Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-12-01

9) -- «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ή» ΤΡΙΤΗ, 1 ἀεκεμδρίου, 1959 ΒΥΣΙΑ ΝΗΛΙΟΣΥΝΗΣ Τοῦ κ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Ἐν τῷ τελαυταῳ ἐδαφίῳ τοῦ πεντηκοστοῦ ψαλι'οῦ «ο Δαθίδ, τοῦ περιφήµου ψαλμοῦ τῆς µετανοίας, ὁ ὁποῖος εἰς πάσας σχεδὸν τὰς ἀκολουθίας τῆς Εκκλησίας ἀναγινώσκε- ται, λέγονται ταῦτα: «Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύ. νης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτῶ- µοτα΄ τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυοιαστήριόν µόσχους». Ἠρωτήθημεν κάποτε: «Ποία εἶνιι αὐτὴ. ἡ θυσία δικαιοσύ- νης Ἡ ἐρώτῆσις αὕτη ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς ἀφορμὴν καὶ ὤθησιν εἰς τὸ νὰ ἐρευνήσωμεν ἁπά- σας τὰς παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῖς εὖ- ρισκοµένας ἑρμηνείας τῶν ψαλμῶν, ὅπως ἀνακαλύφωμεν τὴν πληρεστέραν καὶ σαφεστέ- ραν ἔννοιαν τῆς φράσεως ταύ- της καὶ δώσωµεν αὐτὴν εἲς τὸ φώς τῆς δηµοσιότητος πρὸς ὠφέλειαν πνευµατικὴν καὶ ἡ- μῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἄλλων ἆᾱ- ναγνωστῶν τοῦ περιοδικοῦ τούτου. 1. “Ο Πατριάρχης 'Ἱεροσο- λύμων Ανθιμος, οὗτινος :, «Ἑρμηνεία εἰς τοὺς ϱν΄ ψαλ- μοὺς τοῦ προφητάνακτος Δα- 6ίδ», ἐκδοθεῖσα εἰς δύο µεγά: λους τόµους ὑπὸ τοῦ περιφή- µου θεολόγου Διονυσίου Κλ όπα τῷ 1855 ἐν “Ἱεροσολύ- μοις, «περιλαμθάνει καὶ ὑφ᾽ ἓν συνάπτει καὶ μιᾷ φράσει κατακοσμεῖ ὅλας σχεδὸν τὰς ἐφ᾽ ἑκάστου ρητοῦ εἴτε ἴστο: ρικὰς εἴτε τροπικἁς καὶ µυ- στικὰς ἑρμηνείας τῶν ἀρχαί. ων ἐξηγητῶν», ἑρμηνεύων τὸ χωρίον, λέγει τάδε: «Ἐν μὲν τοῖς προλαθοῦσιν εἶπεν ὁ Προφήτης ὁλοκαυτώ» µατα οὐκ εὐδοκήσεις, τανῶν δέ φησι, μετὰ τὸ ἀγαθῆναι τὴν. Σιὼν καὶ οἰκοδομηθῆναι τὴν “Ἱερουσαλήμ, τότε εὐδοκή- σεις θυσίαν δικαιοσύνης, -ᾱ- ναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ µόσχους ἐπὶ τὸ θυσιαστή- ριον. Καὶ τοῦτο δοκεῖ ἀντικεῖ- σθαι τῷ προρρηθέντι, ἀλλ) οὐχ οὕτως ἔχει οὐ γὰρ εἶπεν, εὐδοκήσεις θυσίαν ζώων, ἆλ- λὰ θυσίαν δικαιοσύνης, του- τέστιν, αἴνεσιν καὶ δοξολογί- αν τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ. Διὰ δὲ τοῦ εἰπεῖν ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα, προεδή- λωσε τὰς πνευματικὰς θυσίας τὰς ἐναρξαμένας τελεῖσθαι ἐν τῇ Σιών, ἠνίκα ἠγαθήνθη καὶ κατηρτίσθη τὰ κατ αὐτήν, ὅτε δηλαδὴ παρέδωκεν ὁ Κύ- ριος ἡμῶν τὸν θεῖον δεῖπνον καὶ ἐτέλεσε τά τέρατα καὶ θαυμάσια ἐν αὐτῃ. Αὗται δὲ αἱ πνευματικαὶ θυσίαι τανῶν ἐκτελοῦνται καὶ προσφέρον- ται τῷ Θεῷ ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν χριστιανῶν, ταῖς ἀνὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμέ- νην, περὶ ὤν προεμήνυσεν ὁ Θξὸς ἐν κεφαλαίῳ πρώτῳ Μα- λαχίου τοῦ προφήτου... Επι προσφορὰ μὲν «ἀναφερομένη τῷ Θεῷ ἐστι τὸ σύστηµα τῶν γάμῳ ὁμιλούντων χριστιανῶν ὁλοκαυτώματα δέ εἰσιν οἱ φυ- λάξαντες τὴν παρθενίαν καὶ ὅλους ἀναθέντες τῷ Κυρίῳ ὡς ὁλοκάρπωμα' µόσχοι δὲ προσφερόµενοι τῷ Θεῷ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον, εἰσὶν αἱ ψυχαὶ τῶν μαρτύρων, περὶ ὧν Υρά- φει ὁ ἠγαπημένος ᾿Τωάννης ἐν κεφαλαίῳ ἕκτῳ τῆς ᾿Απο: καλύψεως αὑτοῦ, ὅτι ἔκραζον φωνῇ µεγάλῃ λέγοντες. «ἝἙ- ως πότε, ὁ Δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ὁ ἀληθινὸς οὐ κρίνεις καὶ ἐκδικεῖς τὸ αἷμα ἡμῶν ἀπὸ τῶν κατοικούντων ἐπὶ τῆς γης...» , ο, 2, Εἰς μετατύπωσιν της εἰς τὸν Ν΄ ψαλμὸν ἑρμηνείας τοῦ ἀοιδίµου Εὐγενίου τοῦ Βουλ- γάρεως ὑπὸ τὸν τίτλον «Βι- θλίον καλούμενον Λ᾿Ιδέα τοῦ ἀληθοῦς μετανοοῦντος εἰς τὴν ἡμετέραν κοινἠν διάλεκτον ἐ- πεξεργασµένον ὑπὸ Δανιὴλ Λιθανοῦ ἱεροδιακόνου ἐν Ἔρ- µουπόλει Σύρου 1874», ἀνα- γινώσκοµεν τάδε: «᾿Αγάθυ- νον Κύριε ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη ᾿Ἱερουσαλήμ»... αι ὠκοδόμησε πρὸς σωτηρίαν µας ταύτην τὴν νέαν Ἱερου- σαλήµ, ἤγουν τὴν ᾿Ἐ.κκλησίαν διὰ τὴν ὁποίαν ἔχυωσε τὸ ᾱ- χραντον αἷμά του ἐπάνω εἰς τὸν Σταυρὸν καὶ ἔχασε τὴν ζωήν του. Ἱαὶ τόσον ἀσάλευ- τον, στερεὰν καὶ ἀνίκητον τὴν ὠᾠκοδόμησεν, ὥστε ὅλη ἡ κὀό- λαση δὲν ἠμπορεῖ νὰ τῆς ἕ- ναντιωθῇ καὶ νὰ τὴν σαλεύσῃ. «Καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχυ- σουσιν αὐτῆς», ἐπειδὴ καὶ εἷ- ναι θεμελιωμένη ἐπάνω εἰς τὴν ἀσάλευτον πέτραν τῆς πίστεως... Καὶ τείχη τῆς Ἔκ- κλησίας εἶναι τὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν εἰς ὑπε- ράσπισιν τῶν πιστῶν καὶ μά- λιστα ἡ Θεία Εὐχαριστία, εἰς ὁποίαν εἶναι ὁ τὴν τέλείος Θεὸς καὶ Σωτὴρ ἡμῶν.. “Ὕ- στερον λέγει ὁ δΔαθίδ, ὅτι, ὅταν οἰκοδομηθῇ αὕτη ἡ νέα “Ἱερουσαλήμ, τότε ὁ Θεὸς θέλει δεχθῃ νὰ τοῦ προσφέ- ρουν θυσίαν δικαιοσύνης. «Τό- τε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιο- σύνης ἀναφοράν κ.τ.ὲ.». Καὶ μὲ αὐτὰ φανερώνει ὁ Δαθίδ. ὅτι αὐταὶ δὲν εἶναι ὡσὰν τὰς παλαιάς, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι. εὐπρόσδεκτοι εἰς τὸν Θεόν. Ὅτι, ἐπειδὴ καὶ ὁ Θξὸς εἶναι πνεῦμα, καὶ θέλει νὰ ὑύμνῆται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐν πνεύ- µατι καὶ ἀληθείᾳ, διά τοῦτο χρειάζονται καὶ θυσίαι πνευ- µατικαί, τὰς ὁποίας τοῦ προ- σφέρει ἡ ᾽Αγία του Ἐκκλ]- σία. “Οθεν καὶ ὁ ἅγιος Αµμ- ὀρόσιος θὺσίαν δικαιοσύνης ἐννοεῖ τὴν μεγάλην θυσίαν τοῦ τιµίου σώματος καὶ αἴ'πτος τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποίαν προ- σφέρουν οἱ ἱερεῖς εἰς τὰ: ΄Α- γίας Τραπέζας.» 3... ὍὉ μοναχὸς Κρὴς παρομοίως ἐἑρμὶ. ύει τὸ χωρίον λέγων: «Τότε εἰς μὲν τὴν πόλιν ταύτην τῆς Σ- ὧν σοῦ θέλουν προσφέρο-ν θυσίας τε καὶ ὁλοκαυτώμίττα, εἰς δὲ τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἔνκκλη σίαν θέλεις εὐδοκήσει θι οίσιν ᾽Αγάπ 2” ἃ τιµιωτέραν ἀσωγκρίτως, καὶ μᾶλλον εὐπρόσδεκτον, τὸν μονογενη Υἱόν σου, νὰ σοῦ προσφέρουν οἱ πιστοὶ δοῦλοι σου, εὐχαρίστους δοξολογίας. ὑμνοῦντές σε μετ αὐτοῦ καὶ τοῦ Παναγίου σου Πνεύματος, εἰς αἰῶνα τὸν ἀτελεύτητον». Δ. Ὁ Απόστολος Μακράς” κης ἐν τῇ «Ἑρμηνεία τῶν ψαλμῶν τοῦ Δαθὶδ» (Τόμ. ς Α΄ ἐν ᾿Αθήναις 1887), ἕρμη- νεύων τὸ χωρίον «Τότε εῶδο- κήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἆ ναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώιιχτα τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ 0σ:α. στήριον σου µόσχους: λήγει: «Ἡ προφητεία αὕτη ἐξιπλη: ρώθη ἐν ταῖς ἡμέραις «ορο: θάθελ καὶ ὌἜσδρα καὶ ε-- µία, ὅτε (μετὰ τὴν ἐπιστρο- φὴν τῶν ᾿Ιουδαίων ἐκ τῆς μᾶ- τοικεσίας Βαθυλῶνος) ἀἄνῳ- κοδοµήθησαν τὰ τείχη Ἱερου- σαλὴμ καὶ ἀποκατέστη αὖθις ἡ κατὰ νόμον λατρεία, ἣν κα” λεῖ θυσίαν δικαιοσύνης, ὅτ' κατὰ νόµον Θεοῦ ἐγίνετο». 5. Ὁ ἀρχιμανδρίτης ᾿Ιωάν- νης Μαρτῖνος εἰς τὴν “«Ἑρμη- νείαν εἰς τοὺς ψαλμοὺς ͵ιετὰ παραφράσεως καὶ σχολίων» (Ἐν Αθήναις 1894) ἀρκεῖτα: εἰς ἁπλῆν παράφρασιν λέγων. «Τότε θέλεις εὐαρεστηθῆ εἰς θυσίας δικαιοσύνης, εἰς προσ- φορὰς καὶ ὁλοκαυτώματικ. Μαλαχ. Υ΄ 3. Τότε θέλουσι Τοῦ Πανοσ. ᾿Αρχιμ. ΕΥ Υπάρχει συνήθεια, ὅταν οἱ θασιλεῖς πρόκειται νὰ στεί. λουν τοὺς στρατιὠτας των εἰς πόλεμον, νὰ τοὺς συμφδουλεύ- ουν καὶ νὰ τοὺς καθοδηγοῦ», ἐνθαρρύνουν καὶ τοὺς ὑπό- σχονται πλούσια δῶρα καὶ ἆ ξιώµατα μετὰ τὴν νίκην. νὰ τοὺς ἐνθαρρύνουν καὶ νά τοὺς ὑπόσχονται πλούσια ὃ2 ρα καὶ ἀξιώματα μετὰ τὴν νί κην.. Στρατιῶται είμεθα κ.ά ἡμεῖς οἱ χριωτιανοί. Ἡ μαχη τὴν ὁποίαν δίδοµεν διαρκει ὅ- σον διαρκεῖ ἡ ζωή µας ἐπὶ τῆς γῆς. ᾽Αντίπαλος τοῦ ἆ θρώπου εἶναι ὁ Δ.άθολος καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὑπακούοντς εἰς τὰ προστάγµατα αὐτοῦ. Ἔχει ὅμως ὁ ἄνθρωπος τὰ ὅ- πλα μὲ τὰ ὁποῖα δύνατα: νὰ ἀγωνισθῆ καὶ νὰ νικήσῃ καὶ νικητὴς νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν ὁ σιλείαν τῶν οὐρανῶν, ὅτίου αἰωνίως θὰ ζῇ τρισευτυχισµέ- νος μετὰ τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἀγγέλων. Τὰ ὅπλα τοῦ χριστιανοῦ εἰς τὸν πνευµατιτὲ» ἀγῶνα εἶναι ἡ ταπείνωσ.ς. ἡ μετάνοια, Ἱ προσευχή, περὶ τῶν ὁποίων ἐ γράψαµεν εἰς προηγούμενα ἄρθρα. ᾿Αχώριστος σύντροφος τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ νηστεία. νηστεία εἶναι τὸ φαγητὸν καὶ ἡ προσευχἠ τὸ ἅλας, 'Ἡ προ: σευχἠ εἶναι ὁ φωτισμὸς τῆς ψυχῆς εἶναι τὸ πῦρ ποὺ κατα διώκει τοὺς δαίµονας. 'Ἡ νη- στεία σκορπίζει τοὺς δαίµο” νας, ὅπως ἀκριθῶς ὁ καπ»ὸς διώκει τὰς µελίσσας. 'Η προ: σευχἠ εἶναι σιδηροῦν φόρε- μα, ἡ δὲ νηστεία εἶναι τὸ δῖ- φος. Ἡ νηστεία ἔχει τὴν θαυ- ματουργικὴν δύναμιν τῆς ράδ- δου τοῦ Μωῦσέως. Διὰ τῆς ράάδου του, ὡς Ὑνωστόν, 9 Μωῦσῆς ἔκαμε πολλά θαυμχ- στὰ πράγματα ἐνώπιον τοῦ Φαραώ καὶ μὲ τὴν θοήθειαν ξ- εἰς προσφέρει ἐπὶ τὸ θυσιαστή- ριόν σου µόσχους». 6. ὍὉ Κωνσταντῖνος ΛΜ. Καλλίνικος εἰς τὸ «ὑπόμνημα εἰς τὸν ἱερὸν ψαλτῆρα (τόμ. Α. ἐν ᾽Αλεξανδρείᾳ 1929) πα- ρατηρεῖ: «Οἱ δύο τελευταῖοι τοῦ ψ. στίχοι ἀφιεροῦνται ὅ- πὲρ τῆς “ἱερουσαλήμ. ᾿Αγά- θηνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομη- θείτω τὰ χείτη “Ιερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαι- οσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὅλο- Καυτώµατα τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριὀν σου μό- σχους. Κριτικοί τινες, μὴ ἄρ- νούμενοι τὴν δαθιτικἠν πατρό- τητα τοῦ Ψ. θεωροῦσι τοὺς δύο τούτους στίχους ὡς λει- τουργικὴν προσθήκην, ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπικολληθεῖσαν εἰς τὸ δαθιδικὀὸν κατασκεύασμα κατὰ τοὺς χρόνους τῆς αἰχμα- λωσίας. [Γνώμη τοιαύτη δὲν θὰ ἤτο εἰς ὀρθοδόξους δυσ- παράδεκτος, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ Θεοδώρητος τὴν εἰσηγεῖται γράφων ἐπὶ λέξει: «]οις ἐν Βαθυλῶνι ἠναγκασμένοις οἱ- κεῖν καὶ ποθοῦσι τὴν τῆς δου- λείας ἁπαλλαγήν, καὶ ὀλοφυ- ροµένοις τὴν τῆς πόλεως ἐρη- µίαν ἁρμόττει τὰ ρήματα. ᾿]- κετεύουσι γὰρ οἴκτου Ὥτινὸς ἀξιωθῆναι τὴν πόλιν καὶ τὴν προτέραν εὐκληρίαν ἄπολα θεῖν, τῶν περιθόλων ἀνορθου- µένων καὶ τῆς κατὰ νόμµον τε- λουµένης λατρείας». « Αλλὰ δὲν νομίζω (προσθέ τει ὁ Κ. Καλλίνικος), ὅτι σῖ- ναι ἀνάγκη νὰ ἀμφισθητηθῇ ἤ γνησιότης τῶν στίχων τοῦ- των, ὡς μὴ ἀρχῆθεν ἄπορρευ: σάντων ἀπὸ τῆς δαθιδικῆς γραφίδος. Ἐν πρώτοις τὸ κεί- µενον δὲν γράφει ἀνοικοδο µηθήτω., ἀλλ᾽ οἰκοδομῃθήτω ἁπλῶς. δΔὲν πρόκειται ἄρα περὶ ἀνεγέρσεως πεπτωκότων. Δεύτερον' ἐν Γ΄ Βασ. 3.1 γΥἱ νεται ἀληθῶς λόγος περὶ τεί- χους, οὗτινος τὴν ἆἀ-έγερσιὶ ἐπεχείρησεν ὁ Δαθίδ, σωντὲ” λεσθεῖσαν μετὰ ἔτη ὑπὸ τοῦ Σολομῶντος. ἜΕπειτα τὸ ἔγ Κληµα τοῦ Δαθὶδ δὲν θά 5 γέννα μικρὰς εἰς τὸ ἔθνος ἆ ναστατώσεις, ἃς προπισθανό- µενος διὰ τοῦ πνεύματος ὁ προφητάναξ, αἰσθάνεται «τὴν ἀνάγκην νὰ ἀπωθήσῃ ἀπὸ τῆς προσφιλοῦς πατρίδος το) ὅθεν δέεται καὶ ὑπὲρ στερεώ σεως αὐτῆς ὁὃ Φφιλόλαος θασι- λεύς, καθὼς ἐδεήθη ὑπερ στερεώσεως ἑαυτοῦ, ἄναγνω ρίζων, ὅτι µόνον ἐν ἀσφαλῶς ὠκοδομημένῃ πρωτευούσῃ θὰ δύναται ἐν ἀσφαλείᾳ νὰ πρου- τρέχωσιν οἱ εὐσεθεῖς πρὸς προσκομιδὴν τῶν θυσιῶν αὖ τῶν: θυσιῶν «ἀναφερουσῶν καὶ ἀναπεμπουσῶν πρὸς τα ἄνω τοὺς καπνούς των θὺσι- ὢν ὁλοκαυτουμένων ὁλοσχς ρῶς ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου’ ἆλ- λὰ θυσιῶν πάντοτε δικαι οσύνης, ὡς προσφερομµέ- γων ἐν πνεύµατι δικαιοσύνης καὶ ψυχικῆς ἀκεραιότητος. Αἱ θυσίαι λοιπὸν δὲν ἀπορρίπτον- ται ἐν τῇ ἁγίαᾳ καὶ θεοφρου- ρήτῳ Ιερουσαλήμ, ἀφοῦ τῶν τύπων θὰ ἔχωμεν πάντοτε ᾱ- νάγκην. Ἐμψυχοῦνται ὅμως ὑπὸ τῆς πρώτης µκοινωνικῆς ἀρετῆς καὶ καθίστανται ἠθο- πλαστικοὶ ἁρωγοί». 7. Εἰς τοὺς «᾿Εκλεκτοὺς | ψαλμούς» του ὁ καθηγητὴς τοῦ Θεοῦ τὸν ὑπεχρέωσε .« ἀφήσῃ τὸν λαόν του ἐλεύθε- Ρον. Ἔτσι καὶ ἡ νηστεία. Ε ξαναγκάζει τὸν διάθολον νά ἀπομακρυνθῇ καὶ νά ἔλευθε- ρώσῃ τὸν λαὸν τοῦ ΘΞοῦ. ναται ἐξελθεῖν, εἶ μὴ ἐν προ- σευχῇ καὶ νηστείο» Μαρκ. θ᾽, 29. Μὲ τὴν νηστείαν ἐξασκουμε- θα νὰ ἐξασθενήσωμεν τὴν δύ- ναµιν τοῦ σώματος καὶ νὰ αὖ- ξήσωμεν τὴν δύναμιν τῆς Ψυ- χῆς, διότι ὅπως λένῃ ὁ ᾽᾿Από- στολος Παῦλος «ἡ σὰρξ ἐπι- θυμεῖ κατὰ τοῦ Πνεύματος καὶ τὸ Πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός». 'Ο Μωῦσῆς διὰ νὰ ἀξιωθῇ νὰ παραλάδῃ τὰς πλάκας τοῦ θείου Νόμου ἀνέθη εἰς τὸ ὅ- ρος Σινᾶ καὶ ἐνήστευσεν ἐκεῖ τεσσαράκοντα ἡμερονύκτια. Ὁ Προφήτης Ἠλίας κατόπιν νηστείας καὶ προσευχῆς τεσ- σαράκοντα ἡμερονυκτίων ἠξι- ώθη ν᾿ ἀκούσῃ τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου ὡς φωνὴν λεπτῆς αὖ ρας ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος Χώρήδ. Οἱ. Μινευῖται µετενόησαν καὶ ἐνήστευσαν καὶ ἐσώθησαν ἐκ τῆς καταστροφῆς. 'Ο Κύριος ἡμῶν ᾿[ησοῦς Χριστὸς ὕστερα ἀπὸ τὸ θάπτισμα ἀπετραθή- χθη εἰς τὴν ἔρημον ὅπου ἑνή- στευσεν ἐπὶ τεσσαράκοντα Ἱ- µέρας καὶ ἔπειτα ἤρχισε τὸ κοσμοσωτήριον ἔργον του. 'Ὁ ᾿Γωάννης ὁ Πρόδρομος ἔζη δί. ον λιτότατον, τρεφόµενος μὲ ᾱ- κρίδας καὶ μέλι ἄγριον. Οἱ ᾱ- πόστολοι προκειµένου νὰ διο:- γανώσουν µίαν ἱεραποστολὴν ἢ νὰ προθοῦν εἰς οἰανδήποτε πρᾶξιν προσηύχοντο καὶ ἑνή- στευον «Λειτουργούντων δὲ αὐτῶν τῷ Κυρίῳ καὶ νηστευ όντων εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ “Α- ψιον ἀφορίσατε δή µοι τὸν Βαρνάδθαν καὶ τὸν Σαὔῦλον εἲς τὸ ἔργον ὅ προσκέκληµαι αὐὖ αὐτοὺς τότε νηστεύσαντες καὶ προσευξάµενοι καὶ ἐπιθέντες αὐτοῖς τὰς χεῖρας ἀπέλυσαν: (Πραξ. ΙΥ΄ 3). Εἶναι λοιπὸν ἡ νηστεία ἰσχ”- ρὸν ὅπλον διὰ τοῦ ὁποίου δύ ναται ὁ ἄνθρωπος νά κατα- σθέσῃ τὰ πεπυρωµένα θέλη τοῦ πονηροῦ καὶ νὰ προχωρή- σῃ εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν. Ἠ. νηστεία καὶ ἀπὸ ἴατρυ [εῆς πλευρᾶς συνιστάται ὡς Γφάρμακον διὰ τὴν ὑγείαν. --ἴ- ἵναι µήτηρ τῆς ὑγείας. Εἴναι Ιἀποτοξίνωσις τοῦ ὀργανισμου. Εἶναι ἀνάπαυσις καὶ ξεκούρα- σµα τοῦ ὀργανισμοῦ. Πολλαὶ ἀσκηταὶ ἔζησαν πολλά χρόνια, χάρις ἀκριθῶς εἰς τὸν ἀσκη- τικὀν των θίον. Ὁ Άγιος Αν: τώνιος ἔζησεν 112 ἔτη, ὁ “Ἀ- ος ᾿Επιφάνειος 115 ἔτη. Δι: άσημος ἰατρὸς εἶπεν ὅτι “οἱ πλεῖστοι ἄνθρωποι σκάπτουν τὸν τάφον των διὰ µαχαιρίων καὶ περονίων των». Ὁ Σενὲ κας λέγει: «πολλά πινάνίᾳ, πολλαὶ ἀσθένειαι ἐκπλήττεσῦ: ἐκ τοῦ πλήθους τῶν νοσηµι- των µετρήσατε τοὺς µαγεί: ρους». Ἡ νηστεία ἀκόμη φω:- τίζει καὶ τὸν νοῦν. Όπως λὲ- γει παλαιὰ παροιμία «Παχεῖα γαστὴρ λεπτὸν οὐ τίκτει νό- ον». Μηστεύοµεν δ᾽ εὐχαρίστως ὅταν μᾶς τὸ ἐπιθάλει ὁ ἰατρὸς ἕνεκεν σωματικῆς ὑγείας. Δυ- στυχῶς ὅμως θεωροῦμεν τὴν νηστείαν δυσθάστακτον φορτί: ον ὅταν ἐπιθάλλει ταύτην ἡ τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. (Συνέχεια εἰς τὴν Γ΄ σελ.). Ἐκκλησία διὰ πνευματικἠν κάθαρσιν καὶ ὑγείαν. Υπάρχουν θεθαίως καὶ οἱ «Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύ-: Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΜΕΣΟΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΟΣ ΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ὁποῖοι ἄνθρωποι ἕνεκα ἆ µαθείας ἔχουν παρεξηγή τὸ νόηµα της νηστειας. ι1ομί- ζουν ὅτι νηστεία σημαίνει θρη- σκεία. Πιστεύουν ὅτι ὅλαι «ι ἀρεταὶ περικλείονται µέσα εἰς τὴν νηστείαν, τὴν ἁπλιιν δῃ λαδὴ ἀποχὴν ἀπὸ τὴν κρεω: φαγίαν. ᾿Εγνώρισα ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος συζῆ παρανόμως καὶ ὅμως κάµνει τὰς ἑορτάς το’. τά μνημόουνά του, ἐκκλισιά- οειάὰι τακτικά, τηρεῖ ὃξ κατά γράµµα ὅλας τὰς νηστυίας. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πενή νταηµέρου δὲν καταλύει οὗ- τε λάδι. Καὶ ἠρώτησα τὸν ἄν θρωπον αὐτόν. Διατὶ ἀφοῦ Ὁ- ποθάλλεις τὸν ἑαυτόν σου εἰς αὐστηρὰς νηστείας δὲν ἔγκρα- τεύεσαι Καὶ ἡ ἀπάντησίς του ἦτο ἡ ἑξῆς: «Θρησκεία εἶναι ἡ νηστεία. ᾿Εφόσον νηστεύς,. τηρῶ τὸν νόµον καὶ ὁ Θξος θὰ μοῦ συγχωρήσῃ ὅλα τό ἄλλα», Εἰς οὐδὲν ὅμως ὀφ-- λεῖ ἣ νηστεία αὐτὴ ἐὰν δ3ν συνοδεύεται μὲ ζωὴν Χριστιχ νικήν. «Οὐ ταύτην τὴν νηστε: αν ἐγὼ ἐξελεξάμην οὐδ' αι κάμψης ὡς κρίκον τὸν τρώ χηλόν σου... οὐδ' οὕτω καλέ σετε νηστείαν δεκτὴν ἆλ).7 λύε πάντα σύνδεσμον ἀδικίας διάλυε στραγγαλιὰς θιαίς συναλλαγµάτων, ἀπόστελλε τεθραυσµένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον ὃ ἅ- σπα’ διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου καὶ πτωχοὺς ἀστή Ύους εἴσαγε εἰς τὸν οἶκοι Ισου' ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίθ-κ- [λε, καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων του Ἱσπέρματός σου οὐχ ὑπερόψς'... τότε θοήσῃ καὶ ὁ Θξὸς εἶσα- κοὐσεταί σου». 'Ἠσα νη΄ 5: Καὶ κατὰ τὸν Μέγαν Βασίλ-ι- ον «ἀληθὴς νηστεία ἡ τῶν κ᾿- κῶν ἀλλοτρίωσις, ἐγκράτεια γλώσης, θυμοῦ ἀποχή, ἔπιθ'- 'μιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους καὶ ἐπιορκίας. Π τούτων ἔνδεια νηστεία ἐστὶν “ᾱ- τὸν σκοπὸν τῆς νηστείας καὶ Ιὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος τονίζει καὶ [πὸν σκοπὸν τῆς νηστείας λέγει, «Ἐὰάν νηστεύῃς καὶ µη τηρήσῃς τὸ στόµα σου λαλῆ- σαι λόγον πονηρόν, ἢ ψεῦδος. 'ἢ. ἐπιορκίαν, ἢ καταλαλήσης κατὰ τοῦ πλησίον σου, ἐὰν ταῦτα ἐξέλθῃ ἐκ τοῦ στόµα- τος τοῦ νηστεύοντος, οὐδὲν ὠφέλησεν, ἀλλά καὶ ὅλον τὸν κόπον αὐτοῦ ἀπώλεσεν». Καὶ δύναται ὁ χριστιανὸς ἕνεκα ἀσθενείας ἢ ἕνεκα ὁδοι- πορίας ἢ διότι εὑρίσκεται εἰς ἐένον τόπον νὰ καταλύσῃ τὴν νηστείαν. Ἐπ᾽ οὐδενὶ λόγῳ ὅ µως ἐπιτρέπεται νὰ παραθῆ Γοϊανδήποτε ἐντολὴν τοῦ ἵυρ:- ου. Περὶ τούτου ὁμιλεῖ σαφῶς |ὁ Μέγας Βασίλειος. «Διὰ μὲν τὰ πάθη τῆς ψυχῆς ἓν µέτρον ἐγκρατείας ὑπάρχει, καὶ τοῦ. το εἶναι ἡ πλήρης ἀποξένωσ'ς ἀπὸ κάθε τὶ τὸ ὁποῖον ὁδη νε εἰς τὴν καταστρεπτικὴν ἡδο- νὴν τῆς ἁμαρτίας. Διὰ τὰς τροφὰς ὅμως δὲν ἰσχύει τοῦ- το, ἀλλ ὅπως αἱ ἀνάγκς' τῶν ἀνθρώπων εἶναι διάφορο.. ἀναλόγως πρὸς τὴν ἡλικίαν καὶ τὸ ἐπάγγελμα καὶ τὴν ἔλ ἒιν τοῦ σώματος, οὕτω λοιπὸν καὶ τὸ µέτρον καὶ ὁ τρόπο τῆς χρήσεως ὢν τροφῶν εἶνα διάφορος, ὥστε εἶναι ἀδύ''7. τον νὰ περιλάθῃ κανεὶς ὅλους εἷς ἕνα κανόνα». Βέδαια θὰ εἶναι ὑπόλογοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἰρωνεύον- ται τὴν νηστείαν. Μίαν ἡμᾶξ- ραν ἕνας κατά πάντα ἄξιο- πρεπὴς κύριος ἔτρωγε μὴ νη- στήσιµον τροφὴν καὶ παρρή σίᾳ ἔλεγε: «Ἐγὼω θὰ φάγω καὶ ἂς πάω εἰς τὴν κόλασιν-. Ἡ τοιαύτη ἀνοίκειος συμπε- ριφορὰ καθιστᾷ ἔνοχον τὸν ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος ἀσφαλῶς δὲν θὰ παραόθῇ µόνον τὴν νη- στείαν. ἀλλά καὶ ἄλλους θεί ους νόµους θὰ παραθῇῃ. Καλεῖται λοιπὸν κάθε χρι στιανὸς νὰ νηστεύσῃ κατι τὴν ἴδιαν αὐτοῦ δύναμιν «ὥσ- τε νὰ ἐκτείνεται ὑπὲρ δύνε- μεώς του νὰ ἐγκρατεύεται, οὔ- τε νὰ ἐκτείνεται ὑπὲρ δύνα- µιν. Καὶ τοῦτο δὲ πρέπει νὰ ἐξετάζώμεν, ὡς λέγει ὁ {ὶ. Βασίλειος, ἵνα μὴ διὰ τῆς “- µέτρου ἐγκρατείας καταλύω- μεν τὴν δύναμιν τοῦ σώματος καὶ οὕτω τὸ καταστήσωµεν ἆᾱ- νίκανον νὰ ἐργάζεται καὶ νὰ φέρῃ εἰς πέρας σποιδαῖα ἔρ γα». Πάντοτε ὅμως πρέπει νά ἐπιδιώκωμεν τὸν σκοπὸν εἰς τὸν ὁποῖον μᾶς ὁδηγεῖ ἡ νη- στεία ἤτοι τὴν ἀποξένωσιν ἆ- πὸ τὰ ψυχικὰ καὶ σαρκικά πάθη. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιθμ. 41129 Τἱοθετῶν: Μίνως. Πεοδίως ἐν λευνώ τί ἐτῶν. 65 Υἱοθετούμενον: λΑνθούῤλα Δήπου ἐκ Αευνωσί- ας ἐτῶν 10 Οἱρνδήποτε αρόσωπυν. γνωυίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω τἷοῦε- σίαν καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐνγοάφως πρὸς τὸν Ν. Αοχιεπίσκοπον ἀναγράφον τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως. ἓν- τὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αογιεπισκυπῇῃ Ἱνύ- πρου. τῇ 1. Δεχεμθρίου 1968 Ἐν τῆς 'Ἱερᾶς ΣΟΛΟΜΛ ΚΛΙ ΓΌΜΟΡΡΑ Η ΛΛΗΘΕΙΛ ΤΗΣ ΠΛ ΓΡΑΦΗΣ ΠΙΣΤΡΠΟΙΡΥΜΕΝΗ ΥΠ ΤΗΣ ΛΡΧΛΙΟΛΓΙΣ ΚΑΙ ΓΕΛ(ΠΛΣ «Καὶ ὁ Κύριος ἔθρεξε ἐπὶ Σόδοµα καὶ Γόμορα θεῖον και πὈΌρ παρἀ Κυρίου ἐκ τοῦ οὗ ρανοῦ. Καὶ κατέστρεψ: πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν πε ροίοικον καὶ πάντας ἐν ταῖς πόλεσι καὶ πάντα τὰ ἀνατέλ λοντα ἐπὶ τῆς γῆς». Μὲ τὰ λιτὰ καὶ ζοφ:ρὰ αὖ τὰ χρώματα περιγράφει ἡ Πς λαια Διαθήκη τὴν καταστρο φὴ τῶν Σοδόµων καὶ τῶν [ο µόρρων, τῶν δύο πόλεων ποῦ ἐξαλείφθηκαν ἀπὸ τὸ πρόσω πο τῆς Γῆς, γιὰ νὰ τιμµωρή θοῦν γιὰ τὴν ἔκλυσι καὶ τὴλ ἀνομία τῶν κατοίκων τους Καὶ οἱ σύγχρονες ἐπιστημο νικὲς ἔρευνες ἀποδείξανε πεος ἡ. περιγραφὴ αὐτή, ὄχι μόνο δὲν ἔχει «συμδολικὸ” καὶ «ἀλληγορικὸ» χαρακτῆρα ὅπως πολλοὶ πίστευαν ἄλλοτ: ο ἀλλ ἀποδίδει, ἀντίθετα, µ. ἐκπληκτικὴ ἱστορικὴ ἀκρίθει- ένα πραγματικὸ γεγονός, πο! συνέθη, κατὰ προσέγγ:σιν. τό 1900 πρὸ Χριστοῦ! Χάρις στὶς ἀκάματες ἔρευ- νες τῶν γεωλόγων μπόρεσε νὰ, δ.απιστωθῆ καὶ ἡ ἐποχή, ποὺ ἔγινε ἡ καταστροφή. καὶ τὸ γεωγραφικὸ σημεῖο, ὅπου ἀνθοῦσαν, ἐδῶ καὶ τέσσερες χιλιετηρίδες, οἱ δυὸ αὐτὲς πό χεις. Σήµερα ἔχει ἐξακριθω θῆ πὼς ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τικ Σόδοµα καὶ τὰ Γόμορρα κοι μᾶται γιὰ πάντα στὸ Φυθὸ τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης. Ὡς πρὶν ἀπὸ ἕναν αἰῶνώ' ἡ. Νεκρὰ Θάλασσα ἀποτελοῦ σε ἕνα θαθὺ καὶ ἀδιαπέραστο αἴνιγμα γιὰ τὴν ἐπιστήμ]. ὍὍιτι ἦταν γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὶς παραδόσεις τῶν γύρω λαῶν, ἐπηόξανε τὸ µυστήριό της. τὸ Το μ.Χ. --΄ σύμφωνα μ΄ μιὰ παρόδοσι ὁ γωμαῖος στρατηγὸς Τίτος καταδίκαος μερικοὺς σκλάδους σε θάνα το. τὰς Οἱ. στρατιῶτες του, τοὺς δέσανε μὲ ἁλυσίδες καὶ τούς πετάξανε ἀπὸ ἕναν Υκρεµο στὴ Νεκρὰ θάλασσα. ᾽Αλλὰ οἱ κατάδικοι δὲν πνιγήκαν»! Τοὺς ξαναπετάξανε στὴ θά λασσα, ἀλλ᾽ αὐτοὶ ξαναθγή κανε, σὰν φελλοί, στὴν ἐπι φάνεια. Ὁ Τίτος αἰσθάνθηικξ τέτοια κατάπληξι ἀπὸ τὸ Ὑξ γονὸς αὐτό, ὥστε χάρ:σε στου σκλάθους τὴν ποινή τους. Τὰ κείµενα τῶν ἀρχαίω' συγγραφέων ἐπιθεθαιώνουν τὶς. παράξενες αὐτὲς ἰδιότη τες τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης ὍὉ Φλάδιος ᾽᾿Ιωσήφ, Ἑθραϊος συγγραφέας, ποὺ ἔζησε στὴ Ρώμη μιλάει συχνὰ γιὰ μια «θάλασσα ἀσφάλτου». Οἱ “Ελ ληνες ἀναφέρουν γιὰ, δηλητε ριώδεις ἀναθυμιάσεις που - ναδίδονται ἀπὸ αὐτὴ τὴν θά λασσα. Καὶ οἱ Αραθες λένε πὼς κανένα πουλὶ δὲν µπόρε σε ποτὲ νὰ πετάξη ἀπὸ τὴ μιά στὴν ἄλλη ὄχθη της. Π: τῶντας πάνω ἀπὸ τὸ νερό, τὸ πουλὶ πέφτει ξαφνικὰ σὰν µο λύθι στὴν ἀκύμαντη ἐπιφάνε'Χ του! Ἡ πρώτη ἐπιστημονικὴ ἃ ρευνα, ποὺ ἀπέδειδε πὠς οἱ ἀρχαῖες παραδόσεις ἄνταπο κρίνονται ἀπολύτως στην ἁλή θεια, ἔγινε ἀπὸ μιὰ ἄμερικα νικὴ ἀποστολὴ τὸ 1848. ν Τὸ πρῶτο ἑξάφνιασμα. οἱ ᾽Αμερικανοὶ ἐρευνητες το δο κίµασαν, ὅταν ἔπεσαν για να κολυμπήσουν στὴ Νεκρὰ θά: λασσα. Τὸ νερὸ τοὺς τίναξε ψηλά, σὰ νά φοροῦσαν σωσί- θια. . Γρήγορα, διαπίστωσαν Λλοι πὸν πὼς στὴν θάλασσα αὐτη εἶναι ἀδύνατον κανεὶς νὰ πνι- Υγῆ 1. Διαπίστώσαν, ἐπίσης, πὼς ὁ ἥλιος στεγνώνει τὸ δέρµα ἀμέσως μόλις θγῇ κανεὶς ἀπὸ τὸ νερό, ἀφήνοντας ἀπάνω μιὰ παχειὰ κρούστα ἀπὸ ἁλά τι, ποὺ κάνει τὸ σῶμα ὁλό κληρο νὰ φαίνεται κάτασπρο. Ἡ ἁμερικανικῆϊ ἀποστολὴ ρεύνησε τὴ Βεκρὰ θάλασσο σ' ὅλη της τὴν ἕκτασι. [Που- θενὰ δὲν ὀρῆκε ἴχνος ἀπὸ ψά ρια, ἴχνος ἀπὸ φύκια, ἴχνο ἀπὸ κοράλια... Στὰ νερά ης -- ἔμαθε -- δὲν ὀγῆκε ποτὲ Κανένα ψαροκάϊκο νὰ ψαρέ ψη . ο ον Ὁ ἀέρας ἦταν θαρὺς απο διαπεραστικὲς ὀσμές. Παντοῦ μύριζε πετρέλαιο καὶ θειάφι. Καὶ οἱ ὄχθες ἦταν τὸ ἴδιο ν: κρές, ὅσο κι ἡ θάλασσα. Σε ἀρκετὴ ἀπόστασι, δὲν ὑπῆρ ε κανένα Φφυτὸ στὴ στεριά αν καὶ τὸ στρῶμα τοῦ ἁλατιοῦ ποὺ τὴν σκέπαζε, ἄστραφτς στὸν ἥλιο σὰν πλῆθος ἀπὸ µ κρὰ διαμάντια. Εξακριθώθηκε ἔτσι πὼς ὅ λοι οἱ θρῦλοι. ποὺ ἀναφερόν τουσαν στὴν Νεκρὴ θάλασσες δὲν περιεῖχαν τὸ ἐλόχιστο στοιχεῖο ὑπερθολῆς ἢ Φαντί: σίας. Αλλά ἡ ἀμερικανικὴ ἄ ποστολὴ πραγματοποίησε ἆ κόµη δυὸ σημαντικὲς διαπι στώσεις, ποὺ προκάλεσαν ζω πρὴ αἴσθησι στοὺς ἐπιστήμο νες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἡ πρώτη ἐνδιαφέρουσα ὃ απίστώσι ἤταν πὼς ἡ ἐπφΊα νεια τῆς ἨΜεκρᾶς Θαλάσσης θρίσκεται περὶ τὰ 400 µέτοχ χαμηλότερα ἀπὸ τὴν ἐπιφά ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου. νεια τῆς Μεσογείου. Καὶ ἡ δεύ τερη πὠὼς, ἐνῶ σὲ ὄλες τὶς θάλασσες τοῦ κόσμου, ἡ ἀνίχ- λογία του ἁλατιοῦ δὲν δεπὲρ γάει τὸ 2--.6”. στὴ Βεκρὰ θά- λασσα φθάνει τὰ ὁ5”0. Οἱ ἀποκαλύψεις αὐτὲς ὡδή γησαν τοὺς ἐπιστήμονες ος» συμπέρασμα, ὅτι µιά κολου-- αία γεωλογικἡὴ µεταθολἡὴ εἰ χε προηγηθῆ ἀπὸ τὴν δήµιουρ γία τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης στ], σημερινὴ µορφή της. Πέρασαν. ὅμως, . ἄρκετες δεκάδες χρό για. ὥσπου νὰ συνὸυςοσο τὴν γεωλογικὴ αὐτὴ µεταόθο λἠ μὲ τὰ ἀναφερόμενα στὴν Γραφὴ γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τῶν Σοδόµων καὶ τῶν Γομµόρρω. καὶ ιἁ ἀναπαραστήσουν τι πλήρη εἰκόνα τῆς καταστρο φῆς ποὺ συντελέστηκε. Φυινοψίζοντας τὶς γεωλογι κές. ἱστορικὲς καὶ ἀρχαιολο γικὲς μαρτυρίες, ποὺ συγκεν τρώθηκαν, ὁ ᾽Αμερικανὸς συ: γραφεὺς Τζὰάκ Φίνεγκαν προσ- διορίζει γύρω ἂἀπ' τὸ ἔτως 1900 π.Χ. τὴν ἐποχή. ποὺ τ. Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα, παψαν ξαφνικὰ νὰ ὑπάρχουν. Ἕνα κολοσιαῖο ρῆγμα --- ποὺ µέρος του ἀποτελεῖ η κοι λάδα τοῦ ᾿Ιορδάνη -- δηµι ουργήθηκε ἀπὸ τὰ θόρεια ὅ- ρια τῆς παλαιστίνης. στὴν ἆο χἠ τῆς ὀροσειρᾶς τοῦ Ταύρο. στὴν Μικρά ᾿Ασία, φθάνοντας ὣς τὴν ἁἀραθικὴ ἔρημο καὶ τὶς ἀκτὲς τῆς Ερυθράς Θς. λάσσης. Τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορ ρα, ποὺ 6ρισκόντουσαν κατά μῆκος τῆς εὐθείας τοῦ ρήγμα τος καταποντίστηκαν ἀπὸ τὸν τρομερὸ σεισμό, ποὺ συνωδευ όταν ἀπὸ ἐκρήξεις, ἀστραπὲς καὶ ἔξοδο δηλητηριωδῶν ἆ:- ρίων. Ποταμοὶ λάθας πλημμύρι σαν τὴν περιοχή, ποὺ διακρί- Ίονται ἀκόμη σὲ ὡρισμένα σημεῖα της, τὰ φανερὰ ἴχνη σθυσµένων ἡφαιστείων, . Ὁλοκληρώνοντας τὸ ἔργο τῆς καταστροφῆς τὰ νερὰ τῆς Βεκρᾶς θαλάσσης ἄρχισαν σιγὰ σιγὰ ν᾿ ἀνεθαίνουν, γιὰ νὰ σκεπάσουν τὴν τέφρα τῶν δύο πόλεων ποὺ ἦταν χτισμέ γος κοντὰ στὶς ὄχθες της, Ὅταν ὁ ἥλιος φθάνη στὸ ζενίθ του -- θεθαιώνουν ἀξιό- πιστοι μάρτυρες '- καὶ ἡ ἆ τµόσφαιρα ἔχει μιά κρωστά- λινη διαύγεια, θλέπει κανεὶς νὰ διαγράγωνται στὰ νερὰ τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης, στὰ πιὸ ρηχά σημµεῖα της, τὰ πξ ριγράµµατα τῶν τεραστίων κορμῶν δέντρων ποὺ στὴν σκι τους ἄλλοτε ἔθοσκαν εἰρηνι- κἁ τὰ κοπάδια τοῦ Λώτ] ᾽Αλλὰ καὶ ἡ παράγραφος τῆς Γραφῆς, ποὺ ἀναφέρεται στὴν γυναῖκα τοῦ Λώτ. ποὺ γύρισε πίσω της νὰ κυττάξη καὶ µεταθλήθηκε σὲ στήλη ἄἅ λατος, δὲν ἀνταποκρίνεται λι- γώτερο στὴν πραγματικότητα. Στὶς νότιες ὄχθες τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης στὸ ὕψωμα, ποὺ οἱ Αραθες τὸ ὀνομάζουν Τσε μπὲλ Οὐοντοὺμ -- μὲ ὁλοφά- νερη Ὑλωσσολογικὴ συγγξ νεια μὲ τὰ Σόδοµα! -- ὑπάρ- χουν στῆλες ἀπὸ ἁλάτι πε: τρωµένο, μὲ παράξενα σχὴ- µατα, ποὺ ὡρισμένα ἀπ' αὖ τὰ. δίνουν τὴν ἐντύπωσι ἀλη- θινῆς ἀνθρώπινης μορφῆς. «Οἱ ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς µας συμπεραΐνει στὸ διθλἰο του ὁ ᾽Αμερικανὸς συγγρα φεὺς Τζὰκ Φφίνεγκαν θὰ εἶκαν πολλὰ νὰ κερδίσουν, ἂν ἀνέ τρεχαν συχνότερα στὴν Αγία Γραφή, γιὰ νά διαφωτιστοῦν γιὰ τὰ μυστήρια τῆς δηµιουρ γίας καὶ τῆς ἐξελίξεως τοῦ Σύμπαντος. Ἡ ἀποκάλυψις. ὅτι ἡ περιγραφὴ τῆς κατα- στροφῆς τῶν Σοδόµων καὶ τῶν Γομόρρων δὲν εἶναι, πα ρὰ ἕνα ἐγκυρότατο ἵστορικὸ ντυοκουµέντο, ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς διδάξη». ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΙΠΡΗ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιθι, 45)59 Υἱοθετοῦντες: Κωνσταντίνου. ἐν Ῥαφρώσίων ἐτῶν 38 καὶ Χουσού)- λα Ἀ. Κωήθσταντίνου ἐν Εαρωσί- ων ἐτῶν 36 ᾿᾽Αγαθοχ)ῆς Υιοθετούμενον: Ἱκυριαχκὴ δας ἑτῶν 1. ΜΠιχαὴλ. εκ αλοί- Οἱονδήποτε απρόσώπον γνωοί- τον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω αἱ - οθεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταν- την ἐγγράφως πρὸς τὸν ᾿Αοχιεπί- σχοπον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λό- νους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεχα- πέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σή- μερον. Ἂν τῇ . Ἱλογχιεπισχυπῇ Ἰνύ- πρου, τῇ { Λεχεμθρίου. 19549 Ἐκ τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Η ΡΠΜΛΑΙΟΚΛΟΟΛΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ ΛΠΕΛΥΣΕΝ ΕΓΚΥΚΛΙΩΝ ΕΗΙΛΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΛΣ Ἡ Ρωμαιυναθολικὴ Περαρχία τῆς ᾿Δογεντινῆς, πρυέθη εἰς συθα- δᾶς δηλώσεις σχετικώς μὲ τὴν µα- σονίαν εἰς ἐγκύκλιόν ἐξαπυλνὑεἲ- σαν πρὸς τὸν κλῆρον καὶ τὸν λαών. οἱ ᾽Αογεντινοὶ ἱεράρχαι ἆγυ- λουβοῦντες τὴν σύστασιν τοῦ ᾱ- ειμνήστου Πόπα «Λέοντος 1 «Ἐν πρώτοις ἀφαιρέσατε ἀπὸ τὸν τεχτονισμὸν τὸ ποοσωπεῖον μὲ τὺ ἁπυῖον χαλύπτεται και ἐμφανίσα- τὸ τον. ὅπως εἶναι», ἁπαωιθμοῦν τὰ, πέσα τὰ ὑποῖα πετα χειρίζεται ἡ µασογία. πρὸς ἐπίτευξιν τῶν ογοπῶν της χαὶ τὰ ὁποῖα σινιπί- πτοῦν μὲ τὰς τελευταίας πατεν- φύνσεις τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἡ µασονία αρὺς επιτυχίαν τῶν σχυπῶν της, λέγει ἡ ἐγκύχλιος χοησιμοποιεῖ μεγάλους τραπεξιτι- ποὺς, οἰκονομικυὺς καὶ πολιτικυὺς παράγοντας. Ἐνῶ ὁ μαρξισμὸς χωησιμοποιεῖ τὴν πυινωνικὴν καὶ οἰκυνομικὴν ἐπανάστασιν ἐναντί- ον τῆς πατρίδος, τῆς υἰκογενείας. τῆς ἰδιοχτησίας, τῆς ἠδικῆς καὶ τῆς Ὀρησκείας. Οἱ τέκτονες 9η: σιμυποιοῦν. αοὺς τοὺς. σχυποὺς των ἀνατρεπτικὰ µέσα μυστικά. αἳ χυμμουνισταὶ. ἀνοιχτὰ ἄνατρε- πτιχὰ µέσα. Ὁ τεπτονισμὺς πινεῖ πολιτικὰς μµειονύτητας ὁμοφρου- γούσας, ποὸς αὐτόν. ὁ Χομμονυνς σμὺς δασίσεται ἐπὶ μιᾶς πολιτικῆς μαζών, ἐνμεταλλευόμενος τοὺς , ξε ας πόθους τῆς πκοινωνικῆς δικαιοσὺύ- γης. Ὅλοι πυέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι ὑπάοχει πλήρης ἀντίθεσις μεταξὺ χοιστιανισμοῦ. καὶ τεκτογισμοῦ, ὕ- τι πρόχειται περὶ ἐντελῶς ἀντι- χρονοµένων καὶ ἀαυμθιδάστων ἰδεολογιῶν, ὅτι ὁ φιλελευθδερι- σμὺς καὶ λαϊκιαιὸς ἀποτε)οῦν τὴν ἰδιολογικὴν ἔκφρασιν τοῦ τε- Χτονισμοῦ. παρ Όλον ὅτι πολλοὶ φιλελεύθεροι δὲν εἶναι τέχτονες. Ὁ νανὼν 93ὸδ τοῦ κανονινοῦ δικαίου. τῆς Ῥωμαιοκαθολιχῆς «Ἠκα)ησίας ἀνανοάφει ὅτι: «Οἱ ἐγγοαφόμενοι. εἰς τὴν αἴρεσιν τοῦ τεχτονισμοῦ ἢ εἰς ἄλλας παροµοίας ὀργανώσεις ὑπόχεινται εἲς ἀφορι- σμόν». Η ΒΙΒΛΟΣ ΜΕΤΑΛΙΛΕΤΑΙ ΑΠΌ ΡΑΔΙΟΦΠΝΟΥ ΕΙΣ ΒΡΛΙΙΛΙΑΝ Ἡ θιθλικὴ Ἑταιρεία τῆς Βρα- ξιλίας τὸν τελευταῖον Ἰχαιρὸν ἤο- χισεν εἰδικὰς ἐκπυμπὰς ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο. Ώτσι ἀπὸ τὸ Ῥιον Ἰανέῖρον τῆς μεγάλης Ἀοτιαμε- ρικανικῆς χώρας ἐκπέμπονται καθημερινῶς ἁποσπάσματα ἀπὺ τὴν ᾽Ἁγίαν Γοαφὴν καὶ τονίςεται ἢ σηµασία τοῦ Θείου Λόγου στὴν καδημερινη ζωὴ τοῦ συγχθόνου ἀνθρώπου. Ὁ ὑπεύθυνος γραμ: ματεὺς τῆς ῥἑταιρεέας ἑδήλωσε σχετικῶς μὲ τὴν προσπάθειαν αὖ- την τὰ ἑξῆς: «ΙΠροσπαθοῦμε νὰ κάµωμε γνωστὴ τὴν ἴδια τὴ Εί61ο στοὺς ἀνθρώπους. ᾿Αναφέρουμε τὺν. ᾱ- ριῦμὸ τῶν. γλωσσῶν εἷς τὰς ὁ- ποίας εἶναι µεταφρασιένη. νὰ: χοησιµοποιήσαμε «οάσεις Όπως: «Τὸ Βιθλίο ποὺ διαθάζουν πιὸ πολὺ σὲ ὅλο τὸν κύσμο». «ἽἝνα μήνυμα τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς πο]υ- τάραχους καιρούς µας», «Τὸ Τι: δλίο ποὺ οἱ μεγαλύτεροι ἄνδρες εἶχαν στὸ κρεθθάτι τοῦ θανάτου τῶων2 χλα. Τώρα δίδοµεν ἀποππά- σµατα ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ ῶραφή, ἀρχίξζοντας μὲ τὴ φωάσι «λ1ε)ε: τᾶτε τὴ Βίδλο καὶ εἰς δίνουμε τὴν διεύθυνσιν τὸ τέλος Ει- τῆς θλικῆς Εταιρείας.» Οἱ ἐκπομπὲς παρακυλκουθυῦνται ἀπὺ πυλλὲς χιλιάδες Ὀραξιιια” νων, ---τιτ---ν---υὺ---- Τ0. ϱΙΚΙΥΜΕΝΙΚΟΝ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΝ ΜΠΟΣΣΕ ΕΙΣΗΛΘΕΝ ΕΙΣ Τῆ 8 ΕΤθΣ ΤΗΣ ΛΗΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ Τὴν 4ην Οντωθοίου ἤρχισε τὸ δον ἀκαδημαϊκὸν ἔτος τοῦ ὃν: ολοπικοῦ. Οἰκουμενικοῦ. ᾿Ἱνστιτοῦ: του. Ἀποσσέ, μὲ 44 φοιτητὰς ἓν διαφόρων χωρῶν. Μεταξὺ αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ ὃ ὀρθόδοξοι: ἔγ τῆς Ἱλλάδος, Μυρίας καὶ «Αἰδιο- πίας. Τὸ πεντριμὺν Ὀδέμα απρὺς µελέτην ἐφέτος εἶναι: «Ἡ ἄποψις τῆς Αγίας ΤΓραφῆς περὶ τοῦ μυ στηρίαυ. τῆς ἱερωσύνης». ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΙΠΡύΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοξεσίαν ᾿Αοιῦας ο 1ο Υοξδετοῦντες: Νταϊρυς Πιερῃ ἐκ Ἱώμης Για: 1οῦ. ἐτῶν 39 καὶ ᾽Αγγελιὴ ὃτ. Πιευῃ ἐν Ἱώμης Γιαλοῦ ἐτῶν ὃν Υἱορετεύµενον: Αναστασία ΜΙΤ. Βασιλείου εξ Ἁγίου. Ανδρονίκου ἐτῶν 4 Οἰονδήπωτε πρόσώπον γνωρίξον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως αρὺς τὺν ᾿Αρχιεπίσχο- πογ, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ σήμερον. Ἑν τῇ Τ. ᾿Λογιεπισκοπῇ Νύ- ο αν Ἐν τῆς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΤΡΙΤΗ, 1 Δεκεµθρίου, 1990 ). ΔΟΚΟΝΙΝ ἵλ. ΚΛΕΙΛΙΑ. 1 10ον Πάνω σ) ἕνα τραπέζι, θρίσκονταν μερικὰ ποτήρια κ᾿ ἕνα κανάτι κρασί, μιὰ λεκάνη μὲ νερὸ κ᾿ ἕνα θρώμικο κατα- κόκκινο σφουγγάρι, καὶ ἡ λάμπα ἔριχνε ἀπάνω τους ἕνα ἀπαίσιο κιτρινωπὸ φῶς, ἐνῶ σ’ ὅλες τὶς γωνιὲς καὶ στὸ τα- θάνι, παραμονεύανε, κρυμμέ- νες, χίλιες--δυὸ μυστηριώδεις σκιές. Ἡ μητέρα του ὄρμ]σς μπροστᾶ, κ᾿ ἔπεσε γονατιστὴ πλάϊ στὸν πάγκο. . --Αλεξ!... ΑλεξΙ... εἶσαι πληγωμένος Αν καὶ τὰ µάτια του ἦταν θολά, ὅ πατέρας χαμογέλασε ἢ προσπάθησε νά χαμογελά- σει μὲ τὰ χλωμὰ ξεφτισµένα του χείλη. --Όχι χειρότερα ἀπὸ µερι- κοὺς ποὺ δοκίµασαν νὰ μὲ ἔξ- µπερδέψουν, γωναίκα. ο. Τὰ µάτια της γέμισαν δά- κρυα, δάκρυα ἀγάπης γιὰ τὸ κουράγιο του, δάκρυα λύσσας ἐναντίον ἐκείνων ποὺ τὸν εἶκαν φέρει σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάσταση. --Ὅταν ἠρθε, ἦταν ἐντελῶς ἐξαντλημένος, εἶπε ὁ Μίρλις μὲ μιὰν ἀόρατη χειρονομία, Μὰ τοὔδωσα λίγη δόναµη με κάνα--δυὸ ποτηράκια. Ἡ. μητέρα τὸν κατακεραυ: νωσε μὲ τὸ ὀλέμμα της. Ηταν μεθυσμένος ὅπως κάθε σαθθα- τόθραδο,. Αἰστάνθηκε τὰ πό- δια της νὰ κόδονται ἀπ᾿ τὸ θυ- µό, στὴν ἰδέα πὼς αὐτὸς ὁ ἡ- λίθιος εἶχε δώσει τοῦ ”Αλεξ νὰ πιεῖ κρασί, ἔπειτ᾽ ἀπὸ τὶς τρο- μερὲς πληγὲς ποὺ εἶχε υπο: στεῖ, Ὁ Αλεξ εἶκε χάσει πολυ αἷμα... δὲν εἶχε τίποτα ἐδῶ γιά νὰ τὸν περιποιηθεῖ: ὃν Εν πρεπε νὰ τὸν πάρει ἀμέσως. . ἀμέσως. , --Θὰ τὰ καταφέρεις να ΎὙυ- ρίσεις σπίτι µαζί µου) Αλεξ ψιθύρισε μὲ ἀγωνία, --“Νομίζω, γυναίκα... πᾶμε σιγὰἀ-σιγά. . Ἡ μητέρα συλλογιζόταν εν- τατικά, πολεμώντας μὲ τον τα- νικό της, μὲ τὴν ταραχή της. Ὅλο της τὸ εἶναι ἤταν συΥ: κεντρωμένο στὴν προσπάθεια νὰ τὸν τραθήξει πρὸς τὴ ἔε- στασιά, τὸ φῶς καὶ τὴν ἀσφά- λεια, Πρόσεξε πὠὼς ἡ χειροτε: ρή του πληγή, ἕνα τραυμᾶ στὸν κρόταφο, εἶχε πάψει να θγάζει αἷμα. Γύρισε προς το µέρος τοῦ γιοῦ της. -ΤῬρέχα γρήγορα σπίτι, Φράνσις. Πὲς τῆς Πόλυ νὰ τά. χει ὅλα ἔτοιμα, Ἔπειτα πή- γαινε στὸν γιατρὸ καὶ φερ τον ἀμέσως σπίτι, Τρέμοντας ἂν ὁλόκληρος, ὁ Φράνσις ἔγνεψε σπασμωδικὰ πὼς εἶχε καταλάδει. Ἔριξε ἕ- να τελευταῖο θλέμμα στὸν πα- τἐρα του, καὶ χίµηξε σὰν τρζ- λός, μὲ τὸ κεφάλι μπροστα, στὴν προκυμαία. -Έλα, Αλεξ. Προσπάθησε λίγο. Ασε νὰ σὲ θοηθήσω. ᾽Αποκρούοντας μὲ θυμὸ τὴν προσφορὰ τοῦ Μίρλις, που θέ- λησε νὰ τὴ θοηθήσει (ῆξερε πὼς ἡ θοήθειά του θᾶταν περι- σσότερο ἐνοχλητικὴ παρὰ χρῆ: σιµη), ἔδωσε τὸ χέρι της στον ἄντρα της. Ἐκεῖνος ἀνασηκῶ- θηκε ἀργά, ὑπάκουα καὶ στά- θηκε στὰ πόδια του, ͵ Ἔτρεμε, τρίκλιζε, κι οὔτε καταλάθαινε καλὰἁ-καλά τὶ τοῦ γινόταν. --“Φεύγω, Σάµ. ψιθύρισε ζᾱ- λισµένος. Καληνύχτα σου. «Ἡ μητέρα δάγκωσε τὰ χεί- λη της, γεμάτη ἀγωνία, συγ- κρατήθηκε ὅμως, καὶ κατάφε- ρε νὰ τὸν ὁδηγήσει ἔξω, στὴ θροχή. Όταν ἔκλεισε πίσω τους ἡ πόρτα κι ὁ Αλεξ στα- µάτησε ἀθέθαιος χωρὶς νὰ νιώ- θει τὴν καταιγίδα, ἡ Ἐλισάδετ κατατρόµαέξε στὴν ἰδέα αὐτοῦ τοῦ ἀμφίόολου γυρισµου, µες ἀπ' τὰ σκοτεινὰἁ χωράφια, µ ἕναν ἑτοιμόρροπο ἄνθρωπο στὸ πλευρό της. ΜΛά ξαφνικά, ἐκεῖ ποὺ κοντοστεκόταν, µια σκέψη τῆς φώτισε τὸ μυαλό. Πῶς δὲν τὄχε σκεφθεῖ τὀσ ὥρα Αν ἔκοθε ἀπ' τὴ Υέφυ- ρα, ἀπ τὰ Κεραμιδάδικα, θα γλύτωνε τὸ λιγώτερο ἕνα μίλι, καὶ θὰ τὸν γύριζε σπίτι σῷο κι’ ἀσφαλῆ µὲσα σὲ μιάν ὥρα, Τὸν πῆρε ἀπ᾿ τὸ μπράτσο μὲ καινούργια ἀποφασιστικότήτα, Προχωρώντας µμὲς στὴ νερο: ποντή, κρατώντας τον γέρα, τὸν ὁδήγησε πρὸς τὸ γεφυρι. Στὴν ἀρχή. ἐκεῖνος δὲ φά- κατάλαθε τὴν πρὀ- γηκε νὰ κο νε τ θεσή της, Ξαφνικά ὅμως, ᾱ- κουσε τὸ τρεχούμενο νερο, καὶ σταμάτησε. ο αςΓιατὶ ἐρχόμαστε ἀπὸ δῶ, Λίσμπεθ Δὲ μποροῦμε νὰ πε: ράσουµε ἀπ τὰ Κεραμιδάδι- κα μὲ τὸν Τουὴν ἔτσι ξεχει- λισμένο. ο Σώπα, Αλεξ...Μἠ Σο- δεύεις τὴ δύναμή σου στὰ λό- για. Τὸν καθησύχασε, τὸν θοή- θησε νὰ προχωρήσει. Εφτασαν τέλος στη γεφυ: ρα, ἕνα στενὸ σανιδένιο γε: φύρι μὲ συρµάτινο σκοινὶ γΥιά νὰ πιάνεται ὁ διαθάτης. Βρι- σκόταν στὸ στενότερο μερος τοῦ. ποταμοῦ, καὶ ἥταν ἔντε- λῶς γερό. ἂν καὶ δὲν τὸ χρη: ην| ) ΒΑΙΛΗΝ ρετοῦσε, εἶχαν πάψει ἀπὸ καιρὸ νὰ δουλεύουν. Μόλις ἡ Ἐλισάθετ πάτησε τὸ πόδι της στὸ γεφύρι. τὸ σκοτάδι κι ὁ κοντινὸς θόρυβος τοῦ νεροῦ τῆς γέννησαν μιὰν ἀό- ρατη ἀνησυχία, ἴσως μιὰ προ: αίσθηση. Μοντοστάθηκε, για- τὶ δὲ χωροῦσαν νἁ περάσουν μαζί, καὶ θλέποντας τὸ ὕπο- ταγµένο καὶ θασανισµένο του πρόσωπο, αἰστάνθηκε να τὴ συνεπαίρνει μιὰ παράξενη µη- τρικὴ. τρυφερότητα. -Κρατᾶς τὸ σύρμα Ναί, τὸ κρατάω. Εἶδε καθαρά πὼς τὸ χον- τρὸ. συρµάτινο σκοινὶ ἤταν μὲς στὴ µεγάλη γροθιά του. ᾽Αφηρημένη, ζαλισμένη, χώ: ρὶς ἀνάσα, δὲ μπόρεσε νὰ σκεφτεῖ περισσότερο. -“Προχώρα ἀπὸ πίσω µου, λοιπόν. Γύρισε µπροστά. κι ἄρχισε νὰ περπατάει πρώτη. ”Αρχισαν νὰ διαθαίνουν τὸ γεφύρι. Στὴ µέση τοῦ δρό- μοῦ, τὸ πόδι του σκόνταψε σ᾿ ἕνα σανίδι ποὺ τὄχε σαπί- σει ἡ δροχή. Αν ἦταν ἄλλη νύχτα αὐτὸ δὲ θἄχε καμιὰ σημασία. ᾿Απόψε ὅμως εἶχε µεγάλη σημασία. γιατὶ ὁ Του- ἠντ εἶχε φουσκώσει, καὶ εἶχε φτάσει ὣς τὰ σανίδια τοῦ γε: φυριοῦ. Τὸ ρεῦµα τοῦ νεροῦ γέμισε ἀμέσως τὴ µπότα του, ποὺ τοὔφτανε πάνω ἀπ τὸ γόνατο. Πάλεψε μ᾿ ὅλη του τὴ δύναμη ν᾿ ἀντισταθεῖ στὸ συντριπτικὸ αὐτὸ θάρος. Μὰ τοῦ τὴν εἶχαν πάρει ὅλη του τὴ δύναµη στὸ Εταλ. Γλὶσ- τρησε καὶ τ) ἄλλο του πόδι, κι ἀμέσως γέμισαν καὶ οἱ δυό του µπότες νερό, τρά θώντας τον, παρασύροντάς τον, λὲς καὶ ἦταν φορτωμέ- νες μολύθδι, Ακούγοντας τὴ φωνή του, ἡ Ἐλισάθετ γύρισε πίσω, καὶ µπήγοντας κι αὐτὴ μιὰ φω- νή, τοὔῦπιασε τὸ χέρι. Τὸ πο- τάµι τοῦ πῆρε τὸ σύρμα ἅπ τὰ δάκτυλα, κ᾿ ἐκείνη τὸν ἔσ- φιξε ἀἁπάνω της μὲ τὰ δυὀ της μπράτσα. Πάλεψε μιά στιγμὴ ἐπίμονα, ἀπελπισμένα νὰ τὸν συγκρατήσει. Επειια τὸ σκοτάδι κι’ ὁ θόρυδθος τοῦ νεροῦ τοὺς τράθηξε καὶ τοὺς δυὀ κάτω. Ὁλόκληρη ἐκείνη τὴ νύχ- τα, ὁ Φράνσις τοὺς περίμενε. Μὰ δὲν ἠρθαν. Τ ἄλλο πρωϊῖ, τοὺς ὀρῆκαν γαντζώμένους τὸν ἕνα πάνω στὸν ἄλλο, στὰ ἥσυχα νερἀὰ κοντά στὸ άμμου- ὃερὀὸ πρόχωµα. (Συνεχίζεται) ϐΥΣΙΛ. ΑΙΚΝΗΣΙΝΗΣ (συνέχεια ἐκ τῆς 2ας σελίδος) Βασίλειος Μ. Βέλλας (’Αθ]- ναι 1952), ὣς ἑξῆς σχολιάζει τοὺς στίχους «ἐ0---21 τοῦ πεν- τηκοστοῦ ψαλμοῦ. «Οἱ στίχοι οὗτοι πειρῶνται νὰ ἑρμηνεύσουν, διατὶ ὁ Θεὸς δὲν προσδέχεται τώρα τὰς θυσίας καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα, Διότι τώρα ὁ Θεὸς δὲν εἶνσι ἀγαθός. εὔνους, εὐμενής, ἀλλ᾽ ὠργισμένο πρὸς τὴν διών, τῆς ὁποίας τὰ τείχη καὶ ἀσφαλῶς τὸ θυσιαστήριον καὶ ὁ ναὸς εἶναι καταστραμµ- μένα. ᾿Εφ᾽ ὅσον ἐξακολουθεῖ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ θυσια- στήριον καὶ ναὸς δὲν ὑπάρ- χουν, θυσία δὲν δύναται νά γίνῃ δεκτὴ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, δὲν δύναται νὰ προσφερθῃ. Οταν πλέον ὁ θΘεὸς εὐδοκήσῃ νά φανῇ ἀγαθὸς πρὸς τὴν διὼν (Ξ-ἀγάθυνον) καὶ ὅταν πλέον τὰ τείχη καὶ συνεπῶς καὶ τὸ θυσιαστήριον καὶ ὁ ναὸς ἀνοι- κοδομηθοῦν, τότε ὁ Θεὸς θά δεχθῇ «θυσίαν δικαιοσύνης», :θυσίαν προσφεροµένην κατὰ τὸ δίκαιον, κατὰ τὰς διατά- Γἒεις τοῦ Νόμου, τότε θά προσ- φέρουν πάλιν ἐπὶ τοῦ θυσια’ ἱστηρίου του µόσχους. Εἶνα. Γπρόδηλον ἐκ τῶν ἀνωτέρω λε- Ιχθέντων, ὅτι οἱ στίχοι οὗτοι δὲν προέρχονται ἐκ τοῦ ἡμα- ἱέρου ποιητοῦ, ὅστις κατ ἀρ- χὴν ἀπορρίπτει τὰς θυσίας, οὐδαμοῦ ἀναφερόμενος «εἰς τοὺς λόγους τοὺς διατυπουµε νους εἰς τοὺς δύο τούτους στἰ- χους. Οἱ στίχοι οὗτοι προερ: χονται ἔκ τινος, ζῶντος πρό” φανῶς μετὰ τὴν καταστροφ]ν τῆς Ἱερουσαλὴμ (566 π.Χ.], ὅστις µὴ κατανοήσας τὸν λό- γον, δι’ ὃν ὁ ἡμέτερος ποι]” τὴς ἀπορρίπτει τὰς θυσίας, ἠθέλησε νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν ᾱ- πόρριψ.ν τῶν θυσιών ἐκ τῶν χρόνων, καθ οὕς ὁ ἴδιος ἔζη καὶ κατὰ τὸν ἰδικόν του τρο- πον. Εἶναι τῷ ὄντι µία ἐπιδε- ξία ἑρμηνεία, ἀλλ ὄχι καὶ ὀρθή». Β. Τέλος ὁ κ. Παναγιώτης Ν, Τρεµπέλας εἰς τὸ εψαλτή- μετὰ συντόμου ἑρμηνεί- ριον | ας: (Αθῆναι 1952) οὕτως ἑρ- µηνεύει τὰ περὶ ὢν ὁ λόγος ἐδάφια τοῦ Β΄ ψαλμοῦ: “Εν δόκησον. Κύριε. νά φανῇς ἅ- γαθὸς καὶ πρὸς τὴν Σιὼν καὶ διὰ τῆς εὐδοκίας σου καὶ τῆς καλωσύνης σου ταύτης ας οἱ σιμοποιοῦσαν, συχνά, γιατὶ τὰ κεραµ:δάκια που ἐξυπη: κοδομηθοῦν τά τείχη τῆς ἵς- «.ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η» ὃ ΟΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ Ἔρμος, στὸ παραθύρι, τὰ δέντρα θλέπω τοῦ κήπου, τὰ γυμνὰ στή νοτισµένη γῆ κι ἐκεῖ, ν᾿ ἀναλυθοῦνε. εἰς «ἐξ ὢν συωνετέθησαν Κι ἀλήθεια! Αὐτά, κάποια στιγµή, φέρανε εἰς πέρας]... Κι ἀναρωτιέμαι! εἶμαι τὸ φύλλο νὰ ὀργώσω.... Τί µέχρι τώρα, Μά, ὅλα, σαπίσανε, γιά ν᾿ ἀποσυντεθοῦν. ᾿ Ὅμως, γιὰ σκέψου Ψυχή, γιὰ συλλογίσου, πόση εὐφορία, Ισ μμ μμ μμ ο .”.. κι ἀγάπης φῶς, ἂν κάθε φύλλο, ἔπεφτε -- καὶ τὸ χάδι Λέρος ΙΙΙ ΜΗ ΙΙΙ 25.1 Ὡς ἐπανειλημμένως ἐδήλω- σα, εἶναι εὐχὴ καὶ ἐἐπιθυμία µου ὅπως ὁ Κυπριακὸς λαός. ἀνεξαρτήτως ἰδεολογικῶν ἡ πολιτικῶν τοποθετήσεων, κ- τέλθῃ ἠνωμένος εἰς τὰς ἐκλο- γὰς κατὰ τὴν πρώτην περίο- δον τῆς ἐλευθέρας ζωῆς του. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν κα- τέθαλα προσπάθειαν πρὸς πᾶ- σαν κατεύνθυνσιν. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ διαµόρ- φώσις διαφόρων πολιτικῶν µε- ρίδων ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ποικιλίαν τῆς ἀνθρωπίνης φύ- σεως. ᾽Εντὸς τοῦ πλαισίου της Δημοκρατίας μάλιστα δύναται ἡ τοιαύτη διαµόρφωσις ἐφ᾽ ὅ- σον δὲν ὑπερθῃ τὸ λελογισμέ- νον µέτρον, νὰ ἀποθῇ δηµι- ουργικὴ αἰτία διὰ τῆς ἐναλ- λαγῆς τῶν κυθερνώντων καὶ τῆς ἐκ ποικίλων πλευρῶν προωθήσεως τῶν δημοσίων πραγμάτων πρὸς κοινούς σκοπούς. Αλλ’ ἐὰν ὑπὸ ἄλλας περι- στάσεις ἡ ἔνταξις τοῦ λαοῦ εἰς πολιτικἁς µερίδας δύναται νὰ ἀποθῆ δημ'ουργικἡ αἰτία, εἰς τὴν παροῦσαν εἰδικὴν περίστα- σιν, καθ) ἣν ἡ νῆσος µας εἰ- σέρχεται τὸ πρῶτον εἰς τὸν ἐλεύθερον πολιτικὸν δίον. ἡ διαίρεσις εἶναι ἐθνικῶς ἐπιζη- µιωτάτη. ᾿Ηνωμένοι θά δυνη- θῶμεν νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὰ κεκτηµένα καὶ νὰ ὁδηγήσω- μεν τὴν πατρίδα µας εἰς τὴν ὁδὸν τῆς εὐημερίας. τὴν ὁποί- αν δύναται νὰ ἐξασφαλίση ἡ εὐφυῖα καὶ ἡ ἐργατικότης τῶν κατοίκων της, ὡς καὶ ὁ φὺύσι- κὸς πλοῦτος καὶ ἡ γεωγραφὶ- κή της θέσις. Ἠνωμένοι. ὄχι διότι ἕκαστος ἐξ ἡμῶν, θὰ ἆ- ποθάλη τὰς ἰδιαιτέρας αὐτοῦ σκέψεις καὶ πεποιθήσεις, ἀλλὰ διότι µόνον ἀφοῦ πραγµατο: ποιήσωμεν ἀπὸ κοινοῦ ὅ,τι μᾶς ἑνώνει, θὰ εἶναι δυνατον νὰ ἐπιδιώξωμεν κεχωρισµένως ὅτι τυχὸν μᾶς διαιρεῖ διὰ τῆς δημιουρυικῆς ἐναλλαγῆς τῶν πολιτικῶν κομμάτων, τά ὁποῖα θἀ διαμορφωθοῦν ἐντὸς τῆς ἐ- λευθέρας ἀτμοσφαίρας τῆς ΨΥΧΗΣ ΤΥΜΝΟΤΗΤΑ τὰ φύλλα τους, ποὺ ἔπεσον 1 τὸν λόγο τῆς ἀποστολῆς των Εγώ, σὰν τίνος δέντρου Κι ἄραγε, ποιὰν οὐσία, καί, ποιᾶς χλωροφύλλης τὴ δύναμη, τὴ χὲέρσα γῆ, τῆς ἄγονης ψυχῆς µου, πολλά, ἀπ᾿ τὸ δέντρο µου, πάρα πολλὰ φύλλα, ἔχουν πέσει.... καθώς, πέσαν στὸ χῶμα, µιας ἄκαρπης µαταιοδοξίας καὶ τὴν ἀνώφελή µου παρουσία, στὴ γῆ νὰ μαρτυρᾶνε... γῃ πόση, Ὑόνιμης καλωσύνης παρασυρμένο ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα, Ὅ. µες στὸ δρεπάνι τῆς δυστυχίας σκορποῦσε, μιᾶς ζεστῆς καρδιᾶς, πλημμυρισµένης ἀπ ᾽Αγάπη, στὸν πλησίον... ΜΑΡΚΟΣ ΒΡΑΤΣΟΩΛΗΣ ΠΕΠ 111 11 ΕΕ ΕΕΗΗΕΣΗ ΕΕ ΕΗΣΗΕΤΗΣΕΗ ΕΕ ΕΠΕΣΕ ΕΕ ΕΕΕΣΗΕΣΗΕΤΗΕΕΗΕΕΕΗΕΕΗΣΗΤΗΗΜΗΗΗΗ ΕΤΗ ΞΗΗΕΣΕΕΣ ΕΕΣ ΣΗΗΕΤΕΕΕΤΕΣ ΕΕ ΕΠ ΕΤΕ ΕΤΕ ΣΕΕΠΕΕΕΕΕΕ ΕΕ ΗΕ ΕΕ ΕΕ - Στικς ἷ ΕΙ η! µέσα µου, φέρνω ΗΕ ΤΕΕΠΕΣΤΕΤΕΕΤΕΤΕΕΕΕΕΗΤΕΕΗΕΤΗ ΤΕΕ ΗΤΤΕΣ ΕΕΣΕΤΕΠ ΤΕΕ ΣΕ ΕΕ ΣΕ ΕΕ ΠΕ ΗΕ ἵΗ ΜΗ ΤΙΝ. κ [ΡΜ ΠΠ] Τη ΜΠΙΙ ΙΙΙ ΜΗΛΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΛΚΛΡΙΠΤΛΤΗΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΙΠΛΙ 1. 59) εἰς τὴν λυδίαν λίθον τῆς ἐξου- σίας. , Σήµερον, ὅτε ἡ Κύπρος δι- Ερχεται µία» ἱστορικὴν καμ- πῆην, φρονῶ ἐν πεποιθήσει ὅτι ἡ διαίρεσις εἶναι ἐπιζημία καὶ ἴσως ὁδηγεῖ εἰς ἀνεπαρθότως ὀλεθρίας συνεπείας. Ἡ παροῦ- σα περίοδος δὲν εἶναι περίο- δος κατάλληλος πρὸς ἐμφα- νη Ἡ. ἀποκρυπτομένην πολιτι- κἡν διαµάχην, κομματικὸν ἀν- ταγωνισμὸν ἢ ἐπιθολὴν κοµ- ματικῶν ὅρων πρὸς σταδιακὴν κατάκτησιν τῆς ἐξουσίας ὑπὸ τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης πολιτι- κῆς µερίδος, Ὑπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο συνε- θούλευσα πρὸς πᾶσαν κατεύ- θυνσιν σύμπνοιαν. ᾿Απέόλεψα πάντοτε πρὸς τὸν Κυπριακὸν λαὸν ὡς πρὸς µίαν ἑνότητα καὶ ἀνεξαρτήτως τῶν πολιτι- κὢν ἢ κοινωνικῶν των πεποι- θήσεων ἐκάλεσα πάντας εἲς συνεργασίαν. Οὐδέποτε ἆἄλ- λωστε εἰς τὸ παρελθὸν ἐπεδί- ωξα νὰ µονοπωλήσω τὴν πο- λιτικἠν ζωὴν τῆς νήσου, ἣ νὰ τυποποιήσω αὐτήν, ὅπως ἆκρι θῶς οὐδέποτε ἐπεδίωξα νὰ ταυτίσω ἐμαυτὸν μὲ ὥρισμέ- νον κόμμα ἢ ὡρισμένην παρά- ταξιν. Ἡ ᾿Εθναρχικὴ ἀποστο- λἠ µου ὑπῆρξε πάντοτε ὁ γνώ- µων τῶν ἐνεργειῶν µου. Ἡν- τλουν τὴν δύναμίν µου ἐξ ὁ- λοκλήρου τοῦ λαοῦ καὶ εἰς ὁ- λόκληρον τὸν λαὸν ἐπέστρε- φον αἱ φροντίδες καὶ τὸ ἐνδιχ- φέρον µου. Ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα συονω- μίλησα μὲ ἐκπροσώπους δια- φόρων πολιτικῶν µερίδων. ἛἘ- ἀν τινες τούτων διστάζουν ἢ ἀρνοῦνται νὰ ἀκούσουν εἰς τὸ αἴτημα τὸ ὁποῖον ἐπιτακτικῶς προθάλλει ἡ σηµερινή ἵστορι- κἡ περίοδος, νὰ ἐργασθῶμεν ὅλοι ἠνωμένοι διὰ τὸ καλὸν τῆς Κύπρου, ὁ λαὸς δύναται γὰ θαδίση µόνος τὴν ὀρθὴν ὅδόν. Αν ἡ ἑνότης δὲν κατα- στῆ δυνατὸν νὰ προέλθη ἔκ τῶν ἄνω. ἂς προέλθη ἐκ τῶν κάτω. ΑΣ ΠΡΟΕΛΘΗ ΑΠΟ Κυπριακῆς Δημοκρατίας κιι ρουσαλήμ. Τότε θά εὐαρεστη: | θῆς νὰ δεχθῆς πάντων τῶν εἰ- δῶν τὰς θυσίας θὰ δεχθῆς θυσίαν προσφεροµένην σύμφω: να πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Νόμου καὶ πρὸς τὸ δίκαιον. Θὰ δεχθῆς καὶ θυσίαν άναφο- ρᾶς, καθὼς καὶ θύματα ἄκο- µη καιόµενα ὁλόκληρα ἔπ: τοῦ θυσιαστηρίου τότε θὰ ἆ- νεθάσουν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρί- ου σου µόσχους, διὰ νὰ τοὺς προσφέρουν θυσίαν εἰς σε». Καὶ συνεχίζων καὶ σχολια- ζων ὁ αὐτὸς λέγει: «Τοῦ ψαλ. μοῦ τούτου ἡρμηνεύθησαν ἀλ- ληγορικως οἱ δύο τελευταϊοι στίχι. Οὕτω Σιὼν καὶ. .ε- ρουσαλὴμ ἐξέλαθον ὁ Εὐσέ- θ.ος καὶ ὁ Κύριλλος τὴν ἐκ- κλησίαν, κατὰ δὲ τὸν Θεοδώ- ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΝ ΛΑΟΠΝ. τὴν ἐπουράνιον 'Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ γῆς πολισθῆναι καὶ ὅτι τάχιστα παρασχεθῆναι τὴν καινὴν πολιτείαν, τὴν οὐκ ἄλ»- λα προσφέρουσαν θύματα, ἀλλὰ τὴν τῆς δικαιοσύνης ἆ- ναφορὰν καὶ θυσίαν καὶ τὰ λογικὰ καὶ ζῶντα ὁλοκαυτώ- µατα, περὶ ὢν ὁ κακάριος Παῦλος» ὁμιλεῖ ἐν κεφ. ι6᾽ τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστο- λῆς, Συναφῶς καὶ ὁ ᾽Αμόρό- σιος θυσίαν δικαιοσύνης ἐξέ λαθε τὴν θυσίαν τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὑπὸ τῶν λειτουργῶν τῆς Κ.Δ. ἐν τοῖς θυσιαστηρίοις τῶν Χρι- στιανῶν προσφερομένην». (ΣΥΝΕΚΗΙΖΕΤΑΤ) ρητον ὁ ψαλμῳδὸς εἰκετεύει νέαν ἀιαφανῆηναι Σιὼν καὶ .. Στὴν ἀρχαία ᾽Α ορὰ τῶν Αθηνῶν καὶ δίπλα στοὺς ἀν- δριάντες τῶν ᾿Επωνύμων, εἷ- χε στηθῇ τὸ χάλκινον ἀρι- στούργηµα τοῦ Κηφισοδότη, πατέρα τοῦ Πραξιτέλη, ποὺ παρίστανε τὸν Πλοῦτον, σὰν ἕνα παιδὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς µάννας του Εἰρήνης. Τὸ πε- δὶ κρατοῦσε στὸ ἀριστερό του χέρι τὸ «κέρας τῆς ᾽Αμαλθεί- ας»- «σύμόολο τῆς ἀφθονίας, καὶ τὸ δεξί του ἅπλωνε μὲ ἆ- φέλεια στὴν µάννα του. ποὺ ἔόλεπε στοργικἁ τὸ ὅμορφο ἀγόρι της. Στὴ Γλυπτοθήκη τοῦ Μονάχου εἶδα κάποτε τὸ µαρμάρινον ἀντίγραφο τοῦ ἆᾱ- ριστουργήµατος αὐτοῦ καὶ χάρηκα τὴν ὁμορφιὰ καὶ τὸν ὑποθλητικὸ συμθολισμό τοι). Καὶ στὸν θρυλικὸ Κῆπο τῶν Βερασιλλιῶν ἐθαύμασα τὸ συμθολικὸ σύμπλεγμα τοῦ Μασσονί, ποὺ παριστάνει τὸν Πλοῦτο νὰ στηρίζεται πάνω στὸν Κέρθερο καθιστὸ πάνω σὲ κιβώτια, ποὺ καταρρέουν. Ἡ θέα τῶν καλλιτεχνημά- των αὐτῶν μὲ ὑπενθύμίσε τὸν Πλοῦτο τοῦ ᾿Αριστοφάνη καὶ «τὸν πλούσιον νεανίσκον» τοῷ Εὐαγγελίου. Στὸν πρῶτον. ὡς γνωστόν. ὁ µξγάλος κὠ- μικὸς παρουσιάζει κάποιο» πτωχὸ μὰ καλοκάγαθο γεωρ: Υό, τὸν Χρεμύλο, ποὺ κολνᾶ στὴν ἀκολουθία τοῦ τυοφλοῦ Πλούτου καὶ μαζὶ μὲ τὸν ὁ πηρέτη του θεραπεύει σιὸν ναὸ τοῦ ᾽Ασκληπιοῦ τὴν τύ- φλωση τοῦ Πλούτου. Όταν ὅ. µως εἶδε ὁ Πλοῦτος πόσο ἅ δικα καὶ ἄνισα ἐμοίραζε ἕως: ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὰ ἀγαθὰ τῆς ζωῆς, ἀγανάκτησε κι ἔ ὅωσε νέο ρυθμὸ στὴν Κοινῶ νία: οἱ δίκαιοι καὶ καλοὶ ἆ- Φθονα νὰ ἔχουν τὰ µέσα της ζωῆς, ἐνῶ οἱ συκοφάντες κ'χὶ οἳ ἑταῖρες νὰ περιπέσουν σὲ ἀφάνταστη φτώχεια μαζὶ ιὲ τοὺς ἱερεῖς των, ποὺ ἔχασαν τὶς πλο΄σιες προσφορές. ἸΚαὶ στὸ τέλος ὁ θεὸς Πλοῦτος ὁ- δηγεῖται καὶ ἐγκαθίστατα: στὸν «ὀπισθόδομο» τοῦ Παρθε- νῶνος, γιὰ νὰ μὴ λείπη ποτὲ ἀπὸ τὴν ᾿Αθηναϊκὴ Πολιτείκ ἡ οἰκονομικὴ εὐμάρεια. Τοῦ πλουσ΄ου νεανίσκου ἡἣ ἱστορία εἶναι ἐπίσης γνωστή: Τακτικὸς τηρητὴς τῶν ἆο- γητικῶν παραγγελµάτων τοῦ ΒΗόμου, αἰσθάνεται κάποιες ἆᾱ- νησυχίες, πλησιάζει δειλὰ τὸν ᾿Σησοῦν καὶ μαθαίνει, ὅτι ἂν ἤθελε νὰ φθάση στὴν κορυφὴ τῆς τελειότητος ἔπρεπε νὰ µοι- ράση τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ νὰ Τὸν ἀἁκολου- θήση. Πόσο µετενόησε ὁ νέος για τὴν ἀπερίσκεπτη ἐρώτησή του! Νὰ πουλήση τὴν περιουσία του, νὰ τὴν µοιράση στοὺς ἄλλους, καὶ πτωχὸς πλέον ν᾿ ἀκολουθήση τὸν πτωχὸ Δ'δί- σκαλο! Α, ὄχι! Αὐτὸ θὰ ἢ ταν φρεναπάτη. Νὰ χάσῃ τὶς ἀνέσεις τῆς ἐδῶ ζωῆς, καὶ νὰ ριψοκινδυνέψη τὴ «διακεκρι- µένη θέση» τῶν πλουσίων καὶ στὴν ἄλλη ζωή,- αὐτὸ θὰ ἦταν ἀφόρητο... Κ᾿ ἔφυγε ἁμίλυ- τος| Καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς, ποὺ τὸν εἷ- χε συµπαθήσει γιὰ τὴ δίψα τῆς τελειότητος, ἐπόνεσε, γιχ- τὶ ἕνας νέος ἰδεολόγος ταν τόσο κολληµένος στὰ πλούτη του. Καὶ ξεστόµισε τότε τὸν θλιθερὸ ἀφορισμό: --κ«Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρή- µατα ἔχοντες εἰσελεύσονταί εἰς τὴν θασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εὐκοπώτερον γὰρ ἐστι κάµη- λον διὰ τριμαλιᾶς ραφίδος δι- ελθεῖν, ἢ πλούσιον εἰς τὴν ὅκ- αιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν». 9 Εἶπαν: --“Φοθερὸς καὶ ἆ- Φφόρητος ὁ ἀφορισμός! 0 πλοῦτος, ἡ θάση αὐτὴ ἡ ἆπα- ραίτητη γιὰ μιὰ ζωὴ ἄνετη καὶ εὐχάριστη τοῦ ἀνθρώπου, δέχεται ἕνα κτύπηµα κατακό- ρυφο. Φαίνεται ὅτι ὁ ᾿[ησοῦς ἥταν πρίγκηπας τῶν πτωχῶν καὶ διδάσκαλος τῆς Πτωώχο- κρατίας. Μὰ τότε θὰ κατέρ- ρεεν ὅλο τὸ σύστηµα τῆς οἱ- κονομικῆς εὐημερίας, ποὺ ἆ γωνίζεται νὰ ἐξασφαλίση ὁ Ανθρωπος μὲ τὸ πνεῦμα τῆς πρωτοθουλίας καὶ τῆς λευθε- ρίας τῆς ἐργασίας. Τότε ὅλοι θὰ καταντοῦσαν πτωχοί. Δὲν θὰ ὑπάρχη κανένα κίνητρο καὶ καμμιὰ ὄρεξη γιὰ τῆ: πρὀοδο καὶ τὸν πολλαπλασια- σμὸ τῶν κοινωνικῶν ἀγαθῶν. Καὶ ἡ ζωὴ θὰ ἤταν Κόλαση ᾽Αδύνατο νὰ δεχθοῦμε αὐτὴ τὴν περίεργη. Βιοθεωρία. Πι- στεύοµε στὸν Χριστό, ναί! Μὰ εἶναι ἀπαράδεκτη αὐτὴ ἡ πτω- χοκρατία τοῦ Εὐαγγελίοῦ. Μήπως δὲν ἀπέδωσαν πιστὰ τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ οἱ Ε.2 αγγελισταί». --«Πολὺ καλά τὸ ἀπέδωσαν --ἀπαντοῦν οἱ ἄλλοι ἀπὸ τὴν ἀντίθετη ὄχθη,'γιατὶ ὁ Χρ': στός. ποὺ ἦταν ἕνας Κοινώνι- κὸς Ἑπαναστάτης, ἢλθε νὰ σείση τὰ θεμέλια τῆς Κεφα- λαιοκρατίας τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ καὶ κάθε ἐποχῆς, καὶ νὰ ἐξισώση οἰκονομικὰ τοὺς ἀνθρώπους. Γι αὐτὸ καὶ δὲν ἐπέτρεπε τὸν ἀποθησαυρισμο τοῦ ἀτόμου, ἀλλὰ τοῦ Συνό λου, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ µοι- ἩΙ ΠΙΛΥΤΕΛΙΛΝΙΑ Τοῦ κ. ΣΤ. Α. ΜΙΠΙΧΟΛΑΙ'ΙΓ ΔΗ λὴ καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ καθε- νός. Μονάχα ἔσφαλε σ’᾿ ἕνα θασικὸ οσημεῖο. Εἶπε: «Αν θέλης». Αὐτὴ ἡ ἐξάρτηση τῆς εὐημερίας τοῦ ᾿Ατόμου ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ἰδίου, αὐτὴ ἡ Ἐλευθερία του ἦταν καὶ εἶναι μιὰ νάρκη ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν εὐημερία του. 'Η “Ολότης πρέ- πει νὰ ἔχη τὴν ᾿Ελευθερία αὖ- τή. Αὐτῃή κυριαρχικἀ θὰ ρυωῦ- µίζη τὰ πάντα. Ιὸ Ατομο ὁ- φείλει νἁ συμορφώνεται χωρὶς ἀντίρρηση. στὶς ἐντολὲς τῆς 'Ὁλότητος-- τοῦ Κράτους. Ὁ- δοὺ ἡ λύση τοῦ κοινώνικο-οι: κονομικοῦ Προθλήµατος». ᾽ 5 Ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια Στὸ µέσον, ὅπως πάντα. “Ὁ Χρι- στὸς δὲν ἤλθε νὰ διατυπώση κοινωνικὰ συστήµατα καὶ νὰ ρυθµίση λεπτομερειακὰ τὸ Πρόόθλημα τῆς Εὐημερίας, ποὺ ζητᾶ ἀνέκαθεν νὰ λύση ὁ Αν θρωπος. Δὲν μπορεῖ λοιπὸν νὰ γίνη σύμόθολο οὔτε τῆς Πτω Χχοκρατίας οὔτε τῆς Πλουτο κρατίας, οὔτε τῆς Κεφαλαυ: κρατίας τῶν ὀλίγων, οὔτε τῆς Κεφαλαιοκρατίας τοῦ Κρά- τους, Πτωχὸς ἦταν ὁ Χριστός. Μὰ ἡ φτώχεια του δὲν εἶχε καμ- μιὰ σχέση πρὸς τὴν φτώχεια ἐκείνων, ποὺ διψοῦν ἀκόρεστα, σὰν θλιθεροὶ Τάνταλοι, τὰ πλούτη τῶν ἄλλων, καί, ἂν συωμθῆ νὰ τ) ἀποκτήσουν, θά ἔχουν ὅλα τὰ ἐλαττώματα τῶν πλουσίων. Ὅταν µακάριζε τοὺς πτωχοὺς ἢ, τοὺς πτωχοὺς τῷ πνεύµατι, ἐννοοῦσε ἐκεί- νους, ποὺ δὲν εἶχαν τὴν πλοι-- τοµανία καὶ δὲν ἦσαν δοῦλο τοῦ µεγαλυτέρου τυράννου, τοῦ χρήματος, ἀλλ᾽ εἶχαν τὴν Φυχικὴ ἐλευθερία καὶ δύναμυ νὰ γίνουν αὐτοὶ τύραννοι τοῦ πλούτου καὶ νὰ τὸν διαθέσουι ἀἐλεύθτραᾳ καὶ πρόθυμα γιὰ σκοποὺς) λευκοὺς- γιὰ τὴν εὖ ημτρία τὴ δική τους καὶ τὴν εὐημερία τῆς Ὁλότητος. Βασικἡ λοιπὸν γραμμὴ τοῦ ᾿Πησοῦ ἦταν καὶ εἶναι ἡ ἱεράρ- χηση τῶν ἀγαθῶν: Στὴν κο- ρυφὴ τῆς πυραμίδος εἶναι τὰ πνευματικά, καὶ τὰ ὑπερκό- σµια ἀγαθὰ- ἡ πεμπτουσία τῆς ζωῆς: Θεός, Ψυχή, ᾿Αρε- τή, ᾿Αγάπη. ᾿Ακολουθοῦν τὰ οἰκονομικὰ ἀγαθά. Κανεὶς δὲν δικα«οῦται νὰ τὰ οἰκειοπο:ῆ- ται ἐγωῖστικὰ καὶ νὰ τὰ δια- θέτη γιὰ τὴν ἀτομική του µο- νάχα καλοπέραση. ᾽Αλλὰ θὰ πιστεύη, ὅτι εἶναι δωρήµατα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ανθρωπος συ θάλλει στὴν παραγωγή τους καὶ δικα:οῦται νὰ τ᾽ ἀπολαύη καὶ αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι ἆδελ- φοί του-- ὅλοι. Όταν ἡ 6ασι- κἡὴ αὐτὴ γραμμὴ γίνη ἀποὸξ- κτὴ ἀπὸ ὅλους, τότε ἡ ᾿Αν- θρωπότης θὰ εἶναι «Γη ἀἄγα- θή», ὅπου θὰ σπέρνεται ὁ σπόρος τῆς ὀρθολογιστικής παραγωγῆς καὶ τῆς δικαίας καὶ στοργικῆς διανομῆς τῶν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἆᾱ- ναγκῶν ὅλης τῆς Κοινωνίας... Καὶ γράφει ὁ μεγάλος Διδά- σκαλος τῆς ᾿Αλεξανδρείας Κλήμης στὸ χαριτωμένο του ἔργο: «Τὶς ὁ σωζόμενος πλού- σιος:» τὰ ἑξῆς: --εκαὶ ὅταν ἡ αὐτοθυσία µας φθάση στὴ θυσία καὶ αὖ- τῆς τῆς ζωῆς µας χάριν τῶν ἀδελφῶν, τότε τί ἀποταμιεύε- τε καὶ κλείνεε στὰ θησαυρο- φυλάκιά σας τὰ τοῦ κόσμου, τὰ πτωχὰ καὶ ἀλλότρια καὶ παραρρέοντα Γιατὶ τὰ προ- κλητικἁ θεάµατα τῶν ἐγωῖστι- κῶν συµποσίων Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ ὀλέθρ.ο γιὰ τὸν ψυ- χικὸ κόσµο ἀπὸ τὴν ἀδιάκο- πη ἡδονή. Δὲν πρέπει ἀκόμα καὶ νὰ πονοῦν, νὰ δακρύζουν. Εἰδεμὴ κινδυνεύουν νὰ πάθουν τύφλωση τὰ µάτια τῆς ψυχῆς. Πλούσιοι καὶ πτωχοί, θαδίζε: τε τὸ δρόµο τῆς ᾽Αγάπης. Οἱ πλούσιοι θὰ γίνουν πλουσιώ- τεροι καὶ οἱ πτωχοὶ πλούσιοι. “Ὅσοι πλούσιοι ἀκολουθοῦν τὸν δρόµο τοῦ ᾿Εγωϊσμοῦ, ἂς ράση τὸν κοινὸ πλοῦτο σὲ ὅ- λους, ἀνάλογα μὲ τὴ συµθο- ΕΝ ἀλλάξουν κατεύθυνση: 'Ωραῖο θέθαια εἶναι νὰ θρῆ κανεις ἐξ ἀρχῆς τὸ μονοπάτι τῆς στοργῆς. Μὰ εἶναι ὡραιότερο ν᾿ ἀφήση κάποτε τὴν πλανε» τρα λεωφόρο τοῦ ᾿Εγωϊσμοῦ καὶ νὰ πάρη ἔστω καὶ ἀργὰ τὸ στενὸ μονοπάτι τῆς Στορ- ῆς, τῆς ᾽Ανθρωπιᾶς». η τν Α. μΙΚΟΛΑ ΙΔΗΣ ἱ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Υϊοθεσίαν ᾿Αοιθµ. 1) 98. χοθετοῦντες: κ’. Χρῖστος λΜιχαὴλ. ἐκ δι- τίου ἐτῶν ὅὅ κα Ν΄ Εὐφροσύ- νὴ ΝΟ Χρίστου ἐκ Νιτίου ἐ- τῶν δν Υἱοθετούμενον: Ἕλλη Κώστα ἐκ Ἀπαίου ἐ- τῶν 1 σα Μαρούλλα Κώστα ἐκ Κιτίου. ἐτῶν 14 Οἱονδήποτε πρύσωπον γνωρίξον ἔνστασιν διά τὴν ὡς ἄνω Ύΐοθε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγοάφως «ποὺς τὸν Ἀξητροπολ{- την, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνατάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (46). ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. ν τῇ Ἱ. Μητροπόλει Κιτίου, τῇ 1. Δεχεμθρίου. 1959. ΤΗΣ 1. ΜΗΤΡΟΠΟΑ, {0 ΗΑΤΙΚΑΝΟΝ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΗ ΕΙΣ ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΙΝ. ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΠΙΝΑΚΟΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ϐ) ἀποχοποῦν τὰ «ξερὰ Ἀλαδιά του» κατὰ τὴν Φράσιν ἐχπροσώπου του. τῶν ἄλλων ὁποίας ἀνεκαινία- σεν πάπας Ιωάννης ὁὐ Όδος, περιλαμθάνεται κα ἢ ἀναθεώρῆσις τοῦ Ἠίάνακος ᾿Απηγορευμένων Ἠιθλίων ὑπὺ τῆς Ρωμαιοχαδολυκῆς ᾿Εγκλκησίας. Με: ρικὰ ἀπηγορευμένα θιθλία δὰ δια- γοαφοῦν ἀπὸ τὸν μαῦρον πίνακα χαὶ δὰ ἐπιτρέπετα: ἡ ἀνάγνωσις ὑπὸ τῶν Καθολικῶν, ἀλλ' ἡ ἀρχὴ τοῦ ἐλέγχου τῶν θεωρουμένῶν. ὡς ἠδικῶς καὶ ὑρησχευτικῶς «δηλη: τηριασµένων» ἔντύπων δὰ διατη- ρηθῇ. ) Τὰ νέα ἐδόθησαν εἲς τὴν δημο” σιότητα κατ’ αὐτὰς εἷς Ρώμην ὑπὺ τοῦ καρδιναλίου ᾽Αλφρένιο Ὀτταθιάνι, διευθυντοῦ΄ τῆς Αγί- ας Υπηρεσίας τοῦ τµήµατος τοῦ Ὡατικανοῦ, τὸ 'ὁποῖον ἀσχόλεῖται μὲ τὴν. πιστὴν τήρησιν τῶν κανό- γων τῆς καθολικῆς πίστεως. Ὁ καρδινάλιος ᾿Οτταθιάνι ἓ δήλωσεν εἰς ὁμάδα λογοκριτῶν ἰ- Ερέων ὅτι ὁπωσδήποτε ὃ᾽. ἀποκο- ποῦν τὰ «ξερὰ χλαδιὰ»' τοῦ πίνα: χος τῶν ἀπηγορευμένωγν. θιθλίων καὶ ὅτι τὰ προθληθέντα ἐπιχειρή- µατα διὰ τὴν ἀπαγόρεὺσιν ἔνων- τίον τῶν 9065 τῶν θιθλίων τοῦ πίνακος εἶναι ἀπηοχαιωμένα. Ὁ καρδινάλιος προσέθεσεν ὅτι µερι: ποὶ µελετηταὶ τοῦ πίνακος ἀγέφε- ραν ὅτι εἶναι ἀδύνατον σήμερον γὰ καθορισδῃ διατὶ- ὠρισμένα δι- θλία περιλαμθάνονται μεταξὺ τῶν πρώτων εἰς τὸν πίνακα. Ἡ ἔχδοσις 1959 τὀῦ πίνακος περιλαμθάνει ὅ.000. θιδλία, µετα- Εὺ τῶν ὁποίων «Ἡ παρακμὴ καὶ ἡ ατῶσις τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρα- τορίας» τοῦ Γίδόωγος, οἱ «ΑΡΌλι- ου» καὶ ἡ «Παναγία τῶν Παρισί- ων» τοῦ Οὐγκώ, αἳ «Σχέψεις» καὶ αἳ «Ἐπιστολαὶ ἀπὸ τὴν ᾿Ἐπαρχί- αν) τοῦ Πασκάλ, ἡ «Ἱστορία ᾽Αγγλικῆς Λογοτεχνίας τοῦ Ταίΐν, ὅλα τὰ ἔργα τοῦ ἈΜαίτερ- λιγκ καὶ τοῦ Ζολᾶ, τὰ περισσότε- ρα ἔργα τοῦ Ντ’ ᾿Αννούντσιο, τοῦ Ῥενάν, τοῦ Ῥουσσὼ καὶ τοῦ Βολ- ταίρου, αἱ ἐρωτικαὶ ἱστορίαι τοῦ Δουμᾶ, πατρὸς καὶ νυἱοῦ, καὶ µερι- κὰ θυθλία τοῦ: Καρτεσίου, τοῦ Λαμενναὶ καὶ τοῦ Ἀ]πέργκσον. ΕΠΕΙΡΑΠΗ Η ΕΙΣΑΓΙΓΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΛΦΗΣ ΕΣ ΤΗΝ ΓΙΠΥΓΚΟΣΛΛΒΙΑΝ Κατὰ τὸν τελευταῖον -«καιρὸν ἐπετράπη εἰς τὴν. Βρεττανικὴν Βιόλικὴν Ἑταιρείαν νὰ εἰσάγη περισσότερα΄ ἀντίτυπα τῆς Αγίας Γραφῆς εἰς Γιουγκοσλαδίαν. “Α- πὸ 500 ἀντίτυπα ποὺ «ἐπετρέπον- το τώρα ὃ ἀριθμὸς ἀνέρχεται εἷς Μ[εταξὺ τ θολῶν τὰς μετα- « ο ὁ 1.000 τὸν μῆνα. Κάποτε ἡ Βιδλι- χκἡὴ Ἑταιρεία εἰσήγαγε περὶ τὰ 60.000. ἀντίτυπα τῆς Βίόλου ἑ- τησίως. Ἡ ἐν λόγῳ Ἑταιρεία εἶναι ἡ μόνη ἡ ὑποία ἔχει τὸ δι- καίώμα νὰ προµηθεύη Γραφὰς εἰς τὰς διαφόρους θρησκευτικὰς κοινότητας τῆς Γιουγκοσλαδίας. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Υϊοθεσίαν ᾽Αριῦμ. ὅ)οθ Ὑἱοδετοῦντες: Πλαῦλος Γιάγχου Φράγχου ἐκ Λειδαδιῶν ἐτῶν 49 καὶ . Ἀαρία Παύλου Φράγκου «ἐκ Λειδαδιῶν ἐτῶν 48 Υἰοθετούμενον: Ἑλένη Γιαννῆ Κοντέας ἐτῶν ὃ Οἰονδήποτε πρόσωπὀν γνώρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω. Τΐἱο8ε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ- ταύτην την, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους την, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, «ἐντὸς δεκαπέντε (16) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. Μητροπόλει ἵιτιου, τῇ 30 Νοεμθρίου 1959: «Γεναγρίτη ἓκ Εκ. ΤΗΣ 1. ΜΗΤΡΟΠΟΛ, ΚΙΤΙΟΥ ἱ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ κΚΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑ]οθεσίαν ᾿Αοιθα. 6/50 Υἱοθετοῦντες: )Αριστοτέλης Ν. Ἑραχκανᾶς ἐκ λάρναχος ἑἐτῶν Τ4 καὶ Εἰρήνη ᾿Αο. Τραχανᾶ ἐκ Λάρναχος ἐἑ- τῶν τὸ Υἱοθετούµενον: Εἰρήνη Κ. Καλογήρου, ἐκ Λάο- γαχος ἐτῶν ὃ, Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίξον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τἱοῦε- σίαν, χαλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὸν Μητροπο){- την, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἔντὺς δεκἀπέντε (45) ἡμερῶν ἀπὺ σήμερον. Ἂν τῇ Ἱ. Μητροπόλει Κιτίου, τῇ 30. Ἀοεμθρίου 1909 κιτιον Εκ ΤΗΣ 1. ΜΗΤΡΟΠΟΛ, ΚΙΤΙΟΥ Τῆν Κυριακὴν ό Αεκεµθρίου 1959 ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπί- σκοπος Κ. Μακάριος, ἐλειτούργη- σε εἰς τὸν ἶ. ναὸν Αγίου Νι- κολάου εἰς ᾽Αμμόχωστον. Κη- ρύσσων, μεταξὺ ἄλλων εἶπε τὰ ἑξῆς: {Ώπὶ δεμαοκτὼ ἔτη ἅἕπασχε ἣ συΥκΨττουσα γυνὴ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Ἰαὶ ἐλυτρώθη τέλος ἀπὺ τὰ δεσμὰ τῆς ἀσθεγνείας τῆς διὰ τοῦ θαύματος τοῦ Ἀριστοῦ Νδωτῆρος, ὕὅστις ἐξετίμησε καὶ ἀντήμειψε τὴν εὐλάδειαν, τὸν ζῆλον καὶ τὴν πίστιν της. ᾿Αλλ) ὑ ἀρχισυνάγωγος προσεπάθησε σε γὰ εὕρη ἀφοομὴν διὰ νὰ δια- σύρῃ τὸ θαῦΏμα τῆς δεθαπείας της. Συγκύπτονσα, ὄχι ἐπὶ δεκαο- χτὼ ἔτη, ἀλλ᾽ ἐπὶ ὀκτὼ αἰῶνας, ἦτο καὶ ἡ μαρτυρικὴ πατρὶς µας. Ἠτο συγκύπτουσα ὑπὸ τὺ θάρος τοῦ δουλικοῦ ξυγοῦ. ᾽Αλλὰ σήµε- ρον, χάρις εἰς τὴν ἀπαρασάλευ- τον ἐθνιχὴν πίστιν τοῦ Κωπριακοῦ λαοῦ καὶ τοὺς ἡρωϊκοὺς ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Λιγενῆ, ἀνωρθώδη, ἀπετίναξε τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας καὶ εἶδε νὰ ἀνατέλλῃ ἀπὸ τὰ σκότη ὁ ἥλιος τῆς ἐλευθερίας. ᾽Αλλ' ὑπάρχουν ἩΥΣΙΡΗΣ 1 ἠποκριταὶ καὶ ἁρχι- Δὲν λείπουν ποτὲ ᾱ- ἐκεῖνοι οἱ ὁ- τὰ πάντα ὑποῖοι εἰς καὶ σήµερα συνάγῶώγοι. πὺ τὴν ποινωνίαν, πυῖοι ἀντιπμετωπίζουν ὡς ἄρνησιν ἐκεῖνοι οἱ οἳ ὃ- αλυρπί- πάντα δυσπιστοῦν' ἐπεῖνυι ποῖοι ἐξ ἰδιοσυγχρασίας ζουν παντοῦ τὸ πνεῦμα τῆς ὁμφι- θολίας. Όπως ὕμως ὁ ἥλιος δὲν δύναται νὰ κρύπτεται ἀπ ἅπτιρον ἀπὺ τὰ παροδικὰ σύννεφα, «ἀλλὰ ἀμτινοδολεῖ τὸ Δάλπος καὶ τὸ ως τοι. χαὶ σκχορπίσει παντοῦ τῆν ζωογόνον λάμψιν του, οὕτω καὶ ᾗ ἀλήθεια εἰς τὸ τέλος διωλάὰ- πει. Ἡ Κύπρος εἶναι σήμερον ἑ- λευθέρα καὶ ἀνεξάρτητος καὶ οὐ- δεὶ- ἀρχισυνάγωγος δύναται νὰ µειώσῃ τὴν σηµασίαν τοῦ µεγά- λου. τούτου γεγονότος, ἔστω καὶ ἂν ἡ πραγµατικότης δὲν γλείει ἐντελῶς τὸν κύκλον τῶν ἵδοωδῶν καὶ τῶν πόδων µας. Ὅταν οἳ µάρτὺρες χαὶ ο ἥρω- ες τῆς Κυπριακῆς ἐλενθερ-ες δι- εµόρφωνον μὲ τὴν αὐτοθυσίαν καὶ τὸ αἷμα των τὰ ἰδεώδη τῆς γέας πολιτείας, καὶ ἐκάλοιν πάν- τας εἰς ἐθνικὸν συναγερµόν, ἤ- γοιγον ἕνα γέον πεφάλωιον κεἲς τὴν ἐθγικήν µας ἱστυρίαν. τὸ κε «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ {β» ῇ ΛΙ ΠΗΡΥΓΜΙΛ ΕΙΣ ΤΟΝ 1. ΝΛΟΙΝ ΛΙ. ΝΙΜΟΛΛΟΥ ΛΜΝΟΧΟΣΤΕΥ ἡ φάλαιον τοῦτο ἐναπόκχειται εἰς Ἱ- μᾶς, ἢ ἐργαξόμενοι ἐν τῷ πνεύ- ματι ἐκείνων, νὰ συγεχίσωµεν καὶ νὰ, ὁλοχληρώσωπεν, ἢ, στρες όμε- ὃν ποὺς Ότι δι) ἐχγείνους ὑπῆυσεν ἀντίθεσις καὶ ἄρνησις, νὰ ἕξαυ- ὕρώσωμεν καὶ νὰ χαταστρέψφώμεν, Κείσατε λοιπὺν τὰ ὦτα εἰς τὴν φωνὴν ἐχείνων, οἳ ὁπυῖοι, πως ὁ ἀρχισυνάγωγος τοῦ Γνὔαγ- γελίου, δὲν. διαπνέονται ἀπὺ πί- στιν καὶ δημιουργικὸν ζῆλον. Οἱ ἥρωές µας δὲν ἀπέθανον διὰ νὰ δυσπιστοῦμον καὶ νὰ μεμαψιαυιροῦ- μεν. ᾽Αλλὰ διὰ νὰ εἴμεθα ὑπερή Φανοι διὰ πᾶν ὅ,τι ἐκεῖνοι μὲ τὴν θυσίων των μᾶς ἐξησφάλισαν γαὶ νὰ προσπαθήσωµεν ἡμεῖς νὰ τὺ ἀξιοποιήσωμεν. Ἰλείσατε εἷς τὴν φψυχήν σας τὸ πνεύμα τῶν ἠρωίκῶν. μαχητῶν κας. ᾿Αντρή- σατε ἀπὸ αὐτὸ ἐλπίδα γαὶ πίστιν, θάρρος καὶ αὐτοπεποίθησιν. Τὸ µέλλον ἀνήκει εἰς ὕσους πιτεύουν εἲς τὴν ἀνεξώντλητον μαχητικό- τητα τῆς ἀγθρώπινης ζωῆς. Δὲν ὑπάρχει, χαὶ ἕων πρέπει νὰ ὑπάρ- χη ποτὲ τέλος εἰς τὰς εὐγενεῖς ἐπιδιώξεις τοῦ. ἀνθρώπου. Ἑὺ ἰ- δεῶδες εἶναι ἡ κορυφὴ ποὺς τῆν ὑποίαν πρέπει ἁἀδιαλείπτως νὰ ὦ- μόσα τείνωμεν. Διὰ τῶν Συμφωγιῶν τοῦ «λον- δίνου ἔχκλεισε µία περίοδος τῆς ἵ. στορίας µας. Περίοδος δουλείας, ἀλλὰ χαὶ περίοδος ἀγώνων σκ/η- ρῶν καὶ αἱματηρῶν θυσιών. Σή- µερον ἀνοίγει ἔμπροσθεν πας μία ἄλλη περίοδος. Ἡ Κέπρος ὡς ᾱ- νεξάρτητος Πολιτεία Ἀαλεῖται χατ αὐτὴν νὰ διαδραµατίση τὸν ρόλον της µέσα εἰς τὴν κοινωγίαν τῶν. ἐλευθέρων χωρῶν. Τὸν λον αὐτὸν θὰ πρέπει νὰ τὸν ἀἆνα- ρό- λάόωμεν ὕλοι ἠνωμένοι μὲ τὴν πνοὴν τοῦ οἰκοδύμου, μὲ τὸ θά9- ρος τοῦ. μαχητοῦ, μὲ τὴν ἄθετην Διὰ πρώτὴν φορὰν μας ὕστενα δουλείας καὶ ἀποικιακῆς ἐκμεταλλεύ- νινόμεῦα λύοιοι τῶν τυ- χῶν µας καὶ δημιουογοὶ τοῦ. μέ]- λοντος τῶν τέκνων αας. αἲ δρα ραι τοῦ φόδθου καὶ τῆς δυστυγιας θὰ ἀνήκουν πλέον εἲς τὸ µακον- νὸν παρελθὺν καὶ µία περίωὶ δημιουογικῆς ἀναγεννήσεως ἀποτυπώση τὴν σφραγίδα τῆς { τὴν λαμπρὰν µετώπην τοῦ ἑθνι- ποῦ µας οἰκοδομήματος. Ἑϊΐς τὸν Ἰκυπριακὺν λαόν ἕνα- πόχειται νὰ ἀποφασίση κατὰ πόῥ- ἝἛλληνος, τὴν. ἱστορίαν αἰώνας μαύρης τοῦ . εἰς ο ἀπὺ σληρᾶς σεως --- σον θέλη νὰ διαγοάψη τὴν ὡραιυ- Ἱστορίας του ἀπελει θερω- καὶ να περίόδον. τῆς -ωτὴν. περίυδον. τοῦ τικοῦ µας ἀγῶώνος στρέφη τοὺς δείκτας τοῦ ὡρυλυ- γίου. ὀπίσω ἐπεῖ ὅπου εὐρίσχοντο ὕταν ὃ Ἠρεττανὺς δυνάστης ἐπί- εἴε τὰ στήθη µας, ἢ κατὰ αύσον ἐπιθυμῆ νὰ θαδίση ἠνωμέγνος αφὺς τὰ ἐμποὺς, εἲς τὴν τῆς λευθερίας, τῆς εθημερίας καὶ τῆς πωοόδου, τὴν ὑπυίαν διὰ τοῦ αἴ- µατος των ἐχάραξαν οἱἳ ἀθάνα- τοι ἥρωές µας. Εὶς τὸν υποις- κὺν λαὼν ἐναπόχειται νὰ δείξη Σατὰ πόσον μένει πιστὸς εἰς πνεῦμα τοῦ ἀγῶνος ἢ ἐπιθνμῇ νὰ ἐμπιστευθῇ τὴν τ τόχην καὶ τὸ μέλλον του εἲς ἐχείνους, οὗ πυῖοι ὡς σύιθολόν των ἔγουν γι τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν αίστιν, ἆ]- λὰ τὴν ἀπαισιοδοξίαν καὶ τὴν ἄν- γησιν, τὴν ἀντίθεσιν καὶ τὴν ἤτ- τοπάθειαν. Εἶμαι θἐθαιος ὅτι ὃ Κυπριακός λαὺς δὲν θὰ ἀφήση τὴν ἱερὺν Ἀληρονομίαν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἓ- κληροδότησαν οἳ μάρτυρες καὶ οἱ Ίρωες τοῦ ἀγῶνος µας νὰ τὴν διασύρουν. ὑποχριταὶ ᾿.λοχισυνά- γωγοι. Ἡ κληρονοµία αὐτὴ ἀνη- χει εἰς ὕλους καὶ ἔκομεν χρέος καὶ καθΏκον νὰ τὴν διαφυλάξω- τέραν ἓς ιο νο ου Ου σ) τὺ ζ- .. ΤΡΙΤΗ, μεν χαὶ νὰ τὴν περιφρουρήσωμεν, διότι ἀπὺ αὐτήν, ὡς ἀπὸ ἱερὰν χιθωτὸν, θὰ ἀπυρρεύση ἡ σωτη- ρία, ἡ εὐηπεοία καὶ ἡ πυύυδος τῆς πατορίδυς ας ἕνα μας. καὶ Τὸ µέλλον τῆς νήσον µας πύγειται σήµεορυν εἲς γεῖράς Κατοισοῦμεν μίαν ὡραίαν πλονσίαν νῆσον, τῆς ὑπυίας Ἡ γεωγνραφικὴ θέσις παρέχει εἲς ἡ- μᾶς τεράστια οἰκονομικὰ καὶ πυ- Ἠιτιὰ αλεονεκτήματα. 0 λαὸς εἶναι ἐργατικὺς καὶ Φιόπυ- ἐπινοητικὺς αἱ ἐνάρετος. παρέχει τεραστί- γεωθγικῆς μας γος. Τὸ ἔδαφος µας ας ο ναθεϊμἒς πτύξεως ἄνα- ἁμιλλᾶται εἰς πλουσιων Ῥὸ ὑπέδαφος µας πλοῦτον ἐκεῖνα ἄλλων χωρῶν. Ἰὸ ἐμπόριόν πας Ζαταλ- λήλως. ἀναπτυσσόμενον δύναται νὰ ἀποτελέση τεραστίαν δύναμιν, υἰκονυμικὴν καὶ. πολιτικὴν, εἷς χεῖρας τῆς νέας Ιολιτείας µας. Αἱ γοαφικαὶ παραλίαι καὶ αἱ κα: τάφυύτοι Χλιτύες τῶν θουνῶν μις δύνανται νὰ ἀποθοῦν κέντρα ἂν- θηροτάτονυ τουρισμοῦ.. Αὐτὴ αἲ- τη ἡ νῆσος µας δύνανται νὰ ἄπο- τελέση τὴν χουσὴν γέφυφαν ἄνα- 1 Δεκεμθρίου 1959 β Υ ΜΛΗΛΡΙΟΤΑΤΟΥ τολῆς καὶ δύσεως, θορρᾶ καὶ νύ- µίαν Ἰόνιμον οἰκονομι- χὴν καὶ πυλιτικὴν συγεργασίαν ἀνάπτυξιν εἰρηνικῶν σγὲ- γαὶ γεφύρωσιν τῶν ὕκιστα- εἲς τὴν πεφογὴν ταύτην του, εἰς ποὺς σεων μόνον ἀντιθέσεων, Ῥόδινον τὸ μέλλον μµειδιᾶ ἑνώ- πιόν πας. 'ς μὴ παρασυρόμεῦα ἀπὸ τὰς κραυγὰς ἀπελπισίας τῶν θοηνωδῶν. ᾿Ἐπανειλημμένως εἲς τὴν. ἱστορίαν µας ἀπεδείξαμεν τὶ εἴμεθα. ἱκανοὶ νὰ ἐπιτελέσωμεν ὕταν μᾶς διαπνέη ἡ πίστις. ἡ δὲ- λησις καὶ ἡ ἀποφασιστικότης. Αὐτὴν. τὴν. πίστιν παὶ τὴν ᾱ- ποφἁσιστικότητα τὴν ἔχομεν σή- µερον. περισσότερον ἀπὸ κάθε ἅλ- λην. φυορὰν. Ναὶ μὲ αὐτὴν τὴν πίστιν τὴν. ἀποφασιστιχότητα θὰ πρυχωρήσώμεν ἁπτόητοι ἀπὸ τὰς χραυγὰς τῶν ἄθχισυνα- γώγων εἲς τὴν οἰκοδόμῆσιν τῆς Ἀυπριακῆς [Πολιτείας, τῆς ὑποίας θεμέλια ἔθεσαν δη οἳ. ἤρωές µας διὰ τοῦ αἵματος γαὶ τοῦ μόχθου των ἀπυμέγει δὲ εἲς ἡμᾶς νὰ συμπ.ηρώσωμεν καὶ νὰ. ὁλοκληρώσωμεν», καὶ τὰ ΟΙΚΙΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΛΤΡΙΛΡΧΙΣ ΕΣ ΙΕΡΣΟΛΙΜΛ 5 ΝΩΜΙΛΗΣΕ ΜΕΤ λλΛΟΝ ΕΚΚΜΙΣΙΛΣΤΙΚΙΝ ΗΙΕΤΒΝ ὍὉ Οἰκουμενικὺς Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας εἶχε τὴν παρελθοῦ- σαν ἑθδομάδα συνομιλίας μὲ δια- φόρους ἡγέτας ἐκκλησιῶν. Ὡς ἐγνώσδη, αἱ συνομιλίαι ἀφεώοων εἰς τὴν ἄρσιν τῶν διαφορῶν, τὰς ὁποίας ὅ Πατριάρχης ΄Αθη- ναγόρας ἐχαρακτήρισεν «ώς ἆ- πλουστάτας μεταξὺ κχοιστιανῶν ἀδελφῶν. ὍὉ Οἰκουμενυκὸς Πα- τριάρχης ἐκάλεσεν ὕλους τοὺς χοιστιανοὺς ἐν τῷ κόσμῳ νὰ ἕ- γωθοῦν, παραμερίξοντες πᾶσαν διαφοράν, χαὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγµα, τοῦ Ἰησοῦ. Χοι- στοῦ διὰ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν εἷ- οήνην. Ὡς ἀγεχοινώθη, ὃ Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας ποοειδοποίησεν ὅτι ὁ κομμουνισμός, ὁ ἀδεῖσμὸς καὶ ὁ ὁλισμὺς θὰ καταστρέψουν τὸν Χοιστιανισµό, ἂν αἳἵ δύο Ἐκκλη- σίαι, ᾿Ανατολικὴ καὶ Δυτικὴ, πα- θαμείνουν ἓν διχονοίᾳ Τὸ ἀπόγευμα τῆς 30 Νοεμθρί- ου ἡ Α.Θ.Π. ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀνεπαύδη εἰς τὴν Μονὴν χαὶ ἐπεφόοτισε τὸν µη- τροπολίτην ᾿Ιάκωδον Φιλαδελφεί- ας χαὶ τὸν ᾿ἘΕπίσκοπον Γάξης ὕ- πως μαδὶ μὲ ὁμάδα ἱερέων καὶ διακόνων ἁἀνταποδώσουν ἐπισκέ- Μεις εἰς τὸν Λατῖνον Πατριάρ- χην ᾽Αλμπέρτο Τκόρι, τὸν ἐπιμε- λητὴν τῶν Ἁγίων Τόπων αἰδε- Αλφρέντο Πολ ιντόρι, σιμώτατον τὸν ἐπίσκοπον Σιορένε καὶ τὸν ᾱ- ποστολικὸν ἀντιπρόσωπον Σένσι. ὍὉ Πατριάρχης ᾿Ἀθηναγόρας ἆᾱ- πέστειλε χθὲς ἄλλους ἐκκλησια- στικοὺς ἀξιωματούχους ὅπως ἀν- ταποδώσουν ἐπισκέψεις εἷς δια- φόρους ἀρχηγοὺς κοινοτήτων. Τὸ π. Ῥάδόδατον. ἐξ Πατᾳιάρχῆς, συνοδευόμενος τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων χ. Βενεδίκτου ἐπεσχέφθη τὺ λίου- σουλμανικὸν Τέμενος τοῦ ᾽᾿Ομάο, εἰς τὸ ὁποῖον εἰσῆλδε πατῶν ἐπὶ ἄλίου. ὁ ὑπὸ τουρκικῶν χαὶ περσικών ταπή- των μεγάλης ἆ ἀξίας. Αὔριον δὰ ἀναχωρήση εἰς Ἱκάϊ ϱον, τερµατίξων οὕτω τὴν, ἕπτα- ημέρου, διαρκείας ἐπίσχεψφίν του εἲς τοὺς Αγίους Τόπους. [ΤΙΝ { ΙΙΗΝΙ ΠΛΤΡΙΛΡΧΗΣ ΕΚΛΛΕΣΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥ} ΛΛΙΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΙΝ ΛΟΓΜΛΙΩΝ ΝΛΠΡΛΓΜΛΙΟΠΟΙΗΣΟΙΝΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ Ὅ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας, ἃ ὁποῖος εὑρίσκς- ται εἷς ᾿ἱερονσαλὴμ πρὸς ἐπίσχεψιν τῶν Άγ. Τόπων, ἀπευθυνόμενος εἷς ὁμάδα δημοσιογράφων, ἔ- χαμεν ἔκκλησιν πρὸς τοὺς ἀρχηγοὺς ὅλων τῶν Χοιστιανικῶν Εχκκλησιῶν, καλέσας αὐτοὺς νὰ χαταδάλουν πᾶσαν προσπάθειαν πρὺς πραγµατοποίησιν τῆς, ἑνότη- τος. « 'ἨΗμεῖς οἱ Χριστιανοί, εἶπε, καὶ ὄχι μόνον οἳ χοιστιανοὶ ὀρθό- δοξοι, ὀφείλομεν νὰ συμμθρφώ- θῶμεν ποὺς τὴν διδασκαλίαν τοῦ ]ησοῦ». ὋὉ Πατριάρχης, ἓν κα- τακλεῖδι, ὑπεγοάμμισε τὴν «ἀτμό- σφαιραν ἀδελφωσύνης καὶ φιλίας ἡ ὑποία ἐπικρατεῖ μεταξὺ τῶν μουσουλμάνων καὶ Χριστιανῶν τῆς Ἰορδαγίας», ἀποδώσας αὐτὴν εἰς τὴν σύνεσιν τοῦ Βασιλέως Ἀοῦ- σεν. Ανώτερος ἀξιωματικὸς ἀνέκα- θε νὰ συνοδεύση τὸν Π ατριάοχην εἰς τὴν ἀνὰ τὴν χώραν περιοδείαν του. Ἡ ΑΔ. Θ. 1. ἐπεσκέφθη ἤ- δη μετὰ τῶν μελῶν τῆς ἀκολου- βίας του ὄλους σχεδὸν τοὺς ᾽Α- γίους τόπους, περιλααμθανομέν»υ γαι τοῦ Ὄρους τῶν ᾿Ελαιῶν. Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ἅ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Αντιπρόσωποι ὕὅλων σχεδὸν τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν ᾿Οοθοδόξων καὶ τῶν Διαμαρτωρομένων εἰς Γενεύην τὴν Ύ6ην Νοεμθρίου ἐξήτησαν ὅπως γατὰ τὴν Οἱ- κουμενικὴν Σύνοδον τῆς Ῥωμαιο- καθολικῆς Ἐκλλησίας---τῆν ὁποίαν συνεκάλεσεν ὁ Πάπας ᾿Ιωάννης Όδας ἀπὺ τοῦ παρελθόντος Ἴα- γοναρίου καὶ ἡ ἁποία ἀναμένεται νὰ συγόλθη, τὸ 1963-- διεξαχθή ἀνοικτὴ συζήτησις ἐπὶ τοῦ δέµα- τος τῆς θοησκευτικῆς ἐλευθεοίας. Ὡς γνωστόν, Χέριον βέμα τῆς ἐν λόγῳ Ῥυνόδου δὰ εἶναι ἡ χοιστια- γικὴ ἑγότης, Οἱ ἀντιπρόσωποι οὗ- τοι, οἳ ὁποῖοι ἀντιπροσωπεύοῦν περὶ τὰ 150 ἑκατομμύρια χριστια- γῶν, ἑτερμάτισαν τὴν Όδην Νοειι- δοίου διήµερον σύσκεψίν των εἲς τὴν ἐνταῦθα ἔδραν τοῦ 1Ταγκ. διμ θουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ ὑπεγράνι- µισαν ὅτι διὰ τὴν θελτίωσιν τῶν . ο ος : σχέσεων μεταξὺ τῶν. διαφόρων Εκκλησιῶν, ἐπιθάλλεται ὅπως ἡ προσεχἠς-- διὰ τὸ 19603---()νκουιιο- νικὴ Σύνοδυς τῆς Βωμαιυκαθολι- κῆς ἘΕκκλησίας «ἀποφανθῃ τι- φῶς ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς θοη- σκευτικῆς ἐλευθερίας». Οὐδὲν πέ- ραν τούτου ἐγνώσθη ἐπὶ τῶν δι:- Ἑαχθεισῶν συζητήσεων. Ύπενθι- µίξεται συναφῶς ὕτι οἱ πλεῖστοι τῶν. ἀντιπροσώπων τῶν μὴ Ῥω- μαιοκαθολικῶν Ἐκκλησιῶν εἴχον διαμαρτυρηθή ἐπανειλλημένως κα- τὰ τὺ παρελθὸν διὰ τοὺς «περιο ρισμοὺς τῆς Ὀρησκευτικῆς ἐλενθο- ρίας» ποὺ ἐπιθάλλονται εἷς µεοι κὰς Ῥωμαιοχαθολικὰς χώρας, ἴδι- αιτέρως δὲ εἷς τὴν Ἱσπανίαν, τὴν Ἱταλμαν καὶ τὴν Ἱολοιβίαν. {ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΙΙΡΛΛΝΙΛΣ ΕΠΑΡΑΣΗΜΟΦΠΡΗΣΕ ΤΟΝ θΙΚΩΥΜΕΝ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ὍὉ Ἡασιλεὺς Χουσεῖν διέταξε τηλεφωνικῶς τὸν ἀρχηγὺν τοῦ ῥα- σιλικοῦ γραφείου κ. Ταλχούνι, ὕ- πως ἐπιδώση εἷς τὸν Πατριάρχην ᾿Αθηναγόραν τὸ µμετάλλιον τοῦ «Αλ ᾿Ακάουκαμπ», ἕνα ἐκ τῶν ἀνωτέσων ἰορδανικῶν παρασήµων. Ὁ κ. Ταλχούνι µετέθη σήμερον εἰς ᾿Ἱερουσαλὴμ ὅπου ἐπέδωσε τὸ μετάλλιον εἰς τὸν Πατοιάρχην. Σήµερον τὸ ἀπόγευμα ὁ Πατρ:- άρχης ἐπεσκέφῦη τὴν ἑλληνικὴν ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν εἲς Ἱερικώ. ᾿Ακολούθως µετέδη εἰς τὸν ἕλλη- γυχὸν ναὺν τοῦ 'Ἁγίου Ιωάννου ταῦ Βαπτιστοῦ, εἲς τὸ σημεῖον ὁ- θοησχευτικῶνη ΤΟΝ Σ. ΜΗΤΡΟΠΟΝΙΤΗΝ Ὑπὸ τῆς Διευθύνσεως Δημοσί- ων Σχέσεων τοῦ Γενιχοῦ Ἔπιτε- λείου Στρατοῦ ἐκοινοποιήθη ἔγ- γραφον εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται Ἡ. δραστηριότης τοῦ Ἀητροπολί- του Διδυμοτείχου καὶ ᾿Ορεστιά- δος κ. Κωνσταντίνου εἰς τὰς πα” ραμµεθορίους στρατιωτικὰς µονά- δας καὶ τὰ συγοριακἀ φυλάκια. Κατὰ τὸ ἔγγραφον, ὃ Σεθασµι- ῴτατος ἐπεσχέφθη δις ἐντὸς ἐλα- χίστου χρονικοῦ διαστήματος ᾱ- παντα τὰ ἐν τῇ περιοχῃ του φν- λάκια τῆς µεδορίου καὶ ἔπεχκοι: γώνησε μὲ τοὺς ἀξιωματιχοὺς χαὶ ὁπλίτας αὐτῶν, ὠμίλησε διὰ τὴν Τὸ ΓΕΝΙΚΙΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΠΡΛΤΒΥ ΣΥΓΧΝΙΡΕ ΜΛΥΜΟΤΙΧΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΘΙΙΚΗΝ ΚΛΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΛΡΙΣΙΝ ΤΟΙ τόνωσιν τοῦ ἐθνικοῦ καὶ θρήσχευ- τικοῦ φρονήµατος, ἐτέλεσε θείαν λειτουργίαν εἰς τὸ Στρατόπεδον τοῦ. Διδυμοτείχου Ὑαὶ διέγειµεν εἰς τοὺς ἀξιωματιχοὺς καὶ ὁπλί- τα: ἐντύπους παραινέσεις χαῦδὼς καὶ εἰκόνας τῆς Θεοτόκου. Διὰ τοῦ ἐγγοάφου. ζητεῖται ἡ ἐνίσχυσις τῆς προσπαθείας τοῦ Σεθασμιωτάτου καὶ τονίζεται ἡ δυνατότης τῆς Ἐκκλησίας νὰ προσφέρῃ πολλὰ εἰς τὸ ἔργον τῆς ν ο. ο ριως ἐθγικῆς κα ἠθικῆς διαπαιδαγῶ: γήσεως, καὶ εἰς τὴν καταπολέμη- σιν τοῦ ἀδεῖστικοῦ κομμουνισμοῦ. 0 Πάπας Ἰωάννης εἷς ποιµα- ντορικὴν ἐγχκύκλιον, τιτλοςορου- µένην «Ι[]οίνσες Παστόρουμ», ᾱ- ναφέρει ὅτι «εἰς ὕλας τὰς χώρας τοῦ Χόσμου ἀνακύπτουν σήµεουν προθλήµατα πάσης «φύσεως, αἲ λύσεις τῶν ὁποίων ἐπιτυγγάνον- ται διὰ τῆς ποοσφυγῆς, πατὰ ιὸ πλεῖστον, εἰς ἀνθρωπίνους πηγὰς καὶ ἁοχάς, αἳ ὁποῖαι δὲν εἶναι πάντοτε αύμφωνοι μὲ τὰς ἀπαι- τήσεις τῆς Χοιστιανικῆς πίστεως. ΗΠολλὰ ἐδάφη διέρχονται ἤδη φά- σιν κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καὶ πυλιτικῆς ἐξελίξεως, ἡ ὑποία δὰ ἔχη σοθαρὰς συνεπείας διὰ τὸ μέλλον των. ΙΤουθλήματα, τὰ ποῖα εἰς ἄλλα ἔθνη ἐρου ὑμίσθη- σαν ἢ ρυθμίζονται. συμφώνῶς πρὸς τὴν παράδοσιν, ἐπιδάλλονται εἲς ἄλλας χώρας μὲ ταχύτητα μὴ ἀπηλλαγμένην κινδύνων, δεδομέ- γου. ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ προκαλέοη ἐσπευσμένας λύσεις ὑπαγοφενομέ γας ἀπὺ μίαν ἀξιολύπητον ἔλα- φούτητα ἐπὶ τῇ θάσει ὕεωοιῶν ποὺ εὑρίσκονται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ θοησκευτικὸν συαφέρον. την λαῶν. Οἱ καθολινοὶ δὲν δύνανται ο- 0 ΠΛΠΙΣ ΚΛΙΛΜΙΚΜΙΗ. ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΤΠΗΝ Η7 ΛΥΣΗΣ ΔΙΑ ΜΕΩΝ ΚΑΙ ΜΕΘΟΛΩΝ ΛΝΙΙΘΕΙΩΝ ΙΠΡΟΣ Τ0Ν. ΧΡΙΣΙΑΝΙΣΜΟΝ -Ῥ 0Ι ΚΝΛΥΝΟΙ ΤΩΝ ΥΠ0 Ε:ΕΛΙ:ΙΝ ΧΩΡΩΝ νὰ ἀγνυήσουν τὰ προθλήµατα αὖ- τά, οὔτε νὰ ἀναμείνουν ὅπως εὖ- ρεθοῦν λύσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ καθί- στων μελλοντικῶς ὑποχρεωτικὴν μίαν ἀνορθωτικὴν ποοσπάθειαν. ἀκόμη µεγαλυτέραν». «ἶζαῦ᾽ Ἡν στιγμὴν γενικοποι»ἳ- ται ὃ πόθος τῶν λαῶν ὑπὲρ τῆς αὐτοχυθερνήσεως καὶ τῆς ἀνεξαῦ- τησίας καὶ ἡ κατάχτησις τῶν -τω- λιτικῶν ἐλευθεριῶν εἶναι, δυστυ- χῶς, πιδανὸν νὰ συνοδευθῇ ἀπὸ ἀκρότητας, καθίσταται εἰπέρποτε Ἡ ἄλλοτε ἀναγμαῖον ὅπως αἱ καθο- λικαὶ ἱεραποστολαὶ ἐμπνέωνται ᾱ- πὺ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς παθολικύ- τητος τῆς χοιστιανικῆς Θρησκείας, προκειµένου νὰ ἐργασθοῦν ἐπ᾽ ᾱ- γαθῷ τῶν λαῶν». Ὃ Ἠάπας ὑμιλῶν, ἐν συνεχεία ἓν σχέσει μὲ τὸν σχηματισμὸν ἴ- θαγενῶν Ἀληουκῶν, ἐπιμένει ὅπως ρᾖποι τύχουν τῆς κατα]. λήλου -- παιδεήσεως, «προκειµένου νὰ δυνΠ- θοῦν νὰ ἀσκήσουν τὴν εὔεργετι- κὴν ἐπιοροὴν των εἷς τὴν δημιοσί, αν ναὶ τὴν ἰδιωτικὴν ζωὴν τῶν ἕ- δνῶν». Ὀ ο ο ο... αὐτήν. ρὶ τὴν 21ἠν Δεκεμθέρίου. 1 ναὶ 15 ἑκάστου µηνός. που ὃ ᾿Ιησοῦς ἈΝριστὺς εἶχε ὅα- πτισθή ἐπὶ τῆς ὄχθης τοῦ ᾿Τορδά- νου. ο 1 ΕΕΣ λα ΕΣ Σα λατ Ελα ελλ λα αλα τα τα σπα λατ ε τί ΔΗΛΕΟΣΣΙΣ Ἡ «ΕΚΚΔΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 20Η» λυπεῖται διότι διὰ τεχνικὰς δυσκολίας χαβυστέρησε Ἡ ἔχδοσις αὕτη συµπεριέλαθε παὶ εἰδήσεις πέραν τῆς Ίης Δεκεμθρίου, διότι, ἔξετυπώθη περὶ τὴν 1Την Δεκεμόρίου, Δόγῳ δὲ τῆς χαδυστερήσεως ἐχδόσεως τοῦ φύλλου τῆς Ίης Δεκεμθρίου τὸ φύλλον τῆς Ίδης Δεχεμθρίου δὰ ἐκδοξῃ παν ηγυρικὸν ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τῶν Χριστουγέννων ναὶ θὰ χυκλοφορήση πξ- ἡ «Ἐκκλησιαστικὴ Ξωἡ» δὰ ἐχδίδεται κανονικῶς τὴν ο ..... τὴν ᾖἔνδοσιν τῆς 'Απὸ τῆς Ίης Ιανουαρίου Σ : 5 ΣΑΕ ΕΕΣ Ες ΗΝ ἹἹερὰ Σύνοδος Πατριαρχείου, αὑὗτῆς τής Ἁγία καὶ τοῦ. Οἰκουμενικοῦ κατὰ τὴν συνεδρίαν ὀδης «Δὐγούστου ἐ.δ., προτάσει τῆς ἈΑὐτοῦ. Παναγιότητος τοῦ 1[ατριάρχου 7. παμφηφει ἑ Ἱερὰ Ἀἱ- Οἰκουμενικοῦ ᾿Αθηναγόρου, χρινεν, ὅπως ἡ τρόπολις Αὐστραλίας καὶ Νέας Ζηλανδίας ὀνομασθῇ εἰς ᾿Αοχιε- πισκοπήν, ὁ δὲ Σεθασμιώτατος ἈΠητροπολίτης αὐτῆς κ. ᾿μεξεκιῃλ εἲς ᾿Αρχιεπίσκυπον «Αὐστράλίας χαὶ Νέας Ζηλανδίας. προαγωγὴ τῆς . Μητρυ- πόλεως ταύτης εἰς ᾽Αρχιεπισκο: πὴν καὶ τοῦ ἐκλεκτοῦ Ἱεράρχου 5ε6. κ. Ιεξεκιὴλ εἰς ᾿Αρχιεαί- σκοπον, εἶναι τὰ μάλιστα ἐπίκαι- ρος καὶ εὔστοχος, λόγῳ καὶ τῆς ἑκτάσεως τῆς ᾿Ἐπαρχίας ταύτης καὶ τῶν ἀναγχῶν τῶν ἁλματωδώς αὐξαγόντων καὶ πληθυνόντων εὖ- σεθῶν καὶ φιλοπρούδων Ἓλλη- νορθοδόξων, διὰ τὴν καλλιτέραν ἐξυπηρέτησιν τῶν ὑποίων ὃ 3ε6. ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐλπίζεται ὅτι δὰ ἀποχτήσῃ καὶ περισσοτέρους κά- λοὺς Ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ Βοηῦους Ἠπισκόπους. Συγχαίροµεν θερμῶς τῷ Σεῦ. ᾿Αρχιεπισκόπῳφ α. ᾿εζεκιὴλ διά τὴν ἐπάξιον ταύτην προαγωγὴν χαὶ εὐχόμεθα αὐτῷ πλήρη ἔπιτν- χίαν εἰς τὸ πολνεύὃυνον ᾿Άυγιε- πισκοπικόν του ἔργον. Ἡ Ἐπαρχία Αὐστραλίας καὶ Ὁ ᾽Αοχιεπίσκοπος Θεόφιλος, δεύτερος ες τὴν Ἱεραρχίαν τῆς ᾿Ορδοδόξου Αἰθιοπικῆς Ἰδγκλησίας, ἀπηύθυνεν ἔν- χλησιν πρὺς ὕλας τὰς Ἰχ- κλησίας ζητῶν τὴν θοήδειάν τῶν διὰ τὸν ὐαγγελισιὸν τῶν μὴ Κοιστιανῶν ᾿Αφοικανῶν. Ας χυεπίσκοπος ἀναφέρει ὅτι ἡ Ἰὰκ- κλησία του, εἲς τὴν ὑποίαν ἁγή- χει ὃ αὐτοχράτωρ Χαϊλὲ Σε)α- σιὸ χαὶ ἔνδεχα περίπου ἑκατομμύ- ρια Αἰθιόπων, ἐθάπτισε κατὰ τὰ τρία τελευταῖα ἔτη περισσοτέροὺς τῶν 00.000. ᾿Αφοικανῶν. Μολον- τοῦτο, ὑπεγράμμισεν, ἡ Αἰθιοπία μὲ πληθυσμὸν 91 ἕκατ. περιλᵴ θάνει, ἐντὸς τῶν 11 ἔκατ. Χοι- στιανῶν, ἑκατομμύοια Ν[ου- σουλµάνων καὶ 150.000. ᾿Τουδαί ων. Οἵ ὑπόλοιποι εἶναι χατὰ τὺ πλεῖστον ᾿Ανιμισταί. ο ᾿Αοχιεπί- ὄχοπος Θεόφιλος πιστεύει ὅτι ὑπὸ τὰς νέας συνθήκας αὐτοδιαθέσεως ΕΛ. ΛΡΧΙΡΠΙΣΚΟΠΗ ΛΥΗΡΛΛΙΑΣ ΚΑΙ Ν. ΙΗΛΛΑΝΛΙΑ) Νέας Ζηλανδίας κατέστη οὕτω ἡ τρίτη κατὰ χοονολογιυκὴν σει- ρὰν Ἱερὰ ᾿Αρχιεπισκοπὴ ἐν τῷ Συστήµατι τῶν ᾿ΓΕπαρχιῶν τοῦ Οἰκουμεγικοῦ Θρόνου Κωνσταντι: γουπόλεως. Ἡ 1η εἶναι ἡ Γερὰ Δοχιεπισκυπὴ Θνατείρων ἤτοι οξαρχία Εὐρώπης Δυτικῆς καὶ Κεντρώας, ἡ 9α εἶναι ἡ Ἱερὰ ᾿Αρχιεπισκοπὴ ᾽Αμερικῆς Βυρείου καὶ Νοτίου ἤτοι ᾿Εξαρχία ᾿Όχεα- λΑτλαντικοῦ τε καὶ Εἰρηνι- νῶν κοῦ, περιλαμθάνοισα καὶ τὴν απωγίαν, Ἰκορέαν, Ινδίας, Νίναν χλα., καὶ ἡ 8η εἶναι ἡ “Ἱερὰ Αρ: χιεπισκοπὴ Αὐστραλίας καὶ νέας ᾖηλανδίας ἤτοι Ἐξαρχία πάσης ᾿Ωνεανίας. Τὸ δικαίωμα τῆς Ἐκκλησιαστι- κῆς κυριαρχίας τοῦ Οἰκουμεγικοῦ Πατριαρχείου ἐπὶ τῶν ΧἈφιστια: γῶν καὶ τῶν Εκκλησιῶν τῶν «ἓν διασπορᾷ» ἔχουν παραχωρή- σει καὶ Ἰατοκυρώσει διάφοροι Ῥηωνόδοι. Λιὰ τοῦτο αἱ Ἱεραὶ αὖ- ταν ᾿Λοχιεπισχκοπαὶ τῶν «ἐν δια- σπορῷ» (ἐξωτερικῷ) ὑπάγονται ὑπὸ τὴν ᾿Εκκλησιαστικὴν δικαιο- δοσίαν τοῦ Ἀεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τὸ ὁποῖονι ὥς «ΔΙήτηρ Εκκλησία» περιθάλλει τὰς θυγατέρας ᾿Αοχιεπισκοπᾶς διὰ μητουκῆς στοργῆς καὶ µεοί- µνης ὑπὲρ τῆς διαφυλάξεως καὶ προαγωγῆς αὐτῶν καὶ τῶν Χοι: στιανῶν αὐτῶν. ΜθΙΔΨ ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΣ ΕΗΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΒΡΗΡΗΛΗ ΤΩΝΕΕΚΚΛ. ΛΙΛ ΤΟΝ ΕΥΛΙΤΕΛΙΣΜΟΝ ΤθΝ ΛΦΡΙΚΑΙΟΝ χαὶ ἀνεξαρτησίας αἱ ὁποῖαι δη- μιουργοῦνται μεταξὺ τῶν ἀφρι κανικῶν λαῶν, ᾿Ορῦόδοξος Αἱ- θιοπικἡ Ἰγκλησία, ὑπὸ τὴν ἰδιό- τητά τῆς ὡς αὐτονόμου καὶ αὗτο Ἰθόνου Ἰκκλησίας, εἶναι τὸ ἐν Θεοῦ προωφρισµένον ὄργανον διὰ τὸν Εὐαγγελισμὺν ἑνὸς μεγάλου ἀριομοῦ ἐκ τῶν κατοίκων τῆς ᾿Αφοικῆς. Τὴν ἔκκληαιν ταύτην ἀπηύθυ- γε ὑ Αρχιεπίσκοπος Θεόφιλος κατὰ τὴν διάρκειαν γεύματος, δο- Ὀέντος ποὸς τιμήν του ὑπὸ τοῦ ἐν Νέα ΥὙόρχῃ τμήματος τοῦ Παγκοσμίου Ἀυμθουλίου τῶν Ἐκλμλησιῶν. Ὁ ᾿ Αρχιεπίσκοπος ἐπεσκέφθη τὰς Ἠνωμένας 1 ολς τείας διὰ χρονικὸν διάστηµα δε- καπέντε ἡμερῶν, ὡς φιλοξενούμε γος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ἀθανα νασίου Σαμουὴλ, τῆς ᾿Ορδοδόξου Σνριακῆς Εκκλησίας τῶν Ἵνωμ. Πολιτειῶν. Τ0. ΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΒΝ ΛΠΕΣΤΕΙΛΕ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΕΙΣ ΟΥΓΚΑΝΙΑ Τὸ τμῆμα ᾽Αλληλοθοηδείας ΠΣΕ κατόπιν γραπτῆς ἐκχλήσε- ὡς τοῦ Μητροπολίτου. Αν. φρικῆς . Νικολάου, εἰς τὴν γαιοδοσίαν τοῦ ὁποίου ὑπάγονται γαὶ οἳ νεοφώτιστοι ᾿Ορδόδυσο: τῆς Οὐγχάντα, ἀπέστειλεν 1.000 δολ. ὑπὲρ τῶν λατρευτιρῶν των ἀναγκῶν., Οὗτοι ἀριθμοῦνται εἲς 50.000. Ἀτεροῦνται Όμως Ἱερῶν σχευῶν, Λειτουργικῶν διθΜων. ἀμφίων, ϱάσων. Οἱ ναοί των ἓν- γω ἀπὸ ἄκορον. Διᾶ τῆς πρώτης αὐτῆς θοηθείας τὺ ΠΣΗ δειλνυει τὸ ἁγνὼὸν ἐνδιαφέρον ποὺς. τοὺς ἰδαγενεῖς ἀδελφούς µας, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀξιοβαύμαστον ζῆλον. ἀνεκά- τοῦ »λ τα οι” Ίνψαν τὸ φῶς τῆς ᾿Οορθοδοξίας, ϐ ΕΛΛΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΛΕΙΛΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΒΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΕΚΠΑΙΛΕΥΣΙΝ ὍὉ ὑπουργὺς τῆς ΙΤαιδείας χ. Γ. ΠΒογιατζῆς ἐπὶ τῇ ἐνάοξει τοῦ γέου σχολικοῦ ἔτους ἀπέστεικεν εἰς τοὺς διευθυντὰς τῶν σχολείων Εγκλησιαστικῆς Ἰκπαιδείοεως ἐγκύκλιον, διὰ τῆς ὁποίως συγι: στᾷ ὅπως οἱ Ἀεολόγοι καθηγηταὶ τῶν σχολείων τούτων προσπαθή- σωώσι διᾶ παντὺς µέσου νὰ καλ λιεργήσωσιν ἔντογον ἐχκλησιαστι- χὺν καὶ Ὀρησκευτικὸν φρόνημα μεταξὺ τῶν Ἱεροσπουδαστῶν, διὰ τὴν καλυτέραν ἀπόδοσιν τοῦ ὄψη: λοῦ ἔργου αὐτῶν καὶ τῆς καταρ- τίσεως μοοφωμένου καὶ εὐσεθό: Φφουνος. κλήρου. Ἡ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΥΓΚΑΝΙΛΑ Ματὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς Ιε- ρᾶς Συνόδου τὴν 19 Ἀοεμόρίου, κατηρτίσθη συνοδική ἐπιτροπὴ ἓκ τῶν μητροπολιτῶν Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος, Δημητριάδος Δα- μασκηνοῦ καὶ ΔΜογειθασίας -αὶ Σπάρτης Κυπριανοῦ διὰ νὰ µελε- τήση καὶ ὑποδείξη πάντα τρόπον ἠθικῆς καὶ ὑλικῆς ἐνισχύσεως τῶν προσπαθειῶν τῆς ὀρθοδόξοιυν ὁκ- χλησίας τῆς Οὐγκάντα. ᾽Αϕ᾽ ἑτέ- ρου. ἀπεφασίσθη νὰ «ληθή ἐπὶ Ἀνυνόδου ὃ προϊστάμενος τῆς ἔχ- κλησίας ταύτης πατὴρ Ῥουθὴμ πάοτας καὶ τοῦ δηλωθη ἡ συμ- παράστασις τῆς ἑλληνικῆς ἐκκλη- σίας. ᾿᾽Απεφασίσθη ἐπίσης ὑπὸ τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου ἡ κατ ἀρχὴν ἵδρυσις πανελληνίου συνδέσμου ὂν- θοδόξου ἑλληνικῆς ἐξωτερικής ἱεραποστολῆς, διὰ νὰ ἐνιοχύσιῃ τὰς ἐπισήμους πφροσπαθείας τῆς ἑλληνικῆς ἐκχ]ησίας εἲς τὸν τή- µέα τοῦτον. ϐ) ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΑΝΙΒΙΛΤΟΣ ΕΙΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΣΕΠΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΙΙΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΝ ΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΕΙ Ὁ Καηγητὴς τοῦ ΠΠ ανεπιστη- µίου ὰ. Αμ. ᾿Αλιθιζᾶτος, µέλος τῆς Ἱκεντρικῆς ᾿Ἐπιτροπῆς τοῦ Παγκοσμίου Συμθουλίου Ἐκκλη- σιῶν, ὑπέθαλεν εἰς τὴν 1. δύ- νοδον ἔκθεσιν ἁὐὗτοῦ μετὰ τῆς προτάσεως, ὅπως ἐξετασθη ἢἤ θέ- σις τῆς ᾿Εκκλησίας ἐν τῇ Οἰκου- μεν, Κινήσει ἐν εἰδικῇ συσκέψει. - ΕΠΑΝΗΡΧΙΣΕ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΗΣ Η 0ΡΘΏΛΟΞ0Σ θΕΟΛΙΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ ΔΙ τὴν ἐγγραφὴν 20 γέων φοι- τητῶν καὶ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν ἤδη ἐγγεγραμμένων εἰς τὴν Σχολήν, ἤθχισαν τὰ µαθήµατα τὴν Την Σεπτεμθρίου. Τὴν 15ην χαὶ τὴν δθὴν Σεπτεμθρίου, Γν- ριαχὰς πρὸ τῆς Ὑψώσεως καὶ μετὰ τὴν Ὑψωσιν τοῦ Τιμίου Ὀτανροῦ, ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ ὁποίου τιμᾶται ἡ Σχολή, ἐτελέσθησαν αανηγυρικαὶ Θεῖαν Λειτουργίαι, προεξάρχοντος τοῦ Θεοφιλ. Ἐπι- ἄχόπου ἘΕλαίας χ. ᾿Αθηναγόρου. Ἡ Σγολὴ εἰσῆλδεν. εἰς τὺ 95ον ἔτος τῆς Λειτουργίας της, ὑπὺ τὴν διεύθυνσιν τοῦ ἸΠανοσιολ. ἸΑρχιμ. α. Ἰωάννου ἹΤαπαδο- ποῦλου. Ὑπεύδυνος: ᾽Αγαπίου. Τύποις: ΝΑΡΩΝΝΙΙΣΙΣ» Ισαακίου Κομνηνοῦ 3 Λευκωσία. ΕΤΟΣ ΑΔ’ ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 10 Ἐτησία συνδροµἠ 6ΟΟ μὶλς Τιμὴ Φύλλου 19 μὶλς | ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣ/Α -- ΚΥΠΡΟΥ ΗΛΙΟ] ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. ΘΕΜΑΤΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΛΤΙΚΑ ΤΗΤΗΜΛΤΑ- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΛΙΙΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Ὑπο π ασικσπος ὅσα. ΣΥΝΤΑΕΤΙΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1959 ΒΝαοὺὑμ προφήτου, Φιλαρέτου ὁσίου ᾿Ελεήμονος, να. γίου μάρτυρος. ΜΜ ΤΗ ΕΙ ΙΙΙ Τὴν π. ἑθδομάδα ὁ ἹΜαμαριώτατος ἀπηύθυνε τὸ κάτωθι διάγγελμα πρὸς τὸν Ελληνικὸν ἈΚυπριακόν «ΔΛαόν: Ὅταν ἡ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Κωπριακοῦ λαοῦ μὲ ἀνέδειξαν εἰς τὸν ἱστορικὸν Θρόνον τοῦ ᾽᾿Αποστόλου Βαρνάδα, ἔδωσα τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ ἀναλώσω ἐμανυτὸν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τῆς ὑπὸ ξένον ζυγὸν δου- λευούσης Πατρίδος. Ἐν πλήρει συνειδήσει τῶν θαρυτάτων εὐθυνῶν, τὰς ὁποίας ἀνελάμόθανον, οὐδ)' ἐπὶ στιγμὴν ἔπαυσα ἔκτοτε σκληρῶς ἀγωνιζόμενος ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, μὴ Φφειδόµενος ἐμαυτοῦ καὶ ἀναλίσκων ὅλας τὰς δυνά- μεις µου διὰ νὰ ἀνατείλουν εἰς τὴν Γύπρον εὐτυχέστεραι ἡμέραι, Εἰς τὴν κοπιώδη πορείαν τοῦ ὑψηλοῦ καθήκοντος οὐδέ- ποτε ἀμφεταλαντεύθην, Εἰς στιγμὰς δοκιµασίας καὶ ἀγωνίας ἤντλουν πάντοτε δύναμιν ἀπὸ τὴν ἀστείρευτον πηγὴν τοῦ µε- γαλείου τῆς Κυπριακῆς ψωχῆς, τὴν ὁποίαν καὶ κατὰ τὴν ἐξο- ῥρίαν µου ἠσθανόμην νὰ προεκτείνεται καὶ νὰ φθάνῃ μέχρι τῶν ἀποκόσμων Σεὐχελλῶν. Ἡ ἴδία αὐτὴ ψυχἠ τῆς Κύπρου ὑπῆρξεν ἡ δύναµις, ἥτις µετέθαλε τὴν νῆσόν µας εἰς κοιτίδα ἐθνικοῦ μεγαλείου κ ἔκαμε νὰ ἀναθιώσουν αἱ δόξαι τῆς Φυλῆς καὶ νὰ ἀἁπαστρς Ψουν ἀκόμη µίαν φορὰν αἱ ἀρεταὶ τοῦ Γένους. ᾿Επὶ τέσσαρ: ἔτη ὁ Ἑλληνικὸς Κυπριακὸς Λαὸς πληττόµενος ἀνηλεῶς ἀπ. τὸν ἀποικιακὸν δυνάστην ἐκράτησε τὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς του ἀλύγιστον. ᾿Ἐπὶ τέσσερα ἔτη ἠγωνίσθη καὶ ἐθυσιάσθη χωρὶς οὐδ) ἐπὶ στιγμήν νἁ λιποψυχήσῃ. Οἱ πόθοι καὶ τὰ ὄνε: ρα ἀτελευτήτων αἰώνων τῆς ἱστορίας µας εἶχον ἐνσαρκωθῇ εἰς τὴν θρυλικἠὴν ΕΟΚΑ μὲ σκοπὸν τὴν κατάκτησιν τῆς ἜἘλευ θερίας, τὸ ἰδεῶδες τῆς ὁποίας ἐπροσωποποίησεν ὁ Διγενῆς καὶ ἔψαλαν οἱ ὡραῖοι ἔφηθοι µας εἰς τὸ ἱκρίωμα τῆς ἀγχόνης Χάρις εἰς τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰς θωσίας τοῦ Κυπριακος Λαοῦ, ὁ ἥλιος τῆς ἐλευθερίας ρίπτει σήμερον λαμπρὰς τὰς ἀκτῖνάς του ἐπὶ τῆς Κυπριακῆς γῆς καὶ ὑπὸ τὸ ζωογόνοι φῶς του κτίζοµεν τὸ οἰκοδόμημα τῆς ᾽Ανεξαρτήτου Κυπρια κῆς Δημοκρατίας. Τὸ οἰκοδόμημα ὅμως δὲν ἐτελείωσε, τὸ πνεῦμα τῆς ἐπαναστάσεως δὲν ὁλοκληρώθη. Τὸ συμθόλαιον. τὸ ὁποῖον μετὰ τοῦ Κυπριακοῦ Λαοῦ συνωµολόγησα κατὸ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος καὶ ἐνωρίτερον, δὲν ἐξέπνευσε καὶ δὲν ἐτερματίσθη. ᾽Αλλ’ οὔτε καὶ θὰ τερµατίσω τοῦτο ἄνευ τῆς συγκαταθέσεως τοῦ Κυπριακοῦ Λαοῦ, πολὺ περισσότερον, ὅ- ταν ἀντιλαμθάνομαι ὅτι ἐπαπειλοῦνται καὶ κινδυνεύουν ὅσα διά τοῦ ἀγῶνος, τῶν θυσιῶν καὶ τοῦ αἵματος ἐκτήθησαν. Διὰ τῶν Συμφωνιῶν τῆς Ζυρίχης καὶ τοῦ Λονδίνου ὁ ἔνο- πλος ἀγὼν ἐτερματίσθη. Φρονῶ ἐν πεποιθήσει, ὅτι διά. τῶν Συμφωνιῶν τούτων ἠδυνήθημεν νὰ ἀξιοποιήσωμεν, εν τῷ 4: τρῳ τοῦ δυνατοῦ, τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰς θυσίας µας. Μετὰ τὴν ὑπογραφήν των ὀφείλομεν νὰ ἀκολουθήσώμεν πολιτικὴν ἀπο- φασιστικότητος καὶ οὐχὶ πολιτικὴν ἀμφιταλαντεύσεως. Η πορεία, ἥτις ὁδηγεῖ εἰς τὰ ὑψηλὰ ἐπιτεύγματα, τὰ ὁποία ὁ Κυπριακός Λαὸς θερµαίνει εἰς τὴν ψυχήν του, πρεπει να σὺ: νεχισθῃ ἄνευ ἀμφιταλαντεύσεων. Λυποῦμαι θαθύτατα, διότι ἐκπρόσωποί τινες πολιτικῶν µερίδων τῆς νήσου µας, οἱ ποιοι δὲν κατώρθωσαν νὰ συλλάόουν τὸ νόημα τῆς Κυπριακῆς Γ- παναστάσεως, δημιουργοῦν σήμερον ἀτμόσφαιραν συγχύσεως, ἀμφιθολιῶν καὶ ἡττοπαθείας. Εἶμαι ὅμως θέδαιος, ὅτι ὁ Κο πριακὸς Λαὸς δὲν θά ἀνακόψη τὴν πρὸς τὰ προσω πορείον του ἀμφιταλαντευόμενος, ἀλλὰ θά προχωρήσῃ μὲ θῆμα στα- θερὸν πρὸς ἀξιοποίησιν τῶν διὰ τοῦ τερµατισµου τῆς ἀποι- κιοκρατίας κτηθέντων καὶ πρὸς ἐπίτευξιν γέων κατακτήσεων. Ὁ ἀπελευθερωτικός µας ἀγὼν δὲν θέτει ἁπλῶς τέρμα εἰς τὴν ἀποικιοκρατίαν, ἀλλὰ δημιουργεῖ γέας συνθήκας καὶ νέας δυνατότητας εὐημερίας καὶ προόδου τοῦ Κυπριακοῦ] Λαοῦ. Ὁ Κύπριος ἁστός, ὁ Κύπριος ἀγρότης καὶ έργατης. συνέλαθον µέσα εἰς τὸν ἀγῶνα καθαρώτερον το νοημα. της ἐναργέστερον τὰ δικαιώµατα καὶ τας ὦ- ΑΛΑ ολη, ζωῆς των καὶ εἶδον ἑνα ἆ δικα α κ -- ποχρεώσεις των. Μία νέα δόναµις. ἡ ὁποία κατεπιέζετο ἐπὶ αἰῶνας, ἀνῆλθε διαρκοῦντος τοῦ ἄγωνος εἰς Την ἐπιφάνειαν. | Δύναμις ἠθική, δύναμις δημιουργική, ἀπορρέουσα ἀπὸ τά εὺ- ρύτερα στρώματα τοῦ λαοῦ καὶ στηριζοµένη ἐπὶ τῶν ἰδιαιτέ- φῶν ἀρετῶν καὶ ἱκανοτήτων του. Τὴν δύναμιν ταύτην οὐδεὶς δικαιουται νὰ παραγνωρίσῃ καὶ παραγκωνίσῃ καὶ πολὺ περισ. σότερον νὰ διασπάσῃ. ᾽Απεναντίας οἱ λαϊκοὶ ἡγέται ἔχουν κ.χ- Ἀῆκον ἱερόν, διατηροῦντες αὐτὴν ἁδιάσπαστον καὶ ἑνιαίαν νὰ τὴν χειραγωγήσουν εἰς τομεῖς δημιουργικοὺς καὶ νὰ τὴν ἀξιοποιήσουν πρὸς τὸ συμφέρον καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς πα: τρίδος. , Σήµερον, περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην φοράν, πρέπει νὰ παραμείνώµεν ἡνωμένοι, καὶ ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς ἤ κοι- (ωνικῆς τοποθετήσεως, νὰ ἐργασθῶμεν διὰ τὴν πλήρη ἀξιο- τοίησιν τῶν ἀγώνων καὶ τῶν θυσιῶν τῶν τέκνων µας διὰ τὴν πραγµάτωσιν ὅλων ἐκείνων τῶν εὐγενῶν ἰδεωδῶν, τὰ ὁποῖα ἑτάξαμεν ὥς σκοπὸν τῆς ζωῆς µας καὶ μὲ τὸ ὅραμα τῶν ὁ- ποίων ἀπέθανον οἱ µάρτυρες τῆς Κυπριακῆς ᾿Ελευθερίας, Διὰ τοῦτο ἐκάλεσα τὸν λαὸν εἰς ἑνότητα, διότι ὑπὸ τὰς παρούσας περιστάσεις ἡ διαίρεσις καὶ ἡ διάσπασις θὰ ἀπέ- θαινον ὀλέθριαι καὶ καταστρεπτικαὶ διὰ τὰ συμφέροντα καὶ τὸ μέλλον τῆς νήσου µας. Τὴν στιγμὴν αὐτήν, περισσότεροι ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰν ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ οἰκοδομοῦμεν ναὶ ὄχι νὰ κρημνίζωμεν' νὰ δημιουργοῦμεν καὶ ὄχι νὰ κατα- στρέφωμεν. Τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται πρὸ ἡμῶν εἴναι τεράστιον. ὍὉ Λαός µας πρέπει εἷς τὸ μέλλον νὰ ζήση ἀπηλλαγμένος ἀπὸ τὴν δουλείαν͵ τὸν φόθον καὶ τὴν στἐρησιν, Πρέπει νὰ κατα- θληθῇ κάθε προσπάθεια ὥστε νὰ ἰσορροπήσῃ τὸ κοινωνικὸν σύνολον καὶ ἡ εὐτυχία νὰ διασκελίσῃ τὰ κατώφλια ὅλων. “ο φυσικὸς πλοῦτος τῆς νήσου µας καὶ ἡ δυναµικότης τοῦ Λαοῦ µας μᾶς παρέχουν ἤδη τὰς δυνατότητας διά µίαν καλυτέραν αὔριον. Αὐτὴν τὴν καλυτέραν αὔριον--καλυτέραν διὰ τὰ εὐρέα στρώματα τοῦ λαοῦ καὶ ὄχι µόνον διὰ τοὺς ὀλίγους--ὀφείλει ἡ νέα Δημοκρατία νὰ ἐπιδιώξῃ δι’ ἑνὸς ἁρτίου καὶ ἱκανοῦ, κατά πάντα, κρατικοῦ μηχανισμοῦ, ὅστις νὰ ἀποτελέσῃ πρό- τυπον ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομίας, ἀποδόσεως καὶ εὐρύθμου λει- τουργίας. Αἱ κρατικαὶ ὑπηρεσίαι πρέπει να ἔχουν ὡς κύριον μέλημα τὴν ἄμεσον ἀνταπόκρισιν εἰς τὰς ἀνάγκας τοῦ κρά- τους, τὴν οικαίαν μµεταχείρισιν καὶ εὐσωνείδητον ἐξυπηρέτησιν τῶν πολιτῶν, διότι ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς δὲν εἶναι σκοπός. εἶναι μέσον. ᾱ.κοπὸς εἶναι ἡ εὐημερία τοῦ συνόλου καὶ τῶν ἀτόμων καὶ ἡ παροχἡ εἰς ὅλους ίσων εὐκαιριῶν καὶ ἡ ὅσον τὸ δυνατὸν δικαιοτέρα κατανομἠὴ τῶν ἀγαθῶν. Πρὸς τοῦτο δέον νὰ ἀποτελέσῃ πρωταρχικὴν τῆς πολιτεί- ας µέριµναν ἡ παιδεία. 'Η παιδεία θά δώσῃ τὰ πρῶτα µέσα εἰς τὸν λαόν µας ἵνα κατ ἄτομον καὶ συνολικῶς θελτιώσῃη τὴν θέσιν του. Ὁ ἐργαζόμενος ἐν τῷ µέσῳ τῆς κοινωνίας ἐπιτε λεῖ κατ’ ἀνάγκην κοινωνικὸν λειτούργημα καὶ χρέος ἔχει νὰ ἐργασθῇ κατὰ τὸν ὠφελιμώτερον διὰ τὸ σύνολον τρόπον. 1Η µόρφωσις θὰ τὸν ὀδηγήση εἰς τοῦτο. Καὶ αὕτη πρέπει νὰ κα: ταστῇ προσιτὴ καὶ εἰς τὰς πτωχοτέρας τάξεις. Ἡ πολιτεία ὀφείλει ἐπίσης νὰ προστατεύσῃ τὸν ἀγρότιην καὶ νὰ τὸν ἐξυψώσῃ διὰ τῆς έξασφαλίσεως καλωτέρων µέσων καλλιεργείας καὶ τῆς ἐπιλόσεως τοῦ ἀρδευτικοῦ προὀλήμα- τος καὶ ἰδίως διὰ τῆς ἱδρύσεως ᾽᾿Αγροτικῆς Τραπέζης πρὸς παροχὴν µακροπροθέσµων δανείων ὡς καὶ Ἰαμείου Προνοίας. ᾿ΤΓδιαιτέρας προσοχῆς πρέπει νὰ τύχη ἡ ἐργατικὴ τάξις. Προστατευτικἡ νοµοθεσία διὰ τὸν ἐργάτην, κατασφάλισις τῶν κεκτηµένων δικαιωμάτων του, πληρέστερον σύστημα κοϊνω- νικῶν ἀσφαλίσεων πρέπει νὰ ἀποτελέσουν θἐµελιώδεις σκο- ποὺς τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς µας. Ἡ κατασκευἠ μεγάλων παραγωγικῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα θὰ δώσουν ἐργασίαν εἰς τὸν λαόν, ὄχι µόνον καθ) ὅν χρόνον κατασκευάζονται, ἀλλὰ πρὸ παντὸς μετά τὴν ἀποπεράτωσίν των, ἡ ἀνάπτυξις καὶ ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῶν μεταφορικῶν μέ- σων, ἡ δηµιουργία θιωσίµων θιομηχανιῶν, θὰ διανοίξουν τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν εὐημερίαν καὶ τὴν πρόοδον. Ταῦτα θὰ ἐπιτευχθοῦν διὰ τῆς δημιουργικῆς ἐργασίας καὶ τῆς οἰκονομικῆς περισυλλογῆς, διὰ τῆς κινητοποιήσεως ὅλων τῶν ἠθικῶν, πνευματικῶν καὶ ὑλικῶν µας δυνάµεων, διὰ τῆς ἀξιοποιήσεως ὅλων τῶν πλουσίων µέσων, τὰ ὁποῖα παρέχει ἡ νῆσος µας καὶ ὁ λαός µας. Αἱ δυσχέρειαι θεθαί- ὡς θὰ εἶναι πολλαὶ καὶ τὰ ἐμπόδια οὐχὶ εὐκαταφρόνητα. Ἡ ἱστορικὴ ὅμως πορεία τῆς νήσου µας δὲν πρόκειται νὰ ἀνα- κοπῆ ἀπὸ τὰς οἱασδήποτε δυσχερείας ἢ τὰ ἐμπόδια. Εἰς τὴν πορείαν ταύτην καλῶ ἅπαντας σήμερον καὶ διερµηνεύω εἰς τὸν Κυπριακὸν λαὸν τὴν ἔκφρασιν τῆς ἆκλο- νήτου πίστεώς µου δι ἕνα καλύτερον μέλλον. Δὲν εἶναι σήμερον καιρὸς διὰ µεμψιµοιρίαν, ἡττοπάθει- αν καὶ ἀπαισιοδοξίαν. Ας ἀφήσωμεν ταῦτα εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐξ ἰδιοσυγκρασίας ἦσαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐπιρρεπεῖς εἰς αὐτά. 'Ημεῖς -- ἡ καταπληκτική πλειονότης τοῦ λαοῦ, ἀπεδείξαμεν ὅτι γνωρίζοµεν νὰ ἐργαζώμεθα νὰ ἀγωνιζώμεθα, νὰ θυσιαζώμεθα καὶ νὰ πιστεύώμεν. Μὲ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὴν πίστιν ἐκερδίσαμεν τὴν ἐλευθερίαν. Μὲ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὴν πίστιν µας θἀ κερδίσωµεν τώρα τὴν εὖημε- ρίαν καὶ τὴν πρόοδον, καὶ θὰ ὁλοκληρώσωμεν τὰς προσδο: κίας µας. Εὐχέτης πάντων πρὸς Κύριον Ἔ Ο ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ», 27. 11. 1959. ΗΠΙΜΝΗ ἡ ΙΠΙΙΗΙΙ ΠΟΑΥΩΟ ΤΕ ΜΗ ποῦ Θεοφ. ἸἨπισκόπυν Χύσσης ΙΒΡΜΑΝΟΥ Ας στρέψωµεν τὴν προσο- χήν µας εἰς ἕν ζήτημα τὸ ὁ- ποῖον εἶναι ὑψίστης σπουδαι- ότητος. Πρόκειται περὶ ἑνὸς προθλήµατος τὸ ὁποῖον ἕν- διαφέρει ὅλους μαζυ καὶ τὸν καθένα ἰδιαιτέρως, καὶ τὸ ὁποῖον συνοψίζεται εἰς το ἀκόλουθον ἐρώτημα: «κατα΄ νοοῦμεν καλά τὶ σηµαίνει να εἶνε κανεὶς Χριστιανός:» Κρίνοντες κατὰ ἕνα τρόπον γενικὸν θὰ ἐλέγομεν ὄχι”. Ἡ σύγχυσις ἡ ὁποία ὄφιστα- γει νἁ εἶναι κανεὶς Χριστια- νός Τὶ εἶναι Χριστιανισμός Εἶναι ἴσως μιὰ φιλοσοφία τῆς ζωῆς Η ἕν σύστημα τὸ ὁ ποῖον τείνει ἁπλῶς νὰ καλυ- τερεύση τὰς ἠθικὰς ἢ κοινω: νικὰς ποιότητας τῆς ἀνθρώ- πότητος Εἶνε ἕν σύνολον δι- δαγµάτων συζητηθέντων ἢ συζητουµένων “«᾿Ασφαλῶς ὅ- χι. Εἶναι κάτι περισσότερον. Εἶναι Χριστιανὸς ὁ «ἄνθρώ: πος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, εἰς τὸν θίον του. ἀναπαριστάνει τὴν μὲ χέρια καὶ ροῦχα λερωμέ- νον γένος. Οχι. πρέπει νά προχωρήση ἁκόμη περισσότε να. Εἶπε τότε ὁ πιστεύων, ρον. Οὔτε ἀρκεῖ τὸ νά πι-| «φαίνεται ὅτι ὁ σάπων δὲν ἔκαμε καλὸν εἰς τὸν κόσμον. στεύῃ, διότι, ὅπως λέγει καὶ Κοίταξε, ἐδῶ ὑπάρχει ἕνας ὁ Απ. ᾿Ιάκώθος, (2, 19) «ᾱ- κόµη καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύ-| νεαρὸς τελείως ἀκάθαρτος ουσι καὶ Φφρίττουσι». καὶ ὑπάρχουν πολλοὶ ἄλλοι Τὸ νὰ εἶναι κανεὶς Χριστι-| λεοωμένοι εἰς τὸν κόσμον». ”Ω, «ἀπήντησεν ὁ ἄλλος», ὁ σάπων ὠφελεῖ µόνον ὅταν τὸν μεταχειρίζεται κανείς.» «Μά- λιστα» εἶπεν ὁ πιστεύων,» καὶ ἀκριθῶς τὸ ἴδιο συµθαίνει καὶ μὲ τὸν Χριστιανισμόν. Τὸ ἆ ποτέλεσµά του φαίνεται ὅταν καταφεύγωμεν καλῆ τῇ πίστει εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ζῶμεν ἆ- ληθῶς.» Πρέπει νὰ ζητήσωµεν τὴν συνεργασίαν τοῦ Θεοῦ διὰ ανὸς εἶναι ὡσὰν νὰ εἶναι ὅ- πως ὁ Χριστὸς. Ὑπάρχουν ὅ- µως ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι συγ- χέουν τὸν Χριστιανισμὸν μὲ µίαν οἰανδήποτε ᾿Εκκλησίαν εἰς τὴν ὁποίαν «ἀνήκουν καὶ νομίζουν ὅτι, ἀνήκοντες εἰς αὐτὴν καὶ παρευρισκόμενοι τακτικἀ εἰς τὰς ']. ᾿Ακολου- θίας Της, εἶναι ἤδη προστα- τευµένοι καὶ θέθαιοι περὶ τοῦ Χριστιαν:σμοῦ των. Δὲν ἔχει πρέπει νὰ κάµωμεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον παργγέλλει ὁ Χριστός, Ας ζῶμεν τὸν Χριστιανισμὸν ὁ ὁποῖος θριαμθεύει, τὸν Ἆρι: στιανισμὀν ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς δώση τὴν νίκην κατὰ τῶν ἆᾱ- δυναμιῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν µας. Ας ζῶμεν τὸν Χριστια- νισμὸν ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς ἀνοί- ἔη τὰς πύλας τοῦ οὐρανοῦ διά πάντα. ος προσποιεῖται ὅτι εἶνε ΧἎρι- στιανός νὰ κάµνη ἐντύπωσιν µεγαλυτέραν ἀπ. ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος πρα” ματικῶς εἶναι, ἀλλὰ τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι φαινο- μενικὸν θὰ ἐξαφανισθῆ. καὶ µόνον ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι πραγματικὸς Χριστιανὸς θὰ παραµείνη διά πάντα. Κατὰ τὸ θέρος δὲν ὑπάρχει διαφο- ρὰ σημαντικὴ μεταξὺ τῶν δέν- ὄρων ἐκείνων τὰ ὁποῖα διατη ροῦν πάντοτε τὴν πρασινάδα των καὶ ἐκείνων τὰ ὁποῖα τὴν χάνουν. ᾽Αλλ᾽ ὅταν ἔρχωνται οἱ ἄνεμοι τοῦ χειμῶνος τὰ πρῶτα παραμένουν πράσινα ἑ- νῶ τὰ ἄλλα χάνουν τὸ Φύλ- λωµά των. Κατά τὸν ἴδιον -----νλ 0 ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΑΝΒΙΖΛΤΟΣ ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΙΣ ΠΜΙΛΗΣΕΝ ὅμως οὕτω τὸ πρᾶγμα, διότι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἰσχύει ἑνω- πιον τοῦ Θ:Ξοῦ δὲν εἶναι τὸ Ύε νὰ εἴμεθα Χριστιανοὶ ὑπὸ πᾶ- σαν ἔννοιαν. Νὰ εἴμεθα δια: τεθειµένοι νὰ ἐκπληρώσωμεν ται εἰς κάθε µίαν ἀπὸ τὰς χώρας αἱ ὁποῖαι θεωροῦνται Χριστιανικαὶ θὰ ἤτο τρανη ἀπόδειξις ἐκείνου τὸ ὁποίῖον μόλις προείποµεν. ᾿Εὰν ἐγί- νετο μιὰ σύγκρισις τῶν χώ: ρῶν αἱ ὁποῖαι θεωρούνται Χριστιανικαὶ καὶ ἐκείνων αἲ ὁποῖαι δὲν εἶνε τοιαῦται. δὲν θὰ ἐθλέπομεν ἴσως μεγάλην ἠθικὴν διαφοράν. Διότι ὑπάρ- χει μεταξὺ ἡμῶν τῶν Χριστια: νῶν τὸ ἴδιο κακόν, ἡ ἰδία σκληρότης καρδίας, ἡ ἰδία ᾱ- ταξία, μὲ µίαν λέξιν ἡ ἴδία κατάστασις ἁμαρτίας. Καὶ ἵ σως αἱ ἴδικαὶ µας συνθῆκαι νὰ εἶναι χειρότεραι διότι, ἔ- χοντες τὰς Χριστιανικὰς δι- δασκαλίας, τὰς ἀγνοοῦμεν, Ας ἐπανακάδωμεν και πα: λιν τὸ ἐρώτημα. τὸ οποιον δὲν κάµνοµεν διά πρώτην, φο- ρὰν καὶ οὔτε θά εἶναι ισως ἡ τελευταία φορά. «Τὶ σηµαί- ζωὴν τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι Χρι στιανὸς τὸ πρὀσωπον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὑπὸ ἀφανισθείσας περιπτώσεις, σκέπτεται͵ ὁμι- λεῖ καὶ ὃδρᾶ ὅπως ὁ ᾿ησους θὰ ἔκαμνε εἰς τὴν θέσιν του. Εἶναι Χριστιανὸς ὁ ἄνθρώ: ὁποῖος ἐργάζεται κατὰ τοι- οὔτον τρόπον ὥστε νὰ φαίνε- ται ἐν αὐτῷ καὶ δι αὐτοῦ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς καμμίαν προσπάθειαν τεχνη: τήν... Διότι θὰ γίνωνται δια τόῦ προσώπου ἐκείνου τά Ερ: γα τοῦ Χριστοῦ κατα τον ἵ- διον τρόπον κατὰ τὸν Οποιοι καὶ ἡ ροδῆ δὲν δύναται παρά νὰ παράγη µόνον ρόδα. ᾿Απὸ τὰ προλεχθέντα εξά γεται τὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἁπλῶς νὰ πιστεύῃ κα: νεὶς ὅτι ὁ Χριστιανισμός εινξε καλὸς ἢ νὰ πιστεύη ὅτι ὁ Ὁ]- ησοῦς ἀπέθανεν ἐπί τοῦ σῖαυ- ροῦ διὰ νὰ σώσῃ τὸ ἀνθρῶπι- τὰς ᾿Εντολὰς Του Χωρὶς νὰ θέλωμεν νὰ συμμορφώσωμεν τὰς ᾿Εντοιἁς Του ἐκείνας πρὸς τὰς ἰδικὰς µας ἐπιθυ- µίας καὶ ἀδυναμίας. Νὰ τὰς δεχώμεθα ὅλας χωρὶς νὰ ἆ- πορρίπτωµεν καµµίαν καὶ χω- ρὶς νὰ θέλωµεν νὰ προδθάλλω μεν. προφάσεις καὶ ἀντιρρή- σεις. Εφόσον ὁ Θεὸς σαφῶς λέγει εἰς αὐτὰς ποῖον εἶναι τὸ θέληµά Του καὶ πῶς πρέ- πει νὰ ζῶμεν, δὲν πρέπει νὰ θέλωµεν νὰ ἀλλοιώσωμεν τὸ νόημά. των. Ας εἴμεθα Χρι: γονός ὅτι ἀνήκουν εἰς μίαν ᾿Εκκλησίαν -- πρᾶγμα καθ) ἑαυτὸ καλὸν -- ἀλλὰ τὸ γε- γονὸς νὰ ζοῦν, ὑπὸ οἱασδήπο- τε περιπτώσεις, εὐνοϊκάς ἢ δυσαρέστους, ὅπως ὁ Χριστὸς θὰ ἐζοῦσε, ἐὰν εὑρίσκετο εἰς τὴν θέσιν των. .. Ὑπάρχουν πρόσωπα τὰ ὅ- ποῖα ἀρνοῦνται τὴν δύνσμα αὐτήν. Ἓνας ἐργοστασιάρ: χης σάπωνος, ἄπιστος. ειπξ κάποτε εἰς ἕνα πιστόν: ο Χριστιανισμὸς δὲν ἔκαμε κα νὲν καλὸν εἰς τὴν ἀνθρωπότη τα, διότι ὅπου καὶ ἂν στρεψῶ- στιανοὶ εἰς τὸ ὅλον, χωρὶς μεν τὸ θλέμμα θλέπομεν ᾱ- | προσχήµατα, χωρὶς Χλιαρό- πόδειξιν τοῦ κακοῦ καὶ ἄν τητα καὶ πεὸ παντὸς χωρὶς ᾿Ο πιστὸς ἐγωϊσμόν. θρώπους ἀδίκους». δὲν ἀπήντησεν. ᾽Αλλ’ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγην ὥραν συνέπεσε : ἳ νὰ. περνᾶ ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς ανοί. Ἔκεῖιο τὸ ὁποῖον ἀξίζει συζητοῦντας ἕνας νεαρὸς γυ: [εἶναι να εἴμεθα Χριστιανοί µνόπους, μὲ πόδια ἀκάθαρτκ.ι Εἶναι πιθαιὸν ἐκεῖνος ὃ ὁποῖ- Εἰς οὐδὲν ὠφελεῖ νὰ ἴσχυ- ριζῴμεθα ὅτι εἴμεθα Χριστια τρόπον ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ μὴ διακρίνη κατ ἀρχὰς μεταξὺ τῶν ψευδῶς πιστευόντων καὶ τῶν ἀληθινῶν Χριστιανῶν, ἁλ- λὰ ταχύτατα ἔρχεται καιρὸς κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ διαφορά γίνεται πασιφανής, Ας γίνωµεν ἀληθινοὶ ἄρι- στιανοὶ καὶ ἐνώπιον τῶν πα- θηµάτων µας ἂς δοξάζωµεν τὸν Θεόν. Λέγει ὁ ἸΑ. Πέ τρος: «ἘΕὰν τις πάσχη ὡς Χριστιανός, ἄς µἡἠ αἰσχύνητα! ἀλλ ἂς δοξάζη τὸν Θεὸν κα- τὰ τοῦτο. (Α΄ Πέτρ. 4,16). ”Ας ἐνθυμώμεθα πάντοτε τὰς λέξεις τοῦ Χριστοῦ: «Εὔὐερ- γετεῖτε ἐκείνους οἵτινες σᾶς μισοῦσι καὶ προσεύχεσθε ὁ- πὲρ ἐκείνων οἵτινες σᾶς θλά- πτουσι καὶ κατατρέχουσι (Ματθ. 5. 44). Εἶναι δύσκολον Ισως. ἸΑλ- λὰ δὲν πρέπει νὰ τὸ θλέτω- μεν ἀπὸ τὴν ἄποψιν αὐτήν. ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλην ἄποψιν ὅτι δηλ. εἴμεθα Χρ:ιστιανοὶ καὶ ΕΙΣ ΔΙΛΦΟΡΛ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΛΠΗΣ ὍὉ αχ. ἸΑλιθιζᾶτος ἐκλήθη τιµη- τικῶς νὰ ἐγκαινιάσῃ τὴν ἔδραν τῆς Οἰκουμενικῆς Ἰινήσεως εἰς τὴν. Ῥωμαιοκαθυλικὴν Θεολογι: κὴν δχολὴν τοῦ Παν)μίου τοῦ Λουθαὶν (Βελγίου). Τανυτοχού: γως ἐκλήδη εἲ Οπενείορηε νὰ, δώσῃ µίαν ὁ άλεξιν περὶ τῆς ἐκκλησιολογικῆς σημασίας τῆς δης, θῆς, Της, μαὶ τῆς παρὰ ταῖς Ἀατίνοις θεωρουµένοις ὡς 8ης Οἰκουμεν. Συνόδου. (τῷ 869). Ὁ. κ. ᾽Αλιθιζᾶτος ὡσαύτως ἐκλήθη νὰ δώσῃ. διάλεξιν εἲἷς Ατηοι- 5ΠΏθίπῃ τῆς Γερμανίας (14 0- ἁτωόρ.) περὶ τῆς Ορθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ἰδίᾳ τῆς Ῥλλά- δυς, ἓν τῇ Οἶκουα, Ἰκινήσει, 0 ΒΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΤΕΒΗ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ ο Ὁ Οἰκουμενικυς Ἀθηναγόρας, ὅ υποῖος ἀφίχκετο την πρωῖαν δι «ὐτοχινήτου ἐν Δαμασκοῦ, ἐγένετο δεκτὸς ἐκ μέ- θους τῆς ἰορδανιχῆς Κυδερνήσεως ὑπὸ τοῦ χυθερνήτου τοῦ ΄Αμμον καὶ πολλῶν στρατιωτικῶν χωι πυ- λΜτικῶν προσωπικοτήτων, αἱ ῥὃὁ- ποῖαι ἦλθον νὰ τὸν προὔπαντή- σουν εἷς Ζέρκα, περι τὰ 30 χλα. ἀπὸ τὸ ᾽Αμμάν. ο ἳ . , Ὅ Πατριάρχης, συνοδευόµενος ὑπὸ τοῦ κυδερνήτου, µετέδη εἰς τὰ ἀνάκτορα, ὅπου ἐνεγράφη εἰς τὸ θιθλίον τῶν ἐπισκεπτῶν κωὶ παρεκάθησεν εἰς γεῦμα παρατεθὲν ὑπὸ τοῦ κυθερνήτου, εἰς τὸ ὁποῖ- ον παρεκάθησαν πυλλοὶ ἵεράρχαι. , Τὸ ἀπόγευμα ὁ Πατριάρχης, ὁ ὑποῖος θὰ παραµείνη ες ᾿Ιορδ.- γίαν µίαν ἑθδομάδα, ὡς απροσχς- κλημένος τοῦ Ἱ{ατριάρχου Ἱερι- σολύµων, ἐπεσκέφθη τὴν Ἱἱερὰν αὐτὴν πόλιν ὅπου ἐπίσης τοῦ ἔπε- φυλάχθη ἐπίσημος ὑποδοχή. Ο. Πατριάρχης θὰ ἐπιστρέμῃ εἰς Κωνσταντινούπυλιν τὴν 1ύην Δεκεμόρίου, ἀφοῦ ἐπισκεφθῃῆ τὴν Η.Α.Δ. καὶ τὴν μονὴν τοῦ ινε, ΑΝΤΙΠΡΟΣΠΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΕΙΣ ΡΠΣΙΑΝ ᾿Ἀνεκοινώδη σήμερον εἰς Τε- νεύην, ὅτι τῆν Τρίτην 1ην Δεκεμ θρίου θὰ ἀναχωρήση ἐντεῦθεν πενταμελὴς ἀντιπροσωπεία τοῦ Ἡαγκοσμίου Συμδουλίου Ἐκκλη- σιῶν διὰ δεκαοκταήµερον ἐπίσχε- Φιν εἲἷς Ῥωσίαν, Τὴν ἀντιπροσω- πείαν θὰ φιλοξενήση τὸ Ρωσικὸν Ἠατριαρχεῖον. ᾿Αναμένεται ἅτι τὰ µέλη τῆς ἀντιπροσωπείας 9ὰ συναντηθοῦν ἐπισήμως μὲ τοὺς ἡ- γέτας τῆς ᾿Ορδαδόξου Ῥωσικῆς Ἐκκλησίας, καθὼς καὶ μὲ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἐκ Ῥωσίας Δια- µαρτυροµέγων καὶ τῆς ᾿Αρμενικῆς Ἐκκλησίας, .Η ἀντιπροσωπεία θὰ ἐπισκεφθῃῆ διάφορα μοναστήρια καὶ ἱερατικὰς σχολάς. Εΐναι ἡ πρώτη φορὰ καὺ᾽ ἣν ἐπισχέπτε- ται τὴν Ῥοθυετικὴν Ένωσιν ἐπί- σηµος ἀντιπροσωπεία τοῦ Παγκο- σµίου Ῥυμδουλίου ᾿Ἐκκλησιῶν. Πατριάρχης 0) ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΛΓΙΡΑΣ ΕΦΘΑΣΕΝ ΕΙΣ ΛΑΜΛΣΚΟΝ Ὃ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Αθηναγόρας, ἔφθασε τὸ ἀπόγει- μα εἰς Δαμασκὸν προερχόμενος ἐκ Δόμς. Τὸν Πατριάρχην ἠὑπεδέ- χθησαν ες τὰ ὅρια τῆς πύλεως ὁ ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν κ. ἸΑιπ- ντοὺλ. Χαμὶτ Σαράς, ὁ Ἑλληνος- δάδοξος Πατριάρχης ᾽Αντιοχείις Θεοδόσιος, οἱ ἀρχηγοὶ ὅλων τῶν χοιστνανικῶν κοινοτήτων καὶ πυλ- λαὶ προσωπικότητες. Ὁ Πατυι- άρχης εἷς τὸν ὑποῖον ἀπέδωχε τι- μὰς στρατιωτικὺν ἀπόσπασμα, ἓ- Ὑένετο ἀντικείμενον ἐνθουσιώδοιυς ὑποδοχῆς ἐκ μέρους τοῦ πυχκνοῦ πλήθους, τὸ ὁποῖον εἶχε κατακλύ- σει τὰς ὁδούς, τὰς ὁδηγούσας εἰς τὺν ὀρθόδοξον καθεδρικὀν ναὺν τῆς πόλεως. Μετὰ τὴν δοξολογίαν, ποὺ ἐτε- λέσθη εἰς τὸν ναόν, οἳ δύο ΤΠα- τριάρχαι, ἐτόνισαν εἰς τὰς προς- Φωνήσεις των «τὰς ἐξαιρέτους σχέσεις ποὺ ἡὑφίστανται μεταξὺ τῶν Πατριαρχείων ζΚζωνσταντινοι- πόλεως καὶ ᾿Αντιοχείας». Ἐπίσης οἱ δύο ἱεράρχαι ὑπὲ- γράμμισαν τὴν ἰσοτιμίαν τῆς ὁ- ποίας χαίρουν εἰς τὴν Η.Α.Δ. ἆ πιστοὶ ὅλων τῶν θρησκευμάτων, χαθὼς καὶ τὰς ἀξιολόγους πρού- δους ποὺ ἐπιτελεῖ ἡ νεαρὰ αὐτὴ δημοκρατία ὑπὸ τὴν ἄγρυπνον κά- θοδήγησιν τοῦ προέδρου της στρα- τηγοῦ. Νάσερ. 0 Μ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΛΛΕΞΑΝΛΡΕΙΑΣ ΕΤΙΜΗΣΗΙ ΕΠΛΞΙΠΣ Π. ΛΙΛΑΣΚΑΛΟΝ ΤΟΥ ΕΥΛΙΓΤΕΛΙΘΥ ὍὉ Μακαριώτατος Πατριάρχης ᾽Αλεξανδρείας κ. Χριστοφόρος, ἀπένειμε τὸν σταυρὸν τοῦ ἆγ. Μάρκου εἷς τὺν αἰδεσιμολογ. Πρωτοαπφεσθύτερον χ. ᾿Ιωάννην Νεαμονιτάχην, διδάσκαλον τοῦ Βὐαγγελίου, διὰ τὰς πρὺς τὴν Ἐγκλησίαν καὶ τὴν Παιδείαν ἓν Ἱεροσολύμοις καὶ Αἰγύπτῳ ὕπη- ρεσίας του. Ὁ. ΝΜακαριώτατος Πατριάρχης ὑπῆρξε µαθδητὴς τοῦ τιµηθέντος πρὺ 60 ἐτῶν ἐν τῇ ἐν “Ἱεροσολύ- μοις Θεολογικῇ Σγολῇ τοῦ ὅταν- ροΌ, ΄

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΑΙΘΙΟΨ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΤΩΝ ΕΚΚΛ. ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ 4p
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΚΑΛΕΣΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ 4p
Ο ΠΑΠΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗΝ ΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ ΔΙΑ ΜΕΣΩΝ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ 4p
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΝ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΤΟΝ Σ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΔΙΔΥΜΟΤΥΧΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΔΡΑΣΙΝ ΤΟΥ 4p
Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ ΣΥΝΩΜΙΛΙΣΕ ΜΕΤ' ΑΛΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΗΓΕΤΩΝ 4p
ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΗΣ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ Ι. ΝΑΟΝ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 4p
Η ΠΛΟΥΤΟΜΑΝΙΑ 3p
ΑΝ Η ΕΝΟΤΗΣ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΕΛΘΗ ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΩ... ΑΣ ΠΡΟΕΛΘΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΝ ΛΑΟΝ 3p
ΨΥΧΗΣ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑ 3p
ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ 2p
Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΜΕΣΟΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΩΣ 2p
ΘΥΣΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 2-3p
ΔΙΕΘΝΗ 1p
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ Ο ΘΡΙΑΜΒΕΥΩΝ 1p
ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΑΡΧΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟΝ ΛΑΟΝ 1p