῆς Πολωνίας». ΝΕΑ ΡΩΜΛΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ : : ἁὲ α. Εἰς τὰς Ἠνωμένας Πολιτείας θεσις διὰ τὴν Θείαν Μετάλη-ι Ἱπαρατηροῦμεν τῆς ᾽Αμερικῆς δὰ ἐκδοῦῇ προσε- χῶς νέα Καθολικὴ ᾿Ἐγκυλοπαιδεία διὰ τοὺς ἀγγλοφώνους λαούς, εἰς τὴν ὅποίαν θὰ συνεργασθοῦν διά- σηµοι ἐπιστήμογες καὶ εἰδικοὶ ἀπὸ ὕλον τὺν κόσμον. τὰ ἑξῆς: 'Π τοιαύτη σπουδή | Ἡ ἔκδοσις δὰ περιλαμθάνῃ ἱὅ µετάληψιν ἀποδει- τόμους καὶ δὰ εἶναι ἑτοίμη μετὰ ὃ ἔτη. Αἱ δαπάναι προὐπελογίσθ]]- σαν εἰς 4 ἑκατομμύρια δολλαρίων. μή ΝΕΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣ { Ἡ Α. 'Αγιότης ὁ Πάπας ᾿]ω- Ίνγηο ΚΕ’ ὧὢνό , άννης ΙΓ΄ ὠνόμασε γραμματέα μιά εἰς τὴν ἀνωτάτην ᾖἵἱερὰν σύνοδον αν τος αν τα τ ἐπὶ τοῦ δόγματος καὶ τῆς ἠδικῆς (5, 5. ο. 85. ΟΡΕΙΟΙΙ) τὸν καο- δινάλιον ᾿Οτταθιάνι, καὶ πάρεδρον : ἰ τὸν Σε6. Παρέντε. συνεπῶς προτιμᾷ νὰ προσκο- λλᾶται εἰς τὰ ὑλικὰἀ ἀγαθὰά καὶ δὲν διαθέτει καὶ τὸν ἑ- λάχιστον χρόνον διὰ τὴν προ- σευχἠν καὶ τὴν δέουσαν προ- παρασκευὴν διὰ τὴν Θείαν Μετάληψιν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ µεταλαμθάνῃ τοῦ Σώµμα- τος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυ- ρίου ἀξίως. «Κρῖμα ἑπομένως ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει». Πολὺ κακὴ εἶναι ἐπίσης ἡ συνήθεια νὰ διακόπτουν τὴν προσευχἠν καὶ τὴν προσήλω- σιν πρὸς τὸν Θεὸν τὴν ὥραν τοῦ κοινωνικοῦ διὰ νὰ ζητή- σουν ἀπὸ τὸν ἱερα νὰ τοὺς διαθάση τὴν συγχωρητι- κὴν εὐχὴν ἢ νὰ προσκυνή- σουν τὰς ἆἁγ. εἰκόνας. Διότι τὸ κοινώνικὸν ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν προπαρασκευἠν τῶν πι- στῶν διὰ τὴν Θείαν Μετάλη- ψιν ἡ ὁποία θὰ ἐπακολουθή- σῃ εὐθὺς κατόπιν. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ρίψιν ἐν- τὸς τοῦ Ποτηρίου τῶν µερί- δων τῶν ζώντων καὶ τῶν τε- θνεώτων ὑπό τινων ἱερέων, τι ρ ὅτι τό ὀρθὸν εἶναι αὗται νὰ ρίπτωνται µε- τὰ τὴν µετάληψιν τῶν πιστῶν, Διότι ὁ σκοπὸς εἶναι ὁ καθα- ρισμὸς τῶν ψυχῶν τῶν µνη: µονευθέντων, διὰ τοῦ αἵμα- τος τοῦ Κυρίου. Εἰς τοὺς πι- στοὺς δὲ Ἠπρέπει νὰ προσφέ- ρεται µόνον τὸ Άγιον Σῶμα καὶ τὸ Τίμιον Αἷμα τοῦ Κυρί- ου πρὸς µετάληψιν, Διὰ νὰ εἶναι συνεπῶς ἀπολύτως θ6έ- θαιος καὶ νὰ ἐξαλείφῃ τυχὸν ὑποψίαν περὶ τοῦ ἀντιθέτου ὁ ἱερεὺς πρέπει νὰ ρίπτῃ τὰς µερίδας τῶν ζώντων καὶ τε: θνεώτων ἐντὸς τοῦ Ἁγ. ΙΠο- τηρίου ἀφοῦ συμπληρώσῃ τὴν µετάληψιν τῶν πιστῶν. (Ση: µειωτέον ὅτι εἰς Σῶμα τοῦ Κυρίου. μµεταθάλλεται µόνον ὁ «ἁμνὸς» ὄχι δὲ καὶ αἱ λοι- παὶ ὑπὸ τοῦ ἱερέως ἐξαγόμε- ναι μερίδες). 4 (κ ΥΕΝΙ ϐΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗ ΛΛΕΞΛΝΙΡΗΙΣ, ΛΝΠ «ΕΚΚΛΗΣΙ ΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΑ. ΙΙΛΤΡΙΑΡΧΗΛ ΧΕΙΛΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ϐὰ. ΕΠΙΣΚΕΦΔΗ ΚΑΙ ΤΗΝ. ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΛΛΟΣ Ἐγνώσθη. ὅτι ὁ Οἴκουμενίκοτ Πατριάυχης κ. Ἀδηναγόρας, να: τὰ τὴν αρύσφατον ἐπίσκεψφιν τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύκων κ. ς- δίκτου γαὶ τυῦ μητοοποέτον ᾿Αττικῆς α. ἹἸακώθαυ εἲς Κωγ- σταντινούπολιν, ἀνεχοίνωσεν ὅτι ἐντὸς τοῦ Νυεαθοίου. δὰ ποαγ- . .ν ματοποιήσῃ μεγάλην περιυ- δείαν εἰς τὰς ἕδρας τῶν τοιῶν λοιπῶν ἀρχηγῶν τῆς ὀρθοδυξίας, ἤτοι εἲς ᾽Αντιόχειαν, ᾿Περοσόλυμα καὶ ᾿Αλεξάνδρειαν. Τὸ ταξίδιαν τοῦ. οἰκουμενικοῦ. πατυιάσχου. δὰ γίνῃ διὰ αἰδηρυδοόμου. Ῥὴν Την Ἀοεμθρίου Δὰ εὐοίαχεται εἷς ἴε- ροσόλυμα πα ἀφοῦ ἔπισχεςθῇ τὸ γρ «λλο- ὕρυς Νινᾶ θὰ μεταθῇ εἰ ᾿ Ἑάνδρειαν. Μετὰ τὴν ΑΛ) ὄρειαν δὺ ἐπισκεφθῇ τὰς νας, ὡς ὑπολογίζεται κατὰ τὸ : ο νὰ ο ἂν ᾗ τρίτον δεχαήµερον τοῦ. Νοεμθρίου. ς αν Κατὰ τὴν διάρχειαν ἐξ ἄλλου τῆς ἀπουσίας τοῦ }. Αθηναγόρα τὴν πατοιαςχυκὴν θὰ ἄασνῃ ὡς γενικὺς πατφιασχικὺς ὃ- πίτροπος, γέρων. μητουτολίτης Χαλκηδόνος κ. Οωιιά ἐξουσίαν 0 Ἡ ἐπίαχείις τοῦ πατοιάυγαυ ες Αὐήνας Πεωρεῖταιν ὡς ὄντα- πύδοσις τῆς ποὺ μηνῶν ἐπισκένρε. ως. εἲς Ἱώωνσταντινούπυλιν ταῦ ἀθχιεπισκόπως. Ἀθηνῶν ν.. Όευ- πκήτου. Εαν ὅλον ὅτι ὅλαι αἱ ἐπισκέψεις ἔχουν χαυαντῆσα «ι- λωρυνήσεως, ἓν τούτοις ὑπὸ ἔν- κλησιαοτικῶν. κὔκλων. ἀπυλίδεται εἰς ταύτας ἰδιαιτέρα σημαίες». λέγεται, συΥκεκθιένως, Ότι αἱ - λιουηεῖται η ἰδέα τῆς συστώσεωτ πανγιιοδυδόξου ἐπιτυυπῆς. ἢ ὕὰ ἀντιπυοσωπεύη τὴν α ἐν» ὑποία ή δο Ξην ὐ λησίαν εἲς τὸ παγκόαμιον συ θοὐλιον. ἐνχλησιῶν. ΤΠ ὁσῦ- Δασία οὕτω. θὰ καταστῇ ἰσχτωοτέρα, μάλιστα μετὰ τὴν ποοθλεποιένην, ἐγράφη, ἕνώσιν τῆς ὑρθωδό- ὡς ἔον μετὰ τῆς. χυπτιχῆς ἄξ, Γὸ Παγκόύσπιον δυθυύλτον μκησιῶν, τὸ οὁποίιν πυρίως ἀπὺ τὰς ἐχχλησίας γα τὰς ὀρήρδότους, διότι ή Εωμυκαθυκικὴ δὲν σε: μετέχει µετυχὴν καὶ τῆς υὠσσινῆς ἔπν τή: αίας͵ συνδέεται. περισσύτερυν τὸ τὴν ὀρδοδυξίαν καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ Καταστῇ τὸ ἀντίρούυπον τῆς πο πικῆς πυοαπαλείας ἤ ὑποία Όν κει νὰ ὑπανάγῃ ὑπὸ τὸ ακῆπτωυν τηλ Πάπα τὰς ποὺ τῆς μεταθωιί- σεως ἐχχληῆσίας. λιτά τοὺς. κύνοαυς αὐτοὺς ἡ πνε- οιυδεία τοῦ Οἰκουπενικοῦ Γ[ατου- γοῦ ἀναμένεται μετ. ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντυς. ΤΕ ἐπιτυχία. τῆς ἀσφαλῶς Πὰ ὁ σατελέση. σταθμὺν διὰ τὴν στων τῆς ὀρθυδύξου ἐμγκησίας, κ] ησί- Ἔμ. ἠπυτελεῖται πωυτενστατικὰς εἰς αὐτό, αετὰ τὴν συ ΛΝΕΚΛΛΥΦΘΗΣΛΝ ΠΡΛΙΘΤΑΤΛΙ ΤΟΙΧΟΓΒΛΦΙΛΙ ΛΝΙΓΟΜΕΝΝΙ ΕΙΣ. ΤΟΝ ΕΙ ΚΛΠΠΛΛΟΝΛΝ βίον ΚΛΙ Ιον ΜΙΙΛ «ζαταπληκτικὸν μουσεῖον θὔαν- τινῆς εἰκονογραφίας, τὺ ὑποῖον ἡ- µέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ θὰ μᾶς παρονσι- άζῃ καὶ νέας ἐκπλήξεις» ἄποτε- λοᾶν αἳ τοιχογοαφίαι τῶν ναών τῆς Καππαδοχίας, ἐδήλωσεν ὃ 6υ- ζαντινολόγος όλΟΟῦΠΣ ΒΙΔΙ, εἰς τὴν ἑλθετικὴν ἐφημερίδι «1 λ ΤΗΙΒΟΝΕ ΡΕ αΡΝΕΝΕΣ. Όλοι οἳ ξένου εἰδικοὶ τῆς Τέχνης μένουν χατάπληκτοι ἀπὸ τὰς διὰ ποώτην φορὰν. ἐοχομένας εἲς δημοσιότητα φωτογραφίας ἀπὸ τὰς ἱενὰς πι- ραστάσεις τῶν κωνοειδῶν ναΐσχων, αἱ ὁποῖαι µέγοι τώρα ἦσαν ἀπρά- σιτοι. Δυτικῶς τῆς Καισαρείας, 390 γµ. νοτιανατολικῶς τῆς ἑλοκύρας ἁπλώνονται ϱἱ θραχώδεις πῶώνοι τῆς ἀπεράντου ἸΚαππαδολίας. Το: πίον μὲ κόκκιγον χρῶμα. Διώτι ἡ περιοχὴ εἴναι ἡφαιστειονενής, Οἱ θράχοι χοπτευσί, σὰν αὐγαὴ μά- χαιοιοῦ, Αποτλεσμα μίᾶς χατα- οτουφῆς ἠφαιστείου. τοῦ. θροὺς ΕΕΟΙΑΕΘ --ῬλαΙ 000. Παν: τοῦ ἐδημιουργήδηκαν ἐσοχαὶ χα ἐξοχαί, σωστὰ καταφύγια, τὰ ὃ- ποῖα ἔμελλυον ἀργότερα νὰ φιλοξε- γήσουν τοὺς Χριστιανοὺς ἀσκητάς παὶ ἀναχωρητάς. Πράγματι τὸν Τ΄ ἢ Α΄ αἰῶνα --' κατὰ τοὺς µετριωτέρους ὑπυλὸ- γισμοὺς τῶν ἱστορικῶν --- Χάτα- φθάνουν εἲς Κωππαδογίαν οἳ πρῶ- του. Κοιστιανοὶ ἀναχωρηταί. Τάς φυσιχὰς αὐτὰς ἐσοχὰς οἳ ἔρασταὶ τῆς ἐρήμους ἐλλέγουν ὡς ἐγδιαί- τηµα. Εὶς τὴν σιγὴν τῶν ἠφαι: στείων ἀκούονται αἳ δεήσεις αἱ κεσίαι τωγ. Αἱ ἐπιδρομαὶ τῶν ᾿Αράθων τὸν 7’ καὶ Π΄ αἰῶνα, δὲν τοὺς θίγουν σαθαρῶς. Τὰ ὀχυρὰ των αὐτὰ εἷ- ναι ἀκόμη ἀπρόσιτα ἀπὺ τὰ πύμα- τα τῶν πειρατῶν. Ὁ ϐΘ’ αἰὼν εὑρίσκει τὸ Βνζάντιον μὲ ἀσυνήθη ἕκτασιν κλήσεων πρὸς τὴν µοναστι- χὴν ζωήν. Ἐδῶ σιγὰ - σιγὰ εὐρύ- νεται µία ῄοινότης σπουδαία ἔρη- μιτῶν. Κάθε οἴκίσχος μεταθάλλε- ταν εἷς τέμενος λατρείας. Οἱ απτω- γοὶ τοῖχοι καλύπτονται μὲ εἴκανο- γοαφίας. ᾿Ἠπεισόδια ἀπὸ τὴν ζωὴν τοῦ. Κυρίου, τῶν ᾿Αποστόλων καὶ τῶν Μαρτύρων τῆς Μικοᾶς ἸΑ- σίας. Ἡ ἐπισυμθᾶσα ποοέλασις καὶ ἐγκατάστασις τῶν δελτζουνιδῶν τὸν ΤΑ” αἰῶνα συνετέλεσε εἷς τὴν παρακμὴν καὶ τὴν θαθμιαίαν ἑξα- φάνισιν τῶν ὁμάδων αὐτῶν. Τὸ σημερινὸν θέαμα ποὺ παρανσιάτει εἲς τὸν ἐπισκέπτην εἶναι μιᾶς πο- λιτείας ἐγκαταλειφ Βείσης ἀπὺ τοὺς κατοίκους της, Ἠ μᾶλλον ἑνος μου σείου φαντασμαγορικοῦ, ᾿Η προσπάθεια τῶν µμοναζόντων ἠτο νὰ διαρουημίσουν τὺ ἔσωτευι- κὺν εἲς σχΏμα τοῦ γγωστοῦ καπ: σικοῦ θυξαντινοῦ τύπου. 1 δόλαν πάντοτε, μὲ κλίτη ἕκατέρωῦεν καὶ τρεῖς ἀφίδας, Πὶς μερικὰ θλέπει τις τὴν ἐπίδρασιν τῆς Ἀθιστιανι- πῆς ἀοχιτεχτονικῆς τῆς ᾿Δώυγνίας ἡ τῆς Συρίας. ἡλλοῦ, λόγω τῶν ἀκουτήτων χατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Εἰκυνυμαχίας. ΙΙ’ Ω αἰών. ποφιαοσχεῖ Ἡἡ στεγνὴ ἁπλότης δια- κοσμητικῶν γοαμμῶν. Λείπουν πα- ραστάσεις καὶ πρύαωπα, ΟΛ) τοῦ. δ15 ναὶ ἐντεῦθεν, ὅτε εἶγε θριαμθεύσει κά πάµιν ἡ μες τῶν. Εἰκυνοφίλων, τὰ χενὰ αμύ- πτηνται καὶ ζωγραφίζονται, Ἱκίω- νες, τοῖχοι, ἀπίδες καὶ χόνγαι καὶ πάδε γωνιὰ καλύπτεται μὲ ἁγία- παραστάσεις, Βέματα ἓν τῆς ἵστο- ρίας τῆς ᾿Εγκλησίας, Οἵ κοιτικοὶ ἀποφαίνοντια ὅτι ἢ δαυμασιωοτέρα εκκλησία εἶναι ἡ Μεγομένη ΤΟΝΙ ΤΙ, Γα- ρὰ τὴν «βουὰν τοῦ. χοόνους θα: μάξει τις τὴν ζωήρότητα τῆς ὃν φράσεως. Ἐπικοατεῖ παντος ἡ μορφὴ τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ἣς- ὠοουμένου ὣς τοῦ πρωτυπόορυυ. γαὶ ἱδουτοῦ. τοῦ. Μοναχισμοῦ εἲς τὴν ᾿Ανατολήν. Ὁ τεχνίτης ποησπα δεῖ νὰ ἐξάρῃ τὰ πρόσωπα, παρὰ τὸ περιστατικὸν ἐπεισύδιον. λναμα- λύπτει τις, τοιουτοτρύπως, τὰς πι- στωτέρας ἐχφράσεις ἁγίων, ὕσας φον. ἀπὶ ἀπὰ 5 , ι . μᾶς. διεσώθησαν µέχαι σήες 3 9 .. πο ᾿ Ἀπὸ αὐτῆς τῆς ἀπύψεως προσφέρεται ἀγεκτίμητον ὑλὸν πρὸς µελέτην καὶ συμπλήσωσιν πολλῶν πενῶν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἵ. Μυστηρίων. καὶ τὴν. Δεις τουργικὴν πρᾶξιν, ΤΠ τύχη τῶν περισσυτέρων αὖ- τῶν ἀναχωρητηρίων καὶ κολλίων ὑπῆρξε Όλιδερά. ᾽Απόμη καὶ σήμε ϱον πυλλὰ ἐξ αὐτῶν χοησιμοπω:- οὕνται ὡς ἀποθῆκαι, ἐογαστήρια. Κάθε ἑθδομάδα Ἰάτοιχυς τῆς πε- οιοχῆς αὐτῆς ἀνακαλύπτει καὶ το: λείως γέους Ἠὐκτησίους Οἴρους μὲ τοιχογραφίας. ἐκπάνλου ὧραι- ύτητος. 11ολὺ ἐργασία ἐπιθάλλεται νὰ γίνῃ ἀπὺ μίαν μικτὴν ὀπιτραπήν ἡ. ὁποία δὰ πατορθώσῃ ταθλάχι- στον νὰ ταξινυμήσῃ καὶ νὰ φω- τογραφίσῃ τοὺς θησαυυυὺς τ γενναίων ἀθλητῶν τῆς ἐρήμους, οἱ ὑποῖοι καὶ ἀπελθόντες λοῦν. μᾶς ομι- ΗΡΧΙΣΕ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΟΥ ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΝ παρελἠόντυς µηνος Τὴν 16ην ἐγένετο ἡ ἐπίσημος ἔναρξις τῆς λειτουργίας τοῦ Ὀεολογικοῦ. Οἵ- ποτροφείου τῆς ᾽Αποστολικῆς Δια- πογίας. Τὴν ἀκολουδίαν τοῦ ἆ- γιασμοῦ ἐτέλεσεν, ἐντολῃ τοῦ Ἀ[ακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, ὃ Θεοφιλέστατος ᾿Ἐπίσκοπος ᾽Αχαϊ- ας κ. Παντελεήμων, θοηλούμενος ὑπὸ τοῦ αἰδεσιμολογ. ὰ. ᾿Τωάν. Ῥάμφου, Διευθυντοῦ τοῦ Οἱ τοοφείου. Μετὰ τὸν ἁγιασμὸν ὁ Θεοφιλέστατος ἀπηνθῦννε συµδοι- λὰς καὶ νουθεσίας πρὸς τοὺς οἳ- ποτρόφους, οἳ ὑποῖοι εὐρίσκουν διὰ τοῦ οἰκοτουφείου τούτου. μίαν τόσον δεομὴν κ«ωλεὰν εἷς τοὺς κόλπους τῆς ᾿Εγκλησία-. ᾽Ακολούδως ὠμίλησεν γητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Γενικὺς Διευθυντής τῆς ᾽Απυστο- λικῆς Διακονίας κ. ᾿Ανδρ.Φυτρά- χης, στις ὑπέμνησε πρὺς τοὺς ὃ χαθη- καὶ φοιτητὰς τοῦ Θεολογινοῦ Οἶκυ- τοοφείου τοὺς ὑπὸ τῆς ,Άποστ. Διακονίας ἐπιδιωκομένους σχο- πούς. ΚΑΤΗΡΤΙΣΘΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΛΡΤΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ὑπὸ τῆς Ἱ. Ὀυνόδου τῆς ν- ραρχίας, κατὰ τὴν Ε΄ συνεδοίεν αὐτῆς, πατηοτίσθη Ἰπιτουπὴ συ: σχετίσεως καὶ ἐναριονίπεως ποὺς τὰς ἁποκάπεις τῆς Γεραυχίι τοῦ. Ἀγεδίου. τοῦ. ἹΚαταστατιχοῦ Ἀάρτου, τοῦ. ἐκπονηδέντος ὕπα τῆς 1υμελοῦς Ἰπιτρυπῆς Ίξραυ χῶν, καὶ τῶν σχεδίων Ὦ. Λιαταν- µάτων, τῶν παταρτισθέντων. ὑπὸ τοῦ Υπουργείου. Θρησγευμάτων καὶ ᾿Εὐνικῆς Ταιδείας. ΗΕ ἐν }ύ- γῳ. ᾿Ἐπιτροπή, ἀπαρτισδεῖσα ἓν τῶν 3ε6. Μητρυπολιτῶν Ἰκορινβί- ας ὰ. Προκοπίου, Κίτρους ν. Όδαυ- γάθα καὶ Ἑάνδης . ᾽Αντωνίου, κατ ἀπόφασιν τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς “Ἱεραρχίας, }ηςθεῖσαν κατὰ τὴν 1Β΄ συνεδρίων αὐτῆς. διηυ- ρὐνθη διὰ τῆς συμμετοχῆς εἰς αὐτὴν. καὶ τῶν 3Σεθ. Μητροπο)ι- τῶν ᾿Αττικῆς καὶ Μεγαρίδος κ. Ἰακώθου καὶ Μερθίων καὶ Κοζά- γης Χ. Διονυσίου. Ὁ.Ὑπεύθυνος: Χο. ᾿Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΡΕΝΝΗΣΙΣ» Ἱσαακίου Κομνηνοῦ 9 Λευκωσία. ΠΡΧΙΣΕ. ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΗΣ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ ΔΙΣ τὴν ἐγγοαφὴν 50 φοιτητῶν καὶ τὴν ἐπιστουφὴν τῶν ͵ κ... ἤδη ἐγγεγοαμμένων εἰς τὴν ὌὋυ- ὑύδοξον. Θεολογιχὴν Σγολὴν «ι- µίου. Ὀταυροῦ ἨὩοστώνης ᾖἨρ- Ίισαν τὰ μαθήματα. τὴν Την Σεπτεµθρίου. Τὴν 1δην ταὶ τὴν 9θὴν Ῥεπτεμθυίου, ΓΚυριακὰς ποὺ τῆς Υψώσεως καὶ μετὰ τὴν Ὕηήωσιν. τοῦ. μίου. ΣτανροἨ, ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ ὑπυίου. τιμᾶταν ἡ Ἀχολή, ἐτελέσβησαν πανηγτνοι: ναὶ Θεῖαι Λειτουογίαι, προεξάθ- χοντος. τοῦ. Θεαφιλ. ᾿Ἠπισχόπυου ἘἨλαίας α. ᾿Ἀθηναγόραυ., Σχολὴ εἰσῆλΏεν εἲς τὸ Όδην ἔτος τῆς λειτουργίας της, ὑπὺ τὴν δι- εὔθυνσιν τοῦ. ΓΤανοσιολ. λογι. Σ. Ἰωάννου Ἱ[απαδοπούλου. Η Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΠΡΟΕΒΙΒΑΣΘΗ ΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΝ Ἡ 1. Ῥύνοδος τοῦ Οἴκουμεχι- χοῦ. Πατοιασχείου προήγαγε τὴν Τ. Μητρόπολιν Αὐστραλίας εἲς ᾿Αοχιεπισκοπήν, εἲς δὲ τὸν 3ε6. Μητοροπολίτην Αὐστραλίας κ. Ἰε- ζεχιὴλ. ἔδωχε τὸν τίτλον ᾿Λρχιε- πισκόπου, εἰς ὃν καὶ θὰ δώσῃ καὶ θοηθὸν Ἠπίσκοπον διὰ τὸ πολι- πληθὲς καὶ ἐκτεταμένον τῆς παρχίας του. ΑΣΤΙΚΗ 1Η» διασχοῖς Ἠγνοιθεὶς ὑπὸ τῆς ἱευᾶς. συγόδου, ὑποθάλλεταν εἰς τὸ ὑπονογεῖον τῆς παιδείας ὁ ἐγ- κωιθῆς ὑπὸ τῆς ἱεραυχίας νέος παταστατιχὸς χάρτης τῆς Ενκλκῆ- σίας τῆς Ἱλλάδος. Αί θασικαὶ γέαι διατάξεις του. εἶναι αἲ ἄγό- λυυθοις ᾽Μπαναφ έρεται γανυνιλὸς θεσιὸς τῆς ευᾶς συνόδου τῆς εραυγίας, ὡς ἀνωτάτης διοικητι- γῆς ἀογῆς τῆς Ἰκκλησίας τῆς '- χάδυς, αυνευχοµένγηής ταχτικχῳς μὲν απαξ τοῦ ἔτους Ἰατὰ Οκτώ- θριον, ἑρτάλχτως δὲ ὑσόάχις πανα- στη ἀνάνκη. Ἡ ἐνλογὴ των Ἱερυγῶν πο: ριέυγεται εἰς ὑλόλλησον, τὴν ἴν- ραυχίαν, καδισταµένης ταύτης ὑπεν ὄνου. διὰ την ο ἔκλλυὴν τῶν ανωτέρων χαὶ διὰ τὴν ἔξασα α- λισιν τοῦ πλήσουυς ἀδιαθλήτου τὴ ἐνλογῆς. Π ἐκλογὴ ἀογιεπισκόπου, ἔνου, γεῖται εἰς δύο στάδια, παρεχονεέ- γου διὰ τοῦ τοόπον αὐτοῦ µείτονος κύρους ος τὸν ἄναδεινννόμονον Κατὰ τὺ α΄ στάδιον ἐκλέόγονται Ὁ γαὶ κατὰ τὸ ἀμέσως ϐ” ἐ ὃν τῶν τυιῶν ὃ εἷς. 0.ισικῶν τὸ τούτων μετα γην Α ο Ὠντὺς. τῶν θεμάτων. διατηροῦνται δετόν, περιοριζόµενον εἷς τὰς µη- - . σ : τθοπόλεις ᾿Αττικῆς, Γατοῶν, Αη: µητριάδος, Λαθίσης, Φδιώτιδος, Φιλίππων, Θεσσαλονίκης Ίωαν- γίνων, Σερρῶν καὶ Μυτιλήνης, όνῳ. ἐνκμησιαστικῆς καὶ εὐνικῆς ἀναγχης. ᾿Μπίσης διὰ τοῦ. ατα: στατικου χάρτου διατηρούνται ον λαι αἱ ὑπάρχονσαι µητροπυλεις (66. τὸν ἀριυμόν)ν Ἀριθεντος οτι εἰς ἐποχὴν εὐγικῆς ἄνασυγκρυ: τήσεως καὶ Πὐξημένων αγευµα: τικών. ἀναγκων επιθαλ/εταν Ἡ διατήθησις τῆς ἀπὺ µακρου. Ίου: γου. υπαρχούσης διοιχητικής ου” πανώσεως τῆς ἐκκλησιας. ως πρὸς τὰ προσόντα ποὺς ἀρχιερωτείαν ἐπκογίαων σφαλίσεται ὃν αὐτῶν, οπως λως τε ὀρίρεται καὶ διὰ τών σχὺ- δίων διαταγμάτων τοῦ. ὑπουργείου, Π πλήρης ἐπιστημονικὴ χατάυτι- οις των ὑποφηφίων, Ἡ ἀρτία ἔν᾽ κλησιαστικὴ διοικητιὴ πεῖρά, δυκιμύτης τοῦ. πηρύγματος χλπ. Αὲν. εἶναι ὑπυχρεωτική ἡ διετῆς ἐγκαταθίωσις εἲς µυνάς, ας τον πατάλογον. ἐκλογίμων. επίσης ἔν- υράφεται καὶ ὃ κατέχων, ἐκτὺς τών ἀνωτέρω. πυοσόντων, ἕδραν ταζτινοῦ. καθηγητοῦ ἢἡ ὑφνυγητο τῶν. θευλογικῶν σχολῶν τῶν πα- γεπιστηµέων ᾿Αθηνῶν. καὶ Θεσσα. λυνίκης ἢ τῆς Ὀεολογινῆς αχυλῆς Χάλκης απὺ δεκαετίας Ἀεχειθο- τογηµέγος καὶ ἔχων πλήθη δετίαν παῦηγητοῦ, Κωατὰ τὰς συνεδριάσεις τῆς ἵε- ράυχίας καὶ τῆς διαρκοῦς ἱερᾶς συνύδου καταρτίζονται ἡμερήσιαι διατάξεις τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα των δια- ᾱλ- σ θὰ συζητηθοῦν, κοινοποιούμενα ΕΓΚΡΙΔΗΣ ΥΠ ΤΗΣ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΙΕΡΛΡΧΙΝ ΥΠΟΒΛΛΛΕΤΝΙ ΕΣ ΤΗΝ. ΕΛΛΗΝ, ΚΙΡΕΡΝΗΣΙΝ ϐ ΚΜΤΛΣΙΛΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣ ΤΗΣ ΕΛΛΛΛΟΣ εἲς μὲν τοὺς συγυδικούὺς 534 ὥρας πυὺ τῆς συνεδρίας εἰς δὲ τοῦ συνέδρους τῆς ἱεραρχίας τφεῖς μῆνας ποὺ τῆς συγκλἠσεώς της. Ἵδρύεται ἐπιτροπὴ ἐπὶ των σχέσεων. τῆς ἐκκλησίας ποὺς τὰς ὑμοδόξους καὶ ἑτεροδόξους Εκλλη σίως καὶ ποὺς τὸ υἰμουμενικὸν συμθούλιον τῶν ἐκχλησιῶν ἀπυτε: λουμένη ἐν τριών ἀθγιερέων, τοῦ γεν, διευθυντοῦ. ἐκκλησιαστικῶν ἠποδέσεων τοῦ. ὑπουυγείου. ἔσω- τερικών, τοῦ. γενικοῦ. διευθυντοῦ θρησκευμάτων τοῦ. ὑπουργείων παιδείας καὶ ὑρησκευμάτων καὶ τοῦ. ἀρχιγοαμματέως τῆς ἱερᾶς συνύδου, ὡς Ἰραμματέως τῆς ἓν λόγω. ἐπιτροπῆς. ᾿Ομοίως διὰ τὰς ἐγκλησιαστικὰς ἀνάγχας ἵδούεται γοαφεῖον τύπου. Μεταξὺ τῶν καθηκόντων τῶν πητραπυλιτῶν. ὀρίζεται καὶ Ἡ κα: γογινὴ ἐξονσία ἐπὶ πάσης ἓν τῇ ἐπαρχία αὐτοῦ. ἐκκλησιαστικῆς Ὀρησκευτικῆς ὀρθυδόξου. ὀργανώ- σεως, ἡ ὑπαία ὀφείχει νὰ ογοδὺ- τῇ εἲς αὐτὸν κατ ἔτος ἐπὶ τῆς διοικήσεως καὶ τῆς οἴκυνυπικῆς διαγειρίσεώς τῆς. λ[οναχοὶ, ἀπειδοῦντες εἰς ἆπο- (Οἱ, ς εἰς «άσεις τοῦ. ἁρμοδίου ἱεράρχου, εἰσάγονται εἰς δίκην, περιοριξό- µενοι προσωρινῶς εἷς σωφοονι- στήριον χληοικῶν ἢ εἴς τινα 10- γήν. ΚΥΡΙΑΚΗ {5 Νοεμόρίου 1959 0 ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟΣ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΤΟΝ ΛΣΘΕΝΟΥΝΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ Ὁ ΔΝΙαναριώτατος Άρχιεπι- σκυπος χ. λΝακάριος συνοδευόµενις ὑπὸ τοῦ. Γ[ανασ, Πρωτοσυγκέλλου τῆς “1. ᾽Αρχιεπισκοπῆς χ. Ναλλι- γίχυυ ἐπεσκέφθη τὴν π. ἈΔευτε- ραν τὸν ἀσθενοῦντα ἈΠητροπού- την Ἰυρηνείας κ. Κυπριανὸν καὶ παρέμεινε συνομιλῶν μετ αὐτοῦ ἐπὶ δίωρον. Τὸν Σε. ἈΙητροπολίτην Ίορη- γείας ἐπεσκέφθη ἐπίσῆς καὶ ἆ Σε, Ἀ[ητουπολίτης Πάφο . Γεννάδιος. ΣΥΝΗΛΘΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΡΩΜΛΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ Συγῆλθε προσφάτως εἰς Γαρι- σίους ἡ παγκόσμιος ἕνωαις })ω- μαιοκαθολικῶν γυναικείων ὀργα- γνώσεων, ἥτις ἀριθμεῖ 96 ὅκατοι- , ον πα 3 αρζν - μύρια. μελών, εἰς 8 χώρας καὶ διευθύνει 100. διαφόρους ὀργανώσεις συγγούνοῦ. ἱεραπυ- στολῆς εἰς ὕλον τὸν κύσμον. δς Ὀῦ ΕΘΟΡΤΟ. Πωόεδους τῆς ἓν λύγῳ πανκο- παίου. γυναικείας ἑνώσεως εἶναι ἢ δὶς ΟΙ πως ΤΙ, ἐκκλησιαστικὺς δὲ παραστάτης εἶναι ὁ ΓΠΤανοσιολ, ΓΕ ΑΜΟΟΤἘ, ΜΝατὰ τὴν ὡς ἄνω συγκέντρωσιν. εἷς ἣν ἔλαθαν µέρος ἀντιπροσω- πεῖαι 33 κρατῶν, συνεζητήθη εὖ- οὗύτατα τὺ θέμα: «Ἡ εὐθύνη τῆς χοιστιανῆς γυναικὸς ἔναντι τοῦ σημερινοῦ κύσμου», Εῖνων σπάνιων φαινόμενον ποώ- ην ἄπιστυς νὰ ἐπιστρέφῃ καὶ νὰ συλλάδῃ τὺ κάλλος τῆς ἀθχαίας ἀποστολικῆς διδασκαλίας τόσον γοήγορα, ἂν αὐτὸ παρονυσιάζοινεν μεριχὰς σκέψεις τοῦ Γάλλου. δτα- γοουμένου καὶ φιλοσύφου ΗΡΝΗΥ ΡΙΙΜΗΏΥ ἀπὺ τὸ θαὐυστόχαστον θιθλίον του. «ων ΕΟΙ Ν. ο ρλὸ τν ος ΡλΠπίςσ, 19559, ΗΕ, Οἱ ΕΙΠΕ, Φιλόσοφος. δυνατός, µαθητῆς τοῦ. Ν. ΒΙΟΝΡΕΙ,, δὲν διστάςε μετὰ τὴν ἐπιστουφήν του νὰ θέση ποωθλήµατα ἀχόνη γαὶ διά την Βεολογίαν. «Ἡ Πίστις δὲν εἶναι ἕνα ἆ- πλοῦν συναισθηματικὸν ξεχύλισμέ, οὐδὸ ἔκρηξις τῆς καρδίας. θρησχευτικἡ θεθαιότης ἐξωτερι- εὔεται μὲ αἰσθητὰ σημεῖα. Άνευ Λατρείας λειτουογικῆς, ἄνευ μιῶς κοινῆς Πίστεως ἢ ὑρησκευτικότης καταντᾶᾷ χλωομή, ἀνεπαρχής, ἀὐνι- στος. Αὲν ἀργεῖ ἡ συναισθηµατινὴ χραυγή µας ποὺς τὺν Θεόν, χατὰ τὸ παράδειγµα τοῦ ἐγκαταλεκευι- µένου. ἐχείνου. ναυαγοῦ εἲς μίν γῆσον, Ἠΐναι ἀνάγκη νὰ ποοσδς- [ι ΕΙ ΠΜ [ ΗΝ ν ΕΠΕΣΚΕΦθΗ ΤΟΝ ΠΡΟΕΛΡΟΝ Λ1’ΤΕΝΧΛΙΥΕΡ Ἵνως ἀπὸ τοὺς σημαντικωτέ- ρους ἱστορικοὺς σταῦμοὺς τῆς κλησιαστικῆς ζωῆς τοῦ παρόντος ἔτους, ὑπῆρξεν ἡ, κατὰ τὴν Όην Σεπτεμθρίου ἐ. ἕ., ἐπίσκεψις τοῦ «Ἠθνικοῦ 3ἈῬυμµθουλίου τῶν Ἓν- λησιῶν τοῦ Χριστοῦ ἐν Ἑνωμέ- ναις 1Τολιτείαις ᾽Αμερικῆς» (Να- {οπαὶ Οουηα] οἳ πε σεδας Οπτ]ξί ἵτπ ὈὉ.9.Α.) παρὰ τῷ 1 ροέδρφ. τῶν ᾿Ἠνωμένων ΤΤολι- τειῶν. χ.. Ντουάϊτ ᾿Αϊζενχάουεο. Τὸ Ἐθνικὸὺν δυμθούλιον τῶν Ἠχκλησιῶν ἐν ᾽Αμερικῇ εἶναι ἡ θρησχευτικὴ ἐκείνη ᾿Ουγάνωσις ἡ ὑποία, διὰ μέσου τῶν ᾿Οοσῦ»- δύξων καὶ ἸΓροοτεσταντικῶν Ἠ.- »λησιῶν---Νελῶν αὐτοῦ, διευµη- νεύει τὴν πκοινὴν πίστιν εἲς τὸν ᾿Τησοῦν Χριστόν, καὶ συνεργάσε- ται διὰ νὰ παρυυσιάσῃ καὶ ἐαποιί- πτως τὸ φῶς τῆς πίστεως αὐτὴ: πρὺς ὕλας τὰς φάσεις τῆς ᾿Άμεοι- κανικῆς ζωῆς. Δί ἐπὶ μέρους Ἱωε- πλησίαι- έλη τοῦ Ώ,Σ. Γκκλη σιῶν, ἀνεξάρτητοι ἀπ ἀλλήλων, προσπαθοῦν διὰ μέσου τοῦ. δυιι- θρύλου. τούτου. νὰ ἐνθαρούνουν τοὺς. Ἀριστιανοὺς εἲς τὸ νὰ χρηή- σιιοποιοῦν ἀφθόνως τὴν ποοσευ- χήν, νὰ λαμθάνουν μέρος εἰς τὴν υενικὴν εὐθύνην καὶ νὰ παραχο- λουῦοῦν. τὰ ζητήματα, τὰ ὁπηῖα απ ορυῦν τὴν τωὴν τοῦ ἔθνους ἓν τῷ, συνόλῳ του. ριάχοντα τοεῖς ᾿Οὐθόδοξοι καὶ Προτεσταντικαὶ Ομολογίαι τῶν Ηνωμένων Πολιτειών. εἶναι μύ- 11 τοῦ. Ἠθνικοῦ τούτου. Σνμθην: λίου τῶν Ἐκκλησιῶν, καὶ αἲ Ὁ πολογίαιν αὗται. ἀντιπροσωπεύωνν συνολικὸν. πληθυσμὸν 9000010 Χριστιανῶνὶ Ὑπάρχουν αἱ ἄλλαι 40 περίπου θρησκευτικαὶ ἄπωγινο- σεις, αἳ ὑποῖαι δὲν εἶναι μὲν τες πτικὰ µέλη τοῦ. Νυμθουλίουν ἆλ- λὰ συνεργάζονται στενὰ μετ αἲ- τοῦ εἷς τὰ περισσότερα ζητήµατι πυὺ ἁἀπασχολοῦν τὸ Ώως. Ὦνλκη: σιῶν, παταθάλλουσαι γναὶ αὐταὶ μικοὺν µέρος τῶν σχετικών ἐξύ- δων, (διατηρήσεως γυαφείων χλπ.). υὺ Ε.Σ, γεται κάθε ᾷ» 8 ο) Ἐκκλησιῶν ἐπιλαμῦά. εὐκαιρίας διὰ νὰ ἐ- «αυμόξῃ µέρος τοῦ πουγοάµμα- τος αὐτοῦ, ἡ δὲ τελευταία ἐπίσκε- Μις αὐτοῦ τῆς 9ης Ἀεπτεμθρίου ἓ, ἕ, ποὺς τὸν Πούεδουν τῶν τ[- νωµένων Πολιτειῶν ᾿Αμερι κ. ᾿Αἴϊζενκάουερ ἀποδειχγύει τοῦ- το πασιφανῶς. Ἕνας ὅμιλος 108 κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἄντιπροσωπευόντων 30 ᾿Ορδοδόξους καὶ Προτεσταντιχὰς Ἠκκλησία--- Μέλη τοῦ Β.Σ, Ἐκ- κλησιῶν, συνῆλθον ἐν διαφόρων πόλεων τὴν Όην Σεπτεμθρίου εἷς τὴν πρωτεύουσαν τῶν Ηνωμένων Πολιτειών ΝβδΠΙπρίοα, Ὀ.0., διὰ νὰ ἐνισχύσουν, μετὰ τοῦ τιό- ελις τὴν προηγουµένην ἡμέραν ἐ- πιστρέψαντος ἐξ Εὐρώπης Τουό- ὅρυυ κ. ᾿Δϊζενχάουερ καὶ ἄλλων ἀνωτάτων ὑμοσπονδιακῶν ἐπισή- μων, ἓν εὐρῦ ποὀγοαμµα εἰρήνης, υἱοθετηδὲν ὑπὸ τοῦ Τμήματος Αι- εὐνῶν Υποθέσεων τῆς ᾽Αμερικῆς. Εἰς τὴν συνάντησιν αὐτήν, τὴν Ἑλληνορθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀν- τεπρυσώπευσεν- -“ἐντολῇ τοῦ Ἀλοχιεπισκόπου ᾖῄ.ν. ἸἹαμχώδυυ, συμαληροῦντος τὴν ἀνάρρωσιν αὐτοῦ ἐν Ἑλθετίᾳ---υ Αοχιεπι- Σεῦ, ο μνς ων σχυπικὺς Επίτροπος αὐτοῦ, Όε- ολ, Ἐπίσιοπος Νύσσης 2.3. Γ ευμανὺὸς Πολυξωΐδης. Παρέστη καὶ ἀντιπρόσωπος τῆς ἓν ἸΑπεοι- κᾷ ᾽Αομενικῆς Ἠγκλησίας, Μοτὰ προσευχήν, οἱ 108. ἀντι- πρόσωποι ἓν σώματι μετέθησαν ἀπὶ εὐθείας εἷς τὺν Λευκὺν Οἵ- νον, ὅπου, εἲς ἰδιαιτέραν, εὖγι- οίστου. πευιθάλλοντυς. αἴθονυσαν, ἐνόνοντο, δεκτοὶ ἀπὸ µέρους τοῦ Τ{Γοοέδρου, « έροντος εἰς τὺ πρό- σωπόν του χαταφανῆ τὰ ἴγνη τῆς ζωτικύτητός του, παρ ὅλην τὴν ἐπίμογῦον καὶ πρωτοφανῆ ὄργα- σίαν, ἡ ὁπυία εἶναι συγκεντοωµέ- γη εἲς τοὺς ὤμους τοῦ, πατὰ τὰς ὕντως ποιαίµους αὐτὰς ἠμπέρα-. Φαίνεται, ὅτι οἳ μεγάλοι Ίλ σιαστικυὶ καὶ ΠΤολιτικοὶ. Ἠγέται ὕσον περισσότερον μογφθοῦν, τόσην καὶ περισσοτέρ δυνάμεις δίδει εἰς αὐτυὺς ὁ Οεύς, διὰ γὰ συνεγ{- ζουν τὸ μέγα ἔργον των. Ὁ κ. Αἰζενχάονεο, μὲ τὸ μεὶ- δίαµα. ες τὰ γείκη, ἁἀπγοῦ πὖχα- ρίστησε τοὺς. ἀντιπροσώπους τῶν 38. Ἐκγ]λησιαστικῶν Ὁμυλονιῶν τῆς ᾽Αμερικῆς διὰ τὸν. κόπον ες τὸν. ὁποῖον ὑπεθλήθησαν διὰ νὰ κατέλθουν εἲς (ὐααιγκτῶνα ἀπὸ διαφόρους ἀπυστάσεις των. νο: µένων Πολιτειών, εἶπε,, πεταξὺ ΠΜΟΛΟΠΙΑ. ΠΙΣΤΕΙΣ ΙΣΗΣ ΜΌ ΠΡΗΝ. ΛΜΠΙΣΤΝ ΦΙλΣΟΦΟΝ ὑῇς εἰς µίαν ὑρωτὴν παράδοσιν. Αὐτὸς ὃ Ἰησοῦς ἦτο µία παφάδυ- σις. Ανάγκη ν᾿ ἀποδεχθῆς τὸν δεσμόν Του. Νὰ συγκατατεῦ]ῃς καὶ Κήσῃς κατὰ Θεόν, ὄχι γατὰ ἕνα τρόπον ἀφηθημένον, ἀκαθόριστον, ἀλλὰ κατὰ τὰς οητὰς ὑπυδείξεις τῆς ἱστουικῆς ἓν γούνῳ Ουησχεί- ας, ἡ ὅποία ἔχει τὸν Βιθλικὸν τῆς ἐξοπλισμὸν καὶ τὴν λατωεύτικην της οὐκονομίαν. 0. πιστεύων εἲς τὴν Ὀεύτητα τοῦ Ἰησοῦ, αὐτομάτως δὰ πφέπῃ γὰ, πιστεύσῃ καὶ εἰς ἕνα σύνολων ἱστουιχῶν. δεδοµένων: παραθδύσεις, τυπικὰς διατάξεις, ἄρθρα πίστεως, ἀπόροσια. τοῦ πνευματικοῦ. διώµα- τυς ἀθχαίων πολιτισμῶν καὶ ἕκι- τοµαυρίων ἀδελφῶν Ἱίας ἐν πίστει. Ἡ ὑποταγή ας εἲς τὸν Οεόν δὲν εὐνοεῖ χανένα εἶδος ἀτριχι: σμοῖ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον τόσον ὕπυ- φέρει ἢ Δύσις. 'Ἡ ὑπάρχουσα τ- γύτης μεταξὺ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῆς Ἰκγλησίας, ἐξαίρει τὺν ἰδιάνοντα θόλον τῶν Αποστόλων, οἳ ὁποῖοι ἦσαν οἳ αὐτόπται µάοτυρες. 'Ἡ Ἰωινλησίας, ἐξαίρειν τὸν ἴδιάξοντ. ρόλον τῶν Αποστόλων, οἱ ὑποῦι ἦσαν οἱ αὐτόπται µάυτυρες. ἸἨγκλησία ἱδούδη τὴν ΓΠεντηκυ- στὴν πέριξ αὐτῆς ἀπριθῶς τῆς μαρτυρίας. Τὸ δύγµα της ἔκάρά- ζει μίαν. θεθαιότητα αἰωνίαν». Προκειμένου. περὶ τοῦ μυστικυῦ διαλόγου μεταξὺ Θεοῦ-- ἀνδρώπου, ὃ συγγοαφεὺς παρατηρεῖ ὅτι ὁ Θε- ὃς ὁμιλεϊ καὶ ἀποκαλύπτει. Όντι ὕπως ἀποκαλύπτεν διέοχεται διὰ τῶν ἀνθρώπων του. Γοῦτο θλέπυ- μεν εἰς τὴν 'Ἁγίαν Γραφήν, εἲς τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Ἀηγόδων. ὍὉ ᾿Αναστᾶς δὲν συνέ- Όεσε ἕνα χάρτην σχολαστικῶς λε- πτοµερῇ καὶ περιπτωσιολογικόν τῆς διαγωγῆς µας. ᾽ΑΛλ’ ἔστειλε εἲς τὸν χόσμον τὴν ᾿Ἐκχλησίαν Του. Αὐτὴ διὰ παντὸς ἠνωμένη µυστι- κῶς μὲ τὸν Ἱδουτήν της, χαθώ: ρισε τοὺς κανόνας διὰ κάδε πε: οίπτωσιν, ὥστε ἡ αίστις µας νὰ συγκρατηθῇ. εἲς συγχεκριµένας μουφὰς τῆς καθημερινῆς ζωῆς, Οἱ ἐχθδουὶι τῆς ἵ, Παραδόσεως θεολόγοι ἔκοιναν δοιμύτατα τὺ ἔρ- γον. Μεοικοὶ ἑταύτισαν τὸν συγ- γραφέα μὲ τὸν Γ ερμανὺν εολόγον ΒΕΠ ΤΜΑΝΝ. Ἕλλλοι, ὅτι µετα- πηδᾶ καθ ὑπέρθασιν εἲς τὺν χῶ- ρον τῆς θεολογίας, ἔνῶ εἶναι αν λόσυφος. Ἡ ἀναγνώρισίς του πάντως, τοῦ μυστηριακοῦ αμα ητῆρος καὶ τοῦ. ὁρατοῦ στοιχείοι εἰς τὴν ζωὴν τῆς Ἱθηλλησίας ἀπο- τελεῖ γεγονὸς σηµαντικόν, ἄξιον ἰδιαιτέρας µνείας. περίπου: Ὅτι εἲς τὺν κόσιον αὐτὸν ὃ ἀθεῖσμὸὺς σκοαὺν ἔχει νὰ ἀποστὲ- ρήσῃ τὸν ἄνθοωπον ἀπὸ τὰ ἀν- ς Βρώπινα δίκαιά του χαὶ ὅτι ὁ ἆᾱ- Ὀεϊσμὸς εἶναι ὃ μεγαλύτερυς ἓρ- θρὺς τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ἆρα- τῶν. Ότι τὸ νὰ καθιστῇ πανεῖς ννωστὰ καὶ ποωσιτὰ τὰ γεγονότα ὅσον τὸ δυνατὸν περισασότερον εἰ τοὺς πυλίτας μιᾶς αλ ονομουμένης χώσας, εἶναι ἡ παλλιτέοα πολιτι- χή. Ἐπὶ πλέυν ἑτόγισεν ἐπὶ λές καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἡ στάσις μου ἔναντι τῶν ἁει- τουργῶν τῆς Ἐκκλησίας, Όπυν ἀφορᾷ τὴν προαγωγὴν τῆς εἰρή- γης, εἶναι νὰ ἐκτιμῶ πολὺ τας µεγάλας ὑπηρεαίας, τὰς ὑποίας Ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ, ἐγώνουσα τοὺς ἐλευθέρους λαοὺς το χή- σµου. Εξ ἄλλου. δὲν αοέπει νὰ ληαμονῶμεν, ὅτι ἐνισγύομεν. κά στηοίζοµεν ἀθχὰς Ὀεμελιώδεις, αἲ ὁποῖαι πρωτίστως εἶναι. θᾳη- σκευτιχαὶ εἰς τὴν δάσιν τῶν». ἄλλων, τὰ ΛΝΗΣΧΗΤΙΚΗ Ἡ αλ ΙΒΙΡΙΝΕ 5 Ε- ΝΗΥΕ τῆς 10.10.09 ἔκαμε μίαν ἔρευναν ἐπὶ τῆς καταπτώσεως τοῦ πουφωτικοῦ καὶ ἠθικοῦ. ἐπιπέδου τῶν γέων. «Πὶς πολλὰς χώρας ταὐτοχούνως ἑαφανίζεται µία λαθραία φιλολογία γραμμένη ἀπὺ νέους διαμαρτυρθ- µένους διὰ τὴν αὐστηρότητα τῆς Ἐγγλησίας καὶ τῆς Πολιτείας ἐ- γαντίον των. Οἱ νέον αὐτοὶ ἐπα- γαστατοῦν. Εὶς τὴν ᾽Αμερικὴῆν ζαὶ τὴν ἸΑγγλίαν εἶναι γνωστοὶ ὡς ΤΡΡΡΥ ΡΒΟΥΣ. Εὶς τὴν [αλ λιαν ὡς ΡΤΟΏΡΟΝΣ ΝΟΙΠΟ. δις τὴν Ῥωσίαν ὡς ΗΟΟΙΙΟΛΝΟ, Κοινὸν γνώρισμα τῶν φυλλαδίων των. εἶναι ὅτι ἐνοχλοῦνται ἀπο ἓ- πιπλήξεις καὶ κυρώσεις. Μισοῦν τὴν παάλαιοτέοαν γενεὰν καὶ τον τρόπον τοῦ. σκέπτεσθαι, Οέλουν γὰ (ύγουν ἀπὺ τὸν κλειὸν αὐτὸν τῶν παραδεδεγµένων ἠθικῶν ἄξι- ὤιν Ἱκαὶ ἐπειδὴ δὲν μποοοῦν. νὰ σπάσουν τόσον εὔκυλα τοὺς ασα- γμοὺς. καταφεύγουν στὴν ὑστερι- χὴν ἐξεζητημένη μουσικὴ τοῦ 4Α727, εἲς σεξοναλικὴν ἀσυδοσίαν, στὺ ποτόὀγ, στὴν φρενητιώδη ταχύ- τητα τοῦ αὐτοχινήτονι. Κάθο πρυ- σπάθεια διορθώσεως των τοὺς εἷ- ναι ἀνυπόφορος, Ἡ ἐπέμδασις ἤ ἡ γενομένη πα- ρατήρησις τῶν ἄλλων, εἶναι ὁ ἐφιάλτης των, τὸ μέγα Χαχκόν, ὅπως μὲ τόσον ρεαλισμὸν τὸ περι- ὍὉ Σεθ. ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Λας- ρικῆς κ.κ. ᾿Ἰάκωδος, ὑποστὰς τῇ 15η Αὐγούστου ἐ.ξ. ἐγχείρησιν χολολιθιάσεως ἐν τῷ ἐν Βοστών.] Νε Ἐπρ]θηά Βαρίςι Ἡοξρὶ- ἐα], χάριτι Θεοῦ ἐξῆλθε τοῦ ο σοκοµείου. τῇ 54ῃ Αὐγούστου, ἕ- πέστρεψεν εἰς τὴν “Ἱ. Αρχιεπι- σκοπὴν, τῇ 91η ἰδίου µηνός, ὃ- ρίσας ᾿Αρχιεπισχοπικὸν Λύὐτοῦ Ἐπίτουπον διὰ τὸ διάστηµα τῆς ἀναρρωτικῆς Αὐτοῦ περιόδου τῶν Θεοφιλ. Ἠπίσχοπον Νύσσης 7. Γερμανὸν 1Τολυζωΐδην, ἀνεγώ- ϱησεν ἀεροπορικῶς διὰ Λουμαίυ- γην τῆς Ἑλθετίας, ἔνῆα συνεπή ρωσε τὴν ἀναρρωτικὴν Αὐτοῦ ἅ- δειαν, τῇ δὲ 16] Ψεπτεμθοίου - γεχώρησεν ἀεροπορικῶς διὰ τὸ Φανάσιον, ἔνδα ἐγένετο δεχτὺς μετὰ πολλῆς ἐγκαρδιότητος παρὰ τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἴἰουμενικοῦ 1 ατοιάρχου Χ.κ. Ἀθηναγόρονυ καὶ τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Σννό- δρυ τοῦ. Πατοιαρχείου. όσον ἡ Λ.Ο.Π. χης, ὕσον καὶ ἡ Ἁγία καὶ “Τερὰ Ἀύνοδυς ἐξέφρασαν τὴν συμπά- δειαν Αὐτῶν απρὺς τὴν Ἀὐτοῦ Σεθασμιύτητα τὸν ᾿Αοχιεπίσκοπον καὶ ηὐχήθησαν ποὺς Αὐτὺν χεῖαν καὶ πλήρη ἀνάρρῶσιν πρὸς αἰσίαν συνέχισιν τοῦ. {Τοιμαντο- ρικοῦ. Αὐτοῦ ἔργου, ὃ ΓΠατοιάς- τς Νετὰ παραμονὴν αιᾶς ἔὔδη- µάδυς ἓν Φαναρίῳ, ὁ 5ε6. ᾿Αοχι- επίσκαπος ἀνεχώρησεν ἀεροπουι- κῶς τῇ 91ῃ Σεπτεμθρίου δι’ ἸΑ- Ῥήνας, καὶ ἐχεῖθεν εἷς Τεγεύην. Συμπληρωθείσης τῆς ἀπυδεραπεί- ασ αὐτοῦ, ὁ δεό. Αρχιεπίσκοπος ἐπανέχαμφεν ἀεοοπορικῶς ς Νέαν Ὑόρκην τῇ 29ῇ/ Σεπτει- θρίου, γενόμενος, δεχτὺς ἐν τῷ αεροδυοµίῳ. παρὸ τοῦ Θεαφι). Ἐπιασκόπου Ἰκωνσταντίας -. Τερ μανοῦ. καὶ κληρικῶν καὶ λαϊκῶν Σι ΚΙΤΛΠΤΕΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΝ ΕἰΣ ΛΙΑΦΙΡΟΙΣ ΧΡΛΣ γράφει ὁ ἨΒαιαε]αΐτθ. δΔὲν ἐν- νοοῦν νὰ ἐνοχλοῦνται. Θέλουν νὰ εἶναι ἀπολύτως ἐλεύθεροι. ἀνενόχ- λητον εἰς τὸν τρόπον τῆς τωῆς των, ο... ᾿ ΄ ρε Αφ ἑτέρου ἀποφεύγουν κάθε τι ποὺ εἶναι κοπιαστικὀ. Τ γεωο- γία γίνεται μισητή: δι αὐτὸ πρη- τιμῶνται τὰ παφααιτιχὰ ἐπαγγέ]- µατα τῶν µεγαλοπόλεων. Ἐπειδὴ δὲν. θλέπουν σχοπὺν στην Σωήν, ἔχουν Ῥάρρος καὶ ἐνεργητικότητα,. Ηαραιτοῦνται ἀπὺ ἐπαγγέλματα ποὺ ζητοῦν θυσίαν καὶ ἀφοσίωσιν, ὕπως νυχοσόµοι, ἱερεῖς.... 'Ὑπάρχει ἕνα Ἱάσμα τῆς λογικῆς των καὶ τῶν παλαιο- τέρων. Πῶς δὰ γεφυρωβῆ τὸ χάσ- μα αὐτὸ, Εἶναι φαινόµενον θαθεί- ας κρίσεως εἰς µίαν νοσοῦσαν χαμ- πὴν τῆς Ἱἱστορίας. Καὶ τὸ πιὸ πε- οίεργον εἶναι ὅτι ἡ ἀθαθὴς αὐτὴ γεολαία ἐγεφανίσθη τὸ πρῶτον εἷἲς τὰς ἀγγλοσαξωγικὰς γώρας. ὅπου ἐθασίλευε ἡ ἀπόλυτος Ιζυριακὴ ἆρ- γία. ἡ φυγἡ ἀπὸ τὴν χαράν, πουρι- τανισμὺς μὲ ὅλας τὰς ὑπεοθολάς του.» Κωρὶς νὰ γενικεύωµεν τὰ ἀνωτέ- ρω, ὅμως ἀντικατοπτρίζουν μίαν πραγματικότητα καὶ παρ ἡμῖν καὶ ποέπει νὰ εἴαιῦα ἔτοιμαι. Τὰ ση- µειούμενα ἐσγάτως κρούσμστα δὲν εἶναι καὶ πολὺ εὐχάριστα. Τοομη- νύρυν ἐπερχομέγην καταιγίδα. μεταςὺ ΠΕΡΙΩΠΕΙΑ ΠΛΙ ΠΙΛΝΟΛΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΡΛΙΥ τοΥ ΤΗΥ ΣΕΒ. ΛΡΧΗΙΗ. ΑΜΕΡΗΠΙΗΣ σταντο ὃὁ Ἐξοχ. Κωνσταντῖνος Τριανταφυλλάνος, Γεν. Τρόξ γος τῆς Ἑλλάδος ἐν Νέα “Ὑόρκα καὶ ὁ Πρόξενοςα.Κ. ἈΠηλιαρέσης. Ἐν. τοῦ ἀεροδρομίου ὁ Σε6. ᾿Αο- χιεπίσχκοπος, ἀφοῦ ηὐλόγησε καὶ ηὐχαρίστησε τοὺς ὑπαντήσαντας, κατηυθύνθη εἲς τὴν Ἱ. ᾿Αρχιεπι- σκοπήν, γενόμενος δεκτὸς παρὰ τοῦ. ᾿Αρχιεπισχοπικοῦ ᾿Ἐπιτρόπου Όεοφιλ. ᾿Ἐπισκόπου ἈΝύσσης . Γερμανοῦ καὶ τοῦ προσωπικοῖ τῆς 1. ΄Αρχιεπισκοπῆς μετ) ἐνδη- λώσεων σεθασμοῦ καὶ κχαρᾶς. Πωοσευχηθδεὶς ἐν τῷ Ἱερῷ Παρεμκλησίῳ τῆς Ἱεράς ἸΑος- Χιεπισκοπῆς, ἐδοξολόγησε τὸν ον : ω . Κύριον, τὸν γαταξιώσαντα αἲ- τὸν νὰ ἐπανέλθῃη ἐν απλήρει ἡγείᾳ εἰς τὴν ἔδραν αὐτοῦ, καὶ διεθίθασε ποὸς πάντας τὰς σεπτὰς πατρικὰς καὶ Ἱατρι- τα ο ο ο αρχικὰς εὐχὰς τῆς Α.Θ.1Π. τοῦ Ξ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ᾿Ἀδηναγόρου, ἐκφράσας τὰς Όερ- μὰς αὐτοῦ εὐχαριστίας διὰ τὰς ἐγκαρδίους ἐκδηλώσεις πάντων ἐπὶ τῇ ἐγχειρήσει καὶ τῇ ἀναρρώ- σει αὐτοῦ, ᾿Απέλυσε δὲ εἶδικην ἘἨἘγκύκλιον αρὸς τοὺς εὖλαθβο- στάτους Ἱερεῖς γα τὰ Ἔντι, Διοι.. Ῥυμθούλια τῶν ἸΚοινοτή- των. ἐπὶ τῇ ἐπανόδω καὶ ἀναλή- ὧει τῶν Ποιαντορικῶν αὐτοῦ καθηκόντων. Ὁ-ῃ--ι ΤΟΠΙΚΟΝ ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΤΟΥ Π.Σ.Ε. ᾿Απὺ τῆς Πέμπτης 5 Νοεμόοί- ου. µέχοι τῆς Κυριακῆς δ Ἀοεῃ- ρίου. ἐπρογματοποιήδη εἰς τὰ Ἰωάνγνινα συνέδριον τῶν ἐν Ἑλ- λάδι μελῶν τοῦ. Παγκοσμίου Συιί- θουλίου ᾿Ἐκκλησιῶν. Συμμετέσχον εἲς αὐτὸ 6 µέλη καὶ Ἕλληνες καθηγηταὶ προσκληθέντες πρὺς τῆς Ἱ. ᾿᾽Αρχιεπισκοπῆς. Παρί- τοῦτο.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΧΩΡΑΣ 4p
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΖΩΣΗΣ ΑΠΟ ΠΡΩΗΝ ΑΠΙΣΤΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟΝ Κυπριακό 4p
ΕΓΚΡΙΘΕΙΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΥΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝ. ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ Ο ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 4p
ΑΝΕΚΑΛΥΦΘΗΣΑΝ ΩΡΑΙΟΤΑΤΑΙ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑΙ ΕΙΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΝ ΑΝΑΓΟΜΕΝΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ θ'ον ΚΑΙ Ι'ον ΑΙΩΝΑ 4p
Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ 4p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ 3p
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ 2p
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ 3p
ΑΠ' ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ 3p
ΑΠΟΡΙΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ 2p
ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΕΟΡΤΑΙ ΕΠΙ ΤΗ 600Η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ 1p
ΕΝΟΤΗΣ ΟΧΙ ΔΙΧΟΝΟΙΑ 1p