Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-01-01

ΚΥΡΙΑΜΗ Ι Ιανουαρίου 196 ἐϐ. ΔΑ. ΟΒΟΝΙΝ [λ ΚΛΕΙΛΙΛ 1] ο. 3δον κ, εἶ ὃ . πα. εἰστε τυχερὸς ποὺ δρί- ΣΕῖχα ἀποφασίσει «ἁ κοιµη-] σκεστε δῶ µέσα. Δὲν τοὺς θῶ στὴν ἀκτή. Μὰ σὲ λίγο, εδα πὼὠς ἡ θάλασσα εἴχει σκορπίσει γύρω μιὰ ὁμίχλη, | ποὺ ἔπεσε πάνω στὸ χωριὸ σὰν ἕνας πέπλος μµωστηρίου. Μέσα σὲ πέντε λεπτά, ἡ πλα- τεία γέμισε πνιγεροὺς ὕδρα- τμοὺς, τὰ δέντρα ἔσταζαν, κι ὅλοι γύρισαν στὰ σπίτια τους. Εἶχα πιὰ ἀποφασίσει χωρὶς γὰ τὸ θέλω, νὰ πάω στὸν πα- πὰ τοῦ χωριοῦ, νὰ -παραδο- θῶ» καὶ νὰ τοῦ ζητήσω ἕνα κρεθάτι, ὅταν ξαφνικὰ μοῦ µίλησε μιὰ γυναίκα ποὺ ῆταν καθισμένη στὸν ἀπέναντι πά- γκο. Τὴν εἶχα δεῖ καὶ κάµπο- ση ὥρα, νὰ μὲ κοιτάζει μ’ ἑ- κεῖνο τὸ μεῖγμα τοῦ οἴκτου καὶ τῆς περιφρόνησης, ποὺ καὶ ἡ ἁπλὴ θέα ἑνὸς ἱερωμένου φαί- νεται ὅτι προκαλεῖ στὶς χρι- στιανικὲς χῶρες. Σά νὰ διά- θασε τὶς σκέψεις µου, μοῦ εἷ- πε: «Οἱ ἄνθρωποι ἐδῶ εἶναι φιλάργυροι. Δὲ θά σᾶς δεχτεῖ κανείς». Σθᾶταν περίπου τριάντα χρονῶν, φοροῦσε ἕνα σεμνὸ µμαῦρο φουστάνι, εἶχε χλωμὸ πρόσωπο, μαῦρα µάτια, καὶ ἦταν μᾶλλον παχιά, Ἔξακο- λούθησε μὲ ἀδιάφορο ὕφος: »-- Αν θέλετε, ὑπάρχει ἕ- γα κρεθάτι στὸ σπίτι µου. »-- Δὲν πληρώσω. 2 Εκείνη γέλασε περιφρονη:͵ τικά. »-- Θὰ μὲ πληρώσετε μὲ τὶς προσευχές σας. ΣΕἶχε ἀρχίσει τώρα νὰ θρέ- χει, Τὸ πανδοχεῖο εἶχε κλεί- σει, Εἴμαστε καὶ οἱ δυὸ καθισµέ- νοι στοὺς θρεµένους πάγκους, κάτω ἀπ᾿ τὶς ἀκακίες ποὺ ἕ- σταζαν, στὴν ἔρημη πλατεία. Ἠταν πραγματικἁ γελοῖο. “Ἡ γυναίκα σηκώθηκε. Σ-- Πηγαίνω σπίτι. Πιστεύω νὰ μὴν εἶστε τόσο κουτός, ὥ- στε ν᾿ ἀρνηθεῖτε τὴ φιλοξενία μου. ΣΤὸ λεπτό µου ράσο ἧταν µουσκεµένο, Εἶχα ἀρχίσει νὰ τρέµω. Συλλογίσηκα πὠὼς θὰ μποροῦσα νὰ τῆς στείλω τὰ χρήματα γιὰ τὸ δωμάτιό µου, µόλις θὰ γύριζα στὸ Σε- µινάριο. Σηκώθηκα καὶ κατέ- θηκα µαζί της τὸ στενὸ ὃρο- μάκι. ΣΤὸ σπίτι της ἦταν κάπου στὰ μισὰ τοῦ δρόµου. Κατεθή- καµε δυὸ σκαλιὰ καὶ µπήκα- µε στὴν κουζίνα. ΄ Αναψε μιά λάμπα. ἔθγαλε τὸ μαῦρο της σάλι, ἔέαλε μιὰ κατσαρόλα μὲ σοκολάτα στὴ φωτιὰ κ᾿ ἔ- θγαλε ἀπ᾿ τὸ φοῦρνο ἕνα καρ- θέλι. Εστρωσε ἕνα τραπεζο- µάντηλο μὲ κόκκινα καρέ. Ἡ ἀχνιστὴ σοκολάτα καὶ τὸ ψωμὶ ἔδιναν μιὰ ὡραία µυρω: διὰ στὴν καθαρὴ καμαρούλα. » Ἔχυσε τὴ σοκολάτα στά μεγάλα Φφλιντζάνια, καὶ εἶπει ν-- Πέστε καμμιὰ προσευχή. Ετσι τὸ φαῖ γίνεται πιὸ νό- στιμο. »Παρ᾽ ὅλο ἔχω χρήματα νὰ᾿ ποὺ ἡ φωνή της ἦταν γεμάτη ἀπὸ εἴρωνεία, ἐγὼ εἶπα τὸ «Μπενεντίτσιτε». ᾿Αρχίσαμε νἁ τρῶμε. Ἡ σο- κολάτα καὶ τὸ ψωμὶ δὲν εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ καμμιὰ πρόσθεση νοστιµάδα. » Εκείνη ἐξακολουθοῦσε νὰ μὲ κοιτάει, Θάταν κάποτε πο λὺ ὄμορφη γυναίκα, μὰ τώρα τὸ ἔλιόχρωμο πρόσωπό της μὲ τὰ κατάµαυρα µάτια ἥταν κάπως τραχύ, ὁ τὰ μικρά της αὐτιὰ κρέµονταν 6αριὰ σκου- λαρίκια. Τὰ χέρια της ἦταν παχουλά, σὰ Μαντόνας τοῦ Ροῦμπενς. ὃ-- Λοιπόν, μικρὲ µου πα- Γ πολυσυμπαθῶ τοὺς παπάδες. Στὴ Βαρκελώνα, ὅταν περ- νάω κοντὰ σὲ κανένα τους, σκάζω στὰ γέλια! 2Δὲ μπόρεσα νὰ μὴ χαμµο- γελάσω. ο στ Δὲ μὲ ξαφνιάζετε διόλου. Ο καλύτερος ἄνθρωπος ποὺ γνώρισα στὴ ζωή µου συνήθι- ὧε νὰ κάνει κήρυγμα στὸ ὕ- παιθρο. Ὁλόκληρη ἡ πόλη µα- ζευόταν γιὰ νὰ τὸν κοροϊδέ- Ψει. Τὸν ἔλεγαν εἰρωνικὰ -ὁ Άγιος Δανιήλ». Βλέπετε. ὅ- λοι ἔχουν τὴ γνώµη σήµερα. πὼς ὅποιος πιστεύει στὸ Θεὸ εἶναι ὑποκριτὴς ἢ ἀνόητος! »' Εκείνη ἥπιε μιὰ γουλιὰ ἀπ᾿ τὴ σοκολάτα της, καὶ μὲ κοίταξε πάνω ἀπ' τὸ φλιντζά- γι. ο Δὲν εἶστε ἀνόητος. Πέ- στε µου σᾶς ἀρέσω Φπ Νομίζω πὼς εἶστε γοηή- τευτικἠὴ καὶ καλή. Σ- Εἶναι τὸ φυσικό µου νὰ εἶμαι καλή. Ἔζησα μιὰ ζωὴ γεμάτη ἀπογοητεύσεις. Ὁ πα- τέρας µου ἦταν ἕνας εὐγενὴς Καστιλιάνος, ποὺ ἡ κυθέρνη- ση τῆς Μαδρίτης τοῦ κατέσχε ὅλα του τὰ πλούτη. 'Ο ἄντρας µου διοικοῦσε ἕνα µεγάλο κα- ράδθι στὸ Βαυτικό. Τὸν κατά- Γπιε ἡ θάλασσα. Ἐγὼ ἡ ἴδια εἶμαι ἠθοποιός.... καὶ ζῷ ἐδῶ πέρα μιὰ ἥσυχη ζωή, ὥσπου νὰ μοῦ ἀποδοθεῖ ἡ περιουσία τοῦ πατέρα µου. ᾿Ασφαλῶς θὰ νομίζετε ὅτι σᾶς λέω ψέ- ματα. Ὢ-- ᾿Ασφαλῶς! Δὲν κατάλαθε πὼς τῆς ᾱ- πάντησα στ ἀστεῖα, καὶ κοκ- κίνισε λιγάκι. Σ-- Εἶστε πολὺ ἔξυπνος. Μὰ ξέρω γατὶ θρίσκεστε δῶ, µι- κρέ µου λιποτάχτη. Όλοι ἴδιοι εἴσαστε. (Κατάφερε νὰ νική- σει τὴ φούρκα της, καὶ εἶπε κοροϊδευτικά:) ᾿Αϕήνετε τὴ Μητέρα ᾿Εκκλησία γιὰ χάρη τῆς Μητέρας Εὔας. »Στὴν ἀρχή. ξαφνιάστηκα, ἔπειτα ἄρχισα νὰ καταλαδαί- γω. Ηταν τὀσο ἀνόητο, ποὺ μοῦρθε νὰ γελάσω. Μὰ ἧἦταν κ᾿ ἐνοχλητικό.,. ΄Ἔπρεπε νὰ ξεκαθαρίσω τὴν κατάσταση. Εἶἴχα τελειώσει τὸ Ψωμ. µου καὶ τὴ σοκολάτα µου. Σηκώ- θηκα καὶ πῆρα τὸ καπέλο µου. Σ-- Σᾶς εὐχαρισῶ πολὺ γιὰ τὸ γεῦμα σας. Πταν ὅ- πέροχο. »' Άλλαξε ἀμέσως ἔκφραση, καὶ ἡ ἔκπληξη ἔδιωξε κάθε πονηρία ἀπ᾿ τὸ πρὀσωπόὀ της. »--- Ωστε λοιπόν, εἶστε ὑπο- κριτής | ΣΔάγκωσε τὰ χείλη της Φουρκισµένη. Καθὼς πήγαινα πρὸς τὴν πόρτα φώναξε ἔα- Φνικά. ὃ-- Θὰά φύγετε » Ἔγινε σιωπή. Επειτα εἷ- πε προκλητικά: ο »-- ΜΗ μὲ κοιτᾶτε ῥἔτσι. ᾿ Εἰμ᾽ ἐλεύθερη νὰ κάνω ὅντι θέλω. Διασκεδάζω. Πρέπει νὰ μὲ δεῖτε κανένα Σάόόατο ἆ- πόγεµα, στὴ Βαρκελώνα -- θά διασκεδάσετε περισσότερο ἀπ᾿ ὅτι σ ὁλόκληρη τὴν ἄθλι- α ζωούλα σας. Πηγαίνετε ᾱ- πάνω καὶ κοιμηθεῖτε. » Έγινε πάλι σιωπή. ΄Η στά- ση της φαινόταν τώρα πιὸ λο- γική, κι ἄκουγα ἔξω τὴ 6ρο- χἠ νὰ πέφτει τουλούμι. δΔί- στασα, ἔπειτα προχώρησα πρὸς τὴ στενἠ σκάλα. Τὰ πό: δια µου ἦταν πρησµένα καὶ μὲ πονοῦσαν. Φαίνεται πὼς θὰ κούτσαινα ἄσχημα. γιατὶ φώ- ναξε ξαφνικά, μὲ ψυχρὴ φωῶ: γή: (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ἐΝΜ) ΤΙΝ ΠΒ ΗΝ «Ὁ συγγραφεὺς τοῦ μυθιστορήματος «Κλάφε, χώρα αγαπη- µένη.. κατηνορεῖ τὸν ψευδοχριστιανισμὸν ὡς τὸν µεγκχ- λύτερον ἐχθδρὸν τοῦ Εὐαγγελίου. ο λλαν Πάτον, πανχοσµίον φἡμης νοτυαο κανὸς ανθιστο: ριογράφος καὶ ἡγετικον στέλεχος τῆς ἀγηλικανικῆς Εκκλησίας εἰς τὴν χώραν του, ἐδήλωσεν ἐνώπιον ἀμερικανικοῦ. ἀκροατηρίου ὅτι, περισσότερον ἀπὺ τὸν ἰσκαμισιὸν καὶ τὸν κομμουνισμὸν. ὁ αοάγµα- τωὺς ἐχθδοὺς τῆς ποοόδου τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὴν ἁφυπνιςυμέ- γην Ααοικὴν εἶναι ὁ χευδογοι- στιανισμὸός. Πολὺ συχνὰ ἡ Ενκλησία συγ- χέετα ιιὲ ἐκείνους υἱ ὑποῖοι εἶναι προσκεχολλημένοι ὡς ὄστραχα εἰς τὸ κοατοῦν καθεστώς. Οἱ επιστοὶ» τῆς κατηγορίας αὐτῆς παφουσιά- ουν τὴν Πλλησίαν εἲς τὰ ὄμμας τα τοῦ κόσμου ὡς ὕεσμὸν ὁ ὁποῖος εἐμποδίζει τὴν ποόυδον πυὺς μίαν καλυτέραν ζωήν». λὐτὸς ο αρεῦ- δοχοιστιανισµός, εἶπεν ὁ με ὔιστυ- ϱ,ογράφος, «προτιμά τὴν στασι- µότητα ἀπὺ τὴν ἀλλαγήνι τοπο- Φετεῖ τὴν δικαιοσύνην εἷς πο: δεεστέραν μοῖραν ἀπὸ τὸν νόμυν καὶ παδυδηγεῖται περισσύτερον ἀπὺ καιροσκοπ.κἠν πωλιτ'χὴν παρὰ ἀπὸ χοιστιανικὴν ἀγάπην. Ὀφεί- λομεν νά ἀτεγίσωμεν κατὰ µέτω: πον τὺ γεγονός ὅτι, εἲς τὴν νά: τον γα ᾿Ανατολικὴν Αμήν, πολλοὶ ὀλέπουν τὴν Ἑκκλκησίαν ὥς, προστάτιδα τῶν απφονυμοιοῦ- χων. Πιστεύουν ώς ἐν τούτου ὔ- τι, ἂν µίαν ἡμέοαν ἐλευθδερωθοῦν, δὰ, ἔχουν τὸ διναίωµα νὰ ἄπυμα: κουνδθοῦν εξ αὐτῆς». Ὁ Άλαν Πάτον, τοῦ ὑποίου τὸ απὴιστόυημα Ἰλλάψε, χώρα ἀγαπημένηιινο, τον ἔχει χαταστή- σε διάσηον εἰς ὀλύκληοον τὸν χόσιον, αυθέθη εἷς τὰς ἀνωτέρῳ δηλώσεις ἐπ) εὐκαιοίᾳ τῆς µετα- θάσεώς του εἰς Νέαν ᾿Υόρκην. ὅπου τοῦ ἀπεγεμήθη τὸ ἰδοκθεῖον 1900. τῆς ἁἀμερινανικῆς ὀψγανώ- σεως «0 Οἶκος τῆς Ἐκευθερί- ας. Ὡς γνωστόν, τὸ αὐθιστόρη- μι «Ἀλάνε, χώρα ἀγαπημένηνιιἳ ἐκυχλουςύρησε τελευταίως εἰς ἕλ- ληνικὴν αετά(σασιν ὑπὸ τῶν ἓκ- δύσεων ελαμασκός». -------. ΤΑ «ΡΗΜΑΤΑ 1ΠΗΣ» λαὺ σήµεοον, Την ἰανουασί: υἩ, καὶ κα ἑνάστην Ἱκυριακὴν δὰ, διανέμεται δωοεὰν. ὑπὺ εὖσε- θῶν νέων ποὺς τοὺς ἐκχλησιαςο- μένους λοιστιανοὺς τὸ ἔθδομα- διαῖον. δελτίον χωιστιανικῆς δια- φώτίσεως «Ῥήματα ωῇς». Τὰ «Ρήματα 7ωῇς» εκδίδονται ὑπὸ τοῦ Γραφείου. Ορηήσκευτικῆς Διαφωτίσεως τῆς Ι. λοχιεπι- σχυπῆς Κύπρου καὶ διανέμονται δωυεᾶὰν εἲς τοὺς Ἀριστιανοὺς, δά- πάνῃ τῆς 1. ᾿λυγιεπισκοπῆς, τῶν Τερῶν Ναῶν κά τῶν Ἱ. Μονῶν. « ΕΚΚΛΙΣΙΑΣΤΙΚΗ 11Η» ᾿ Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων ὁ λαὸς τῆς κωμοπόλεως Υγερμῷ πίστεως τὰς εἰκόνας ἡ ΠΟΜΠΗ ΤΩΝ ΟΣΙΟΝΑΡΤΥΡΗΝ τῶν Αγίων ως ο κας “Ὡσιομαρτύρων Ραφαὴλ ΥΤΙΛΗΝΗΣ ο - οττπενιπαφνφ-κνφνσφνννενννν- τν τῆς Θερμῆς Λέσθου, ὑπεδέχθη ἓν συνα- καὶ Νικολάου, τῶν ὁποίων τὰ ὀστᾶ πρὸ μηνῶν, εὐρέθησαν εἰς θέσιν «Καρυέςνκατόπιν ἐμφανίσεως τῶν Ἁγίων κατ’ ὄναρ εἰς διαφόρους πιστούς. Τῆς πομπῆς, προηγεῖτο ὁ Μητροπολίτης κ. ᾿Ιάκωθος καὶ αἱ ᾿Αρχαὶ τῆς νήσου. ᾿Ανωτέρω ἕνα στιγµιότυπον ἀπὸ τὴν περιφορὰν τῶν ἁγίων εἰκένων. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΠΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Καινούργιος χρόνος πάλι ξηµερώνει καὶ σθύνεται καὶ χάνετ' ὁ παληός, Μαζύ του νὰ σθυστοῦνε κι ὅλοι οἱ πόνοι τὸ δάκρυ µας, ἡ λύπη. ὁ στεναγµός. Καινούργιος χρόνος πάλι ξηµερώνει καὶ λάμπει ὁ σκοτισµένος οὐρανός. Μ’ ἐλπίδες ὁ Θεὸς νὰ τὸν χρυσώνῃ καὶ νάν᾽ εὐτυχισμένος καὶ καλός. Ἔλατε νὰ γυρίσουμε καὶ πάλ' στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ σᾶν ἀδελφοί, κι ὁ χρόνος ὁ καινούργιος θἀ μᾶς θγάλ στῆς δόξας τὴν ὁλόφωτη κὀρφή. η Χριστέ. µεγαλοδύναµε Θεέ µας, Χριστέ, γεμᾶτ) ἀγάπη καὶ στοργή, χαρούμενο τὸ χρόνο χάρισέ µας καὶ δῶσε τὴν εἰρήνη σου στὴ γη! ΛΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΘΕΜΛΙΛ Γ. ΒΕΡΓΙΤΗ ἤ ΛΝΥΠΕΡΗΜΗΤΙΣ ΥΠΕΡΟΧΗ Τ0Υ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΕΝΛΝΙΙ Τ0Υ ΛΙΣΝΟΥ ΚΑΙ ΠΕ] ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΔΕΡΡΙΛΣ Τοῦ κ, ΦΟΙΒΟΎ ΣΩΦΡ. ΔΟΊΙ Ζ0ΟΥ, ᾿ατροῦ, Ζ΄’ (Τελευταῖον) Αλλοι δὲ πάλιν θεωροῦν ὡς ἐνδιάμεσον τύπον τὸν ἄνθρω- πον τοῦ Νεάντερταλ, ἄλλοι τὸν ἄνθρωπον τοῦ Κρομανιὀν, ἄλλοι τὸν ἄνθρωπον τῆς ᾿{α- θας καὶ ἄλλοι πάλιν ἐπωφε- λούμενοι τὴν ἐλαστικότητα τῶν ἀνθρωπίνων ὁστῶν κατά τὴν νηπιακὴν ἡλικίαν, προσ- παθοῦν νὰ ἀναγάγουν τοῦτον εἰς τὸν ἐνδιάμεσον τύπον, ἰδί ὡς ἕνεκα τῶν ὁὀστῶν τοῦ κρα- νίου, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται πεπιεσµένα, ἐπιμήκη, καὶ τὰ ὁποῖα ὡς γνωστὸν εἶναι ἀπο- τέλεσµα παλαιοῦ ἐθίμου κατο τὸ ὁποῖον οἱ τότε ἄνθρώωποι συνεπίεζον τὸ κρανίον διὰ νέ τοῦ δώσουν σχήμα ἐπίμηκες Ὡς ἀντελήφθημεν τὸ πρό- όληµμα τῆς καταγωγἢῆς τοῦ ἀν- θρώπου ἀποτελεῖ ἀνεξήγηιον ὑπόθεσιν, ἀπὸ ὅλας δὲ τὰς ἆ ναφερθείσας ὑποθέσεις κατα- δεικνύεται ἡ ἀδυναμία τοῦ ἀν- θρωπίνου νοῦ, ὅπως συλλάθ) θεϊκὰ μµεγαλεῖα, διότι σὲ τί ποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ ὑποθέ- σεις δὲν μπορεῖ νὰ καταλήξῃ ὁ ἄνθρωπος. : Ὡς ἄμεσος συνέπεια τῶι ὑλιστικῶν θεωρηµάτων εἶνα καὶ ἡ ἄρνησις τῆς ἠθικῆς προ σὠπικότητος τοῦ ἀνθρώπου. Εφ’ ὅσον ὁ ἄνθρωπος λέγο:ν οἱ ὑλισταὶ εἶναι ἀποτέλεσια (σύµφωνα μὲ τὰς θεωρίας των) ἀνάγκης καὶ ἀποτελεί ἁπλῶς ἀνωτέραν θαθμίδα ζώ- ου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἆ- ποδώσωμµεν εἰς αὐτὸν ἐλε-θε- ρίαν ὑπὸ τὴν πλήρη ἔννοιαν τῆς λέξεως. Οἵ ἄνθρωποι Αέ- γουν εἶναι ὄντα αὐτόματα, μὲ µόνην τὴν διαφορὰν ὅτι ἔχουν συνείδησιν τινὰ καὶ δόσιν φαι- νομενικῆς τινὸς ἐλευθερίας, ἥτις εἰς τὸ θάθος δὲν εἶναι πραγματική. Ὅσον δὲ διὰ τὰς ἀνθρωπίνους ἐπιθυμίας καὶ ἆ- ρεσκείας αὐταὶ εἶναι ἀποτέλε- σμα φυσικῶν αἰτιῶν, τυφλῶν καὶ ἀναγκαίων. ἐπὶ τῶν ῥὁ- ποίων ὁ ἄνθρωπος δὲν δύνα- ται νὰ ἐπιδράοσῃ. ἸΚαταντοῦν οἱ ὑλισταὶ δηλ. εἰς τὴν πλήρη Ἄρνησιν τῆν ἀνθρωπίνης ἐλευ- θερίας. Συνεπῶς ἐκ τῶν ἀνωτέρω συ- νάγεται ὅτι οἱ ὑλισταὶ μὲ τὰς δοξασίας των, καταρρίπτουν τὸ ζήτηµα εὐθύνης τὸ ὁποῖον φέρει ὁ ἄνθρωπος διὰ τὰς πράξεις του. Δηλαδὴ ἂν ὁ ἄν- θρώπος διαπράξῃ Φφόνον, κλο- πήν, µοιχείαν κλπ.. δὲν εἶναι ὁ- πόλογος τῶν πράξεών του διό: τι ἡ διαγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀποτέλεσμα, κατ᾽ αὐτούς, τῆς φύσεως καὶ ἀναλόγως τῆς φύσεως ἑνὸς ἑκάστου θὰ εἶναι καὶ ἡ πρᾶξις του, ἡ ὁποία προκύπτει ἐκ τῆς Φυσικης ἆᾱ- νάγκης ἀγαθὴ ἢ πονηρά. Συμφώνως λοιπὸν τῶν ἄνω- τέρω ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔπρεπε νὰ καταδικάζεται ὑπὸ τῶν δι- καστηρίων, διότι ἔκαμε αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο τὸ ἔγκλημα, ἀλλὰ επρεπε µόνο καὶ µόνο νὰ πε- ριορίζεται ἀπὸ τοῦ νὰ μὴ τὸ ἐπαναλάθῃ, καὶ ὁ περιορι: σµος του νὰ μὴ γίνεται εἰς φυ- λακήν, ἀλλὰ εἰς ψυχικὸν ἴα- τρεῖον ὅπως θεραπευθῇ } παθολογικὴ φυσικἠὴ κατάστα- σις τοῦ ἐγκληματίου. . Δυστυχῶς μὴ. φαντασθεῖτε ὅτι αὐτὰ ἀποτελοῦν ἰδέας καὶ θεωρίας μᾶλλον παλαιῶν ὑλι- στῶν, διότι καὶ οἱ νεώτεροι δὲν ἠρνήθησαν τὰς συνεπείας ταύτας, μάλιστα οἱ νεώτεροι ὑποστηρίζουν καὶ τὸ ἑξῆς ὅτι δηλ. ὁ κάθε ἄνθρωπος ζητ. τὴν εὐτυχίαν του καὶ τὴν ἐπι- διώκει κατὰ διαφορετ'κὀν τρόπον. Εἰς τὸν τρόπον αὐτὸν τῆς ἐπιδιώξεως τῆς εὐτυχίας οἱ. Ὑλισταὶ ἐφρόντισαν νὰ δώσουν ἐλευθερίαν δράσεως. Ετσι λοιπὸν λέγουν ἐὰν εἲἴς νομίζῃ ὅτι θὰ εὕρῃ τὴν Εὐτυχίαν του εἰς τὸν Ὀρόμον της ἀρετῆς, ἂς ἐνεργῇ σύμ- φωνα μὲ τὴν ἀρετήν, ἐὰν ἄλ- λος νοµίζῃ ὅτι θὰ εὕρῃ τὴν εὐτυχίαν του εἰς τὸν θίον τῶν ἡδονῶν καὶ διαφόρων ὀργί- ὧν, ἂς ἐνεργῇ σύµφωνα μὲ αὐτὰ καὶ ἐὰν τέλος ἄλλος ἄλλος τις νοµίζῃ προτιμό τερον τρόπον εὐτυχίας νὰ θέσῃ τέρμα στὴν ζωήν του δύναται νὰ τὸ πράξη. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ δικαιολογούν οἱ ὑλισταὶ καὶ τὸ ζήτηµα τῆς αὐτοκτονίας. ᾿Ενώπιον λοιπὸν τῶν τοιούτων συνεπειῶν Ίέα. νίσταται κάθε ἄνθρωπος ἔχων σώας τὰς φρένας, μελετῶντες δὲ ἔτι περισσότερον τὰς θεω- ρίας ταύτας τῶν ὑλιστῶν εὗρί. σκοµεν συνεπείας πλέον ἆπο- κρουστικἁς καὶ προδηλότεροι παραλόγους. Ὁ ὑλισμὸς ἐκ τῶν λεχθέντων συνάγε- ται ὅτι εἶναιόπλέ- ον ἄσπονδοςέἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ διότι διὰά τῶνθεω ριῶν καὶ ὑποθέσε- ὧν του προσπαθεῖ νἀκατακρημνίση τόσον τάςπερὶ κοσµογίας Χχριστι- ανικὰς διδασκαλί- ας ὅσον καὶ τὸν ἠθικὸν κόσμον τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ Μακρὰν λοιπὸν τῶν ὑλιστι κῶν δοξασιῶν. δι ότι μόνον διὰ τῆς ἀληθοῦς πίστεως θὰ δυνηθῇῃ ἡ ἆ ν' θρωπότης νὰ ἆἄκο- λουθήση ὁμαλῶς τὴν τροχιάντης, τὴν ὁποίαν ἐχάρα- ξεν ὁπάνσοφος Δημιουργός. ΦΟΙΒΟΣ Σ. ΛΟ:ΙΖΟΥ ὴΓατρὸς τΕεΛλΔλοςξ ᾗ ΝΕΟΣ ΝΛΙΣ ΤΗΣ ΝΛΖΑΡΕΤ ΒΑ ΕΙΝΛΙ ϐ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΛΝΛΙΘΛΙΣ ΝΑΖΛΡΗΤ, --- Ἠνχσεν ἓν- ταῦῖα ἡ αἰποδόιῆσις τοῦ νέου ναοῦ τοῦ Εὐαγγελιομοῦ, ὃ ὑποῖος δὰ, διαθέτῃ Ὀέσεις δι”. 60.000 καὶ δὰ καλύπτεται μὲ ἐπιθλητικὸν δό ἑων, δὰ ἀποτελῇῃ δὲ τὸν µεγαλύ- τερυν καθολικὺν ναὺν τῆς ἐγγὺς ᾿Ανατολῆς. Τὰ ἔξυδα τῆς οἴκο: δυµήσεως ὑπελογίσθησαν εἰς θ16 ἑχατομμίρια λιθρῶν. Ἱκατὰ τὴν κατεδάφισιν τῆς πα- λαιᾶς ἐγλλησίας, ἡ ὁπυία ὑπῆυ χεν εἲς τὸ ἴδιον µέρος. εὐρέθη- σαν λείψανα τοῦ ναοῦ τὸν ὑποῖον εἴχαν ἀγεγείρει οἳ σταυροφόροι, μιᾶς. θασιλικῆς θιδαντινῆς γναὶ μιᾶς ἐκχλησίας τῆς παλαιοχοιστια΄ γικῆς περιόδου. ἵ-- -υ-ύ-ύὸὰο- ΠΡΩΤΟΒΟΥΑΙΑ ὮΤΚὸΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΕΝ ΣΥΝΗΛΒΕ ΕΙΣ ΛΙΓΥΠΤΟΝ ΣΥΝΕΛΡΙΙΝ ΛΙΑ ΤΗΝ ϱΙΚΟΓΕΝΕΗΙΑΝ ΡΩΝΠΙ. -- Τὸ παρελδὸὺὸν δέ- ϱος ὠργανώθησαν εἰς ἸΑλε- Ἑάνδρειαν καὶ εἰς γλὠῶσσαν ἆρα- θικὴν. διαλέξεις καὶ συζητήσεις ἐπὶ θεμάτων ἀφορώντων εἰς τὴν χριστιανικὴν οἰκογένειαν διὰ νὰ ἀναπτυχδοῦν εἰς τοὺς. διευύγου- τας ὀργανώσεις τὰ οἰκογενειακὰ προθλήµατα ἐνώπιον τῆς ἐξελί- εως τῆς «Αἰγύπτου. Οἱ Διαμαρτυρόμενοι, οἱ ὁποῖοι ἔσχον τὴν πρωτοθονλίαν τοῦ συν- εδοίου τούτου, ἐνήτησαν μετ ἔπι- μονῆς τὴν ἐν αὐτῷ συμμετοχὴν καὶ τῶν Ἰαθολιῶν καὶ τῶν ᾿Ω0- δοδόξων. Ἡ αδολικὴ ἄντιπρυ- σωπεία͵ ἢ ὑπυία ἀπηρτίρετο ἀπὺ ἀνδρόγυνα, ἱερεῖς καὶ καδηγητὰς ποὺ ἐξελξγησαν μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς «Καθολικῆς ἕἑταιρείας διὰ τὰ σχολεῖα τῆς Αἰὐγύπτοιυ, ἅπε- δείχθη ἰδιαιτέρως ὁραστηοία. Χάοις εἰς τὸ συνέδύιον τοῦτο συ- γεσφίχθησαν περισσότερον οἱ με- ταξὺ τῶν μελῶν φιλικοὶ δεσμοί. ϐ ΠΛΙΙΛΣ ΕΛΕΧΟΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΗΡΟΤΟΝΗΣΕ «Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΕΛΙΚΩΣ ΘΑ ΒΡΙΑΜΒΕΥΣΗ» ΑΣΤΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ. --Ὁ Πάπας Ἰωάννης Γ΄ ἐδέχθη εἰς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τῶν γειρο- τογιῶν τοὺς ὀμτὼ ἐπισκόπους τοὺς ὑποίους εἶχεν ὁ ἴδιος Χειροτονή σει εἷς τὴν θασιλικὴν τοῦ Αγίου Πέτρου. Οἱ ἐν λόγῳ ἐπισκύποι συνωδεύοντο ὑπὸ τῶν γονέων των γαὶ πυλλῶν φίλων των. ὍὉ Πάπας ὠμίλησε ποὺς τοὺς γέους ποιμένας περὶ τῶν ἀναγκῶν τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίτει ἡ ἘἜκ- χλησία εἰς ὅὕσας χώρας ὃ καθυλι χισμὸς ὑφίσταται σκκηρὰς δοχι- µασίας. καὶ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα ὅτι ὃ ἥλιος Ὁ ἀνατείλῃ, ἓν νέοι εἷς τὸν ὀρίζοντα, «διότι, ἂν ὁ πάρχυὺν αήμερον ἀνὰ τὺν κόσμον φωναὶ διχονοίας καὶ κατάρας, δὲν ἐλλείπουν ἓν τούτοις οὔτε αἳ φω- ναὶ εὐλογίας, οὔτε ἡ δεία ὑπόσχε- σις, ἡ ὁπουία μᾶς διαθεθαιώνει 8 ε ο αν έμ ἅ ον ὅτι ἡ ᾿ἸὨνκλησία δά ὑριαμθεύσῃ ἐπὶ τῶν δυνάμεων τοῦ κανοῦ». ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Υἱοθεσίαν ᾿Αριζμ, 41) 00 Υἱοῦετοῦντες: ᾿Ανδοέας Ααντοθάνη ἐκ Βα- ρωσίων ἐτῶν ὃδ, καὶ Εὐαγγελία Ν[αντοθάνη ἐκ Ἠαρωσίων ἐτῶν ον, Υἱοθετούμενου: Παρασχευᾶς δΝ[ηλοῦς Ἰυριά- χου ἐν Πραστεοῦ ἐτῶν 1. Οἰονδήποτε πρόσωπον γγωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐο- θεσίαν, χαλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγοάφως πρὸς τὸν Αθχιε- πίσνχοπον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (16) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. Αρχιεπισκυπῇ Κί- πρου, τῇ 30 Αεχεμθρίων 19600, Ἐκ τῆς ']ευᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου. Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ Ο ΝΙΑΓΑΡΑΣ! Παιδί µου, Ὑπάρχει ἕνα εἶδος μυρμηΥ- κιῶν, ποὺ λέγονται τερµίται. Ἡ δρᾶσίς των εἶναι ἀφάντα: στα καταστρεπτική. ᾿Ημποροῦν ἀθέατα καὶ ἀθόρυόα νὰ κα- ταφάγουν τὸν κορμὸν τοῦ δένδρου καὶ νὰ τοῦ ἀφήσουν µόνον τὸν Φλοιόν. Μέσα εἰς µίαν µόνον θραδυὰν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ κονιορτοποιήσουν τὰ δοκάρια τῶν σπιτιῶν καὶ νὰ τὰ κρηµνίσουν νὰ κατα: θροχθίζουν τὰ ροῦχά σου καὶ γὰ σὲ ἀφήσουν τὴν ἄλλην μέ: ραν γυμνόν' νὰ διαλύσουν τρα πέζια, ἔπιπλα διάφορα καὶ νὰ τὰ κάµουν θρύψαλα. Εἰς τὰς περιοχάς, ὅπου ζοῦν, εἰί- ναι ὁ τρόμος τῶν κατοϊκων. Διότι είναι Ὀπουλος, δόλιος καὶ καταλυτικὸς ἐχθρός. Ἰέτοιοι τερμίται εις την κοι- νωνίαν, ποὺ διαλύουν τα πάν- τα καὶ κυριολεκτικὰἁ τὰ κο: νιορτοποιουν, είναι καὶ ἡ άνηθικοτης, περὶ της οποίας ἔγινε λόγος εἰς το προ- ηγούµενον φύλλον. Και ἐσημειώθη, μὲ πόσην όρμην παρασύρονται οἱ νέοι απο τὸ μεθυστικὸ ἄρωμα τῆς ἀνηθικότητος, ποὺ ομως γίνε- ται στὸ τελος ἄρωμα θανά- του. Αὐτὰ εἴχαμε γράψει στὸ περασμένο αρθρο µας. Καὶ τώρα , Καὶ τώρα πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ µεγα και συγκλονιστικο αὖτο ζήτημα) Ἐν πρὠτοις εἶναι ἀνάγκη νὰ ξεκασαρισθῃ ἕνα ζήτημα. ᾿Ι- ρωτοῦν πολλοί: ᾽᾿Πμπορεί ᾶρά γε ὁ ανθρωπος νὰ νεκρώσῃ τε- λείως την σεξουαλικήν τασιν, νὰ ἁπαλλαγῇ πλήρως ἀπὸ αὖ- τήν : Ἡ ἀπάντησις εἶναι: ΟΧΙ! Νὰ τὴν νεκρώσῃ τελείως δὲν ἠ- πορεῖ. Εκεινο ὅμως ποὺ η: μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐπιτὸ- χῃ, εἶναι νὰ τὴν χαλιναγωγή: σῃ, νὰ τὴν καταστείλῃ, να τὴν θέσῃ ὑπὸ πειθαρχίαν. “Ὁ- πως λεγει ἕνα παλαιο γνώμι- κό: «Δὲν ἡμποροῦμε νά εμὶ ποδίσωµεν τά πουλιά νὰ πε- τοῦν ἐπάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια µας, ἠμποροῦμε ὅμως νὰ τὰ: ἐμποδισωμεν νά κτίσουν τὴν φωλεάν τους ἐπάνω σ᾿ αὐτό». Ἡ χριστιανικὴ πίστις δὲν ἐνεργει συντριπτικῶς ἔπανω στα ἀνθρώπινα ἔνστικτα. . µως τὰ ἐξαγιάζει, τὰ θέτει κάτω ἀπὸ τὴν δύναμιν τοῦ πνεύματος, , Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν Χχκά- νουν τὸν τυραννικόν των χα- ρακτῆρα. Γίνονται ὁμαλώτερα καὶ χωρὶς ἐκρήξεις. Γι αὐτὸ γιὰ ενα νέο, ποὺ ζᾷ τὴ χρι- στιανικἡ ζωὴ μὲ θερμότητα, τὸ σεξουαλικὸ ἐήτημα δὲν εἶναι τόσον καταθλιπτικὀ, τόσον κουραστικὸ θέµα. ᾽Απὸ τὴν ὥ- ρα ποὺ θὰ μπῇ ὁ Θεὸς στὴν ψυχή, πνέει ενας ἀέρας µύρου και αγιότητος. Καὶ ἡ τρικυμία κοπάζει. Καὶ ἡ θύελλα ἠρε- μεῖιι,. 'Ομιλεῖ, ἄλλώστε, ἐπ᾽ αὐτῶν ἡ πεῖρα ἐκείνων, ποὺ τὰ ἐδοκίμασαν. ὌἜτσι ὁ ἄνθρωπος, ἄνδρας ἢ γυναίκα, ἑτοιμάζεται μὲ προσοχἠν καὶ ἀνώτερα ψυχι- κά σκιρτήµατα διὰ τὴν µεγά- λην ὑπόθεσιν τοῦ γάμου, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν φυσικὴν καὶ δη- μιουργικὴν κατακλεῖδα ὅλων αὐτῶν τῶν τάσεων, ποὺ ἀνα- πτύσσονται µέσα εἰς τὸν ἄνθρω πον. Εκεῖ, ὁ ἱερὸς χῶρος τοῦ γάµου, εἶναι ἡ εὐλογημένη ᾱ- πὸ τὸν Θεὸν δεξαμενή. εἰς τὴν ὁποίαν διοχετεύονται ὅλα τὰ κοχλαστικἁ αὐτὰ συναισθή- µατα τοῦ ἀνθρώπου. Βέόθαια ὑπάρχουν καὶ αἱ περιπτώσεις ἐκεῖναι ποὺ ἄλλαι ἀποστολαί, μὲ διαφορετικὸν περιεχόµενον, ἀπορροφοῦν τό- σον τὴν ψυχήν, τὰ σκιρτήµατα καὶ τοὺς πόθους τοῦ ἀνθρώ- που, ὥστε αὐτά, τὰ σεξουαλι- κά, νὰ παραμµερίζωνται, νὰ ἀτονοῦν, νὰ ἠρεμοῦν καὶ νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὰ ἀνώτερα καὶ ἱερώτερα. Τοῦτο ὅμως εἶναι ἄλλο θέ- µα καὶ ἀφορᾷ πάλιν ὥρισμέ: νους μόνον ἀνθρώπους. Εἷ- ναι ὑπόθεσις προσφορᾶς εἰς ἔργα Ἱἱερά, ποὺ ζητοῦν πλήρη ἀπορρόφησιν τοῦ ἄν- θρώπου καὶ τέλειον δόσιµο τοῦ σώματος καὶ τῆς ψωχῆς.... Αὐτὲς ὅμως εἶναι αἱ ἐξαιρέ- σεις.... Οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοί, κατευθύνονται πρὸς τὸν γά- μον, τὸ θεόσδοτον αὐτὸ θερ- µοκήπιον τῆς κοινωνίας. Ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἁγία χρησιµοποίησις τῆς τάσεως. Καὶ ἐκεῖ γίνεται ὁ ἄνθρω- πος δημιουργὸς πνευματικῶν ὑπάρξεων καὶ παράγων συν- εργασίας οὐρανοῦ καὶ γῆς. Η ΕΚΤΡΟΠΗ! Ὅμως, ἀλλοίμονον! Αὐτὸ ποὺ κατ ἀρχὴν εἶναι ὑψίστη δωρεὰ εἰς τὸν ἄνθρωπον, τὸ νὰ ἡμπορῇ δηλαδὴ νὰ γίνεται δημιουργὸς ὑπάρξεων, αὐτό, λόγῳ διαφόρων αἰτίων. ἀπο- θαΐνει ἡ τραγικώτερη φυλακή του. Καὶ θλέπομεν σήμερον ὅλοι μὲ πολλὴν ἀγωνίαν ὅτι, ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, τόσον τὸ ζήτημα αὐτὸ παίρνει µεγα- λύτερες διαστάσεις, εἰς τρό- πον ὥστε νὰ δικαιολογῆται σοθαρὰ ἀνησυχία διὰ τὸ µέλ- λον τῆς κοινωνίας, Διότι πρέπει νὰ ὁμολογη- θῇ, ὅτι συντελοῦν μερικοὶ πα- Ρράγοντες νἁ κατρακυλάῃ ἡ κοινωνία Ὑγοργότερα πρὸς τὴν ἀνηθικότητα. ΤΑ ΑΙΤΙΑ 1) Πρῶτα - πρῶτα αἱ νεώ- τεραι ἰδέαι, αἱ ὁποῖαι, κυρίως, ἐπεκρατησαν µετά τὸν πόλε- μον, ἰδίως εἰς τὴν ᾽Αμερικην και τὴν Ευρώπην. Ιδέαι Ἰυυζ λατρείας της σαρκος. Ιὸ θέµα της Πθικης ὃεν το προσεχουν Οιόλου. Ειναι γνωστον, ὅτι σήµερα ἡ γυναἰκα εἰς το ᾿Ἐξωτερικον οεν ὀεσμεύεται σχεοὸν ἀπὸ κανένα νοµον, οὔτε απὀ οίκο- γενειακες ἀρχές. Είναι τελεί- ως ἐλεύσερι να καµῃ ό,τι 6ε- λει. Ιαὶ οι ἄλλοι, οἱ γύρω της, τὸ θλέπουν αὐτὸ ὡς εν- τελὼς Φφυσικὀν. Νέοι, ποὺ σπουδάζουν στὴν Ευρώπη καὶ στήν Αμερικη, µασφηµενοι ἀπὸ τα άγνα ᾖὕἤσι της λληνικῆης φυλης, ὀμολο- γουν ὅτι σὲ καθε ὄῆημα θλέπει κανεὶς νὰ καταπατωνται. χω- ρίς ἐντροπήν, οἱ ἠθικοὶ κανο- νες. Είναι µια καταστασις πα- ραφροσύνης, ποὺ διαδιδεται, ὀυστυχῶς, καὶ στὴ οικἠ µας χώρα, ἡ ὁποία ἄλλοτε διεκρι- γετο δια τὴν αὐστηρότητα τών ἠθικῶν οικογενειακῶν παρα- δόσεων. 2) ἜἜπειτα ὁ σημερινὸς κι- νηµματογράφος μὲ τὰς τολµη- ρας καἱ ἐἔκφυλιστικας σκιι- νάς, ποὺ παρουσιάζει, ὑπο- δαυλίζει τὴν σεξουαλικὴν ορ- μὴν καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὴν άνησι- κοτητα, Δὲν ἐπιθυμουμεν νὰ κατηγορήσωμεν γενικώς τὸν κινηµατογράφον, διότι θα ἧτο ἀνόητον καὶ ἔξω τῆς πραγ- µατικότητος. Αλλὰ οἐν νοµι- (ομεν ὅτι μὲ τοιούτου εἴδους υλικόν, που παρουσιά:ει, ήθι- κοποιεῖ καὶ διδάσκει τὴν κοι- νωνίαν͵, ᾿Αντιθέτως τορπιλλίζει τὰ ἠθικὰ θεµέλια και προπα- ῥρασκευάζει τὴν διάλυσιν τῆς οἰκογενείας. 3) Τὸ ἴδιο θὰ ἠμποροῦσε κα- γεὶς νὰ σηµειώσῃ καὶ διὰ τὸ θέατρον. Ἰὰ ζωντανὰ πρόσω- πα, αἱ ἡδυπασεῖς κινήσεις, ἡ θερµότης τῆς φωνῆς, ἡ γοη: τεία, ποὺ ἀσκεὶ στὴν ψυχἠ του γέου ἡ ἐκρηκτικὴ ἀάναπαρά- στασις σκηνῶν µε περιεχόµε- γον αἰσθηματικόν, ὅλα αὐτὰ δημιουργούν ψυχικὸν κλῖμα πολὺ κατάλληλον διἁ τὴν τρο- φοδότησιν της σεξουαλικῆς τάσεως. ΎἨτο παλαιὰ καὶ τὸ ἀρχαῖον θέατρον εἰς εὐρεῖαν χρήσιν. Ὅμως ἐκεῖ ἐδιδάσκετο ἡ ἆ- ρετή, ἡ ἀνδρεία, ἡ «ἀνωτερό- της. Καὶ σήμερον θὰ ἡμπο- ροῦσε πολλά νὰ προσφέρῃ τὸ θέατρον, ἂν ἑτίθετο εἰς την ῥὃ- πηρεσίαν τοῦ καλοῦ. ”Αν]|.... 4) Τὸ ραδιόφώνον κατόπιν μὲ τὸ πυρακτωµένο του περιε- χόμενον. Τὸ χαρακτηρίζοµεν πυρακτὠωμµένο, διότι ἐνῴ ἡμπο- ποροῦσε μὲ τὰ τραγούδια του, τὰ ραδιοσκέτς, τὰς ὁμιλίας, τὰ ποικίλα του μορφωτικὰ προγράµµατα, νὰ καταστῇ ἆ- παραίτητο σχολεῖον ἀγωγῆς καὶ καλλιεργείας ψυχῶν, σή- µερον, δυστυχῶς, ἐν πολλοῖς παραδίδει µαθήµατα ἐρωτι- σμοῦ καὶ νοσηροῦ συναισθη- ματισμοῦ. Τὶ νὰ σοῦ κάµῃ τότε ἡ τα- λαιπωρημένη ἀνθρώπινη «φύ- σις Καίΐεται µέσα στὸ καμίνι τῶν ἐκφυλιστικῶν ἐπιδράσεων καὶ χάνει τὸ ἄρωμά της, τὸ κάλλος της, τὴ δροσιά της. τὴ Χάρι τῆς.... Τὰ χάνει ὅλα..., Καὶ, δυστυχῶς, ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι παράγοντες ποὺ τὴν ἐπηρεάζουν δυσμενῶς. ᾽Αλλὰ περὶ αὐτῶν εἰς τὸ ἑ- πόµενον ἄρθρόν µας. Ἕνας ἀετός, καθσµένος σ᾿ ἕνα µεγάλο κομμάτι Ἠπά- γου ποὺ κυλοῦσε στὰ νε- ρὰ τοῦ ποταμοῦ ἡΠιαγά- ρα, ἔτρωγεν ἁἀμέριμνος τὸ πτῶμα ἑνὸς ζώου. Μὰ ὁ πά- γος προχώροῦσε καὶ ἔφθασε σὲ λίγο κοντὰ στὸν τρομερὸ καταρράκτη. ὍὉ ἀετὸς ὅμως δὲν ἐπηρεάστηκε καθόλου. Εἶ- χε τὰ φτερά του καὶ μποροῦσε γὰ πετάξῃ ὅποτε ἤθελε. Τὴν τελευταίαν στιγμήν, ποὺ ὁ πά- γος ἔφθασε στὸ χεῖλος τῆς ἆ- ῥύσσου, ἄνοιξε τὰ φτερά του γιὰ νὰ χυθῃῇ στὸν οὐρανό. “Ο- µως!.... Τὰ νύχια του εἶχαν σι- γὰ - σιγὰ χωθῆ στὸν πάγο καὶ εἶχαν γίνει ἕνα σῶμα µ αὖ- τόν. Τίναξε ἀπεγνωσμένα τὰ Φτερά του. Τίποτε/.... Σὲ λίγο κατρακυλοῦσε στὸ θΦάραθρο μαζὶ μὲ τὸν πάγο. ποὺ ἔγινεν ὁ τάφος του. Αὐτὸ παθαίνει ὁ ἄνθρωπος. Δένεται μὲ τὸ κακό, μὲ τὴν ἀνηθικότητα. Όταν κάποτε θελήση νά ἁπαλλανῃ. δὲν μπορεῖ. Καὶ χάνεται.... Παιδί µου, ᾿Πρόσεξε τὸν ἀετό, τὸν Νια- γάρα, τὸν πάγο, τὸ πτῶμα τοῦ ζώου... Εἶναι ἡ ἀντιγρα: φὴ τῆς ζωῆς. Μὴ παρασύρεσαι ἀνηθικότητα. Φύγε πρὶν Φύγε.... Πρὶν εἶναι πολὺ ἀργά.... ἀπὸ τὴν εἶναι ἀργά.... ᾿Αρχιμ. Γ. Π. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΙΙΚΙ ΠΠ» ΕΥΡΙΑΚΗ 1 Ἱανευκρίου, 19ΕΙ Τῦ. ΧΡΙΣΤΡΥΓΕΗΝΙΛΤΙΚΟ ΜΛΣ ΜΙΗΠΙΜΛ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΑΛΕΞΑΜΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ (7) Β’ το γυνὴ, δειλοτάτη, ἀλλὰ μό- ἔνόσῳ εὑρίσκετο μακράν τοῦ παπᾶ. Όταν ἦτυ πλησίον τοῦ πα- πᾶ της, ἑκάμθανε Ῥάθρος, Ἡ καο: δία της ἐξεσταίνετα, γαὶ δὲν ἐφᾳυ᾽ ὑεῖτο τοὺς νινδύνους, Εάν τοχὸν ἀγεχώρειν ὃ παπάς, χωοὶς αὐτῆς, νὰ ὑπάγῃ εἷς τὸ Κάστρον, ἣ παρ: της υὰ ἔτρεμεν, ὶ αονλέσι τὸ γυνηγημένον, Αλ) ετ ἂν τὴν ἔπαονε πατύ του, θὰ ἦτυ ἠσυκωτάτη. Ἡ µεγάλη κόδη, ή εἰκασαέτις. τὸ Μπγδαλιών ἐνύησεν ἀμέσως τὰ, τοέχυντα, άὶ ἤοχισε, παρὰ τὸ π)ευρὺν τῆς Κητρός της Ἀα: ἠηπένη, πλησίον τῆς ἑστίας, νὰ ολολΔΗ ταπεινῃ τῇ σωνῇ, εἰς τὸ οἷς τῆς µητοός τῆς. Ποῦ. Φὰ πᾶτε, ὑὰ πῶς τταλα- ῥώσετε, δὰ πῶν.ι τέτοιον Εἰν νὰ πᾶτε στὸ Ἱκάστουὶ δούλμα ὡς. τὺ Δες ραιρό “Οχ{ καηµένη... Τὰ νὰ γίνω Ἡ νεωτέρα ό0η, ἣ δεναεξαέ- τις, τὸ Βασώ, ἀθχίσασα χαὶ αὐτὴ γνοῇ ὑπεψιθύρισε) τν λέει... θὰ πάνε στροσων ιν αὖχισε τὰ Ἀλάματα! Μουολαθηκεςι διώπα, δὰ μὸ πά- ο0ῦγ. ἂν ἐμὸ µαςύ.. δὰ. μὲ πάρε- το, μᾶςς.. Νούτί Α άξτεὶ εἶπεν αὐστη- ρῶς ἡ παπαδιά! 1ν τρέχει εἶπεν ἡ δειὰ τὸ «αι λαμώ, ἀκούσασα τοὺς φιδυρισμοὺς ἐγεῖθεν τῆς ἐστίας. Ῥΐποτε, Μαλαμὼ εἶπε μὲ αὖ- στηρὀν ὀλέμμα ὁ παπάς ἠσύχασε. ιπανάγο, εἶπε στραφεὶς ποὺς τὸν πειτονα τον μαφαγκυν, ευρώ εὔσχημον τούπον νὰ τὸν. ἀποπέμ- οεν πᾶς, νάχῃς τὴν εὐχή µου, νὰ απῆς τοῦ µπαρμπαά --- Στεφα: γῆ τοῦ Ἀἰπέρχου, ναρῦῇ ἀπὸ δῶῷ, τογε θέλω νὰ τ πῶς. ο. Ἰανάνυς ὃ μαραγκὺς ἠγέρ- δη ὄψηλυς, µεγαλόσωμας, ολί- γον νιωτός, τινάξας τὰ αγέλη του. Πηγαίνω, παπά, εἶπε. Οέλω χι ἐγὼ νὰ πάω νὰ ἰδῶ μῆ μῦχη τίπυτα ἡ Ἱανάγαινα γιὰ νὰ φ αμ” ἀποήα. Πήγαινε νὰ τοῦ πᾷς πρώτα, ὕστερα γυοίσεις καὶ τοῶτε. Ἡ εἰγή σας. Καληνύχτα, πα παδιά. Κι ἐξηλθε. Τϊ λέει, δὰ πῶ, εἶπεν Ἡ θειὰ τὺ λΜαλαμώ, μετὰ τὴν ἀναχώρη- ε τοῦ. Ἰανάγου, δὰ πᾶς στὸ Κάστρο, παπά Χἀ ἰδοῦμε τὶ θά μᾶς πῇ πι ὃ μπαρµσπα --- Μτεφανής ὃ Ἀπέο- χης. γώ, ἕνας --- να, εἶπεν ἡ δειὰ τὸ ἈΙαλαμώ, ἂ Δὲ πᾶς, ἔρχομαι. Κι ἐγώ, εἶπεν Ἡ παπαδιά. Δὲν εἶναι γιὰ νάοθῆς ἐσύ, παδιά, εἶπεν ὃ Ἱερεύς, φτάνει {ὰ χοχοπαθήσω ἐγώ'' Δὲν αποέ: πει νὰ, λεβουμε αν οἳ δύο τὸ, σπίτι. Τγὼ τὔχομα τοῦ τάµα” εἶπεν ἣ παπαδιά. ΜΙά ἂν πάω ἐγὼ τὸ ἴδιο εἶναι. κὲν εἶααι ἤσυχη ἂν δὲν εἴμαι κοντά σου, παπά μ’, εἶπεν ἡ πα- παδιά. Κι’ ἡμᾶς 3 κι πα- ἀφήσετει τοὺς. ὀφ- ποὺ δὰ μᾶς αἲξ μὲ Όακουα εἲς Δαλμοὺς τὸ Μυγδαλιώ. Σιώπα, καηµένη, εἶπε τὸ Βα- σώ. Θὰ μὲ πάρνε μι ἐμένα μας. σιώπα ! Ναί, ἐσένα σ) φαίνεται εἶσ᾽ ἀγύμα µικοή, χαδούλα μ] Γιωτὶ. ἔτο σ᾿ μµάθανε. δὲν η ταῖς ἐσί) εἶπε τὸ Μυγδαλιώ, ἔμ- γύνουσα τὴν ἐνδύμυχον Ἑηλειαν της ἐπὶ τῇ τύχῃ τῆς ἀδελφῆς της, ἡτις, ὡς µιχροτέρα, δὲν εἶχε γυυφϐῇ ἀκόμη, ἤτον δὲν ἀπείργε: το τῆς κοινωνίας ὡς αἲ πρὺς γά- πογ. ὥουμοι καὶ ἀπέλαυε σγετ χῆς τινος ἐλευδερίας. 0) μικοὺς Δαμποάκης εἶχε πέ σεν ἐπὶ τὸν τροάχηλον τῆς μητρό τοι). ος κν πως κ Θὰ μὲ πάρετε κι ἐμένά μαζύ, μάννας ἐφιθήρισε, περιπτυσσόµέ- χος τὸν λαιμόν της. Ῥν ἀὲς, γαδούλη μ] τὶ λές, παιδί μι’ ἀπήντησε φιλοῦσα αὖ- τὸν ἡ παπαδιά. Εγώ, ἂν πάω, υμὰ σένα ὕὰ πάω, γυιέ μι ἄν ἀπομείνω, γιὰ σένα ὃ᾽ ἀπομείνω, απόχα µ), γιὰ νὰ μὴν κονώσῃς. Όπως ἀποιασίσῃ ὃ παπὰς σ’, Τώρα σύρ νὰ πῆς τὴν και νὰ χάμῃης πετά- μικοῦ. μ’. προσευχή σ᾿ γοια τοῦ παπᾶ σ’, υιὰ νὰ μὴ μαογώνῃς χανάοι αν ἰ ΑΡΧΙΗΙΣΚΙΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοξεσίαν Υἰοβετοῦντες: ᾽Αντώνιος 1. ΓΓαπούσης ἐν Αεν- γωσίας ἐτῶν 00 καὶ ᾿Ἰμενίτσα Α. ΠΤανούρα ἐν Δευλωσίας ἑτῶν ὃψ. γιονετούμενον: Κωνσταντίνα ΔΙ. ἱασινοπούλην ἓξ ᾽Αγίου λομετίου ἐτῶν 3. Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίδον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐο- βεσίαν, ραλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγράφως ποὺς τὸν ᾿Άοχιε- πίσχοπον. ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐγτὸς δε- γαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σή- μερογ. Ἐν τῇ Ἱ. Ἰλωχιεπσχοπῃ Κύ- πρου, τῇ 30ῇ Δεχειθοίον 1900, Γν τῆς “Ἱερᾶς ᾽ » : Αρχιεπισχοτῆς Κύπρου. νὰ πκαγιάσης | δὰ Χαν δὰ πάς ᾱμ ὃς . ἁπαντ τὸ Ανδαλιώ, Λι ἓν οὔμα τῆς αΠτούς της, Νιωπᾶτεϊ ἁχύμα δὲν που ααί- αμ τίαυτε, Σι ἐσηκώσατε ἔπα- κάστισι, εἶπεν ὁ παπάς. δὰ ἓ- ασιως τὶ ὰ πάς πῇῃ πι ὁ μπάω- επια τε ανής. Είτα. ατοαι εἷς ποᾶς τὴν παπα διά” Μᾶς α έρανε τίπυτε λειτουοτέσι μπάοιµ ἱ παπαδιὰ ἔδειξε διὰ τοῦ αμέμματος, σγεπασµένας μὲ ού δωτὴν, δέχρουν αινδύνα, τὰς οί ας πωοσ(ουμάς, ὅσας εἴγαν φέρει Ἱς τὴν οἰκίαν τοῦ ἱερέως τινές τῶν ἐνουιτισσῶν, στα) άδωσι την ἐπαύριων, παρα Ἡν τῶν «κριστουγέννών. πα τοιὰ, τὸ λαλαμῶὸ, τὰς εἶγεν, ἰδεῖ πο] λοῦ, καὶ. πυοσεπάνει νό πρσκεπασῃ. οἰονεὶ. μὲ τὰς - ὑλέμματος, νὰ αν μέλλον σαι νὰ απῖνας τοῦ ήπῃ ὡς πὖσαι νὰ ἧσαν: λίας θὀυίσχεται καὶ τίποτό Σγμάδι ἠσώτῆσε πάλιν ὁ ευ θὰ ἔμεινε χάτι ὀλένο ἀπὸ Ὅλοι τὸ Σαρανταήµε: τοῶμε ἀπὸ τὰ πι Π αναγιᾶς. αν ωώναμε ῥληγυῤδια, εἶπεν Ἡ πρεαύυτέρα. Βλογυῦδια ἠσαν οἳ μινουὶ σταν- «ἁρτίσχοι, οἳ ποοσῳε΄ υωμπένοι. ὑπὸ τῶν ἐνοοιτῶν. εἲς τοὺς οἴχους τῶν ἱερέων χατὰ τὸ ὑανταήμερον, ΣΑντὶ ὅμως ἆθ- αἲ περισσότεραι ἐνοσρίτισ- τελευταίους χού- ράσο άγιστοι δις τίσγῶν, σα, χατὰ τοὺς γοῦσ, ἐπουτίαων ν ἄλευρον, καὶ διὰ τοῦτο Ἡ εἶπεν. ὅτι εζύπωναν ἁ τον παπαδιὰ πὺ τὰ, θλογνούδια». Βῆμα ἠκούσδη εἷς τὸν μον. Πναίθη ἡ θύρα ναὶ εἰστρ- δεν ὁ μπάθμπα- Στεφανῆς ὁ πέος νος.. ψηλός, στιθαρός, σγεδὸν ἐξηκοντούτης, μὲ παχὺν. φαιον µήστακα, ὰ σκληοὺν καὶ ἡλιοκαξς δέρµα. ᾳοοῶν πλατὺν κοῦνχον και χαμιζόλαν. παλλίνην θαθυκύανουν, μὸ τὸ ζωνάοι όμπινον, δύο πιδα- μὲς πλατύ. Ἱκατόπιν τούτου ἐφάνη γα ἄλλη μοσφὴ ὀαθή, ἹσταμένἩ παρὰ τὴν ὑύσαν. ΣΤΐτον ὁ ἨΠανά- γος ὁ µαραγχός. ὕστις ἂν καὶ εἷ- Ἱεν ἀφήσε τὴν καλῆν νύντα, εἷ- τὼν ὅτι δὰ µετέθαινεν οἴχαδε γα, δειπνήσῃ, οὐχ. ἤττον, πεντηθείσης, φαίνεται, τῆς περιεργείας του νὰ μάδῃ τὶ τὸν ἤδελαν τὸν μπαθμπά- Μτεβανὴ τὸν Αἰπέρπον, ἀγέθη ναὶ πάλιν εἲς τὴν οἰμίαν τοῦ πα: πᾶ. Ὁς Καπετὰν - Μτεφανή, εἴπεν ἱερεύς, τὶ λές, μ΄ αὐτὸν τὸν. χαι- ϱό, απορεῖ χανεὶς νὰ πάῃπ στὺ Κάστου, μὲ τ᾽ θάρκα ἀπὸ Ἔτα- θέτ ος Απὰ δταθέτι,, μὲ τ. δά9: χάλωιν στὸ Κάστρος... ἠκούσθη ἀπὸ τῆς θύρας ὡς καινὴ καὶ ποωῦτ- στερος χαὶ ἀνάστοοφος ἐρωτηια- το ἠχώ. Πτον ὃ µασταο-ξ[α- γάγος ὁ μαραγχὺς μὲ τὴν χεφα- λὴν προέχουσαν εἰ: τὸ ἀνώφλιον, μὲ τὴν µίαν πλευσὰν οἰογεὶ κολ}.η- µένην ἐπὶ τοῦ παραστάτου. ΛΑλ1) ὁ µπαυμπα-Στεφανής, μό- λις ἤνουσεν τὴν ἐρώτησιν τοῦ ἳ- ερέως γαὶ χωοὶς νά σχεφῦῃ πλέο»' τοῦ. δευτεραλέπτου, μὲ τὴν Χου- δρἠν. ταγεῖαν. κ. ἐπιπερδεμένην προφοσάν του ἀγένραξε᾽ ο Ἀποάθο! µποάθοι πιά διν- ς 1) ράμ Ἡ ἀχνοήςι ορπο] Ὅτν κά η ο. ἁγοῦς! Στὸ Ἱκάστρος μετα Ἱα Μο σ.ς α ο, ρᾶς!ἳ ὄρεξι νἄγης, ὄρεξν νάχης, παπά | --. Χά, ἄνθρωπος! εἶπεν ὁ πά- πάς. Έτσι σὲ θέλω, Ἀτεφανή» Τὶ λές, εἶναι κίνδυνος ως Κίνδυνος λέεις Χτία, γάταν- τία, καδόλ! ἸἨγὼ σᾶς παίρνω ἀπάνον μ’, παπά! Μονάχα πῶς μπορεῖ νὰ πουώσετε, τίποτε ἄλλα, ΟΘἀοῦῃ κι ἡ παπαδιά, δάρθῃ κι ἄλλος γόσμυς, πολὺς κόσμος ῥάρχα εἶναι µεγάλη, κπατάλαθες. παίρνε' καὶ τοιάντα νοµάτοι, καὶ σαράντα νοµάτοι, καὶ αἱ οὖλες τὶς χουμπαάγιες σας, ιὲ τὰ σέγια σας, μὲ τὰ πυάµατά σας. Κι ἡ φοις τούνα. τώρα, Κατάλάδες, ὕσον πάει καὶ απέῳτ'. Ταχιὰ Ὀάγχουμε παλυσύνη, µουνάτσα, χάλµα. Όλο ναὶ καλοσυνεύει, νά, τώρα, χαλο- σύγεψε νὰ, ποοσφέοωσιν | ῥᾳίωσιν τοῦ. γέροντυς Ὡς διὰ νὰ αεύσῃ τὴν πυρμε ἀεὺς συριγμὺς παγεροῦ θυυρᾶ Ἡ- χυνσδη, σείων τὰ δένδρα, τοῦ μη- πω γαὶ τυὺς Ἐν λοτυίγυνς τοῦ πα ὃ αὐε- υειρείους ἐπὶ τοῦ σχεπαστοῦ ἑνυ ὅτου τῆς οἰγίας, αἳ ἵελοι δὲ τὰ παυάθνρα ἀπήντησαν διὰ ως: υαῦ. στεναγμοῦ. ο κάτ ἀχοῦςι χακοσύνοιες οἱ πεν. γαγχάτων Ὀοιαμθευτικῶς µαστου- Γ[Γανάγυς. των Νεώπις ἐσίν ἀνόκοαξεν ὁ Ὀτεφαγής, νὰ, πελεκᾶς στραθόξυ]α καὶ γαοφώνης µαδέρια. Αὐτὴ εἶναι ἡ στευνή δύναμι τῆς φουοτούνας, υγυμαχάει. Αἴ- ὁ καιρός, σίς νάχυυμε ἁλόπη μὴ δὲν ξέοῖς τα ὃς μπι σος νι εἶν' ἀέοας ποὺ οι θά, µα.ανώσ λέω ἐγώτ λ[ποοεῦ ν « ο ωο α καὶ κυμιιὰ, μικοὴ Ἰιονιά, δὲ σᾶς ., ο --υ-υ-ϱϱ-----. η η Ἰέω, μὰ ἐμεῖς ἀπὺ Σταθέτ, οναάν. γη δὲν ἔγουμε. ος Καὶ σὰν τον Υορίση στὸ παΐστρος ἐπέμεινεν ὃ µαραγκός. ως Καὶ χὠθὶς νά τογὸ γυρίση στὸ µαΐστου, ἐγὼ σ᾽λέω. πὼς ἀπὸ τὴν Κεχοεὰ α΄ ἐχεῖ θενάγουμε θα) ασσίτσα, εἶπε, τοίθων τὰς χεί- οας ὁ Στεανής. Αὐτὰ εἶναι ἅπυ- Παλασσιὲς ναὶ δὲν λείπουν, χατά- λάδες, κι ὃ χόρφος μαουχκάρει ὃ- λοένα, κι οὗλο στοίθει. Μά δὲ μᾶς πειοάς ἡμᾶς αὐτά, ᾿Εγὼ σᾶς παίυνω ἀπάνω αι’ ὃ ὅτεα ανὴς σᾶς παίρνει ἀπάν᾽ τὶ ο Ἡπράθα Ἀτεφανή, τώρα αν ἔκαμες ν΄. ἀποιασίσω. Ἠπιες. ρακής τοάθα κ) ἄλλο ἕνα εἶπεν ὁ παπάς. ο» Έχω πιῃ πέντ ο, ἔτσι νᾶγω τὴν εὐχή σ᾿ πά- πάν ο Πιὸ κ ἄλλο ἕνα νὰ γίνουν ἑφτά. Ὁ. µπαφιπα-Στεφανὴς ἐρού: τησε γενναίαν δόσιν ἐκ τῆς μὶ- ερᾶς φιάλης. τῆς πάντοτε κενου µένης καὶ οὐδέποτε στειρενούσης. τοῦ. ἱεοατιχοῦ. μελάῦὃρου. -. Ἠϊσαστ. ἔτο μοι: εἴσαστ ἕ- τοιµοις. εἶπεν ἀνολούθως. Ἠῆρες τὰ ἴερά σ’, παπά, τὰ χαυτιὰ σα οὖλα, τᾶχεις ἔτοιμα: Έχετε τίπο- τε πράµατα νὰ σᾶς νυυθαλήσω, γιὰ νάμαστ᾽ ἆ-σέχιος ὥς τώ- ος δλαὺ τώρα! Τὶ λες δά 5ὶ Φραγχούλης. τς τΑπὸὺ τώρα). Τὶ λὲς. δὰ εἴ- μαστ᾽ ἀποόντο, παπά. Ἠγὼ στὶς δύο θἀάρδῶ νὰ σᾶς φ«ωνάξω, ἄν ἐσεῖς νὰ εἴσαστ᾽ ᾱ-λέστα. Διά: ῥασε, τὶ θὰ ὃ αθάσῃς. παπά, γαἱ στὲς τρεῖς γὰ µπαρλάρουµε. ο Βγὼ δὰ εἴμαι Ευαγητὺς ἀπ τὴ μιά, εἶπεν ὃ ἱερεύῦς, γιατὶ χω τὸ Ἐυὐπνητήοι οὖν πι ἔπει- τα εἶμαι καὶ μοναχός μου Ἐνπνη: τήο'. Μὰ στὲς τοεῖς εἶναι πο γωρίς. Νά γαράξῃ, Ἀτεφανή., ταὶ νὰ μπαρκάρουµε. ος Ῥτὲς τοεῖς, στὲς τέσσαρες, παπά, γιὰ νὰ μὴν πέσῃ ὃ ἀέρας. γὰ τὸν ἔχουμε αοίµα ὥς τὲς Κουν) γαοιές, νᾶχουμε μέρα μπροστά μας. ᾿Απὺ χεῖ ὥς τὸ Μ{ανδοάνι, κι ὥς τὸν ᾿Ἀσέληνο, τοαθοῦµε σιγὰ συγὰ μὲ τὸ κουπί. ᾽Απὸ γεῖ ὥς τὶ.. Κεχρεὲς κι’ ὥς τὴν ᾽Ἁγίαν Πέ: γη, θὰ μᾶς παΐίονῃ ἀγάλι - ἀγάλα μὲ τὸ πανάκι. Κ'᾽ ἀπ' τὴν λγίυ Ἠλένη κι ἐκεῖ, ἂν δὲν μπορέσουν µε, γὰ μ᾿ντάρουµε... ---Ἑ, ὕστερα ν ξ- Ἐγὼ θα)λασσώνω καὶ θγαί γω στὴ στεριά, 7αὶ σᾶς τοαθώ αν ο αρ ντ στ μὲ τὴ μααρούμα ὥς τὺν “Αἳ - Σῶ- στη. Ῥκάγχασαν ὕλοι πορὺς τον ἄστε: «ων ὂ ας σας ο ς κ. ἴσμὸν τοῦ ἁπλοϊκοῦ ναύτου, ὃ δὲ παπάς, ὕστις ἐφοθεῖτο καὶ αὐτὸς τὴν τροπὴν τοῦ ἀγέμου εἲς τὸ μέ- ρος πεοὶ οὗ ὁ λόγος, παρετήρησέ παὶς παρα ου ίαν τῶν ἆ ορατῶν, - ΝΜὰ ἐγὼ λέω, ὅτι θά µπορέ- σουµε στεριὰ νὰ τραθήξουµε στὴν ἀκρογ:αλιά, τὺν μοεμνὺ τὺν ἀνή- Φορο. Ὅσο ᾠηλὰ κι ἂν τὸ στοί- θαξε στὰ θουνὰ τὸ χιόνι, στῖς ἀγρογιαλιὲς ὃ τόπος πατιέται. (Απαντα, τόµος ὅος, σελ. 269-966). ΑΑΛΗΕΞ, ΠΛΗΑΔΙΑΝΜΑΝΤΣ «Ὁ Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Μακάριος ἐπεσκέφθη, ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῶν ἑορτῶν, διάφορα Φφιλαγθρωπικὰ ἱδρύματα ὥς καὶ τοὺς ἆσθε- γεῖς τοῦ Γ. Νοσοκομείου Λευκωσίας.- Εἲς τὴν φωτογραφίαν ὃ Μακ, ᾿Αρχι- επίσκοπος, ἑνῷ διανέμει δῶρα εἲς ἀσθενῆ παιδιὰ τοῦ Γ. Νοσοκομείου. Ὁ Ναὸς τοῦ Αγίου Βασιλείου εἲς Μόσχαν. Ε: ΛΠΟΡΜΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΝΙΛΠΡΟΥΣ 0ΡΘΠΛΟΞΟΥΣ ΕΚ ΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΕΠΣΚΕΨΕΠΣ Τ0Υ ΠΛΙΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΙΡΥ μ ΕΚΚΛΙΙΣΙΛΤΗΣ ΡΗΣΙΛ) Ἓλλαξε ριζικῶς ἡ πατάστασις ἐντὸς 20ετίας. -- ο πόλε- µες ἀποχατέστησε µεριχως τὴν Φρησχκείαν. -- Τὸ Πσατρι- αρχεῖον ἀναπτύσσει ζωηραν δραστηριότητκ. Α΄ Θ” ἀογίσουμε μὲ μιὰ συνόπτι κἢν εἰκόνα τῆς γαταστάσεώς τὴ: Ῥωσίας, ἀπὺ Ἀρησκευτ κῆς ἀπό- ψεως, ποὺ δίνε: ὁ τΟλλανδὸς πό- στωο δύχτωο Βάλτερ Εὰν Κίος, ποὺ ἐπεσλέφθη τὴν Σοθιετικὴν σγωσιν τὸ 1956, κατ ἐντυλὴν τοῦ. Ἀυνεδοίου τῶν Εκκλησιῶν μαθὶ μὲ μίαν ὁμάδα )Αμεοικυν νι νληοιρῶν, γιὰ, συνομιλίες μὲ τὴν ἡγεσία τῆς οωσιλῆς Ἠννλησία Πέρασαν εἴχυσ. χούν ἄ, ας ἆ- του ἔγω ἐπισχκεφθῆ γιὰ τελευταία φουὰ τὴν Ρωσία. Τότε « αινότα γε πὼς ἡ Θοησχεία ἦταν ἑτοιτο βάνατη. ' Μόσχα ἦταν γεµάττ, ἀντιθρησκευτικὰά μουσεῖα. Τὰ κα ταατήµατα, πον)οῦσαν εἰκονίσιια- τα, ποὺ εἶχαν ἀφαιρεδῆ ἀπὸ να γούς, σἳ ἐξευτελιστικὲς τµές. Κύματα. ἀ9θεῖστ'χῆς φιλολογίας Ἐεχύνονταν ἀπὸ εἰδικὰ. τυπογος- φεῖα. Εθλεπε, γανεὶς παντοῦ Ἡε- λοιογραφίες μὲ ἀντιδοησχευτινὰ Βέματα. “Ἡ Ὀρησκευτικὴ διδασκα- λία ἦταν ἀπαγορευμένη. ὄγ' μό- γο στὰ σχολεῖα, ἀλλὰ καὶ ατὶς ἓν λησίες. Σαράντα ἐπίσκοποι ακσὶ τονλάγιστον γέλιο Ἱερεῖς εἶγ.ιν Βανατωδῆ, ἀχόμα πεοισσότεροι εἷ- γαν ἐξαρισθῆ στὴν Σιθηρία. στὰ οἳ ἐχχλησίες εἶχαν «µε- γωοιὰ τεύουσαν τοῦ Λιθάνου. ταθληδῆ σὲ ἀποθημες Ἠ αξ σταύλους. δτὶς λίγες ἐκκλησίες, ποὺ εἶχαν μείνει ἄνυ χτές, οἱ πι στοὶ μποροῦσαν νὰ προσεύχωντα χαὶ νὰ τελῆται ἡ δεία λειτουργία, ἀλλὰ, δὲν ἐπετρέπετο νά απροσεί.- γύουν καὶ ἄλλους πιστούς. Τὸ Κράτος ἐπεφύλασσε τὸ δικαίωμα τοῦ. προσηλυτισμοῦ µόνο. στοὺς «Αδέους», ποὺ ἔκαναν εὐουτάτη γρῆσι τοῦ δικἀαιώµατος αὐτοῦ. Α- πὺ τὸ 1911 ὥς τὸ 1935 ὁ ἂς ἡμὸς τῶν ὀρθοδόξων ἐκλλησιῶν πᾶις Ῥωσίας εἴχε πειωδῆ ἀπὸ 46.101 σὲ 4.995, τῶν ἵερέων ἀπὺ 50.960 6.065 τῶν ἜἘπ σκόπων ἀπὸ 128 ϱ8 καὶ τῶν Μονῶν ἀπὸ 1.098 3τ. Ἀ Ὁ ἃ ε λ 8 ὰ ε Φ ο ΠΟΛΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΠΠ ΘΡΠΣΝΕΗΙΑ ἨΠύνον ὁ δεύτερος παγπύσμιος πόλεμος ἀνέστειλε τὴν ἐκρίζωσι τῆς Θρησκείας. Ὅταν οἳ Γευµα- νοὶ προήλαυναν γατὰ τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Λένινγκραντ, οἱ Νούερ- νῆται τοῦ. Κοεμλίνου ἔκοιναν πὼς ἔπρεπε νὰ γρησιμοποηὈῇ κα: δε μέσον γιὰ νὰ ὠτισμὺς τῶν μαζῶν. Ἀεταξὺ αλ» λων, λοιπόν. ἐπεστοατενθή γαὶ Ἡ Ορησχεία. Ἑὸν. [άρτιο τοῦ 1945 ὃ οαδιοσταΏμὸς τῆς λ[όσχας ἕχά λεσε τοὺς πισταὺς στὰ πατεχόπε να ἐδάφη νὰ ἀντισταθοῦν γατὸ τῶν ἐπιδυομέων, «ο ἀποῖοι ἅπε λαῦσαν τὴν ὕπααξι τοῦ. Ναιστιανι σιιοῦ. ν ἀνατοέφαυν τὸν Ὀασιλέο Χριστόν γαὶ νὰ Τον ἀντιχαταστή: σουν μὲ τὸν φιλοσοφία τος Ἵλ φθεντ Εύζενιπεογ» ην 1ΤΓρόχειτα. πεοὶ τοῦ. διευθντοῦ το ἐπισήμου, χιτλεοικοῦ. ὀράνοι «λαϊρὺς ἑΓαοατησητήσ» κα Όεω: ρητ'χοῦ τοῦ. Ελνικοσοσιαλισιοῦ, ποὺ εἶγε διοσισθήη. ὑπονρνὸς τῶν ματεγομένων ὅωσγῶν ραἱ θοψανωτῆς τῆς ας ῦῃ ὃ πάτο - ἐδας ὢν “ ἑξαντώσειυς τῶν Εθραίων, χαταδινασΏεὶς εἰς ο - « ε Βάνατον ἀπὺ τὸ δικαστήριαν τῆς Ἀορεθέονης γαὶ ἐντελεσθεὶῖς δι) πα γανισιμοῦ). Λιέσως ἔπανσε ν ἀσκῆται π- ! εσις κατὰ τῆς ον] ησίας, οἳ ναυὶ ἀπεδόθησαν, στὴν λατρεία, ἡ σ- βεῖστιχὴ απυουπαγάνδα περιωυίσθτῃ ’ ἐπετράπη ἐλλογὴ ΗΠ ατοιόυγ ος »αδὼς καὶ ἢ ἔχδοσς πενιοδικώ ὕφησγευτικοῦ πε οιεγοπένου. Ἡ Ἐνκλησία ὑπεστήριξε τὸν ἀνῶνα. χατὰ τῶν Γευκανῶν καὶ τὸ Κοάτυς τὴν ἠνέγδη καὶ τῆς 5: πέτυεψε ν΄ ἀνασυσταῦῃ, ὄχι ἔπει δὴ ἥρχισε νὰ τὴν συµπαθῇ, ἀλ) ἐπειδὴ ἡ συνδρομή της ἦταν ἅπα ραίτητη γιὰ νὰ χαταπολεαηδοῦν οὗ ἐπιδρομεῖς. ΜΙΠΡΙΙΚΟΙ ΑΡΙΟΜΟΙΣ {ϱ πάστωρ Ὠὰν Ἱνίον ἀφηγειτα γατόπ ν, ὅτι κατὰ τὴν παθαμονήν του. στὴν Νοθιετινὴ Ἱένωσι τὴ 1968. παρη»κο)οὐῦησεν ὡρισμένες παραγτηριστχὲς Ὀρησκευτικὲς ἐλ' δηλώσεις. να γυριαχάτιχο πρῶ ἴνὸ πΏγε, μαξὶ αἳ τοὺς μερα γοὺς χληοικούς, στὸ Οὐντελνόγες εἴροσι γιλιόµετοα μαπχουὸ ἀπὺ τὴν λ]όσγα. “Ἡ ἐκκλησία τοῦ γωςοῦ ἦταν κατάµεστη. Έγιναν τέσσε- ρες ὁμαδικὲς θαπτίσεις ᾖτὸ πιι- δ ὤν. Μετὰ τὴν τέλεσι τοῦ Μι- στηοίου. δυὺ χιλιάδες πιστοὶ --- ἀνάμεσά τοὺς πλ ειοης οὔσαν οἱ ος ψαλωσώρισαν τοὺς στὸ περίφημο αοναῖχκες Ἐένους, κλκηθικούς. Ὁ Μακ. Πατριάρχης Μόσχας ᾿Αλέξιος ἀνταλλάσσων χειραψίαν μὲ τὸν ἐν Βηρυτῷ πρεσθευτὴν τῆς ᾽Αμερικῆς, κατὰ τὴν ἐπίσκεψίν του εἰς τὴν πρω: Εἰς τὸ μέσον, ὁ Αραψ Ορθόδοξος Μητροπολίτης Λιθάνου Σεθ. ᾿Ηλίας Σαλίμπυ. ποναστῆοιν Τούΐϊτσε Σεργκέφσνα- για, χοντὰ στὴν πόλι Ῥαγχόωσα. ὃ ΄Ο1λανδὸς πάστωρ ἄχουσε μιάν ἔπ θλητικὴ ἐνμλησιαστικὴ ορ δία, ἀποτελουμένη ἀπὸ νέους, εἴ- χυσι χουνῶν καὶ ἄνω, ποὺ εἶχαν μείνε. προσηλωμένοι στην αίστ' τῶν πατέρων τοὺς, παρὰ τὴν ἡ- θεϊστικὴ προπαγάνδα, καὶ ποοω- ρίξοντο αγεδὺν ὅλοι νὰ χειροτο- γηζοῦν. ἱερεῖς. «ο κ. Νίο παραθέτει μεριχοῖτ χαρακτηρ ατιχοὺς ἀοιῤμούς: Οἱ 4. 0060. ὀοθόδοξοι ναοί. παὺ ὑπῆρχαν τὸ 1956, εἶχαν γίνει, μετὰ εἴχοσ: χρόνια, εἴκοσι καὶ πλέον χιλιά- δες, οἱ ἱερεῖς. ποὺ εἶγαν ἀπομεί- γει ὔ,δ00 κατὰ τὰ πρῶτα χούγνισ τῆς μπολσεθικῆς ἐπικρατήσεως. ἔφθασαν τοὺς 36.000 καὶ οἳ Ἐ- σκοπο: ἀπὸ 98 ἔγινον τὸ, ὃ δὲ ᾱ- ριθμὺς τῶν μονῶν ἐδιπλασιάσΏῃ Ἐξετυπώθη νέα ἔκδοσις τῆς 'Α- γίας Γοαφῆς. ἡ πρώτη μετὰ τὴν ᾿Οντωθοιανὴν Ἠπανάστασιν. :Ο Ολλανδὸς κλησικὺς ἐσγχημά- τσε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ οωσιγὴ Ἠγγχλησία εὑρίσκεται σὲ -αλὴν χατάστασιν ὑπὸ οἰκονομινὴν ἄπο- Φιν, μολονότι οἳ μόνοι πόροι της εἶναι τὰ γεοιά. ποὺ ἀνοοάζουν οἱ πιστοὶ στοὺς ναοὺς καὶ ρετιχὲς εἰσφορές τους. οἱ ποσα - ΤΙ ΟΡΙΤ/ΗΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΝΛΙΩΑ ϱἙὺ ΓΓατοιασγεῖα τῆς Ἀ]όσγας, πουσθέτει, ποῖ κυθερνᾶται μὲ πε: ρίσγεώιν ἀπὸ τὸν Αλέξια, θοι- θεῖ σὰν κρέλη». Ἡ ὀρ0ήδἒη Ἐκλησία στὴν Ρωσία ναὶ αἱ ἅλ- Ἱες γοιστιαν ρὲς δίνουν τὴν ἐντύ πωσ πὼς ἀνακαμθάνουν ὕστεα ἀπὸ μαχυὰ δομιµασία. Οἱ Καην- γισταί, ἐξ ἄλλου δὲν ἐμείωσαν χα Πόλα τὴν ἐπίθεσί τους γατὰ τῆς 0. σκοπός τυνς εἶναι πάντα ὃ ἴδιοςι νὰ τὴν ἐκοιζώσουν. Η τακτική τοὺς μόνου ἔχει μετα: Ολη ὑῃ, πρᾶυμα, ποὺ ἑοπηνεύετα, ατὰ τὴν ἀντίληφί μον, ἀπὸ τοὺς ἡγέτας τῆς ἸἨχκλησίας, ὡς ἀπό- δειξις ὅτ ἐφεξῆς δή ἐπιχρατῃ ἢ- Ορησγείας. .ἔτους' ὥστε οἱ ἀρχαῖοι λαοὶ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ Τοῦ Πανοσ. ’΄Ιερομονάχου Τὴν ἑορτὴν τῆς Πρωτοχρο: νιᾶς, τὴν ὁποίαν ὅλος ὁ πο- λιτισµένος κόσμος ἑορτάζει μὲ µεγαλοπρέπειαν καὶ λαμπρό- τητα. μὲ τόσην χαρὰν καὶ φαι- δρότητα, καὶ τὰς συνηθείας ἀνταλλαγῆς δώρων καὶ ἔπι- σκέψεων. κατ αὐτήν, τὸ ἔν.- μον τῆς θασιχόπηττας καὶ τὸ σα ἄλλα ἑορταστικά στοιχεία, τὰ ὁποῖα εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὸν ἑορτασμὸν τῆς Πρω- τοχρονιᾶς, μᾶς τά ἐκληροδό- τησαν οἱ πρὀγονοί µας, οἵ Βυζαντινοἰ. Τὴν ἱστορίαν ἀκριθῶς τῆς Πρωτοχρονιᾶς. τὴν ὁποίαν ὅ- ποδεχόµεθα καὶ ἑορτάζομεν κατ΄ ἔτος μὲ ἀνάλογον χαρὰν καὶ ἐπισημότητα πρὸς τὸ γε: γονός, τὴν ἱστορίαν ἀνταλλα- γῆς δώρων καὶ τῆς Χριστία- νικῆς θασιλόπηττας ἐκθέτομεν εἰς ὀλίγας γραμµάς. εἰς τρὀό- πον ὥστε, νὰ ἵἱκανοποιηθῇ ἡ περιέργεια. τοῦ ἀναγνώστου καὶ οὕτω νὰ ἑορτάσῃ τὴν µε: γάλην αὐτὴν παγκόσµιον ἑορ- τὴν. ποὺ κατέχει μεγάλην, θέσιν εἰς τὴν Χριστιανοσύνην.᾽ μὲ, περισσοτέραν συναίσθησιν. καὶ χαράν. Πρέπει διὰ νὰ γράφωμεν τὴν. ἱστορίαν τῆς Πρώωτοχρο:- νιᾶς νὰ ἴδωμεν πῶς ἑώρταζον οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ οί Ρωμαῖοι, οἱ δύο κυρίως λαοὶ ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸν ἄρ- χαῖον πολιτισµὀν. Οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς ὡς μᾶς πληροφοροῦν δὲν ἑώρτα». ζον τὴν πρώτην ἡμέραν ἑκά-ι στου ἔτους, Αἱ περισσότεραι, ἑλληνικαὶ πολιτεῖαι δὲν συνεφώνουν κἂν ὡς πρὸς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἔτους, χήν τοῦ ἔτους τὴν 22 Σεπτεµ- ἐθεωροῦσαν ὡς ἀρχὴν, τὴν ἀρ: χὴν τοῦ ἔτους τὴν 22 Σεπτεμ- θρίου. ΄ Διὰ δὲ τοὺς ᾿Ιουδαίους τὸ μὲν πολιτικὸν ἔτος ἤρχιζε τὴν ὀδην Σεπτεµθρίου τὸ δὲ θρησ: κευτικὸν τὴν 22αν Μαρτίου. Οἱ Ἕλληνες (550 π.Χ.)., ἄρ- χἠν τοῦ ἔτους ἐθεωροῦσαν τὴν 22αν Σεπτεµθρίου. Οἵ Ρωμαῖοι ὡς ἀρχὴν τοῦ ἔτους ἐθεώρουν τὰς εἰδοὺς Μαρτίου (Ίδη Μαρτίου), μέ: χρι τοῦ 153 π.Χ. ᾿Απὸ δὲ τοῦ 486 μ.Χ. ἐπὶ Καίσαρος ἐπεκράτησε ἡ πρώ- τη. Ιανουαρίου, ἡ ὁποία πα- ρέλαθε ἑορταστικά στοιχεῖα τῆς ρωμαϊκῆς ἑορτῆς ἆ2α- τουνάλια. Έκτοτε τὴν πρώτην Ιανουαρίου ἐδέχθησαν ὣς πρώτην ἡμέραν τοῦ ἔτους ὅλοι οἱ λαοὶ οἱ Λατινογενεῖς καὶ οἱ λοιποὶ Ῥωμαιοκρατούμενοι μὲ- χρι τοῦ Μ. Καρόλου αὐτοκρά:- τορος τοῦ Φραγκικοῦ Κρά- τους, ὁ ὁποῖος τὸ 800 μ.Χ. ἐ- πειδὴ ἀνῆλθε εἰς τὸν θρόνον κατὰ τὰ Χριστούγεννα ἔδωσεν ἀφορμὴν τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς ἀναρρήσεως του εἷς τὸν θρό- νον, ἡ ἡμέρα ἐκείνη τῆς 25ης Δεκεμθρίου νὰ θεωρηθῇ ὡς]! ἀρχὴ τοῦ ἔτους εἷς ὁλόκλη-] ρον τὸ Κράτος του. | Μάλιστα τότε κατὰ τὴν ἡ- µέραν τῆς ἀναρρήσεως του εἰς τὸν θρόνον ἐνεκαινίσθη καὶ τὸ Χριστουγεννιάτικον δένδρον. Δὲν ἐπεκράτησεν ὅμως ἡ 25η Δεκεμθρίου, ἀλλά ἡ πρώ- τη ᾿Ιανουαρίου ὡς ἀρχὴ τοῦ πρὸ Χριστοῦ δὲν συνεφώνουν ὡς πρὸς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἔτους. ΄Αλλ᾽ ἀσχέτως τούτου ὥς ἀρχὴν τοῦ ἔτους ἑώρταζον οἱ ἀρχαῖοι λαοὶ τὴν Πρωτοχρο- νιάν, ὅπως τὴν ἑορτάζωμεν ἡ- μεῖς σήμερον. Τὴν πρώτην τοῦ ἔτους οὔτε οἵ Ἕλληνες οὔτε οἱ Ρωμαῖοι δὲν ἑώρταζον ἀρχικῶς' κατὰ πληροφορίας ἀρχαίων συγ- γραφέων, ἄλλοι συνήθιζον νὰ ἑορτάζουν τὴν πρώὠτην ἡμέραν ἑκάστου μηνὸς τὴν ὁποίαν οἱ μὲν Ἕλληνες ὠνόμαζον «νου- κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΜΑΖΟΥ µηνίαν» οἱ δὲ Ρωμαῖοι -κα- λένδας». Εἰς τὰ Χριστιανικά ὅμως Κράτη τῆς Εὐρώπης ἐθράδυνε πολὺ νὰ ἐπικρατήσῃ, διότι καὶ ἀπὸ τοῦ Μεγάλου Ιαρό- λου 800 σχεδὸν μετὰ Χριστὸν εἶχε θεσπισθῃ, ὡς ἀρχὴ τοῦ ἔτους ἡ πρώτη ᾿Ιανουαρίου. ἐξηκολούθουν µμερικοὶ λαοὶ τῆς Εὐρώπης νὰ ἑορτάζουν ὡς ἀρχὴν τοῦ ἔτους τὴν 25ην Μαρτίου καὶ ἄλλοι 24ην ᾿]- ουνίου. γενέθλιον ἡμέραν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἆᾱ- πὸ 1600 μ.Χ. εἶχεν ἐπικρατή- σει εἰς τὰ περισσότερα Χρι- στιανικἁ Κράτη. ὌἜκτοτε θαθμηδὸν ἐπεξε- τάθη καὶ εἰς ἄλλα κράτη μέ: Χχρις οὗ ἐπεδθλήθη ἐπισήμως εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ τὰς Κάτω Χώρας ἀπὸ τὸν 16ον αἰῶνα, εἰς τὴν Γερμανίαν ἀπὸ τὸν ΊΤον, εἰς Ρωσσίαν ἀπὸ τὸ 1:700 καὶ ἀπὸ τὸ 1773 εἰς τὴν ᾽Αγγλίαν. Ἡ Παπικὴ ᾿ἘΕκκλησία ἄπε- δέχθη ἐπισήμως τὴν Ίην ]α- νουαρίου ὡς ἀρχὴν τοῦ ἔτους τὸ 1.691. ᾿Επεκράτησε δὲ ὄχι µόνον εἰς ὅλην τὴν Εὐρώπην ἀλλὰ καὶ εἰς ὁλόκληρον τὸν πολιτι- σµένον κόσμον. Οὕτω σήµερον ἡ πρώτη Ὁ|- ανουαρίου εἶναι ἑορτὴ παγκό- σµιος. ἑορταζομένη μὲ τόσην ἐπισημότητα καὶ µμµεγαλοπρέ- πειαν. Τὴν ἑορτὴν τῆς Πρω- τοχρονιᾶς μὲ ὅλα τὰ ἕορτα- στικά της στοιχεῖα παρέλαθον καὶ ὅλοι οἱ Ρωμαιοκρατούμε- νοι λαοί. 'Ἑπόμενον ἦτο νὰ παραλά- 6ουν τὴν ἑορτὴν καὶ οἱ “Ελ- ληνες μὲ μµεγαλοπρέπειαν ἆᾱ- παράλλακτα ὅπως τὴν ἑόρ- ταζον καὶ οἱ Ῥῶὠμαῖοι. Ἡ ὀρθόδοξος ὅμως ἐκκλη- σία τῆς ἐποχῆς κυρίως τοῦ Μ. ἹΚωώνσοταντίνου, ὁπότε ἐπε- κράτησεν ὁ Χριστιανισμός, ἐ- πειδἡὴ ἤθελε νὰ χωρίσῃ τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τοὺς Ἐθνι- κοὺς --- εἰδωλολάτρας, μὲ δια- φόρους κανόνας ἀπηγόρευεν εἰς τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ἑορ- τάζουν τὴν Πρωτοχρονιὰν ὅ- πως συνήθιζον,-διότι τὰ ἕορτα- σῃ μάλιστα ἣ ᾿Εκκλησία εἰς δωλολατρικἀ. Διὰ νἁ ἐμποδί- ζη μάλιστα ἡ ἐκκλησία εἰς εἲς τοὺς Χριστιανοὺς νὰ µετέ- χουν εἲς τὴν εἰδωλολατρικὴν ἑορτὴν τῆς Πρωτοχρονιᾶς κα- θιέρωσε τριήµερον νηστείαν. Παρ) ὅλα ταῦτα οὔτε αἱ προ- τροπαὶ οὔτε τὰ αὐστηρὰ μέ- τρα ποὺ ἔλαθεν ἡ ᾿Εκκλησία ἔφεραν τὸ ποθούµενον ἀποτέ- λεσμα. Ὁ ἑορτασμὸς τῆς Πρωτο:- χρονιᾶς δὲν κατηργήθη. ἁλ' ἐπεθλήθη καὶ εἰς τοὺς Χρι- στιανικοὺς λαοὺς τῆς Βυζαν- τινῆς Αὐτοκρατορίας. μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι, ὅσα ἑορταστικὰ στοιχεῖα ἐθεωροῦντο ἆἄσυμ- θίδαστα πρὸς τὴν Χριστιανι- κὴν ἠθικὴν παρελείφθησαν καὶ παρέμειναν µόνον, ὅσα ἢ- σαν σύμφωνα μὲ τὰ Χριστια- νικὰ δόγµατα. ὅπως εἶναι ἡ ἀνταλλαγὴ δώρων καὶ ἐπισκέ- Ψεων μεταξὺ φίλων καὶ σωγ- γενῶν, Οὕτω ἡ κληροδοτηθεῖσα Πρωτοχρονιἁ διεµορφώθη ὁἌ- πὸ τὴν ἐπίδρασῖν τῆς Ἔκκλη- σίας, ἰδίως τῆς ἑορτῆς τοῦ 'Αγίου Βασιλείου καὶ παρα- δόσεων Ελληνοχριστιανικῶν. καὶ διαιωνίσθη µέχρι σήμερον ὡς ἑορτὴ δηµοτικωτάτη. Ας εἴμεθα ὅμως πλασμένοι διὰ τὴν αἴωνιότητα, καὶ ὁ χρόνος µας λοιπὸν ἂς κατα- νέµεται «καὶ διὰ τὴν πρόσκαι- ρον ζωὴν µας εἰς µέτρον, ποὺ τῆς ἀνήκει, καὶ εἰς τὴν καλήν μας ἐτοιμασίαν διά τὸ αἰώνιον μέλλον µας. Τότε τὴν µμµεταχειριζόµεθα σκόπιμα’ ἀλλοιῶς εἶναι χρό- νος χαμένος. ρεμία. στὺ ὕρησκευτιλὺ μέτωπο». Πάντως, ἐνῷ Ἡ σοσιαλιστικὴ θεωρία κηρύσσει τὸν ἀδεῖσμό, τὸ Σοθιετικὺὸ Νύνταγμα ἐγγνᾶται τὴν ἐλευδεοία τῆς λατρεία:.. Φτὺὸ ἄν- ὕρο του. 194 λέγε: ε]οὺς τὸν σκοπὺν γχατογυυώσεως τῆς ον δερίας τῆς συνειδήσεως τῶν πολι- τῶν, ἡ ὨΏκκλκησία εἰς τὴν Σοῦιε- τικὴν Ἕνωσιν εἶναι γωοιτσμένη ἀπὺ τὸ Ἰκοάτος καὶ τὸ αΣχολεῖαν ἀπὺ τὴν ᾿Εκκλησίαν. Ἰλευδεοίς Ὀρησγχευτιχῆς λατοείας χαὶ ελευῦς δας ἀναγνωρίσονται εἰς ὅλους τοὺς πυλίτας», Συνεπώς, ἡ Ὀρησχευτιχὴ προπαγάνδα ἀποχλείεται. Σγετικῶς μὲ τὴν Ορησγείαν ὃ- πάργουν εἰἲς τὴν Σαθιετικὴν γῶσιν δύο χυατικὰ ἄργανα: ἡ «Ε- πτουπὴ τοῦ ὑπυνογωοῦ. Συμθοι- λίου διὰ τὰς σχέσεις μετὰ τῆς Όυ- ἠοδόξου. Εκκλησίας» καὶ ἡ «Ἡ- πιτροπὴ τοῦ ὑπουρνιοῦ να δοι- λίου. διὰ τὰ ἠρηήησκεύματα: (δηλα- δὴ διὰ τὰς ἄλ]ας ποιστιανικὰς Ἐγνλησίας. ὃ ἆ τὸν ᾿Γαυδαϊσμων οία ἀντιθοησχευτινῆς απουπαγόν- ραὶ τὸν Ισ.αμισιόν}. Μία ἔρευνα τῆς ᾿Αχαδημίας ᾿Επιστημῶν. Ο1 ΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΛΗΙΣΤΟΙ 1 ὸ Ἠλδνυλοπιχὰν νστιτυοῦτο τῆς Ακαδημίας ΕἨπιστηιῶν. τῆς δοθνετικῆς Ὠνώσεως ἔνήαγηστεν ἔρευναν ἐπὶ τοῦ. ζητήματος τῆς Ορησκείας εἲς τὰς πεοιυγὰς Μίνιν, Κοστοομιάν Ε κόοχι καὶ Ὦ η αὐσλάό6. Τὰ πορίσματα ἕδημασι εὔὐθησαν. µετό. σγετικῶν σγαλίον εἲς τὴν θεωσητικὴν «Αομμουνίστ γαὶ πυνοιρισθοῦν στὰ ἓξ τὴν ὕπαιδρον, οἱ περ σαύτε χωοιγοὶ ἔγοιυν ἑνκαταλ ρίχρι γοιστιανικἡ πίστι. Όσοι. εν: Όηχκαν ιετὰ τὴν ἐπανάστασι δὲν ἔγονν ὑποστῃ καμμιά, «χο στιαν μὴν ἐπίδρασι». διοαιτόοης αἲσιο τὸν εἶναι τὸ «αινόμονον αὐτὸ στ εδοθκύζ», ἄνουτικὶ τοῦ. Ναάτους, ἐπ ο οησιν μπαρρῦν χα .. ς ἔπιγευήσειτ ὕπου. οἳ ἁναύται ἐονάζονται σὰν ἑονάται ναὶ παίη- γην ἕνα ὠριμασμένο Παρορμέσβιο (τὰ Σο ύς τὴ διαφέρουν ἀπὸ τὰ Κοῤκός ποὺ εἶναι ὠ ασ νωμένα θά σει τῆς ἀργῆς τῆς συνεοφατ γῆς ἐνήργησε τὴν ἔρεννα στὴν πιω υ χὴν. Νυστουμά, ἀναφέρει γαάνά πτηνιστικὰ την απερίπτωσι του γωοιοῦ. Δασαθάνεθας, δτὰ απ τια τῶν. ἁποοτικῶν εὐνατῶν δὲν ἠπάο χουν εἰλονίσματα, ανρες Οἳ, ὑαπτίοε τὰ παιδιά τοὺς αὖτε τηυεῖ τις Ὀωησκευτικὲς ἑηρτές-, ΙΣΥΝΕΝΙΕΤΑΤΙ . τὸ Π.Σ... ΘΑ ΙΔΡΥΣΗ ΒΕΏΛΙΓΙΚΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΛΩΝΣΕΑΝΤΙΝΟΥΤΙΟΑΛΙΣ λεμέμθσος, 1ο, ὕπης,). --- Ὅ ήτο Ἀιήλαος Νησιώτης, 011 δης ὃ ερ ηντοῦ τοῦ ἐν λΙπωσαιῦ νατιταύτι Ον ενινῶν Ἀπον- ην τοῦ. ΕΓολησμίην Νο θοσλίου Ἰλννλησιῶν, Οἵκουμενικὸν ἠπεέστε ο πυὸς τὸν νι κὸ ΓΓατο άωχην ἔνας- σπιν πγοι τῆς μελετωμένγης χαθις: θάσεως Βευλυνκῶν Ὑρυντιστηοί- ΟΥ ἓν Ελλάδι καὶ Ἀέση λνατα Οικονομίας), Ἡ ἐπιτουπή, ποὺ λῇ. ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Ἱανοναρίου. 196Ι ΕΤΟΣ 1961 Τ0 ΠΡΗΤΟΝ ΙΕΘΗΜΕΡΟΝ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΛΡΙΘΥ Άρης ὰ Ενρ. { Ἡ κατὰ σάρχα ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, λου. -- Ηχος πλ.α΄. Περιτομ ἡἢ Ἑωθινὸν Η΄ τοῦ Βασιλείου κυρίου τοῦ εγά- ε Ἡ ἀκολοιθία διεξάγεται κατὰ τὸ Τουπικὺν τῆς Ίης ᾿Ἱανοναρίου ἃ 4, ὅ καὶ 6. 5 Πέμ. Παραμονὴ τῶν Φώτων (Ῥλέπε Τυπικὸν τῆς θης Τα χουαφρίου, Περίπτωσις Α΄ δ1, 9). 6 Παρ. Τὰ “Ἅγια Θεοφάνεια τοῦ Κνριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Βλ. Τυπιχὸν τῆς ης ανουα- 5 ρίου, Περίπτωσις Α΄ 5 7 Σά6. ὃ καὶ 4). Ἡ Σύναξις τοῦ Τιμίου, ἐνδόξου προφήτου, Ἡροδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ ἸΤω- ὁ ν ν ο υ. . δ Κυρ. { Κυριακχὴ μετὰ τὰ Φᾷῶτα, Ηχος πλ. ῥ). Γωδινὸν Φ΄. (Βλέπε Τυπικὸν ϐης Ἰανουαρίου, ΠΠ ερίπτωσις Α΄ δ8, 9, 10). 10 Τρίτη. Το ῦ γορίου ἘἨπισχόπου Ν 11 Τετάρ. άρχου. ἐν ἁγίοις πατρὺὸς ἡμῶν Ἐορη- ὗσσης. -- ᾱ, , « ο Τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ κοινοῦι- ΣΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΑΝΛΓΝΩΣΙΑ ΜΑΣ Ο ΑΗ- ΒΑΣΙΛΗΣ Θεέ µου! Πόσο ἐπιθυμοῦσα Νὰ μ᾿ ἔκανε μικρὸν Αη - Βασίλη.... Δῶρα τριγύρω - γύρω νὰ σκορποῦσο Χαμόγελα χαρᾶς πάνω στὰ χείλη... δὰ ἔμπαινα κρυφὰ µέσ᾽ στὰ σπιτάκια Πλούσια ἢ φτωχικὰ καὶ χαρωπὰ Νὰ χάριζα στὰ φρόνιµα παιδάκια Χαροῦλες, µποναµάδες καὶ γλυκά. Βὰ ἔρριχνα στὶς δύστυχες ψυχοῦλες Τὸ θάλσαμο γλυκειᾶς παρηγοριᾶς... Νὰ φώτιζα σᾶν ἥλιος τὶς ζωοῦλες Ποὺ σκύδθουνε στὸ Φάρος συμφορᾶς, Βὰ ἔμπαινα σὲ κάθε μιὰ τρυπούλα Λουλούδι νὰ γινόµουν τῆς χαρᾶς... Νάὰ χάραζα φαιδρὰ τὴ Χχαραυγούλα Μιᾶς µέρας ἡλιοφώτιστης γλυκειᾶς, Θξέ µου πόσο ἐπιθυμοῦσα Νά μ᾿ ἔκανες μικρὸν Αη - Βασίλη... ἡ ΜΦΡΙΚΗ ΠΡΟΤΙΗΛ Ὁ κ. Μωῦύσῆς Τσόμπε, Τρω- δυπονογὸς τῆς Κατάγκας τοῦ ογκά, εἶπε πρὺ ἡμερῶν εἰς τὸν ᾿Ορδόδοξον Ἓλληνα Μητροπολί- την Κεντρώας ᾿Αφρικῆς Κυπρια- γόν: -- Ῥεθασμιώτατε, ἀφοῦ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ ἐγράφη εἰς τὴν γλῶσσαν σας διὰ χειρὸς τῶν ἀποστόλων, διατὶ σεῖς δὲν τὸ διδάσχετε εἲς τὴν χώραν µας, καὶ ἀφήσατε τὴν ἵερὰν ταύτην διακονίαν εἰς χεῖρας ἄλλων Τὸ αἵτημα αὐτὺ τῶν ἰθαγενῶν, οἳ. ὁποῖοι ἔχουν απικρὰν πεῖραν ᾱ- πὺὸ ὡρισμένους ἱεραποστόλους ξέ- νων. δογμάτων, ποὺ ὑπῆρξαν πε- ῥισσότερον ὄργανα τῆς πολιτικῆς παρὰ τῆς ὙἘἙγχκλησίας, ὥς χαρα- κτηριστικῶς ἄναφέρει ὃ ἀνωτέρω Ἀ[ητροπολίτης εἲς τὴν πρὸς τὸ Οἱ- πουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἔκθεσίν του, «ὑποθάλλει εἷς σκληρὰν δο- χιµασίαν τὴν ὅλην ὀργάνωσιν τῆς Ἑννγλησίας µας, ἡ ὅποία πρέπει νὰ, ὁδεύσῃ εἰς τὸν ἀμπελῶνα τῆς ᾿Αφρικῆς, νὰ τὺν καλλιεργήσῃ καὶ νὰ παραγάγῃ καρποὺς ἀξίους τῆς μεγάλης ἀποστολῆς της». Ενα. γεγονὺς, ὅτι ἡ ἵεραποστο- λὴ τῆς ᾿Ορδοδύξου Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἰδικῆς µας (Ἑλλάδος) καὶ τῶν Πατριαρχείων εὐὑρίσκε- ται εἷς νηπ.ώδη χατάστασιν. Ὁ- πως ἔχομεν γοράὖκι καὶ ἄλλοτε, ες τὴν ὠἀφοικανικὴν Οὐγκάντα, ἀγεπτύχὃδη ἡ ᾿Οοθοδοξία χάρις εἰς τὺν αὐτοφωτισθέντα Ῥουθὴμ Ἀπάρτας, καὶ τοῦ ὑποίου τὸ ἔρ- τον δὲν ἐνισχύουν ἐπαρκῶς οἳ ὃ- μάδοξες Εκκλησίες. Ὁ Μητροπολίτης Ἀνπριανός, εἲς τὴν ἰδίαν ἔκθεσίν του, ἀναφέ- ΤΗΝ ΡΟΟΛΟΞΘΝ ΕΚΚΛΗΣΙΛΙ οκ ρει ὅτι τὸ ἔδαφος εἲς τὰ Ἰζράτη της Ῥοδεσίας, ᾖΜοξαμθίκης, Α- γκόλας, Καμερούν, Νιγηρίας, Χρυσῆς ᾽Ακτῆς, Ταγκανίκας, Κέ- γυας, Οὐγκάντας καὶ Κογκό, εἷ- ναι πρόαφορον διὰ τὴν διάδοσιν τῆς Ορθοδοξίας. Καὶ τοῦτο, διό- τι οἳ ἀπὸ Τ0 καὶ πλέον ἐτῶν ἐχεῖ ἐγκατεστημένοι περὶ τοὺς 50 χι- λιάδας Ἕλληνες ᾿Ορθόδοξοι ἀπέ- κτησαν πλήρη τὴν συμπάδειαν τῶν ἴθαγενῶν διότι ἐθοήθησαν καὶ θοηδοῦν εἷς τὴν πρόοδον τῶν πρωτογόνων λαῶν τῆς ἀχανοῦς ἀφρικαγικῆς γῆς. Τὸ χεφάλα ον τοῦτο τῆς συµπα- δείας τὸ ὅποῖον ἔχομεν λόγω τοῦ μόχθου τῶν ὁμογενῶν καὶ ἡ ἔπι- θλητικὴ τελετουργικὴ τῆς Ἐκ- πλησίας µας, ἡ ὑποία προχαλεῖ θα” Ἀυτάτην ἐντύπωσιν, µυστικοπά- θειαν καὶ θαυμασμὸν εἷς τὴν παι- δικὴν ψυχὴν τῶν ἰδαγενῶν, εἶναι ὅ σοθαρώτερος παράγων διὰ τὴν ἐξάπλωσιν τῆς ᾿Ορδοδοξίας. Καταλήγων ὁ ἓν λόγῳ Ἱεράρ- χης, εἰς τὴν ἔκθεσίν του γράφει, ὕτι πρέπει διὰ παντὸς τοόπου νὰ γνωρίσωμεν εἰς τοὺς κατοίκους τὴς ᾿Αφρικῆς τὴν ᾿Ορθοδοξίαν καὶ προτείνει ὅπως εἰς τὴν Όεο- λογικὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης καὶ τὴν ἐκχλησιαστιχὴν σχολὴν τῆς Πάτμου ἐγγράφωνται κατ) ἔτος ἀνὰ τρεῖς ἰθαγεγεῖς, οἱ ὁποῖοι δὰ μαθαίνουν τὴν γλῶσσα µας καὶ τὴν δρησκείαν µας καὶ αὐτοὶ θὰ γένωνται κατόπιν οἱ πλέον Φερμοὶ κήρυκες τῆς ᾿Ορθδοδοξίας, ᾿Αθῆναι 90.19.1960, ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ πο τς ΛΡΕΤΗΣ ΚΙ ΤΗΣ) ΑΓΛΠΗΣ 0 ΕΡΠΤΕΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς 6᾽ σελίδος) λιθαράκι νὰ συµθάλωμε ὅσο αμποροῦμε καὶ πιστεύοµεν ὅτι ὅσον μικρὴ κι) ἂν εἶναι ἡ δι- κή µας συµθολή θὰ ἐκτιμπθῇ γιατὶ θὰ γίνη μὲ τὴν ἁγνὴ διάθεσί µας καὶ μὲ ὅλες µας τὶς δυνάµεις., Καὶ θὰ τὸ ἐπι- τύχωμεν τοῦτο μὲ τὴν θοήθειαν ἐδῶ τῶν µαθηµάτων µας καὶ τῆς Αγίας Γραφῆς ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἀντλοῦμεν δύναμι. ὑπομονήν, ἐλπίδα καὶ κουρά- γιο γιὰ κάθε τέτοιο ὡραῖο καὶ ἡρωϊκὸν ἀγῶνα στὸν ὁποῖον θὰ ἐπιδιδόμαστε. Μὲ τὴν θΘοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὰς ἰδικάς σας εὐχὰς δὲν θὰ ὑστερήσωμεν οὔτε εἰς σθένος οὔτε εἰς µαχητικότητα. Εὐγενεῖς ἐπιδιώξεις ἐθέ- σαµμεν ὡς σκοπὀόν µας ὁ: ταν ἐμαζεωτήκαμε ἐδῶ. νέρι καὶ μεγάλοι, διὰ νὰ ἱδρύσωμεν τὴν ΟΧΕ. τῆς ὁποίας σήμερον τελοῦμεν τῶν µαθηµάτων καὶ τῶν συγκεντρώσεων τὴν ἔναρ- ἒιν. Καὶ μαζύ µας καλοῦμε καὶ ἄλλους καὶ ὅλους ὅσοι ἆ- πὸ σᾶς θὰ ἠδέλατε νὰ ἕντα- χθῆτε στὴ φάλαγγα µας κάτω ἀπὸ τὴν σηµαίαν τοῦ Σταυ- ροῦ τὴν ὁποίαν µέσα εἰς τὰς καρδίας µας ὑψώσαμε καὶ προχωροῦµεν. ᾿Αδελφοί µου, ἂν στοὺς νέ- ους ὀφείλεται τὸ µέλλον, στοὺς Χριστιανοὺς νέους ὀφείλεται τὸ αἴσιον καὶ εὐτυχὲς µέλλον, τὸ µέλλον μὲ τὶς λιγότερες θλίψεις καὶ τὲς περισσότερες χαρές, τὶς λιγότερςς ολ κίες καὶ μὲ τὶς περισσότερες ἀλτρουϊστικὲς καὶ Χριστιανι- κὲς πράξεις καὶ νενικἁ τὸ μέλλον μὲ τὴν πιότερη ἀτομι- κἡ καὶ κοινωνικἡ εὐδαιμονία. Σταθῆτε Λλοιπὸν κοντά µας. Βοηθῆστε µας στὰ φτερουγί- σµατα αὐτὰ ποὺ σκοπεύουµε νὰ κάµουµε πρὸς τὸ φῶς. [Πα- ρακολουθῆστε µας στὸ ἀνέθα- σµά µας στὶς ψηλὲς θουνοκορ- φὲς καὶ μὲ τὴν συµπάθειά σας καὶ τὴν καλωσύνη σας ἔνι- σχύσατέ µας. ᾿Αδελφοί µου, ἀπὸ σήµερα μὲ τὰς εὐχὰς τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τὰς εὐλογίας τοῦ Μακα- ριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου µα κ.κ. Μακαρίου ἀρχίζουμε ἕνα κτίσιμο: τὸ κτίσµο τοῦ πύργου τῆς ψυχῆς µας. Κάθε λιθάρι θάναι καὶ μιά ἀρετή. Κάθε λι- θάρι θάναι καὶ μιὰ καλἠ καὶ εὐγενικὴ πρᾶξις ἀσθέστου. ἅμ- µου καὶ νεροῦ καὶ τὰ ἄλλα ὃ- λικἁ θάναι τοῦ Θεοῦ οἱ ἐντο- λὲς καὶ τοῦ Εὐαγγελίου τὰ ἰἱ- δανικὰἀ καὶ πολὺ σύντομα θὰ τὸ δοῦμε νὰ ὑψώνωνται κά- στρο ἀπόρθητο στὶς νεροπον- τὲς καὶ τὶς µπόρες τῆς ζωῆς. ᾿Αρχιμ. Μ.Κ. Π ΥΠΟΔΟΧΗ ΕΙΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΜΙΚΟΝ ΑΘΗΝΑΙ, 27 Δεκεμθρίου, - Εἰς τὴν µίαν καὶ τέταρτο τῆς παρελθ. Δευτέρας, 2θης δΔε- κεµθρίου, τὸ μεσημέρι, τὸ τε- τρακινητήριο ρωσικὸ ἀεροπλά- νο, ποὺ ἔχει διατεθῆ διά τὰς μετακινήσεις τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ᾿Ορθοδόξου Ρωσικῆς ᾿Εκκλη- σίας πρὸς τοὺς ἄλλους ἀάρχη- γοὺς τῶν ὁμοδόξων ἐκκλη- σιῶν, προσεγειώθη εἰς τὸ Ἑλληνικόν. Ὁ Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν, ὁ καθηγητὴς κ. ᾿Ιὠαννίδης ἐκ µέρους τοῦ ὑπουργείου Παι- δείας καὶ ὁ Ρῶσος πρέσθυς κ. Σεργκέϊῖφ ὑπηδέχθησαν τὸν Πατριάρχην ᾽Αλέξιο. Παρατεταγµένο ἄγημα τῆς Βασιλικῆς ᾿Αεροπορίας ἀπέ- δωσε τιμὰς ἀρχηγοῦ ᾿Ἔκκλη- σίας καὶ ἐνῷ ὁ κ. ᾽Αλέξιος ηύ- λόγει τοὺς στρατιώτας, οὗτοι ἐπαρουσίαζον ὅπλα. Ἐν συνεχεία, ὁ Μακ. ᾿Αρ- χιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν παρου- σίασεν εἴς τὸν κ. ᾽Αλέξιον τοὺς 2Σε6. Μητροπολίτας “Ὕ- ὃρας, Σάµου καὶ ᾿Ικαρίας, ᾿Αττικῆς, ᾿Εδέσσης , τοὺς Θεοφιλεστάτους ᾿Ἐπισκόπους Θαυμακοῦ καὶ Κερνίτσης, τὸν ἐπίτροπον τῆς Συνόδου κ Καρμίρην καὶ τοὺς ἔε- ναγοὺς τοῦ Μακ. Πα- τριάρχου Θεοφιλ. ᾿Επίσκοπον ᾽Αχαΐας κ. Παντελεήμονα καὶ ᾿Αρχιγραμματέα τῆς Συνό- δου κ. Θεόκλητον Φιλιππαίῖον. ᾽Ακολούθως, ὁ κ. Σεργκέϊφ συνώδευσε τοὺς ἐκπροσώπους τῶν ξένων χωρῶν εἰς ᾿Αθήνας, τέλος τοὺς πρεσθευτὰς Λιθά- νου, Βουλγαρίας, Γιουγκο- σλαυῖας, Ἰσεχοσλοθακίας, Ρουμανίας καὶ Οὐγγαρίας καὶ τοὺς διευθυντὰς τοῦ ὃ- πουργείου ᾿ΓΕξωτερικῶν κ.κ. Καψαμπέλην καὶ Τσαούσην. Εὐθὺς ἁμέσως ὁ πρώην δή- µαρχος Πειραιῶς κ. ἕΣαπου- νάκης ἐκ µέρους τοῦ Ἕλληνο- σοθιετικοῦ Συνδέσμου ἐχαιρέ- τησε τὸν Μακ. Πατριάρχην, τονίσας, ὅτι ἡ ἐπίσκεψίς του κατὰ τὴν μεγάλην εορτὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ συµθολίζει τὴν ἀνάγκην τῆς ἀγάπης μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς Εἰρή- γης τοῦ κόσμου. ὍὉ Ρῶσος Πατριάρχης ηύ- Χαρίστησε τὸν κ. Σαπουνάκην καὶ ἐδήλωσεν ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὅ- πῆρξε τὸ λίκνον τῆς ἀγάπης καὶ τῆς Εἰρήνης καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν αἰσθάνεται ἴδιαι- τέραν συγκίνησιν ἐπισκεπτό- µενος ταύτην. Μετὰ τὰς συστάσεις καὶ προσφωνήσεις ὁ Μακ. ᾿Αρχιε- εἰς τὸ αὐτοκίνητόν του τὸν κ. ᾽Αλέξιον καὶ ἐν συνεχείᾳ τὰ αὐτοκίνητα τῶν Αγίων Συ: νοδικῶν, τὴν ἐκ 16 ἀνωτέρων κληρικῶν καὶ θεολόγων κα- θηγητῶν συνοδείαν τοῦ Μακ. Πατριάρχου. καὶ προηγουµέ- νγων μοτοσυκλεττιστῶν τῆς Τροχαίας κατηυθύνθησαν εἰς τὸν Μητροπολιτικὸν Ναόν. Ἐκεῖ ἐγένετο µπανηγυρικὴ δοξολογία εἰς τὴν ἑλληνικὴν καὶ τὴν ρωσικὴν γλῶσσαν, Ἡ ἐκκλησία τῆς Μητροπό- λεως ἢτο ἀσφυκτικῶς γεμάτη. Τὸν Ρῶσον Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος εἶχε καταλάθει τὸν ἀρχιερατικὸν θρόνον εἰς τὸν ναόν, προσεφώνησεν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Θε- ὀόκλητος. Ὁ λόγος τοῦ ᾿Αρ- χηγοῦ τῆς ᾿Ελλαδικῆς Ἔκκλη- σίας ὑπῆρξε θερµός, αὐστηρῶς “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7ΛΗ” ΠΟΙΟΝ ΛΡΑΓΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Τ0 ΑΠΙΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕῃΣ ΤΟΥ: «Ο Πατριάρχης, µόλις κατῆλθε τοῦ ἀεροσκάφους, ἐνηγκαλίσθη ἐκκλησιαστικὸς καὶ Χριστια- νικός. Κατ᾽ ἀρχὴν ἐξέφρασε τὴν χαρὰν τῆς Ι. Συνόδου, τοῦ Ἀλήρου καὶ τοῦ λαοῦ διὰ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ κ. ᾽Αλεξίου εἰς ᾿Αθήνας ἀναφερθεὶς εἰς τὴν εὐτυχῆ εὐκαιρίαν ποὺ εἶχεν ὁ Μακ. Πατριάρχης νὰ ἐπισκεφ- θῇᾳ τὰ ἄλλα ᾿Ορθόδοξα Πα- τριαρχεῖα καὶ ἰδίως τὸ «πρῶ- το ἐκ παραδόσεως τῇ τάξει τῆς Κωνσταντινουπόλεως» καὶ ἑτόνισε τοὺς κοινοὺς ἀγῶνας τῶν ᾿Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ διὰ τὴν Εἰρήνην καὶ τὴν ἀγά- πη τοῦ κόσμου. ᾿Ανεφέρθη ἐν συνεχεία εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἑνότητος τῶν ἐκκλησιῶν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν κύριον λόγον προορίζεται νὰ παίξῃ τὸ Οἰκουμενικὸν Πα- τριαρχείον καὶ ἑτόνισε τέλος, τὴν στενὴν συνεργασίαν ἡ ὁ- ποία ὑπάρχει εἰς τὰς ὀρθοδό- ἔους ἐκκλησίας, ποὺ πρέπει ᾱ- κόµη νὰ ἑδραιωθῇ, διὰ τὴν µε- λέτην διαχριστιανικῶν καὶ διορθοδόξων ζητημάτων πρὸς δόξαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἑκ- κλησίας ᾿]ησοῦ Χριστοῦ. ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ Ὁ Ρῶσος Πατριάρχης ἆ- παντῶν εἶπεν, ὅτι ἡ συνάν- 'Ο Ρῶσος Πατριάρχης μετὰ τῆν κάθοδόν του ἐκ τοῦ ἀεροπλάνου εἷς τὸ ἀεροδρόμιον τοῦ Ἑλληνικοῦ φωτογραφεῖται μετὰ τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκό- που ᾿Αθηνῶν κ. Θεοκλήτου. πίσκοπος ᾿Αθηνῶν παρέλαθε τησις αὕτη γεμίζει τὴν καρδί- αν του μὲ εὐσεθῆ ἀγαλλίασιν καὶ ἀπηύθυνε τὴν εὐλογίαν τῆς ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας προς τὸν χριστιανικὸν ἕλλη- γικὸν λαόν, ὡς ἐκδήλωσιν ἆ- δελφικῆς στοργῆς. «Ἡ ἀπὸ 19 αἰώνων ἄκου- σθεῖσα φωνὴ τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου εἰς ᾿Αθήνας, συνέχισε. εἶναι αἰτία θαθυτάτης σύγκι- νήσεως δι ἡμᾶς». Ἐν συνεχείᾳ εἶπεν ὅτι, ἡ θερμὴ ὑποδοχὴ τῆς ὁποίας ἕ- τωχεν, ἑρμηνεύεῖαι ὣς ἐκδή- λωσις πνευματικῆς συγγενείας͵ της συγγενείας μὲ τὸν Σωτῆ- ρα Χριστόν. «Τέτοιες ἐπαφὲς μεταξὺ ὁρ. θοδόξων ἐκκλησιῶν ο ιρο, πουν νὰ νοιώθῃ κανεὶς μ’ ἕ- να τρόπο λαμπρὀν, τὴν ἑνό- τητα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χρι- στου ἡ ὁποία παντοῦ τοτε ὁμολογεῖ τὴν ἴδια πίστι. »Ἡ ἑνότης τῶν ἁγίων το» Θεοῦ ᾿Εκκλησιῶν ἀποκτὰ στὶς ἡμέρες µας ἰδιαίτερον ἓν- διαφέρον καὶ εἶναι ἀπαραίτη- τη εἰς τὸ µεγάλο ἔργον της συμφιλιώσεως στὸ ὁποῖον κα: λοῦνται ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Ιύ- ριον ὅλοι οἱ Χριστιανοί. Κα- θῆκον ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν εἶναι νὰ συµθάλουν ἐνεργῶς ἀπὸ τὴν ὑψηλὴ πνευματικἡ καὶ ἠθικὴ ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας εἰς την ἐγκατάστασιν ἐπὶ τῆς γῆς μιᾶς εὐλογημένης Εἰρή- νης». - . Ἐν συνεχείᾳ ἐτόνισεν Οτι σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεως του εἶναι ἡ ἐπιτυχία τῆς στενης συνεργασίας τῶν ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς μεταξὺ τῶν ᾿ΓΕκκλησιῶν ἐπ'- κοινωνίας, Μετὰ τὸν λόγον τοῦ Πα- Εἰς παρατεθὲν, «᾿Επιθυμοῦμεν ὅπως ἤ Τὸ τελευταῖον τοῦτο ἔχει µεγίστην σηµασίαν, διότι ὁ Πατριάρχης ἀναγνωρίζει τὴν περίπτωσιν ἑνότητος μετά τῶν Καθολικῶν, πρᾶγμα ποὺ ἆ- πέκλεισε κατὰ τὰς ἐν [ωῶν- σταντινουπόλει δηλώσεις του. Λέγεται ὅτι ἡ Ἑλλαδικὴ Ἑκ- κλησία καὶ ἡ Πολιτεία, αἱ ὁ- ποῖαι ἀποκλίνουν ὑπὲρ τῆς προσεγγίσεως μετὰ τῆς Καθο- λικῆς ᾿ἘΕκκλησίας ἱκανοποιή- θησαν ἀπὸ τὴν δήλω- σιν ταύτην καὶ ἐμετρι- άσθησαν αἱ ἐπιφυλάξεις διὰ τὰς συζητήσεις αἱ ὁποῖαι εἶχον προκληθη ἐκ τῶν δηλώ- σεων τοῦ κ. ᾽Αλεξίου εἰς Τουρ- κίαν. Εἰς τὸν λόγον αὐτὸν ἆ- ποδίδεται καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ κ. Βογιατζη ἀπὸ τὴν ὦποδο- χἠν τοῦ Ρώσου Πατριάρχου. Σημµειώτέον ὅτι, οἱ λόγοι τοῦ κ. ᾽Αλεξίου, περὶ προσεγ- γίσεως, ἐλέχθησαν, μετὰ πρό- ποσιν τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκό- που ᾿Αθηνῶν κ. Θεοκλήτου, ὁ ὁποῖος ὑπεγράμμισε τὰ ἑξῆς: «Αἱ κρίσιµοι ἱστορικαὶ στιγ- μαὶ τὰς ὁποίας διερχόµεθα, ἑ- πιθάλλουσι τὴν συνένωσιν τῶν ὀρθοδόξων πνευματικῶν δυνά- µεων καὶ τὴν συνεργασίαν πα- σῶν τῶν ἀδελφῶν ᾿Εκκλησιῶν μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὴν προκα- θηµένην μεγάλην ᾿Εκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πρὸς ἀποτελεσματικὴν «ἀντιμετώπι- σιν καὶ συμφώνως πρὸς τὰς ὀρθοδόξους παραδόσεις, διὰ την ἐπίλυσιν τῶν μεγάλων προθληµάτων τοῦ παρόντος». ᾽Απαντῶν ὁ Ρῶσος Πατριάρ- χης εἶπε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἕ- ξῆς: «Ἡ ρωσικὴ ᾿ἘΕκκλησία ἀνεγνώρισεν ἐκ τῶν πρώτων τὸ αὐτοκέφαλον τῆς Ἕλληνι- κῆς καὶ χαίρει διὰ τὰς προό- δους ποὺ ἐπετεύχθησαν». Τὴν πρωΐαν τῆς Τρίτης, 27ης Δεκεμθρίου, ὁ Ρῶσος Πατριάρχης ἐπεσκέφθη τὸν Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον καὶ ἐν συνεχεία ἡ ἀκολουθία του µε- τέθη εἰς ᾿Ακρόπολιν, Πνύκα κ' ἐγκαταστάσεις τῆς ᾿Αποστο- λικῆς Διακονίας, καὶ τὴν Ρι- ζάρειον Σχολήν. Τὴν µεσηµ- θρίαν µετέθη εἷς τὴν Μονὴν Πεντέλης ὅπου παρετέθη πρό- γευµα. Τὸ ἀπόγευμα ἐπεσκέφθησαν τὸν κ. ᾽Αλέξιον ὁ Μακ. ᾿Αρχιε- πίσκοπος ᾿Αθηνῶν, μετὰ τοῦ ὁποίου εἶχε ἰδιαιτέραν συνο- καὶ πάν-μιλίαν καὶ ἀκολούθως οἱ κα- καὶ ἠσπάσθη ριορισθῇ εἷς προσευχὰς καὶ τοὺς ἱεροὺς κανόνας, λ εἰς ἐπιστημονικὰς καὶ ἐκκλησιαστικᾶς ἐπαφὰς καὶ ἄντα] ἂν παραγόντων ἀμφοτέρων τῶν Ἐ κκλησιῶν. Αἱ ἐπαφαὶ οὔταί, πολὺ θὰ συντελέσουν εἰς τὸ ἔργον τῆς προσεγγίσεως τῶν Ορθοδόξων Ἐμκλησιῶν καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ τῆς Δύσεως». τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον. τριάρχου Μόσχας ἡ χορῴδία τῆς Μητροπόλεως ἔψαλε τὰ πολυχρόνια τοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἕλλη- γιστὶ καὶ οἱ Ρῶσοι κληρικοὶ τὰ ἴδια ρωσιστί. Τέλος μετὰ τὸν πολυχρόνιον τῆς Α.Μ. τοῦ Βασιλέως ἔληξε ἡ δοξολογία καὶ ὁ κ. ᾽Αλέ: ἔιος συνοδευόµενος ὑπὸ τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ὡδηγή- θη εἰς Κηφισιάν ὅπου κατελυ- σεν εἰς τὸ ξενοδοχεῖον «Πεν- τελικόν». , Τὸ ἀπόγευμα ἐδέχθη τήν ἑ- πίσκεψιν τοῦ Σε6. Μητροπο- λίτου ᾿Αττικῆς καὶ Μεγαρί- δος κ. ᾿Ιακώδου., , , Εἰς τὰς 6 μ.μ. ἐνεγραφη εἲς τὸ θιθλίον ἐπισκεπτῶν τῶν ᾽Ανακτόρων καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐπεσκέφθη τὴν ρώσικὴν πρεσ- θείαν. ΓΕΥΜΛ ΠρΏΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ ΠΛΤΡΙΛΡΧΟΥ ΜΟΣΧΑΣ κ. ΛΛΕΞΙΡΥ τὴν ἑπομένην τῆς ἐπισμέψεως του, ῆτοι τὴν Τρίτην, ὑπὸ τῆς 1. ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿ Αθηνῶν, πρὸς τιµην του» δεῖπνον, ὁ Μακ. Πατριάρχης κ. ιο . ' ἑνότης τῶν ᾿Εκκλησιῶν µας µη πε” λΑλέξιος εἶσεν: ἀλλὰ ἂναπτυχθῇ ἀνταλλαγὰς λεξίου. Εἰς τὴν εἰκόνα: “ο Μακ. κ. θρόνον θηγηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχο- λῆς ᾿Αθηνῶν. Τὸ 6ράδυ ἐδόθη δεξίωσις εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ρώσου Πρέ- σθεως. Τὴν ἑπομένην, Τετάρτην, ὁ Μακ. Πατριάρχης ἐξέδραμε εἲς Κόρινθον καὶ Δελφούς. Ὁ Μακ. Πατριάρχης Μό- σχας καὶ πάσης Ρωσίας ᾽Α- λέξιος. ὁ ὁποῖος ἐπεσκέφθη τὰς ᾿Αθήνας, φιλοξενούμενος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, εἶχε δύο ἐπισήμους συνοµι: λίας μετὰ τοῦ Προκαθηµένοι: τῆς Εκκλησίας τῆς 'Ελλάδος Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. Θεοκλήτου τὴν Ρην μμ. τῆς Τρίτης εἷς τὸ ξενοδοχεῖον «Πεντελικὸν» τῆς Κηφισιᾶς καὶ τὴν Τετάρτην εἰς τὴν “Ἱ. ᾽Αρχιεπισκοπήν. Κατά τὰς συνομιλίας αὐτὰς κινήτων τῶν ἐπισήμων, ἡ ὁποία κατηυθύνθη εἰς τὸν Μητροπολιτικὸν ναὸν τοῦ Μητροπολιτικοῦ | Πμ ΠΠ ΗΝ 1 ΙΝΙ ΤΙ (ΙΙ ΗΝ [ν ΙΝΛΙΝΗ ΤΗΝ ΤΙ ΠΡΙΗΨΗ ΠΤΙ [ ΜΧΙ, ΙΙΙ ΤῆΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΦΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΝΡΕΚΣ ΤΟΥ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΙ ΑΦΗΝΑΙ.-- ΤΙ ΣΥΝΕΖΗΤΗΦΘΗ ΜΕΤΑΣΕΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΦΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ.- ΑΙ ΡΟΣΙΕΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ. τὴν ὁποίαν εἶχε ὁ Ρῶσος Πα- τριάρχης μετὰ τῶν Καθηγη- τῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν, ἐθίγησαν, θέµατα ἀφορῶντα εἰς τὰς σχέσεις τῶν δύο ἘἜκ- κλησιῶν καὶ εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἑνώσεως πασῶν τῶν Χρι- στιανικῶν ᾿Εκκλησιῶν, τὸ ὁ- ποῖον ἔχει θέσει ὁ Πάπας Ὁ]- ὠάννης ὁ ΚΓ΄. Ὡσαύτως πι- θανολογεῖται, ὅτι ὁ κ. ᾽Αλέ- ἒιος ἀνεκοίνωσεν εἲς τὸν Μακ. ᾿Αθηνῶν κ. Θεόκλητον πρὀσ- κλησιν τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Εκκλησίας. ὅ- πως μµεταθῆ οὗτος εἰς τὴν Μό- σχαν, ὡς φιλοξενούμενος τῆς ρωσικῆς ᾿ἘΕκκλησίας. Δὲν ἐ- γνώσθη ἐὰν ὁ κ. Θεόκλητος ἆ- πεδέχθη τὴν πρόσκλησιν. ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ Ἴϊδη, αἱ ἀνταλλαγεῖσαι απροσ- φνήσεις εἰς τὸν Μητοοπολ.τικὸν γαὺν ᾿Αθηνῶν, κατὰ τὴν δοξολο- γίαν ἐπὶ τῇ ἀφίξει τοῦ κ. ᾽Αλε- Ἐίου, προδιέγραψαν τὴν ἑκατέ- Όωῦθεν ἐπιθυμίαν συσᾳίγξεως τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν ᾿Ορδοδόξων Ἐγκλησιῶν. Ἐπ.στεύετο ὅτι εἰς τὸ θέμα τῆς προσπαθείας τυῦ Πάπα διὰ τὴν «Ένωσιν» πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν ὃ Πατριάρχης τῆς Ρωσίας δὲν υἱοθετοῦσε τὰς ἀπόψεις τοῦ Οἰκουμενιχοῦ ΓΓατοι- άρχου ᾿Αθηναγόρα. «ἱ ἀπόψεις αὗταὶ συνίστανται εἰς τὸ ὅτι ἡ 2Ορδοδοξία δὲν ἀποκρούε: τὴν «ἕ- γωσιν» καὶ μάλιστα ἀναγνωρίξει τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης εἷ- ναι µία τῶν πρεσθυτέρων Ἔκκλη- σιῶν, ἀλλὰ δεωρεῖ, ὅτι δὲν εἶναι ἀκόμη ὥριμοι αἱ συνθῆκαι ὃ ὰ τὴν «ἔνωσιν». ᾿Αντιθέτως, φρονεῖ, ὅτι εἶναι ὥριμο: διὰ - τὴν «ἑνότητα» --- δηλαδη τὴν συνεργασίαν, Ἱ ὑποία δύναται νὰ γίνῃ δὃ ἁ τῆ- διευρύνσεως τοῦ ὑφισταμένου πλαισίου τῆς συνεργασίας ταύτης, ἤτοι τοῦ Παγκοσμίου Συµθον- λίου Ἐκκλησιῶν. Εὶς τοῦτο µε- τέχουν οἳ Ἡροτεστάνται καὶ ἡ Ἑλληνικὴ ᾿Ορῦόδοξος Ἐκκλησία ἐνῷ ὁ Πάπας γαὶ ἡ Ῥωσικὴ στέλ- λοιυν µόνον παρατηρητάς. Τὰς ᾱ- πόψεις ταύτας ἀποχλίνει νὰ δεχθῃ ἡ Ἕλλην νὴ Ορθόδοξος Ἠχχκλη- σία. Σημειωτέον ἄλλωστε, ὅτι ἡ- ποστηρίξονται ὑπὸ τῶν περισσοτέ- ρῶν παρ’ ἡμῖν καδηγητῶν τῇ: Θε- ολογίας καὶ ἐπίσης ὑπὸ λίαν ἴσχι: ρῶν ἐἔχκκλησ'αστικῶν ᾿Οργανώ- σεων. Διὰ τῶν ἀνταλλαγεισῶν ὕ- µως προπόσεων ὃ Ἆἴαχ. Πατρι- άρχης Μόσχας κ. ᾿Λλέξιος ἔκη- ρύχθη ὑπὲρ τῆς προσεγγίσεως τῶν Ἐκκλησ ὤν, πρᾶγμα ποὺ δηµιουρ- γεῖ νέας προοπτικάς. Ἐξ ἄλλοι, εἷς τὴν προσφώνησιν τοῦ Ἀ]αγ. ᾿Αρχιεπισκύπου ᾿Αδηνῶν κ. Θεο- Άμα τῇ ἀφίξει τοῦ Ρώσου Πατριάρχου ἐσχηματίσθη µεγάλη πομπὴ αὗτο- Αα. θηνῶν. ᾿Εκεῖ ἐψάλη δοξολογία χοροστατοῦντος τοῦ Φφιλοξενουμένου κ. ᾿Α- )Αλέξιος ἵσταται εἲς τὸν ἀρχιερατικὸν ναοῦ ᾿Αθηνῶν. ὡς καὶ κατὰ τὴν συνομιλίαν, κλητου, ἐγένετο σαφἢὴς ὑπαινιγμὸς περὶ τῆς πουσηλώσεως τῆς Ἑλ- λην.ικῆς Ἐκκλησίας εἲς τὸ Οἰἶνοι- μενικὸν ΠἩατοιαρχεῖον καὶ περὶ τῆς ἐπιθυμίας της ὕπως ἀπὸ γοι- γοῦ, ὑπὸ πάντων τῶν ᾿Ορβοδόξων ἀντιμετωπισὺῇῃ ἐποικυδομητικῶς τὸ δέμα τῶν προτάσεων τῆς Ῥώμης. ᾿Αφέθδη, ὅμως, ἡ ἐντύπωσις εἷ- τὺ ἐπιιελῶς συντεταγµένον ἄρχι επισκοπικὺν πείµενον, ὅτι δὲν ᾱ- πορρίατοµεν ἀσοςητητὶ τὰς ἐν λό- γῳ προτάσεις. Τοῦτο δὲν κρίνεται, ἄλλωστε, διπλωματικὸν ἀπὸ ιέ- οους τῶν. περισσοτέρων Ἑλλήνων ἱεραρχῶν. ΑΓ ΡΩΣΙΚΑΙ ΕΙΠΙΑΙΩΞΕΙΣ Κατ’ ἀντίθεαν πρὺς τὴν «ἄνω- τέρω στάσιν τῆς ἑλληνικῆς Ὃς. Βοδαξίας, ἡ Ῥωσιὴ Ἑνκλησίι ἐπιστεύετο ὡς ἐπιδημοῦσα τὴν ᾱ- (συνέχεια εἰς τὴν 6ην σελίδο ) 9 ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Ιανουαρίου, 196] ΑΠΟ Ο,Τ1 ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ. ΠΡῦΣ ΤΗΝ. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ. ΛΣ ᾿Αξιότιε κ. ἁγαπίου, Δὲν εὑὐρίσκω λόγια νὰ σᾶς ἐκ- «ράσω τὴν δαδυτάτην που συγχί- γησιν καὶ εὐγνωμοσύνην, διότι, χαΐτοι τελείως ἄννωστὸς σις, εἴ- γατε τὴν εὐγεγικὴν χαλωσύνην νὰ δεχθῆτε, ὅπως λαμύάνω ἑράστοτε τὸ ἐξαίθβετον περιοδικὸν «Ἔννλη- σιαστικὴ Ἰωήν. Ἡδη ἔλαθον τὸ ὑπ' ο. 38 φύλλον, ναὶ σᾶς εκ- ««ράζω ἕνα θαδύτατον εὐγαριστῶ. Ἡ γειρονομµία σας γίνεται ᾱ- φοσμὴ νά ἀπολαμθάνω περίων πνευματικῶν δωσεῶν, ἀνανινῶ: σκρντας τὰ ἑξαίρετα ἄνῆρα αὶ λοιπὰς μελέτας σεθαστῶν καὶ Μί: αν ἀγαπητῶν ο πρυσώπιων. «1) σᾳύζουσα απνειιατιὴ τωήν ὁ παλμὸς χαὶ ὁ ἐνθονσ ασμὸς τόσον ἆξ οβαυμάστως δοώσης κ- Σλησίας τῆς Μεναλυνήσου πας ἆ- πυτελοῦν καὶ ὃι ἡμιᾶς ἰδιαιτέραν πνενματιχὴν τόνωσιν καὶ ἑνίσχυ: σιν. ΜΕ πολλὴν συν λίνησιν δι ζργο μαι τὴν ἐκλεμτὴν ὕλην τοῦ Αὐί- στον περιοδ.λο σας, τὸ ὑποῖον χατανύσσε', τονώγει καὶ ἐπυικοδυ- μεῖ πλονσιώτατα ἐν Ἱνρίω. ῖ- της -------- Η ΑΛΕΛΦΡΤΗΣ 0 ΠΟΝΟΣ ΛΛΡΝΑΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΚ. ΤΗΝ” ᾿Αξ. κ. Διευθυντά τῆς Θρησκ. Ἐφημερίδος «᾿Εκκλησιαστικἡ ζωὴ». ὃ ᾿Επὶ τῇ εὐκαιρίᾳα τῶν κοσµο- σωτηρίων ἑορτῶν τῶν Χρι- στουγέννων καὶ τοῦ νέου ἔ- τους 196Ι σᾶς εὐχόμεθα ἐκ µέρους τῆς µμαρτυρικῆς ᾿Α- δελφότητός µας ὑγείαν καὶ εὐτυχίαν. ἔτη πολλὰ καὶ θεά- ρεστα. Σᾶς εὐχαριστοῦμεν διά τὴν δωρεἀν ἀποστολὴν τῆς Θρησ- κευτικῆς ᾿ἘΕφημερίδος «Ἐκ- κλησιαστικὴἡ ζωὴ» κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος καὶ σᾶς παρακα- -ρ--------- Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΡΑΣΤΑΣΙΝ ΛΣ ᾿Αξιότιμον Κύριον λΑνδρέαν δ. ΓΓαπαθασιλείου }Αξιότιµε καὶ λίαν ἀγαπητὶ Κύριε. Ν]ετὰ πατρικοῦ καὶ ἀδελφικοῦ Δάρορους ἀπειθύνομαν ποὸς τὴν ἡ- µετέραν ἀγάπην καὶ ἐντ μότητα γνωρίζων, ὅτι ἀπευθύνοια:. ποὺς ἐχλεκτὸν τέχνον τῆς ᾿Ουρδοδόξου Ἑλληνικῆς Εκκλησίας, ἐπίλεχτον ζῶν καὶ δρῶν µέλος τῆς χοιπτια- γικῆς κοινωνίας καὶ «ἡμέτερον γι- γώσκοντα καλῶν ἔργων πφοΐστα- σῦαυ (Τί. ὃ, 14). Τά περὶ τῆς ἐν Οὐὑγκάντα νε- οσυστάτου ᾿Αφοικανιρῆς (ἴθδαγε- γοῦς). Ἱλληνορθοδόξου ᾿Εγκλησί- ας σᾶς εἶναι λίαν γνωστὰ ἀπό τε τὴν. περυσινὴν εἲς Ἑλλάδα ἐπί- σχκεφιν τοῦ ᾿Αφοικανοῦ ἐκγλλῆσια- στικοῦ ἡγέτου π. Ῥονυθὴμ πάρ- τα καὶ ἀπὺ τὴν εἰς τὸν Ελληνικὸν Τύπον ἱκανὴν µέχρι τώφα ἀρθρο: γυαφίαν. ᾿Ασᾳαλῶς θὰ γνωρίετε ἐπίσης, ὅτι ἐπήχγθη ἤδη εἰς τὴν ἀνωτέρω χώραν καὶ ἐκκλκησίαν ἡ πρώτη «ἐστία» τῆς ἝἛλλην.κῆς ᾿Οοδοδόξου ᾿Πξωτερικῆς Ἱεραπο- στολῆς ὑπὸ τὴν εὐλογίαν τοῦ Μα- χαρι Πατριάρχου Αλεξανδοείας καὶ τὴν ἀρχηγίιν καὶ πατριχὴν ἐποπτείαν τοῦ Σεύασμ. Ἀ{ητοοπο- λίτου. Εἰρηνουπόλεως κ. Ἀικό- λάου, τοῦ. ὑποίου γαὶ σᾶς διαθι- θάόζω τὰς εὐλογίας καὶ εὐχάς. Ἀκοποὶ τῆς '[εραποστολῆς µας εἶναι: Ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοργά- νωσις τῶν 20.000 καὶ πλέον Ὃο- δοδόξων ᾽Αφοικανῶν, ἡ ὅσον ἔ- νεστι θαθντέρα Ὀρησχευτικὴ χαλ- λιέργεια αὐτῶν καὶ ἢ εὐρντέρα διάδοσις τῆς Ἀοιστιανικῆς ᾿Ορῦα- γαι ἀδύνατον νὰ ἐκφρασδοῦν αἱ ἵεοαὶ σκέψεις καὶ τὰ ἅγια συν: σήματα, τὰ ἁποῖα μᾶς δη οῦρ- γεῖ ἡ ἀνάννωσις τοῦ περ οδικυῦ ἔρχεται τᾱ- τούτον, τὸ ὁπυίον πάς ἥτι: ἄπη- πὺ τὴν νῆσον ἐπείνην, τελεῖ τὸ ἀντγείμενον τῆς Όσυμο- τέρας µας ἀνάπης καὶ τῶν π]ξον ἐνχανδίων πρυσενχῶν µας... λεχθῆτε καὶ πάλιν, παρα α)ῶ, τὰς Περαοτέρας τῶν εὐχαριστιῶν μον χαὶ τὰς γαλυτέσας τῶν εὐχών µου. Εὔχομαι ἐγκασδίως ὁ Κύνι- ος νὰ ὑμιλῇ διὰ τοῦ γοιστοχεντοι κοῦ πεοιαδιχοῦ σας εἲς ὕλας τὰ φυχὰς τῶν ἀναγνωστῶν του ναὶ νὰ ἐπεπλογῇ πλονσίως ὑμᾶς προ- σωπιχῶς γαὶ ὅλας τὰς εὐνενεῖς ποοσαπθείας τῆς τόσον ὕπυδε γιιά- τιῶς να ἐνδύξως ἀγωνιομέγη: µαρτηυρικῆς Κυποιακῆς Ἠνκλη: σίας. Μετ” ἑξα ρέτος τιαῆς κα πολ λῶν εὐγαριστιῶν. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΑΝΤΟΝΙΛΛΗΣ Θεολύνος--Καθηγητὴς δν 9,οο. Αρεόπολις -- ΕΑΛΛΑΣ λοῦμεν ὅπως, ἐὰν εἶναι δωνα- τὸν συνεχίσητε τὴν ἀποοτο- λὴν τῆς ἐν λόγῳ ἐφημερίδος καὶ κατὰ τὸ νἐον ἔτος. Εὐχαριστοῦντες ὑμᾶς ἐκ τῶν προτέρων, Διατελοῦμεν µετά τιμῆς Διὰ τὴν ᾿Επιτροπείαν τῆς ᾽Α- δελφότητος ὁ «Πόνος» Ὁ Πρόεδρος ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΒΒΑ Ἐν Οἴκῳ Αγίου Χαραλάμ:- πους Λάρνακος, 2ἱ Δεκεμ- θρίου, 1960. ΥΓΚΑΝΙΑ ΤΗΤΕΙ δοξίας. ΙΙ τοὺς τοῦτο κατάλληλος µόρφωσς ἱκανῶν ἰδαγενῶν ἵερα- τικῶν στελεχῶν. 'Η ἀποστολὴ εἶτ Ἑλλάδα πρὸς ἀνωτέραν µόρφωσιν ἰθαγενῶν νέων καὶ νεανίδων. 'Η ἵδρυσις διὰ τοὺς ᾿Ορθοδόξους Μαήρους κατ’ ἐνορίαν Ἱ. Δαῶν καὶ Σχολείων, κλπ. Εἶναι ἰδιαιτέρα εὐλογία τοῦ Θεοῦ διὰ τὸν σίγχοονον Ἑλληνι- σμὸν νὰ περ έλθῃ πάλιν ἔπειτα ἀπὸ αἰῶνας εἰς τὰς χεῖρας του Ἱ Ἐξωτερικήη ᾿Ορθόδοξος Ἱεραπο- στολή. Ανήκει δὲ τὸ ἔργον τοῦτο εἷς ὅλους τοὺς εὐσεθεῖς καὶ φ:λο- πάτριδας Ἓλληνας, ὅπου γῆς ἕ- καστος αὐτῶν. Πιστεύομεν ὅτι γαὶ σεῖς ὅλο- προθύμως ὑὰ τὸ ἐγκολπωθῆτε προαφέροντες τὴν πολύτιμον συµ- ύολὴν καὶ συμµετοχήν σας. 1 ρῶ- τον ἠδικὴν ασυνισταμένην εἷς προαευχὴν καὶ ἐνθονσιώδη λόν α ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς πάντας, πάντοῦ καὶ πάντοτε. Δεύτερον ὑλικὴν διὰ αυγεισφορᾶς κατὰ δύναμιν ἐξ ἰδί- ὧν καὶ προτροπῆς τῶν φίλων γαὶ ννωστῶν, Τὸ ὀλίγον καὶ τὸ πολὴ ἐξίσον δεκτὸν καὶ ἡ ἀνταμοιθὴ τοῦ Οεοῦ ἴση, ὕπως ἀναφέρει ὁ Απ. Παὔλος (Γέγραπται ὁ τὸ πολὺ οὐχ ἐπλεόνασε γαὶ ὁ τὺ - λίγον οὐκ ἠλαττόνησε» (Β΄ Ἰκορ. ἃ, 15). ἘἨπευχόμεγυς Ἰαλὰ Χριστού- Ύεννα καὶ πᾶσαν χάριν καὶ εὖλυ- γίαν παρὰ τοῦ Θεοῦ ναὶ Κυρίου ἡμῶν ᾿Τησοῦ Χρ στοῦ διατελῶ Μετὰ πάσης τιμῆς καὶ ἀγάπης. Ὁ Γεν. Γραμµατεύς, } Ἰλοχιμ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΝΜΟΣ ϱ. ΗΑΗΛΣΛΡΑΝΤΟΠΟΥΑΟΝ ΕΗΗΙ ΛΕΝ ΓΕΝΝΗΡΗΗΕ (Χυνέχεια ἐν τῆς α΄ σελίδις). γεμᾶτο παράπονο σταγἡ -- τὶς ἡμέρες ποὺ γιορ- τάζουµε τὴν Γέἐννησί Του: «Πέρασαν αἰῶνες ἀπὸ τὀτε.... ΑΙ ΘΡΗΣΚΗΛΑΙ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΩΝ ἨἩ ληθδυσμὺς τῆς γῆς: Χοιστιανοί: ἐν τών ὑποίων Καδολικοί: ᾿Ωρθόδοξοι: 1Τροτεστάνται 6 Αγγλ κανοὶ ἈΙουσουλμᾶναοι: ἸἹουδαῖοι: Βουδισταί: Νινδουΐσταί: πομφουχ'ανοί (0 Κομφουκιανισμὸς δὲν εἶναι κατ ἀχκοίθειαν Ἀρησχεία). Ταοϊσταί: Σανγτοϊσταί: ᾿Αρχαίων θρησχευμάτων: γεν. ἠρησχείας, διάφορα: ᾽Ακοιθεῖς ἀθιθμοὶ διὰ πο χίλους λόγους δὲν ὑπάρχουν. Οἱ ἄνω- τέρω. δίδονται κατὰ πφοσέγγισ.ν ὕπως ἀναφέρωνται εἷς τὴν ἔχδωσιν ΡΩΡΜΡΝΤΡ ΡΕ ΡΟΟΤΗΙΝΕ πισηµου ΚΝαδολικῆς ᾿Οργανώσεως ΡΑΗΙ5, 1958. Αλλη στατιστικὴ ἡ ὑπυία ἐδημοσιεύδη εἲς τὸ περιοδικὸν ΤΕ ΓΕΤ ᾿Ααοίλιος 195Τ -- ΧἈ. ᾿Υόρκη παρυνσάδε' ὠρισμένας δ-αφοράς, Διάκονος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ. Θεολόγος. ------ 0 ΡΏΣῦΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΣ ΚΠΝΣΙΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΝ ΝΩΝ)ΠΗΟΔΙΣ, 5 ου, - 0 Πατριάρχης τῆς λίόσχας ἸἈλέξιος ἀπίνετο σήμερον ἹΤα- ρασχευήν, Ύδην Δεχεμθορίου, ἄεου- πορικῶς ἐνταῦθα ἐξ ᾽Αμμὰν (Ἰ- ορδανίας) μετὰ τὴν περιοδείαν του εἲς τὰς ᾿Ορδοδόξους Ἐνκλη- σίας τῆς ΝΙέσης ᾿Ανατολῆς, γενό- µεχνος. δεχτὸς ὑπὸ Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ. Ἱ{ατριαρχείου.. Ἐν τοῦ. ἀεροδοομίον ὁ [Τατοάογης και προ-/µαθαν τὴν ἔλευσί Μου...». Δεγνεμθρί-ε Αλέξιος µπετέθη εἲς τὸν Ἱ[ατοιαρ- Κι ὅμως, ἐκεῖ ἀκόμη δὲν , ᾿Ιδοὺ ὁ πίνακας γιὰ τὸν ποῖον μίλησα πιὸ πάνω. τὀ «δοσ 000000 910.000000 4ρ0,000000 500.000 006 50.000.000 400.000 000 13.000.000 »50,000.0089 Ἀυ0. 000.000 400.000.000 50.000.000 σθ0.000.000 120.000.400 105.000 000 ΠΘΦΙΟΝΑΙΗΗ, ΝΙΟΗΙ2 τῆς ὁ- ΡΕΟΡΑΑΑΤΙΟΝ ΡΕ Των οἱ, Ἰικὸν ναόν, ὕπου ἐψάλη δέησις, εἰς τὴν ὑποίαν παρέστη ναὶ ὁ Οἱ- κουμενιχὸς [Γατριάρχης ᾿Άθηνα- γόρας. Ἀπὸ τος. 1089. διὰ πρώ- την «ορὰν Ῥῶσος Ἰ[ατοιάυχης ἓ- πιπχέπετεται τὸ ()ἰχρυμεν.»ὺν 1α- τοιαοχεῖον. 0 Αλέξιος ἀγεχώρη- σεν ἐκ λωνσταντινυυπόλεως τὴν παρε). Δευτέραν εἷς ᾿λλήνας. “Ὁ Μακαριώτατος ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν ε------- λανθρωπικἀ “Γδρύματα, ΑΝΩΤΕΡΩ: ᾿Απὸ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ Μακαριωτάτου εἲς τὸ Σανατόριον ᾿Αθαλάσσης, ὅπου ΕΠΙ Τάι ΝΕωι ΕΤΕ Χριστουγέννων ἐπεσκέφθη διάφορα φι- Ίσως ὥραιότερον καὶ καλύ- τερον σύνθηµα νὰ μὴ ἠδύνατο νὰ ὑπάρξῃ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁ- ποῖον ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος ἀπευθύνει πρὸς τοὺς χριστια- νοὺς τῶν Κολοσσῶν καὶ πρὸς ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ὅλῶν τῶν ἐποχῶν. Μαζὶ μὲ τὸ σύν- θηµα τὸ ὁποῖον εἰς τὸ ᾿Απο- στολικὸν ἀνάγνωσμα τὸ ὁ- ὁποῖον ἠκούσαμεν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς πρώτης τοῦ ἔτους «Βλέπετε, ἀδελφοί, μὴ τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διά τῆς Φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης... καὶ οὐ κατά Χριστόν», εἶναι ᾱ- πὸ τὰ ὠὡραιότερα συνθήµατα τὰ ὁποῖα εἶναι καλὸν νὰ προ- σέξῃ κάθε χριστιανὸς ἐπὶ τῇ εἰσόδῳ εἰς τὸ νέον ἔτος. Ισως καὶ ὡς εὐχαὶ τὰ συνθήµατα αὐτὰ νὰ μὴν ὑστεροῦσαν εἰς περϊεχόμενον. Μὲ χαρὲς καὶ μὲ κάθε τρό- πον πανηγυρικὸν πολλοὶ ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἐχαιρέτησαν διὰ παντὸς τὴν εἶσοδον τοῦ 1960 εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ὅ- πεδέχθησαν τώρα τὸ 1961, τὸ ὁποῖον καὶ αὐτὸ μὲ τὴν σειράν του, ὅπως καὶ τὰ ἑπόμενα θά εἰσέρχωνται ἀνεπιστρεπτεὶ εἰς τὸ παρελθόν. Μὲ τὴν εἴσοδον εἰς τὸ 1961 πὸὺ κάµνοµεν, ἡ πορεία µας πρὸς τὸν τάφον συντοµεύει κατὰ ἕνα ἴἔτος. Εὁρισκόμεθα πολὺ πλησιέστε- ρον πρὸς τὸν τάφον ἀπὸ ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ τεσσάρων ἢ δὺο ἑτῶν, ἀπὸ ὅτι εὑρισκό- µεθα ἔστώ καὶ πέρυσιν. Εἰσήλθομεν εἰς τὸ 1961, ἆλ- λὰ δὲν ξέροµεν κατὰ πόσον θὰ ζήσωμεν διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέρµα του. Ένα ἀπὸ τά χρόνια αὐτὰ θὰ εἷ- ναι ὁπωσδήποτε τὸ τε- λευταῖον τῆς ζωῆς µας. ἴσως τὸ Ἁτελευταῖον αὐ- τὸ νὰ εἶναι τὸ 1961. Ποῖος δύ- ναται νὰ ἀμφισδητήσῃ αὐτὴν τὴν θλιθερὰν διὰ μὴ ἆλη- θεῖς χριδτανούς, πραγμµατι- κότητα. Πόσοι ἀπὸ ἡμᾶς οἱ ὁποῖοι ἐδαπανήσαμεν τὴν νεό- τητά µας εἰς τὴν κραιπάλην, τὴν ἀσωτεῖαν, τὴν φθοράν, ποὺ μὲ ἄλλα λόγια η ἁμαρτία μᾶς κατήντησε ἑστίαν µολυσμµατι- κἡν, καὶ μουσεῖα ἀσθενειῶν, σέρνοµεν τὸ ἐρειπωμένον σαρ- κίον µας χωρὶς κανένα προσ- ανατολισμὸν Χχωρὶς ἄγκυραν ἐλπίδος ἢ σωτηρίας! Ω μὲ πόσον τρόµον τὸ σκεπτόµεθα ὅτι ὁσημέραι, μὲ τὴν πάροδον τῶν ἡμερῶν, μὲ τὴν πάροδον τῶν ἐτῶν, ὁ θάνα- τος μᾶς πλησιάζει, καὶ ὅσον καὶ ἐὰν δὲν θέλωμεν νὰ τὸν ἐνθυμούμεθα, ὅσον καὶ ἐὰν δὲν θέλωµε νὰ φιλοσοφοῦμεν πέ- ριξ αὐτοῦ, µίαν ἡμέραν θὰ τὸν συναντήσωμεν] ᾿Ε. τὶ θὰ γίνῃ τότε ἐὰν μᾶς εὕρῃ εἰς τὴν κα- τάστασιν τὴν ὁποίαν περιεγρά- ψαμεν ἀνωτέρω. Αλλωστε καὶ ἡ ἀνωτέρω ζωή τὸ κάµνει, ὡς καὶ ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη διὰ τοῦ στόµατος κορυφαίων ἰα- τρῶν διακηρύττει, νὰ πλησιά- ζῃ ὁλονὲν καὶ ταχύτερον. Τὶ χρειάζεται λοιπὸν νὰ κά- μωμεν Ὡς ὁδοιπόροι οἱ ὁποῖοι θα- δίζοµεν πρὸς κάποιον προο- ρισµόν, καὶ ἐνῷ ἔχομεν µόνον προθεσµίαν χρόνου διὰ νὰ κα- λύψωμεν τὴν ἀπόστασιν αὐτήν, ἔχομεν ρίψει ἀλλοῦ τὴν προ- σοχήν µας καὶ καθυστερήσα- μεν. Καὶ ἐνῷ κοιτάζοµεν τὸ ὠρολόγιον µας καὶ θλέπομεν ὅτι ἐλαχίστη ὥρα μᾶς ὑπολεί- πεται, τὸ µόνον τὸ ὁποῖον ἕἔ- χομεν νὰ κάµωμεν εἶναι νὰ ἐπιταχύνωμεν κατὰ πολὸ τὸ θῆμά µας πρὸς τὸ τέρμα, οὔ- τως ὥστε διὰ τῆς ἐπιταχύνσε- ὡς αὐτῆς νὰ κερδίσωµεν τὸν ἀπωλεσθέντα χρόνον. Τὸ ἴδιον καὶ εἰς τὴν ζωὴν κατὰ κάποιον τρόπον ἠμποροῦ- μεν νὰ κάµωµεν. Όσον διὰ τὰ χαμένα χρόνια µας εἰς τὴν ἁμαρτίαν, θὰ ἤτο παράλογον νά ἐλέγαμεν ὅτι δυνάµεθα νὰ ΙΤ ΠΗΜΠΙ ΤΠ ΙΙΙ ΙΙΙ Τοῦ κ. ΑἴΠἲΠΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ γυρίσωμεν πίσω διά νά τὰ ξαναζήσωμεν' αὐτὸ εἶναι ἁδύ- νατον καὶ οὐδέποτε θὰ συμέῇῃ. Τὸ µόνον τὸ ὁποῖον δυνάµεθα νἁ κάµωμεν διὰ νὰ διορθώσω- μεν τὰς ἀπροσεξίας καὶ σφάλ- µατά µας, εἶναι συμφώνως πρὸς τὴν διδασκαλἰαν τῆς Ορθοδοξίας, νὰ µετανοήσω- μεν εἰλικρινῶς καὶ μὲ συντρι- θἠὴν ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ νὰ ὁμολογήσωμεν τὸ χαμένον παρελθὀν, καὶ ἐφαρμόζοντες τὰς ὑποδείξεις καὶ συμθουλὰς αὐτοῦ νὰ ἀποφασίσωμεν νὰ ζήσωμεν ζωὴν ἠθικὴν καὶ ἆ- γίαν δηλ. σύμφωνον πρὸς τὸν νόµον τοῦ Θεοῦ, σύµφωνον πρὸς τὴν διδασκαλίαν τοῦ Βρέφους τῆς Βηθλεέμ. ἜἜτσι θὰ µκερδίσωµεν καὶ θὰ νοιώσωµεν ἔστω καὶ τώρα τὴν πρἀγµατικἠήν χαρὰν τὴν ὁποίαν ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόµου τοῦ Θεοῦ δίδει καὶ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ γαλήνη τῆς συνειδήσεως χαρίζει. ΄Ἔτσι ὅτι ἐχάσαμεν ἐπὶ τόσα ἔτη, τώρα, ἔστω καὶ εἰς τὰ τελεὐταῖα µας χρό- νια τὸ ἀπολαύσωμεν, ἡ ξεχνῶμεν προπᾶντων σωςδέἐνφθάσ εἰςτὀτέλοςτο χομένουξἔτους,. Ας ἔχωμεν Ιἰδιαιτέρώς ὑπ' ὄψει τοῦ Μεγ. Βασιλείου τὸ λόγιον «ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγµατος ἀθανάτου». Καὶ δὲν εἶναι µόνον ὁ Λι. Βασί- λειος ποὺ μᾶς τὸ τονίζει αὐτὸ ἀλλά καὶ ἄλλοι ἱεράρχαι καὶ ἅγιοι τοὺς ὁποίους ἐντὸς τοῦ ἀρξαμένου µμηνὸς ᾿Ιανου- αρίου θὰ ἑορτάσωμεν, οἷοι εἶναι, ᾿Γωάννης ὁ Βαπτιστὴς (7 ᾿Ιανουαρίου), Θεοδόσιος µΚοινοθιάρχης καὶ Μύρων Μικόλαος (11 Ἰανουα- ρίου) Μ. ᾽Αντώνιος (17 Ἰϊα- γουαρίου), Γρηγόριος ὁ Θεο- λόγος καὶ ᾿Ιωάννης ὁ Χρυ- σόστοµος, (30 ᾿Γανουαρίου), κ. ᾱ. Ας μὴ Χχάσωµεν, λοιπόν, τὴν εὐκαιρίαν. 'Εφ᾽ ὅσον ἔχο- μεν καιρόν, ἂς µετανοήσωμεν. Καὶ καιρὸν θὰ ἔχωμεν ἐνόσῳ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν. ἴσως τὸ παρὸν µόνον εἶναι ἰδικόν µας. ᾿Ισως αὐτὴ µόνη ἡ στιγµἠ εἶναι ἰδική μας. Ισως τὸ μέλλον νὰ μὴν εἶναι. ᾿Αδελφοί µου, ἐφ᾽ ὅσον αὐ- τὴ εἶναι ἡ πραγµατικότης ἕως καιρὸν ἔχετε, «ἀνανεώσα- σθετῷώπνεύματιτοῦ νοδςυ μῶν», αν Α. Σ. ΚΑΙΛΛΙΚΗ ΚΛΘΟΛΙΚΗΝ ΚΛΗΡΙΚΗΝ ΥΠί ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΝ ΛΙΚΑΣΤΗΡΙΒΝ Τὰ πομμουνιστινὰ χατεδίχασαν. τὸν ἐπίακυπον τῆς δαγνάης Νιούνκ Πἰν --Μέῖ εἲς ἰσύθια δεσιά, Ἰα εἲς εἰωντὴν 90 ἑτων ἄλλων ἐπίαης ραδολικὴν ἐ- πίσκυπων, τὸν Οδήλς, Ὁ πφῶτος πυνελή(θη τὸν Νεπτέαθριον τοῦ 11055 μὲ ἄλλους {9 [ευεῖς καὶ λαϊκοὺς καδυῤιγούς. το λ[αςι μὲ τοὺς δύο ἐπισνύποιις δικαστήσια πο. .- 1Η Κινέςοι Ἱερεῖς πατεδινάσβησαν εἰς διαφόρους ποινάς, ματι, σὲ κατεκόσµησε, τῆς λευόντων, ὁ Βασιλεύων καὶ κόντι συννοούμενος. ἀῑδίως ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι Ε[ [Τη ΕΦΡΙΣΥΝΕ ΠΕΠΙΝΟΤΙ ΤΗΣ ΓΕΙΝΗΣΕΠΣ ΤΘ, ΚΥΡΙΘΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΒΙ «Ὁ ου,ραν : ἐς καὶ ἡ γῆ σήμερον ἠνώθησαν τεχνέντες τοῦ Χριστον. Σημερον ὁ Φεὲς επι γης παραγεγένς Ἆπι ανσρω πὸος εἰς ουρανοὺς ἀνΧΕΕΣΗΧΕ». Τοῦ κ. ΟΜΗΡΟΥ Κ. ΛΟΙΙ:ΖΙΔΗ. Δικηγόρου Μὲ τοὺς ἀνωτέρω ὠὡραίους στίχους ὁ Ψαλμωδὸς τῆς µη- τρὸς ἡμῶν Εκκλησίας ὑμνεῖ περιχαρὴς τὸ µέγα καὶ ὑπερ: φυὲς γεγονὸς τῆς Θείας Ἓν- σαρκώσεως, τού ὁποίου τὴν ἱερωτάτην ἀνάμνησιν ἠξιώθη μεν πάλιν ἐφέτος νά ἑορτά- σωμεν παρὰ τῆς Θείας Χάρι- τος, Ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς Ἕν- σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θε- οὗ ἀπεκαλύφθη τῷ κόσµῳ τὸ μέγα θαῦμα τῆς Θείας ἀγά- πης, Σοφίας, καὶ Παντοδυνα- µίας. Ποία ἀνθρωπίνη γλῶσσα εἶναι ἱκανὴ νὰ ἐκφράσῃ ἅπα- σαν ἡμῶν τὴν χαρὰν καὶ ἅπα- σαν ἡμῶν τὴν εὐγνώμονα διά- θεσιν πρὸ τοῦ μυστηρίου τού- του τῆς ἀρρήτου Θείας ἀγά- πης, πρὸ τοῦ μυστηρίου τῆς ἀπολυτρώσεως ἡμῶν. τῆς ἀρ- ξαμένης ἀπὸ τῆς Φάτνης τῆς Βηθλεέμ καὶ λαθούσης πέρας ἐπὶ τοῦ Γολγοθᾶ. Τὸ µυστήριον τῆς Θείας Ἐν σαρκώσεως. ἁπακάλυψε τὴν οὐσίαν, τὴν φύσιν καὶ τὸν χα- ρακτῆρα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστι- ανισμὸς εἶναι ἡ τελειοτέρα Θρησκεία τοῦ κόσµου. ὡς ὠμο- λόγησαν τοῦτο θεολογικαὶ καὶ Φφιλοσοφικαὶ αὐθεντίαι. Καὶ πράγματι, τὸ Θεῖον Βρέφος τῆς Βηθλεὲμ ἀνεδείχθη τέλει- ος ΣΩΤΗΡ τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους. ΣΩΤΗΡ διὰ τὸν ἆπα- ράμιλλον ἠθικὸν δίον Του. ΣΟΤΗΡ, διὰ τὴν ἀναγέννη- σιν. τὸν ἁγιασμόν. καὶ τὴν χά- ριν͵ τὰ ὁποῖα παρέχει ἀφειδῶς εἰς τοὺς ἀξίους ὁπαδοὺς ΑΟ: τοῦ διὰ τῶν Μυστηρίων τῆς Αγίας Του Εκκλησίας, Κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Γεν- νῄσεως τοῦ Σωτῆρος τοῦ κο- σµου, ἡ ἀνθρωπότης ἐκυλίετο εἰς ἐσχάτην διαφθοράν, καὶ ἐστέναζεν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἀπιστίας. Διὰ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν |[ησοῦ Ἆρι- στοῦ εἰς τὸν κόσμον, κατηργή: θη ἡ δουλεία τοῦ νόµου, καὶ ἐνεθρονίσθη ἡ θρησκεία της ΑΓΑΠΗΣ. τῆς Χάριτος κα τῆς Εἰρήνης. Μὲ τὸν ἐρχομὸν τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χρι- στοῦ εἰς τὸν κόσμον, κατελύθη τὸ σκοτεινὸν Κράτος τοῦ Ψευ- δους. καὶ ἀντεκατεστάθη τοῦ- το διὰ τοῦ Φωτὸς καὶ τοῦ Φῶ- τεινοῦ Βασιλείου τῆς ἀληθεί- ας. Ναί, Φῶς ἀνέτειλεν ἐκ τῆς φάτνης τῶν ἀλόγων, φῶς μὲ: γα, πρὸ τοῦ ὁποίου ἐναποθέ- τουσιν οἱ πλούσιοι τοὺς θησαυ- ρούς των, οἱ σοφοὶ τὴν σοφί- αν, οἱ ἰσχυροὶ τὴν δύναμιν, καὶ οἱ θασιλεῖς τὸ σκῆπτρον. Δὲν εἶναι τὸ ἀπαστράπτον Φφῶς, ποὺ περιέλουσε τοὺς ά- γαθοὺς ποιμένας µε την ἐμ- φάνισιν τῆς στρατιᾶς των ΆΥ- γέλων. Δὲν εἶναι το γλυκὺ φῶς τοῦ λαμπροῦ ἀστέρος, το ὁποῖον κατὰ τὰς νύκτας ἐδεί- κνυε καὶ ἐφώτιζε τὸν δρόμον τῶν σοφῶν μάγων. Εἶναι ἄλλο φῶς, οὐράνιο καὶ αυτό, πνευ- ματικὸν καὶ αἰώνιον, τὸ οποῖ- ον ἔλαμψε διὰ νὰ μὴ σθύσῃ ποτέ. Εἶναι τὸ Φῶς τῆς ἀλη- θείας καὶ τῆς Θεογνώσιας, το ὁποῖον ἀκτινοθολεῖ συνεχώς πρὸς ὁλόκληρον τὸν κόσμον. Εἴναι ἡ θεία σοφία τοῦ Υἱοῦ τῆς Παρθένου, ἡ ἀπροσμετρη: τος σοφία καὶ γνῶσις, Ἡ ὁποία ἔρχεται νὸ διαλύσῃ τὰ σκότη τῆς πλάνης καὶ της ἀγνοίας, νὰ σκορπίσῃ ὁλόλαμπρον την ἀλήθειαν, καὶ νὰ ἕκανοποιι]- σῃ ὅλους τοὺς εὐγενεῖς πό- θους τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Ὅπως ἐκάλεσεν ὁ Κύριος τότε εἰς τὸ Ἱρεφικὸν λίκνον τοὺς σοφοὺς Μάγους διὰ νὰ τοὺς κάμῃ περισσότερον σο: φοὺς καὶ θεοφωτίστους, ὅπως ἐκάλεσεν ἁπλοϊκοὺς Ποιµένας. διὰ νὰ τοὺς µεταδώσῃ πλου. σίαν τὴν θείαν ἁπλότητα καὶ χαράν, τοιουτοτρόπως καλεῖ καὶ σήμερον ὅλους τοὺς σο- φοὺς καὶ ἀγραμμάτους, τοὺς ἰσχυροὺς καὶ ἀδυνάτους, τοὺς μεγάλους καὶ μικρούς, και κάτι ἰδιαιτέρως θὰ εἴπῃ εἲς τὸν καθένα. Εἰς τὸν νέον θὰ ἀποκαλύψῃ τὸν δρόµον τῆς ἔ- πιτυχίας εἰς τὴν ζωήν. Εἰς τὸν Ὁ-- ΝΕΟΝ ΕΙΛΙΚΟΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΝ ΒΟΗΘΗΝΛ Ῥὶς τὴν σειοὰν τῶν γέων ἕἔνι- αίων Ἱκατηχητικῶν Ποηθημάτων ἐξεδόὃθη διὰ πρώτην ϱορὰν ἐν τῇ Ἰνκλησίᾳ τῆς Ελλάδος Βἰδικὸν Ῥοήδημα ὑπὸ τὸν τίτλον «Ο) δού- µος τῆς ζωῆς», πεοριέχον μαή- µατα. προοριζόµενα διὰ, τοὺς. ἐρ- παζομένους νέους ἡλιχίας 1ο - 90 ἐτῶνν Αποτελεῖται ἓν σελίδων 00. καὶ χδ. καὶ τιιᾶται ἀντὶ δοαχµ. 15 (04260 ἰλς). ο -ωωοο ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΙΟΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ “Ὁ ἐπωνύμως κληθεὶς τῆς θασιλείας' ὅτε τὸ ᾷασί. λειον σὺ ἱεράτευμα, τὸ τοῦ Χριστοῦ ἔθνος ἅγιον, φι- λοσοφίᾳ, καὶ ἐπιστήμῃ Πάτερ ἐποίμανας, τότε διαδή- Δασιλείας Βασίλειε ὅασι- πάντων Κύριος, ὁ τῷ τε- Υἱὸς καὶ συνάναρχος: ὅν τὰς ψυχάς ἡμῶν. | σοφὀν θὰ φανερώσῃ ὅτι ἡ ἆ- πειρος σοφια οωπαρχει µονον εἰς τὴν Χριστιανικην {Πιστιν. Εἰς τὸν θλιθόμενον καὶ τὸν εὑρισκόμενον εἰς τὸ κρεθθάτι του πόνου. θὰ ἀπευθύνῃ λΛό γους παραμµυθίας διά νὰ τὸν παρηγορηση καί τοῦ χαρίσῃ τὴν οὐναμιν τῆς ἐγκαρτερήσε- ως καὶ τὴν δωρεαν τὴς ειρή- γης. Εἰς τὸν ἐργάτην ὃα οΟµι: λήησῃ διὰ τὴν ἀξίαν τῆς ερ: γασιας. Πόσον εὐτυχείς θα εἴμεθα οἱ σημερινοὶ Ἀριστιανοι ἐὰν εἰς ὅλας τὰς δυσκόλους στιγμὰς τῆς ζωῆς µας ἐπι- καλούµεθα τὴν θοήθειαν και συναντίληψιν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Η. Χριστιανικὴ ἀνθρωπότης ἑώρτασε καὶ ἐφέτος τὴν | έννησιν τοῦ Θείου Λυτρωτῖου, μεταφερθεῖσα νοερῶς εἰς τὸ ΤΗΝ ΡΟΜΑΤΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΜΝΑΧΛΙ ΛΙΛΑΣΚΟΝΙΛΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗΝ ΡΩλΠΙ. “ Ἓ ταιοεία. « ἁγία δά ΜΕΤΑ Ἱτιδικὴ ανιλίαν παθαδίδη καὶ Εαέτος µαὔήματα οχγλησιαστικῆς μουσικής καὶ λει- (οὐυυῆς δ.ὅ πυναχοὺύς. Σκοπὸς τῶν. μαθαμιάτων τούτων. εἶναι νά ἑννοήσοιυν αἲ ποναχαὶ την εκνλή- μουσικήν, νὰ ἐχτελοῖν δι: πιαστικὴν Ορησκευτικἁ τεαάχια καὶ νὰ πανω ον οσωδίας, Ες τὸ τέλος τοῦ ἔτους δὰ σί- χωνται ἐξετάσεις ἐπὶ τῆς Ἆιδα- χἠκίσης ὕλης. ἂι ἐπιτονγάνουσαι ιὲ χαλὺν ὔαὐμὺν. εἷς ὕλους τοὺς διαγωνισμούς. θὰ ᾖαμθάνουν εἲς τὸ τέλος τοῦ ύχλου τῶν μάθημά των γανονινὸν. δίπλωμα. ἨἩ ἐν λόγῷ πρωτούὔονλία εἶναι ή ἐφαυμογὴ τοῦ Κανόνος ὃτα τῆς πρρσᾳ άτως συγκληδείσης 1ῆς Ῥω- μαϊνῆς ανόδου, ὁ ὑποῖος ποοθλέ: πει την Λλειτουργίαν σχολῆς ἓκ- χλησιαστικῆς μουσικῆς διά Ἱπονα- χάς, αῳοοριζυµένας νὰ δοηδοῦν διὰ τὴν ἀοτίαν ἐκτέλεσιν τῶν 1ι- τονονικῶν τοοπαρίων εἲς τὰς ἕνο ρίας. Θεοδόχον Σπήλαιον καὶ έπα- ναλαθοῦσα τὰς εὐλαδεῖς ἐκ δηλώσεις τῶν ταπεινῶν ποιμέ- νγων καὶ τῶν σοφῶν Μάγων. οἵτινες πρῶτοι εἶδον καὶ προ: σεκύνησαν τὸ θεῖον φρέθος, προσενεγκόντες αὐτῶ δῶρα, χρυσόν, λίθανον, καὶ σμύρνα. Μεθ) ὅλου τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου µετέστηµεν καὶ ἥμεις νοερῶς ἐκει ὅπου ἐτε- λέσθη (τὸ µέγα τῆς εὐσεθείας µυστήριον). Ας ἐξακολουθῶ- μεν νἁ κύπτωμεν και να γονυπετῶμεν πρὸ τοῦ Τε: χθέντος ἡμῶν Σωὠτῆρος µετα εὐλαθοῦς κατανύξεως, μετὰ ταπεινόφρονος πίστεως, µετα πνεύματος εἰρήνης καὶ ἀγά- πης πρὸς πάντας. , Μετὰ τοιούτων αἰσθημάτων ἂς ἀτενίζωμεν πάντοτε τὴν ΘεΟ- δόχον φάτνην, τοιαῦτα προσ: φέροντες τῷ Θείῳ Βρέφει, ἐ- ξαιρέτως ἀρεστὰ αὐτῷ δῶρα. καὶ θὰ αἰσθανώμεθα χαρὰν μεγάλην ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν, καὶ ἡ χαρὰ αὕτη. ὡς ἐπαφὴ τῆς Θείας Χάριτος, θά καταυ- Υγάζῃ τὴν ζωὴν ἡμῶν διὰ Φω- τὸς ὑπερκοσμίου εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα. ΟΜΗΡΟΣ Κ. ΔΟΙΖΙΔΗΣ. Ἐν Κώμῃ Αἰγιαλοῦ. τῇ 8η Δεκεμθρίου 1960. ΙΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΟΙΕΟΝ ΕΝΙΙ: ϐΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΓΡΟΥ Ποῦ δύο περίπου μηνών ἤογισαν τὴν κανονικὴν ειτουονίαν των τὰ Κατηχητικὰ Ῥχυλεῖα ᾿Αγοοῦ, εἰς τὰ ὁπυῖα διδάσκουν οἳ ἁπόλουῦοι: 1) ἸΑνώτερον. Κατηχητινὸν Θηλέων ὁ Γ[ανοσιο, Ἰλοχ µαν- δρίτης ν. Ανθιμυς Αναστασίου, 9) ἸΑνώτευον. Κατηχητικὺν Γεώοσγιος Εαγνᾶς, Ἱαὐηγητὴς υμνασίωυ ᾿Αγοοῦ 3}. Νέσον. Κατηχητικὸν Αρ: ένων Αἰδ. Παπᾶ Ανδρέας δω- ράτους, Ἱαημέοιος ᾿Αγοοῦ. 8) Νέσον Κατηγητικὸν Θηλέων ΔΙδ. Παπᾶ ᾿Ανδρέας Σωκράτους, Ἐκημέοιος ᾿Αγροῦ. ϱ) Ἱατώτερον Ἱκατηχητικὺν Θηλέων ὃ. Αλκιστηῆς Ἀθιστο- δουλίδου, Διδασκάλισσα ᾿Ἀγοοῖ, ϐ) Κατώτερον ΚΝατηχητικὺν ᾿Αορένων κ. Θεόδωρος Παλάσης, Μιδάσναλος ᾿Αγοοῦ. ᾿λορένων . 9 κ ΑΠΕΘΑΝΕΝ 0 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΜΟΣΧΑ, 5τ. 01. ΄Τα.). -- Τὸ, Νοθιετινὺν. αρακτορεῖον 1- δήσεων «Τὰ.» µετέδωσεν ὅτι ᾱ- πεθίωσεν εἰς ἡλικίαν 83 ἑτῶν ὃ μητροπολίτης Μόσγας Φλαύιανός, ὺ ΜΗ (1 ΜΜ ΠΠ Ομϊλία γενοµένη ὑπὸ τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ κατὰ τὰ ἐγκαίνια τῆς αἰθούσης τῆς Ο.Χ.Ε. Μέων Εαἰμακλίου τὴν 4ην Δεκε Εϊμαστε Χριστιανοί. Ζήτω σὲ Εἵμαστε μεῖς τῆς ἀρετῆς χαὶ Εἵμαστε μεῖς τῆς ᾿Εχχλησίας Μὲ αὐτὴ τὴν ἐπώδὸ στὰ χείλη καὶ μὲ τὸ πραγματικὸ νόημα τους στὴ σκέψη καὶ στὴ θέλησι μαζεύτηκαν κάτω ἀπὸ τὴν φιλόστοργο αὐτὴ σκέπη τὰ παιδιὰ καὶ τὰ µέλη τῆς ΟΧΕΝ Καϊμακλίου, γιὰ νὰ ἐργασθοῦν μὲ ἀρχηγὸ καὶ καθηγητἡ τὸν Χριστὸ γιὰ τὴν ἀνάπλασι τοῦ χαρακτῆρος των καὶ τὴν ἀἆνα- καίΐνισι τῶν ψυχῶν τών. Θέ- λουν νὰ γίνουν, τῆς άρε- τῆςκαϊτῆςάγάπης οἱέργάτες, Καὶ δὲν εἶναι μικρὸ καὶ ἁἀσήμαντο τοῦτο, δὲν εἶναι κενὸ ἀπὸ περιεχόµε- νο, δὲν εἶναι ἁπάτη. εἶναι µε- γάλο, ὡραῖο καὶ ὀφέλιμο. Μάλιστα στὴ σημερινὴ ἐπο- χἠ ποὺ ἐκτοπίζεται καὶ λακτί- ζεται ἡ ἀρετὴ καὶ ποὺ τὰ πά- θη καὶ τὰ µίση, οἱ µικροδια- φορὲς καὶ μικροφιλοδοξίες πε- ριώρισαν τὴν ἀγάπη καὶ ὁλι- γόστεψαν τὴν καλωσύνη ὁ ἆ- γώνας γιά ἀγάπη καὶ ἀρετὴ καὶ ἀπαραίτητος καὶ ἀναγ καῖ- ος καθίσταται. Ἡ κοινωνία µας σήμερον γυρεύει μὲ τὸν φανὸ τοῦ Διογένη ἐνάρετους γέους, ἐνάρετους ἀνθρώπους γυρεύει τὸ ἅ λα ς ποὺ θά τὴν προφυλάξῃ ἀπὸ τὴν ἠθικὴ σΏψι ποὺ ἐδημιούργησε ἡ ἆ- µαρτία στὰ κέντρα τῆς κακῆς νοουµένης ἀναψυχῆς καὶ δια- σκεδάσεως ἀπὸ τὰ καφενεῖα ὡς τοὺς περιπάτους, τοὺς κι- νηµατογράφους καὶ τὰ νυκτε- ρινὰἁ κέντρα τῆς Αϕροδίτης καὶ τέτοιους ἐνάρετους ἀνθρω: | πους φιλοδοξεῖ μὲ τὰ µαθήµα- τα καὶ τοὺς κόκλους της νὰ θοηθήσῃ νἁ γίνουν τὰ μµέ- λη της ἡ ΟΧΕΜ. Ἡ κοινωνία καὶ ἡ Ἔκκλη- σία µας σήμερον γυρεύει ἆ- κόµη στυλοθάτες τῆς ἀγά- πης. Μεγάλη ἡ φτώχεια. ἡ δυ- στυχία, ἡ ἐκμετάλευσις ἡ ἆε- Ρργία ποὺ µμµαστίζει τοὺς ἀν- θρώπους. Πολὺς ὁ πόνος καὶ ἡ θλίψις καὶ πολὺ συχνὲς οἱ δύσκολες περιστάσεις ποὺ διέρχεται ὁ κόσμος. Πολλοὶ λοιπὸν χρειάζονται ἑἐργά- τες τῆς καλωσύνης καὶ τῆς ἆ- γάπης. Δὲν εἶναι µόνον τὸ χρῆμα τὸ φάρμακον, τὸ φάρ- µακον εἶναι πρώτιστα ἡ ἀγα- θὴ προαίρεσις, ἡ διάθεσις ἡ ἀγαθή. τῆς καρδιᾶς ἡ συµπό- γοια, ἡ ἀγάπη. Αὐτὴ γιατρεύ:- ει, αὐτὴ παρηγορεῖ, αὐτὴ ἐν- θαρρύνει καὶ ἐνισχύει, αὐτὴ μπορεῖ νὰ διαλύη τὰ ζοφερὰ νέφη ποὺ πλακώνουν τὴν καρ- διὰ κοὶ τὴν κάνουν νὰ ὑποφέ- ρῃ καὶ νὰ πονῇῃ. Αὐτὴ λοιπὸν τὴν ἀγάπη θὰ ἐνσταλάξῃ ἄ- µδρίου. μᾶς. Χαρὰ σὲ μᾶς. τῆς ἀγάπης οἱ ἐργάτες. καὶ τῆς Πατρίδος στυλοθάτες. φωνα καὶ ἀόρατα µέσα στὶς ψυχὲς τῶν νέων καὶ τῶν μελῶν τῆς μὲ τὰ µαθήµατα καὶ τοὺς κύκλους της ἡ ΟΧΕΜ. ᾽Αλλὰ ἀκόμη τὰ µέλη τῆς ΟΧΕΝ θέλουν νὰ γίνουν καὶ τῆς Ἐκκλησίαςκαὶ ῆςΠα ἰίδοςστυλο- ᾿Εκκλησίαν ἔργουτοῦ καὶ τῆς ὁποίας ἀφοῦ εἴμεθα μέ- λη, θὰ προσπαθήσωμεν νά Υίε νγωµεν στυλωθάτες. Μάλιστα σήµερα ποὺ σὲ ἀρκετοὺς ὁὀλιγό- στεψε ἡ πίστις καὶ σὲ ἄλλους ἐνεφυλοχώρησε ἡ ἄρνησις καὶ ἡ αἴρεσις ἕνα προθάλλει κα- θῆκον ἱερόν: Νὰ ὑψώσωμε τὴν φωνὴ καὶ νὰ ὑπερασπίσωμε αὐτὴν Χχωρὶς δισταγμὸν καὶ χωρὶς φόθον. Νὰ ὑπερασπί- σωμεν αὐτὴν ὅταν ἄνθρωποι ἀσεθεῖς εἰρωνεύωνται τὰ µυ- στήρια καὶ τοὺς ἱερεῖς της, ὅταν ἄνθρωποι ἀρνησίθρησκοι σπείρουν τὴν ἀμφιθολία καὶ τὴν ἄρνησι, ὅταν ἄνθρωποι αἱρετικοὶ διαστρεθλώνουν τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεως. Νά ὁὅ- περασπίσωµεν αὐτὴν μὲ θάρ- Ρος, μὲ πίστιν, μὲ αὐταπάρνη- σιν. ὅταν τὸ καλέσῃη ἡ στιγμἡ καὶ τοῦ Χριστοῦ µας οἱ ἐ- Χθροί. Χρειαζόμεθα ὅμως πί- στιν ἀκλόνητη, στερεἀν σᾶν τὴν πέτραν. Χρειαζόμεθα ἀκό- µη θάρρος ἀκαταμάχητον καὶ πιὸ πολὺ ΟΘεοσέδειαν. Καὶ αὐτὰ ὅλα θὰ μᾶς τὰ δώση μὲ τὰ μαθήματά της ἡ ΟΧΕΜ. ᾽Ακόμη στὸ ἐφύμνιό µας. στὴν ἐπωδὸ ποὺ ψάλλαμε στὴν ἀρ- χἠ θέλοµε νὰ γίνωµε καὶ τῆς Πατρίδοςστολο- θά τες. Μάλιστα σήμερον ὅτε ἐλεύθεροι ἀπό τὸν ἁἆποι- κιακὸν ζυγὸν κτίζωµε τὴν νέα Δημοκρατία µας καὶ Φφιλοδο- ξοῦμε χωρὶς νὰ ἐπιζητοῦμε θέσεις καὶ ὑπουργεῖα νὰ ἔργα- σθοῦμε μὲ ὅλες µας τὶς δυνά- μεις διὰ νὰ γίνωμεν οἰκοδόμοι μιᾶς εὐημερούσης ἍἉΧριστι- ανικῆς πολιτείας. Θέ- λουµε νὰ ἐργασθοῦμε γιά νἁ γίνη ἡ Κύπρος µας αὐτὸ ποῦ εἶπε ὅ Μακαριώτα: τος ελίκνονπολιτι σμοθδείςτὴνλεκά νηντῆςλΜεσογείου». Τὸ ἑεύροµε, δὲν εἶναι εὔ- κολον µέσα στἠ σηµερινἡ ἐπο- χή, ἀλλὰ ἐμεῖς θὰ προσπαθή- σωµε μὲ τὸ δικό µας μικρὲ (Συνέχεια στὴ Υ΄ σελ.) κ ἆ }. | ᾿ 1 ἰ β α-. δραµατικότητα ρω... ϱ’ αν Φ ΕΤΟΣ Β' | ΛΡ. ΦΥΛΛΟΥ ὅο Ἐτησία« συνξρεμῆ 60Ο μιλε Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ἡ Γραφεια: αΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ σεν δΑ{ ΕΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΦΩΛΑΙΛ. -- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΕΦΔΙΑΕΣΑΙΕΓ ΤΗΝ 1δην τν ΕΡΑΣΤΟΥ ΚΑ ΠΤΗΜΑΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙ ΛΗΣΕΙΣ ΝΗνοξ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΓΡΟΠΗΣ ΕΞΑΣΕΛΙΔΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΙΑΝΟΥΛΡΙΟΥ 1981 Ἡ. περιτοµὴ τοῦ μῶν ᾿]ησοῦ Χριστοῦ καὶ Βα- σιλείου τοῦ Μεγάλου. Κυρίου ἡ- - ἆ ς αν 5 ἁδιάλοπαχ γκι πα- ΓΙΝΑΙ ποτόµι ὁ χρόνος, πὸυ πυλὰ αδιάκ ώς πχι πα ϱχόύρει μασὺ τεν ἐλπίδες καὶ Χαρες, πρεσδύένιες Ἅπι πόδευς πινοίες κκχὶ ἁαγωνίες ἥαπι χυλα στὸ Ὕσες Εγεῖ πεὺ ὠαίνετχι ὅτι χάνένται ὃλκ.... ο. Καὶ ὅμως δεν χάνονται. Τίποτε δὲν χάνεται, Ὅλκ µε- νουν, διὰ νὰ γίνουν µιὰν ἡμέρα ἡ ἆμοιθη Π ή καταδίκη µας. Περνοῦν, λοιπον. τα χρένια. Κσδε ὥρα πεν φεύγει μας σμικρύνει τιν ἀπέστασιν πρὸς τόν νάνατεν. οί ἡμεῖς, που ἀγαποῦμε τὴ νωή, λυπούµενα δια τα Χβένια ποὺ φεύγουν... Εἵἴμεξα χάπετε παϊδιό, μὲ τὰ πεντολσύαρα Μάτια, ποὺ ἔχρυθαν µέσα ἆνέὺς και ἁμέλυντευς κόσμευς, πας ἁλή- θεια, ἐπέρασαν τὰ αρένια Εεχεῖναι Είχαμε σχεδια’ ἔκά- ναμε ὄνειρα: ἐγράφαμε ἔπόνω στὸ πανὶ τῆς νωῆς µας πόθους, πεὺ µᾶς ἐφλόγι-ον. Πόσοι πόνοι σχζμη δεν - π σάρχνα: Πέσοι, ἴσως, δεν ἓὰ λάξουν πυτεῖ.... Ἠσι ὅμως ἡ- μεῖς ἐλπίςομε. Ξοῦμε δικρχῶς μ᾿ αὐτὲς τὶς Ελπίδες. ΑἈλλοί- µονον ἂν ἔλειπαν χι αὐτές'.... Καὶ γιὰ νὰ κπάµωμε πιὸ Εὐχάριστη τη περείκ μας, εά: ζευμε σταθμοὺς' γιὰ νὰ οταματόυµε λίγδ' για νο ανασκινὴ’ με κι Ὁστερα νά πειτόνωμξ πάλιν µπρύστα, .λ ο, - Καὶ ἐχρειόνετο µια χρυσή πεφυρς οι να σμνδξη πψ πε- ρασμένο μ᾿ ἐχεῖνο, ποὺ ὀχέμη δεν ἤλξε καὶ πὲν τὸ περιµε νοµε καλύτερο, πιό φωτεινς.... - ν ιά ν ος «αν ἂν Έτσι παξιερωθη ἢἤ πρωτοχρένισ. Εν τέρμα ππὶ να ἀρχή. τὴν πραγμκχτικότητα δεν ὑπαρχει τιπύτᾶ. Ημεῖς προχωρεῦµε, ὅχι ὁ χρόνος. Καὶ νὰ ὅτι ἐφξάσαμε στο 1561, πον τὸ Εχπιρετίισύης μεσα στὶς χρυσές ἀνταύτειες τον ἐλπίδων καὶ εὐχων. . με Ὁ χρένες ποὺ ἔφυγε δὲν ὃὰκ ἐκισγυρίση ποτε πια. τας ἔφυγε γιὰ πάντα. Καὶ ἐπεῖνες πὸὺ ἔρχεται δὲν εἶναι πὀν- ὰ «) ὧλ, ν οσο. κ,” . τολε .. τοτε ἰδιχός µας. Τι χάποιονς δὲν δι πρεοφ-αση να τελειω στι. ο 3 . κ Ξ 9 - ο . 9 τὴ εἶναι µιὰ σχληρή αλήνεια.... . ο πυτὸ ἡ τωέ ς ἔ αξὶχ. Διότι εἶναὶ περιωρισµένη Γι’ αὐτὸ ἤ νωή µας ΕΧΕΙ Χφις. τν οδόν εριωρκηβαση σὲ χρονιχκἁ ὅρια μὲ ἀπροσμέτρητες δις τὸν αννρωπὸν ον νέπειες, πεὺ ξεπερνοῦν τὰ πλαίσια τῆς πρόσκαιρῃης νοης γαὶ φθάνουν στὴν κἰωνιότητα. . . Εὐξύνη, λοιπόν, δια τή δωή. οί αυτῃ Ἡ θλ ὃν η π νάει ἀπὸ μιὰν αλήξειχ' ὅτι ἤ -ωη ει αδισιστστα ην. µένη μὲ τὸ χαβῆχκον. Δὲν ὑπάρχει στιγµή χωρις Ἀπποις | ναξηῆκον. -- «Ἠοιμήθηχκα καὶ εἰδα τη ἐξύπνησα, τὴν ἀντίχρυσα «ως στικχὸς φιλόσεφὺς. , ο . ος Ὃν θηνωώτα πρὸς τὸν Φεέν. Εσδήκοντα πρὸς τὸὂυς συν ανθρώπους µας. Καθήκοντα πρὺς τόν ἴδιον του ἑπεημ σας. Πόσα ἂπ᾿ αὐτὰ ἀρνηξήχαμε να ἔππληρωσωμε στὸν Εβδ. ποὺ ἐπέρασε' Πέσα ἐξετελέσαμε πλημμµελῶς] Πέσο» ανεέά λαμε γιὰ ἄλλη φορά χαὶ στὸ τἕλος μοσαιωδερν { { ὰ χ» δις τ, Μιά χριτικὴ τί δὲν δα µας ἐδίδασχε ο, παν Μὲ τὸν ἔντονον πόρο νὰ «ήσόυμε λησμένένμε µια ' ος ὁ δὰ ζἡσδυμεἘ. λήθεια. Τό: πῶς ὃδαὰα 5Η σύ ο, - Εἴπχμε καὶ ἄλλοτε. Ὁ Φεὺς δεν µετρασι το ΧΡ σι ζωὴ σὰν ἕνα γλέντι ὅταν ναθβῆηκόον», εἶπεν ἕνας στὸοχ2- κ- ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΙ ΛΙΝ ΓΕΝΝΗΗΗΗΙΙ Τοῦ ᾿Ιερολογ. κ.ΑΝΑΣΤΑΣ ΙΟΥ ΓΙΑΝΒΟΥΛΑΤΟΥ. Θεολόγου. Νότιο Αμερική. κυρίως ον διάιοι. Γκατὸ ζοῦ. στὶς κά) ρες τῶν ᾿Ινδιῶν. ἑθδομῆντ Χαρούμενα γΥιορτάσαµε Κι πάλι τὰ Χριστούγεννα. ᾿Ακου σαµε λόγους, τροπάρια. εἰδι- ς «κε στὶς ἐκτάσέι πα. κὲς ἐκπομπές. Διαθάσαμε πέντε. στὶς ἐκτάστις ως δ ἢ καὶ γράψαµε -- ἄρθρα. εἰ-| ῥηρίας, ς Στὴν Κίνα νι. ὄσρ ὅ χ 7 στὴν Ινδονησία, τὶς Φιλ [- παµε ὅλοι µας τραγούδια κι Ἰ η πο ὑπολογνίζουν εὐχές. «.Εγενήθη ὁ Χριστός ! «Ἐγεννήθη ὁ Χριστός! Γόρω ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ Θὀασικὸ µοτίθο, καὶ κατανυ: μὲ τὶς πλούσιες μ κτικὲς συγχορδίες γύρισαν οἱ σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματα 9: λου τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Μέσα ὅμως σ᾿ αὐτὲς τὶς εὐύ- φρόσυνες Χριστουγξννιατικες ἁρμονίες συνήθως λησμονεῖτα: καὶ χάνεται μιά φοθερὴ σὲ πραγρατικό- της, μὲ συγχορδίες σκληρές. πονεµένες, ἀνατριχιαστικές. πραγµατικότης αὐτὴ ἔχει γιὰ πυρῆνα της τὴν ἑξῆς ἀλήθεια: Ὁ Χριστὸς ἀκόμη δὲν γεννή: θηκε σὲ πολλὲς περιοχές τῆς γῆς. Πολλὰ ἑκατομμύρια ψ»- χῶν ὄχι ἁπλῶς δὲν πίστεψαν ομΏντα ἀκόμη. ἴσως να εἶναι καὶ περ'σσότερες. Αὐτὴ. εἶναι ἡ φοδερὴ ἀλί θένα.- ᾿Ιδοῦὺ ὅμως ὅτι ὀπάρχει κ᾿χὶ μιά δεύτερη ποὺ δίνει στὴν | πρώτη τραγικώτερες διαστα | εις Οἱ περισσότεροι Χρι στιανοὶ ἐλάχιστα ἀσκολρῶν | ται μ΄ αὐτὴν τὴν πραν ματικὸ τητα. Δὲν τοὺς καίει. δὲ: τοὺς πολυσυγκινεῖ. Οὔτε κάν τὴν σκέπτονται, Τὴν ἀγιοοῦν. Ἔ παναλαμθάνουμε τυπικάἀ εἐλθέτω ἡ θασιλεία σου. ποτ ὅμως δὲν ἀναλονιζόιισοτε ὅτ νι αὐτὸ ζητεῖται καὶ Ἡ δικο µας συνεργασία. ὅτι στὰ το ρια µας ἔχει ἀναθέσει ὁ Ιύ- ἀλλὰ οὔτε κἂν ἄκουσαν ὅτι Ἶρθε ὁ Σωτήρ. Μιὰ ἁπλῆ µατιὰ στὴν στατ:-] στικἡ ἡ ὁποία δημοσιεύεται] ον το 1 ἀρκετὰ «ια ρίος αὐτὴν τήν ἀποστολ πιὸ κάτω θοηθεῖ ἄρκετὰ Ὑ κι τ[δὲ. Ματθ. κη. 19, Μήρκ, νὰ ἀντιληφθῇ ὁ καθένας µας, στ 15) τὴν ὀδυνηρὴ αὐτὴ πραγµατ:- κότητα. Τά 2)3 τοῦ πληθυ σμοῦ τῆς γῆς δὲν εἶναι Χρι-, στιανοί! ᾿Ὑπάρχουν πολλὲς π: ριοχὲς τοῦ πλανήτου µας στὶς ὁποῖες δὲν ἔχει φθάσει τὸ µή-, γυµα τοῦ ἀγγέλου ποὺ ἀκοῦ-] σθηκε στὴν Βηθλεὲμ πρὶι ἀπὸ! 20 αἰῶνες. Καθόλου. Η εἰπώ-! θηκε τόσο ἄτονα καὶ µουδ-α- Καὶ ἔχουμς ἐμεί τότητα, θὰ πῆ κανεί Χριστιπιίσουας ὅλοι τὸν σμον: Ποιὸς Όνίωη αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἅτι «. τὸν ἴδιον τὸν ί Γχριστιανοὺς Όλους τοὺς θρώπους τῆς ἐπογῃῆς τοι: !’ σµένα ποὺ πνίγηκε, ὅπως ὁ|δᾶδα ἁπλούστατα ὅὕητ.ί ἀδύνατος ψίθυρος στὴν φουῦρ.Ιπάρουµε στὰ χέρια μα τουνιασµένη ἀκτή. να προωθήσουαςε τὴν φῶ, τοῦ τῆς Πίστεως καὶ σ΄ ἄλλις Βεθαίως ἡ Γένησς ι ς « - Σωτῆρος ἀντικειμενικά ἔχει] υιὲς τῆς οἰκουμεν μι... συντελεσθῃ. Ἡ πύλη τοῦ ο: ξσχάτου τῆς οὓς (σας δ.). Τὸ ζήτημα εἶναι. ρανοῦ ἔχει ἀνοιξει. Ἡ Λύτρεν ὅ:). ο ἀφήσουμε τὴν ἐντολή. Το) σις εἶναι στὰ χέρια µας. Τό πι. , «{[ὁ πετ ν : Ἱτοε οἱ ος. «ει ι ϱῤ 9 ασ - ’ τωυ Χκροιόου / ὸ - λαος κυι]ᾶ, Ν ΄ μια εροα εἶνχι ἢ φρόφισαν Ὀ Και ον 2 ο Ὢ ὦῶ ὁ Φεός ξέλτι νά Φωμεν.. τοπλκνωνδυν.... Αλλοι ᾿ μευτου: σφήνρυν τὸν δικέολον να ὅ- φῃ μὲ ιό του οπαισις χέρι. ἠκὶ πόσο, θλήδεια, γ) Ἕφε αὐτὸ τὸ Ελεδυρόὸ χέρι.... [οι ὁ ὦὁ Φεὸς καδορίς πει να Ίῃ γατὰ τὴν δι σωῆς νο τῆς ᾧᾠνχης του. οι ἃ ε . αυτῃ εἶναι Ν εἶναι πλήρης καὶ τελείο, ἅκὶ Επειδή 5 μείνη πω νιότήητα, πρέπει νὂ ὑίνηΠ μὲ μεγάλην πρρσέεχην. λωφρὶς ἑίαν. Χωρίς προχειρότητες. Ἠδιχέγνα ὅτι στ ν ἅινς κό ὧνν κάτι εόνο ὡρσιώτατ«α διὰ τὸ ανόντορο τὸ Δέν θισίοντχι ὄρως, χαδέος, τὴ Ὠογδόάτη Χάνουν ἐπίσης ἐδία, Ἀλλά.... Ματκλοαοίνομεν ἅπὸ χὺτὸ μὲ πέσην λεπτότηςς γἱ ἡμέρλ. δα νατξεργάνεντχι ἔπι ' Ῥοσιλέων. μρόνις τὸ 106 τὴν νετοι Ὁ γατερνασία τῶν εόνων στὴν Μίνα.... Ἱσσται μελεῖικν ἔναὶ Κα! ν παρκευσιόσωμε τέτει Αλήξεισ, τί: ος 1961: Μὲ οὐτῆὴν τὴν διάδεσιν πρέπει νὰ ἰδεῦμε τὸ νέον αφ ἔπει να 7ατεργσσξ παὶ ἡ φυγή µας, Μὲέ ἔπι' εσίωσιν. Μὲ ὄρεξιν. δυστυχῶὼς, νὰ ὁμολονψήσωμε», ὅτι πδλὺς έχει τὸ ἑέμα σὐτέ. Μαὶ περνοῦν τὸ χρόνια, κεχρα. ἴνοὶί ἔαχ ἄλξη χάποτε ὦρχ, ἔτος. ᾿Εὸς μίαν περίοδον οτάδιον εὐγενῶν ὅώνων. ) : ὅπ ξήκον αυρικρχει τῆς ανέσεως οἱ ἡ αγόπη τοῦ μίσους. 1961: Είναι πο ». τὸ φυχιχῆς κλλι περιµένη τ ὥτον ἔτος ἐλονξέραν, ἀγωνινομένην πι παλολσοωσ” - -- ὁ σγαλλιτέχνημά µας, πι δ Ὃς ᾽ μας ερνείας. ἕνα ἃδς μίαν πενισοτραν ὅπου τὸ κα» μας ποὺ εὑρίσχει τὸν Εύὐσρον ἐν μασύσῃ τὰ Ὁ Μακ Ἅ᾿Λριιιπίσκοτος Κύπρου «κ. Μακάριος κατὰ τὸ ἀπόνευμα τῆς σεογτν τὸ ἙΕλληνικὸν Ὄρφανοτρς {5ίου τὶς την Φωτογροφίαν: τὰ τοέχουν νὰ ἀσπασθοῦν τὸ χέρι Του. Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΕΙΣ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ϱΙ ΠΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΕΥΣΛΛΗΝΗ ΕΣΤΕΙΛΛΑ ΧΤΡΜΣΥΛΑΛ Τη ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΟΣ παιδιὰ ξέρουμε καὶ δοξάζουµε το τὴ ξεχασμένη. ΠΟ Ο ΓΣ ΧΑΛΗΝΜ ο Αντι ομιάτια εἷτ τὴ πι Θεόν. Τὸ ξέρουιε ὅμως κεφάλαια ων τη ἐν ο. Ενρνχο ν κοἳ λιιος , αν να δεγε τε τον ὐη γω): μεῖς. ᾿Εκεῖνοι:... Εκεῖνοι εωανγελίων Κι τοι ἹυυυἱυὨυϱῃ ποὺ εἶναι χαμένοι στὶς ζοῦ.-- κεφαλαίου τῶν Πρήτεων ο ΗΕ ο --- αλες παραλυνηταὶ. δι- Ὅ κλες, στὶς στέππες, μέσα στήν ᾿Αποστόλων. τα λνήι την α το ο ΗΝ εχας ἁτήττε του τν ΓΓπωασνε ην, οσα ὀμίχλη τῆς εἰδωλολατρε΄τς λουμέ - ὃ νὰ η Ίσοσν τς γη δες την τα ση νατε ήν κόµη δὲν τὸ ἔμαθα.. Στὶσ/τῶν ο ο ---- ς ΠΕΝ παοσκυ ντος πο κα: Τορδιοννενς Γσοσαώ δικές τους τὶς χῶρις, στις] γουμς φλόα τς Ηταν ες τὴν νενέττρα ο ο... δικές τους τὶς ψυχὲς ὁ Χιὶ αας. μα... ο. ἃ αι. ες διὰ νὰ ζαὐτόσουν τὰ τα κσγον πίµας αὐταής πεεταν Ότι . στὸς δὲν γεννήθηκε ο Κερ κα Βορόρνε μα Ἐν Ν. ἀλλ πως καὶ ατα] ἡ εαν δα ν κ ο... την ΠΙ ὃ- Ὑπολογίζεται ὅτι ἑπάργο:: ου... πηνρ ἑλνησεν Αοστηῦς τιι | Ην Αντι πάσα, .. δη. περίπου 1000 ὁλόκληρις Φι πῷ ὄττεει λστετ[ π ενὸ Πεῖα τῆς να .. πετεέται κμιη μα σπα” ἐς ποὺ ἕως σήµερ: δὲν ταν Φε. Τον. ὅιως πο πο | ν ἣν δ 0 Ἀκππεκῖ' Αν Χουν ἀκούσει καθόλο. πτο παιρνει ἵστκσισοα τὸ ο πλ... . Ειοδεονί ας τής του Χριστοῦ. Τριακόσιε ς π 5! κὴ ιτ τν. ΓΕ ριο1ὁ Βημα ΕΟΑΙ μαι λ τς Ἡ ' τι δή νήντα δρίσκονται στὴν ἊΑσς.. (Συνέχεια εἰς εἰ Ὁ σελιό ο πίδοαις εἲς τὴν πουσέλευην, « ς επ τῶν νο ῖς κή, ἄλλες τριακόσιες στη» | ταση γητον στ ὀ συ) ένες ὃ τη ' Ννπστ Ἐν Ἱ.. τὰ ουντρίμματά της, τὰ δάκρυά της, τὰ αἵματα σταυρεῦὺς, να ατήσῃ ὀρδὴ τὴ σημαία της στὸ χῶμα, Φπόμη, πεὺ εἶναι νωπὸ ἀπὸ τὸ λάμα τῶν πχι- Οἱ λαςί, ποὺ ξέλουν νὰ ζήσουν, δὲν ποιτάξδουν πρὸς τὰ ἐπίσω, Ατενίζουν ἀλύγιστοι πρὸς τὰ ἐμπρὸς καὶ ἀγωνιζον- ται νὰ ἐγγίσουν µε τὴν φυχήν των τὴν πορυφὴν τῆς νιχης,. Νὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν Φεόν. Μὲ τὴν σταθερὰν ἀπόφα- σι’ νὰ πρατήσωμεν γχαδαρὰν γαὶ ἁπκηλίδωτον τὴν φυχήν Μας οπὸ πάξςε τί τὸ ξέθηλον. ΟΠὲ τὴν πεποίδησιν ὅτι ὁ καλύτερος δρόμος ἐπιτυχίας εἶναι ἤ ἀγάπη, ἡ ἀνωτερότης, ἡ χατανόῃσις, ἡ µεγαλο- φυκία, ἡ ὁπερκιότης γαὶ ἡ δικαιοσύνη, ἃς προχωρήσωµεν κπὶ ὡς ἄτεμα καὶ ὣς µέλη ὠργανωμένης πολιτείας. Τὰ λά- 2Η τοῦ παρελθόντος, ὅσοι ἔχέμεν, ἃς μᾶς γίνουν µαθήµατα διὰ τὸ µέλλον. Ἡμεῖς πλέκομε τὸ µέλλον. Μὲ τὰ χέρια µας. Μοαὶ ἡ ποιότης του ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ποιότητα τῶν ὑλινῶν. Καὶ ἡ Κυπριανὴ φυχὴ ἔχει ἁγνό, Χαδαρό, πλούσιο, ὃν- δεχκτινὸ ὑλικό, Ας δώσω ὀγνότερον. ἔσὶ μετὰ ἃς γονατίσωµεν. ᾿Απὸ τὴν φυχήν µας ἃς ὐ- ΨωξΠ πρὸς τὸν Φεὸν ὀλόθερμη αὐτὴ ἡ ἰκεσία: Χὰ πάρηῃη τὰ χερικ µας Εκεῖνος, ὁ Μέγας τοῦ πόσµου Τεχνίτης, καὶ νο τὰ ἁγιόσῃ, νὰ τὰ πµατευθύνη, νὰ τὰ ἐνισχύσῃ, ὥστε νὰ «λένουν το μέλλον φωτεινόν͵ εἰρηνικόν, γεµκατον ἀπὸ τὴν παρε” ποὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Φὐρανοῦ. πι νὰ γίνη τότε ἡ ζωή µας ἀἁληδινὴ Χερουέικὴ ύμνωῳ- α' ὁ Ἀκός μας, περιούσιος λαὸς τοῦ Θεοῦ ὁ κόσμος ὅλος, αἱ ποῖίμ-η υπὸ ἕνα το Ἠενα: καὶ ἡ γη, ἕνα κομμάτι πα» ραδείσου: Ετσι σχέπτόνται οἱ ἆλη» οἱ χριστιανοί, Δὲν εἶναι οὔτε Χιμκιροχυνηγοί, οὔτε µοιρολάτραι, οὔτε στεῖροι ὑλόφρονες. . Ἀτέκονται µπρφστὰ στὰ γεγονότα μὲ τὸ αἴσθημα τῆς ευξύνης. Καὶ γίνονται πλνστουρφοὶ τεῦ μέλλοντός των’ τοῦ μέλλόντος τῆς πατρίδος των. 1961: Καλᾶῶς μᾶς ἦλεε. Τὸ δεχόµεδα ὡς ἕνα ἐν σταθµέν. Ἐὁ ἄτενίζομεν ὡς µίαν ξεὐκαιρίαν τῶν ἀπυφάσεων καὶ ὀνείρων µας. Οἱ εὐχὲς καὶ τὰ συγχα- ρητήρια δὰ σθήσουν συντόμως, Καὶ τὰ ἄνθη δὰ μαρανθοῦν. τὰ χέρια µας παξὼς προσπίπτει τὸ φῶς τοῦ νέου χρό- νου, ἃς ἀστράφτουν τὰ δύο σύμέολκ. Ὁ Σιταυρὲς καί ἡ σπαπάόνη. Ὁ Στουρός, ὡς σῆμα τῆς θείας προστασίας. ο Καὶ ἤ σκαπάνη, ὡς σὐύμόολον τῆς προσπαθείσας καὶ τοῦ ἀγωνός µας, Ετσι κερδίρονται αἲ νίκες στὴ ζωή. καὶ τὰ χρένια τότε, καθὼς ἔρχονται καὶ φεύγουν, ἅπα- ξανατίζουν σὲ ἡμερομηνίες τὶς νίκες αὐτές.... Καὶ εἴθε τὸ 1961 νὰ γράφη τέτοιες νίκες. Εΐθε νὰ γράφη πολλές: μεν ὅτι χκλύτερον ὑπάρχει µέσα µας. Ο,τι 2ἱο) διόµεσον ανανεώσεως ᾽Αρχιμ. Γ. Π. Ὑ]ουφὴν ἀναλλοιώτως, ἀνρθωπίνην απροσέ- λαθες, Οεὺς ὢν κατ οὐ- σίαν, πουεύσπλαγχνε Κύριε καὶ Νόμον ἐχ- πληρῶν, Περιτομήν, θε- λήσει καταδέχῃ σαθκι- κῆν, ὅπως ππύσῃς τὰ σκιώδη, γαὶ. περιέχης τὸ κάλυμμα τῶν παθῶν ἡμῶν. Δόξα τῇ ἀναθά- τητι τῇ σῃ δόξα τῇ εὐσπλαγχίᾳ σον’ δύξα τῇ ἀνεχκφράστω «Αόνε συγκαταθάσει αου. ὀνωωώώσσώώ ων ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ Μ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ Τ0 ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΤΟΥ ΗΘΙΚΟΥ ΕΠΑΝΟΠΛΙΣΜΌΥ ἈΠεταδίδεται ἐκ Κκῶ τῆς Ελθε- τίας, ὅτι χατὰ συγκροτηθεῖσαν ἓ- κεῖ, τὴν παρελὺ. Ἑρίτην, Ότην Δεκεμθρίου, συνεδρίαν τῆς Ι1αγ- χυσµίου Αιασχέν εως τοῦ. ᾿Ἠθικοῦ Ἐπανοπλισμοῦ, τῆς ὁποίας προν]- ὕρευσεν ὃ Αρ Φράνκ λΙπούχμαν, ἰδουτὴς. τοῦ. Ἱκινήματος ἸΠῦ κοῦ Ἐπαγοπλισμοῦ, ἀνεγνώσδη µήνι- μα τοῦ δίαν. ᾿ Αρχιεπισκόπου Κά- πρου καὶ ΙΤοοέδρου τῆς Κνυποια- κῆς Δημυχρατίας κ.κ. Νακαυίου ὑπὸ τοῦ κ. Μενελάου ΠΤαντελίδη, ἀρχηγοῦ τοῦ Κυπο:ακοῦ Στρατοῦ, ἐγώπιον πλέον τῶν ἑπτακοσίων ἀντιπροσώπων ἐκ ὃδ ᾿Εθνῶν, πε- ριλαμθανομένων δεκαεπτὰ ἐν Κί- πρου.. Αὐτοκριτικὴν συµθιώσεως τῶν ἀνθρώπων, ἔτος σωτήριον. Καμμία ἄλλη μέρας ἐκτὸς ἀπό: ὅμως αὕτη κατήν ἢ πλέον συναντήσεις. ι -- Η εὐχὴ τότε ΙΣΗΜΕΙΩΜΙΑΤΑ ὴ ) Ηρχισεν ἀπὸ σήμερον τὸ ἔτος 1961 διὰ τὸ ὁποῖον εὐχό- µεθα ὅλοι, ὅπως ἀποξῆ ἔτος προόδου, εἰρηνικῆς καὶ ἁρμονικῆς ἔτος καρποφόρον καὶ πρὸ παντὸς εὐχὴ δὲν ἀπούεται αὐτὰς τὰς ἡ “Ἑ ὐτυχὲς τὸ νέον ἔτος». Ἡ εὐχὴ ὅτη τησε, κατ οὐσίαν, νὰ εἶναι µία ξηρά, στερεό πος καὶ ἄνευ περιεχοµένου φρᾶσις, πρόχειρος-ἐπίκαιρος εἰς τ ἡ ὅὁποία χρησιμοποιεῖται ὡς ας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ν ἡ ͵ -”-. -- : µόνον λαμθάνει νόηµα ἐφ᾽ ὅσον αὐτὸς πρὸς ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων ἐπε- τοῦ Ελλ. ᾿Όρφανοτροφειου εἷς τὴν Πύραϊκὴν καὶ λραθινὴν υλώνσταν, ες τὴν κεντοικὴν αλα- τεΏ τῆς Χαζαρετ ἐτοποστήθη λα ντα ον. ὁιαστάσεων. Χοιστου- πενν ἄτιοαν δύνδρυν, καταλλήλως πο. Ντο τηἨμοφαρίας ἐξ Αμμάν, πηονμονν τῶν Ἀοιστοι νέν- ἕν ἁπίκαντο εἷς τὴν Εωρδανίαν Γα ο ίδες πφοσρυνητῶν, Πο) ἰ ὔ- ἕ αν ην. περῶν τοῦ κὐόσο, σοµ- πιο οι θανοπένων καὶ τῶν γωρῶν τῆς Ανατήλικῆς Εὐυώσπης. Ἡ Ἱ | εώισαληα, ἡ δη λτέα καὶ η) (Συνέχεια εἰς τὴν βήν σ:λίόα}) τὸν ὁποῖον ἀπευθύνετ ή τον αι τῆς εἶναι ἀντάξιος. Πολλὰ εὐχόμεθα ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, ἀλλ᾽ , ἡ ἐὰν ἐκεῖνος διὰ τὸν ὅποῖον ἐνιφράξομεν τό σον θερμὰς καὶ ἐγκαρδίους εὐχὰς ἀκολουθεῖ ἀντίθετον γθαμμὴν ἀπὸ ὅτι ὁ γθαπτὸς καὶ ὁ ἄγραφος νόµος ὁπαγορεύουν δὲν μσιορεῖ παρὰ αἳ εὐχαὶ αὗταὶ νὰ μὴν ἔχουν, οἷον ἀναμένομε», ἀποτέλεσμα. Εὰν ὅμως ἕκαστος καταγοήση πλήρως τὸν ρόλον, τὸν ὁποῖον δια. δραματίξει εἰς τὸν παρόντα κόσμον καὶ ἐμθαθύνει εἲς τὸ µυστή- ριον τῆς ἀνθρωπίνης δραστηριότητος καὶ δυνάµεως τὰ πράγματα θὰ λάξουν τελείως διάφορο», τῆς ἤδη ὑφισταμένης, τροπή». Ἴ4ὸς ἕν µέσον ἐπιτεύξεως αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον προτείνοµεν τὴν α ὖτο κ θετικ ήν. Νὰά καθήσῃ ἕκαστος. κατὰ µόνας, ὅποτε τοῦ ἤθελε, κατ αὐτάς, παρασχεθῆ καιρός, ἆ περίσπαστος, καὶ νἁ ἐπιχειρήσῃ μίαν αὐστηρὰν καὶ ἁμερόληπτον αὐτοκριτικήν. '4ὰς μοναδιιὸν δὲ κριτήριον ἂς ἔχῃ, οὐχὶ τὸ κατ ἀνάγκην, ἀλλὰ τὸ ὀρθόν, τὸ πρέπον, τὸ δίκαιον. αἱ ἂς λάέῃ ἄπο- φάσεις. αἳ ὁποῖαι θὰ τοῦ ἐχρησίμευον ὡς φάρος διὰ τὴν ὑπό- λοῦτον ζωήν. διεγράιραµεν, Πρέπει νὰ κατανοήσωμεν ὅτι δὲν ἔχει πόσα ἔτη θὰ ζήσωμεν, ἀλλὰ πῶς θὰ ζήσωμεν πολλά’ τὰ ἔτη, τὰ ὁποῖα μᾶς χαρίζει ὃ Θεός: τελευτῆσαι ἐν ἀναπαύσει ἔσται.Γἤρας γὰρ γιον οὐδὲ ἀριβμῷ ἐτῶν μεμέτρηται, θρώποις καὶ ἡλικία βίος γήρως τος). καμµίαν σήµασίαν αὐτά, τὰ ὀλίγα ἢ «Δίκαιος ἐὰν φθάση τίµιον οὗ τὸ πολυχρό πολιὰ δέ ἐστι φρόνησι ἂν- ἀκηλίδωτος» (Σοφ. Σολομῶν- . ως κατακλεῖδα τοῦ παρόντος σημειώματος παραθέτοµεν: δὰ αὐτοκρίνωμεν τὸ παρελθὸν καὶ νὰ ἐκκινήσωμεν διὰ τὸ μέλ λον ἔχοντες ὡς μοναδικὸὀν γνώμονα εἰς τὴν ζωήν µας τὸν γρα- πτὸν τῆς Θρησκείας µας καὶ τὸν ἄγραφον τῆς ᾗ συνειδήσεως μας γόμον. Συσκέψεις τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν ᾿Αρχηγῶν Ἠλούσιον εἰς ἁἀμοιέξαίας ἐπισκέψεις μεταξὺ τῶν διαφόρων ᾿Ενκκλησιαστικῶν ᾿Αρχηγῶν ὑπῆρξε τὸ λῆδαν ἔτος. ᾿Ἱεράρχαι προ- ερχόµενοι ἐξ ᾿Ανατολῆς καὶ Δύσεως ἐπραγματοποίησαν ἐπισκέ- Ψεις εἰς διάφορα ἐκκλησιαστικὰ κέντρα, κυρίως τῆς ᾿Ανατολῆς, μὲ ἁπώτερον σκοπὸν τὴν ἀπάμέλυνοιν τῶν ὑφισταμένων διαφο ρῶν. τὴν διάλυσιν τῆς ἐπικρατούσης συγχύσεως καὶ τὴν ἐζο- κάλυνσιν τῆς ὅλης καταστάσεως. Εἰς τοὺς ἀναλαθόντας τὴν τοιαύτην πρωτοθουλίαν. ὡς καὶ εἰς τοὺς ἀκολουθήσαντας τὴν γοαμμήν ταύτην ἐκφράξομεν θερμὰ συγχαρητήρια καὶ εὐχόμεθα διὰ τὴν εὐόδωσιν τῶν σκοπῶν καὶ σχεδίων των. διότι πιστεύοµεν εἰς τὴν εἰλικρίνειαν των, Δοατ τόµεβα ὅμως τῆς εὐκαιρίας νὰ τονίσωµεν ὅτι ἡ προσέγγχισις τῶν Εκκλησιῶὼν δὲν εἶναι ζήτημα ἁμοιξαίων ἐπισχέψεων. ἀλλὰ κα- Τανοῄσεως τῶν σφαλκάτων καὶ τῶν διαφορῶν καὶ ἡ ἐπανόρθω σις καὶ ἐπίλνσις τούτων. ΠΓαραλλήλως πρὸς τὰς πραγματοποιουµένας ἐπισκέψεις δέον γὰ ἀρχίσουν νὰ σκέπτωνται καὶ διὰ τὴν συγκρότησιν συσκέψεων εἲς τας ὁποίας νὰ συμμετάσχουν ὅλοι οἱ ᾿Εκκλήησιαστικοὶ Αρχηγοί. βοηθούιιενοι ἀπὸ ἄριστα κατηρτισµένους καὶ ἀρτίως µεμορφωμι- νους Θεολόγους. Βὶς τὰς συσκέψεις ταύτας νἀ δοθῇ ((Ε] ἆλη σο- ἑαρότης καὶ ἐπισημότης καὶ νὰ μὴν ὑπάρξῃ θέµα, κυρίως δογμα- τικόν., ποὺ γὰ μὴ θιγῇ. Τότε μόνον θὰ ἐλπίζωμεν περισσότερον δι ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον ὅλοι οἳ Ἀριστιανοὶ εὔχονται καὶ ἐπιποθοῦν. Τὴν ἕνωσιν πάντων ὑπὸ ἕν βάπτισμα, µίαν πίστιν, ὁμοιόμορφον διοίκησιν καὶ μίαν κεφαλήν. τὸν Κύριον ἡμῶν ᾿]ησοῦν Χριστόν. “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΚΥΡΙΑΚΗ 1! Ιανουαρίου, 196 ΦΕΡΘΥΝ ΕΥΒΥΝΛΣ Μἱ ΕΚΚΛΗΣΙΝΙ ΝΙΛ ΤΙΝ ΛΙΝΙΡΕΣΙΝ ΤΟΝΙΤΕΙ ϐ ΟΙΚΟΊΗ, ΠΛΤΡΙΛΡΧΗΣ κ. ΜΘΗΝΛΓΟΡΑΣ Ἐὁ μήνυμά του ἐπ᾽ Βὶς τὸ μήνα τῶν Νοιστουγέν γων, ὁ Οἰκουιενικὺς ΕΠΙ ατοιάρχῆς ᾿Αδηνανόρας, ὑπουθαμμίσεν τὰς εὐθύνας, τὰς ὑπυίας «ἐρουν αἳ διάφοροι Ἰχκλησίαι, Όσον ἀφορᾷ τὴν ὑφισταμένην διαίρεσιν τοῦ χωιστιανιχοῦ. κόσμους τυνίζων. ὅτι ἂν ἡ ννλησία ἧτο ἠνοιπένη χαὶ οὐχ διμφημένη, δὰ ἤσχει πενα- λυτέραν. ἐπιρροὴν. επὶ τῆς τύχης καὶ τοῦ μέλλοντος τῶν ών. «ΗἩ ὃ αίοεσις αὐτῃ - απυοσθέτει ὁ Γ[ατοιάογης εἲς τὸ μήνυμά του- ἐξησθένισε τὴν κοινωνικὴν ὄψα- στηωιότητα γα τὴν ἔκπυλιτιστι- γῆν ἀποστολὴν τῆς Εκκλησίας, αἳ ἐξονσίαι τῆς ὑπυίας ἄποσυνε- τέβησαν καὶ Ἀατέστησαν ἀδύνα- τον πάντα αὐντογισμόν». ο. Οἰνουμενικὸς Γατυ άοχης τονίζει περαιτέρω ὅτι ἡ ᾿Ενλλησία ἐδεινοπάβησε καὶ ἑξακολουῦοῖ να ὑᾳίστατα:. απ) ἠγαατα ὄχι Μόνον ἀ Ἑωθεν, ἀλλὰ καὶ ἐντὺς αὐτῶν τῶν γόλπων της καὶ ἓν αυνεχείᾳ δια: χηούσσει Ότι ή χατάστασις αὐτὴ εσυνεπάνεται πολλοὺς πινδύγους τοὺς ὁπυίους οὐδεὶς δύναται νὰ παραμελήσῃ Ἡ νὰ, ὕποτ μήσῃ Πάντως ὁ ΓΙ ατφιάφχης ΑΒ: γαγύορας ἐχφυάτει τὴν ννώμην ὅτι δὲν ὑπάρχε λόγος νὰ χαάτα]ηα δοῦν εὐχαιρία τῶν Χριστ θυγέννων σιμιαντικὴ πρασα- Ἠνλησιῶν μία πνενματιλοῦ τῶν -. ἐξύνμώσις γάτο σμοῦὸ εἨοοσευχόμεδα καὶ συγεχῶς. πυρρδεύσῃ ἢἡ ἓν ἑνότης, μες τοῦ διαιτέρως μένος νές πνενματιχὴ] γαὶ γὰ ἀναπτυχδῇ κατὰ τοόπον πυαη- στῷ ματινὰν καὶ τωντανόν. Γροσευ χόμεθα ὑπὲρ μᾶς πρανµατ κῆς σι ναδελφώσεως μεταςὺ ὕλων τῶν λαῶν. ναὶ ὑπὲο τῆς ἀπυκαταστά: σεως παγκοσμίου τάξεως, εὖφι σχυµένης ἐν ἁθμονίᾳ ποὺς τὸν Οεῖον. Νόμον, τὴν λικαιοσύνην γιὰ τὴν Ἰηιστιανικὴν ἀνάπην». Πευυτέρω, συγχαταλέγει πετά Ἐὺ τῶν ὑφιστμένων ἐλπιδοφ όρων σιµιείων. τὴν ποόσᾳατον ἐπίσχε- κιν εἲς Γώμην τοῦ. Εωινάτον τ] ἸΑγνλίας δόκτορος. Φίσευ παθῶς χαὶ τὴν ποωτοθονλίαν τοῦ. ΓΤανα- ἀυγυνοῦ τῆς ἀργαίας τῆς Ρώμης νὰ συστή- πεταξὺ τῶν νιωτάτονυ Ἰλκκλησίας ση ἐπιτοοπὴν διὰ τὰς Ἠνκλησῶν σχέσεις. Τὸ γοιστουγεγνιάτικον ἀνεγνώσθη τὴν ἡμέραν Χοιστωυψέννων ες τὸν Πα- τοιαρχικὸν ναὺν. κατὰ τὴν ἐπί- σημον δυξολογίαν, τῆς ὑποίας ὃ- χοφοστάτησεν ὁ Πατρ άρχης ᾿Αθη- μήνα τν υἳ Χυιστιανοὶ ἀπὸ αυναίσβημα ἆ-[ ναγύθας, παφουσίᾳ οᾗ ]Γατοιάο- . ς Ἅ σος . τ- ώιτ, - , ν πελπισίας, ὃ ότι «πρυσ(άτως ἔξε-ι χου τῆς Μόσχας καὶ ΙΓασῶν τῷ δηλώβη εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ! Γωσιῶν λλεξίουν Ο κ. ΚΟΠΙΝΑ ΓΙΑΝΚΣΟΠΜ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΚ ΓΚΑΝΑΣ ΝΕΓΡΩΣ ΜΠΕΦΛΣΙΣΕ ΝΑ ΛΣΠΛΣΘΗ. ΤΗΝ ΡΘΟΛΟΞΙΑΝ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ τοΥ ΜΕ ΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΧΡΟ- ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΑΡΧΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΕΥΧΕΔΛΑΣ Εὐρίσχετχι ἁαπὸ μέρη εἰς Κύπρον. Εῖς νδετῆὴς νέγρος καδηγητὴ ἐκ Εκάνας, εὑρισκόμενος ἀπὸ τῆς Πέμπτης, Δεχεμθρίου, εἰς Κύπρον ὡς προσωπιγχὸς προσχεκλη- μένος τοῦ Προέδρου τῆς Δημο: μρατίας ᾿Αοχ'επισκόπου Κύπρου μ.χ. Μακαρίου, ἐδήλωσε ποὸς τούς δημοσιογράφους ἐν τῷ ΠΠρουεδοι νῷ Μεγάρῳ ὕτι εἶχει ἀγαπήσει καὶ Δαυμάσει τόσον πολύ τὸν λο- χιεπίσκοπον Κύπρου, ὥστε ὅ-α- καὴς του τώρα απύθος εἶναι νὰ ἀσπασῦῃ τὸ ᾿Ορῦόδοξον Χοιστια- γιχκὸν δόγμα, θαπτιζύμενος ποὸς ὔ9ας ὉὉ κ. τοῦτο ἓν Ἱνύποῳ, εἰ δυνατὸν ὑπὸ τοῦ. Ἀ[ακαριωτάτου». Πρόχεται περὶ τοῦ κ. Ἱοπίναά Γιάνχσον, ὅστις, ὁμιλῶν πφὺς τούς δημοσιογράφους, εἶπεν: «Ἡ ποώ- τη γνωριμία µου μετὰ τοῦ λ]α- καρίου ἤοχισεν ἀπὸ τότε πού ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἦτο ἀκόμη ἐξόο'- στος εἷς τὰς Σεθχέλλας. Ἓγοαφα ποὺς αὐτὸν μίαν «ἐπιστο) ἣν διότι ἐθαύμωζα τὸ πνεῦμα του, παθὼς γαὶ τούς τολιηρούς αὐτοῦ ἀγῶ- νας ὑπὲρ τῆς ἐλενΏερίας τῆς πα- τρίδος του. ῆὶς τὴν ἐπιστολῆν μου ἔλαδα ἀπάντησιν παρὰ τοῦ Αο- χιεπ' σχόπου, ἔκτοτε δὲ ἐσονεχί- σαμεν τὴν ἀλληλογθαφίαν µας. Ἑὴν ύην παρελθόντος Αἰαΐου ἔπε- χειρησα περιοδείαν εἰς ὅλας σχε- δὰν τὰς Ἰώρας τῆς Εθοώτης, δι Κοπίνα Γιάνκσου μετὰ ον ον ἀπὸ του λὰ χαπίσχοπον ἐξέφραζα τὴν πού- βεσίν µου ὕπως ἐπισκεφθῶ -αὶ τὴν Κύπουν. Ὁ Α[ακαριώτατος μοῦ. ἀπήντησε ποοσκαλῶν ἐμὲ νὰ ἔλθω. εἷς τὴν Νῆσον σας ὃ ἆ νὰ διέλδω τὰς ἑορτὰς ὡς προσωπικός του. προσκεκλημένος». Ἐν συνεχείᾳ ὁ γ. Γιάνκσον Ἱᾱ- πεχάλιψεν ὅτι παρεχωρήδη ἤδη ποὺς αὐτὸν ὑπὸ τοῦ. Μακαριωτά- τοῦ ὑποτροφία ἑνὸς ἔτους διὰ νὰ φοτήσῃ εἰς τὴν Θεολογ κὴν Σχο- λὴν τοῦ [Πανεπιστηµίου ᾽Αθηνῶν, ἐξέφρασε δὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἡ χει- τοῦ Μακαριωτάτου. τοῦ ἀργότερον Ποιτήσῃ ᾿Αοχιεπισκόπου εἷς τοό- ἐπὶ τρε- ᾳονοµία αὐτὴ θά ἐπεχταῦῇ πον ὥστε νὰ τίαν. ὋὉ σ εἶναι γέγους πχαδηγητής, ὅστις ἄναμας, ἀνήκει σήμερον εἰς τὴν ᾿Αφοικανικὴν ᾿ἸἩγχλησίαν, πα- ῥαπλησίαν ποὺς τὴν ᾿Αγγλιναν:- κήν, «ἡ ποουσωπιχότης ὅμως τοῦ Μακαρίου. - εἶπε - μὲ ἔκαμε νὰ μὴ ἔχω σφοδοοτέραν ἐπιβυμίαι νὰ ἀσπασθῶ τὴν ᾿Ορῦο- δοξίαν». Ὁ κ». Ὀιάνχσον δὲν ὁμιλεῖ ἆλ- πνωοίζει νὰ, διαθάζῃ καὶ νὰ ἛἙλλην.κά. Τὸ ἀπόγευμα τῆς Παρασκενῆς, ὀδης Αεχεμ- θρίον, οὗτος. ἐπεσχέφβη διάφορα ἀξιοθέατα µέρη τῆς Ἰνρηνείας, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ κ. Πατσα- φάση ἐπιστολῆς µου δὲ ποὺς τὸν ο: ]ὠίδη, τοῦ. ταήµατος Τουρ σμοῦ. αιο---------------Η ϱ Σεβ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΚΙΤΙΟΥ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν 10. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΝ ΛΑΡΝΑΚΟΣ Ἡμσ ος Τὴν πιωελθ, Κνοτακήν, ἡμέραν Τιοῦςτοῦντες: τῶν. Χοιστουγέννον. ὁ εβι ΜΗ: Ἠώστας Π]αράσχου, ἐξ Ανάν τροπολίτης Κιτίου κ. Ανδιμος ἐ-] βοῦῖς ἐτῶν 58 καὶ Χονυσταλλοῖ πεσνέᾳ ὕη τὸ νοσυκομείον λάννα- Κώστα, ἐξ ἸΑχκανθοῦς τῶν 48. πος συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ. Ἱδ- Τἱοθετούμεγον: πάοχυὺ ΑΛάσναχος κ. αχαριάδη, Παφρασκευσύλλα Μικαὴ. μετὰ τῆς συζύγου τους τοῦ Αντι! Λευκωσίας ἐτῶν 4. προέδρου τῆς νο νοτικῆς Βουλῆς κ. 7. Πιευίδη καὶ τοῖ 1λουλευτοῦ ». ἵ). Τζιρκώτη. Ἑὸν Σεθασμιώ- τατον καὶ τοὺς συνυδούς του. ηὴ- χαρίστησεν ὁ ὑπείθυνος τοῦ δὺ- σοχοµείον. Αάργακος Ας Οἰπονο- μύπουλος, ὑποῖος ὑπεγράμμισς τὴν εὐεργετ:κὴν ἐπίδοασιν τοῦ ἐν- διαφέθοντος τῆς ἸἨκκλησίας ποὺς τυὺς ἀσθενεῖς. ᾿Αχολούθως 4 οἱ. ἐπισχέπται πε- ριῆλδον τοὺς Βαλάμοιυς τῶν ἀσδε- νῶν εὐχηθέντες ποὺς τοὺς γοση- λευώιένους ταχεῖαν ἀνάρρωσιν καὶ καλὰς ἑξουτάς. Ἱκωτὰ τὴν ὃδ'άρ- Χειαν τῆς ἐπισκέψεως διενεμήδη- σαν ὡσαύτως δῶοα ποὺς ἅπαντας τοὺς ἀσθενεῖς. Ωἱονδήποτε πρόσωπον Ὑγωρίξον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίο δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάνκῃ ταύ την ἐγγράφως πρὸς τὸν ᾿Αρχιε πίσκοπον, ἀναγράφον καὶ τοὺ: λόγους τῆς ἐγστάσεως, ἐντὸς δε: καπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σή- μερον. ἂν τρου, τῇ Ἱ. Ἰλωγιεπ σκοπῇῃ Νέ τῇ 30ῇ λεκεμθοίου 1900. Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾿Αοχιεπισκοπῆς Κύπρου. Ὑπεύθυνος Χρ. ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» σαακίου Κομνηνοῦ 98, Αευκωσία. ΙΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΕΓΚΙΚΜΙΙΣ ΕΠΙ ΤΗ. ΕΡΡΤΗ. ΤΩΝ. ΧΡΙΣΤΟΓΕΝΝΩΝ ΨΠΕΠΘΙΘΛΜΕΙ, 0ΤΙ. 1 ΕΙΡΗΝΗ θΛ. ΒΛΣΙΛΕΊΣΗ ΜΙΙΝ ΙΜΕΡΙΝ ΕΠΙ ΤΔΥ ΠΛΛΝΗΤΟΥ Μ΄ , 2 , ἡ ΄ ι - ἂν ΄ η : « ἁπέ]αμφεν 1 ονι εις τοὺς ὀύυραρους ιΔο µικρας ἡμων πατριοος, / ᾿ μαιοῃπιν ἀαρειπώιτών θυοιῶν, καιτασιροφ) . . καὶ εραμΦΟΕΙΡΡΣ» ΕΥΧΛΙ ΙθΥ ΜΛΚΛΡΙΡΤΜΙΟΥ ΥΠΕΡ ΕΙΗΜΕΡΙΛΣ ΤΥ ΛΙ 'Υπὸ τοῦ λἰαχαρ ωτάτου. ου χιεπισκύπυυ Κύπρου κ. δανα απελύθη ἡ γάτωδι ἐσο ο ορίου, Ξ γλος ἐπὶ τῇ ἑουτῇ τῶν. δν στων έννων. ἥτις καὶ ἄνεγνο σθη ἐπὶ ἐκχλησίας Ἱατὰ τὴν Οείαν Αειτουονίαν τῆς παυελἩ. Αιριακης. πνείματι Τέκνα ἓν ἀναπητά, ο Ετέγθη ἠμῖν σήμερον Σωτήο, Ἆς ἐστι Χο στὺς Κύσως, ἓν πύλη λαυϊδν (Αουδ. ὃν 11). 'ὁ Υὓὺς καὶ Αὖγος το Όρων. διὰ, τὴν πολλὴν ταὶ ἄφατον Αύ: τοῦ εὐσπλανγνίαν χο φιλαν δοωπί- αν, χατελδὼν ἐξ οὐρανοῦ, ᾖλδιν ἐπὶ γῆς, ποὸς συγάντησ.ν τοῦ ἄν- Βρώπου. Ὡς παιδίον νέων ἓν σπη- λαΐω τίντεται καὶ ἓν φάτνη αλὺ γων ἀνανλένεταις ἵνα ἔλενθερό σῃ τὸν ἄνθρωπον ἓκ τῆς θσυλεί- ας τῆς ἁμαοτίας. αδάοῃ τὸν γοῦν αὐτοῦ, στηρίξῃ τὴν πάραπα.- ηὖσαν αὐτοῦ. θούλησιν καὶ γαωοί- σηται αὐτῷ σωτηρίαν καὶ ζωὴν τὴν αώνιον. Κατὰ τὴν ἵστουκἣν ἐχείνην νὐ: χτα τῆς ὑπεωφιυοῦς ἐπὶ γῆς ὀνδυι μίας τοῦ Νοιστοῦ. Ῥωτῆρας, οἵ στέρες δι) ἀσυνήδους λάμλρεο σ φώτιξον τὸ στερέωμα καὶ ατοατ-αὶ ἀγγέλων, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν κατεφχόµεναι, καὶ ἓν γλυςῖ: αις µελωδίαυς ά)λουσαι, θιεσᾖ).- πιζον τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀνάπλς τὸ Εὐαγγέλον: «λύξα ἐν ὑψί- 1: το ως πιο στοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοχία: (Λου. ὃ, 14). Διηγούμενοι οἵἳ ἄγγε]οι εἰς τοὺς ποιμένας τῆς Βηθλεξιι τὴν ὕπερ- φυσγὴν τοῦ Θεανῦρώπου γέννη- σιν, εὐηγγελίσθησαν αὐτοῖς καὶ δι αὐτῶν πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις εἰρήνην μεταξὺ οὐφανοῦ καὶ γῆς -- μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καὶ εἰρήνην ἐπὶ τῆς γῆς πεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ἡ μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων οήγη ἐπετεύχθη ἤδη διὰ τῆς εἰς ἐκ Ηνεύιατος Ἁγίου νγαὶ λ[αρίας τῆς {Γαωθένου ἐνσαυχώσεως. τοῦ ἀσωμάτου. καὶ ἄᾳ Νάοτον τῇ αὐ- σει Οευῦ Αόνυν, τοῦ ναταλύσαν- τος ἐν ααορχὶ τοῦ διασύλυιν τὸ ἕν- ον. καὶ. ἄραντος τὰ. µεσότυιχον τοῦ. «άγιο, τὸ χωοίζον ἀναμέ- σον τοῦ. Οευῦ καὶ ἀναπέσον τοῦ αν ὑούπον”, ΤἩ μα ταξὴ τῶν ἀνθούπων πέος εἰήνη δὲν ἐτετεύγθη, δυστιγος, εἰσέτι, ἐπειδὴ αἱ πλεῖπτοι τούτων ἐξακυλονδοῦσ. μέγχοι σήµεσον διά- γοντες μαχκρὰν τῶν μεγάλων καὶ {αρ ιῶν. Κοιστ ανικῶν ἀαογῶὼν τῆς ἐσύτητας, τῆς δικαιοσύνη χαι ἘἨντεῦθεν «εγεί- ἔθνη τῆς ἐλενβερίας. ρονται ἔὔθνη ἐπὶ λεῖαι ἐπὶ θασιλείας γλανγαὶ τῶν ὅπλων λεθόλων οἳ κχούτοι αἳ φούθεραὶ αἴπατοχνσίαι. καὶ οἱ ἀλληλυσπα- ραγμοὶ τῶν ἀνθρώπων. θασι- Ἠντεῦθεν αἳ καὶ τῶν τη- καὶ ᾽Αλλὰ πεποίθαµεν, ὅτ'. ἡ εἰρή- γη, «τὸ γλυκὺ καὶ πωᾶνια καὶ ὕ- γύλια», ὡς ἔχαφαντηοσισεν αὐτὴν Γρηγόσφος ἆ Οεολόνας, Νὰ θασι- λεύσῃ μίαν ἡμέραν ἐπὶ τοῦ π)ανή- τον. ἡμῶν. Οὰ ἔλδη ἐποχὴ, καθ) ἦν καὶ ἐπὶ τῆς υῆς δὰ ἔπιχοα- τήσῃ ἡ πάνσεµνος χα πκουτοδ΄- τις εἰφήνη, «ἡ ὑπερέχωισα πάντα νοῦν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ» (Φιλιπ. 4, Ἱ). Οὰ ἔλδῃ μετ οὐ πολὺ και- οὓς, χαθ᾽ ὃν πάντα τὰ ἔθνη ἕνω- ὑήσονται ὑπὲρ τοῦ µενάζου. καὶ δαυμασίου. σκυποῦ, τῆς ναταρνήσε- ως τῶν πολέμων, τὰ δὲ αὐτῶν κατασυντρυῤήσυνται ἀχφηστευ)ήσοντα.. ο. Πραςήτης Ἀιχαίας, ἐπεξηγῶν τὴν ἁχοή- στενσιν ταύτην τῶν ὅπλων, προλέ- γε. τὰ εἑξῆς λίαν ἀξιοποόσεκτα: «καὶ κατακόφυνσι τὰς οὐ αίας αὐτῶν εἰς ἄροτρα χαὶ αὐτῶν εἰς δρέπανα, ἀντάρτῃ ἔδνος ἐπ ἔἕθνος φομφαί- αν, καὶ οὐκέτι μὴ μάθωσι πολε- μεῖν. Ἰκαὶ ἀναπαύσεται Έκαστος ὑποκάτω συκῆς αἲοῦ, καὶ οὐκ ἔσται ὃ ἐκφοθῶν» (ίς. ἃς ὃ---4). Ἡ εὐλογητὴ καὶ πολυπόβητος αὕτη εἰρήνη ἐπέλαμψφεν ἤδη εἰς ὕπλα καὶ τὰ, δόρατα καὶ οὐκέτι μὴ τοὺς οὐρανοὺς τῆς |ι κοᾶς ἡμῶν πατηίδυς, λατύπιν ἀντιπώτων. ὃν καταστοοφῶν. καὶ ἑοηιώ- πεων. δήπεσον δὲ, ἀντὶ πλων τοῦ ἀγῶνας, ἂς κάθωμὲν γεῖρας ὕπλα τῆς εἰφήνης, τὰ, ἑρναλεῖα καὶ μηγανήπατα οἱλαδόμοι γαὶ ἀνα ος τοῖς οἰχοδομήσωμον, ἐπὶ στερεών σεων τὴν γέαν ἡμῶν Γολιτείαν γαὶ ἓν εὐηαερίᾳ καὶ ποούδώ τοῦν- τεῦ εν διάνγωμΣν. σιῶν, α τῶν .. ᾱ- νὰ τὰ τι ἵνα θά- τὸν. Οίον δηγγωίουντες ὑμῖν ἑγχαυδίως. τέκνα ἓν Κυίω ἀγαπητὰ καὶ ἔπι- πύθητα, ἐπὶ τῇ ἱεοωτάτῃ χαὶ κυσμυ- σωτηορίω τῆς ἕναν ρωπήσε- τοῦ πόμεθα πάντας ποθικῶς ταύτην ταθάσεως ἑοστῇ Οευῦς πατοικῶς όπως μεγάλην συγχα- καὶ ως πῳυώτῶε- ἳ ἡμᾶς. ξορτάσητε τὴν ξορτὴν τῆς δείας χαὶ φιλανΝοωπίας προθίπως ἐρπληυώσητε τὸ καδῆ- καν τῆς ποὺς τὺν αληαπίων ἁγά- της, παραμν ᾿υῦντες καὶ ἄνανυι- φίζοντες τοὺς. δυστυγεῖς χαὶ σχοντας, ἀπυμπαχούνυντες ἐς ὑγά- στης υἰχίας τὸν πόνων καὶ τὴν στέρησιν. Ἀέου. δὲ. ἐνιαυτοῦ. µετά ἡμέρας. ἐπιτέμλοντυος, ὅλῃ υγ γαὶ διανυίᾳ δεὐπεῦα τοῦ λοχον- τος τῶν αἰώνων, ἵνα γαρίσηται τοῦτον πᾶσιν ἡμῖν αἴσιον καὶ εὖ- τυχῆ καὶ πλήοη ὑείων εὐλονιῶν καὶ παντὺς ἀγαθοῦ καὶ ἵνα δῶ, ὕπως κατ αὐτὸν τὸ πγεὔμα τῆς ἀγάπης. τῆς φικαλληλίας καὶ τῆς εἰρήνης ἐπιπγεύσῃ ἰσγνυρότερον γαὶ πατισχύσῃ τῶν ἄντ δέτων συναι- σημάτων χαὶ «ρυνηµάτων, ποὺς δύξαν μὲν τοῦ θείου. Αὐτοῦ ὀνό- µατος, ἐπ ἀγαβῷ δὺ τοῦ πεοιοι- σίου. Αὐτοῦ. λαοῦ. πικνἹ]- , πα τινες Ἡ γάρις, ἡ εἰρήνη καὶ τὸ ἕ- λεος τοῦ ἐν ΒΕηἡλεὶμ Τεχθέντος Ῥωτῆρος Χριστοῦ σὺν τῇ παρ’ ἤ- μῶν εὐλονία καὶ εὐχῇ εἴησαν μετὰ πάντων ὑμῶν γαὶ μῶν. των οἴχων Ὁ- 9 προς Οεὺν Εὐχέτης Τ Ὁ Κύπρου ΜΑΙΚΑΡΙΟΣΝ, Αιάπυρος Ἐν τῇ ᾿λοχιεπισκοπῇ Νύπρον, Ἀριστούγεννα 1900, Ι ΙΛΩΝΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΛΛΗΝΙ ΕΣΤΕΙΛΛΝ ΝΛΡΜΙΙΣΥΝΑ 10 ΜΗΝΥΜΙ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΘΣ (Νυνέχεια ἐν τῆς α΄ Μαρς πρωτεύουσα μάν, σελίδος) τῆς ᾿Ἱορδανίας µμ- ἐστολίσθησαν ἑορταστ κῶς. 1ΕΡΟΥΣΑΛΗΝΜ, 50. (Ρρώΐ- τεο).--- Οἱ κώδωνες τῶν ἐχχλῆσι. ν΄ ἥχουν χαρμοσύνως καὶ ἔστελ- Δον. τὺ ἄγγελια τῆς Γεννήσεως τοῦ. Ῥωτῆρος εἲς τὴν αυγρὰν χι σ ωπηλὴν νύκτα τῆς Βηθλεέμ. Τὸ παλα όν, ἀλλὰ καὶ πάντοτε νέον ἄγγελμα. αὐτὸ ἔφθανεν ὑπεράνω τῶν λόφων τῆς Ἰουδαίας ες τὴ Ἱερουσαλήαμ,, ὅπου ἄλλοι. γώδω γες ἐχκκλησιῶν ἔδιδαν τὴν ἀπάν τῆσιν. Εὶς ὄλους τοὺς αγίους Τόπυυς ἤχουν χαρμοσύνως οἳ κά- δωνες τῶν ἐκκλησιῶν µέχοι τῆς κορνφῆς τοῦ ὄρηυς Θαδώο. µεγαλυτέρα. ἐκ τῶν λειτονονιῶν τῆς Γεννήσεως ἐτελέσθη πεοὶ τὸ μεσονύχτιον εἲς τὴν ἐν ΠΕΝ λησίαν τῆς Γεννήσεως τοῦ δω τῆρος. Ποοσκυνηταὶ ἀπὸ πολλὰ: χώρας κατέκληςον τὸν ναόν, ὃ ὦ ποῖος κατὰ τὴν παράδασιν ἐρτίσθι ἐπὶ τοῦ σπηλαίου, ἐντὸς τοῦ ὁ ποίου ἐγεννήδη ᾿Γησοῦς πρὸ εἴ εοσι περίπου αἰώνων. Ἡ συρροὴ τῶν απ στῶν εἲς τὰ: ἐκκλησίας τῆς Ἱερουσαλήμ, τῇ: Ναζαρέτ καὶ τῶν λοπῶν πόλεων ἦτο µεγαλυτέρα ἀπὸ κάῖε ἄλλην φορὰν κατὰ τὰ τελευταία ἔτη, ϱ ΑΡΝΙΕΗΙΣΚΟΙΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΑΛΟΗΝΑΤ, 56 λεκεμθοίου, - ᾽Αοχιεπίσνοπος Ἀθηνῶν, εἰς πἠνυμά του. πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαόν, ἐπ εὐκαιοίᾳ τῶν Ἀριστοι- γέννων, ἐξαίρει τὴν σηµασίαν τῆτ διὰ τῶν αἰωνίων λέξεων «λόξα ἐν 'Υφΐστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ ΙΤ ῆς οήνῃ» ἀναγγελίας τῆς ἐνπληοώσο- ως διὰ τὴν ἸΑνδοωπότητα τῆς εὐδομίας τοῦ Θεοῦ, Τονίζει περαι- τέρω ᾿Τησοῦς κατέλ πε τὴ» εἰρήνην τὴν ἰδ:κήν Τον ποὺς τοὺς ἰδιχοής Του. καὶ ὄχι τὴν εἰωήνην τοῦ. Κόσμου τούτου, ἡ ὁπρία ϱέ- ρει αὐτὺ τὸ ὄνομα, ἆ))ἁ εἶναι εἲ- τὴν πραγματικότητα πύλεµας, δια πάχη γαὶ ἁκαταστασία. Ἱκαὶ χα- ταλήγει: «Ἡ εἰρήνη τοῦ Χοιστιῖ, ἢἡ ὁποία ἠκούσθη ἐν τῶν ἀγγελι- κῶν. στοπάτων εἰς τὴν Γηὔλελῃ ατὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Θεανδου, του, δὰ ἐπ'χοατήσῃ τελικῶς ἐπὶ τῆς Γης». ΝΑ ΓΙΝΗ ΡΙΩΝΛ Ππ ΠΗΙΣΤΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΗΛΝΟΝ ΜΠΙΑΝΥΝΜΑ ΣΕΗΕ. κ. ΙΑΛΝΟΡΟΤ ο ν οτι ὁὐ ΤΟΥ ϱ. Αρχ. επίσχοπως ορ Νοτίου. ᾽Αμερινῆς κ. Ἰάκωδος, εἰς μήνυμά του τονίζει, µεταξὸ ἄλλων, ὅτι οἱ Ἀοιστιάνυὶ ποέπει Βορείου ὁ. ὁποῖος δὲν αρόχειται αἰὼν τεχνοκρατίας, αὐθάδους ἰσχύος, πομμουν.στικῆτ πλημμινοίδος, ἀδιμίας, καταδυνα- στεύσεως ἡ ἀδεῖας. Ἐπίσης ὁ κ ᾿Ἰάκωθος, ὑπογραμμίσει ὔτι ο Ἀοιστιανοὶ πρέπει νὰ µεταθάλουν τὴν πίστιν των εἰς συνείδησιν γαὶ θίωµα, νὰ ᾳ θογηματίσουν τοὺς πίστους δ:ὰ τοῦ προσω: τιλοῦ των παραδείγματος, νὰ στηοί ἔουν τοὺς ἀγωγνιξομένους διὰ τὸν Χο στόν, διὰ. προσευχῆς καὶ ἄλληλε γη ύης καὶ νὰ ἐναγκαλισθοῦν τοὺς. ἀδι- Ἀουμέγους, τυὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς φυλαν σµένους, ὅπως ὁ Χριστὺ- ἐνηγκαλίσθη τοὺς ατωχούς. ΕΙΣ .- γὰ εἶναι ὑλογρατία ἆ ΛΑΔΑΣ 10ΛΔΙΣ ΤοΥ 20, (Ῥώῦτερ).--- ὠάννης αν τυυ σιλικῆς συγκε κορν ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, . Πάπας Ἱ- παρέχων χὺδὲς τὴν εὐλογί- ἐκ τοῦ ἐξώστου τῆς τοῦ. αγίου Π[έτροι εντρώµένους. Γαθολιχοὺς, ὃ- Ἐέφρασε τὴν ἐλπίδα. ὅτι υἱ ἡγέ- τα τοῦ Ἱόσμου δὰ ὁργασβν όν δο τὴν ἀνδρωπίνην πρύοδον, συμφώ γως αρὸς τὸ κήρυγμα τοῦ Θεαν- ὑρώπου. Περὶ τοὺς 109.000 Κι. δολινοὶ ἐπευφήμησαν τὸν τθετῆ Ποντίφικα, ὃ ὑποῖος ἐνεφαγίσθη εἰς τὸν όστην τῆς Βασιμικῆς. ος Πάπας, ὁ ὑποῖος ὠμίλησεν εἲς τὴν ἰταλυκὴν γλὠσσαν ηὐγήθη εἰρήνην εἷς ὄλους τοὶ- ἀν ρώπους καὶ καλὰ Χριστούγεννα ο ἔπανα- λαθὼν τὴν εὐχήν του. εἷς τὴν ἕλ- ληνικὴν, τὴν γαλλικήν, 3ς- ποὺς τ 2 την αὖ] ΤΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΛΕΥΚΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΑΣΤΕΙΠΝ ΕΠΡΤΑΣΛΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Τὴν Τετάυτην, σλην λεγεμ- θρίου, οἳ μαθηταὶ τῶν Μέσων καὶ Ανωτέρων Κατηχητικῶν Σγολείων ῆς Ποωτενούσης καὶ τῶν ποοα- στείων σονεκεντρώΒησαν ἐν τῇ μεγάλη αἰθούσῃ τῆς ΟΝΧΕΝ Δεν- Χωσίας διὰ νὰ τιμήσουν τὴν μεν ά- λην ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων, Ἡ ἑορτὴ περιελάμθανε ἐπίκαιρα ἄσματα, ὕμνους καὶ τραγούδία, ποιστογενπιότυτα ποιήματα, ὁμι- λίαν ὑπὸ μαδητοῦ τοῦ. ἸΑνωτέοου βατηχητιναῦ Φανερωμένης, ἀἄνά- Ύνωσιν τῆς σχετικῆς περ:κοπῆς τῆς [Γεννήσεως ἐν τοῦ Λυυνᾶ (Ίνεφ. β΄ 30), ὁμιλίαν ὑπὺ τοῦ αανοσιο).. οχι, Σ. Γεωργίου Πωνλίδον ναὶ τέλος προζολὴν εἷ- Ἀύνων σχετικῶν μὲ τὴν Γένγησιν καὶ τὴν παιδικὴν ἠλωνίαν τοῦ δοι- στοῦ. μὲ κ ήγησιν τοῦ ΓΠανοσιω- λούν Αοχιμ, ᾱ, Κωνσταντίνοι Λευκωσιάτου. Τὴν ἐν λόγω ἔορ- τὴν παρηκολούθησαν ὕλοι οἳ Θεη- λόγοι οἳ ὃ δάσχοντες εἰς τὰ Καὶ τηχητικἁ ὡς χα τινες ἄλλοι σν- γὰ πιστεύσουν ὅτι ὁ ἸΓησυῦς εἶναι αἳ ὁ πατὴρ τοῦ. μέλλοντως ὤνος νάδελς οι. τς - ὁ » Ἱτέστη ἔτι Ξοφερώτερος παρ) αγλικήν, τὴν ἰσπανιχὴν, τὴν που- τογαλλικήν, τὴν γερμαν.κὴν χαὶ τὴν ἀρχαίαν σλαυϊκὴν γλῶσσαν. ΔΟΝΔΙΝΟΝ, 50 Λεκειθοίου,- Ἀπὸ τὸ Λονδῖνον µεταδίδετι ὔ- τι ἡ Βασίλισσα Ἐλισάθετ ἀναφέ- ρει εἰς τὺ γχοιστουνενγιάτικον δι- άγγελμά τῆς ὅτι κατὰ τὴν σηµεοι- γῆν ἐποχὴν τῆς ἐντάσεως µόνον µίᾳ ἄποφασ στικὴ πωοσπάδεια τῶν ἀνδοώπων καλῆς Νελήσεως µπο- ρεῖ νὰ, σταιατήση τὴν αὔξανσαν τάσιν πρὸς τὴν θίαν καὶ τὴν -- ποσύνθεσιν. Ἡ βάέτις Βασίλισαα τογίζει ὅτι τὸ λῆγον ἔτος κατ) οἳ- δένα τρόπον δύναται νὰ δεωσηθῇ ὡς εὐτυγὲς διὰ τὴν ᾿Ανδρωπότη- τα. «λἰ ἐνταθεῖσαι σχέσε:ς καὶ δι. ενέξεις, καθὼς καὶ πολλαὶ ὕεομη- νία καὶ δυστυχήματα, ἐσκόρπισαν τὴν ὃλῖφιν καὶ τὴν ἀθεθαιότητο ἀγὰ τὸν Κόσμον. Ὁ πολιτισὸς ἐξαρτᾶται ἀπὺ τὴν σταδερᾶν προσπάΒειάν µας πρὺς τὸ γαλὸν παὶ τὸ δίκαιον». ΝΙΤΤΟΝ (Λητ. Εεωμανία). 8 Δεχεμόσίου,-- ῖς τὴν. Μπόν, ὁ Καγσελλάριος τῆς λυτν ς Τερ- μανίας ὃφ Κόνραντ ᾿Αντενάονες εἰς οιστυνεννιάτικυν ὃ άγγελμά του ἐδήλωσε «Πρέπει νὰ εὔχαρι- στήσωμεν τὸν Οεύν, διότι κατὰ τὸ λῆγον ἔτος δὲν ἐσημειώθησαν συ- δαραὶ οήξεις εἲς τὺν κόσμον», Τι σενεχείᾳ, εἶπεν ὅτι «κατὰ τὰ οι» στούγεννα τοῦ 1960 ὁ οὐρανός κα: ὔσον χατὰ τὰ τε) ευταῖα ἔτη», Ώ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΕΠΕΣ ΕΠΕΚΕῴΘΗ ΛΙΛΦΒΡΑ ΦΙΛΑΝΒΡΗΠΙΚΑ. ΙΔΡΥΜΛΙΝ Τὴν ἠμέραν τῶν Ἀοιστουγέν- νων ὃὁ Μακαριώτατος Ἀοχιεπί. σχυπυς ἐπεχέφθη τὸ Τεν κὺν Χο σοχομεῖον Λευλωσίας (ὥρα 10 π.μ.) τὸ Νανατύοων ΑΛ βαλάα σης (ὥρα. 11:30 απ... τὸ [τω χυκομεῖον (ὥσα 19:50 μ.μ.) τὸ 14) Ὄνρφα- λσυλον. Ψνοχυπαλῶν (ὥρα ὃν πωιλς καὶ τὸ Ελληνικὺν νυτροφεῖον. (ὥρα 4 μ.μ). σπα ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΛΟΥ Τὴν παρελθ. Δνεχεμθρίου, Ἠιτίου. ν. ἓν τῷ ἵ. Τετάρτην, ὁ δες, Ανδιμυς στ αῶ τοῦ Ὄδην ἈΠητροπολίτης ἐλειτούονήσε χορίον δΤαυώνι ΑΔάρναχος καὶ ἐτέλεσε τὰ ἑγκαίνια τοῦ ἱερυῦ. ναοᾷ ᾽Ἁγίων Ανααγή- ρων. Ὁ. 'Πσπεοινὸς τῶν Ἔγχαι γίων ἤοχισε τὸ ἑσπέρας τῆς Τηί- της, περὶ ὥραν Τ π.μ, ἠκολούβη- σεν ὁλονύχτος ὠἁγουπνία καὶ πεοὶ τὴν 4ην απρωϊν]ν τῆς απ. Τετάρτης ἤρχισεν ἡ ἀπολρυδία τῶν Ἓνγκαι- γίων. [ ΙΙΙ ΠΜ ΠΠ Τμ ΜΜ ΤΙ ΜΙ Ἰ ΑΔΟΠΝΑΤ ου, λε αθρίου. Και) ἅ µετέδωσεν ὦ ἓν 7ακύνυῳ ἀπεσταλκένως τοῦ. } αδιοςώνικοῦ Σταϊμοῦ ΑΠηνῶν Ο.Τ.Ε.) ἔλη- ταν τὴν λουτέσαν ην σαοεῖ η μηνός, οἱ τετραήπενοι Ευντάσμοι οἱ διοονανωθέντες εἲς Ζάκυνδον. ἐπὶ τῇ μνήμη πα ποὺς την τοι ὀλοίον λονυσίου, ἀαγαπισκοπου Αινίνης τοᾶ ἐκ Δακύνθυυς, Ἱατα τῆς Εανασκενῆς πἨνόσ, ὁ, ὑποῖος ἕτ ο νυμον υὸν ἑαπεοινὸν Ίδης παρεὈ. τελέσνη εἲς τὸν ον γι τῆς ὑμωνύμο, μονῆς τοῦ λγίρυ, ἐγοροατάτησεν ὁ Φεσασμιώωτατυς τὸν ήν] Εν ιακην Χατὰ τῆν Ἡν Μειτονοσίαν ἓ πωυυστάτησε κ ὁ σε, Γανύνθοσυ, την δὲ πῳωίαν, τῆς Γθνς Δεκεμδοίνο αετὰ τν τε Ἰεσηεῖσαν Ἡ. μειτυνογίαν, ἔμηξαν οἳ ῥυοτασμυὶ, Ἰηέτος οἱ. Εουτα- σοι εἶχαν πεφισποτέσαν ἔπτοί- αν πασὰ ουν ήσυτε αλλο που Ἠπωύαενον, ἔτος. ΡμΙιΟ ΑΛΦΙΛ ΑΓΙΟΣ ΝΥΝΤΟΜΟΣ ΤΟΥ χατήνετυ υἰχονεγείας Μοντ ος . λσλος ἁωισταχοστι» ΜΓητουπολίτης αχύνυυι Ἄν Αλέν τῆς ιοούν αν, Αφιζζώμη ἐκ πη- Ἔγως, ἀωὺ τοῦ ἑαπεοινοῦ το νι 0 νεασᾶς ἡλιχίας εἲς τὴν ὑπηον: λεφανον τοῦ ἁσίου ἑτοποδετήθη Ὁ σίαν τῆς α λησίαςι, διετέλεσοι εἲς δημόσ.υν πουπκύνημα ἓν τὸ ἠνούπενος τῆς µονης Στου άδων, μέσω, τοῦ. ναοῦ, Ἑλν πῳοῖαν τοῦ πα ἀπ ἀγάπαα ἁινούµενης καὶ Ναῤῥάτου, ἠμέοαν. τῆς ἐπετείοῦ. πλάνα οἱ κτιυιῶν δεικνύνυν. ἓ- τοῦ ἠανάτου τοῦ. Απίους ἔχοροτ ια ιλοξένησε τὴν Φὐγέα τοῦ. ἁδελ- στάτησεν ὃ δε, ῥακύνθου ες ςαῦ τον. Κωνσταντίνου, διαφυλά- τὸν πε αλέντα πανηνυρικὺν ὄρῆρον σας αὐτὺν γαὶ θυηδήσας τοῦτον καὶ ἀκυλυύῆως ἐτέλεέσε τὴν δείαν γρ ἅπος ὕση, τὴν αὐλληβιν, ὅδαη- ειτονοσίαν {μεταδιδομένην διὰ, νήσας ὃ-ὰ τῆς τυιαύτης χοῖστια- τοῦ. Ῥαδιυς ὠνικοῦ. ταθμοῦ ες ἑνινῆς στάσεως του τὸν «υνέα εἲς περατωδεῖσαν πεοὶ τὴν ο σύμένος ὐαὶν πολ) ῶλ Ακολούθως ὃ εἴφαναν ἦτο ἡ τῶν γτας}, αἱ π.., ἄλλων κηυικῶν. } τανεύθη τὸ ἱεοόν Αγίους, Τομ σύ νητοὴ πωυτέλεύσις πιστῶν ἓξ Όλων ο νήσων τῆς πτωνήπου καὶ ἐξ ἄλ- λων πεοῶν τῆς Ἱολ]λάδος οἱ ὁποῖ: οἱ πά τὴν ἐπικρατοῦσαν κακο χα οίαν. ἔσπεισαν ἀθρύοι ὃά ἀποθέσονν τὸ σέύας των πρὸς τιμώµενον ἅγιον, όροντες ο τοῦ παρὰ, ) λος τὸν ες μασί εἰλινοινῆ πετάνοιανι Ακολούθως ὁ Διονύσιος διετέεσεν ἀθχιεπί- αλάπωας ολ νης, νήσων χειµένης γυτίώως τῶν. Αλ ὴἠνῶνν τῆς ὑποίας Ὀεωοεῖται, κα ποιος σαι που ἑ στάτης Ανολούδοις ἀπεσύοθη εἰς τὴν πατοίΐδιε του ζάκυνθυν εἲς σα δή γῆρας δι ἀνάπανσιν, πο τα Γπονανὼν. ατέλιπε τὸ ταν κεί: Φανον του. πηγὴν παντοίων ἰάσε- ων, τὺ ὁποῖον,. χαΐτο ἐμεσολα- θησαν τυιακύσια ἔτη ἀπὸ τοῦ. Όέ- των καὶ ρφης, αρηπεσες τν Ενάτοσ του, διαπένει ἁκόμη ᾱδ ἄφ- πόαχοντας ἐς ἁνιάτων νόσων μέ πουν. κ ἀπυτελεῖ σέµνωμα. καὶ την πεποίνησιν, ὅτι δια τῆς πεσι- ρνχημα τῶν ακυνθίών, τείασ τος Ασίος θὰ εὔρισκον τὴν | ο ἠεραπείαν τῶν. [ οσα -----ᾱ (δυνέχεια ὃν τῆς Υ. σελίδας). /Σιον νὰ ἐξέμῦῃ τῆς Ἠισίας Γοῦ: τη ἀπυοτε]εῖ ἱστουικόν, πῳωά ματι. πύρω.ήῃν τῶν πωοτάσεων τῆς κα: Γεγονός, κυλαχεῦυν. τοὺς Ορῦπ) δολικῆς Ἐκκλησίας παὶ την πα δύξους τοῦ. ἐλενθέρον. χόσμµου. άλλη καν σύσφ γξιν τῶν σχέσεων διότι ὁ σημεοινὺς Γατρ άογης μεταξὺ τῶν Οσυνόξων Ἠκκλὴ Γτῆς Ῥωσίας εἶνα ὁ ποώτοής ποὺ σιῶν. Τοὔτυ προέκυσπτεν ἐν δη) ώ: ἀπὸ τῆς ἵδωύσέως τοῦ. Ρωώσικοῦ σεων τὺς ὑπρίας ἔναμεν εἲς τὴν ΠΓατοιασχείοῦ, τὸ 108, ἐπισχέ- Κωνσταντινούπολιν ὁ συνοδεύων τὸν Πατριάρχην ᾿Αλέξιον Νητου- πολίτης ἈΝ.κύδηµος. τεκμαιρετυ ἐπίσης καὶ ἓκ τοῦ περιεχυµένοι τῆς οωσικῆς απυὐσφωνήσεως εἰς τὸν ΑΠητροπολιτικὸν Χαόν. λλη- γικοὶ. ἐχχλῆσ αστικοί. νύχλοι, γι: δὼς γαὶ οἱ παρανολουθοῦντες τι ζητήματα αὐτὰ διπλωματικοὶ κὐ- χλου τῶν ᾿Αδηνῶν, ἐθεώρουν ὅτ ἐν πρυχειμένῳ ὁ Μόσχας λ) ἀκολουθεῖ τὰς ἐπιταγὰς τῆς σοθ.- ετικῆς. διπλωματίας, ἢ π- στεύει ὅτι, μὲ τὴν δια ώνισιν τῇ: θήξεως μεταξὺ Δυτικῆς καὶ Ὃρ θοδύξου. Ἐκκλησίας. ἀποχημίζει ὀφέλη, τόσον εἰς ἐξωτερ'χύν ὕσον καὶ εἰς τὺ ἔσωτεο κὸν τῆς Ρωσίας. Ἡ Ῥωσιμὴ Ἰγγλκησία. μέγωνν, πρυθλέπουσα ὅτι, ναί μὲν δὲν πρύχειται νὰ πραγµατυπο:η- η «νωσις», ἆ)). ἴσως οὔτε καὶ «Ἡ ἠνότης», δηλαδὴ συνεργασία µε ταξὺ ΟὈσθυδόξων, Καθολινῶν κε Πε οτεσταντικῶν. Ἱλνκλησιῶν διότι, ἄν υἡ τὶ ἄλλα ἡ μὲν 1η ν κἡ ᾿Οεδοδοξία θότει ὡς πωοῖν πόθεσιν τὴν συνερνασίαν Καθο νῶν αἱ ΓΕροτεσταντῶν, ἢ δὲ Κο ὑρλικὴ ᾿Ἠγνκλησία ὕεωρεῖ τοῦ: Πουτ:στάντας αἰρετικούς -- ἀλλά, πάντως, δὰ ἰ ποιηΏοῦν ὑποία τὸ ὡς ὅτι Κάποιαι ἔπαφαί, πει νὰ δημιουργήσῃ εἰς τὰς ἐλειάέρας «κλήσίας : πυμπαδείας ὃ αλλάντων πραγατο ἐπιθο. ποάγματ: Ορδοδόοξον: καὶ ἐλκύσῃ τῶν περισσυτέρων ᾿Ορδυδόξων, Μα τότ σα οἱ ὁποῖυ δὲν Ψέλουν καμαίαν ἐπαφὴν μὺ τοὺς. Καδθυλ κούς.. Διά τοῦτο καὶ εδιέταξε» τὸν Πατοιόοχην Αλ. ᾿Ορὐυδύξαυς Ἰλνλ- ξωτεοιχέ Ἡ ἀπάντη- σις ὅπως τοῦ 2. |) εἷς τὴν τούποσιν τοῦ. ΛΟΥ ἐπισχόπου κά τὰ, τὸ δεῖπνων τῆς ρίτης ὕπυ τῆς ᾿Αοχιεπισχοπῆς, ἄς ησε τὴν ὄντιί- πτεται τὰς σίας τυῦ ίου πωσιν, ὅτι, ἓν πάσῃ περιπτώπει, ἢ Ῥωσικὴ Ἡκκλησία ἀθίνει τὰς ὕύρας. ἀνοικτὰς διὰ. συζητήσεις μὲ τὸ Βατινανόν. ῬἹ ΕΛΗΤΙΕΤΑΙ Παρὰ τοῦτο. ἡ ἑκαροσώπησις τῆς ἑλλην κῆς Ουδοδυξίας ται ὡς ποοσπαθοῖσα νὰ θώσῃ ἐὰν ὁ Πατοιάνχης θὁ ἡ : φέρε δισνοι- ΤΑ. δελήσῃ νὰ ἔχη ἡ ἐπίσγειρίς τε ἐποικοδομητικὸν γαραντῆοα. διὰ τὴν εἰφήνην τοῦ Κόστονς περὶ τῆς ὑποίας ὡὠμί]ησε δές, Τοῦτο π' πτεύεται, ὅτι ὃίνατα νὰ τὸ ἔπι- τόχῃ διὰ τῆς εἰλιροινοῦς συ νεη- Ἰασίας ηετὰ την ὀλληνωκῶν η ῶν. λοιπον. Οσυδόξων Ἐνκλη- τιν ἐπὶ τῶν μεγάλων. ὕσμότων τῆς ὑπυχῆς τί αἱ τῶν Πειάτων τῶν στενῶς ἔγχγλησ αστικῶν, Ἱκατ᾽ ακολουθίαν, δύναται νὰ ΕΥΝΗ ἵτ, χαΐτοι ἢ πρόσκλησι: πυὸς τὺν Ρῶσον Γρυκαθήμενον ἐγένετο κατόπιν πῆς ἐκφφασθείσης ἐπιὴν- μίας τοῦ ἰδίου ὕπως διέΣΒῃ καὶ ἐπ Αθηνών, ἢ ἐπίσχειίς του. ἔγινε δεκτὴ μὲ ἀγναδὰς ἐλαπίδας. τα- Ὡν ὑπυίων. καὶ ἡ ἐλαίς. ὅτι ἃ οΩσινὴ. Ενκνλησία, πυρ. ὁληήν τὸν. πο οαίαν {ωτησιν τὸ σοθιετικὸν ἱωάτυς, θὰ πρυσπα- Φα νὰ διαδοαιατίση πα οῶς 2ησ αστικὸν υόλυν. τῶν της ἀπὸ αφμσ. ϐ ΣΕΒ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΘΑ ΠΑΡΑΣΙΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ 20ΗΣ ΙΑΝΟΥΛΡΙΌΥ ΕΙΣ ΔΥΑΣΙΓΚΤΗΝ ΑΟΠΗΝΑΛΙ, Ἀ[εταδίδεται λενεμήρίους δέας ᾿Τόμ. κης ὔτι ἦ ερουσιαστικὴ τιτρασὴ ἡ ἔπιφουτ σμένη μὲ την ὀργάνωσν τῆς τελετῆς ἐπὶ τῃ ἀναλήψε: τῶν καθηκόν τῶν νέου Προέδρου. τῶν νωμέ Πολιτειῶν, προσεχάλεσε τὸ Λοχ επίσκοπον Πορείου. καὶ Ἀοτίοις Ἀμερικῆς Ἰάχωθον, πως μετάσχῃ τοῦ. ἐπισήμον ἔωο- τασμοῦ τῆς 0ης ᾿Τανοναρίου, εἷς ΟΜάσινντων καὶ ἀναπέμαἩ δέησιν πρὸς εὐύδωσ,ν τοῦ ἔργον τοῦ 1 Εου- ἐδρου τῶν ΠΠ ν. τυῦ γων Σε, 2 ο Ἔνὼν έν. ΕΝΕΡΓΕΙΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΙΝ ΛΥΟ ΙΕΡΑΡΧΗΝ ΕΙΣ ΑΓΙΟΥΣ Ἡ Ἱερὰ ήνηδης τῆς Ἱένκλη- σίας τῆς ᾿Βλλάδυς κατὰ τὴν συ- γεδρίαν αὐτῆς τῆς Ὄψης Νοέμθωί. οὗ, εἴσηνήσει τοῦ ἈΓητουπυ- λίτου. Δ[ητι) ήνης ανά πε(άσισεν, εἲς ἐχτέλεσιν ἅπυι ἆ- σέως 2η είσης ὑπὸ τῆς Σεπτῆς Ἱερασχίας τῆς Ἰμκλησίας τῆς Σρή. θου, λ]λάδος χατὰ τὴν τελεὐταίαν αὐτῆς σύναδον, τὴν ἀποστολὴν προς τὸ (Οἰκυνμενικὸν Γατοιαα- ! γεῖον τῶν ἀπανιατήτων στοιχείων διὰ τὴν ἀνίανς Αἰσίνης, . ταπύλεως ἐπίσημιιν α) να ήμαις Αγίου, Νε δΠητουπολίτοι πο, [Γεν- καὶ ϐ) ερομάυστη- ιδ) τα οίοχὴ εἲς του τοῦ ῥρᾳς Νοσμᾶ τοῦ το λοῦ, «ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΑ ΗΜΕΡΟΛ/ΓΙΛ» τ Εξεδύθη καὶ χιχλυή οωεῖ τὸ . Ἠκκλησ αστ χὺν ΠἩμεουλόγιον τοῦ. ἔτρυς ΤΡ Τ τοῦ κ. Κοιστάκη Απαπίου,, Ὑφαμματέως τῆς Ἱ. ἁργιασηαι ης Ἱύπρυου, Οἱ ἐπι- ὕυμοῦντες νὰ πουμηθευθοῦῖν τη το ἃς ἀπευύνωνται παώς τὴν ἔχ- δότην, κ. Χο Αναπίον, , Λο. χιεπισχυπὴν Ἰύποου ἢἡ Ἑ.Ικ. ὅα, :Ωσαύτως ἐξεδύδη τὸ « Εις- ολ όπιον. τῆς Εκκλησίας τῆς άδυς» τοῦ ἔταις 19601, τὸ ὑπὸ Εἰδικῆς Ἀυνοῦκῆς Ἐπ τρυπῆς συντασσώιενον, Αποτελεῖται ἐν σελίδων. Ότο καὶ αἲ ες 16 καὶ Ἐν κ οφορεῖ µύήνον χουσοπανόδετων, 0 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΣ Ὅ ΤΙΝ ΜΛΡΗΝΙΤΗΝ λΦιΚετθ | ΕΙΣ ΚΥΠΡΙΝ ἱ ΔΙΑ ΝΑ ΣΥΓΧΑΡΗ ΤΗΝ κ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ Τὴν 280 μμ. ὥραν τῆς παυν ο] Ἠέμπτης ἀπ ἴχετα Πεῖς Αευγωσίαν τῶν ΔΙαὐωώνιτῶν αρ, 0. Ἰλου επίσνοπας | ἱ ἀξροπον σόι ΑΟΥ επίσκοπος Ἠλίας Φάσα ζ Σεβασιι. ἡλῆεν ὡς εἰδικὴς ππεσταλ ιό νως τοῦ ΠΓατοιάρχον τῶν ΑΝ αρώνιτοιν ἵνα ἂν ἔκ μέρος Γτῶν Δ[αοώνιτόν τοῦ λιζῤάνου Γγαοῇ ἐπισήμως τὴν Νο ᾿Κυθέφνήσιν ἐπὶ εὖκα οἷα τῆς ἵ- «δούσεως τῆς Νηπωανῆς κος τίας. δΠετὰ τὴν Ἱεροδυόπιον, ὁ τέθη εἰς τὴ Πέρος τοι. καὶ ας Ένν' ) λογιε πίσρυπωας λε ησίαν σα το) μο λ[αυώνι- τῶν εν ἁτνλωσία, ἠδδίος Φαθιέρου, πο. διά ας εἶδικὴ δαζαλοσία καὶ { ὠμίλησε ποὺς τὸ παίπνιον τον, Ἡ Γλ[αρνιτ ὴ κονύτητ, ἔπες λα εν εἰς αὐτὸν ὕερμὴν ὑποδαγ ήν

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΝΕΓΡΟΣ ΑΠΕΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΑΣΠΑΣΘΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ 6p
ΠΕΠΟΙΘΑΜΕΝ, ΟΤΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΘΑ ΒΑΣΙΛΕΥΣΗ ΜΙΑΝ ΗΜΕΡΑΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΟΥ ΜΑΣ 6p
ΦΕΡΟΥΝ ΕΥΘΥΝΑΣ ΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΙΡΕΣΙΝ ΤΟΝΙΖΕΙ Ο ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ 6p
Ο ΝΙΑΓΑΡΑΣ! 5p
Η ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟΣ ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ 5p
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 5p
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 4p
Ο ΡΩΣΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΕΡΑΤΩΣΑΣ ΤΟ ΑΝΑ ΤΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΑΞΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝ ΜΟΣΧΑ, ΕΔΡΑΝ ΤΟΥ 3,6p
Ο ΑΗ - ΒΑΣΙΛΗΣ 3p
ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ 2-3p
ΕΠΙ ΤΟ ΕΥΦΡΟΣΥΝΩ ΓΕΓΟΝΟΤΙ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 2p
ΑΝΑΝΕΩΣΑΣΘΕ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΤΟΥ ΝΟΟΣ ΥΜΩΝ 2p
Ο Μακαριώτατος επι τη εορτή των Χριστουγέννων επεσκέφθη διάφορα φιλανθρωπικά Ιδρύματα. 2p
ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ 2p
ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ Μ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ ΗΘΙΚΟΥ ΕΠΑΝΟΠΛΙΣΜΟΥ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΟΙ ΚΩΔΩΝΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΧΑΡΜΟΣΥΝΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 1,6p
ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Βιομηχανία &. Εμπόριο Επαγγελματικά 1-2p
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΣΚΑΠΑΝΗ 1p