Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1959-12-25

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 256 Λιιζμζοὶ ν {.. ΔΟΕΟΝΙΝ Ιλ. ΚΛΕΗΔΙΑ 1 1959 καωκσικσ κατ ) ΒΛΣΙΛΗΛΣ αμα εν βατ 2 Τέσσερα χρόνια ἀργότερα, μιὰ Πέμπτη ἀπόγεμα τοῦ Σε- πτέµθρη, ὁ Φράνσις Τσίσχολη εἶχε τελειώσει τὴν καθηµερι- νή του πορεία ἀπ᾿ τὰ ναυπη: γεῖα τοῦ ἨΜτάροου, καὶ οτά- νοντας ὅλος κούραση στην κλειστὴ διπλἠ πόρτα τοῦ ᾿Αρ: τοποιείου Γκλένι, εἶχε πάσει μιὰ µεγάλη ἀπόφαση. Προ- χώρησε ἀπ᾿ τὸν ἄλευρωμενο διάδροµο ποὺ χώριζε τὸ φοῦρ: νο ἀπ᾿ τὸ μαγαζί. μὲ τὸ μι κρό του σωµατάκι χωμένο σὲ μιὰ φαρδιὰ φόρμα καπνοδο- χοκαθαριστῆ, μὲ τὸ πρόσωπο μουτζουρωμένο, μὲ τὸ ἀντρι- κὀ του κασκέτο τραθηγµένο πρὸς τὰ πίσω, πέρασε ἀπ τὴν πίσω πόρτα, ἀκούμπησε τὸ ἄδειο του πιάτο στὸ νε: ροχύτη, καὶ τὸ σχέδιο ποὺ εἶχε στὸ νοῦ του ἔκανξ τά μαῦρα του µάτια νὰ λάμπουν. Στὴν κουζίνα, ὁ Μάλκομ Γκλένι ἦταν καθισμένος οστο τραπέζι, ποὺ τὸ λερωμένο του τραπεζοµάντηλο ἧταν φορτωμένο, ὅπως πάντα, με διάφορα Ἠπιατικά, καὶ ειχε τοὺς ἀγκῶνες του ἀκουμπι σµένους πάνω σὲ μιὰ «Συµ- θολαιογραφικὴ» του Λόκ. ΣΗταν ἕνας παχὺς χλωμὸς ἔφηθος δεκαεφτά χρονῶν. Μὲ τὄνα του χέρι χάϊΐδευε τὰ λι- παρὰ μαῦρα μαλλιά του, ϱΡἱ- χνοντας ἄφθονη πυτιρίδα στὸ γιακά του, καὶ μὲ τ ἄλλο ἕ- τρώγε τὸ κρέας ποὺ τοῦχε ἕ- τοιµάσει ἡ μητέρα του, στο γυρισμό του ἀπ᾿ τὸ κολλέγιο. Ὁ Φράνσις πῆγε και πηρε ᾱ- πὸ τὸ φοῦρνο τὸ φαγητό του -- μιά πίτα τῆς δεκάρας καὶ λίγες κατάξερες πατάτες, ἓ- τοιµασμµένες ἀπὸ τὸ µεσημξ- ρι -- κ᾿ ἔκανε τόπο σὲ µια γωνιὰ τοῦ τραπεζιοῦ για να καθήσει. Απ’ τὸ σχισµενο χαρτὶ τῆς πόρτας του διαδρό- Έθλεπε τὴν κυρία Γκλέ- μου, - «/ . νι νὰ περιποιεῖται ἕναν πελά- τη στὸ μαγαζί. ὍὉ γιός της οἰκογενείας τοῦριξε ἕνα θλέ- µμα γεμάτο κακία. . --Δὲ μπορεῖς νὰ κάνεις Αι: γότερο θόρυόο, ἀφοῦ θλέπεις πὼς διαθάζω [Καὶ γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τὶ χέρια εἶν αὐτά Δὲν πλένεσαι πρὶν καθήσεις νὰ φᾶς .- . ᾽Αμίλητος -- αὐτὴ ἦταν η καλύτερή του ἄμυνα -- Φράνσις πῆρε ἕνα μαχαίρι κ’ ἕνα πηρούνι μὲ τὰ φαγωμε- να του δάχτυλα, ποὺ τοῦ τά- χαν κατακάψει οἱ πυορωμενες διπλόπροκες. Ἡ πόρτα τοῦ διαδρόμου ἄνοιξε διάπλατη, καὶ ἡ κυρία Γκλένι µπῆκε µέσα, γεμάτη λαχτάρα. -Ακόμα νὰ τελειώσεις, Μάλκομ µου, καλό µου παι- δί Σοὔχω φτιάξει τὴν ὡραιό- τερη κρέμα τοῦ κόσμου τες ναι ὅλο φρέσκα αὐγὰ καὶ γάλα. Δὲ θὰ σοῦ πειράξει κα- θόλου τὸ στομάχι σου. --Είχα ἐντερικὰ ὅλη τὴν ἡ- μουρμούρισε ὁ Μάλ- μέρα, κομ. ΠΏρε μιὰ όαθιά ἀναπνοή, κ᾿ ἔθγαλε τὸν ἀέρα μ’ ἕνα ψευτοπονεµένο ὕφος. --᾽Ακοῦς -“Ἡ πολλὴ µελέτη, παιδί µου, ἡ πολλὴ µελέτη σοῦ τὰ κάνει ὅλ᾽ αὐτά. Ἔτρεξε στὸ ράφι. --Μὰἀ τοῦτο δῶ θὰ σὲ κάνει καλά... Δοκίμασε το νὰ δεῖς εν «γιὰ τὸ χατήρι µου. , Τὴν ἄφησε νὰ τοῦ πάρει τὸ ἄδειο πιάτο καὶ νὰ θάλει στὴ θέση του ἕνα θαθὺ πιάτο Υξ- µάτο κρέμα. Καθὼς τὸ κατα- θρόχθιζε, τὸν κοιτοῦσε τρυ: φερά, ἀπολαμθάνοντας την κάθε του µπουκιά, μὲ τὸ ᾱ- χαρο σῶμα της σκυµμενό πρὸς τὸ µέρος του. Τὸ στρυ Φνό της πρόσωπο, μὲ τὴ μα: κριὰ λεπτὴ μύτη καὶ τὰ σφι- χτὰ χείλη, ξεχείλιζε ἀπὸ µη: τρικὴ τρυφερότητα. --Καλὰ ποὺ γύρισες νωρὶς ἀπόψε, παιδί µου, ψιθύρισε σὲ λίγο. Ὁ πατέρας σου ἔχει συγκέντρωση. --ῇΑ, μὴ μοῦ τὸ λές! ἔκα- µε ὁ Μάλκοµ κι ἀνασηκώθη- κε. Στὸ Μίσιον Χώλ Ἡ μητέρα του κούνησε τὸ στενό της κεφάλι. --Στὸ ὕπαιθρο. κο. --Δὲ φαντάζομαι νὰ πᾶμε --Εἶναι ἡ µόνη κοινωνικῆ διάκριση ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ πατέρας σου, Μάλκοµ, ἀπάν- Στὸ πάρ- τησε κείνη μὲ παράξενα πι- κρὸ καὶ ματαιόδοξο ὕφος. Ὥσπου ν᾿ ἀποτύχει καὶ στὸ κήρυγμα, καλύτερα νὰ τὸ πά- ρουµε ἀπόφαση. --Ίσως ἐσένα νὰ σ᾿ ἀρέσει, μητέρα, διαμαρτυρήθηκε ὁ γιὸς μὲ θυμό. Γιὰ µένα ὅμως εἶναι τρομερὸ ν᾿ ἀκούω τὸν πατέρα νὰ λέει τὰ παπαδί- στικά του, καὶ τὰ παιδιά ἆ- πὸ κάτω νὰ οὐρλιάζουν: Ἅγιε Δανιήλ, ἅγιε Δανι- ἠλ]», Ὅταν ἥμουν πιὸ μικρὸς δὲν ἦταν καὶ τόσο ἄσχημο, μά τώρα-- τώρα. -- ποὺ πρό’ κειται νὰ γίνω δικηγόρος! Σταμάτησε Φφουρκισμένος, γιατὶ ἐκείνη τὴ στ'γμὴ ἄνοι- ἒε ἡ ξώπορτα καὶ µπῆκε ἐλα- φριὰ στὸ δωμάτιο ὁ πατέρας του, ὁ Βτάνιελ Γκλένι. Ὁ «Ἅγιος Δανιήλ» προχώ- ρησε πρὸς τὸ τραπέζι, ἔκοψε ἀφηρημένα µμιὰ φέτα τυρί, γέμισε ἕνα ποτήρι γάλα, κι’ ἄρχισε νὰ τρώει ὄρθιος τὸ λιτό του γεῦμα. Εἶχε θγάλει τὰ ροῦχα τῆς δουλειᾶς, μά ἦταν καὶ τώρα ἕνας ἀσήμαν- τος ἀνθρωπάκος, μὲ τὰ γυα- λιστερά του μαῦρα παντελὀ: νια, μὲ μιὰ ρεντιγκότα ποὺ τοῦ ρχόταν πολὺ στενὴ καὶ Κοντὴ, κολάρο ἀπὸ σελουλό- ζη καὶ μιὰ μαύρη γραθάτα ποὔμοιαζε σὰ σπάγγος. Τὰ µανικέτια του ἦταν κι’ αὐτὰ ἀπὸ σελουλόζη, γιὰ νὰ μῆ Χρειάζονται πλύσιμο, καὶ εἴ- χανε σκάσει. Καὶ τὰ παπού- τσια του ἦταν γεμάτα µπα- λώματα. Κούτσαινε λιγάκι. Τὸ θλέμμα του, συνήθως ἆᾱ- νήσουχο καὶ πότε- πότε ὄνει- ροπόλο, ἦταν τώρα συλλογι- σµένο, γεμάτο καλοσύνη, πί- σω ἀπὸ τὰ χοντρά του γυα- λιά. Καθώς μασοῦσε ἀργὰ- ἀργὰ τὸ φαγητό του, γύρισε κ᾿ ἔριξε μιὰ ἤρεμη ματιὰ τοῦ Φράνσις. --Φαίνεσαι κουρασμένος, ἔγγονέ µου. ἼἜφαγες Ὁ Φράνσις ἔγνεψε «ναὶ». Τὸ δωμάτιο εἶχε γίνει φωώτει- νότερο ἀπ᾿ τὴ στιγμἠ ποὺ εἷ- χε μπεῖ ὁ φούρναρης, Τὰ µά- τια του ἔμοιαζαν τώρα μὲ τὰ µάτια τῆς μητέρας του. -“Πάνω στὸ φοῦρνο εἶν ἕ- να ταψὶ πουτίγκα κεράσι. Πά- ρε ἕνα κομμάτι, ἂν θέλεις. Στὸ ἄκουσμα τῆς ἀνόητης αὐτῆς γενναιοδωρίας, ἡ κυ- ρία Γκλένι φύσηξε τὴ μύτη της. Οἱ τέτοιου εἴδους τάλες τὸν εἶχαν καταστρέψει δυὸ φορὲς ὥς τώρα. Ἔσκυψε τὸ κεφάλι ἐπίδεικτικά, γιὰ γὰ δείξει τὴ διαφωνία τῆς. -“Πότε θέλεις νὰ ξεκινήσου- µε Αν εἶναι νὰ φύγουμε τώ- ρα, ας κλείσω τὸ μαγαζί. ὍὉ Βτάνιε. συμθουλεύτη- κε τὸ µεγάλο ἀσημένιο ῥρο- λόϊ του μὲ τὸ κίτρινο κοκάλι- νο φυλακτό. --Ἔ, κλεῖσε τὸ μαγαζί γυ- ναίκα. Ἡ δουλειά τοῦ Θεοῦ ἔρχεται πρώτη. Κι’ ἄλλωστε -- πρόσθεσε μελαγχολικά -- δὲ θἄχουμε ἄλλους πελάτες ἀπόψε. ᾿Ενῶ ἡ γυναίκα του κατέ- βθαζε τὰ ρολά, ἐκεῖνος στά- θηκε μιὰ στιγμὴἡ καὶ κοίταξε τὸ λόγο ποὺ θᾶθγαζε ἀπό- ψε. Ἔπειτα, ἑτοιμάστηκε νὰ ὀγεῖ. -Ἔλα, Μάλκομ! Καὶ τοῦ Φράνσις: -Ξεκουράσου λιγάκι, ἔγ- γονέ µου. Μὴν ἀργήσεις νὰ πέσεις νὰ κοιμηθῆς! σποτ πας Μουρμµουρίζοντας µμὲς ἀπ τὰ δόντια του, ὁ Μάλκομ ἕ- κλεισε τὸ θιθλίο του καὶ πῆ- ρε τὸ καπέλο του. ᾽Ακολού- θησε κατσουφιασµένος τὸν πστέρα του, καὶ θγῆκαν καὶ οἱ δυὸ ἔξω. Ἡ κυρία Γκλένι ἔθαλε τὰ μαῦρα πέτσινα γάντια της καὶ πῆρε ἕνα ὕ- Φος μάρτυρα, ὅπως πάντα σ αὐτὲς τὶς περιστάσεις. -“Μὴν ξεχάσεις τὰ πιάτα, εἶπε τοῦ Φράνσις μὲ μοχθηρὸ χαμόγελο. Κρίμα ποὺ δὲν ἤρ- χεσαι κ᾿ ἐσὺ µαζί µας! Ὅταν ἔφυγαν, ὁ Φράνσις εἶχε µεγάλη ὄρεξη ν΄ ἀκουμ- πήσει τὸ κεφάλι του στὸ τρα- πέζι, μὰ συγκρατήθηκε. Ἡ ἡρωϊκή του ἀπόφαση τὸν κρατοῦσε σ᾿ ἐρεθισμό, καὶ ἡ ἰδέα τοῦ Γουῖλι Τάχολ ἔδινε δύναμη στὰ κουρασµένα του µέλη. Στοίθαξε τὰ λιπαρὰ πιάτα στὸ νεροχύτη κι ἄρχι- σε νὰ τὰ πλένει, φουρκισμέ- νος, μὲ τὰ φρύδια σουφρω- μένα. ᾽Απ΄ τὴ στιγμὴ πού, λίγο πρὶν ἀπ᾿ τὴν κηδεία, ὁ Βτά- γιελ εἶχε πεῖ τῆς Πόλυ Μπά- νον «θὰ πάρω τὸ παιδὶ τῆς Ἐλισάθετ, εἴμαστε οἱ μόνοι συγγενεῖς του, πρέπει νὰ ρθεῖ σὲ μᾶς», ὁ Φράνσις εἶχε νιώ- σει τὸ θάρος τῆς ὑποχρεωτι- κῆς εὐεργεσίας. Ἡ προθυμία ὅμως αὐτὴ δὲ θἄᾶφτανε μόνη της γιὰ νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπ᾿ τὴν Πόλυ. Με- σολάόθησε καὶ μιὰ θλιθερὴ σκηνή: Ἡ κυρία Γκλένι, γιὰ νὰ πάρει τὴ µικρή του περιου- σία -- τὰ λεφτὰ ἀπ᾿ τὴν ᾱ- σφάλεια τοῦ πατέρα του κι ἀπ᾿ τὸ ξεπούλημα τῶν ἐπί- πλων, --. εἶχε ἀρνηθεῖ τὴν προσφορὰ τῆς Πόλυ νά γίνει αὐτὴ κηδεμόνας του, φωνά- ζοντας πὼς θὰ ἐνασκοῦσε τὰ γόµιµα δικαιώματά της, Ἡ σκηνὴ αὐτὴ εἶχε κόψει κάθε δεσμό του μὲ τοὺς Μπάνον -- ἀπότομα, σὰ νά- φταιγε κατὰ κάποιον τρόπο κι ὁ ἴδιος. Πειραγµένη καὶ Φουρκισμένη, καὶ μὲ τὴν πε- ποίθηση πὼς εἶχε κάνει ὅτι μποροῦσε νὰ γίνει, ἡ Πόλυ τὸν εἶχε ὁριστικὰ διαγράψει ἀπ᾿ τὴ μνήμη της. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ο «ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΙ 10Η» - 2) ΠΕΠ ΣΕ Π ΕΕ ΤΕΣΗ ΕΕ ΕΕ ΕΕ ΗΕ ΕΤΗ ΠΕΤΕΡ ΣΕΤ ΗΕ ΕΕΕΕΕΕΕ ΜΕΡΗ ΣΗΕΣΤΤΕΕΕΗ ΕΕ ΕΕΣ ΕΕ ΣΤΕΕΕΤΗΤΕΕΗΤΕΕΤΗΣΕΕΕΕΕΗΕ ΕΣ ΤΕΣΕΗΗΕΕΕΠΗΠΗΕΗΣΕΕΕΤΕΕΗΣΕΤΕΕΕΣΕΤΗ ΕΕ ΕΕΣ ΗΕΣΗΕ ΕΕ ΤΕΕ ΕΕΕΕΕΗΕΤΕΣΕΕΕΕΣΕΕΕ ΕΤΕΠ ΕΕΗΕ ΗΕ ΕΤΕ ΣΕ ΗΣΕΕΤΣΕΕΕΣΕΡΗΤΗΣΕΕΕΣΕΕΕΤΕΕ ΕΕ ΜΗΗ ΤΗΕ ΗΣΕΗΕ ΓΣ ΣΗΕΣΗΕΗΗ ΧΡΙΣΤΗΣ Καὶ ἐφέτος τὸ σπήλαιον τῆς Βηθλεὲμ δύναται νὰ χρησι- µεύσῃ εἰς τὴν Χριστιανικὴν ἀνθρωπότητα ὡς ἡ κλῖὶμαξ διὰ τῆς ὁποίας αὕτη δύναται νά ἐπικοινωνήσῃ μετὰ Θεοῦ. ΄Π φάτνη τῶν ἁλόγων ζώων, ἥτις ἐχρησίμευσεν ὡς λίκνον, τὰ εὐτελῆ ράκη, ἅτινα ἄπε- τέλεσαν τὰ σπάργανα του, ἡ καταγωγή τῆς παρθένου µη- τρός του καὶ τὰ ἄλλα τὰ συ- ναφῃ πρὸς τὴν γέννησιν του, δύνανται νὰ χρησιμεύσουν, ὡς ἡ κυριωτέρα ἔνδειξις τῆς πρὸς ἡμᾶς ἀγάπης καὶ εὐσπλαχνί- ας του. Κατῆλθεν ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἔλαθε μορφὴν ἀνθρωπίνην διὰ νὰ μᾶς ἐξυψώση πάντας ἡμᾶς καὶ νὰ μᾶς ἀναγεννήση, καὶ νὰ μᾶς σώση. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέληµα τοῦ Δημιουργοῦ, ἆρ- κεῖ ἡ ἀνθρωπότης νὰ τὸ θέλη καὶ νὰ τὸ ἐπιδιώξῃ. Ας δράµωμεν λοιπὸν πρὸς τὸ σπήλαιον τῆς Βηθλεὲμ καὶ εἰς τὸν γεννηθέντα Σωτῆρα ἂς στηρίξωµεν τὴν ἐλπίδα τῆς Σωτηρίας µας. Ἡ ᾿Επαγγελία τὴν ὁποίαν ὁ Δημιουργὸς ἔδωκε πρὸς τὴν πάσχουσαν ἀνθρωπότητα ἀπὸ καταθολῆς κόσμου, ἔμελλε νὰ ἐκπλησωθηῆ διὰ τῆς γεννήσε- ως τοῦ Σωὠτῆρος Χριστοῦ. Αἱ προφητεῖαι τῶν Προφη- τῶν, περὶ τοῦ Μεσσίου ὡς Σὠ- τῆρος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τὸ ἀντικείμενον τοῦ πόθου πρὸς τὸ ὁποῖον ἑστρέφοντο αἱ εὐχαὶ ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρω- πὀτητος, ἡ ἐλπὶς τοῦ σύµπαν- τος γεννᾶται ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Εουδαίας. «καὶ ἐλθών, εὖηγ- γελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακράν καὶ τοῖς ἐγγύς». ὝὍσοι ἀντίκρυσαν τὴν εἴδε- χθῆ μορφὴν τοῦ µίσους καὶ τῆς ἀνθρωπίνης σκληρότητος. ἂς ἑτοιμασθῶσιν ἵνα ἐν σώµα- τι προὐπαντήσωμεν τὸν Σωτῆ- ρα. δεχόµενοι ἐξ οὐρανοῦ τά πολύτιμα δῶρα τῆς παρηγορί- ας καὶ τῆς χαρᾶς. Πδη διὰ τῶν ὕμνων χοροὶ ἐκδηλοῦσι τὴν χαρὰν των διὰ τῶν ὕμνων καὶ καλοῦσιν ὁλο- κλήσους τοὺς λαούς ἵνα αὐτοὶ γίνουν μέτοχοι τῆς χαρᾶς, ποοσφέροντες μετ αὐτῶν τά δῶρα τῆς λατρείας του πρὸς τὸ Θεῖον Βρέφος. Τὴν γέννησιν τοῦ Βασιλέως τὰ μαῦρα καὶ 6αθιὰ μεσάνυχτα, ἡ νύχτα----ἰδές! ροδοχαράξει! Γιορτάξουν οἳ εὐρανοὶ τῆς Βηθλεέμ, θρέχεντας θεῖο φωτοχαλάδ,. Κι ἡ γῆ τὸ πίνει πίνει λα΄µαργα, γιατὶ ἀπὸ φῶς ἔχ:' διψάσει. Πόσες χιλιάδες χρένια ἐπρόσμενε τὴν ἅγια αὐτὴ στι) μὴ νὰ φτάση/ - , Πόσες χιλιάδες χρόνια ἐπρόσμενε τὴν ἄρρητην ἀνατολή Σου, εν ο 3 2 μέσ) στ ἀξημέρωτα σκοτάδια της ο φωτός ποτάµια νὰ κυλήσουν / Μὲ τὸ γλυκό Σου ὅραμα σφάἀλήσαν, Δόγε, οἳ Πρωτόπλαστοι τὰ μάτια, κι οἳ Δοῦλοι Σου ὅλοι κι οἳ Προφῆτές σου. ἀπ᾿ τὶς σκηνὲς ὥς τὰ παλάτια. 4 Σύὐ, μεγάλε ᾿Αναμενόμενε τοῦ δύστυχου πεσµένου ἀνθρώπου / Γιὰ Σὲ ψαλμοὶ κι ὡδὲς καὶ σίέυλλες. γιὰ Σένα οἳ θρύλοι κάθε τόπου. ) Γιὰ Σὲ ὃ Δαθὶδ τὴ Λύρα ἀνάκρουσε, ὃ µεγαλέπνοος ᾿Ἡσαΐας, ποὺ διασκελίζοντας τὰ σύνορα---- τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ τῆς ᾿Ασίας. Στῆς Ιῆς τὰ πέρατα τὸ κήρυξε. πὼς θεῖο παιδὶ γιὰ μᾶς ἐδόθη, σ᾽ ὅλει θὰ 6ροῦν σ᾿ Αὐτὸ τὴν πλήρωση οἳ πανανθρώπινοί µας πόθοι. Τὸν ἐρχομό Σου, ὤ/ πῶς τὸν πρόσµενε τεῦ θράχου ὅὃ τραγικὸς Δεσμµώτης, ὅσο τὰ σπλάχνα τ) ὄρνιο ἐσπάραξε τῆς ἀδαπάνητής του νιότης ! Κι ἠρθες! Δὲν ἦρθες μ᾿ ἀστροπέλεκμα καὶ μὲ θροντὲς καὶ καταιγίδες. ᾿Ηϐρθες σὰν αὔρα, σὰν πνοή, σὰν φῶς, σὰν ὀρθρινὴ δροσοσταλίδα. ᾿Ηρθες] Ἰπροστά σου γονατίξουµε ----]Πάγοι φτασμένοι ἀπὸ τὰ ξένα, μαὶ ταπεινὰ σὲ χαιρετίξουµε τὸν Δατρευτό µας καὶ τὸν ἕνα. Σμύρνα καὶ µάλαμα δὲν ἔχουμε, µόνο λιδάνι, ᾿Αγαπηµένε. 4ίγο λιθάνι ἀπάνω στῆς καρδιᾶς τὸ μυστικὸὀ θωμό, Τῶν ποεδων τῶν ἀγνῶν τὰ κάρθουνα καὶ τῆς λατρείας ἡ ἅγια φλόγα. Δέξου τα, ὡς τόσο, μαὶ καλόγνωμα τὴν ποὀσφορά. Χριστέ µου, εὐλόγα! δ, δέξου την, Χριστέ, καλόγνωμα. Φτωχὴ κι ἄν εν) ἡ προσφορά µας, πλούσια κι ἁἀμέτρητη κι ἀνείπωτη στὴ γέννησή Σου εν) ἡ χαρά µας. ᾿]ησοῦ! Ιπροστά Σου γονατίξουµε ----θοσκοὶ τοῦ λόγγου ποὺ ἀγραυλοῦμε τὴ νύκτα τούτη ποὺ μᾶς ἔκαμεν ἄξιους μὲ ἀγγέλους νἀ μιλοῦμε! ΗΕ ΗΕ ΗΕ ΕΠΣΕ ΠΕ ΣΗ ΕΕ ΕΕ ΕΕ ΤΗΕ ΣΕ ΕΤΗ ΕΕΣ ΗΕΣΕΕΗΕΕΕΕΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΤΕΕΕΓΕΕΗΣΗΗΓΕΕΕΗΠΕΕΗ τη: ΠΕ ΠΠ ΠΕ ΕΤ ΕΕ ΤΕ ΤΤΤΗ] Ημ ὅπου καῖνε. 1Η ΕΕ ΕΠΗ ΕΕΕΕ ΣΕ ΗΕ ΕΕ ΠΣΕ ΕΕ Η ΗΕ ΕΤΕΙ Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ ΕΕΣ ΕΜ Η ΓΙ ΝΛΤΛΙ Τοῦ Πανοσ. ᾿Ιερομονάχου ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΜΑΖΟΥ τοῦ Κόσμου δὲν ἐξήγγειλον αἱ σάλπιγγες καὶ τὰ τύμπανα τῆς ἀνθρωπίνης µαταιότητος οὐδὲ ἐλάμπρυναν αἱ ἐπιδεικτι- καὶ πανηγύρεις τοῦ ἀνθρωπί- νου ἐγωϊσμοῦ. “Ο ἔχων θρόνον οὐρανὸν καὶ ὑποπόδιον τὴν γῆν, ἐξέλεξεν ὡς τόπον τῆς γεννήσεως του τὸ ἔρημον σπήλαιον τῆς ΆΒη- λεὲμ καὶ ὡς λίκνον του τὴν εὐτελῆ Φφάτνην τῶν ἁλόγων ζώων. Ὁ θασιλεὺς τοῦ σύμ- παντος μόλις εὑρίσκει ἐπὶ γῆς τόπον διὰ νὰ γεννηθῇῃ. 3Πλθε νὰ ὑπομνήσῃ εἰς τὴν ἀλληλοσπαρασσομένην ἆνθρω- πότητα ὅτι πάντες οἱ ἄποτε- λοῦντες αὐτὴν ἄνθρωποι εἶναι τέκνα ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ Οὐ- ῥρανίου Πατρός, μὲ τὰ αὐτὰ πρὸς τὸν Θεόν καὶ πρὸς ἆλ- λήλους καθήκοντα καὶ δικαι- ὤματα καὶ κατ’ ἀκολουθίαν νὰ διδάξῃ τὴν ἰσότητα καὶ τὴν ἀδελφότητα πρὸς πάντας. ᾽Αλλὰ ταῦτα πάντα ἔμελ- λον νὰ ἀποτελέσωσι τὸ προ- άγγεµα τῆς σὠτηρίας καὶ τῆς χΧαρᾶς διὰ τοὺς δυστυχεῖς καὶ τοὺς πάσχοντας διὰ τοὺς πτω- χοὺς καὶ τοὺς ἀδυνάτους διὰ τοὺς θλιόοµένους, καὶ τοὺς πονοῦντας. Όσοι ἐγεννήθημεν ἐν τῇ πτωχείᾳ καὶ τῇ ἀσημό- τητι, ἂς φέρωμεν καρτερικῶς τὸν λαχόντα εἰς ἡμᾶς κλῆ- ρον, διότι ὁ Σωτήρ τὸν. ἔχει καθαγιάσει διὰ τῆς γεννήσεως του. Όσοι πονοῦμεν καὶ ὑπο- φέρομεν, ἂς παρηγορηθῶμεν διότι ὁ Σωτήρ ἐκόμισεν ἐξ οὐρανοῦ τὸ θάλσαμον τῆς παρηγορίας. Οἱ μακρὰν τῶν οἰκείων καὶ τῶν φιλτάτων των ζῶντες, οἱ ἐν τῇ ξένῃ ταλαιπω- ρούμενοι καὶ θλιθόμενοι ἂς ἆᾱ- ποθλέψωσι μετὰ πεποιθήσεως πρὸς τὸ θρέφος τῆς Βηθλεέμ, διότι διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως αὐτοῦ καὶ τῆς εἰς τὸν κόσμον ἐλεύσεως του, παρεσκεύασε δι ἡμᾶς πάντας τὴν νέαν ἐν οὐρανοῖς Πατρίδα, ἔνθα ἡ αἲ- ὠνία χαρά καὶ ἡ εὐτυχία «Πέ- πεισµαι λέγει ὁ Απόστολος Παῦλος, ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε Αγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε δυνάµεις οὔτε ὕψωμα οὔ- τε θάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέ- ρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρῆσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιπσοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν (Ῥωμ. 8, 38, 39). ὍὉ αγιος Νικόλαος ἐγεν- νήθη περὶ τὸ 250 μ.Χ. εἰς τὰ Πάταρα τῆς Λυκίας ἐκ γονέων εὐσεθῶν, οἵτιες σαν οὔτε λίαν πτωχοὶ οὔτε λίαν πλού- σιοι. Ἔτυχε ἐπιμελημένης καὶ Χριστιανικῆς µορφώσεως παρὰ τῶν γονέων του, τῶν ὁποίων προώρως ἑστερήθη. Μετὰ τὸν θάνατον των ὁ ἨΒικόλαος διέ- νειµεν εἰς τοὺς πτωχούς, ὀρφα- νούς καὶ τὰς χήρας τὴν πατρι- κήν του περιουσίαν, αὐτὸς δὲ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτόν του εἰς τὴν λατρείαν τοῦ Θεοῦ. γιος Νικόλαος θρέφος ὢν δὲν ἐθήλαζε καθ ἑκάστην Τετάρτην καὶ Παρασκευήν, ἐκλεγεὶς δὲ ἐπίσκοπος τῶν Μύρων τῆς Λυκίας ἵδρυσεν εἰς τὴν ἀρχιεπισκοπὴν του ξενῶ- νας, νοσοκομεῖα καὶ πτὠχοκο- μεῖα. ᾿Ενεθάρρυνε τὸ ποίµνι- ον του κατὰ τῶν διωγμῶν τῶν Χριστιανῶν ὑπὸ τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων, διὰ τοῦτο καὶ ἐξωρίσθη ἐκ τῆς πατρίδος του, Γεἰς τὴν ὁποίαν ἐπανῆλθε κατό- πιν καταπαύσεως τῶν διω- γμῶν ὑπὸ τοῦ Μ. Κωνσταντί- νου διὰ τοῦ διατάγματος τοῦ Μεδιολάνου. Ὁ ἱεράρχης Βικόλαος τιμᾶ- ται ὑπὸ τῶν Ελλήνων καὶ τῶν Λατίνων, εἰς δὲ τὴν ᾽Αγγλίαν ὑπάρχουσι περίπου 400 ἐκ- κλησίαι ἀφιερωμέναι εἰς αὖ- τὀν. Εἶναι ὁ κατ᾽ ἐξοχὴν προ- στάτης τῶν ναυτιλλομµένων, οἵ- τινες ἐν ὥρᾳ κινδύνου ἐἔπικα- λοῦνται τὸ ὄνομα του πρὸς σωτηρίαν. Θεωρεῖται ὡς ὁ δημοτικώτερος ἅγιος μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν τῆς ᾽Ανατολῆς καὶ τῆς Δύσεώς. Κατὰ τὸν καθηγητὴν τῆς λα- ογραφίας τοῦ! πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν Βικόλαον Πολίτην, ὁ Αγιος Νικόλαος τιμᾶται καὶ λατρεύεται εἰς τὴν Ελλάδα ὄχι µόνον διὰ τὴν θεοσέθειάν του καὶ τὴν νίκην, τὴν ὁποίαν ἀπέκτησεν εἰς τὴν Α΄ οἴκου- μενικὴν σύνοδον, καθ’ ἥν διὰ τοῦ Ὑρόνθου του ἀνέτρεψε τά αἱρετικὰ ἐπιχειρήματα τοῦ πε- ριθοήτου ᾿Ασείου, ἀλλὰ πρὸ πάντων διὰ τὴν θοήθειαν, τὴν ὁποίαν παρέχει εἰς τοὺς κλυ- δωνιζοµένους κατὰ θάλασσαν. Ἓνεκα τούτου ὑπὸ τῶν ναυ- τικῶν κατατάσσεται ἐν (ἴσῃ | µοίρᾳ πρὸς τὸν “Άγιον Γεώρ- «γιον καὶ τὸν Άγιον Δημήτρι- ἰον. Εἷς ἕν δημοτικὸν ἆσμα Γτῆς πόλεως Γαλαξειδίου προ: σαγορεύεται ναύτης, διὰ τοῦ ἑξῆς στίχου: “αγιε Δημήτρη Στεριανὲ καὶ Άγιε Νικόλα Ναύτη. Ἑν Ελλάδι ὅλα τὰ πλοια φέρουσιν ἀφιερωμένην εἰς πε- ρίοπτον θέσιν τὴν εἰκόνα τοῦ Αγίου Μικολάου μὲ τὴν ἆ- κοίµητον κανδήλαν, πλεῖσται δὲ εἶναι αἱ ἀφηγήσεις περὶ σωτηρίας πλοίων καὶ ναυα- γῶν ὑπὸ τοῦ Ἁγίου. Πολυά- ριθµα ἐπίσης εἶναι καὶ τὰ ἆᾱ- φιερώματα ὁμοιωμάτων πλοί- ὧν εἰς διαφόρους ἐκκλησίας, Οἱ ταξιδεύοντες ἐπικαλοῦνται Εξκάστατε τὴν θοήθειαν τοῦ Αγίου διὰ τῆς φράσεως «Α- γιε Νικόλαε, θοήθα µε» καὶ τῆς κατακλεῖδος «Σεῖσε καὶ σὺ τὸ χέρι σου». Ἡ Φφράσις αὕτη ἰσοδυναμεῖ πρὸς τὴν παρ᾽ ἀρχαίοις Ἓλλησιν «Σὺν ᾽Α- -θηνᾷ καὶ χεῖρα κίνευ». Κατὰ τὸν Πολίτην εἰς τὴν νῆσον Πάρον ὁ “Άγιος Μικό- λαος θεωρεῖται θαλασσίτης, διότι ἡ ἐκκλησία του κεῖται εἰς τὴν παραλίαν, ἐπὶ δὲ τοῦ ἀκρωτηρίου Λευκάτο τῆς νή- σου Λευκάδος, ὅπου ὑπῆρχε κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ναὸς τοῦ ᾽Απόλλωνος, ὑπάρχει ἐκκλη- σίδιον τοῦ ᾽Αγίου ΠΒικολάου, κτισθὲν τὸν 17ον αἰῶνα. Ἡ ὑμνογραφία τοῦ Βικολά- ου εἶναι Ὑνωστὴ καὶ διὰ τοῦ κοντακίου, τοῦ συνταχθέντος ὑπὸ τοῦ Ρωμανοῦ τοῦ Μελω- δου, τοῦ ἐπικληθέντος Πινδά- ρου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιή: σεως. Τὸ κοντάκιον ἔχει ὡς ἑξῆς: | Τοὺς μὲν ἐν θαλάασῃ, τοὺς δὲ ἐν τῇ γῇ γάρ, οὗ διαλείπεις σώζων ἑκάστοτε. ᾿Επίσης εἰς τὸ κοντάκιον τὸ ποιηθὲν ὑπὸ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ἀναφέρεται τὸ ἑ- ξῆς: Τὴν χάριν ταύτην ἰδίως, ὑπὲρ πάτας τοὺς Αγίους, δοὶ δεδώρηταν Χριστός, προστατεύειν τῶν ἐν Κινδύνοις. ὍὉ αγιος ΒΜικόλαος ἀπέ- θανεν ἐν προθεθηκυίᾳ ἡλικίᾳ, τὸ δὲ λείψανόν του κατὰ τὴν παράδοσιν ἀπετέθη κατὰ τὸ 1087 εἰς τὸ Μπάρι τῆς ᾿Ιτα- λίας, ὅπου ὑπάρχει καὶ ἡ όα- σιλική του, ἔκτοτε δὲ ἑορτά- ζεται καὶ ὑπὸ τῶν Παπικῶν, Ἐκ τῶν πολλῶν ἐἔλεημοσυ- νῶν, τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ “Α- γιος, ἀναφέζομεν τὴν ἑξῆς, ἡ ὁποία ἔδωκε κατόπιν ἀφορμὴν καὶ εἰς τοὺς ᾽Αγγλοσάξονας νὰ θεωροῦν αὐτὸν ὡς φορέα τῶν δώρων κατὰ τὰ Χριστού- γεννα καὶ τὴν Πρωτοχρονιάν, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ : 1 Λ | Ι Ν ( | ) ΔΕΥΤΕ ἍΙΛΩΜΕΝ ΠΙΣΤΟΙ Ὑπνκωσεον ο. ο δοδολ Τοῦ. κ. ΑΒΔΡΕΟΥ 1. ΛΟΙΙ ΖΙΔΟΥ τ Διευθυντοῦ τῆς ᾿Εμπορικῆς ᾽Ακαδημίας Κύπρου ὅπως ἡμεῖς θεωροῦμεν τὸν Αγιον Βασίλειον. Εἷς ἔμπορος πτωχεύσας έἑ- µελλε νὰ ἐκδώσῃ τὰς τρεΐς του θυγατέρα εἰς οἶκον ἆνο- χῆς. Μαθὼν τοῦτο ὁ Βικόλαος ἔρριψε κρυφίως κατὰ τὴν νύκτα ἐκ τοῦ παραθύροὺ τῆς οἰκίας 300 φλωρία καὶ ἁπῆλ- θε. Ὁ πατήρ ἐγερθεὶς τὴν πρωῖαν τὰ ἔλαθε χωρὶς νὰ γνωρίζῃ. ποῖος ἦτο ὁ ρίψας αὐτά. Μὲ. τὰ 300 φλωρία ὁ: πάνδρευσε τὴν µμµεγαλυτέραν του θυγατέρα καὶ ἀνέμενε νὰ ἴδῃ τὶ θὰ ἐπηκολούθει.. Τὴν δευτέραν νύκτα ὁ ΠΜικόλαος ἕ- δεσεν εἰς ἕτερον µανδήλιον ἄλλα 300 φλωρία καὶ τὰ ἔρ- ριψε νύκτωρ ἐκ τῆς ἰδίας, Θυ- οίδος. Τὴν πρωῖαν. ὁ πατὴρ εἶδε τὸ µανδήλιον μὲ τὰ 300 φλωρία καὶ ὑπάνδρευσε καὶ τὴν δευτέραν θυγατέρα. ἸΑλλ’ ὁ ἀτυχήσας ἀνὴρ ἆ- νυπομονεῖ νὰ ἴδῃ ποῖος. εἶναι ὁ εὐεργέτης καὶ σωτήρ του, ὁ ὁποῖος τὸν ἔσωσεν ἐκ τῆς ἁμαρτίας. Διὰ τοῦτο τὴν. τρί- την νύκτα εὑρίσκετο ἐν ἐπι- φυλακῇ καὶ μόλις ὁ Νικόλαος ἔρριψε κρυφίως τὰ 300 φλω:- ρία, ἔτρεξε καὶ ἔφθασε τὸν Ὕαγιον. Πεσὼν δὲ εἰς τοὺς πόδας του ηὐχαρίστησεν αὖ- τὸν μετὰ δακρύων διά τὴν ἐ- λημασύνην, ἡ ὁποία συνετέλε- σεν εἰς τὴν ψυχικὴν καὶ σώ- ματικὴν σωτηρίαν αὐτοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του. Ἡ παράδοσις αὕτη ἔδωκε ᾱ- φορμὴν εἰς τοὺς ᾿Αγγλοσά- ἔονας νὰ υἱοθετήσουν τὴν συ- νήθειαν περὶ διανομῆς δώρων εἷς τὰ παιδιά των μυστικῷς κατ ἀρχὰς τὴν παραμονὴν τοῦ Αγίου Ἠικολάου καὶ με- τέπειτα τῶν Χριστουγέννων. Ὡς ἐκ τούτου ἐπῆλθεν ὁ συν- δυασμὸς τῶν Χριστουγέννων μὲ τὸν Βαπία ΟΙ815, τὸ ὁποῖ- ον εἶναι ᾽Αμερικανικὴ παρα- φθορά τοῦ Ολλανδικοῦ τύπου Βατ ΝΙΟΟΙΑΟ5, τὸ ἔθιμον δὲ τοῦτο εἰσήχθη εἰς τὴν ᾽Αμερι- κήν ὑπὸ τῶν Ὁλλανδῶν ἆ- ποίκων. Κατὰ τὸν συναξαριστὴν ὁ διάθολος μεταμορφωθεὶς «εἰς γραῖαν ἔδωκεν εἰς τοὺς μὲλ- λοντα «νὰ ταξιδεύσωσι Ἠπρο- σκυνητὰς τοῦ. τάφου τοῦ Νι- κολάου ἀγγεῖον ἐλαίου, προ- φασισθεὶς ὅτι ἕνεκα ἀσθενείας δὲν ἠδύνατο νὰ ταξιδεύσῃ .αὐ- τός. ᾿Εντεῦθεν αἱ προκαλοῦσαι σκάνδαλα καὶ συκοφαντοῦσαι γραῖαι καλοῦνται κοινῶς λα- δι κά. Παρεκάλεσε δὲ τοὺς νώσουν τὸ ἔλαιον ἐντὸς τῆς λυχνίας τοῦ Αγίου Νικολάου. ᾽Αλλ οὗτος ἐφάνη ἐν. καιρῷ νυκτὸς εἰς ἕνα ἐκ τῶν προσκυ- νητῶν καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν νὰ ρίψῃ τὸ ἀγγεῖον μὲ τὸ ἔλαιον εἰς τὴν θάλασσαν. Μόλις τὸ ἀγγεῖον ἐρρίφθη εἰς τὴν θά- λασσαν, οὐρανομήκεις φλόγες καὶ καπνὸς ἀνεδόθησαν, ἐξε χύθησαν δυσώδεις ὀσμαὶ καὶ ἠγέρθη µεγάλη τρικυμία, ἡ ὃ- ποία παρ᾽ ὀλίγον ἦτο νὰ κα- ταποντίσῃ τὸ πλοῖον. ὍὉ Φραγκίσκος Σκοῦφος, διαπρεπὴς Κρής λόγιος τοῦ 17ου αἰῶνος, περιγράφει εἰς τὸ θιθλίον του «Τέχνη Ρητο: ρικῆς» εἰς ὕφος λόγου διηνθι- σµένον καὶ περίτεχνον τὸ ἕ- ξῆς θαῦμα τοῦ ᾽Ἁγίου: Ἔπλεεν ὁ Νικόλαος ἐκ τῆς εἰς τὸν ὁποῖον ἐτάφη ἡ ζωή. ΣἨτο γαλήνιος οὐρανός, ἔπνεε πρᾶος καὶ φιλικός ζέφυρος, κΌμα δὲν ἐφούσκωνε, ἀφρὸς δὲν ἐφαίνετο καὶ τὸ πέλαγος τὸν Αγιον. ᾽Αλλ’ εἰς τὸν “Α- νικοὶ Κύκλωπες ἐδυσσοδόμουν καὶ ἐσχεδίαζον ναυάγιον. “Ὅ ἑωσφόρος συνεσώρευσε νἐφη, δροντάς, ἀστραπὰς καὶ ρα- γδαίαν ὀροχὴν διὰ νὰ μὴ ᾱ- φήσῃ τὸν Άγιον Μικόλαον νὰ φθάσῃ σῶος εἰς 'Ἱεροσόλυμα. ὝἛνεκα τοῦ πνεύσαντος ἀγρί- ου ἀνέμου καὶ τῶν πελωρίων κυμάτων τὸ πλοῖον ἐκινδύνευε νὰ καταποντισθῇ. Τὰ ἱστία καὶ τὰ σχοινία αὐτοῦ ἐσχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνέμων καὶ αἱ ἄγκυ- ραι ἐκόπησαν. Οἱ ἐπιδάται µε- τὰ στεναγμῶν καὶ δακρύων ἐ ζήτουν Φοήθειαν παρὰ τοῦ Θεοῦ, οἱ δὲ ναῦται εἶχον εἰς τὸ πρόσωπόν των ἐζωγραφι- σµένον τὸν θάνατον. Ἶ Μόνον ὁ Άγιος Νικόλαος ἦτο ἀτάραχος καὶ ἀτρόμητος, διότι εἶχε τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν Θεόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνυψώ- σας χεῖρας ἱκέτιδας ἀπηύθυ- νεν ἔνθερμον προσευχήν, καὶ ἀμέσως τὸ Θθαθὺ σκότος ἐξη- Φανίσθη, ὁ ἥλιος ἐδιφρηλάτει, τὰ νέφη διελύθησαν, αἱ ἆ- στραπαὶ, αἱ ὀρονταὶ καὶ αἱ θοοχαὶ κατέπαυσαν, ἡ τρικυ- µία µετεθλήθη εἰς γαλήνην, ἡ ταραχἡ εἰς ἡσυχίαν, ὁ ἄγριος ἄνεμος εἰς γλυκεῖαν αὔραν, τὰ κύµατα καθησύχασαν καὶ ἔλαμψαν εἰς τὸν οὐρανόν οἱ ἁστέρες. Καὶ τὸ πλοῖον σῶον καὶ ἀκέραιον προσήγγισεν είς τὸν λιμένα, ἀφοῦ ἑνίκησε δύο μεγάλα θηρία, τὴν θάλασσαν καὶ τὸν ἑωσφόρον. πῃ προσκυνητὰς ἡ γραῖα νὰ κε- Αἰγύπτου εἰς τὰ “Ἱεροσόλυμα | διὰ νὰ προσκυνήσῃ τὸν τάφον,: ἐδείκνυε τὴν εὐλάθειαν πρὸς: δην οἱ δαίµονες καὶ οἱ σατα-. . ΜΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ - σελίδας} (συνέχεια ἓχ τῆς 6’ στῇ δυνατὴ ἡ ἐπάνδρωσις τῶν μονῶν καὶ ἡ ἀναδιοργάνωσις τοῦ Μοναχικοῦ θίου. : Εἰς τὸ θ΄ µέρος ἐξετάζει τὶ προσέφερεν ἡ ᾿Εκκλησία εἰς τὸ Εθνος καὶ πῶς τὸ Ἕλλην. Κράτος προέδη. ἀπὸ τοῦ 1917 εἰς ἀναγκαστικὰς ἀπάλλοτρι- ώσεις τῆς Ἔκκλησ. Κτημοσύ- νης χωρὶς νὰ προσφέρῃ ἱκανην ἀποζημίωσιν. ᾿Ακολούθως ἐ- ξετάζει τὴν ὑπάρχουσαν σήµε- ρον ᾿Εκκλησιαστικὴν περιουσί- αν καὶ εἰσηγεῖται τρόπους ἆ- ξιοποιήσεως αὐτῆς. Δημ. Ν. Κατσῆ:. Τὰ ἡμερολό- ἴγια καὶ ὃ νανὼν “τοῦ Πάσχα. ᾿Αθῆναι 19059.. πο Εἰς τὴν μετὰ χεῖρας µελέ- την του ὁ εὐπαίδευτος ἐπιμε- λητὴς τοῦ ἐργαστηρίου ᾿Α- στρονοµίας τοῦ Πανεπιστηµί- ου ᾿Αθηνῶν καὶ διδάκτωρ τῶν Μαθηματικῶν κ. Δημ. ᾖα- τσῆς ἐξετάζει μετὰ ἁπλότη- τος ἀλλὰ καὶ ἐπιστημονικῆς ἀκριθείας τὰ προθλήµατα τῶν ἡμερολογίων καὶ τοῦ κανόνος τοῦ Πάσχα. Τὴν ὅλην µελέτην ᾖτου ὁ συγγραφεὺς διαιρεῖ εἲς 4 κε- φάλαια. Εἰς τὸ α’ κεφάλαιον ἐξετάζει τὰ Πλιακὰ ἡμερο- λόγια τὴν (μαθηματικὴν κα- τασκευὴν τῶν ἡμερολογίων, µετακίνησις τῶν ἡμερομηνι- ὢν, Γρηγοριανὴ µεταρρύθµι- σις, ἡμερολογιακὴ µεταρρύθ- µισις ἐν Ἑλλάδι, τὸ Παγκό- σµιον ἡμερολόγιον, τὰ στοι- χεῖα τοῦ ἔτους καὶ ᾽᾿Ιουλιανὴ χρονολογίαν). Εἰς τὸ 6΄’ κεφάλαιον ἐξετά- ζει τὰ σεληνιακὰ ἡμερολόγια (τὰ κυριώτερα σεληνιακὰ ἡ- µερολογία, κύκλος τοῦ Μέ- τὠώνος, Μαθηματικἡὴ ἔκφρασις τῆς προπτώσεως, ἑπακτὴ (|- ουλιανή, Γρηγοριανή, 'Πλια- κἁἀ Σελήνης). : Εἰς τὸ γ΄ κεφόλαιον ἐξετά- ζει τὸ Πάσχα (Ὁ κανὼν τῆς Νικαίας, ἡ-: Πανσέληνος τοῦ Πάσχα, Ημέραι µέχρι τῆς Κυριακῆς, Τύπος τοῦ ᾿Τουλι- ανοῦ Πάσχα, Γρηγοριανὸν Πάσχα, ὁ ὄρος τοῦ «θυδς, μετὰ κάµνει διαφόρους παρα- τηρήσεις, ἐξετάζει διαφόρους προτάσεις συντονισμοῦ τοῦ Πάσχα καὶ ἀσχολεῖται περὶ τὰς Κινητὰς ᾿Εορτὰς καὶ τὸ Πάσχα τῶν Ἑδθραίων). Τέλος εἰς τὸ δ΄ κεφάλαιον παραθέτει διαφόρους πίνακας (Γράμματα τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους, Γράμματα τῶν ἡμερῶν τῆς ἑθδομάδος,. χρυσοῦς ἆ- ριθμὸς τῶν ἐτῶν 1900--5759, ἩἨλίου κύκλοι καὶ Κυριακὰ Γράμματα ᾿Ιουλιανοῦ, Τὸ Ὁ]- ουλιανὸν Πάσχα διὰ τοῦ η κάλ, ἡμερομηνία ᾿Ορθοδόξου Πάσχα ἀπὸ 1900--2509 μ.Χ., ᾿λουλιανὸν Σεληνιακὸν ἡμε- ρολόγιον,' Κυριακά Γράμματα Γρηγοριανοῦ, Γρηγοριακἡ ἐ- πακτὴ (1582-3599 μ.Χ.), Γρηγοριανὸν Πάσχα διὰ τὴν ε καὶ λ, ἡμερομηνία Γρηγορι- ανοὸ Πάσχα (1900-2509), Γρηγοριανὸν Σεληνιακὸν ἡ-- µερολόγιον, διαρκὲς ἧμερο- λόγιον, Παγκόσμιον ἡμερολό- γιον, ᾿Ιουλιανἠ περίοδος, µεθ᾽ ὃ παραθέτει, πίνακα κυριωτέ- ρων τύπων). Ἡ μετὰ χεῖρας µελέτη, καρπὸς ἐνδελεχοῦς γνώσεως τῆς σχετικῆς γραμμµατίας 6ο- ηθεῖ τὸν ἀναγνώστην νὰ ἀντι- ληφθῇ τὰ περὶ τὸν καθορισμὸν τοῦ Πάσχα προθλήµατά καὶ τοποθετεῖ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς' δά- Ίσεως τὸ ἡμερολογιακὸν ζήτη- μοι Λευκοῦ ᾿Αστέρος Όταν ὁ ᾿ ἥλιος ἔχει τὸν λόγον οἳ λύχνοι πρέπει νὰ σιωποῦν. Λευκωσία 196509. Τὸ θιθλίον αὐτὸ ἐγράφη ἁ-. πὸ ἕνα πρώην µαθητὴν τοῦ θε- σοφιστῆ καὶ πνευματιστῆ ᾽Ατ- τεσλῆ καὶ ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν ἔκθεσιν τῆς διδασκαλίας. τοῦ θεοσοφισμοῦ καὶ πνευµατι- σμοῦ ὅπως διδάσκεται εἰς τὴν «λευκὴν στοὰν» διὰ νὰ ἆπο-. δείξῃ τὸ ἀσύστατον καὶ ἀνό-' ητον αὐτῆς. Τὸ θιθλίον δὲν ἔχει θεωρητικὸν χαρακτῆρα, οὔτε καὶ ἀναιρεῖ θεωρητικῶς τὴν διδασκαλίαν τῆς θεοσο- φίᾳς καὶ τοῦ πνευματισμοῦ ἡ ὁποία φαίνεται ὅτι εἶναι συ- νυφασμµένη εἷς τὴν διάνοιαν’ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς «λευκῆς στοᾶς», ἀλλὰ ἐπὶ τῇ δάσει σημειώσεων τοῦ συγγραφέως κατὰ τρόπον ἁπλοῦν καὶ πρα- κτικὀν ἐκτίθεταιὴ διαστροφἡὴ τῆς 'ΑΥγ. Πραφῆς ἡ ὁποία συν- τελεῖται ἐκεῖ. ᾿Αποδεικνύεται δι ὅσων ὁ συγγραφεὺς λέγει ποίας «τσαρλατανικἁὰς µμµεθό- θους χρησιμοποιοῦν οἱ «λευ- κοὶ ἀδελφοὶ» προκειµένου νὰ καταπολεμήσουν τὸν Χριστια- νισµὀν. Διὰ τοῦ θιθλίου τού- του ἀποδεικνύετα:! πέραν πά- σης ἀιφιθολίας τὸ ιέγεθος τῆς ἀντιχοιστιανικῆς διδασκα- λίας τοῦ θεοσολισιοῦ καὶ πνευματισιοῦ. Ὑπὸ τὸ ψευδὲς ἔνδυμα τῆς «ἐπιστημονοφανεί- ας προσπαθεῖ νἁ ὑποκατα- στήση τὸν Χοιστιανισµόν, Τὸ θιθλίον τοῦ λευκοῦ ἁστέρος χωρὶς νὰ εἶναι ἀπολογητικὴ δίδει σαφεῖς ἀπαντήσεις καὶ καταδεικνύει τὴν ἀπάτην τῆς θεοσοφίας καὶ τοῦ πνευμµατι- σμοῦ. : 2 ΛΙ ΕΠ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗ Ζωντανεύουν τὰ λόγια τοῦ προφήτη νοσταλγικά, ᾿στοῦ ἐεπεσμένου Δεσμώτή- τὸ: Φρι- γμένο στόµα, ποὺ πλανιέται θρηνῶντας στοὺς ἀπέραντους σταύλους «τῆς γῆς: «Παιδίον ἐψφεννήθη ἡμῖν... καὶ : καλεῖ- ται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, μεγάλης θουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμθουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἔ- ξουσιαστής, ἄρχων -«εἰρήνης» Πλανιέται ἀναζητῶντας τὸ φῶς, τὸν χαμένο παράδεισο, τὸν κρυμμένο θησαυρό. ᾽Ανασκαλεύει τὸ θοῦρκο, γιὰ νὰ θρῆ τὸν χαμένο µαρ- γαρίτη, ποὺ ὁ ἴδιος περιφρό- νησε καὶ ποδοπάτησε. Νυκτωµένος στρατοκόπος, κυνηγημένος ἀπὸ τὶς Εριννύ- ες τῶν Παθῶν του, τυφλωμέ: νος ἀπὸ τὴν σκοτεινια του µίσους, . μεθυσμένος ἀπὸ τὶς πνικτικὲς ἀναθυμιάσεις τῆς ἁμαρτωλότητός του, δὲν µπο- ρεῖ ν’᾿ ἀντικρύση τὴν καινούρ- για ᾿Ανατολή, δὲν μπορεῖ νά νοιώση. τὸν ἐρχομὸ τοῦ ᾿Ανα- µενόµενου Αρχοντα, δὲν µπο- ρεῖ ν’ ἀτενίση τὸ φῶς τ’ Α- νέσπερο τοῦ λερωμένου Σταύλου τῆς Βηθλεέμ. Τὸν περίµενε Οὐρανόσταλτο, Ὁ- σχυρὸν, ᾿Εξουσιαστήν, Κυρί- αῤχον τοῦ. παντός! ο Σπάλιαζε στὶς αὐλὲς τῶν ᾿Αρχιερέών, στὰ μέγαρα τῶν ᾽Αρχόντων, σερνῶταν στὰ ἆ- νώφλια τῶν ᾿Συναγωγῶν, καὶ καρτεροῦσε τὸν ἐρχομό του, καρτεροῦσε τὸ πέρασμά Του. Πρόσµενε 'νἁ φανῆ σὰν Μίκη, σὰν Θρίαμθος σὰν Ἐ- ξοὺσία. , ᾽Αγνάντευε ἀνυπόμονα τοὺς πύργους τῶν Καισάρων. γιἁ νὰ φανῆ ὁ Κύριος, ὁ Μέγας, ὁ Τρανός. . Κὺ ᾖλθεν ἡ Προσδοκία τῶν ᾿Εθνῶν. ΖΗλθεν ἡ ροδαυγἡ τῆς ἀτέ- λειωτης νύκτας. Σκίρτησε Ἡ Φύση ἀπὸ τ’ ᾽Αληλούϊα καὶ τὰ ὡδανά. Δέκτηκε ἡ σαρκώμενη Θεότης τὰ χνῶτα τῶν ζώων, τὸ: φέγγος τῶν ἄψυχων ᾱ- στρων, σὰν εὐχαριστήριο ὕμνο, κύ ᾿ἄφησε τοὺς δεσμῶτες να καρτεροῦν τὸν ἐξουσιαστὴ καὶ Κύριο, νὰ ἀναφανῆ Θριαµδευ- τὴς καὶ Πικητὴς στ ᾿Αρχοντι- τικἀ Προπύλαία. ἁΚαὶ ἐπὶ γῆς Εἰρήνη ἐν ᾿Αν- θρώποις Εὐδοκία». ΄Ηλθε ἡ Εἰρήνη, κι ἡ ᾿Αγάπη, ἢλθε ἡ Εὐτυχία κι ἡ Χαρά. πι ἀφοῦ δὲν πῆγε νὰ προσκυνη- σῃ τὰ Παλάτια τοῦ Ηρώδη, ἀφοῦ δὲν ἔσκυψε νὰ ψαύσῃ τά Φυλακτήρια τῶν ᾿Αρχιερέων, ἀφοῦ δὲν γονάτισε δουλικὰ στὶς ἑφιάφωτες συναγωγές τῶν: Φαρισσαίων, ἔπρεπε νά διωχθῆ ἡ Εἰρήνη, νὰ σθύσῃ τέτοια Εὐτυχία, ἔπρεπε νὰ σταυρωθῆ ἡ ᾿Αγάπη, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νὰ προσκυνήσῃ τὰ! κράσπεδα τῶν ᾽Αρχηγῶν τῆς γῆς. ι προσθληθεῖσα ἀκόρεστη Φφίλοδοξία τοῦ Ηρώδη ζητάει Αἷμα-- καὶ᾿ σάρκες γιὰ νὰ -κο- ρεδτῃ. Ζητάει τὸ αἷμα” τῶν ρεφῶν τῆς Βηθλεέμ ἀφοῦ ὁ Θεός τόλμησε νὰ σαρκωθῇ ἔστω καὶ στοὺς σταύλους τῆς πατρίδας τοῦ. Δαυϊδ. «φωνὴ ἐν Ῥαμᾶᾷ ἠκούσθη. Θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὁ- δυρμὸς' πολύς: Ραχἡλ κλαίου- σα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὖκ ἤθελε παρακληθῆναι ὅτι οὐκ εἰσί» Δεκατέσσερεις χιλιάδες θρέ- φῆ µεταθάλλονται σὲ µακά- δριἁ πανδαισία γιὰ νὰ χορ- τάσῃ ἡ µανία τοῦ παράφρονα θασιληᾶ. Μὲ σφαγὲς καὶ ἐγκλήματα μὲ ᾿ἀπειλὲς καὶ κατάρες μὲ ὁλαστήμιες καὶ ὕθρεις ὅπο: δέχονται οἱ ἄνθρωποι τὴν εἷ- ρήνη «καὶ τὴν ᾽Αγάπη. ᾿Ορῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς, κοπετοὶ καὶ µοίρολόγια, τὸ πρῶτο ἀνθρώ- πινο δοξολόγηµα πρὸς τὴν Χα- ρὰ καὶ τὴν Εὐφροσύνη. Κρεµ- μᾶται ὁ Σαρκὠώμένος :Θεὸς, διότι δὲν ἔκανε Θεοὺς τοὺς ἀνθρώπους. Βλασφημεῖται ὁ Θεὸς τῆς Εἰρήνης, κατηγορεῖται ὡς Βεελζεθούλ, ὁ ἐξουθενώσας τὸ. κράτος τοῦ Διαθόλου, διό- τι δὲν µετέδαλε τὴν γῆ σὲ γλέντι καὶ κραιπάλη. Σὲ ἔκτρωμα µεταθάλλεται ὁ κατ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ ἄνθρωπος, ὅταν χάσῃ τὸν ἀνθρωπισμόν. 9ΔοΣ ΑΓΙΟΥ Προσκυνητάρην καὶ ΠΕΡΙ ΒΙΙΦΙ ΙΒ ΕΙ ΙΙΙ ΒΙΙΒΙΙΙΒΙΙΦΙΙΒ:8Η8ΙΕΙΦΙΙΒΙΒΙΙΡΙΙΡΙΙΒΙΙΕΙ ΙΙΙ ΕΙΝ ΕΙ δα μαι ο οσα ο σε. ἡ ἃ Ὑπὸ ΧΛΟΗΣ ΣΤΕΦΑΗΝ,, Ζητοῦσε ἄπληστα τὸ Φῶς, ὅ- χι γιά νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ ἁλή- νεια στὴν γῆ, μὰ γιά νὰ λα- τρεύεται ὁ Ίδιος σὰν Φαντα- σμαγορικὴ λαμπηδόνα, ἀπὸ μικροσκοπικὲς µμηδαμινὲς πι- γολαμπίδες. Ζητοῦσε μὲ λακτάρα τὴν εἰρήνη ὄχι γιὰ νὰ δασιλεύσῃ ἢ εὐτυχία καὶ ἡ χαρά, μά για νὰ γίνῃ ὁ ἴδιος µοναδικὸς κυ- ρίαρχος, τύραννος καὶ κοσµο- κράτορας τῆς γῆς. Ζητοῦσε τοὺς Θησαυροὺς τῶν Οὐρανῶν γιὰ νὰ Υίνῃ µο- ναδικὸς διαχειριστὴς και ιδι- οκτήτης ἐπὶ τῆς γῆς. Ζητοῦσε τὸν Θεὸν ἐπὶ τῆς γῆς γιὰ νὰ γίνῃ ὁ ἴδιος Θεός, καὶ νὰ µεταθάλῃ τὸν Θεὸν σὲ δοῦλο καὶ ὑπηρέτη δικό του. «Καὶ ἐπὶ γῆς Εἰρήνη». Δὲν θαρέθηκε ἡ Χριστιανο- σύνη νὰ γιορτάζῃ τὰ Χριστοῦ: γεννα στὴν γῆ τοῦ µίσους καὶ τῆς ἁμαρτίας. , Δὲν θαρέθηκαν οἱ πιστοὶ νὰ γιορτάζουν τὴν ἐπέτειο τῆς Εἰρήνης στὴν Υῆ τοῦ πολέμου καὶ τῶν σφαγῶν. Θὰ ὑπαρ: χουν πάντα οἱ νοσταλγοὶ τῆς Αγάπης, οἱ ἀγωνισταὶ τῆς Εἰρήνης. Εἰρήνην πραγματι: κή. Εἰρήνη Θεϊκὴ, γαληνηφό- ρα, ποὺ γαληνεύει καρδιὲς, καὶ τὶς µεταθάλλει σὲ ὀφρο- στεφάνωτες ἀκύμαντες Θς6- λασσες κι’ ὄχι σὲ ἁτάραχα µαυροπράσινα τέλµατα. , «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωµι ὃ- μῖν». Διακηρύσσει τὸ ἀλάβδητο στόμα τοῦ Θεανθρώπου. . Εἰρήνη ποὺ κραταιώνει καὶ ἐνισχύει. Εἰρήνη ποὺ ἀνδρίζει καὶ ἐνδυναμώνει, ποὺ ἔμψυ- χώνει καὶ ἐνθαρρύνει, ποὺ Ῥλογίζει καὶ δροσίζη. Εἰρήνη γενναία καὶ ἰσχυρή, ποὺ ἐλευθερώνει καὶ ἀναγεν- νᾶ, ποὺ δημιουργεῖ πολιτισμὀ καὶ εὐγένεια. Τὸ στόμα τὸ ἄδολο τοῦ Θεοῦ µας, τὸ στόµα ποὺ πρὠ- τοµήνυσε τὴν Εἰρήνη, ὁ Μέ- γας Εἰρηνοποιός, ὁ Αρχων τῆς Εἰρήνης διεκήρυξε κατη- γορηματικἁ κι ἀπόλυτα: «Οὐκ ἢλθον θαλεῖν Εἰρήνην ἀλλά µάχαιραν. Ηλθον γὰρ διχάσαι τὸν ἄνθρωπον. Δὲν ἦλθε νὰ φέρῃ τὴν εἰρή- νη ὅπως τὴν θέλη ὁ κόσμος. Εἰρήνη ποὺ σκεπάζει τὰ ἀν- θρώπινα ἕλκη, Εἰρήνη ποὺ ἆ- ποσιωπᾶ τὸ Ἔγκλημα καὶ τὴν ἀνομία, Εἰρήνη ἁπατηλή, ψεύ- τικη, ἐγκληματική, Εἰρήνη ψυ- χοκτόνο, ποὺ στραγγαλίζει συνειδήσεις ποὺ σκοτώνει τὴν ἐλευθερία ποὺ φιμώνει τὴν ᾱ- λήθεια, ποὺ µεταθάλλει τοὺς λαοὺς σὲ ἀπέραντα ἕἔλη, ποὺ µεταθάλλει τοὺς ἀνθρώπους σὲ νερόφιδα, σὲ μαλάκια σὲ θδέλλες καὶ ἁμοιθάδες, σὲ σκουλίκια καὶ δατράχια. Εἰρήνη ποὺ ναρκώνει καὶ σουλώνει, ποὺ αἰχμαλωτίζει καὶ σκλαθώνει. Οχι τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὴν Εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Εἰρήνη ποὺ ξηραίνει τὰ ἕλη, ποὺ ξεθεµελιώνει τὰ σάπια, ποὺ κατακαίη τὶς θρωμιές, ποὺ καυτηριάζει τὰ ἔλκη, ποὺ ἀνορθώνει τοὺς πεσµένους καὶ ἐξουθενωμένους. Εἰρήνη ποὺ ἐλευθερώνει καρδιὲς καὶ ξεσκλαθώνει συ- νειδήσεις καὶ αἰσθήματα. Εἰἷ- ρήνη ποὺ ἦλθε σὰν Φῶς, σὰν κρίσις ἵνα οἱ μὴ θλέποντες θλέπωσι καὶ οἱ θλέποντες τυ- Φλοὶ γένωνται. Εἱἰρήνη ποὺ ἦλθε σὰν διχα- σµός, σὰν ᾿Επανάστασι, γιατὶ δὲν ἀδελφώθηκε, μὲ τὸ σκοτά- δι, γιατὶ δὲν ἀγκάλιασε τὴν ἀτιμία. γιατὶ δὲν δουλώθηκε στὸν φθόνο, γιατὶ δὲν προοκύ- νησε τὴν ὅλη. Εἰρήνη πυρφόρα ἐπαναστα- τική, ποὺ δημιουργεῖ στρατούς εἰρηνικούς καὶ ἐλεύθερους, ποὺ δημιουργεῖ Χριστοφόρους ἀνί- κητους, ποὺ δημιουργεῖ τοὺς µύστας καὶ τοὺς λάτρεις τῶν Χριστουγέννων. Δεῦτε πιστοί, νὰ προσκυνή- σουµε τὴν ἙΕἰρήνη ποὺ δρόσι- σε τὴν θασανισµένη µας γἢ. Δεῦτε νὰ προσκυνήσουµε τὴν σαρκωµένη Θεότητα τῶν Οὐ- οανῶν. Γεννήθηκε ἐφέτος στὴν νηῆ τοῦ ΠΗρωϊσμοῦ καὶ τής Θυσίας, γεννήθηκε στὸν λαὸν ποὺ λάτρεψε στὴν ᾿Ελευθεοία καὶ πίστεψε στὴν Βίκην. Γεν- νήθηκε στὴν γῆ τοῦ µαρτυωρί- ου, στὴν πατρίδα ποὺ λαχτά- ρησε τὸ Φῶς καὶ τὴν Εἰρήνην Πρώην ἀντάρτου (Ἔναντι ᾿Εκκλησίας Αγίου Σάόθα καὶ δίπλα στὴν Σχολὴν Σαμουὴλ). ΛΕΥΚΩΣΙΑ. Εἰς τὸ ἄνω ἑργαστήριον κατασκευάζονται σκαλιστά μὲ ἐξαιρετιχὴν ἐπιμέλειαν. Εἰκονοστάσια, Άγιαι Τράπεζαι, Δεσποτικοὶ Φρόνοι, Προσχυνητάρια, 'Αμόωνες, ᾽Αρτοφόρια κλπ. Εἰς τὸ ἄνω ἐργαστήριον πωλεῖται σκαλιστὸν τῶν Χριστουγέννων. ΠΡΟΒΕΣ ΦΙΙΦΑΙΒΙΙ ΕΙ ΒΙΙΒΙΙΒΙΙ 88) ΒΙΙΒ ΙΒ) ΕΙΙΕ/ΙΒΙΙΒΙΙΒΙΙΕΙΙΕΙΙΒ ΙΕ ΙΕ ΒΙΙΒΙ ΕΕΣ ΕΕΣ ΣΕ: ΕΡΓΛΣΤΗΡΙΟΝ ΞΥΛΟΙΛΥΠΙΙΚΗ) ΣΛΡΡΑ Π. ἘΛΗΛΙΗΡΟΥ (ἐξ ᾿Αγροῦ) ΣΑΒΒΑ ΑΕ. ! Δεσποτιχκὸς Φὀρένος. ΕΕ ΕΙΠΕ ΒΙΙ8ΙΙΕΙΓΠΙΕΙΙΒΙΤΕ ΙΓ ΕΙ ΒΙΙΒΙΙΕΙΙΕ ΙΙΙ ΣΕ ΒΙΙΕΙΙΠΙΗΙπΙ πΙΒΙΕΙΙΜΙΙ8 ο ο ο ο ο ο ο... [0 ΑΣΡΩΝ Ὁ Ἠλιος καὶ τὰ ἄστρα εἶναι στενὰ συνδεδεμένα μὲ τὰ Χριστούγεννα. ᾽Αποτελοῦν µέρος τῆς γιορτῆς καὶ τῆς ἀτμοσφαίρας της ὅσο καὶ τὰ κάλαντα, οἱ εὐχὲς καὶ τὰ δῶ- ρα, ἤ τὰ πολύχρωμα στολι- σµένα δένδρα, Καὶ ὁ σύνδε- σµος αὐτὸς εἶναι πολὺ παλαι- ός. Εχει τὰς ρίζας του τὴν πλουσίαν κληρονοµίαν τῶν μύθων καὶ θρύλων τῶν ἀρχεγόνων κοινωνιῶν, τῶν θεσμῶν καὶ ἐθίμων των, τῶν θρησκευτικῶν τελετουργιῶν των εἷς τὰς ἱστορικὰς παρα- δόσεις, καὶ τὰς πληροφορίας τῆς ἐπιστήμης, Μέχρι τοῦ τετάρτου μετὰ Χριστὸν αἰῶνος οἱ Χριστια» οἱ ἑώρταζαν τὴν γέννησιν τοῦ Κυρίου μαζὶ μὲ τὰ Θεοφή- νεια, δηλαδὴ τὴν 6ην ᾿[ανο-- αρίου, καὶ σὲ µερικἀἁ µέρη ἀκόμη τὰ Θεοφάνεια τὰ ὀνο- µάζουν τὰ «παληὰ» ἤ «μικρά Χριστούγεννα». Ἰότε κοντά συµθαίνει καὶ τὸ χειμερινὸν ἡλιοστάσιον, (Φυσικὰ διὰ τὸ βόρειον ἡμισφαίριον, διότι δ.ὰΧ τὸ νότιον τὰ πράγματα εἶναι εἰς ἑἀντίστροφα), ἡ ἐποχὴ δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποίον ὁ Πλιος παύει τὴν πρὸς τὰ κάτω πο: ρείαν του καὶ ἀρχίζει νὰ ἀνέρ- χεται καὶ πάλ.ν πρὸς τὸν ᾿Ίση- μερινὸν. Τὴν σηµασίαν καὶ σπουδαιότητα τοῦ Ηλίου ποὺ τὸν ἐφώτιζε καὶ τὸν ἐθέρμαι- νει, εἶχεν ὁ ἄνθρωπος φυσικὰ ἀναγνωρίσει εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς. Ἐν συνεχείᾳ διέκρινεν ὅτι ὁ Ἠλιος ἦτο ἐπίσης καὶ ὁ δη- μιουργὸς τῶν ἐποχῶν τοῦ ἕ- τους, τῆς ὁλαστήσεως καὶ τῶν ἐσοδειῶν καὶ ὅλου ἐκείνου τοῦ πλήθους τῶν κυκλικῶν φαινομένων καὶ ἐναλλαγῶν ποὺ σχετίζονται μὲ τὰς ἐπο- χὰς καὶ σήµερα γνωρίζοµμεν σαφῶς καὶ διατὶ εἶναι καὶ ἡ μοναδικἡ αἰτία κάθε κινήσεως, ἐνεργείας καὶ ζωῆς εἰς τὴν Γῆν καὶ γενικώτερα τὸ πλα- νητικὸν µας σύστημα. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἠλιος παντοῦ καὶ πάντοτε ἐ- λατρεύθη ὡς Θεὸς ὑπὸ διάφο: ρα ἑκάστοτε ὀνόματα καὶ πολλαὶ ἑορταὶ ἦσαν καθιερωί µέναι πρὸς τιμὴν του, ἰδιαίτε- ρα κατὰ τὰς τέσσαρας ῥἐπο- χὰς τοῦ ἔτους, δηλαδἡὴ τὰς ἰσημερίας καὶ τὰ ἡλιοστάσια. Καὶ εἶναι χαρακτηριστικὸὀν ὅ- τι αἱ µέγισται τῶν ἑορτῶν ἐ- πεφυλάσσοντο παγκοσμίως διὰ τὸ χειμερινὸν ἡλιοστάσιον, ἑ- ορτὴν γεννήσεως τοῦ Ἡλίου, καὶ ὄχι χωρὶς λόγον. Ὅσον ὁ χειμὼν ἐπλησίαζε καὶ ὁ μεσημθρινὸς Ἠλιος ἐ- Χαμήλωνε εἰς τὸν ὁρίζοντα, οἱ ἡμέρες µίκραιναν καὶ τὸ κρύο ηὔξανεν. Ἠταν ἡ σκληρὰ ἐ- ποχἡ διὰ τὸν ἄνθρωπον ἰδιαί- τερα τῶν θορείων πλατῶν μὲ τὰς θραχυτάτας ἡμέρας καὶ τὰς ἀτελειώτους παγερὰς νύ- κτας, Αἱ φροντίδες ἐπολλα- πλασιάζοντο, αἱ ἀνησυχίαι ηῶ- ξανον καὶ ἕνα ἀόριστον συναί(- σθηµα φόδθου συνεῖχε τὸν ἆρ- γέγονον ἄνθρωπον μὲ τὰ πε- ῥιωρισµένα µέσα ἁμύνης του. Προσευχαὶ καὶ παρακλήσεις ἀνεπέμποντο, ἱεραὶ πυραὶ ἠνά- πτοντο καὶ θυσίαι προσεφέρον- το πρὸς τὸν Θεὸν-- Ἠλιον ὦ- πως ἀναλάθη ἐκ νέου τὴν πρώην θέσιν του καὶ παράσχη καὶ πάλιν τὰς εὐεργετικάς του ἀκτῖνας καὶ τὴν ζώογόνον του θαλπωρήν. Μετὰ μικρὸν δισταγμὸν ὁ Θεὸς ἐνέδιδε. Εἶχε φθάσει τὸ κατώτατον σημεῖον του, τὸν ἀστερισμὸν τοῦ Αἰγόκερω, τὰς «πύλας τοῦ 'Ἠλίου» ὅπως τὸν ὠνόμαζον οἱ Χαλδαῖοι, ποὺ τὰς εἶχεν εὕρει κλειστὰς καὶ τώρα ἐπέστρεφε καὶ οἱ ἡμέρες µεγάλωναν. Τὸ κρύο ἠμπορεῖ νὰ ηὔξανε προσωρινῶς. ὉΟ- µως ὁ Ἠλιος ξανάρχιζε τὴν πρὸς τὰ ἄνω πορείαν του καὶ αὐτὸ το ἡ ἐγγύησις ὅτι οἱ ὅροι εἶχαν ἀντιστραφῆ. ᾿Ολί- Ὑον ἀκόμη καὶ ἡ ἐπίδρασίς του θὰ εἶναι ἔκδηλος εἰς τὸ σύνολον τοῦ ζωϊκοῦ καὶ φυτι- κοῦ κόσμου: ἐπὶ τῆς ἐπιφα- νείας, εἰς τὴν θάλασσαν, εἰς τὸν ἀέρα, παντοῦ, γιατὶ ὁλό- κληρος ἡ Φφύσις ἀντιδρᾶ εὖ- φΦρόσυνα στὸ µέγα γεγονός. Κατὰ κυριολεξίαν «χαίρει ἡ κτίσις ὅλη». Γενικὸν λοιπὸν καὶ ὁμόθυ- μον ἦταν τὸ ξέσπασμα τῆς χα- ρᾶς καὶ πανηγυρικἠ ἀτμό- σφαιρα ἐδημιουργεῖτο παντα- χοῦ. Οἱ Ρωμαῖοι τὴν ἑώρτα: ζον τὴν 25ην Δεκεμθρίου ὑτὸ τὸ ὄνομα Σατουρνάλια. ΛΑ ἐργασίαι διεκόπτοντο ὁλοσχε- ρῶς, τὰ σπίτια ἑστολίζοντο ιιὲ δάφνες καὶ πράσινους κλὰ- δους, δῶρα ἀντηλλάσσοντο, ὅλα τὰ τυχερὰ παιγνίδια ἐπε- τρέποντο, οἱ δοῦλοι ἀπελευθ- ροῦντο καὶ ἐλάμόαναν µέρος ὡς ἴσοι εἰς τὴν ἑθδομαδιαίαν πανήγυριν καὶ οἱ πάντες ἑώρ- ταζον καὶ διεσκέδαζον. Οἱ Σκανδιναυοὶ ἤναπτον πυρὰς εἰς τοὺς δρόµους ὅπου ἆχον- δροὶ κορμοὶ δένδρων ἐκαίοντο καὶ οἱ ἱερεῖς τῶν Κελτῶν ἐ- μάζευαν, ὅπως καὶ τώρα οἱ ἀπόγονοί των, τὴν µελίαν (κῦ, Ὅταν ἦλθεν ὁ ἉΧἈριστιανι- σμὸς οἱ θρησκευτικοὶ ἀρχηγοί του ἐδοκίμαζον μεγάλην δυ: σκολίαν νὰ συγκρατοῦν τοὺς ὀπαδούς των ἀπὸ τὰς παλλαί- κἀς αὐτὰς ἐκδηλώσεις τῶν ἀλλοδόξων, τόσον θαθειά ρι- ζωμένας καὶ κατέληξαν νὰ μεταφέρουν τὴν ἑορτὴν στὰς 25 Άεκεμ- «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ {ή ) ΡΠΘΛΕΕ 6ρίου ἡμέραν ποὺ ἑώρταζον καὶ οἱ ἐθνικοὶ καὶ ἔτσι πολλά ἤθη καὶ ἔθιμα των συνεχωνεύ- σησαν και ἀντηλλάγησαν. 6η Ιανουαρίου διετηρήθη ὡς ἑορτὴ τῶν ᾿Επιφανείων. ᾽᾿Από: λυτα συνυφασμένη μὲ τὰ Χρι- στούγεννα εἶναι καὶ ἡ ἱστορία τῶν Μάγων. Τὶ ὅμως σαν οἱ Μάγοι καὶ πὀθεν προήρχοντο Ἡ εὑρεία μεταξὺ Κασπίας καὶ Εὐφρά- του περιοχή, ὅπου καὶ ἡ ἀρ: χαία Μηδία, ἦτο ἡ χώρα των. Ἠσαν οἱ ἱερεῖς, δηλαδή οἱ πιὸ πεπαιδευµένοι τῆς ἐποχῆς. ὍὉ λαὸς τοὺς ἐνόμιζε παντὸ- γνώστας καὶ προικισµένους µε ὑπερφυσικὴν δύναμιν καὶ ἡ λέ- ξις µάγος κατήντησε νὰ ση µαίνη σεθαστὸς -- σεθάσµιος. Φιλόσοφοι, μάντεις, ἀστρολό- Ύοι καὶ οἰωνοσκόποι ἦσαν ἑ- πιφορτισµένοι μὲ τὴν τήρησιν τῶν ἱερῶν κειμηλίων καὶ τὴν συντήρησιν ἀσθέστου τοῦ ἵε- ροῦ πυρὸς ποὺ ἔκαιεν εἰς τὸν θωμόν, διότι ὁ ἥλιος καὶ τὸ πὈρ ἔπαιζαν µεγάλον ρόλον στὰς ἱεροπραξίας των. Πσαν οἱ διδάσκαλοι τῶν πριγκίπων. οἱ σύντροφοι καὶ σύμόουλοι τοῦ Βασιλέως, Λευκά πάντοτε ἐνδεδυμένοι, ἁπλοῖ εἰς τὰς σ.- νηθείας τών, σπαρτιατικοὶ εἰς τοὺς τρόπους καὶ τὴν τροφ:Ίν των. Τέτοιοι ἦσαν καὶ οἱ τρεις μάγοι Κάσπαρ, Μέλχιορ κ.ὶ Βαλτάσαρ, ὅπως διεσώθησαν τὰ ὀνόματά των εἰς χειρόγρχ- φον τοῦ 7ου αἰῶνος. “ο Ζ0: ῥροάστρης, ἱδρυτὴς τῆς θρή- σκείας τῶν Μάγων, εὐρύτατα τὴν ἐποχὴν ἐκείνην διαδεδﵴ- νην, κηρύσσει τὴν γέννησιν Μεσσίου καὶ Παρθένου κατὰ τὴν συντελείαν τῶν αἰώνων τὴν ὁποίαν διάφορα σημεῖα θ/Χ προαναγγείλουν καὶ οἱ ἐξηνγ- ταὶ τοῦ ἰουδαϊκοῦ νόµου διδ- σκουν τοὺς ὁπαδούς των ὅτι τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἀναμενομέ- νου καὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς Μεσσίου, θὰ προηγηθῆη σύνοδος τῶν πλανητῶν Διὸς καὶ κρόνου εἰς τὸ ζώδιον τῶν ἰχθύων, Ετσι. οὐράνια φαινόμενα ὡς σύμθο- λα ἔπαιζαν ρόλον σπουδαῖον τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἰς πολ- λὰς χώρας καὶ δὲν εἶναι πτ- ρίεργον ὅτι καὶ οἱ μάγοι τῆς Γραφῆς ἔψαχναν γιὰ ἕνα τέ- τοιο σημάδι εἰς τὸν οὐρανὸν. Εἶδαν τὸ ἄστρον εἰς τὸν κα- θαρὸν οὐρανὸν τῆς περιοχῆς των καὶ φυσικὰ ἠἡἠρμήνευσαν τὴν σηµασίαν του σύµφωνα μὲ τὴν διδασκαλίαν καὶ τὰς ραδόσεις των. α.Α« Τὶ ὅμως ῆτο τὸ ἄστρον Ἰ|- δοὺ ἡ ἐρώτησις ποὺ ἔρχειαι εἰς τὰ χείλη τοῦ καθενὸς καὶ ἐπανέρχεται κάθε Χρόνον, ὅ- ταν πλησιάζουν τὰ Χριστού- γεννα. Μερικοὶ πιστεύουν ὅτι ἧτο θαῦμα ἤ ὅραμα ποὺ εἶδαν οἱ Μάγοι µόνον καὶ κάθε ἆπο- πειρα ἐπιστημονικῆς ἑρμηνεί- ας του ἀποτελεῖ ἀσέθειαν µε.- οὖσαν τὴν ἱερότητα τοῦ γεγο- νότος. Ὅμως πολλά φαινόµ:- να ποὺ ἄλλοτε ἐθεωροῦντο ὅ- περφυσικἁ ἔχουν ἤδη ἐξηγη- θῇ ἐν µέρει τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐπιστήμην. Αλλοι ἐπί. στευον ὅτι ἡ σημασία του εἶ ναι θρησκευτικἠ καὶ συµόολι- κἡ μᾶλλον καὶ ἄλλοι ὅτι ἐ- πρόκειτο τῷ ὄντι περὶ ἁστέ- ρος ἤ ἄλλου ἐντυπωσιακοῦ οὐρανίου Φαινομένου δεδοµ-- νου ὅτι μὲ τὴν λέξιν ἄστρον νοεῖται σχεδὸν κάθε ἀἆστρονο- μικὸν σῶμα. ὍὉ ἥλιος π.χ. εἴ- ναι τὸ ἄστρον τῆς ἡμέρας, ἡ σελήνη τὸ ἄστρον τῆς νυκτός, ὁ κομήτης τὸ «ἄστρον μὲ κὀ- μην», οἱ διάττοντες τὰ «ἄστρα ποὺ πέφτουν», ἡ ᾿Αϕροδίτη τὸ ἄστρον τῆς αὐγῆς ἤ τῆς ἑσπί- ρας κ.ο.κ. Ἡ περιγραφὴ εἶνιτι μᾶλλον ἀνεπαρκὴς καὶ δὲν ἡμποροῦμεν νὰ συµπεράνωµεν ἀσφαλῶς διὰ τὸ τὶ ἀκριθῶς το. Τὶ ὅμως ἠμποροῦσε νὰ ἦτο διὰ νὰ ἑρμηνευθῆ ὡς τὸ ἀναμενόμενον σημεῖον: Τὸ πρᾶγμα ἐκ πρώτης ὄψ-- ὡς Φαίνεται πολὺ ἁπλοῦν. πςαχ- τὸν οὐρανὸν ὅπως ἤτο τὴν ἐ- ποχἠν τῆς Γεννήσεως, πρᾶγμα πολὺ εὔκολον διὰ τὴν σηµερι- νὴν ἐπιστήμην, καὶ νὰ ἀνα- τρέξωµεν εἰς τὰ ἀρχαῖα κεί- µτνα καὶ παραδόσεις τῆς ἐπο- χῆς ἐκείνης διὰ νὰ εὕρωμεν τὶ τὸ ἀσύνηθες ἐνεφανίσθη τότε ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχη κά- μει ἐντύόπωσιν. Καὶ ἔτσι θά ἡ- το. Δυστυχῶς ὅμως δὲν ὑπάρ- χει ὁμοφωνία διὰ τὸ ἀκριθὲς ἔτος γεννήσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ. Δὲν τὸ ἀναφέρουν αἱ Γραφαὶ καὶ οἱ ἱστορικοὶ διαφωνοῦν. Ἡ ἀσυμφωνία ὀφείλεται εἰς ἕνα λάθος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέως Διονυσίου τοῦ Μικροῦ. ἀποκληθέντος οὕτω λόγῳ τῆς µετριοφροσύνης του καὶ ζήσαντος τὸν 5ον μµ. Χ. αἰῶνα. εἶναι ἐκεῖνος ποὺ εἰσή- γαγε τὴν χριστιανικἠὴν χρονο- λογίαν καὶ τοὺς ὄρους «πρὸ Χριστοῦ» καὶ «μετὰ Χριστὸν», δεχθεὶς ὡς ἔτος γεννήσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ τὸ ἔτος 3754 ἀπὸ κτίσεως Ρώμης. Όμως ἡ Και- νἠ Διαθήκη διαλαμθάνει ὅτι ἡ γέννησις ἐγένετο ἐπὶ 6ασι- λείας τοῦ 'Ηρώδου καὶ ὁ ἵ- στορικὸς ᾿Ιώσηπος ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἡρώδης ἀπέθανεν ὁλί- γον πρὸ τοῦ 'Ἑ θραϊκοῦ Πάσχα τοῦ ἔτους 150 ἀπὸ κτίσεως ἀπὸ τὴν παράδοσιν | Ρώμης, δηλαδὴ τὸ τέσσερα πρὸ Χριστοῦ κατὰ τὴν χρονο” λογίαν τοῦ Διονύσου. (δυνεχίζεται) ᾿Αρκεῖ νὰ ἀναπαραστήσωμιν : Β Καὶ ἐν συνεχείᾳ ὁ αὐτὸς -- πάγεται: «Ὑπὸ νεώτερων εθ' μηνευτῶν οἱ δύο οὗτοι στίχοι ἐθεωρήθησαν ὡς µεταγενεστί [ρον προστεθέντες. Ἐν ἄλλαις Γλέξεσιν οἱ ἐν τῇ Βαθυλωνίο Ιαἰχμαλωσίᾳ στενάζοντες [ου- δαῖοι ἔψαλλον τὸν ψαλμὸν τοῦτον ἐκφράζοντες δι’ αὐτοῦ τὴν µετάνοιάν των δι ὅσα µαρτον πρὸς τὸν Θεόν, ἕνεκα τῶν ὁποίων καὶ ἐτιμωρουντο ἤδη ἐν ξένῃ χώρᾳ ζῶντες ὡς δοῦλοι. Ἐζήτουν δὲ συυχρῦ νως δι αὐτοῦ τὴν ἄφεσιν μεν τῶν ἁμαρτιῶν των τουτώ”, τὴν ἀποκατάστασίν των δὲ εεἰς τὴν πολυπόθητον πατρίδα καὶ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν} καταστραφέντων της Ἱεροῦ σαλὴμ τειχῶν, ὁπότε, ανεΥσῖ» ροµένου καὶ τοῦ ναοῦ, θὰ ἐ Ιθυσιάζοντο πρὸς τιμὴν καὶ ιεὐχαριστίαν τοῦ Θεοῦ «ἐπὶ τοι Οὕτω θυσιαστηρίου» µόσχοι. Όνῦτί προσετέθησαν ὑπὸ της ἐξορί- στου συναγωγῆς οἱ δύο οὗτο' στίχοι, οἵτινες ἀποτελοῦν ἵκξ σίαν ἅμα καὶ εὐχὰς ἢ τάξιµον πρὸς τὸν Θεὸν τῆς Σιών». Παρεθέσαµεν ὅλας τας γνωστὰς ἡμῖν ἑρμηνείας το» ὑπὸ ἐξέτασιν ψΨαλμικου χωρι- ου. ᾽Αποτελοῦσιν αὗται ἁλη- θινὴν πνευματικὴν πανδαισίαν μὲ ἄφθονα καὶ παντοειδῆ πνευματικἁἀ ἐδέσματα, εἰς τα ὁποῖα καλοῦνται οἱ παντοει- δεῖς ἀναγνῶσται, οἱ ἀρεσκό- µενοι εἲς τὰ τοιαῦτα ἄνα γνώσµατα, νὰ ἐντρυφήσωσι δαψιλῶς κατὰ τὴν προτροπήν τοῦ Χρυσορρήμονος: « Η τρό- πεζα γέµει τρυφήσατε πάν” τες» , ἸΑλλ᾽ ὡς θὰ παρατηρήσω- σιν οἱ προσεκτικοὶ ἀναγνῶ- σται, οἱ μὲν παλαιοὶ ἕρμηνευ- ται ἐνασμενίξονται μᾶλλον εἰς τὰς ἀλληγορικὰς ἑρμηνείας. οἱ δὲ νεώτεροι κριτικοί προσ” κεινται μᾶλλον εἰς τὸ γραμ- ματικὸν µέρος. ᾿Επωφελούμξ- νοι δὲ οὗτοι ἔκ τινος χαλαρό- τητος τῆς συνδέσεως τῶν ἓν- νοιῶν μεταξὺ τοῦ Ί9ου καὶ τοῦ 20οῦ ἐδαφίου. τολμῶσι νὰ κάµωσι τεράστιον ἄλμα 200 ἐτῶν ἀπὸ τοῦ χρόνου τῆς µε: τανοίας τοῦ Δαθὶδ µέχρι τῆς ἐν Βαθυλῶνι µετανοίας τῶν ἐν αἰχμαλωσίᾳ ᾿Ιουδαίων. Καὶ ἵνα γεφυρώσωσι τὸ ἱστορικὸν τοῦτο χάσμα καὶ εὕρωσι φυ- σικώτερον συνειρμὸν τῶν δύο ἐδαφίων, ἐπενόησαν τὴν πρου- θήκην τῶν δύο τελευταίων ἐ- Ιδαφίων εἰς τὸν ὅλον ψαλμὸν τοὐχὶ ὑπ αὐτοῦ τούτου τοῦ ΞΔαδίδ, ἀλλ ὑπὸ τῶν ἐν Βα: θυλῶνι δούλων ᾿Ιουδαίων. Εὺ- ρίσκουν ἀνεξήγητον, πῶς ὦ Δαθίδ, ἑνῷ ἐθρήνει καὶ ὡδύ- ρετο διὰ τὴν ἑαυτοῦ θλιθερὰν πτῶσιν, ἀποτόμως ἐνεθυμήθη καὶ τὴν Σιὼν καὶ ἐπεθύμησε νὰ οἰκοδομήσῃ τὰ τείχη τῆς 'Γερουσαλήµ, ἵνα συνεχισθῶ- σιν αἱ ὑπὸ τοῦ νόµου ἐπιθαλ. λόμεναι θυσίαι. Καὶ πρὸς ὁὃ- µαλωτέραν ἐξήγησιν τοῦ φαι- [νοµένου ἀπεφάνθησαν ἁἅμαρ- τύρως, ὅτι οἱ δύο τελευταῖοι στίχοι τοῦ ψαλμοῦ δὲν ἀνή- κουσιν εἷς τὸν Δαθίδ, ἀλλ᾽ εἰ- ρός. ᾽Αλλά δὲν εἶναι ἀνεξεύρετο: αἱ ἀντιρρήσεις εἰς τὰς νεωτε- ρικὰς ταύτας κριτικὰς ἔφευ- ρέσεις. Κατὰ τῆς τάσεως τῆς νεωτέρας κριτικῆς τοῦ νὰ ἆ- νακαλύπτῃ ἀλλοιώσεις ἢἡ προσθήκας εἰς τὸ ἱερὸν κεί- µενον τῶν θεοπνεύστων ᾿Αγί- ων Γραφῶν δύνανται, νοµίζο: μεν, νὰ ἀντιταχθῶσι τὰ ἀκό- λουθα: α) ᾿Επὶ 22 αἰῶνας τὸ ἛἙλ. ληνικὸν ἔθνος κατέχει τὸ ἕλ- ληνικὸν κείµενον τῶν Αγίων Γραφῶν κατὰ τὴν µετάφρασιν τῶν Ο’᾽ χωρὶς νὰ γίνητωι σπουδαῖος λόγος περὶ προ-- θηκῶν ἢ ἀφαιρέσεων. Μήπως κατὰ τὸ μµακρὸν τοῦτο χρον!- κὸν διάστηµα ὑπῆρχεν ἔλλει- ἴψις κριτικῶν ἀνδρῶν 6) Οἱ ἀπὸ τῶν πρώτων χρι- στιανικῶν αἰώνων µμέχρις ἐἑ- σχάτων ἑρμηνευταὶ τῶν ἁἅγιο- γραφικῶν κειμένων, ἱεροὶ καὶ θεοφόροι ἄνδρες, δὲν φαίνον- ται ἐστερημένοι μεγάλης κρι- τικῆς δυνάµεως. Καὶ ὅμως οὔ- τοι εἶναι κεκηρυγµένοι ὑπὲρ τῆς παραδοχῆς τῶν ἱερῶν κει- µένων, ὡς παρελήφθησαν. Γὰά οὲ φαινόμενα ὥς ἀσύμφωνς συµθιθάζουσι διὰ τῆς ἀἄλλη γορικῆς ἑρμηνείας, ἃς τὰ ο ποτελέσµατα ἐπικυροῖ ἡ . στορία. Φαίνονται ιιὲν ποιού µενοι ὑπερθολικὴν χρῆσιν τῆς ἀλληγορίας οἱ παλαιοί, ἄλλα µήπως τὸ ἀλληγορικὸν στοι- χεῖον δὲν εἶναι ἐγκατεσπαρ- µένον ἀφθόνως ἐν ταῖς 'Αγί- αις Γραφαῖς, γ) Εὰν πράγματι εἶναι θεόπνευστον τὸ κείµενον τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ὅπως εἴμεθα ὑπόχρεοι ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ νὰ πιστεύωμεν, πῶς τὸ “Άγι- ον Πνεῦμα ἐπέτρεψεν εἰς µε- ταγενεστέρους ἀνθρώπους νά συμπληρώσωσιν ἢ διορθώσω- σι παλοιότερον ἁγιογραφικὸν κείµενον Η καὶ τὸ Αγιον Πνεῦμα ἐπιλανθάνεται ἑαυτοῦ καὶ διορθώνει αὐτὸ ἑαυτὸ κα- τὰ καιρούς ὃδ) ᾿Εὰν ἐξετάσωμεν τὴν Ισυντακτικὴν πλοκὴν τῶν προ :τάσεων καὶ τῶν περιόδων λό- (γων τῶν κειμένων τῆς µετα- ΒΥΣΙΗ ΛΗΚΛΙΘΣΥΛΙΙΣ Τοῦ κ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 26 Λεκεμβρίου, 1959 Φράσεως τῶν Ο’, συνάγοµεν το συμπέρασμα ὅτι ἡ ἙΕραϊ- κἠ γλώσσα ὃεν ἔχει τον πλου τον τῆς Ἑλληνικῆς εἰς σων- δέσµους καὶ µόρία, τα οποια καθιστώσι τὸν ἑλληνικὸν λό- ψοι χαριέστερον, τὴν σύνδε- σιν των ἐννοιῶν στενωτεραν. τὴν. ἀλληλουχίαν τῶν ἴδεῶν καταληπτοτέραν καὶ τὴν ὗ- φὴν τοῦ λόγου ὁμαλωτέραν καὶ σαφεστέραν. Ἔχει μὲν ἡ ᾿Εθραϊκὴ γλῶσσα δύναμιν λόγου καὶ ποιητικότητα πολὺ μεγάλην, ἀλήθειαν ἐννοιῶν πλήρη, ζωηρότητα ἐκφράσε- ως ου τὴν τυχοῦσαν, ἀλλὰ στερεῖται τῆς ΄Αττικῆς χάρι- τος καὶ τῆς πληρότητος τοῦ λόγου. Εἰς τὴν Ἑδθραιίκήν, ἄν κρίνωµεν ἐκ τῶν κειμένων τῆς µεταφράσεως τῶν ϱ, κυριαρχεῖ ἡ κατὰ παράταξιν σύνδεσις τῶν προτάσεων τοῦ λόγου, εἰς δέ τὴν Ἑλληνικὴν ἡ καθ᾽ ὑπόταξιν σύνδεσις ᾱ- νήχθη εἰς τεχνικὴν τελειότη- τα. Διὰ τοῦτο ἡ ἑρμηνεία κειμένων τῆς Π. Διαθήκης ὅ- πὸ Ἑλλήνων σοφῶν προσδίδει νέαν ὄψιν καὶ διάφορον καλ- λιέπειαν εἰς τὰ ἡρμηνευμένα ἑλληνικὰά κείµενα. διότι σὺν τοῖς ἄλλοις πληροῖ καὶ τινα χάσµατα τοῦ ἑθραϊκοῦ λό- γου. Ας ἐφαρμόσωμεν ἤδη τὴν θεωρίαν ταύτην εἰς τὸ ὑπὸ ναι προσθήκη ὑπὸ ξένης χει ἑρμηνείαν χωρίον τοῦ πεντη- κοστοῦ ψαλμοῦ. Ἔν «ἀλλὰ» καὶ ἕν ἐπιδοτικὸν «καὶ», ἐν- νοούµενα καὶ προστιθέµενα εἰς αὐτό, γεφυρώνουσι πολὺ τὸ χάσμα τῶν ἐννοιῶν τοῦ χωρίου τούτου μετὰ τοῦ προ- ηγουμένου, ὅπερ χάσμα προ- Ιεκάλεσε πολλὰς εἰκασίας τῶν )ἑρμηνευτῶν. «Αλλ᾽ ἀγάθυ- [νον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ ἴσου καὶ τὴν Σιών». Κατόπιν τῶν εἰρημένων δυ- ἱνάμτθα νὰ δώσωμεν τὴν ἆᾱ- κόλουθον ἑρμηνείαν εἰς ἔλευ- τα. 3 . - Ιθέραν ἀπόδοσιν τῶν τελευ- ἱταίων ἕξ ἐδαφίων τοῦ ψαλ- αρ, .. 'Ρῦσαί µε ἐξ αἱμάτων ὁ ΙΟεός..:.:Συγχώρησέ µε, Θε- ἐ µου, καὶ ἀπάλλαξέ µε ἀπὸ τὰς τρομερὰς τύψεις τῆς συ: γειδήσεώς µου διὰ τὸ ἀνόσι- ον διπλοῦν ἁμάρτημά µο.) εἰς τὸ ὁποῖον περιέπεσα λη- σµονήσας τὴν αὐστηρὰν ἆπα- γόρευσιν τοῦ νόµου σου καὶ νικηθεὶς ἀπὸ τὰς κτηνώδεις ὁρμάς τοῦ σώματός µου. Καὶ ὅταν πεισθῶ, ὅτι ἐδέχθης τὴν µετάνοιάν µου καὶ μὲ ἐσυγ- χώρησες, τότε ἀπὸ τὴν χα- ράν µου θὰ ἀνοίξω τὰ χείλη µου καὶ µέ τὸ στόµα µου τὸ ἴδιον θὰ σοῦ προσφέρω αἰνέ- σεις καὶ ὄὕμνους καὶ δοξολο- γίας καὶ εὐχαριστίας. Δέν θά ἀρκεσθῶ νὰ προσφέρω μόνον θυσίας ζώων ἄνευ µετανοίας «καὶ συντριθῆς ψυχῆς. Συναι- σθάνομαι, ὅτι τοιαῦται θυσίαι ᾿αἱματηραὶ δέν σοῦ εἶναι εὐπ- Ιρόσδεκτοι (ὁλοκαυτώματα [οὐκ εὐδοκήσεις). Θὰ σοῦ προσφέρω ὡς ϐθυ- πείσουν αὐτὴν ταύτην τὴν ψυχήν ἵμου συντετριμμµένην καὶ μέ- Γχρις ἐσχάτου Θαθμοῦ τετα- πεινωµένην. Μὴ µε ἐξουδενώ- ἴσῃς, μὴ µε ἐκμηδενίσῃς, ἆλ- Γλὰ ἀγάθυνόν µε, ἀγαθοποίη- εσόν µε καὶ σῶσόν µε. ᾽Αλλά σέ παρακαλῶ, Κύρι- εξ, ἀγάθυνον μὲ ὅλην τὴν ᾱ- :γαθοποιὸν θέλησίν σου καὶ ιαὐτὴν τὴν Σιών, φρούρησον :καὶ ἀσφάλισον καὶ αὐτὴν τὴν ΙΓ Ἱερουσαλήμ, τῆς ὁποίας μέ κατέστησες θασιλέα. ᾿Αφοῦ δέ καταπραῦὔνης τὴν ὀργήν σου καὶ καταπαύσῃς τὸν θΘυ- μόν σου καὶ Χχαρίσης ἀσφά- λειαν (τείχη) εἰς τὴν ἁγίαν σου πόλιν καὶ συνεχίσης τὴν προ- .στασίαν σου ἔτι τὸν λαόν»: ἴσου, τότε, αἵἴ τότε θὰ σοῦ Γπροσφέρώμεν ἀπὸ τὴν µεγά- [λην µας χαρὰν ὅλων τῶν εἴἲ- ἰδῶν τὰς θυσίας, τὰς ὁποίας ιἀπαιτεῖ ἡ δικαιοσύνη καὶ ὁ ινόµος σου, καὶ αἰνέσεις, πνευ- -ματικὰς δηλ. θυσίας (ἀναφο- Γρὰν) καὶ ὑλικὰς θυσίας ζώων ὁλοκαυτωμένων, καθὼς ἆ- Ιπαιτεῖ ὁ διὰ τοῦ Μωὺσέως |δοθεὶς νόµος σου, πρὸς πλή- [ρη ἐξιλέωσίν σου. Γ. Διὰ τῆς τοιαύτης ἐκδοχῆς, νοµίζοµεν, ὅτι συνάπτονται Γκαλῶς οἱ τελευταῖοι στίχο: τοῦ ψαλμοῦ πρὸς τοὺς προη- Ὕουμενους, αἴρεται τὸ φαινο- 1 οενικὸν χάσμα καὶ ἀπομένει 2λόκληρος ὁ ψαλμὸς µέχρι Ὡς τελευταίας λέξεως ποίη- αα τοῦ Δαθίδ καὶ µόνον τοῦ ααθίδ. Ὅσον δ᾽ ἀφορᾶ εἰς τὰς ἀλ- ληγορικὰς ἑρμηνείας τῶν πα- λαιοτέρων ἑρμηνευτῶν, ἅς παρεθέσαµεν ἐν ἀρχῇῃ, εἶναι ἀνάγκη νὰ εἴπωμεν τὰ ἑξῆς: Ἐκ τῆς Π. Διαθήκης λάνομεν, ὅτι πρῶτοι ἤρχισανι νὰ προσφέρωσι θυσίαν εἰς τὸν Θεὸν οἱ δύο πρῶτοι υἱοὶ τῶν: πρωτοπλάστων Κάῑν καὶ 2ελ. Φαίνεται ὅτι αὐτὸς ὁ Θε: ὃς ὑπέδειξεν εἰς αὐτοὺς ἢ καὶ εἰς τοὺς γονεῖς αὐτῶν τὰς θυσίας ὡς μέσον ἐξιλεώ- ἀναπτυχθέντες λαοί, ἔχοντες σεως αὐτῶν. Οἱ μετὰ ταῦτα τὴν παράδοσιν ταύτην, διετή- ρησαν καὶ ἀνέπτυξαν τὸν θεσ- μὸν τῶν ζωοθυσιῶν, αἴἵτινες ἀργότερον ἐπεξετάθησαν καὶ εἰς ἀνθρωποθυσίας. (Συνεχίζεται) ἐν Άγ. μαν | ΛΑ. Β ΒΙΒΛΙΘΗΡΙΣΙ Ἆρος Παν. Πανοαγιωτάκου: ᾿Ε}χειρίδιον περὶ τῶν πωλυ- µάτων τοῦ γάμου κατὰ τὸ {- σχῦον ἐν Ελλάδι δίκαιον. .1- ὀῆναι 195659. Ὁ διαπρεπὴς Ἕλλην Κανο- νολόγος κ. [Παν. ἸΙ. Παναγιω- τάκος, Ἠομικὸς Σύμόουλος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ελλά- δος, τοῦ ὁποίου µμµόλις πρὀ δύο ἐτῶν ἐθαυμάσαμεν τὸ πε- ρίφηµον «Δίκαιον τῶν Μονα- χῶν», ἤτοι τὸν Δ΄ τόµον τοῦ Συστήματος τοῦ Ἐκκλησια- στικοῦ Δικαίου κατὰ τὴν ἐν Ελλάδι ἰσχὺν αὐτοῦ, τας ἤ- µέρας αὐτὰς εἰς τὸ πλῆθος τῶν ἔργων του προσέθεσεν ἄλλην ἀξιόλογον συµδολήν. Ἕνα θαυμάσιον θεωρητικὸν καὶ πρακτικὸν ἐφόδιον διὰ τὰς . Μητροπόλεις, τοὺς αἰδ. ᾿Εφημερίους καὶ κάθε νοµικὀν, τιτλοφορούµενον «Εγχειρίδιον περὶ τῶν κωλυ- µάτων τοῦ γάμου κατὰ τὸν {- σχῦον ἐν Ελλάδι δίκαιον... Ὁ κ. Παναγιωτάκος μὲ τὸ ἔργον του τοῦτο. ὅπως ἐξηγεῖ εἰς τὰ «Εἰσαγωγικά» του, ἔρ- χεται νὰ θοηθήσηῃ τὸ ἔργον τοῦ ᾿Εφημερίου κυρίως, ὅπως ἐξ ἴσου τὸ γραφεῖον τῆς |. Μητροπόλεως, τὸν Δικηγόρον καὶ τὸν Δικαστήν, διὰ τὴν ἀν- τιμετώπισιν τῶν ἀπείρων ζη- τηµάτων ποὺ παρουσιάζει καθημερινῶς ἡ πρακτικὴ ἐ- φαρμογὴ τοῦ δυσκόλου τοµέ- ως τῶν προὐποθέσεων διὰ τὴν σύστασιν τοῦ γάµου, τῶν δι- ατυπώσεων διὰ τὴν τέλεσίν του, διὰ τοὺς μικτοὺς γάμους, διὰ τὴν ἀνασύστασιν λυθέντος γάμου κλπ. Τὸ ᾿Εγχειρίδιον ἑρμηνεύει τὰς σχετικἁὰς διατάξεις τοῦ ᾿Αστικοῦ [ώδικος, ὅπως καὶ τοὺς ᾿Εκκλησιαστικοὺς |κα- νόνας, καὶ δίδει μὲ παραδείγ- µατα καὶ Σχήματα ὅλας τὰς μορφὰς τῶν κωλυομένων 6αθ- μῶν συγγενείας, ἀγχιστείας κλπ., πρᾶγμα δυσκολώτατον διὰ τὴν ἐφαρμογήν του εἰς τὴν πρᾶξιν. Περιέχει Βοµολο- γίαν τῶν Δικαστηρίων µας, Βιθλιογραφίαν, τέλεια Εὗρε- τήρια, καὶ διακρίνεται διά τὸ ἐξαιρετικὰ ἐπαγωγὸν τῆς ἑρ- μηνευτικῆς διδασκαλίας του, ἀναδεικνυόμενον ὥς µοναδι- κὸν θοήθημα τοῦ ᾿Εφημερίου ὅπως καὶ κάθε ἄσχολουμενου μὲ θέµατα τοῦ δικαίου τοῦ γάμου. Μητροπολίτου Μεσσηνίας: ᾿Ακολουθία καὶ Είος τοῦ ὁ- σίου καὶ θεοφόρου πατρος ἡμῶν “Ἱεροθέου τοῦ ἐν Ἰα: λαμῶν. Ἀαλαμάτα 1969. Εἰς κομψὸν τοµίδιον ἐξεδό- θη ὑπὸ τοῦ Σε6. Μητροπολ:- του Μεσσηνίας κ. Χρυσοστό- µου καὶ ἐγκρίσει τῆς Ἱ{. Συ: νόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ελλάδος ὁ δίος καὶ ἡ ἀκο- λουθία τοῦ ὁσίου “Ἱεροθέου τοῦ ἐκ Καλαμῶν. Τὴν ἀκο- λουθίαν ἐποίησεν ὁ γνωστὸς διὰ τὴν ποίησιν ἀκολουθιῶν ὁ Ορει. ὁσιολογιώτα- τος ὑμνογράφος μοναχὸς Γε- ῥράσιµος Μικραγιαννίτης. Ὁ ὅσιος ᾿ἱερόθεος κατήγξ- το ἐκ Καλαμῶν καὶ ἠσκήτευ- σεν ἐν τῇ Μονῇῃ τῶν ΄Ιθήρων εἰς “Άγ, Ορος καὶ ἐκοιμήθη ἓν Κυρίῳ τὴν 13ην Σεπτεµ- θρίου 1145. ᾿Π μνήμη του τε- λεῖται τὴν 132ην Σεπτεµμθρίου. Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου: ᾿Αναδιοργάνωσις τοῦ μοναχικοῦ βίου, διοίκησις, διαχείρησις καὶ διασφάλισις τῆς διατηρητέας µὸ- ναστηριακῆς περιουσίας, ἅ αλα- µάτα 1965δ. Ἡ μετὰ χεῖρας µελέτη τοῦ Σ5ε6. Μητροπολίτου Μεσσηνί- ας κ. Χρωσοστόμου «᾿Αναδιορ- γάνωσις τοῦ μοναχικοῦ θίου, διοίκησις διαχείρησις καὶ δι- ασφάλισις τοῦ Σεθασμιωτά- του, ἐπὶ τοῦ σημαντικοῦ διὰ τὴν ᾿Εκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ζητήματος τούτου. Εἰς τὸν Σε6. Μητροπολίτην Λλεσσηνί- ας κ. Χρυσόστομον εἶχεν κἆ- νατεθῇ ὁμοῦ μετ ἄλλων Μη: τροπολιτῶν, ὑπὸ τῆς διαρκῶς ,. Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ελλάδος ἵνα τύχῃ τῆς δεούσης μελέτης καὶ παρου- σιασθῇ σχετικὸν ὑπόμνημα ἐ- νώπιον τῆς Συνόδου τῆς ']ε- ραρχίας διά νὰ ληφθοῦν αἱ δέουσαι ἀποφάσεις ὑπὸ ταύ- της. Μετὰ πρόλογον ὁ τροπολίτης Μεσσηνίας χω τὸ ὅλον έμα εἲς ὅὃδύο µέρη. καὶ εἰς μὲν τὸ α΄ µέρος ἐξε- τάζει. τὴν «ἀναδιοσγάνωσιν τοῦ μοναχικοῦ θίου., εἰς δὲ τὸ 6’ µέρος τὴν «διοίκησιν, δια- Στεῶι Απ: 9 χείρησιν καὶ διασφάλισιν τῆς διατηρητέας Μοναστηριακῆς περιουσίας... Εἰς τὸ α΄ µέρος ὁ Σεθ. συγγραφεὺς ἐξετάζει τὰ αἴτια τῆς παρακμῆς τοῦ Μον αχικοῦ θίου καὶ ἀκολοῦ: θως τὴν ἀναδ'οργάνωσιν του Μοναχικοῦ Θίου τὴν ὁποίαν ἐκλαμθάνει διττήν: α) οὐσια- στικήν καὶ ϐ) τυπικὴν καὶ έν» θέτει τὰ µέσα καὶ τοὺς τρθ: πους διὰ τῶν ὁποίων θὰ κατα- εἲς τὴν ν΄ σελίδα) (συνέχεια -υ---.. . ΕΤΟΣ ΔΑ ΛΡ. ΦΥΛΛΟΥ 11 Ἐτησία συνδρομὴῆ 50Ο μὶλς Τιμὴ Φύλλου 95 μὶλς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ Κυπρον ΓΡΑΦΕΙΑ: ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΕΚΗΣ ΕΠΙΤΡόΠΗΣ 0} πα 25.17.1757 ο ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1959 μπε μα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου ἡμῶή Ιησοῦ Χριστοῦ. ΗΜΙΙΜΙ ΠΜΙΜΙὺ ΕΠΙ ΤΗ ΕΡΡΤΙ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΝ ἔ ΜΑΚΑΡΙΟΣ. ἑλέρ Θεοῦ, ᾿Αρχιεπίσκοπος Νέας ᾿Ίουστ ιγιανῆς καὶ πάσης Ἰύπρσυ, πληρώματι τῆς Αγιωτάτης ᾿ Αποστολικῆς ἛἜκμκλησ Κύπρου. Χάρι», εἰρήνην καὶ ἔλεος παρὰ τοῦ ἐν Βηθλεέμ Τεχθέντος Ἀ υρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿]ησαῦ Χριστοῦ. Παντὶ τῷ ίας Τέκνα ἔν Κυρίῳ ἀγαπητά, Χαρᾶς τὰ σύµπαντα σήμερον πεπλήρώται, Τὰ κάτω τοῖς ἄνω συνάπτεται καὶ ἡ γῆ συγχαίρει τοῖς οὐρανίοις. Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, σάρκα Φφο: ρέσας, ἐν σπηλαίῳ τίκτεται ἐκ τῆς Ὑπεράγνου Παρ- θένου. Ἐν φάτνῃ ἀλόγων «ἀνακλάνεται ὁ συνέχων δρακὶ σύµπασαν τὴν κτίσιν. Ὁ ἐπὶ τῶν χερουθεὶμ ἐποχούμενος συνέχεται χερσὶ τῆς Παρθένου. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κώσµον. ὥστε τὸν Υἱὸν Αὐτοῦ τὸν Μονογενῆ ἐξαπέστειλε, «γενόµενον ἐκ γυ- ναικός, γενόµενον ὑπὸ νόµον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάδθωμεν», ὡς φη σὶν ὁ ᾿Απόστολος (Γαλ. 4, 4-5) - Οἱ προπάτορες ἡμῶν, μετὰ τὴν πτῶσιν αὐτῶν. μετὰ φόθου καὶ τρόµου ἤκουσειν τὴν θλιθερὰν ἐτυ- µηγορίαν τοῦ Θεοῦ (Γεν. 3, 16.-19). Μετὰ τὴν πτῶ- σιν αὐτῶν, ὁ κόσμος ἐγένετο δύ αὐτοὺς καὶ πάντας τοὺς ἀπογόνους αὐτῶν τόπος θλίψεως καὶ κλαυ- θμοῦ. ᾿Ἐπὶ χιλιετηρίδας οἱ ἄνθρωποι εὑρίσκοντο ἐν πνευματικῷ σκότει. ᾽Αλλ’ ἐν τῇ καταδίκη αὐτῶν οἱ ἁμαρτήσαντες προπάτορες ἤκουσαν καὶ τὴν πρώ- την ἐπαγγελίαν τοῦ θείου ἐλέους. Ὄκουσαν ἐκ τοῦ θείου στόµατος περὶ τῆς Γυναικώς, ἥτις θὰ πλήξῃ τὴν κεφαλὴν τοῦ ὄφεως, θὰ νικήσι] τὸν διάθολον. Ὁ Πανάγαθος Θεός, προγινώσκων τὴν πτῶσιν τοῦ ἀν- θρώπου, ἐν τῇ ὑπὲρ πᾶσαν ἔννοιαν ἀγάπῃ Αὐτοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, προαιωνίως ὥρέσε τὰ πρὸς σω- τηρίαν αὐτοῦ. Καὶ ἡ προαιώνιος Αὐτοῦ θουλἠ εξε- πληρώθη, ὅτε ἦλθεν ὁ χρόνος. «Ότε ἢλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου» (Γαλ. ᾱ, 4), συνέκλιναν οἱ οὐρανοὶ καὶ κατῆλθεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα τῆς παλαιᾶς κατάρας λυτρωθῇ ὁ Α- δἀμ καὶ εἰς τὴν πάλαι µακαριότητα ἀποκατασταθῇ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ ἐνσαρκωθεὶς Σωτὴρ διὰ τοῦ θίου Αὐτοῦ καὶ τῆς διδασκαλίας ἐχορήγησεν εἰς τοὺς 151- στεύοντας εἰς Αὐτὸν τὴν αἰωνίαν ἐν µακαριότητε (ζωήν. «Τὸ μέγα τῆς εὐσεθείας µυστήριον». τὸ µυστήριον τῆς ἐνσαρκώσεώς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἤνοιξεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸν οὐρανόν, ὁ ὅ- ποῖος, πρὸ τῆς ἐλεύσεως Αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, το ἆ- πρόσιτος εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώποῦς. «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὖρα- νῶν, ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε». Δο- (ξολογήσωμεν μετὰ τῶν ἀγγέλων τὸν ἐν ἀνθρώποις (φανέντα καὶ ἐπὶ γῆς ὀφθέντα Μύριον καὶ μετὰ τοῦ ᾽λοιποῦ χριστιανικοῦ κόσμου μεταστῶμεν καὶ ἡμεῖς 'νοερῶς ἐκεῖ, ὅπου ἐτελέσθη τὸ ὑπερφυὲς καὶ ἄπε- ρινόητον µυστήριον. Κύψωμεν ἐπὶ τῆς φάτνης τοῦ (Θείου Βρέφους καὶ γονυπετήσωµεν πρὸ τοῦ Τεχθέν- τος ἡμῖν Σωτῆρος μετὰ εὐλαθοῦς κατανύξεώς καὶ Θερμῆς ἱκεσίας καὶ εὐχῶν, δόξαν καὶ αἶνον ἀναπέμ- ποντες Αὐτῷ, ὅτι, ἐν τῷ ἀπείρῳ Αὐτοῦ ἐλέει, κατη- ξίωσεν ἡμᾶς, ἀπηλλαγμένους τῶν δεσμῶν τῆς δου- λείας καὶ πεπληρωµένους τὴν καρδίαν παραμυθίας καὶ γλυκασμοῦ, προσκυνῆσαι τὴν κατὰ σάρκα Γέννησιν Αὐτοῦ. Συγχαίροντες ὑμῖν, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἐπιπόθητα, ἐπὶ τῇ µεγάλῃ Ἑορτῃ, πατρικῶς προτρεπόµεθα εἰς σύντονον ἐργασίαν πρὸς ἐπούλωσιν τῶν πληγῶν τῆς ἰδιαιτέρας ἡμῶν πατρίδος καὶ ἀνόρθωσιν τῶν ἐρει- πίων, ἵνα, ὡς οἷον τάχιον, ἀναστηλουμένου τοῦ οἱ- κοδοµήµατος τῆς νέας ἡμῶν Πολιτείας, ἑρραιωθῇ ἓν τοῖς καθ ἡμᾶς ἡ εἰρήνη καὶ ἡ εὐτυχία. Μέου δὲ σωτηρίου ἐνιαυτοῦ μετ οὐ πολλὰς ἤ- µέρας ἐπανατέλλοντος, ὅλη ψυχῇ δεοµεθα τοῦ ΄Αο- χοντος τῶν αἰώνων, ἵνα δωρήσηται τοῦτον μεστον (εὐλογιῶν καὶ χαρίτων καὶ πρὸ παντὸς εἰφηνικον διά τὴν Πῆσον ἡμῶν, τὴν ᾿Εκκλησίαν ἡμῶν, το Εθνος ἡμῶν καὶ σύόµπαντα τὸν κόσμον. | Ἡ χάρις, ἡ εἰρήνη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ ἐν ΒηθΧεεμ Τεχθέντος ΣωτΏρος Χριστοῦ εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν καὶ τῶν οἴκων ὑμῶν. ν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου Χριστούγεννα, 1927. Διάπυρος πρὸς Κύριον Εὐχέτης ε Ο ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ τοῦ Ἡ (Βυζαντινὴ Τοιχογραφία τοῦ ιδ΄ αἰῶνος εἰς Ἅγιον Νικόλαον τῆς Στέγης). Γέννησις Κυρίου, | ΜΙΝΙ Πὴ ΙΝΠΜ ΝΙΝ ΤΗΝ Υπ0η0 Α Εἶναι πράγματι θαυμαστὴ ἡ. προπαρασκευὴ τῆς ἄνθρω- πότητος διὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ λυτρωτοῦ. Ὁ Θεὸς ἐμερίμνη- σε ὄχι µόνον διὰ τὴν προπα- ρασκευὴν τῶν ᾿Εθραίων ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν προπαρασκευὴν ὅλων τῶν λαῶν τῆς ἀρχαιό- τητος. Καὶ εἰς μὲν τοὺς Ἓ- 6ραίους ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἄλ- λους ἱεροὺς συγγραφεῖς οἱ ὁ- ποῖοι καὶ ἐδίδαξαν κατὰ τρό- πον θαυμαστὸν τὴν μέλλουσαν νὰ ἔλθῃη σωτηρίαν διὰ τοῦ Μεσσίου, εἰς δὲ τοὺς ἄλλους λαοὺς διὰ τῶν μεγάλων σογ- γραφέων καὶ διδασκάλων προ- ανήγγειλε τὴν ἔλευσιν του λυτρωτοῦ. Πολὺ χαρακτηρϊὶστί- κὸν δὲ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μὲν δυτικοὶ λαοὶ ἐπερίμε- ναν ὅτι ὁ λυτρωτὴς θὰ ἤρχε- το ἐξ ᾽Ανατολῶν οἱ δὲ ἀνατο- λικοὶ λαοὶ τῆς ᾿Ασίας ἐπερίμε- ναν τὴν ἔλευσιν τοῦ Λυτρωτου ἐκ τῆς Δύσεως. Αί παραδό- σεις τῶν λαῶν καὶ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο συγκλίνουσαι ἀναμένουν τὴν ἔλευσιν του Θε- ανθρώπου Λυτρωτοῦ εκ της γῆς τῆς ἐπαγγελίας. Θαυμάζομεν συνήθως την σαφήνειαν μὲ τὴν ὁποίαν οἱ προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθή- κης ὁμιλοῦν περὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἔργου τοῦ Μεσσιου. Ἐε ἴσου ὅμως θαυμασταὶ εἴ- ναι καὶ αἱ προρρήσεις ἄλλων μεγάλων φωτεινῶν πνευµατών διαφόρων λαῶν πε»ὶ του Λυ τρωτοῦ, ὁ ὁποῖος θἀ εἶναι Θεάνθρωπος καὶ σωτηρ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἕλληνες καὶ Ρωμαῖοι, ἀλλὰ καὶ ᾿Ινδοὶ καὶ Κινέζοι καὶ Πέρσαι ἀνέμενον τὴν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου λυτρωτοῦ καὶ ἀρκετὰς λεπτο- µερείας τῆς ζωῆς του κεἰ- χον προαναγγείλει. . ὌἨδη. ἀπὸ τῆς Χριστιανικῆης ἀρχαιότητος ὁ ᾿Ιουστίνος. 9 φιλόσοφος καὶ µάρτυς (ἐµαρ- τύρησε τὸ 165 μ.Χ») μὲ τὴν θεωρίαν του περὶ σπερματικοῦ λόγου ὀρθῶς ἀντελήφθη καὶ ἠρμήνευσε τὰς περὶ λυτρω: τοῦ προρρήσεις τῶν διαφορών εἰδωλολατρικῶν λαῶν και τὴν παρ᾽ αὐτοῖς προσδοκίαν τῆς λυτρώσεως. ᾽Αρκετά ἐναργῆς παρουσι- άζεται ἡ πίστις εἰς τὴν ἔλευ- σιν τοῦ Θεανθρώπου λυτρωτου μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων. Ηδη ἡ πολυθεῖα ἀρχίζει νὰ δέχε- ται πολυάριθµα πλήγματα ὕὗ- πὸ τῶν ἑλλήνων φιλοσόφων. Σαφεστέρα ὅμως ἐναντίον τῆς πολυθεῖας εἶναι ἡ πολεμι- κἡ τοῦ Ξενοφάνους τοῦ Ἓ- λεάτου. Ὁ Ξενοφάνης ὄχι μό- νον κατακρίνει τὸν Όμηρον καὶ τὸν Ἡσίοδον διὰ τὴν πο- λυθεῖαν τὴν ὁποίαν εἰσηγήθη- σαν καὶ τὰ ἄἤθη τῶν θεῶν ποὺ ζει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι εἷς, ἔντε- λῶς ἀνόμοιος πρὸς τοὺς ἀν- θρώπους: Πᾶντα θεαῖσιν ἀνέθηκαν Όμηρος (86 Ἡσίοδός τε ὅσα παρ) «ἀνθρώποισι ὀνείδεα (καὶ ψόγος ἐστὶν κλέπτειν, µοιχεύειν ἀλλήλους ἁπα- (τεύειν (ἐνῷ), εἷς Θεὸς ἕἔν τε θεοῖσι αἱ (ἀνθρώποισι μέγιστος οὔ τι δέµας θνητοῖσιν ὁμοίοιος (ἠδὲ νόηµα δὲ νοεῖ οὖλος (δὲ τ) ἀκαύει οὖλος ὁρᾶ οὖλος ἀλλ᾽ ἀπάνευθε πόνοιο νόου Φφρενὶ (πάντα κραδαίνει. Σ αφῶς ὅμως περὶ τῆς ἄπο- στολῆς τοῦ λυτρωτῆ ὁμιλεῖ ὁ μεγάλος Τραγικὸς ποιητῆς Αἰσχύλος. Εἰς τὸν «Προµη- θέα» του ὁ Αἰσχύλος παρου- σιάζει τὸν Προμηθέα δειένον μὲ ἁλύσεις καὶ θασανιζόμε- νον ἀτελευτήτως. Μόνη δὲ ἑἐλ- πὶς τῆς λυτρώσεως παρουσιά- ζεται ὁ θεάνθρώπος λυτρω- τής. Μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς ἐλεύσεώς του. ὁ Προμηθεὺς (ἡ ἀνθρωπότης δηλ.) θὰ ἐθα- σανίζετο καὶ θὰ ὑπέφερε. Τέρ- μα εἰς τὰ θάσανα θὰ ἔθετεν ἐρχόμενος ὁ λυτρωτής. «Τοιοῦδε μόχθου τέρμα µή τι προσ- (δόκα, πρὶν ἂν θεῶν τις διάδοχος τῶν ἰσῶν πόνων Φανῇ, δελήσῃ τ᾽ εἲς ἀναύ- έγητον μολεῖν ἀμφὶ Ταρτάρου (6άθη». Αδην. κνεφαῖα τ᾽ Σαφῶς ὅμως περὶ τῆς ἐἑ- λεύσεως τοῦ λυτρωτῆ καὶ τῶι παθηµάτων τὰ ὁποῖα οὗτος θὰ ὀπέμεινε ἐξ αἰτίας τῆς ἆ Χαριστίας τῶν ἀνθρώπων, ὁ αιλοῦν τὰ μεγαλύτερα πνεύ µατα τῆς ᾽Αρχαίας Ἑλλάδος. ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Πλάτων, Ὁ Σωὠκράτης, κατά τὸν Πλά: τωνα, ὄχι τόσον εἰς τὴν ἸΑ πολογίαν, ὅσον εἰς τὴν Πολι τεῖαν ὁμιλεῖ περὶ λυτρωτοί τὸν ὁποῖον θὰ ἀπέστελλεν ὁ Θεὸς διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀν- θρώπους. Οὕτω εἰς τὴν ἀπο- λογίαν του, μετὰ τὴν καταδί- κην του ὁμιλῶν πρὸς τοὺς Αθηναίους εἶπε: «..τὸν λοι- πὸν δίον καθεύδοντες διατε- λοῖτε ἄν, εἰμή τινα ἄλλον ὁ Θεὸς ὑμῖν κηδόµενος ὑμῶν ἐ- πιπἐµψειεν...». Σαφέστερος ὅ- µως. γίνεαι ὁ Σωκράτης (καὶ ὁ Πλάτων) διὰ τὴν ἔλευ- σιν τοῦ Λυτρωτῆ εἰς τὴν «[Πο- λιτείαν.. ἨΗδη ὁ Κλήμης ὁ ᾽Αλεξανδρεὺς (περὶ τὰς ἀρ: χὰς τοῦ 3 αἰῶνος μ.Χ.) εἶχε ἀντιληφθῆ τὴν σηµασίαν τοῦ χωρίου τῆς Πολιτείας τὸ ὅ- ΧΗΝ ΤΟΥ ΛΥΤΡΕΤΟΥ [ διεμόρφωσαν ἀλλὰ καὶ τονί- ποῖον καὶ ἡρμήνευσε ὡς ἐν- δεικτικὸὀν τῆς προπαρασκευ- ῆς τῶν Ελλήνων διὰ νὰ ἀπο- δεχθῶσι τὴν διὰ τοῦ ᾿]ησοῦ Χριστοῦ λότρωσιν. «.γυµνωτέος δἠ πάντων πλὴν δικαιοσύνης... μηδὲν γὰρ ἆ- δικῶν, δόξαν ἐχέτω τὴν µε- γίστην ἀδικίας, ἵνα ἢ θεθα- σανισµένος εἰς δικαιοσύνην... ἀλλ᾽ ἴτω ἁμετάστατος ἄχρι θανάτου, δοκῶν μὲν εἶναι ᾱ- δικος διὰ δίου, ὢν δὲ δίκαι- ος... Οὕτω διακείµενος ὁ δί- καιος µμαστιγώσεται, στρε- θλώσεται, δεθήσεται ἐἔκκαυ- θήσεται τῶφθαλμώ, τελευτῶν πάντα κακἁ παθὼν ἀνασχιν- δυλευθήσεται» (Πλάτωνος Πολιτείας Β΄ ὃ--ε). Εἰς τοὺς Ρωμαίους ἐπίσης ἀναφαίνεται ζωηρὰ ἡ προσδο- κία ἑνὸς Θεοῦ ὅστις θὰ ἑἕνη- θρώπιζε. Ὁ Κικέρων ἑτόνιζεν ὅτι θὰ ἔλθῃ ἡ ἐποχὴ τὴν ὁποί- αν προεῖπον οἱ Σιθυλλικοὶ χρησμοὶ ὅτε κυθερνᾶ παντα- χοῦ εἷς Διδάσκαλος καὶ Πυ- ῥίαρχος, ὁ Θεός». Τονίζει δὲ ὅτι δὲν εἶναι ἀδύνατον νὰ κα- τέλθῃ ὁ Θεὸς ἐξ οὐρανοῦ διὰ νὰ ἐπισκεφθῇ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ν᾿ ἀναστραφῇ μετ’ αὐτῶν ὡς Θεάνθρωπος. Σαφέστερον ὅμως ὁμιλεῖ ΄ περὶ τῆς προσδοκίας αὐτῆς ὁ Βιργίλιος εἰς τὰς «Εκλογάς» του. ᾽Αναφερόμενος καὶ αὐτὸς] εἰς τοὺς χρησμούς τῆς Σιθύλ- λης περὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ λυ- τρωτοῦ ἔγραφε «Ἔφθασεν ἤδη τὸ τέλος τῆς ἐποχῆς τῶν χρη: σμῶν τῆς Κυμµαίας Σιθύλλης. (ΣΥΝΕΣΧ 12ΕΤΑΙ) ΣΗΜΕΙΩΝΙΑΤΑ | (τὴ ». 1 3 / Εἰρήνη καὶ ἀγάπτ. Εἰρήνη καὶ ἀγάπη εἶναι τὸ πραγματικὸν νόημα τῶν Ἀριστου- έννων, Εἰρήνη μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ εἰρήνης μήνυμα δι ὅλους τοὺς ἀνθρώσιους. Μὲ τὴν γέννησιν τοῦ Κυρίου ἐκφράξεται ἡ ἄπειρος ἀγάπη ταῦ. Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρω- πο», ἀλλὰ καὶ μεταφέρεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ μήνυμα τῆς ἆ- γάπης. Αὐτὴν δὲ ἀκριξῶς τὴν ἀγάπην καὶ τὴν εἰρήνην ἐξύμνησαν καὶ οἳ Αγ]}ελοι κατὰ τὴν νύκτα τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπον Λυτρωτοῦ. 'Η ἀνθρωπότης ἡ ὁποία θαδίζουσα εἷς τὸ σκότος τῆς ἀγνοίας εὑρίσκετο εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸν Θεὸν πολεμσῦσα τὸν νόµον Του, τώρα διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ μονογενοῦς Σἱοῦ Του ἀποκταλλάσετε μὲ τὸν Θεὸν, εἰρηνεύουσα μὲ τοὺς οὐρανοὺς καὶ γνωρίξει τὸ θέληµά Ίου. Τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον εἶναι ταὐτοχρόνως καὶ ἐντολὴ διὰ τὴν ούβμι σιν τῶν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων σχέσεων. Διὰ τῆς γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος οἵἱ ἄνθρωποι ἀνέκτησαν τὴν θείαν υἱοθεσίαν, ἔγι- ναν ἀδελφοὶ ἔχοντες κοινὸν πατέρα τὸν Θεόν. Διὰ τοῦτο ἡ ἄγά- πη δέον νὰ ρυθµίξῃ τὰς σχέσεις των, καὶ ἡ εἰρήνη νὰ δασιλεύῃ µεταξύ των. Η πανανθρωπίνῃ ᾿οἰπογένεια αἷς τὴν ὁποίαν µετε ἐλήθησαν τὰ ἔθνη, αἳ φυλαὶ καὶ οἱ λαοὶ τῆς γῆς πρέπει τὰς σχέ- σεις της νὰ ρυθµίζῃ μὲ τοὺς λόγους τοῦ ἀγγελικοῦ ὕμνου τὴν νύ- ατα τῆς Γεννήσεως τοῦ Σἱοῦ τοῦ Θεοῦ: μὲ εἰρήνην καὶ μὲ ἀγά- πην. Ἰόνον διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ θὰ ἐπικρατήσῃ εἰς τὴν γῆν εἰ- φήνη πραγματικὴ καὶ οἳ ἄνθρωποι ρυθµίζοντες τὰς σχέσεις των μὲ τὴν ἀγάπην θὰ ζήσουν ἀπηλλαγμένοι τοῦ φόδου καὶ τῆς ὃν: στυχίας καὶ ἡ εὐτυχία καὶ ἤ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θὰ σκορπισθοῦν εἲς τὴν γἩν. Ν 1) δ λ θῇ 9 : / ς 5 / ὰ ἐκδηλωθῆ ἐμπράκτως ἡ ἀγάπη Τὴν ἀγάπην τὴν ὁποίαν ἔφερεν εἰς τὸν κόσμον ἡ γέννησις τοῦ λυτρωτοῦ πρέπει νὰ τὴν ἐκδηλώσωμεν ἐμπράκτως τὰς ἡμέ- ρας αὐεάς. Δὲν θὰ εἶναι θεθαίὼς ἀνταπόδοσις τῆς μεγάλης ἀγά- πης τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς. Θὰ εἶναι ὅμως ἀπόδειξις ὅτι τὴν ἀγά- πην τοῦ Θεοῦ τὴν ἐνστερνιζόμεθα καὶ εἴμεθα καὶ ἡμεῖς πρόθυμοι ἓν τῷ µέτρῳ τῶν δυνάμεών µας νὰ τὴν ἐκδηλώσωμεν πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην τῆς ἀγάπης αὐτῆς. Καὶ εἶναι χιλιάδες ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀνάγκην τῆς ἀγάπης αὐτῆς. Χῆραι καὶ ὀρφανά, ἀλλὰ καὶ πτωχοὶ καὶ δυστυχισµένοι, ἀσθενεῖς εὑρισκόμενοι εἰς τὴν Ἀλίνην τοῦ πόνου καὶ μὴ ἔχοντες πολλὲς φορὲς οὔτε τὰ στοι- χειώδη καὶ ἀπαραίτητα διὰ τὴν. ἀνακούφισιν τοῦ πόνου των. Τὰ νοσοκομεῖα καὶ οἱ διάφοροι οἶκοι περιθάΆψεως θυμάτων καὶ ἆπο- πλήρων τῆς κοινωνίας θὰ πρέπει ἰδιαιτέρως. νὰ ἔλθουν εἰς τὴν μνήμην μας τὰς ἡμέρας αὐτάς. Διότι ἐκεῖ ἀκριξῶς θὰ δοκιµασθῇ ἡ ἀγάπη µας, εἰς τὴν ἔμπρακτον ἄσκησίν'της. Ἡ εδαίως ἡ ἀγάπη πρέπει νὰ ἐκδηλώνεται πάντοτε, κατὰ τὰς ἡμέρας ὅμως τῶν ἑορ- τῶν, ποὺ εἶναι ἡμέραι χαρᾶς καὶ εὐτυχίας πρέπει νὰ ἐκδηλώνεται ἐντονώτερον. Τὰ δάκρυα τῆς ἀνεχείας, τὸν πόνον τῆς δυστυχίας, τὴν ἕλλεαριν' στοργῆς καὶ ἔνδιαφέραντος πρέτει νὰ τὸν ἀναπληρώνει ἡ ἀγάπη µας. Καὶ τὴν ἄγάπην µας πρὸς τοὺς ἀναξιοπαθοῦντας ἀδελφούς µας μποροῦμεν νὰ τὴν ἐκφρά- σωμεν ὄχι µόνον ὅταν εἴμεθα πλούσιοι, ἀλλὰ καὶ ὅταν εἴμεθα πτω- χοί. Εκ τοῦ περισσεύµατός των οἳ πλούσιοι καὶ ἐκ τοῦ ὑστερή- µατός ων οἳ πωχοὶ μποροῦν νὰ ἔλθουν ἀρωγοὶ στὸν πόνο καὶ τὴν δυστυχία καὶ νὰ κάµου τοὺς πογεµένους καὶ δυστυχισµένους νὰ αἰσθανθοῦν τὴν ξεστασιὰ τῆς θείας ἀγάπης. ᾿Εκεῖνο' ποὺ χρειά- ξεται διὰ νὰ γίνουν αὐτὰ δὲν εἶναι περίσσεια πλούτου, εἶναι πε- ρίσσεια ἀγάπης. ν 3 9 , Δὲν θὰ ἐπιτυχουν. Ἡ ἐχθρότης τοῷ κομμουνίσμοῦ κατὰ τῆς ᾿Εκκλησίας ἔξε- δηλώθη ἐσχάτως εἰς εὐρυτάτην κλίμακα καὶ ἐν Κύὐπρῳ. Εἰς τὴν προσπάθειάν των οἳ πομμουνισταὶ νὰ καταλάθουν τῆν ἐξουσίαν ἓν Κύπρῳ κατὰ τὰς προσφάτους διενεργηθείσας πρώτας Προε- δρικὰς ἐκλογάς, µετεχειρίσθησαν κάθε συκοφαντίαν κατὰ τῆς ἓκ- Ἠλησίας. Ηδη ἀπὸ καιροῦ οἳ κομμουνισταὶ πράκτορες οἱ ὁποῖοι ὁδροῦν εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία ἤρχιόαν µίαν λυσσώδη ἀντι- θρήσκευτικὴν ἑκστρατείαν. Διὰ νὰ ἀντιδράσουν εἰς τὴν ἀφύπνισιν καὶ ἐξυγίανσιν τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος τοῦ λαοῦ καὶ ἐδίῃ τῶν γυναικῶν ἵδρυσαν διαφόρους γυναικείους συλλόγους εἰς τὴν ὕπαιθρον, δῆθεν ἐπαγγελματικοὺς καὶ κομματικούς, εἰς τὴν πραγ- µατικότητα ὅμως ἀντιθρησκευτικούς. «Οἱ «ἰνστρούκτορες» τοῦ κομμουνισμοῦ εἰς τὰς διαφόρους συγκεντρώσεις δὲν φροντί- ξουν διὰ τὴν διαφώτισιν ἐπὶ ἐπαγγελματικῶν ῥητηµάτων, ἀλλ εἰς καταπολέμησιν τῆς θρησκείας. ᾿Επανειλημμένως κατηγγέλθη- σαν περιπτώσεις κατὰ τὰς δποίας οἳ διαφωτισταὶ :κπατεφέροντο ματὰ τῆς θρησκείας καὶ ἐζήτουν ν ἀποδείξουν ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός. Καὶ θεδαίως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχουν εἰς τὰς ἔπι- διώξεις αὐτάς, ἀλλ' ὅμως δὲν εἶναι ἀδύνατον νὰ παρασύρουν τοὺς ἀφελεῖς, ὅταν μάλιστα χρησιμοποιοΏν συκοφαντἰας αἱ δποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν παραδεκταὶ ἀπδ τοὺς ἀφελεῖς. Εἰς αὐτὴν ἆ- κριξῶς τὴν µέθοδον, τὴν προσφιλῆ εἰς τοὺς κπομμουνιστὰς ὅλου τοῦ κόσμου, τὴν µέθοδον ῆς συκοφαντίας, ἤρχισαν νὰ καταφεύ- γουν οἳ κομμουνισταὶ εἰς Ε ύπρον. Χωρὶς πατριωτικἀ αἰσθήματα, χωρὶς σεξασμὸν πρὸς τὴν θρησκεἰαν καὶ τὰς αἰωνίους ἀξίας τὰς ὁποίας μᾶς ἐκληροδότησαν οἱ πρόγονοί µας, τὸ µόνον τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκουν εἶναι καταθαράθρωσις τοῦ τόπου καὶ ἡ ἐξάπλωσις τοῦ ἀπάτριδος καὶ ἀθέου κομμουνισμοῦ. ᾽Αλλὰ ὅμως δὲν θὰ ἐπιτύχουν. Ἡ ἐκλογὴ τοῦ Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. ἹΜακαρίον, ὡς Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ἂφ᾿ ἑνός, καὶ ἡ προσή- αν , μας , νο} ν . .λωσις εἰς τὴν θρησκείαν καὶ τὴν πατρίδα, τὰ αἰώνια καὶ ἁκατά- λυτα ἰδανικὰ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ λαοῦ µας, ἔθεσε τέρμα εἰς τὰς πομμουνιστικὰς ἔνεργείας. [ ὉΙΚΠΜΕΗΙΚΕΣ ΠΛΤΡΙΛΡΧΗΣ [κονκων ἐωωον ἁ κας ὁ ΛΝΗΙΤΕΙΛΕ ΣΥΝΟΛΟΝ ΤΩΝ 0ΡΒΟΛΌΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΝ ΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ ΘΕΡΟΣ Εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν εὑρισκόμε- νος. ὃ Οἶἰκ. Πατριάρχης ᾿Άθηνο γόρας ἐδέχδη ἀλληλοδιαδόχως τὰς ἐπισχκέψεις τοῦ Πατριάρχου τῶν ποπτυρθοδόξων. Ἰκυρίλλου, τοῦ Πατριάρχου. Αλεξανδρείας ΧἎοι- στοφ όρου, τοῦ ἀποστολικοῦ Βικα- ρίοὺς. πάστορυς Ἀτυμπονά, τοῦ Πατριάρχου τῶν Ἠλληνοκαθολι- κῶν Μαξίμου καὶ ἄλλων ἵεραυ- χῶν. Ὁ Πατριάρχης ἐτόνισε τὴν χρησιμότητα τῶν ἐπαφῶν µετι- Ἑὺ τῶν προκαδηµένων τῶν διαφὺ- ρων χοιστιανικῶν ἐκλλησιῶν πρὺς τὸν σχκοπὺν τοῦ καθορισμοῦ ἐνιαί- ας γοαμμῆς εἲς τὴν διαγοαφοµέ- γην πυοσπάδειαν απρὺς συνεργᾶ- σίαν τῶν χοιστιανικῶν ἐκκλησιῶν. Ἡξ ἄλλου ὁ Πατριάρχης Κί- ριλλος. εἶπεν ὅτι πρέπει νὰ τεθῆ ποτελεῖ ἁπαραίτητον ᾽θῆμα πρὺς πραγµατοποίησιν τῆς ἑνοποιήσεως ὕλων τῶν ἐκκλησιῶν, ἀνεξαρτή- τως δόγµατος, τὴν ὅποίαν ἔχει προτείνει ὃ Πάπας Ἰωάννης, Ὢ Οἰχουμενικὺς Πατριάρχης προσέ- θεσεν ὅτι εἷς τοῦτο συνεφώνησε χαὶ ὁ Πατριάρχης Ἀριστοφόρος ν αν , ος 3 τέρμα εἰς τὸ σχίσια τῶν ἐκκλη- }α ον 5 Χῑσι ων ΕΝΑΛ ττῆς Αλεξανδρείας. σιῶν. Εἰς δ ώ . : , ͵ τὴν σύνοδον θὰ προσχκἠτ- ϱ Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας ς ς . , μα καν Ἡ δοῦν χαὶ ὅλαι αἱ ὄπισθεν τοῦ οι- ἐπεσχέφθη τὰ εἲς ᾿Αλεξάνδρειαν μ ὅπισθεν τοῦ οι δηροῦ παραπετάσµατος ὀρδόδοξοι ἐνκληῆσίαι, Τὺ ἀπόγευμα ὁ Πατριάρχης ὰ- θηναγόρας, µετέθη δι αὐτοκινή- του εἷς τὸ Σουέζ, ὕπου διενυχκτέ- ρευσε, τὴν ἑπομένην δὲ µετέ- 6η εἷς τὴν µμονὴν ᾽ἁγίας Δὶ- χατερίνης, τοῦ ὄρους δινᾶ, ἡ ὃ- ποία ἔχει χτισθῃ πρὸ 1.400 ἐτῶν. ἕλλην. σχολεῖα καὶ τὸ ὀσφανοτρυ- φεῖον καὶ ἐ:έφρασε τὴν ἵκανοποί- ησίν του διότι οἱ μαθηταί τών ση- μειοῦν προόδους εἲς τὴν ἐκμάθη- σιν τῆς ἀραθικῆς γ) ώσσης. Ὁ Οἰκουμενικὺὸς Πατριάρχης ᾿Αδηνάγόρας, ἀπειθυνόμενος τὴν ϐ. Λεκεμθρίου ποὺς τὸ πυκνότατον ο Ἡςν ἷ . ἐκκλησίασμα τοῦ χαθεδρικοῦ ναοῦ ὑπὸ ου Αὐτοκράτορος τοῦ Βυ- τοῦ Ἁγίου Νικολάου Καΐρου, ᾱ- ζαντίου Ἰουστινιανου. : ο ο στο, γεκοίνωσεν ὅτι τὸν προσεχΏη ἸΙού-ἱ Τὴν Ἡαρασκευὴν 1 Δεκεμ- θρίου ὁ Οἰκουμενικὺς Πατριάς- χης µετέδη εἲς Βητυτόν, ἔνθα ἔτυχε θερµοτάτης ὑποδοχῆς ἕκ μέρους τῶν πολιτικῶν καὶ θρη- σχευτικῶν ᾿Αρχῶν τοῦ Λιδόνου, λιον θὰ συνέλθη εἰς ᾿Αλεξάνδρει- αν σύνοδος τῶν ὀφθοδόξων κχοι- στιανικῶν ἐκκλησιῶν, ποὺς τὺν σκοπὺν τῆ- λήψεως ἀπαφάσεων σχετικῶς μὲ τὴν ἐγοποίησιν τῶν ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 256 εκεμβρίου, 1969 «ΕΚΚΛΗΗΑΣΙΚΗ ΠΠά». ο προπατοκσ ο ἐ-μσκακκοἀκομλνα. ΗΛΙΙΠΙΙΕ ΤΗΙΗΠΙΙΝΙΙΙ ΜΜΙΙΝΗΗ ) 1. ΝΗΠΙΠ ΗΙ 1ἱ ΙΝΙΙΙΙ ΤΙ ΙΜΙΗΠΙΙΙ ΙΧΗΝΙΙΙ ΙΚΙΙΙ ΠΠ 1) ΗΝ ΜΗΝΙΙΝ ᾿Απὸ τῆς ἱστοριπῆς ἡμέ- θας τῆς ἐκλογῆς τοῦ ἨΜα- Μαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Ημ. Μαμαρίου ὡς Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Πολιτείατ͵, ἑκατοντάδες συ}χαρητηρίων' τν τηλεγραφημάτων καταφθά᾽ νουν συνεχῶς εἰς τὴν ᾿Τερὰν ᾽Αρχιεπισκοπὴν. Πρόεδροι Κρατῶν καὶ Κυθερνήσεων, Πατριάρχαι, ᾿Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολῖται, ᾿Ὀργανώσεις καὶ ἄτομα ἀπηύθυναν συγ- χαρητήδια. Κατωτέρω παρα- βέτοµε» μερικὰἁ τῶν συγχα- ρητηρίων τηλεγραφηµάτων ἀπὸ Προέδρους Ἀυθερνήσε- ων καὶ ᾿Ἱεράρχας. Γπὺ τοῦ Πατριάρχου ΄Ἱεροσο- λύμων Βενεδίκτου ἀπεστάλη τὸ χάτωδι τηλεγράφημα: «Ὁλοθύμως συγχαΐροντες Ὕμε- τέρα Μακαριότητι ἐπὶ ἐπαξία ΑΔὖ- τῆς ἐκλογῇ ὡς πρώτου Προέδρου Κυπριαχῆς Δημοκρατίας ἐγκαρδί- ως εὐχόμενα πλήρη εὐόδωσιν απροσπαθειῶν ἐπ᾽ ἀγαθῷ, προύόδῳ, εὐημερίᾳ Κυπριακοῦ λαοῦ. Πα- τριάρχης Βενέδικτος». ΤΠαρὰ τοῦ Μακ. ᾿Αοχιεπισκό- που ᾽Αηνῶν: Συγχαίρων εὔχομαι ὁλοκληρώ- σητε ἀποστολήν σας πρὺς δόταν Ἠχκλησίας Πατρίδος. ᾿Αθηνῶν Θεόκλητος. «ϱ Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ῥωσσιῶν κ. ᾽Αλέξιος ἀπέστειλε τὸ κάτωῦι τηλεγοάφη- μα: εΧανρετίζομεν τὴν 'Ὑμετέραν Ἀἴακαριότητα ἐπὶ τῇ ἐκλογῃ αὖ- τῆς εἷς τὸ ἀξίωμα τοῦ Π[ροέδουυ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Εύ- χόμεθα ὅπως ὁ Θεὺς παρέχῃ ὐ- μῖν δυνάµενις πνευματικὰς καὶ σωμµατικάς καὶ εὐδαιμονίαν κεἲς τὴν χώραν σας, ἔπ, ἀγασῷ τοῦ λαοῦ σας. Αλέξιος Πατριάρχῆς Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ῥωσ. σιῶν». ΤΠαρὰ τοῦ Αρχιεπισκόπου Σι- ναίου Ποοφυρίου ἐλήφθη τὸ ᾱ- κόλονθον τηλεγοάφηµα: «᾿Απευθύνομεν πρὸς τὸν Ποῦ- τον Σεθαστὸν ΠΠρόεδρον τῆς υ- πριακῆς Δημοκρατίας Ἀερμότατα συγχαρητήρια. Ἐὐχόμεθα ὅπως ὑ Κύριος χαρίξεται τί Ὑμετέρᾳ Μακαριότητι ὑγείαν καὶ µακοῦ- ζωΐαν ἐπ᾽ ἀγαθῷ Κύπρον. Σι- ζγίσυ Πορφύριος. Παρὰ τοῦ Μητροπολίτου Μεσ- σηνίας Χρυσοστόμου ἀπεστάλη ἓκ Καλαμάτας τὸ κάτωθι τηλεγράφη- μα ο «Ἐπὶ δριαμθευτικῇ ἐκλογῇή παὶ ἀναδείξει ὡς πρώτον 1]ροέδρου Ἐλευθέρας Κύπρου θερμῶς εὔχο- μαι εὔκλειαν νεαρᾶς ἁημοχκρα- τίας. Μεσσηνίας Ἀφυσόστωιος, Παρὰ τοῦ Μητροπολίτου Ἓλει- θερουπόλεως χ. ᾿Ἀμθροσίου ἁπε- στάλη τὸ ἀκόλουθον τη)λεγράαη- μα «Σ0γχαίροντες εὐχόμεῦθα Ἀύριος ἐνισχύοι ὑμᾶς. ᾿Βλευθερουπόλεως ᾿Αμθρόσιος». 11αρὰ τοῦ Μητροπολίτου δΙυτι- λήγης: .. Συγχαίροντες περιφανῃ νίκην ἐπικαλούμεδα Όεόθεν ἐνίσχυσνν. Μυτιλήνης Ἰάγώθος. Παρὰ τοῦ Πατριάρχου Βαύν- λῶνος Ἱλαρίωνος ἀπεστάλη τὸ κάτωθι τηλεγράφημα: «Ἐγκάρδια συγχαρητήρια ἐπαξίαν ἐκλογήν, εὐχόμενος Θεοῦ ἐνίσχνσιν. Βαθυλῶνος ρίων», δι΄ παρὰ ϊλα- Παρὰ τοῦ Μητροπολίτου Ῥηνί- ου Μελετίου ἐλήφθη τὸ ἀχόλονδον τηλεγράφημα: «Συγχαίροντες ἐπαξίᾳ εὐχόμεδα πλήρη ἐπιτυχίαν χῶν Ἱερῶν ἔργων σας. Ἠελέτιος Οἰκονομίδης». ἐκλογῇ ἐθνι- Ῥηγίου Παρὰ τοῦ ᾿Ἀρχιεπισχόπου «Αὖ- στραλίας ᾿Πεζεχιήλ: «δυγχαρητήρια θεομὰ ἐπὶ ἔκ)ο- γῇ σας ὡς Πρώτου Ἰ]ροέδρου Κύπρου. Ἐύριος γένοιτο θοηθός. τύµδουλος καὶ συµπαραστάτης ἡ- μῶν ἐπ᾽ ἀγαθῷ νήσου καὶ µαοτν- οικοῦ λαοῦ. Καλὰ Χριστούγεννα, Αὐστραλίας Ἱεξεκιήλ». 1αρὰ τοῦ Μητροπολίτου Τορίκ- κης (Τρικκάλων Ἑλλάδος) Διονυ- σίου: «δυγχαίρω ἐγκαρδίως». κης Διονύσιος». Τοίχ- Παρὰ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Θνα: τείρων ᾿Αθηναγόρα: «Ἐπὶ θοιαμθευτικῇ ἐκλογῇ σας συγχαίρω Ἱερμότατα εὐχόμενος ὑγείαν, δύναμιν καὶ φωτισμὸν πα- ρὰ “Ὑψίστου. ᾿Αοχιεπίσκοπος Θυ- ατείρων ᾿Αθηναγόφρας». Παρὰ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Νά- ζαρὲτ ἸἹσιδώρου: «Ἐγκάρδια συγχαρητήρια δαὶ ἐκλογῇ σας. ᾿Ἀοχιεπίσκοπος 'Τοί- δωρος». «γπὸ τοῦ. Αρχιεπισκόπου τῶν Μαρωνιτῶν Κύπρου κ. Φαράχ: «Χαιρετίζοµεν ἐν τῷ προσώπῳ ο κν ς Κίύ σας τὸν ἀπελευδερωτὴν τῆς ὐ- ος ο. πρου καὶ τὸν ἡγέτην τοῦ ἔθνους. - Φαράκ, Αρχιεπίσκοπος Δίαρωνι- τῶν Κύπρου». 'Υπὺ τοῦ Χωρεπισκύπου Μαρω- γιτῶν Κύπρον κ. Φοραδάρη: «Κοινότης Μαρωνιτῶν ἸΝύπρου συγχαίρει ὑμᾶς ἐγκαρδίως ἄξιων Ἠρόεδρον Δημοκρατίας καὶ ὑπό- σχεται πλήρη συμπαράστασιν διὰ τὸ μεγαλεῖον τῆς πατρίδος. Φορα- δάρης, Κωφεπίσκοπος Ἀαρωνι- τῶν». ο 1πὺ τοῦ Ἕλληνος ΚΝαθολιοῦ Αρχιεπισκόπου χ. ᾿Ασσάς: «Βἱλικρινῆ συγχαρητήρια τὰ . : κα εὐχάς. Είδε ὃ Θεὺς εὖὐλογῇῃ ὑᾶσν Ταρὰ τοῦ ᾿Αρχιπισκόπου [ζαν- ταθρυγίας Τζέφρεῦ Φίσερ ἐλήφΌη τὸ ἀκόλουδον τηλεγράφημα: «Χαιρετισμοὺς καὶ καλὰς εἷ- χὰς ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ ἡμῶν ὑμοῦ μὲ τὴν διαθεθαίωτ.ν ὅτι προσευχόµε- θα διὰ τὴν 'Υμετέραν Μαχαριό- τητα καὶ τὴν εὐημερίαν τῆς Κύ- πρου». Παρὰ τοῦ Αρμενίου ᾿λοχιεπι- σκόπου Χαλεπίου: Ἐγκάρδια συγχαρητήρια ὅπ) εὐκαιρίᾳ τῆς ἐκλογῆς σας. Εὐχό- µεθα ὑπὲρ ἡὑγείας καὶ εὐτυχίας τῆς χώρας σας. ᾿Αρχιεπίσκοπος Τσέδοντ ΛΑ κ ήν - ὦ Αομενικῆς ᾿Επισκοπῆς Καλεπίου. 1Ηαρὰ τοῦ λατίνου ᾿λοχιεπι- σχκόπου Ἱερουσαλήμ Ἐἰλικρινῆ συγχαρητήρια διὰ τὴν ἐκλογὴν τῆς Μακραιώτητός σας καὶ ἀρίστας εὐχὰς διὰ τὴν εὐτυχίαν τῆς χώρας σας ὑπὸ τὴν χαθοδήγησίν σας. ᾽Αλδέρτος Γκόρι λατῖνος παά- τριάρχης “Ἱερουσαλὴμ καὶ }ατι- γικῆς κοινότητος Κύπρου. τοῦ. προϊσταμένου τῆς Οὕγγα- Ταρὰ ἸΟρδοδόξου ἸἨκκλησίας ρίας: «Οὐγγρικὴ ᾿Ορθόδοξυς Ἠκ- κλησία εὐσεθάστως χαιφετίδει Ὕ- µετέραν Μακαριότητα ὡς [Πρῦ- τον Πούεδρον Κυπριακῆς ΔηΙο- χρατίας. Βὐχόμεθα δεομῶς ὑγεί- αν καὶ πᾶσαν εὐτυχίαν ἐν νέφ ἔτει παρὰ τοῦ ἐν Βηθλεὶίμ Τεν- γηθέντος Κυρίου. Ηρωδιερεὺς Μπέρχι. «Τὰ ῥἐγκάρδια συγχαρητήριά µου ἐπ᾽ εὐκαιίᾳ τῆς ἐκλογῆς σας εἷς τὺ ἀξίωμα τοῦ Προέ- δρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας καὶ τὰς εἰλικοινες εὐχάς µου διὰ τὴν καλήν σας ῥὑγείαν καὶ εὐτυχίαν καὶ χάριν ἀπὸ Θεοῦ διὰ τὸ ἔργον σας εἲς τὸ ἐπιφανὲς τοῦτο ὑπούργημα. Μὲ θεϊκὴν ᾱ- φοσίωσιν ἉΝητροπολίτης ἸΙνολό- µνας καὶ Ἰκοουτίτσκη Νικόλαυς». Παρὰ τοῦ Αητουπολίτη Ὦυρη- τοῦ. Σαλάμπη: Συγχαίροντες 'Ὑμετέραν δΙανα- ριότητα ἐπὶ ἐλλογῃ «Αὐτῆς ὡς Πρώτου Προέδρου Ιυπριακῆς Δημοκρατίας ἀπευθύνοιεν ἀδελφι- κὸν ἀσπασμόν. Ἀ[ητροπολίτης Βυρητοῦ Σαλίμπη. Ηοαρὰ τῆς ἁ. ΔΙ. τοῦ Βασιλέως τῶν Βλλήνων ΓΠαὔλαν: «Ἐγκαρδίως συγχαίθω Υμᾶς ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ 'Υμῶν ὡς Ποώτου Ἰροέδρου τῆς Κυποιαγῆς 11ολι- τείας. ΑΔ εὐχαὶ ἐμοῦ καὶ τοῦ αρ µου θὰ σᾶς συνοδεύουν εἰς τὰς ἀόχνους ποοσπαθείας σας διὰ τὴν εὐημερίαν καὶ τὴν πρὀοδον τῆς ἀνεξαρτήτου Κύπρου, εἲς τὴν ὃ- πηρεσίαν τῆς ὁποίας ἐξ ὁλοκλή- ρου ἀφιερώθητε. Παὔλος [απι- λεύς». Παρὰ τοῦ Προέδρου τῆς 'Βλ- ληνικῆς Κυθερνήσεως κ. Κ. Ἱνα- θϱαμανλῆ ἀπεστάλη τὸ ἀκόλον ὃον τηλεγράφημα: «Χαιρετίζω ὡς μέγα ἱστουικὺν γεγονὸς τὴν ἀνάδειξιν τοῦ Π[οώ- του Προέδρου τῆς Κυπριαχκῆς ΠΠο- λιτείας. Ἐκ μέρους τῆς Κυθερνή- σεως καὶ ἐμοῦ προσωπικῶς σᾶς ἀπευθύνω θερμά συγχαρητήρια διὰ τὴν μεγάλην νίκην τὴν ὁποίαν κατηγάγετε. Ἡ ἰσχυρὰ 'ὙΥμῶν προσωπικότης καὶ ἡ πολιτικὴ ὧοι- µότης τὴν ὁποίαν ἐπέδειξεν ὁ Κυ- πριακὺς λαὺς ἀποτελοῦν ἐγγνησιν διὰ τὸ μέλλον τῆς Κύπρου». Ὅλοι ὅσοι εἴχομεν τὴν ἡίστην τιμὴν νὰ συµθάλωμεν εἰς τὴν ἀπελευθέρω- σιν τῆς ἡρωϊκῆς µεγαλονήσου δι- καιούµεδα αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ αἰσθανώμεῦα ὑπερηφάγειαν ἀλλὰ καὶ αἰσιαδοξίαν διὰ τὸ μέλλον της. ἅ. Καραμανλῆς Πούεδρος Κυθερνήσεως». Γεώργιος 1 τὸ “Ο Στρατηγὸς θας-- Λιγενῆς ἀπέστειλε λουδον τηλεγράφημα: «Συγχαρητήρια διὰ τὴν ἐκλογήν σας ΓΡΙΒΑΣ». 9 ἠ {, γύ- 1 . ά Παρὰ τοῦ Πφοέδρου τῶν ἙἩ- νωµένων Πολιτειῶν «κ. Ντονάϊτ Αἴξενχάουερ ἀπεστάλη τὸ κάτω- θι συγχαρητήριον μήνυμα πρὸς τὸν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσχοπον Κύπρου χ. Μακάριον ἐπὶ τῇ ἐλλο- γῇ αὐτοῦ ὡς Προέδρου τῆς [ν- πριακῆς Δημοκρατίας: «Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον Κύπρου, κ. Μακάριον, Λευχωσίών ! Παρακαλῶ δεχθῆτε τὰ εἰλικοινῆ συγχαρητήρια µου ἐπὶ τῇ εὐται: ρία τῆς ἀνακηρύξεώς σας ὡς ἔκλι λεγμένου Προέδρου τῆς νέας Κυ- πριακῆς Δημοκρατίας. ᾿Αναγνωοί- ξων τὴν προσήλωσιν τοῦ Κυπρια- κοῦ λαοῦ εἲς τὰς ἀρχὰς τῆς Ση- µοκρατικῆς ἐλευδερίας, τῆς δικαι- οσύγης καὶ τῆς εἰρήνης. εἶμαι 6έ- θαιος ὅτι ἡ Ἀύπρος θὰ καταλάδῃ τιμητικὴν δέσιν μεταξὺ τῶν ἐλει- δέρων ἐθνῶν τοῦ Κόσμου. Ἁτου- ἀὶτ ᾿Αἴϊζενχάονερ». Παρὰ τοῦ Α{ητοοπολίτου Ευ): λωφ ἑλήφῦη τὸ κατωτέρω συν- χαρητήριον τηλεγράφημα πρὸς τὸν λακαριώτατον )Λοχιεπίσχοπυν Κύπρου κ. ΔΙακάριον: «Ἑξοχώτατον Ἰούεδοον δΙάνά- εδιον ἐπιθυμίαν ὅπως γαὗται συνεχίσουν νὰ ἀναπτύσσων- ἐκλογῆς ἐπίσης ὁ Κυποιακὺς λαὺς σᾶς ἔχει ἀποδώσει τὴν πλέον αξ- γάλην τιμὴν διὰ τὸν ἀγῶνα σας ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας σας. Ἔπωφε- λοῦμαι αὐτῆς τῆς εὐπαιρίας διὰ νὰ διαθεθαιώσω τὴν Υαετέραν - Ἑοχότητα ὅτι οἱ Καοὶ καὶ ἡ Κυ- θέρνῆσις τῆς Γιουγκοσλαθίας χαι- ρετίζουν τὴν ἐγχαδίδουσιν ἀπ εἲ- θείας σχέσεων μεταξὺ τῶν οὐο χωρῶν µας -αὶ ἐχφράζουν ἐγκάν- αἱ σχέσεις ται εἷς τὸ μέλλον ἐντὸς τοῦ απνεύ µατος φιλίας καὶ γενικῆς συντο- γασίας. ᾿]ωσὴφ Μποὺς Τίτου, 1αρὰ τοῦ χ. Ιστθὰν ΧΝτόαμπι. Ἰροέδρου τῆς Οὐγγαρίας ἑλήφύθη . ... ον .- - Ν 3 3 Ν ΄ ριον. ᾿Ἐξοχώτατε: ὍΤὰ εἰλικρινῆ τὸ ἀγόλουθον τηλεγράφημα: μου συγχαρητήρια ἐπὶ τῇ ἔκλουγῇ «Ἑξοχώτατε παρακαλῶ δεχθῆ- σας εἰς τὴν θέσιν τοῦ Προέδρου [τε τᾶς καλυτέρας εὐχάς που ἔπ τῆς Δημοχρατίας τῆς Κύπρυυ. Ῥοροσίλωφ Πρόεδρος τοῦ Πουε- δρείοι. τοῦ Ανωτάτου δοθιζὲδτ τῆς Ενώσεως Σοδθιετικῶν ὅοαια- λιστικῶν Δημοκρατιῶν». 'Ὑπὺ τοῦ Ἱροέδρου τῆς Γεο- μανικῆς Δημοκρατίας κ. Χάϊνωιγ Λίμπε ἐστάλη τὸ ἀκόλουθον συν- χαρητήοιον τηλεγράφημα πρὺς τὸν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον Κύπρου Ἡ. Μακάριον: «Διὰ τὴν ἐκλογήν σας κεἲς 1 ρῶτον Πρόεδρον τῆς Ἰκυπρια- κῆς Δημοκρατίας ἐκφράσω εἰς τὴν Ὑμετέραν Ἐξοχότητα τὰ εἴλκοι- | νη µου συγχαρητήρια. Ἠΐθε τνὰι εὐτυχήσετε νὰ λύσετε τὰ ἐνώπιόν | σας χείµενα μεγάλα ζητήματα διὰ τὸ καλὸν τῆς χώρας σας. Ὀυνδέω διὰ τοῦ απρόντος τὰς καλυτέοιις εὐχάς µου διὰ τὴν αροσωπικήν σας εὐημερίαν, δι ἕνα εὐτυγὲς μέλλον τοῦ πανηγυρίδοντος Ίκυ- πριακοῦ λαοῦ, καὶ διὰ µίαν χαὴ- ποφόρον συνεργασίαν μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν µας εἰς τὰ προσε/ἢ ἔτη». Παρὰ τοῦ Προέδρου τῆς ΔηιΠ- πρατίας τῆς Γιουγκοσλαδίας Στῳ- τάρχου Τίτο ἐλήφθη τὸ ἀκόλου- ὃον τηλεγράφημα: «Εἶναι μετὰ μεγάλης εὖὔχανι- στήσεως ποὺ ἀπευθύνω. πρὸς τὴν Ὑμετέραν ᾿Ἐξοχότητα τὰ ἐγκάν- δια συγχαρητήρια µου ἐπ) εὖκαι- ρίᾳ τῆς ἐκλογῆς σας ὡς Ἱρώτου εὐκαιρίᾳ τῆς ἐκλογῆς σας ως ἸΠοοέδοον. τῆς Δημοκρατίας τῆς Κύπρου. Ἀύναμαι νὰ διερμηνεύσο τὰ πλέον εἰλικρινῆ αἰσθήματα τοῦ Οὐγγοικοῦ λωοῦ, ὅτε εὔχομαι εἲς τὸν φιλελεύθερον λαὸν τῆς Ἱύ- πρου. ὑπὺ τὴν Προεδρίαν σας. μεγάλην ἐπιτυχίαν εἰς τὺν εὖγε- νῆ ἀγῶνα τῆς ἀνεξαυτησίας «αἱ εὐημερίας. ᾿]στθὰν Ἀτόμπι, [ού- εδρος τοῦ Συμθουλίου τῆς Δαϊνῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐγγαρίας». Ταρὰ τοῦ Πουέδρου τοῦ. Αι- θάνου κ. Φουὰτ Σεχὰμπ τὺ ἀκόλουδον τηλεγράφημα: «Εἶμαι ἰδιαιτέρως εὐτυχὴς τι δύναµαι νὰ ἀπευθύνω απρὺς την Ὑμετέραν ᾿ἙΕξοχότητα τὰ πλέον ζωηρὰ συγχαρητήρια µου ἐπ᾽ εὖ- καιρίᾳ τῆς ἐκλογῆς σας ὡς Ποοέ- δρου τῆς Δημοκρατίας. ᾽Αποστέλ- λω ἐξ ὀνόιπατος ἐμοῦ, τῆς νυν: θεργνήσεως καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ. Αι: θάνου προσρήσεις καὶ εὐχὰς διὰ τῆν προσωπικὴν ἐπιτυχίαν τῆς µετέρας ᾿Εξοχότητος καὶ διὰ τὺ μεγαλεῖον καὶ τὴν εὐημεοίαν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ. Φονὰτ Νεχάμπ». διό Ὁ. Ι{ρόεδρος τοῦ ᾿Εσραὴλ κ. ]σὰκ Μπὲν Σ6ὶ ἀπέστειλε τὸ κάτωθι τηλεγράφημα: «Ἐπ, εὐκαιορίᾳ τῆς ἐκ)ογῆς τῆς Ὑμετέρας ᾿Εξοχότητος ὡς Πού- τοῦ. Προέδρου τῆς γεαρᾶς ἵυ- πριακῆς Δημοκρατίας μετὰ μεγά- Προέδρου τῆς Δημοκρατίας τῆς λης χαρᾶς ἀπευθύνω θερµότατον Κύπρου. Σᾶς ἀπευθύνω τὰς --- χαιρετισμὸν καὶ συγχαρητήρια ἐκ λυτέρας εὖὐχάς µου διὰ τὴν πρη- |µέρους ἐμοῦ προσωπικῶς καὶ ἓκ σωπικήν σας ὑγείαν καὶ διὰ τὰς μέρους τοῦ λαοῦ τοῦ Ισραήλ. γέας ἐπιτυχίας τοῦ. Κυπριακοῦ δᾶς εὔχομαι κάθε ἐπιτυχίαν εἰς λαοῦ, ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς τὴν ἱστορικὴν ἀποστολὴν νὰ στα- σταδεροποιήσεως τῆς ᾿Ανεξαρτη- θεροποιήσετε τὴν Κυποιακὴν ἀνΣ- σίας του καὶ τῆς ἐξασφαλίσεως Ἑαρτησίαν καὶ ἀποθλέπω ποὺς τῆς εὐημερίας τοι. Μὲ χαροποιοῖ ἴδιαιτέρως τὸ ὅτι δι αὐτῆς τῆς ΛΜΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΝΗΤΙΠΡΟΣΠΠΕΙΛ ΛΡΘΡΩΝ ΛΙΑ ΤΟΥΣ µίαν συνεχῃ ἀνάπτυξιν τῶν Ὑει- τογικῶν. δεσμῶν μεταξὺ τῶν ὅδο χωθρῶν µας. Δαΐρω ἐπωφελούμενης αὐτῆς τῆς εὐκαιρίας ἵνα διαθιθά- σω πρὺς τὺν λαὺν τῆς Κύπρου ἂς καλύτερες εὐχές μον διὰ συνενῆ εὐημερίαν καὶ. πρόυδον.. ']σὰν ΑΙπὶὲν δι Πούεδρος Ἱσραήλ”. 1αρὰ τοῦ Βασιλέως τῆς Ἴυν- δανγίας ἨΜλ. Ἀουσεῖν ἐλήφθη τὸ κάτωθι συγχαρητήριον τηλεγρά- «ηῆμα. αρὸς τὺν ᾽Αργιεπίσκοπον Κύπρου κ. Δἰαχάριον: « Η νίκη σας κατὰ τὴν ἐκλογήν σας ὡς Ι]ροέδρου τῆς Νυπριαχῆς Απημοχοατίας εἶναι ὁ παρπὺς τῶν ἀγόνων καὶ θυσιῶν σας διὰ τὴν χυριαρχίαν καὶ ἀνεξαρτησίαν τῆς πατρίδος σας, μιᾶς φιλικῆς µας χώρας. Απυοστέλλω πρὸς τὴν “Ὕ- µετέραν Ἐξοχότητα εἰλικοινη συγχαρητήρια καὶ τὰς καλυτέρας εὐχάς µου διὰ τὴν εὐτυχίαν, εὖ- δαιμογίαν χαὶ πρὀοδον τῆς φιλι- κῆς Νυπριακῆς Δημοκρατίας». ᾽Απὸ τὸν Γρωθυπουργὺν τῆς Δημοκρατίας τῆς Γγάνα κ. Ἀδάμε Ἀκοοῦχαμ ἐλήφθη τ ὑέξῆς τηα- γράφημα ποὺς τὸν Δ{ακαφιώτα- τον. «ΓΤαοαλαλῶ δεχθῆτε τὰ προσυ- πικά µου συγχαρητήρια ἐπὶ τἡ ἐπιτιχῇ ἐκλογῃ σας ὡς Πρώτου Προέδρου τῆς Νέας Ανεξαρτήτου Πολιτείας Κύπρου». ἐλήφὕη | 1 ἳ Ὁ Ιρόεδιις τῆς «Ααϊκῆς «Άι- µοκφρατίας τῆς Βουλγαρίας ἀπέ- στειλε τὸ χάτωὺι τηλεγοάφημα «Ἐπ) εὐκαιρίᾳ τῆς ἐκλογῆς ῦ- μῶν εἲς Ι]ρόεδρον τῆς Ἀημοχρα- τίας τῆς Ικύπρου, παραχαλῶ τὴν Ὑμετέραν ᾿Εξοχότητα ὅπως ἆ- ποδεχθῇ πκαλυτέρας συγχαρήτηοί- ους εὐχάς που. Δημήτοη 1 κάνεν ]]ρόεδρος τοῦ. Ποοεδρείου. τῆς Ἐθνοσυνελεύσεως τῆς «Δαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Βουλγαρίας». Τοῦ ἐν Κύπρῳ Ι[ουξένου τῆς Γαλλίας: ο. ᾱ. Κο ντὲ ΒΜιρθάς, Ὑπουργὺς τῶν Εξωτερικῶν. ἐν ἀποισίᾳ τοῦ. στρατηγοῦ Ντὲ Γκώλ, Προέδρου τῆς Γάλλι- κῆς Δημοκρατίας, εὑρισχκομένου ἓν ᾿Αφρικῇ, μοῦ. ἀγέθεσε νὰ διαθι- θάσω πρὺς τὴν Ὑμετέραν Ἔξο- χότητα τὰ ἐπίσημα συγχαρητήσια τῆς Γαλλικῆς Κυθεονήσεως: «Εἶμαι εὐτυχὴς ἐπὶ τῇ εὖναι- ρίᾳ αὐτῇ νὰ ἐπαναλάδω πρὸς τὴν Ὑμετέραν Εξοχότητα τοὺς ὀγ- καθδίους Ταιρετισμούς µου καὶ νὰ παρακακέσω ὕπως δεχθῆτε τὴν θεθαίωσιν τῆς ἐξαιρέτου ἐχτιιή- ' σεώς μου». ΕΧΕΙΡΩΤΙΜΗΘΗ ΕΠΙΣΚΙΠΗΣ |Ο έτως, µαταδὸ τῶν ἁποίων θεα. ροῦνται ὡς αλασσικὰ «Ἡ ἄσκητι- κὴ καὶ θεολογική διδασκαλία τοῦ ον αν ας ὁγίου. Γρηγορίου Παλαμῶ καὶ ἡ αν ο . - κριτική ἔχδοσις τῶν «Ικατηχητικῶν ϐ ΑΡΧΙΜΛΝΛΡΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΒΣ ΚΡΙΒΟΣΕΊΥ ΛΠΩΣΤΩΛΟΥΣ ΤΝ ΣΛΑΜΗΝ -Εἰς τὸ ὑπ ἀθ. 3 τεύχος 19505 ΤΗΣ ΑΙΘΙΘΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ5 ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΤΗΝ ΡΗΣΣΙΑΝ ππτι πἑετῃ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΠΕΣΚΕΦΘή ΤΗΝ ΣΕρ8. ΜΙΝΗΝ ΧΕΛΑΝΛΑΡΙΟΥ τοῦ αεοιοδικοῦ τοῦ αν περιοδικοῦ τοῦ Πατφιαργείοι τν ο πε ρω, Ἀμρρν ας Κε ΙΙ ή ΜΙΝΙ ΙΝΝΙΙΙ Ὄαιπο ον νι οι αμ... Κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Ἱ[α- ἀρχομανδρίτου Μεδοδίου περὶ τοῦ {νετο εἰς τὺν ἐν Λονδίνφ ὀφῦόδο- - τριαρχείου Ἀ]όσχας, τὴν 1δην «Δὐ-| ἔργου τῶν φωτιστῶν τῶν Σλαύων Ἑον ναὸν τῆς Κουιήσεως τῆς - ΥΠΗΡΞΕ ΚΛΡΠΙΦΡΙΣ γούστο ἐ.ξ. ἀφίκετο εἰς τὴν πρω-| Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, οἵ ὑποῖοι περαγίας Θεοτόκου ἡ χειροτονία ΝΕΑ ΟΥΝΙΤΙΚΗ . τεύουσαν τῆς ΣῬοδιετικῆς 'Βνώσεως χαρακτηρίζονται ὡς ἰσαπόστολοι -αἱ τοῦ ἀρχιμανδρίτου Βασιλείου (λοι- ΣΧΟΛΗ ΕΙΣ ΡΗΜΗΝ Τὸν ᾿Οκτώθριον ἐπεσκέφθη τὴ ἐν 5 πνη Ἡῃ θοσέίν) εἰς ἐπίσκοπον Βολοκολάμσ». τοιμελὴς ἀντιπροσωπεία τῆς Αἰθιο- πρωταπόστολοι τῶν Σλαύων γαὶ τὸ τῷ Ἁγίῳ Ορεν ἱερὰν μονὴν τοῦ 'Απὺ ᾱ--δ Αὐγούστου ἑ. ἕ. ἐπε- σκέφθη τὴν Ἐκκλησίαν Βουλγαοί- σίαιν͵ πράττουν µέσῳ τῶν ]1ροκαῦη- µένων των διὰ τὴν ἑνότητα τῆς Χελανδαρίου ὑμὰς ἐκ 40 Σέρόων ἱερέων, μελῶν τοῦ “Ἱεροῦ Συνδέ- πικῆς Εκκλησίας, ἀποτελουμένη ἓκ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου τοῦ Ικαρὰς κ. Θεοφίλου, τοῦ ἱερέως Χ. Μαριὰιι ν ο 3 ο 9” ο ἔργον των ὡς ἔργον τοῦ Χριστοῦ. « απ μα. ο. νεοχειροτονηθεὶς ἐπίσκοπος ἐμυ- 9: τν : Ἐν Ῥώμῃ ἐγένοντο μετὰ ἐπιση- νασεν εἰς αν 1995 ἕως -----ν τὸ Άγιον Όρος ἀπὸ τοῦ τὸ 1941. Οὗτος εἶναι θα- µότητος τὰ ἐγκαίνια τῆς Ἱερατικῆς σχολῆς, ἥτις ἀνηγέρθη διὰ τοὺς ας ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, Διὰ τοῦτο ς ον ν Ὁ 1Θεοφί. [ας ' | ᾽Αγτιοχείας μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν [ἑκτιμῶμεν αεάλος ρν ΤΗΝ φιλο” ο κντὸ ἀρχηγίαν Γιουγκο: καὶ τοῦ γραμματέως Α. . Χαϊλέ. ὥς δὺς γνώστης τῶν συγγοαμµάτων Οὐχρανούς, ποωτοθουλία τῆς Συνό- Μακαριώτατον Πατοιάοχην πο Ἡ δα προ ην τον δοσι ες ςιλεστάτου ἁμκακόπον Ῥλανονίας κ. ----- ΑΠΕΘΒΛΝΕΝ 0 ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ τῶν πατέρων τῆς Εκκλησίας, συγ- 5ου ἐπὶ τῶν. κατ ᾿Ανατολὰς Ἐκ- χείας καὶ πάσης Ανατολῆς κ. Θεο- Αλεξάνδρου, ὅπως µεσολαθήση πες 5 ο ον, ἃ : . γράψας πλείστας απερισπουδάστους | κλησιῶν. δόσιον. Ἐπὶ τῶν κατὰ τὴν ἐπίσκε- |ταξὺ τοῦ Προκαθηµένου τῆς Μη- νὰ ο να ρς Ὃ Ἐασαμονὴν ΕΚΕΣΙΣ ΠΕΤΡΒΙΤΣ ΝΙΚΙΟΥΣµῶ ἂν. ας νά η - ᾽ { σ π ΣΑ { δν . κ Ψ Σ ψιν αὐτὴν διεξαχθεισῶν συνομιλιῶν | τοὺς Ἐκκλησίας, τοῦ Αγιωτάτου εἰς τὴν Μ (ον. ἡ ὦ- ' ---Τὴν 9Ί Ιουλίου ἐξεδήμησε ς , 2 Ἶ 5 ͵ να ες. εἰς τὴν Μονὴν Χελανδαρίου, ἡ ὣς σπα υ. ἐξεδήμησε ἐξεδόδη τὸ ἀκόλουθον ἀνακοινωθὲν Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, Χαὶ της ἄν, ὁμὰς Σέρθων κληουκῶν ὀγένε- ΒΥΙΛΝΤΙΝΩΝ ΤΟΙΧΕΓΡΑΦΙΕΝ πρὸς Κύριον ὁ συνεργάτης τοῷ Πιι- ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΒΔΟΜΑΔΟΣ ΕΥΚΛΟΦΟΡΕ «Ἐπ᾽ αὐκαιρίᾳ τῆς ἐπισήμου ἐπ'- Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Βουλγαοικῆς ον ὍἝ. κο ν : τοιαρχείου Μόσχας καὶ καθηγητης σ - ! Ἡ ΕΛΝΘΕΙΕΕ σκέψεως εἷς την Βουλγαρικὴν Ἐκ- Ἐκκλησίας πρὺς ἐξομάλυνσιν ὡψι. | το δεχτὴ ὑπὺ τοῦ Μητροπολίτου ΕἰΣ ΒΕΛΙΓΡΑΛΙΟΝ α. κο ΑΛ. ση τν ς Ἡ , ο τς νο σγοπί κ. Δοσύθέου, ὁ ὁποῖος πα- της εολογικῆς Ακαδημίας ὸ- το ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ε κλησίαν τοῦ Μακαριωτάτου Πα- σµέγων διαφωνιῶν, αἲ ὁποίαι ἄν.- κ κ. Δοσιο να ς αν ο Κατὰ τὰ τέλη το 1959 [σχας Κικόλαος ὋβιΕιας ὁωοσι ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ τριάρχου ᾽Αγτιοχείας καὶ πάσης. Α- κύψαν ἓν σχέσεν μὲ τὴν ἑπανασή- αν πο τιµήν. της ἐπίση θὰ ἀνοίξη οἷξ Βελιγούδων [σωφ εἲς ἡλωίαν Τὰ ἐτῶν. Οὗτος γατολῆς Θεοδοσίου, συνοδευομἔνον στασις τον Πατριαρχεῖον ο αμ. 'τὸ ε λῳδὸ ύλλον τῆς 1 ἔκθεσις ἀντιγράφων τοιχογραφιῶν | κατεῖχε τὴν ἔδραν τῆς Καινῆς -λια- τοΥ 196Ο ἐπὸ ὑψηλῆς ἀκολουθίας, διεξήχδη- | οίας. ᾿Απὸ τὴν ἄποψιν αὐτὴν εἶναι, ---Τὸ ἄρτι κηφζἓν φον ον της Ετοῦ ναοῦ τῆς ᾿Αχοΐδος «Ὅλγιος| θήκης, διατελέσας ἀπὸ τοῦ { σαν τὴν θην Αὐγούστου 1959. εἷς |δι᾽ ἡμᾶς πολύτιμα «ντοκουμεντ» Οκτωθρίου ’ τοῦ περιοδικοῦ «Βέσ- Κλήμης». Οἱ ος το 15, ο σν . κ --- ον ο θνεπέ μάς ὧν ὃν ῆ ᾗ ίας καὶ τρικῆς εἶδο- νικ», ὀργά α Ῥνλόγου, τῶν {Ἀλήμης». Οἱ τοιχογοαφίαι Χουνο {παν Ὑοαμματεὺς τῆς εππκιςυτιός ΠΛΟΥΣΙΟΝ ΕΙΣ ΥΛΗΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ. τὴν ἱερὰν Σύνοδον τῆς ῬΒουλγαθρί- Γπλήοη σοφίας καὶ ος εὖδο 1 ο ο ώνον μον Γωνγασλαξίας λογοῦνται ἀπὸ τὸ α΄ ἥμισυ τοῦ τα ἐπιτροπῆς παρὰ τῇ “Ἱερῷ Συνόδῳ ού 3ψ , η . ας ο τρ ὶ π ε ή ᾽ . ρ κ 5 . ε ψ ὃν . ῳ -.. πρι. ῃ 5. τα κος “ χῆς Ορθοδόξου Ἐκκλησίας συνοιι- [κίας αἱ ἐπιστολαὶ τοῦ. διασήµου αἲ ἵν. 9 δὺν ἐξ ὁλοκλήρου ἆ βίο» αἰῶνος. Ἡ ἔκδεσις θὰ παραμείνη τῆς Ῥωσικῆς ᾿Ορδοδόξου Ἐλκλη- Ἑχδότης : ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ λίαι μεταθὺ τῶν Προκαθηµένων τοῦ Πρωθιεράρχον», ͵ είναι αχενον 5» Ὁ ης ισσα ἀνοικτὴ ἐπὶ μερικοὺς μῆνας. σίας χαὶ τῶν Ἱεραρχῶν τῶν δύο Ἐκ- (0Ο. Πατριάρχης ᾿Αντιοχείας Ἀ.|μένον εἰς τὸ ποοσκυνηματικὸν τα- μες 5] ς ς. χλησιῶν, κατὰ τὰς ὁποίας ἑξητά- Θεοδόσιος προσεκάλεσε τὸν Π10οχα- Εῑδιον ον .. μα. αμ 9ὐ . . -- στ 3 ν . ο ι- ὦ πα ο 210... 3 ς 3, τερέ ν ἆος- ο ας νο ον μονο να ννων ο. ι-υ.'---.'-....'.-. ου ἵ-υἵ-- -- -ἵ---ες-- σαν τὰ εἰς τᾶς ἀμοιθαίας σχέ- Γθήµερον τῆς Βουλγαρικῆς Εκκλη: [Γιουγκοσλά! ων ἱερέων ὑπὸ την 9 η μεταξὺ τῶν Αγίων Ορᾳθοδό- |σίας κ. Κύριλλον νὰ ἐπισκεφθῇ τὸ χηγίαν τοῦ Θεηρήκατά πω ἐπισκό- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ἕων ἐκκλησιῶν ἀφορῶντα ξητήµα- Πατριαρχεῖον ᾿Αντιοχείας. που Ἀλανογίας κ. Αὐμιλιανοῦ. ὃς καὶ ἡ ἀνάγκη ὅπως ἐντι- ο. : ο. μα μα Ῥοῦν αἲ ροσπάθειαι διὰ τὴν προ 3 ὑμυμωσνται Εχκλησιαστιχὸν Δικαστήριον ᾽Αμμοχώστου | ΕΕΚΔΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ στασίαν τῆς Μο λμς ἂν τῆς λος ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟ πη ΚΥΠΡΟΥ νι ος Ἄριθμ, Λγωγ. 46)59 | Ὃ . Ἅλοιδα, Άγογ. 11054 μεταξὺ τῶν λαῶν. 8ν ἄνσν ἳ σος σ -...... , Μεταξὺ , δελφικῆς ὁμοφιωνίας ο ον ον στ Ἐγκλησιαστιχὸν Δικαστήριον ᾽Αμμοχώστου Χριστοφῆ Κωνσταντίνου ἐκ ἨῬαρωσίων Δεσποίνης Κωνσταντίνου ἐκ Παλαιομετόχου σα ν - ους ἓ , ον σης Ἐν ο ασια αιὰ τὰς οὐνομιλζας Αοιῦμ. ᾽ΑγΩΥ.. 50)ὅ89 Καὶ ΟΜΕΜΟΨΕΡΕ - ἔναγρυσης σε ιν τε Ἡ ͵ , 3 . Ἡ δν 3 ἕ 3 , αντὰς οἱ πόθοι καὶ αἱ εὖχαὶ, ὑπὲρ Μεταςξνυ., , Χρυσούλλας Πασιγιάννη ἐκ Λεύκας, καὶ νῦν ἀγνώστου Αγγέλου Χριστοφόρου ἐκ «Δευκωσίας, κῦν αγνώστου μεγαλυτέρας ἀλληκεγγύης καὶ ὄπι Ἑλένης Μ. Γεωργαλλᾶ ἐκ Κάτω ο σ διαµονῆς ἐναγομένου ἐναγομένου ἔναγουσην ᾽Αντίγραφον ἀποφάσεως ἸΑντίγραφον ᾽Αποφάσεως κοινωνίας μεταξὺ τῶν Ἁγίων Οου0- δοδόξων Ἠκκλησιῶν ποὺς προστα- σίαν τῆς εἰοήνης Υαὶ ἑδραίωσιν τῆς ἀδελφότητος καὶ τῆς φιλίας µετα- Ἐὺ τῶν λαῶν». ᾿Αδάμου Γ. Καὶ Ἑ αύκαρου ἐκ Κάτω Β αρωσίων, νῦν ἀγνώστου διαμονῆς ἐναγομένου ἸΑντίγραφον ἀπόφάσξως (Διατακτικόν) , .9 Τὸ ᾿Ἐκκλησιαστικὺν Δικαστήριον δικάςον ἐρήμην τῆς ἐναγομένητι Ἠ κκ ησιαστικὺν Τὸ λαιἱ δέγεται ὡς ἀληθη τὰ ὅσα ατέθεσεν (Διατακτικὀν) ἡ, ἐνάνουσα καὶ αἱ μας τοι Δικαστήσιων δικάζον ἑοήμην τοῦ ἐνανοένον ς κ ή ι οἱ πΠ οκα- ο η - ν ν ο ανν την Την ος σιῶν ἐπέλε (Διατακτικόν) εὐρίσκει ὡς πλήρως ἀποδειγθεῖσαν τὴν αἴτησιν τοῦ ενάγοντος δήµενοι εν πε ον εἷς τὴν ἵκ- κ ου... .. κοίΐνει καὶ ἀποφασίεει: αὐτῆς καὶ πρίνει καὶ ἀποφασίνει: σαν θείαν τῆς Ῥίλας τὸ εὐαγ1έ- ου ι-ἷ- : , 1) Κηούττει λιαλελυμένον τὸν γάμον τῶν διαδίκων, ὑπατιύτητι 1) Κηούττει διαλελυµένον τον γάμο τον διαδίκων. εξ Όπαιτιύτηῆ”. ᾿ ο αγ ὥ ον --- ῃ . να . .- αν , ο αν οσοι καὶ. τὴ ἃς σα οᾶς, ον μ ρσθη εἰς τὴν ἀραθικήν, πὺ Ἐκκλησιαστικὸν Δικαστῆριον δικάξδον ἐρήμην του μμ τῆς ἐναγομένης, τὴν ὁποίαν καταδικάξει ες τὰ ἔξυδα τῆς παρούσης τος τοῦ ἐναγομένου, τὸν ὑποῖον καταδικάσει εἰς τὰ ἔξοδα τῆς παῦιλ ΄ ὁ 5 κ -- ΄ κά ν ς ” αν Ἴσεις ἐγένοντο ἀραῦι- εὐὑρίσκει ὡς πλήρως ἀποδεδειγμένην τὴν αἴτησιν τῆς ἔναγουσης ἀγωγῆς καὶ δύκης. σης ἀγωνῆς καὶ δίκης. αἳ δὲ ἐξκφωνήσεις : πα . η ο ώ α 2 --- ο . 4 ὕπως µείνῃη πασὰ τῇ 9) Τὰ τέκνα τῶν διαδίκων διατάττει ὅπως παραμεινώσιν εχει υπυὴ 9). Τὸ τέχνον τῶν. διαδίκων διατάττει ὅπως παραμµείνῃ παρὰ το ὶ καὶ σλανωνιστί, στί, ἑλληννστ Ῥουλγαρ της κρίνει καὶ ἀποφασίζει: ᾱ ιμρὰ ἡ -.- ο ι) Κηούττει διαλελυμένην την μεταξὺ τῶν διαδί χων ἐξ ὑπας εὐρίσκονται καὶ ἕκαστος τῶν διαδίκων νὰ φροντίῃ διὰ τὸ «τα ος παρ αὖ- ἐναγούσῃ μητοὶ αὐτοῦ. ἀπὺ τῆς ὑημοσιεύσε ως. Β τῆς , αν ον χα ο. Προκαθήμενος λλος ὠμίλησε σὲ Ὢν ὁποῖον καταδικάξει εἷς τὰ ἔξοδα τῆς ν νά ο Ἐκκλησίας Χ. Κύριλλος ὠμήμης τιότητος τοῦ ἐναγομέντον τὸν ὁποῖον ατα ζ 5 5 τῷ εὐὑρισκόμενον τέκγον μέχρις ἐνηλικιώσεως τον. 4) Τάσσει προθεσηίαν τριάκοντα ἡμερῶν ῦ τῆς Ἠγ ύ ἀγωγῆς ς. ς : . , ο μρν .... - - Ὃ ο ος ολο ορ «ποσῦσηα ἁγασής αν τς τα ἡμερῶν ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τῆς 3) Τάσσει διορίαν τριάκοντα Ίμεθων ἀπὺ τῆς δηµοσιεύσεως τῆς τῆς παρούσης ἀποφάσεως ποὺς ἀναχκοπὴν. | ἅπαξ εἰς δύ0ν ὦ ἱστοριχ ͵ περὶ τοῦ σσ Ῥκκλησίας ᾽Ανπιθ ᾿Οοδοδόξων Εκ- εταξὺ ἄλλων τα ποστολικῆς η εἰς την ξωὴν τῶν νῶν, τογίσας Ἡ 9) Τάσσευ διορίαν τριάκον παρούσης ἀποφάσεως πρὺς ἀνακοπήν. Ά). Διατάττει ὅπως ἡ παροῦσα ἀπόφασις δημοσιευδῇ ἅπαξ εἰς τὴν «Ῥκκλησιαστικην παρούσης ἀποφάσεως 4). Διατάττει ὅπως ἐν Λευκωσίᾳ ἐκδιδομ ποὺς ἀνακοπήν. ἡ παροῦσα ἀπόφασις δημοσιευθῆ ἅπαξ εἰς τὰς ένας ἐφημερίδας «Εκγλησιαστοὴν ωὴ» ταὶ 4). Αιατάττει ῬἙλληνικὰς Ἐφημερίδας ωὴν» καὶ ὕπως ἢ παροῦσα ἀπόφασις δηµοσιευθῆ τι φ ᾽ - 1. τῆς Λευκωσίας. «Ἐν κλησιαστικὴν. τὸν «Φιλελεύθερον». την τῆς: «Μᾶς εἶναι ..θ, ὦ κας δύο “Ἑλληνικὰς Ἐφημερίδας τῆς Λευκωσίας, τὸ «Έθνος» θρίου. 19508 ιᾶ « ἅ -- ἲ ὑτὸ «Ὁ 5 σας τ15 : . α Ίνη : πα ὁ . / ᾽ ασ9, τᾶν ὅτι οἵ ἅγιν --- να Ἐν ὃν νιωκαὴ Κήαρου τῃ 11Π Δεχεμθοίου 1965. Ἐν ᾿Λοχιεπισχοπῇ Κύπρου τῇ 11ῃ Δεχεμθοίου. 1909. Ἐν ᾿Αρχιεπισκαπῇ Ἰύπουυν τἩ 318 ο πι ολο : πεύθν ὃς ΝΤ η ) ) ού σ. ' : ρόεδρος - ᾽Αγαπίου. «Ὁϱ Πρόεδρος Ο. Ἰρούεδοας ΡΙΤΗΣ Φοτιος τς ὰ ΓΕΝΝ ὰ Σ ΑΡΧΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΦΡΧΙΜΑΝΔ Σ ΦΩ ὖ : : / ΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΧΙΜΑΝΛ Ν ΦΩ Τύποις: «ΑΝΑΓΗΝ ϱ πο, ΑΡΧΙΜΑΝΑ Ἱσφακίου Ῥομνπνοῦ