Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-01-15

ΕΥΟΙΑΜΗ 15 Ἱανουσριευ, . ΔΑ. ΟΕΟΝΙΝ [λ ΚΛΗΛΙΛ Τ 3θον Σπ. Τι ἔχει πάθει τὸ πολύ- τιµο πόδι σας -π Τίποτα... λες, Μὲ. κοίταξε ἐξεταστικὰά μ΄ ἐκεῖνα τὰ παράξενα ἀντεξιχνί αστα μάτια της. Θὰ σᾶς κάµω ὅνα ποδό- λουτρο. 'Παρ᾽ ὅλες τῆς διαµαρτο ρίες µου, μ’ ἔθαλε νὰ καθή- σω. Γέμισε μιὰ λεκάνη μὲ 6ε- κάτι. φουσκό στὸ νερὀ. γονάτισε καὶ μοῦ ὄγαλε τὸ παπούτσι. 'Ἡ κάλ- τσα εἶγε κολλήσει πάνω στὸ γδαρμµένο µου πόδι. Τὰ µαλά- κωσε μὲ τὸ νερὸ καὶ τὴν ἑ όγαλε. :Η. ἀπροσδόκητη καλο- σύνη της µ’ ἔφερε σὲ δύσκολη θέση. Μοῦ ἔπλυνε καὶ τὰ δυό πόδια. καὶ τοὺς ἔθαλε κάποια ἁλοιφή. Ἔπειτα σηκώθηκε. ο-- Τώρα εἶναι καλότερα. Οἱ κάλτσες σας θὰ εἶναι ἔτοι µες τὸ πρωῖ. »-- ΓΠῶς νὰ σᾶς εὐχαριστή- σω ω-- Τὶ νὰ κάνει κανεὶς σὲ μιά ζωὴ σᾶν τὴ δική µου! εἶπε ἀπροσδόκητα, μὲ παρά- ἔενα ἑπόκωφη φώνή. ΣΜὰ πρὶν προφτάσω νὰ τῆς δώσω καμιὰν ἀπάντηση, σή- κωσε τὸ κανάτι ποὺ κρατούσε στὸ δεξί της χέρι καὶ μοῦ Φφω γαξε: , »-- Μὴἡ μοῦ κάµετε κηρν: γµα, γιατὶ θὰ σᾶς σπάσω τὸ κεφάλι. Τὸ κρεθάτι σας εἶναι στὸ δεύτερο δωμάτιο. Καλη: νὀχτα. , Γύρισε πρὸς τὴ φωτιά. Α΄ νέθηκα πάνω, καὶ ὀρῆκα ἕνα δωµατιάκι κάτω ἀπ' τὸ φώτα: γωγό. Κοιμήθηκα σὰ µολύύ.. ΣΤ’ ἄλλο πρωῖ, ὅταν κατέ- θηκα, ἐκείνη ἦταν στὴν κου ζίνα κ᾿ ἑτοίμαζε καφέ. Μοῦ δωσε νὰ φάω. Φεύγοντας, θέ λησα νὰ τῆς ἐκφράσω τὴν εὖ γνωμοσύνη µου. Μὰ δὲ μ᾿ ἄ φησε. Χαμογέλασε μ ἐκεῖνω τὸ παράξενο θλιµµένο της χα- μόγελο. , ΣΕἶστε πολὺ ἀθῶος γιὰ νό γίνετε παπάς. .Θ’ ἀποτύχετε. »Ξεκίνησα σιγὰ -- σιγὰ γιὸ. τὸ Σαν Μοραλές. Κοὐτσαινα. καὶ φοθόμουν γιὰ τὴν ὑποδο χἠ ποὺ θἀ μοῦ γινόταν. Φ» Βόµουν. Δὲ θιάστηκα να γυ: ρίσω.» Ὁ πατερ -- Τάραντ ἔμεινε κάµποση ὥρα ἀκίνητος στὸ παράθυρο, ἔπειτα ξανάθαλε Ἡ συχα τὸ ἡμερολόγιο πανω στὸ τραπέζι, καὶ θυμήθηκε πὼς αὐτὸς εἶχε πρωτοπεί τοι, Φράνσις νὰ κρατάει ἡμερολό: γιο. Εσκισε μεθοδικὰ τὸ γράµµα τοῦ ᾿Ισπανοῦ σὲ μί- κρὰ κεμματάκια. Ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου του ἦταν πολὸ περίεργη. Πρώτη φορὰ τοῦ ἕ- λειπε ἐκείνη ἡ σιδερένια αὖ- στηρότητα, ποὺ ἔσφιγγε ὅλα τὰ χαρακτηριστικά του μὲ τὴν ἀμείλικτη αὐτοκυριαρχία της, Τὸ πρόσωπό του εἶχε γἱ- νει τώρα νεανικό, γεμάτο γεν. ναιοψυχία καὶ συλλογή. ἄρα- τώντας ἀκόμα στὸ σφιγµένόο του χέρι τὰ κομματάκια τῆς ἐπιστολῆς, ἀργὰ καὶ σχεδὸν ἀσυναίσθητα, χτόπησε τὸ στΏ θος του τρεῖς φορές. Ἔπειτα, ἔκανε στροφή, καὶ ὀγῆκε ἀπ] τὸ δωμάτιο. Καθώς κατέδαινε τὴ φαρδιά σκάλα, τὸ µεγάλο κεφάλι τοῦ Ανσελμ Μήλεῦ φάνηκε πίσι ἀπ᾿ τὰ στρογγυλὰ κάγκελα. Βλέποντας τὸν πατερ -- Τά ραντ, ὁ πρότυπος σπουδαστὺς στάθηκε προσοχή. Θαύμαζε ἐ- ξαιρετικἀ τὸ Διευθυντή του. Αἰσθανόταν οὐράνια χαρὰ ὅ- ταν τὸν πρόσεχε. -- Μὲ συγχωρεῖτε, κύριε. εἶ πε μὲ σεμνὸ ὕφος. Έχουμε ὅ- λοι µας µεγάλη ἀγωνία. Θᾶ θελα νὰ µάθω ἂν ὑπάρχουν νεώτερα... γιὰ τὸν Τσίσχολμ. -- ΤΠ νεώτερα -- Χμ.ι γιὰ τὴν ὑποχώρησή 1961. π) ΒΑΙΛΗΑ ὍὉ τατερ Τάραντ κοίτσξε τὸν πιστό του μαθήτὴ μὲ σι. χασ.α: --Ὁ Τσίσχολμ δὲ φεύγει (Κως μὲ ξαφνικὴ ὁρμὴ:) Α 1θητς: ἘἙκσῖο τὸ ὁράδυ. τὴν ὥρο ποὺ ὁ Φράνοις ῆταν καθισμέ νος στὸ σπουδαστήριο. ὅαλι σµένος καὶ μὴ πιστεύοντας ἆ κόµα στὸ θαῦμα τῆς Ἀλύτρω σής του, ἕνας ἀπ τοὺς ὑπηρέ τες τοῦ κολ]εγίου τοὔδωσ: σιωπηλά ἕνα πακέτο. Εἶχ- μέ σα μιά ὑπέροχη µικρογραφ:΄ τῆς Παναγίας τοῦ Μονσεράτ σκαλισαένης µέσα σὲ ἔδενο ἕνα κομψοτέχνηµα ἱσπσνικ' τοῦ Ίδου αἰώνα. Κανένα σι µείωμα, καμιὰ λέξη ποὺ νὰ ξηγεῖ τὸ ἐξαίσιο δῶρο. --ᾱ φνικά. μιὰ καφτερὴ σκέψἸ πέ ρασε ἀπ᾿ τὸ νοῦ τοῦ Φράνσις Εἶχε δεῖ αὐτὴ τὴν Παναγίς πάνω ἀπ τὸ προσευχηταρι το) πατερ -- Τάραντ. ᾿ Ὁ Πρύτανις. ποὺ ἔτυχε νο συναντήσει τὸν Φράνσις στέ τέλος τῆς ἑθδομάδας, δὲ μπό ρεσε νὰ μὴν τοῦ κάνει νώξ. ψι αὐτὴν τὴν ἀλλαγή. -- Μοῦ φαίνεται, κύρ'έ μοι ὅτι τὴ γλύτωσες πολὺ φτηνέ καὶ μάλιστα κοντεύσις νὰ θεα. ρηθεῖς καὶ ἅγιος... Στὰ Χρόνια µου τιμµωριόμαστε γερα ὅταν τὸ σκάζαµε ἀπ τὸ σχολεῖο (Κάρφωσε πάνώ στὸν Φράνσις τὸ πονηρὸ σπιθηριστό τοῦ θλέμμα.) Γιὰ τιμωρία. θὰ µο γράψεις ἕνα δοκίµιο δυὸ χ' λιάδων λέξεων γιὰ τὶς «Άγα θὲς Συνέπειες τῶν Περιπλανή- σεων». Στὸν μικρὸ κόσµο τοῦ Σε µινάριου, καὶ οἱ τοῖχοι ἀκόμο εἶχαν αὐτιά. Ἡ ἱστορία τῆς παρεκτροπῆς τοῦ Φράνοις ἐ γπε γρήγορα γνωστή. και συναρµολόγησε ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ ὥς τὸ τέλος. Όσο περνοῦο: ἀπὸ στόµα σὲ στόμα, µεγάλο» νε καὶ γινόταν ὁμορφότερη Δουλεύτηκε σὰν κατεργασµε νο διαμάντι, καὶ διατηρήθηκε εὐλαθικὰ ἔγινε κλασσικὴ στὰ χρόνια τοῦ Σεμινάριου Ὅταν ὁ πατερ --Γκομὲς ἔ- µαθε καὶ τὶς τελευταῖες λε: πχοµέρειες, τἄγραψε ὅλα τοῦ φίλου του, τοῦ ἐφημέριου τῆς Κόσα. Ὁ πατερ -- Μπόλας ἔαφνιαστηκε πολύ. Εστειλε ἕνα ἐνθουσιῶδες πεντασέλιδ: γράµµα, ποὺ ἡ τελευταία το» παράγραφος ἀξίζει ἴσως νὰ μνημµονευτεῖ: πα «φυσικά. τ ὡραιότερο καὶ σημαντικότερο κατόρθωμα θε: ταν ἡ μετάνοια αὐτῆς τῆς γυ ναίκας, τῆς Ρόζας 'Ογιαρζάµ- παλ. Θὰ ἦταν θαυμάσιο νὰ ρχόταν σὲ μένα νἄπεφτε στὰ εἰλικρινῆ μετάνοια, ἔπειτ ἆ πὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ νεαροῦ µας ἀποστόλου! ᾽Αλίμονο ὅ µως!. Συναιτερίστηκε μὲ μ'άν ἄλλη ὅμοιά της, καὶ ἄνοιξς, στὴ Βαρκελώνα, ἕναν οἶκο ἀνοχῆς, ποὺ -- τὸ λέγω μὲ υπολλὴ λύπη -- κάνει Χρυσὲς δουλειές.» ΑΠΟΤΥΧΗΠΜΕΝΟΣ 1. Ἐκεῖνο τὸ σαθθατόθραδο τοῦ Γεννάρη, ποὺ ὁ Φράνσις ἔ- φτασε στὸ Σέϊΐσλυ, στὴ δια- σταύρωση τοῦ τραίνου, κάπου σαράντα μίλια ἀπ τὸ Τάϊν- καστλ, ἔθρεχε δυνατά. Μὰ τι ποτα δὲ μποροῦσε νὰ ψυχρά: γει τὸ ζῆλο του, τὴ φλόγα τῆς ψυχῆς του. ᾿Ενῷ τὸ τραῖ νο ἐξαφανιζόταν µέσ᾽ στὴν ὁ µίχλη,, ἐκεῖνος στάθηκε στῆ: ἀνοιχτὴ θρεµένη ἀποθάθρα. καὶ τὸ ζωηρό του θλέμμα ἐ πιθεώρηοε ἁἀμέσως τὸ ἄδειο κ᾿ ἔρημο µέρος. Κανεὶς δὲν εἶχε ἔρθει νὰ τὸν προὐπαντή σει. Χωρὶς νὰ χάσει τὸ κου ράγιο του, πῆρε τὴ θαλίτσς του καὶ προχώρησε στὸ µε γάλο δρόµο τοῦ χωριοῦ τῷ. ἀνθρακωρύχων. Δὲ θἄᾶταν δύ- σκολο νὰ θρεῖ τὴν ἐκκλησία του. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΠΛΡΗΤΗΘΗ ϐ ΣΕΒ. Μ (ο πε. Μητροπολίτης Σευοῶν καὶ Νιγοίτης χ. Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος ὡς ἐγοάφη ἓκ Οεσσαλανί- κης πρὸ µηνός, ὑπέθαλε τὴν πα- υαΐτησίν τοῦ, μόλις τὴν παρελ. Τετάστην, 11 Ἱανοναρίου, ὑπέθα λε ταύτην πρὸς τὴν “Ἱερὰν Σύ- νυδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Εν λλά- δος εἷς ᾿λδήνας, Ὡς εἶναι γνωστόν, ἢ Σύνοδος χατὰ τὰς ἀρχάς τοῦ παρελῦ, Δε κεμθρίου εἶχεν ἀποφασίσει ὅπως ἔπισκει ῆ τὸν γέροντα Ἱεράρχην ὁ Φεθ. ΑΓητοοπυλίτης Εδέσσης καὶ ΙΤέλλης κ. Διονύσιος, ὁ ὃ- ποῖυς µετέφερεν ἀπόφάσιν τῆς Τ. δυνόδου, χατὰ τὴν οπυίαν. ἐφ᾽ ὧσον ὁ δεῦ, Σερυῶν παρητεῖ- το δὰ ἐᾳηομότετο ὁ γόμυς δις τῆς ἀποστολῆς ἰατφοῦ. πρὰς ἓξέ- τασιν καὶ χοίσιν τῆς ἱκανότητως τόνε, λΙόλις ἐννώσθη ἡ παναίτησις τοῦ Σεθ. αχ. Ἰλωνσταντίνου, ὦ δΙακ. ᾿Αρχιεπίσκυπος Ἀθηνῶν χαϊ πάσης Ελλάδος ὡς πρὐεδους τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου καὶ κατ’ ἐξουσευδή- τησιν αὐτῆς ὥυισε τηλεγοαφικῶς ὡς Σοποτηρητὴν τῆς χἠθευσάσης . ΝΠητοοπύλεως τὸν ὄμπορον αὐτῆς 5ε6. Ν[ητροπολίτην δεν ροχοπίου καὶ Λιχνῶν }. Αναδάν- γελον. Μὲ τὴν παραίτησιν τοῦ Σερρών, αἳ γεγούμεναι λΠητουπο- ἡ κ πμ -ᾱ ἀιτικαὶ ἔδραι ἀνέρχονται εἰς δύο, λόμους Ὀπείας, καὶ ὁ ὑποῖος µε] τὰ ταῦτα ἀνεχώρησεν εἲς τὸ ἕξω- διότι ποὺ καιροῦ εἶχεν ὑπούάλει τὴν. παραίτησίν του καὶ ὁ δεύιι ΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΕΡΡΙΝ Α[ητουπολίτης Σύρου, Τήνο, Φιλάρετυς, διὰ ᾿Ανδοου κλπ., Χ. Ο Σεθ. Μητροπολίτης Σερρῶν καὶ Νιγρίτης κ. Κωνσταντῖνος ὁ ὁποῖος ὑπέθαλε, διὰ λόγους - γείας, παραίτησιν ἐκ τῆς θέσεως του. τεριχὴν ὃτὰ Νεραπείαν. γόνατα, κλαμένη, γεμάτη ἀπὸ, στὴν ἐν Χριστῶ ζωήν, “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7ΛΗ” Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΗΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Μία φωτογραφία ἀπὸ Σωματείων τῆς Νέας Ὑόρκης, ληφθεῖσα εἰς τὸ παρεκκλήσιον τῆς |. ἡμέρας μετὰ τὴν ἐκλογήν του καὶ μετὰ τὸν ὅρκον του ἐνώπιον τοῦ Νοτίου ᾽Αμερικῆς κ. ᾿Ιακώδου. τὴν δρκωμοσίαν τοῦ νέου διοικητικοῦ συµθουλίου τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν Ελληνικῶν ᾽Αμερικῆς ὀλίγας ᾿Αρχιεπισκόπου Βορείου ᾿Αρχιεπισκοπῆς Σεθ. καὶ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΖζΗΠΛΟΥ Β΄. (Τελευταῖον) 7Αλλά ποῖος δὲν θλέπει ὅτι δι. ὅλα αὐτὰ δὲν χρειάδεται ἕνας μεγάλος ζῆλος!| Κατὰ σπουδαιότερον λόγον οἱ κληρικοί, οἱ θεολόγοι καὶ οἱ θρησκεύοντες πρέπει νὰ ἕ- χουν µεγαλύτερον ζῆλον, διό- τι λόγῳ τοῦ ὑπουργήματός των. εὑρίσκονται ὑψηλότερα τῶν ἄλλων καὶ ὀφείλουν νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργον τῶν ἸΑ ποστόλων καὶ νὰ κηρύττουν τὸν θεῖον λόγον. γ) Τὸ µέγεθος τῆς ὕποσχε- θείσης ἁμοιθῆς. Διὰ τὴν γῆν εἶναι µία ἄρρητος εἰρήνη τῆς ψυχῆς, μιὰ εὐτυχία πνευµατι- κή, τὴν ὁποίαν οἱ χλιαροὶ καὶ οἱ κοσμικοὶ οὔτε νὰ φαντα- σθοῦν μποροῦν.. Καὶ µετά εἰς τὸν οὐρανόν, ἡ πλήρης εὖ- δαιµονία, ἡ αἰώνιος... ἡ ἀπό λαυσις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δόξα ἡ παντοτεινή. ΣΩ! ἐὰν τὰ ἐσκέπτετο κα νείς, θὰ ἑτόλμα νὰ εἶναι τόσον ἀμελὴς καὶ τόσον Χλιαρός| Κυττάξετε μὲ πόσην θέρµην οἱ ἄνθρωποι τοῦ αἰῶνος τού του, μαγευμένοι ἀπὸ τὰ κο σμικὰ ἀγαθά, ἀπὸ τὶς µάταιες καὶ πρὀσκαιρες ἀνταμοιθές κινοῦνται ἁδιακόπως διὰ νόὸ τὶς ἀποκτήσουν, ἕτοιμοι νό θυσιασθοῦν ἐνίοτε, ἐὰν ἡ ἆ νάγκη τὸ ἀπαιτήσῃ! Καὶ ἡ- μεῖς δὲν κάµνοµεν τίποτε δις τὰ οὐράνια ἀγαθά, διὰ τὸν Θεόν!.. 3ον) ΜΕΣΑ ΠΡΟΣ ΔΙΕΓΕΡΣΙΝ ΤΟΥ ΖΗΛΟΥ Ἐκτὸς τῆς μελέτης τῶν αἰ- τίων. τὰ ὁποῖα ἐξεθέσαμει προηγουµένώς. καλὸν εἶναι νὰ ἐξετάσωμεν τώρα τὰ µέσα μὶ τὰ ὁποῖα θὰ διεγείρωμεν αὖ τὸν τὸν ἅγιον καὶ σωτήριοι ζῆλον. α) 'Ἡ προσευχἠ καὶ αἱ κα- τάλληλοι σκέψεις. Μάλιστα νά προσευχώµεθα συχνά, θερμά ταπεινὰ καὶ νὰ ζητοῦμεν τοῦ το ἀπὸ τὸν Δοτῆρα παντὸς ἀγαθοῦ. Νὰ μὴ ἀποκάμνωμε. ἀλλὰ μὲ ἐπιμονὴν καὶ ὑπομο: νὴν ν᾿ “πλώνωμεν τὸ χέρι µας ἕως ὅτου ὁ πολυεύσπλαγχνος Κύριος ἱκανοποιήσῃ τὸ αἴτημά µας. Νά αἰτοῦμεν, νά ζητοῦ- μεν, νὰ κρούωµεν καὶ θὰ πό ρωμεν καὶ μεῖς τὴν ἀπάντησιν: «ΣΩ, τέκνον µεγάλη σου ἡ πὶ στις, γενηθήτω σοι ὡς θέλει». ᾽Ακώμη νὰ σκεπτώµεθα τὴν καλωσύνην, τὴν ἀγαθότηις τοῦ Θτςοῦ, τὶς πλοώσιες εὖξερ: γεσίες Του καὶ ἰδίως τὴν ζωὴν καὶ τὰ Πάθη τοῦ Κυρίου µας. Μὰ σκεπτώµεθα ἐπίσης πόσο' λόγοι μποροῶῦν καὶ ὀφείλουν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν εἲς τὸ νὰ ἀπαρνηθῶμεν τὸν κόσμον, τὶς ἀταξίες του, τὰ ψεύδη του, τὶς µαταιότητές του, τὶς φευ- γαλέες ἡδονές του. Μάλιστα, εἶναι ὁ κὀσ'ος, ὁ ὁποῖος πα- γώνει τὴν ψυχήν µας... ϐ) Ἡ µελέτη τῶν Αγ. Γρα φῶν καὶ ἄλλων πνευματικῶι βιβλίων. Στὴν ἥσυχη ὥρα τῆς νύκτας νά διαθέτουµεν λίνσ | λεπτὰ μελέτης γιὰ νἁ κερδί σωµεν τὴν αἰώνίαν ἡμέραν ) Ἡ ψυγἠ ἔχει νάγκην ἀπὸ δρο σιάν, ἀνάπαυσιν, τόνωσιν, λύ- τρωσιν. Όλα αὐτὰ θά τὸ θροῦμεν στὸ Εὐαγγέλιον στὴν Μίµησιν τοῦ Χριστοῦ στὸ Προορισμὸν τοῦ ἀνθρώπου καὶ σ’ ἄλλα κατάλληλα θιθλία. Υ) Ἡ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας µας. Στὰ χαριτό- ὄρυτα καὶ ζωοπάροχα µωστή: ορια τῆς ᾿Εξομολογήσεως καὶ ης ΘΟξρίας Κοινωνίας ὁ πονε- μένος χριστιανὸς θὰ ὁρῇ ὅ,τι ποθεῖ. Φῶς. ζωήν, χάριν καὶ χαρά». Καὶ τὰ δυὸ εἶναι τὰ μυστήρια τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ζήλου. δ) Αϊ εὐσεθεῖς συνομιλίαι. Αἱ πνευματικαὶ συζητήσεις. Οχι μόνοι. «Οὐαὶ τῷ ἑνί» ἆλ λὰ :ἀδελφὸς ὑπ ἀδελφοῦ». Πόσον τονώνουν, πόσον παρη γοροῦν, πόσον ἐποικοδομοῦν αἱ ἅγιαι συναναστροφαί!.. Δὲν ἔχετε προσέξει ὅτι µετά ἀπὸ µίαν πνευματικὴν συνοµ.:- Τοῦ κ. «ΤΙΜΟΘΕΟΥ». λίαν ἐξήλθετε μὲ αἰσθήματα φλογερὰ ὅπως εἰς τοὺς ἅπο- στόλους τῆς ᾿Εμμαούς 4ον) ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΖΗΛΟΥ ὍὉ ζῆλος ἐπιτελεῖ θαύματα εἰς ἡμᾶς. α) Μᾶς καθιστᾶ πλέον γεν- ναόφρονας καὶ περισσότερον ζηλωτὰς εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν σωτηρί- αν τοῦ πλησίον µας. Όπως ἡἣ μέλισσα εἶνα ἐργατικὴ καὶ Φιλόπονη ἔτσι καὶ ὁ ζηλωτὴς διαρκῶς δίδεται διὰ τὴν ἐκτέ λεσιν ἔργων μεγάλων. Ὁ ζῆ λος τῶν μεγάλων Χριστιανῶν δὲν γνωρίζει ὅρια διότι ἡ φι- λανθρωπία, ἡ ὁποία τοὺς κα- τέχει εἶναι αὐτὴ ἡ δία ἄμετρη καὶ ἀπεριόριστη. Καὶ νά, οἱ δυὸ ᾿ἀπόστολοι τῆς ᾿Εμμαοὺς δὲν ἐσκέπτοντο πλέον παρὰ νὰ ἐπανέλθουν εἲς “Ἱεροσόλυμα ἄμέσως, διὰ νὰ ἀναγγείλουν εἰς τοὺς ἄλλους ἀποστόλους τὴν πραγματικότητα τῆς ἆ- ναστάσεως τοῦ Σωτῆρος. Ο. λίγον τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ δυ σκολία τῆς ἐπιστροφῆς εἰς ἑἐ- κείνην τὴν προχωρηµένην ὅ- ραν... Ἡ Φλογερὰ φιλανθρω: πία ὑπερπηδᾶ τὰ ἐμπόδια, τοὺς κόπους καὶ τοὺς δίδει φτερά εἰς τὰ πὀδια. ϐ) Λλᾶς καθιστᾶ πλέον δυ. νατοὺς εἰς τὴν. ἐκπλήρωσιι τῶν ὑποχρεώσεών µας καὶ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ θελήµατος τοῦ Θεοῦ. “Ἡ φλεγομένη ἀπὸ φιλανθρωπίαν καὶ ζῆλον καρ- δία δὲν θλέπει παρὰ τὸ καθῇ: κον καὶ τὸ ὑποτάσσει καὶ Θυ σιάζει τὸ πᾶν δι αὐτ. ὉὍὉ ζηλωτὴς Χριστιανὸς δὲν λαμµ: θάνει ὑπ ὄψιν του, τὰς κενὰς παρατηρήσεις τοῦ κόσμου, τὶς εἰρωνεῖες τῶν κακῶν, τὰ ἐ- µπόδια... Εἶναι ἔτοιμος διὰ κάθε θυσίαν... καὶ δι’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωήν του... Δὲν τ' ἀποδεικνύουν οἱ ἱεραπό- στολοι, οἱ μάρτυρες τῆς Ἐκ- κλησίας, οἱ ἥρωες τῆς πίστε ὡς µας γ) Μᾶς καθιστᾶ εὐθύμους εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ Θεοῦ. Μᾶς κάμµνει νὰ ἁηδιάσωμει τὶς τέρψεις τῶν αἰσθήσεων καὶ τοῦ κόσµου καὶ μᾶς θοηθεῖ ν΄ ἀνεθοῦμεν τὴν κλίμακα τῶν οὐρανῶν. Μᾶς κάµνει γλυκεῖς πρὸς ὅλους. Τὸν ζυγὸν τοῦ Κυρίου τὸν καθιστᾶ ἐλαφρὸν καὶ κάθε πόνον καὶ ἐμπόδιοι εὐχάριστον. Κυττάξετε μὲ πό σην ἠρεμίαν καὶ χαρὰν ἐπρο χώρουων εἰς τὸ μαρτύριον οἱ μάρτυρες! Πῶς οἱ ἅγιοι εἰ: τὶς ἀσθένειές των καὶ τὶς τα λαιπωρίες των ἔχαιρον]| δ) Ὁ Θεὸς, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀπείρως ἀγαθὸς καὶ γενναιό- δωρος ἀνταμείθει ὑπερεκπε ρισσοῦ τὶς ἔνθεες ψωχές. ᾿Απὸ αὐτὴν τὴν γῆν δίδει σ᾿ αὐτὲς ἕνα πλεόνασμα εὐλογί ας, χάριτος καὶ πνευματικῶν ἀπολαύσεων. Ἱαὶ στὸν οὖρα- νὸν τοὺς ἑτοιμάζει ἄρρητα ἀγαθά, ἀνέκφραστην εὐτυχί- αν, ἁμάραντον δόξαν, ἀτελεί- ωτην θασιλείαν. 1 ας 4 , ν ο Αδελφοί µου, ἂς ριφθοῦ- µε, λοιπόν, στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ µας καὶ ἃς τοῦ ζη- τήσωµε πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα συγ- γνώµην γιὰ τὴν ἀμέλειάν µας καὶ τὴν χλιαρότητά µας εἰς τὴν ὑπηρεσίαν Του. Ἔπειτα ἂς Τὸν παρακαλέσωμεν ν᾿ ἆ- νάψῃ καὶ στὴν δικήν µας καρ- διὰ τὴν φλόγα ποὺ ἄναψ:- στοὺς δυὸ ἀποστόλους τῆς Ἐμμαούς, γιὰ νὰ Τὸν ὑπηρε τήσωπιεν πιστὰ καὶ ἀφοσιωμέ- να. Νὰ μᾶς µεταδώσῃ Πνεῦ μα δυνάµεως διὰ νὰ ἀποφεύ γωµεν κάθε ἁμαρτίαν παρ) ὅ- λους τοὺς πειρασμούς, διὰ νὰ ἐργασθῶμεν τὴν ἀρετὴν καὶ νὰ μᾶς πληρώσῃ μὲ θεῖον ζῆ- λον. Ναί Κύριε, «μεῖνον μεθ ἡ- μῶν», «διάνοιξον ἡμῖν τὰς γρα- φὰς- καὶ γίνου Κύριος τῶν καρδιῶν µας. ᾽Αμήν. ΤΙΜΟΘΕΟΣ 0 ΜΑΚΛΡΙΠΤΑΙΟΙ ΠΡΟΚΛΟΘΗΜΕΝΟΙ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΛΙ ΡΒΣΙΑΣ ΕΞΕΛΏΚΑΝ ΑΝΑΚΟΙΝΠΘΕΝ ΜΕΤΑ ΤΑΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ ΤΑΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΙΧΟΝΒΝ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ «Αἱ Λ.Α.Μ.Μ. οἱ Προκαθήµενοι τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν τῆς Ελλάδος καὶ τῆς Ρωσίας συνηντήθησαν ἐν ᾽Α- θήναις μεταξὺ τῆς 26ης καὶ τῆς 2δης Δεκεμθρίου 1960. Συνωµίλησαν ἐπὶ θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέρον.ος δύο αὐτῶν ᾿Εκκλησιῶν. 'Ἡ προσωπι- κἡ αὕτη ἐπαφὴ καὶ αἱ κατὰ τὰς ὁποίας ἐκωριάρχησε τὸ πνεῦ- μα τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης, κνύουσι τὴν ἁπαρασάλευτον τῶν δύο ᾿Εκκλησιῶν εἰς τὰς θεµελιώ- δεις ἀρχὰς τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ εἰς τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς αὐτῆς. »Οἱ Μακαριώτατοι Προκαθήµενοι ἐπεθεθαίωσαν τὴν ἀπόφασίν των ὅπω: συνεχίσουν μὲ τὴν θοήθειαν τοῦ Θεοῦ ἰσχυροποιοῦντες τὴν ἑνότητα τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἐν τῇ διακονίᾳ τοῦ Κ»- ρίου καὶ πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματος Αὐτοῦ. Ἐν ἀγαλλιάσει δὲ διαπιστοῦν- τες τὴν ἑνότητα αὐτῶν, ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Θυσιαστηρίου, διαθλέπουσιν ἐν τῇ ἑνότητι ταύτῃ τὸ ἐχέγγυον τῆς ἐ- πιτυχίας τῶν προσπαθειῶν αὐτῶν, δ.ὰ τὴν διατήρησιν τῆς εἰρήνης ἐν τῷ ὁ- νόµατι τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς βασιλείας τῆς ἀγάπης ἐν τῷ ἸΚόσμῳ». Τὸ ἀνακοινωθὲν συνετάγη κεχωρι- σµένως ἀπὸ ἑλληνικῆς καὶ ρὠσικῆς πλευρᾶς καὶ ὁ διευθυντὴς τοῦ ὑπουρ- γείου ᾿Εξωτερικῶν κ. Καψαμπέλης ἑνοποίησε τὰ δύο κείµενα εἰς τὸ - νωτέρω, τὸ ὁποῖον ἄνευ διατυπώσεων ὑπεγράφη. πας Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΙΛΤΡΟΥ ΤΟΥ ΠΙΌΥ ΙΒ΄ ΡΩΜΗ. -- Τὸ ἀνώτατον δικαστή- ριον τῆς ᾿Ιταλίας (᾽Ακυρωτικόν) ᾱ- πέρριψε τὴν προσφυγἠν τοῦ τέως ἆρ- χιάτρου τοῦ Βατικανοῦ καθηγητοῦ Ριχάρδου Γκαλεάτσι Λίζι, κατά τη διαγραρῆς του ἐκ τῶν τάξεων τῶν μελῶν τοῦ ᾿Ιατρικοῦ Συλλόγου τῆς ᾽Ιπαλίας. Ὡς γνωστὀν, ὁ ᾿Ιατρικὸς Σύλλο- γος εἶχε διαγράψει τὸν Λίζι ὡς ὕπο- πεσόντα εἰς θαρὺ παράπτωμα καὶ εἰς παράθασιν τοῦ ἐπαγγελματικοῦ μυ: στικοῦ. Πράγματι. ὁ καθηγητὴς Λίζι ὡς ἀρχίατρος τοῦ Βατικανοῦ, ἐθε- ράπευε τὸν πρὸ διετίας ἀποθανόντα Πάπαν Πίον 18’ µέχρι τῶν τελευταί- ὧν ἡμερῶν τῆς μακρᾶς νόσου ποὺ τὸν ἔφερεν εἰς τὸν τάφον. Τὴν ἐποχὴν τοῦ θανάτου τοῦ Πάπα Πίου έφημε ρίδες καὶ περιοδικά τόσον εἰς τὴν ᾿Ιταλίαν ὅσον καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν εἶχαν δημοσιεύσει φωτογραφίας καὶ περιγραφἁὰς τῶν τελευταίων στιγμῶν τοῦ Πάπα. Συνεπείᾳ τούτου διεγράφη ἀπὸ τὰς τρικοὸ Συλλόγου Ὁ καθηγητἠς προσέφυγεν εἰς τὸ δικαστήριον κατὰ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς, ἤδη ὅμως ἡ προσφυγή του ἀπερρίφθη καὶ ἡ ᾱ- πόφασις τῆς διαγραφῆς του παραμέ- νει ἐν ἰσχόϊ. τῶν συνομιλίαι. ἀποδει- πίστιν ὁ καθηγητὴς Λίζι δέλτους τοῦ ᾿[α- αν ΕΠΙΛΩΣΙΣ ΛΙΛΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΒΝ ΠρΏΣ ΤΟΝ ΠΛΠΛΝ ΙΒΑΝΝΗΝ ΑΣΤΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ. -- 'Η Α. Αγιότης ὁ Πάπας ᾿Ιωάννης ΚΓ΄ ἐδέ- χθη εἰς ἐπίσημον ἀκρόασιν τὸν παρὰ τῇ “Αγία Έδρα νέον πρεσξευτὴν τῆς Παραγουάης δρα Γουλιέλμον ᾿ἘΕντσί- θο Βελλὀζο, ὅστις τῷ ἐπέδωσε τὰ διαπιστευτήριά του. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Υἱοθεσίαν Αριθμ, 5/04 Υἱοθδετοῦντες: Παναγῆς Κ. Ν΄ Παναγη ἐκ Ῥιζοκαρπάσου ἐτῶν 54 καὶ ᾿Αν- δριάνα Παναγη ἐκ Ῥιξοκαρπάσοι ἐτῶν δὸ. ΥϊοὈετούμενον: Σωτηρούλλα ὢν) ἐτῶν ὃ. ὨΩἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω ΊΥἱο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγοάφως πρὸς τὸν ΄Αθχιε- , , (ἀννώστων γονέ- πίσκοπον, ἀἄναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ ’Ι. ᾽Αρχιεπισκοπῇ Ιύ- προὺ, τῇ 19 Ἰανοναορίου 1961. Ἐκ τῆς “Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἘἨύπρου. Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ Π τει ᾽᾿Ακούω ἀκόμη τὸ φρικιαστι- κὀ πλατάγισµα ἀπογνώσεως τοῦ ἀετοῦ, ἀγαπητέ µου νὲε, ποὺ θρῆκε τρ. /ικο θάνατο µέσα στἁ ἀφρισμένα νερά τοῦ Βιαγάρα. Ιὸόν παρέσυρε στὴν καταστροφὴ τὸ πτῶμα, ὁ πά- Ὑος, ἡ ἰδέα ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ πετάξη τὴν τὲἐλευταίαν στιγμὴν καὶ νὰ σωθῇ. Αλλά δὲν τὸ κατώρθωσε. Καὶ ἐχάθη... Αὐτὴν τὴν συμφοράν παθαι- νουν συχνὰ καὶ πολλοὶ νέο καὶ νέαι στὴν ἐποχή µας. [Πα ρασύρονται ἀπὸ τὸ ρεῦμα τῆς ἀνηθικότητος, ποὺ ἔχει ἁπλω- θῇ, τελευταῖα, ἐπικινδύνως γύ- ρω µας, καὶ στὸ τέ!ος χάνον ται µέσα στοὺς ἀφροὺς τῶι παθών καὶ τῶν λαθῶν... ἄριί μα] Καὶ εἰς τὸ περασµένον ἄρ θρον µας ἐσημειώσαμεν µερι κἁ ἀπὸ τὰ ῥασικώτερα αἴτια, τὰ ὁποῖα συντελοῦν εἰς τὴν ἐπικίνδυνον ἐξάπλωσιν τῆς ἆᾱ- νηθικότητος εἰς τὴν ἐποχήν μας. Καὶ συγκεκριµένως ἔτο- νίσθη, ὅτι ὁ κινηματογράφος, τὸ θέατρον καὶ τὸ ραδιόφω νον, ὅταν δὲν προσφέρουν ἡ- θικὸν καὶ χριστιανικὸν ὑλικὸν ες τὸν ἄνθρώπον, ἀλλὰ ρί- πτουν δηλητήριον εἰς τὴν Ψυ χἠν μὲ τὴν ἁπατηλὴν ἁμαρτί- αν, ποὺ τὴν ἐμφανίζουν γοη- τευτικἠν καὶ εὐχάριστον, τότε γίνονται ἀφορμὴ διαστροφῆς καὶ ἐκφυλισμοῦ τῶν κοινῶ- νιῶν. Καὶ ἡ πικρὰ σύγχρονη πεῖ- ρα πολλά ἔχει νὰ µαρτυρήσῃ ἐπ᾽ αὐτοῦ. ᾽Αλλὰ τὰ αἴτια δὲν ἐτελεί- ωσαν. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα. Σημµειώνοµεν ἀκόμη μερικά. το ΕΝΤΥΠΟΝ. 5) Πόση εἶναι ἡ δύναμίς του δὲν χρειάζεται νὰ τονισθῃ. Εἴτε αὐτὸ εἶναι ἐφημερίς, εἴτε εἶναι περιοδικὀν, εἴτε εἷ- ναι θιθλίον, ἡ ἐπίδρασίς του διὰ τὴν διαμόρφωσιν τῆς κοι- νωνίας εἶναι ἀφάνταστη. ἸΚαὶ εἶναι λυπηρόν, ὅτι μαζὸ μὲ τὰ καλά, κυκλοφοροῦν εὐρύτατα καὶ ἕντυπα, τὰ ὁποῖα δὲν κά- νουν τίποτε ἄλλο, παρὰ νά διαφθείρουν τὰς συνειδήσεις καὶ νὰ ἐξωθοῦν εἰδικώτερον τοὺς νέους σεἰς τὴν ἀνηθικότη- τα. Εἶναι νὰ κοκκινίζῃ κάποτε καὶ ὁ γεροντότερος ἄνθρω- πος, ὅταν περιγράφωνται εἲς ἔντυπα σκηναί, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι παρὰ ἀπροκάλυπτος καὶ ἀναιδὴς ἐξιστόρησις ἐρωτικῶν σκανδάλων, χυδαίας μορφῆς. Καὶ ἂν κανεὶς τολµήσῃ νὰ διαμαρτυρηθῇ, εἶναι ἕἔτοιμοι οἱ φονεῖς αὐτοὶ τῶν ψυχῶν νὰ διαμαρτυρηθοῦν, διότι δῆθει αἴρεται ἤ ἐλευθερία των. Ποῦ ἐφθάσαμεν! Καὶ μένουν ἀνε νόχλητοι οἱ δολιοφθορεῖς αὖ- τοὶ καὶ ὁδηγοῦν γοργῷ τί θήµατι τὴν νεότητα εἰς τὸ χάος καὶ τὸν θάνατον. Δολοφόνοι τῶν παιδιῶν µας! 6). ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ! ΧΟΡΟΙ. Αλλη πάλη πληγἠ αὐτή. Ἐκμεταλλεύονται μερικοὶ τὴν τάσιν τοῦ ἀνθρώπου νὰ δια- σκεδάσι καὶ νὰ ἀλλάξῃ πα: ραστάσεις, καὶ καθιέρωσαν, ἀντὶ τοὺ ὥραίου καὶ ἠγεμονι- κοῦ ἑλληνικοῦ χοροῦ, τοὺς συγχρόνους «Θακχικοὺς Χο: ρούς, τοὺς ὁποίους ὅλο καὶ καθιστοῦν περισσότερον διξς- γερτικοὺς καὶ προκλητικούς μὲ µόνον σκοπὸν νά µολώνουν τὴν ψυχὴν τῶν νέων µας καὶ νὰ καταστρέφουν τὴν λευκό τητα τοῦ πνευματικοῦ των κό- σµου. Καὶ ἔχομεν ἀἁμέτρητα παραδείγματα νέων, ποὺ ὥδη- γήθησαν εἰς τὴν Φθορὰν καὶ τὸ ὄνειδος, ἀκριθῶς διότι δὲν ἐπρόσεξαν εἰς ἕνα τέτοιον χο ρόν... . Θὰ διαμαρτυρηθοῦν ἴσως µερικοί, διότι εἴμεθα τόσον αὐστηροὶ εἰς τὸ μέσον αὐτὸ τῆς ψυχαγωγίας. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νὰ το νισθῇ, ὅτι ἔχομεν ὅλοι καθῇ κον νὰ ἀντιδράσωμε διὰ κάθε τί, τὸ ὁποῖον κατακρημνίζει τὰ ἠθικὰ θεμέλια τῶν παιδιῶν µας καὶ ἀνοίγει τὸν δρόµον πρὸς τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀτιμίαν. Καΐ, ἀτυχῶς, δὲν εἶναι ὁλί- γα τὰ δράµατα, ποὺ παίζον- ται τὰ τελευταῖα χρόνια ἐξ οἱ φορμῆς τῆς ἀνηθικότητος, ἡ ὁποία ἅπλωσεν ἀσφυκτικὰ τοὺς πλοκάµους της καὶ ἐν- αγκαλίζεται θανασίµως τὰ ἄ πειρα καὶ «ἄπειρα» θύματά της Καὶ τὸ ἀτύχημα εἶναι ὅτι αὐτὰ τὰ θύματα εἶναι ἀἄκρι- θῶς ἡ ἄπειρος νεότης, ἡ ὁ- ποία ἅπαξ, διὰ παντὸς ὀωθί- ζεται εἰς τὸ τέλµα καὶ πεθαί νει ἀπὸ ἠθικὴν ἀσφυξίαν... Θεέ µου, γιατί ᾿Ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὸ ΓΙΑΤΙ, σκέπτοµαι κάτι: ὅτι θὰ ἤτο πολὺ ὀλιγώτερα τὰ θύματσο τῆς Λερναίας Ύδρας, τῆς ἆ νηθικότητος, ἂν στὴν ἐπικίν- Τῆς µακαριότητος, ἐλογίσω Θεσπέσιε, τρυφἠὴν κατὰ γνώµην ἐπέτυχες, ἐν ἁγίων Μακάριε. ΩΙ Η Ι δυνη καμπὴ τοῦ ἀνθρώπου, στὴ νεότητα, εὑρίσκετο πάντο- τε ὁ κατάλληλος «ἄνθρωπος. ποὺ θὰ ἡμποροῦσε νὰ ἐξηγή- ση ὀρθὰ καὶ παιδαγωγικἀ τὶς ἀναπόφευκτες ἀπορίες τῆς νεό- τητος, νὰ δώσῃ λύσεις ἁπαλέὲς στὰ προθλήµατα, ποὺ ἔξαφνα ἀναπηδοῦν ἀπὸ τὸν μέχρι χθὲς ἤρεμον κόσμον τῆς ψυ- χῆς της, καὶ νὰ κατευθύνῃ μὲ Χαμόγελο καὶ αἰσιοδοξίαν καὶ δημιουργικὴν πνοὴν τὰ θήμι- τα τῶν παιδιῶν στὰ λιβάδια τῆς ζωῆς, ποὺ δὲν εἶναι οὔτε παντοῦ ῳ.. καταπράσινα, οὔτε παντοῦ κατάξερα... Δυστυχῶς ὅμως μᾶς͵ λεί- πουν, συνήθως, αὐτοὶ οἱ κα- τἆλληλοι ὁδηγοί. Καὶ οἱ νέοι Βας εὑρισκονται ἀνερμάτιστοι ἀκαθοδήγητοι στὰ πιὸ θασι. κά, στὰ πιὸ ἐκρηκτικὰ θέμα- τα τῆς ζωῆς των. Καὶ ἔτσι τὸ ἔργον αὐτό, ἰδίᾳ τὸ τῆς σε- ξουαλικῆς διαφωτίσεως, θὰ ἀναλάδθουν νὰ τὸ διδάξουν στὰ παιδιά μας οἱ μεγαλύτεροι στά χρόνια φίλοι(:), στὶς γωνιὲς τοῦ δρόµου, στὰ σκο- τεινά, ἢ στοὺς περιπάτους, ποὺ προσφέρουν τὸ νερὸ τῆς δια- φωτίσεως({!) ἀπὸ θολωμένη πηγή... Η θὰ καταφύγουν τὰ ἀγό- ρια µας καὶ τὰ κορίτσια µας εἰς τὰ Λεξικἁ τῆς κακῆς ὦ- ρας, εἰς τὰ εἰδικά(:) κεφά- λαια, διὰ νὰ μάθουν τὰ µυ- στικἁ τῆς ζωῆς... Εχει παρατηρηθῆ ὅτι εἰς τὶς θιθλιοθῆκες, αἱ σελίδες τῶν λεξικῶν, ποὺ γράφουν γιὰ τά ζητήματα αὐτά, εἶναι ἐ- Φφθαρμένες ἀπελπιστικὰ ἀπὸ τὴν πολλήν... χρῆσιν|! Ἐνῷ ἂν ὑπῆρχαν παιδαιγω- γοὶ κατάλληλοι γονεῖς σο- φοί κληρικοὶ φωτισμένοι, θὰ ἔπαιρναν αὐτὸ τὸ διψασµένο ἐλάφι, ποὺ τρέχει διαρκῶς στὰ ὑψώματα, στὶς πεδιάδες καὶ ζητάει νερό, γιὰ νὰ σθή- σῃ τὴ δίψα τῆς µαθήσεως, θὰ τὸ ἔπαιρναν καὶ θὰ τὸ ὁὅδη- γοῦσαν εἰς «τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων», εἰς τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ χορτάσῃ ἀπὸ τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν», ποὺ ὅποιος πίνει ἀπ᾿ ἐκεῖ δὲν διψάει πιὰ εἰς τὸν αἰῶνα... Αν ὑπῆρχαν]!... Ὅμως δὲν ὑπάρχουν πολ- λοί. Καὶ ὁ Μινώταυρος τῆς ἀνηθικότητος καταθροχθίζει ἀνενόχλητος τὶς ψυχὲς κοὶ τὴν χαρὰν τῆς νεότητος, Μέχρι πότε, ἀλήθεια, θὰ στέκωνται οἱ ἄνθρωποι ἀδιά- φοροι μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ θέ- αμα τῆς διαθρώσεως τῶν νέων µας Κάτι περισσότερον. Μέχρι πὀτε θὰ ὁδηγοῦν μὲ τὴ θέλη- σί των τὰ ἀνύποπτα αὐτὰ θύ- ματα εἴς τὸ στόµα τοῦ Μινω- ταύρου Εἶναι νὰ καταλαμθάνεσαι ἀπὸ ἀθυμίαν ὅταν ἀντικρύζῃς παντοῦ αὐτὰ τὰ συμπτώματα τῆς πνευματικῆς φθίσεως. Παιδί µου, ᾿Εκάμαμεν αὐτὴν τὴν πα- ρέκόθασιν, διὰ νὰ σοῦ δώσωμεν νὰ καταλάέῃς πόσον κρίσιµος εἶναι διὰ τὴν ἡλικίαν σου - ἡ φθορά. Πόσον ἔπειτα ὀλίγον ἐνδια- φέρονται οἱ περισσότεροι ἄγθρωποι διὰ τὴν κατα- σφάλισιν τοῦ µψυχικοῦ σου θησαυροῦ. Καὶ πόση, αυνεπῶς, εἶναι ἡ εὐθύνη σου διὰ τὴν πε- ριφρούρησιν τῆς ψυχῆς σου. Μἠ παρασύρεσαι ἀπὸ ἐκεῖ- να, ποὺ θλέπεις γύρω σου. Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς σου νὰ λασπώνεσαι... Αά πββοτα Ὠηαῖας δαπι”, ἔλεγε κάποιος πιστὸς Λατῖνος συγγραφεύς. «Γιὰ τὰ καλώτε- ρα εἶμαι γεννημένος». Καὶ ᾱ- σφαλῶς ἀπὸ τοῦ νὰ κυλίεσαι στὴ λάσπη, ὑπάρχει κάτι πολὺ καλύτερον. Νὰ πετᾷς στὸν ὄ- µορφο, τὸν καθαρὸ οὐρανό... Μὰ πετᾷς, παλληκάρι µου! ᾽Αλλὰ δὲν ἐτελειώσαμε. Θά συνεχίσωμµε. Εἰς τὴν Ραψῳδίαν Ν΄. τῆς Ὀδυσσείας, ὑπάρχει μιὰ σκη- νή, τὴν ὁποίαν ἡ γοητευτικἡ γραφίδα τοῦ 'Ὁμήρου παρου- σιάζει πλήρη συγκλονιστικῆς πλοκῆς. ᾿Αναφέρει ὅτι μετὰ τὴν καταστροφήν, ποὺ ὑπέστη ὁ ὈὉδυσσεὺς εἰς τὴν χώραν τῶν ἀνθρωποφάγων Λαιστρυ- γόνων, τὸ µοναδικόν του πλοι- ον προσεγγίζει εἰς τὰς ἀκτὰς τῆς νήσου Αἰαίας. Οἱ σύντρο- φοί του εἶναι θαρύθυμοι, λόγῳ τῆς συμφορᾶς. Ὁ ᾿Οδυσσεὺς ἐξέρχεται τοῦ πλοίου εἰς τὴν ξηράν, ἀνέρχεται εἰς ὑψη- λὴν κορυφήν, ἐπισκοπεῖ τὴν ἄγνωστον χώραν καὶ κάπου μακρὰν διακρίνει καπνόν, ση: μεῖον ὅτι ἡ νῆσος κατοικεῖτα.. Ἔπρεπεν ὅμως νὰ ἐἔξερευνη- θῇ. Πρὸς τοῦτο µία ὁμάς ἀπὸ 2ὸ συντρόφους, ὑπὸ ἀρχηγὸν τὸν συνετὸν Εὐρύλοχον, προ- χωρεῖ εἰς τὰ ἐνδότερα τῆς νή- σου. Αἴφνης τὰ μάτια των θαμθώνονται ἀπὸ τὸ θέαμα. ᾿Ἐμπρός τών μέγαρα, παλά- τια µαρμαρόκτιστα. Πλησιά- (Συνέχεια εἰς τὴν 6ην σελίδα) «πδο, ΕΣ ΤΟΝ ΛΓΟΝ ΜΛΚΛΡΙΟΝ τῆς ὑπὲρ νοῦν ὀρεγόμενος, τὴν ἐγκράτειαν, τὴν πτω- χείαν πλοῦτον, τὴν ἀκτημοσύνην, περιουσίαν ἀληθῆ, καὶ εὐδοξίαν τὴν µετριότητα’ διό καὶ τῆς ἐφέσεως, τῆς σκηναῖς αὐλιζόμενος, τῶν σπα -- ἵποος ο 6 «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 70Η” ΚΥΡΙΑΚΗ [5 Ἰανουκρίου, 1961. ΜΟΝΟΝ ΜΕ ΤΑ. ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΝ ΙΝΕΏΛΗ 01 ΛΝΘΡΙΠΙΙ. Βλ ΥΠΕΡΙΕΡΗΣΙΝ ΤΩΝ ΛΕΝΙΝ, ΤΟΥ Λ[ΧήΣ ΚΑΙ Τ0Υ Φ[ΒΡΥ ΕΝΟΣ ΛΤΟΜΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΙ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ . ΑΘΗΝΑ, 5. Ἰανουαρίου, --- “ο Μακ. ᾿Αρχιεπίσχοπυς Αδη νγῶν καὶ πάσης Ελλάδος κ. Θεό Ἀλητος ἀπηύδθυνε ποὺς τὸν ἕλλη- γικὸν λαὺν µήνυια ἐπ εὐχαιοία τοῦ Νέοι Ἔτους 1961. Εϊΐς τὸ μήνυμά του µεταξὺ ᾱ)- λων ἀνέφερε: «Τὸ ἔτος τὸ ὑπυῖον ἑπέρασε, ἀναφέρει ὁ ᾿Αρχιεπίσχυπος, ἀφί- γεν κληρονομίαν, ταραχὰς, ἄνα: στατώσεις, συγκρούσεις γχαὶ διά: φορα δεινά, εἷς διαφόρους φυ)ὰς καὶ ὁμάδας «ἀνθοώπων, δὲν γνώ- οίζομεν δὺ τὶ τὸ νέον ἔτος απρυ- οιωνίζει. Άραγε θὰ ἐπέλθῃ χα: λάρωσι- τῆς διεθνοῦς ἐντάσεως ΣΑρά γε δὰ ἀποδοῦῇ δικαιοσύνη καὶ ἐλευθερία εἲς τοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι δυναστεύονται ὑπὸ διάφόορα προσχήματα, ἀπὺ τοὺς διαφόρους ἰσχυροὺς τῆς γῆς Αλ ἣ ἀπάν- τησις εἰς αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα ὃέεν ἔρχεται εὔκολος, διότι οἱ ἐνοικοῦν- τες ἐπὶ τῆς γῆς δὲν ἔμαῦον νά ἐφαρμόξουν τὴν δείαν ἐντολὴν τῆς δικαιοσύνης. Ἱκανοπυιυῦνται, μὲ τὴν ἄτονον πίστιν, εἲς τὰ ἀνθρω- πιστιχὰ ἰδεώδη καὶ εὐρίσνυν αι μακρὰν ἀπὺ τὰ πραγµατικὰ γωι στιανικἁ ἰδεώδη, τὰ ὑποῖα εἶναι πλήρη, εἶναι αὐτυδύναμα, εἶναι κατενυντινά, εἶναι ἀποτελεσμα- τικά, εἶναι συγγούνγως Πεῖα καὶ ἠνθρώπινα καὶ τέλος. τελεσςύυα καὶ αἰώνια. Κατὰ τὰ χοιστιανικὰ ἰδεώδη ἄνθρωπος εἶναι πνευιατινὴ ἓγκὺν σµιος ἁξία, ἤ ὑποία δὲν πεφιορί- ζεται, οὔτε ἐξαντλεῖται εἲς τὸν πρύσχ-κιρυν αὐτὸν κόσμον. ἀλλ. ἐ- πεντείνεται εἲς τὴν αἰωνιότητα. {Περαιτέρω ὁ Δία λοχιεπίσχο- πος Θεύχλητος τονίζει, ὅτι «πόνυν μὲ τὰ χοιστιανικὰ ἰδανικὰ οδύνων- ται τὰ ἄτομα, αἱ κοινωνίαι καὶ ἡ ἀνθρωπόύτης ὀλόκλησος, νὰ ὕπερ: τερήοσ”ν τῶν διαφόρων δεινῶν τὰ ὑποῖα μᾶς µαστίζουν, τοῦ άγχους περὶ τοῦ τὶξεται ἡ ἐπιοῦσα καὶ τυοῖ δικαίου γα. τρυμαπτικοῦ φὐδου ἕνὸς ἀτομικοῦ πολέμου». ΕἰΣ ΠΜΝΙΓΙΡΙΚΗΝ. ΛΤΜΙΣΦΝΙΡΑΝ ΕΠΡΤΛΣΘΗ ΤΗΝ δια ΙΑΝΠΥΛΡΙΔΥ 0 «ΛΠΙΙΣΜΙΣ ΤΕΝ ΥΛΜΤΗΝ ἩΙΣ ΤΙΝ ΛΙΜΕΝΝ 1 ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΗΡΙΡΑΙΕΥΣ, ὁ Ἰανοναρίου.: Τὴν Την π.μ. τῆς σήμερον. θης Ἰανουαρίου, εἷς τὴν ἕθοτα- στικῶς διακοσμηθεῖσαν μὲ «οι- γικοειδῆ ἀποθάθδραν τοῦ Αημαρ- χείου τοῦ Πειραιῶς, διεξήχθη, μετὰ πάσης ἐπιθλητικότητος, Χο: ροστατοῦντος τοῦ Μακ. ᾿Αθχιεπι- σκόπου ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης 'Βλλά- δος κ. Θεοχλήτου, ἡ τελετὴ τῶν Θεοφανείων, εἰς τὴν ὑποίαν παρί- στησαν ὅ Βασιλεύς, ὁ Διάδοχος, ὃ ποίγκηφ Μιχαήλ, ὅ Πρόεδρος τῆς Κυθερνήσεως κ. Ι. Καραμαν- λῆς, τὰ µέλη τοῦ ὑπουργικοῦ οιπε τὺν τανρὸν εἰς τὴν δάλασ σαν, ἀφίνων ἐλεύδερον ζεῦγυ περιστερῶν, εἰς συμθολισμὸν. το Ἁγίου Πνεύματος, ἐσύριζον γα μοσύγως τὰ ἐλλιμενισμένα σχάφτ ἐκρούοντο οἱ κώδωγες τῶν ἐνκλη σιῶν, καὶ τὸ πυροθολεῖον τῆς Σχολῆς τῶν Ναυτικῶν Δοκίμω: ἔρριπτε τιμητικῶς 31 χανονιοθο). σμούς. . . Μετὰ τὸ πέρας τῆς τελετῆς τοῖ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, ἡ ΑΝ. ζ Βασιλεὺς καὶ τὰ µέλη τῆς ἁκο λονυθίας του χατηυθύνθησαν εἲς τὸ Ῥουρκολίμανυν, ὅπου παρηχολού 1Ο Σεδ. Μητροπολίτης Θεσσάλιώτιδος καὶ Φαναριοφαρσάλων κ. Κύριλ- λος ἐνῷ τελεῖ, τὴν ὅόην λίµνην τῆς Συμθουλίου, µέλη τοῦ Διπλωμότι κοῦ Σώματος, οἱ ἀογηγοὶ τῶν Ἐπιτελείων χαὶ ἄλλοι ἀνώτατοι κρατικοὶ λειτουργοί. Τὰ ἠγχνροθο- ληµένα εἰς τὸν λιμένα σκάφη εἴ χον ὑψώσει µέγαν σηµαιοστυλι- σµόν, ἐἑνῷ ὁὃ µκεντοικὺς Ίει- ραιεὺς ἔπλεεν εἰς τὰ ἐθνικὰ χρώ- µατα. ᾿Ἐπιθλητικὴ παράταξις ἀν- δρῶν τοῦ Β. Ναυτικοῦ καὶ τοῦ Λιμενκυῦ Σώματος καὶ σχηµά- τισμῶν τοῦ Στρατοῦ καὶ τῆς ΑΔ: εροπορίας, ἀρχίίουσα ἀπὸ τὴν παραλιακὴν πρόσθασιν τοῦ ἜΤιτα- γείου Κήπου, διῆχε µέχοι τῆς πλα- τείας τοῦ Δημοτικοῦ Θεάτρου καὶ ἐκεῖθεν µέχοι τῆς λεωφόρου τῆς Βασιλίσσης Σοφίας. Ἡ τελετὴ ἤρχισε τὴν 11ην π.μ. ἀπριθῶς, μὲ τὴν ἄφιξιν τῆς ΑΝ. τοῦ Βασιλέως, τὸν ὁποῖον ὑπεδέ- χθησαν ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ὁ δήμαρχος Πειραιῶς κ. 11. ντε- γτιδάκης, Καῦ ἤἥν ὥραν ὃ Μαν. ᾿Αρχιεπίσχοπος κ. Θεόκλητος ἔρ- Ιανουαρίου, τὸν ἁγιασμὸν τῶν ὑδάτων εἰς Καρδίτσης. βησαν, μετὰ τῆς ἀναμενούσης ἑκεῖ Ἡασιλίσσης, τὰ Θεοᾳάνεια τῶν ναυταζλητικῶν ὀργανώσεων. ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΗΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΕΞΑΜΕΝΗΝ ΑΟΗΝΩΝ Η ΚΑΤΑΑΔΥΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Ὁ Δῆμος ᾿Αδηναίων ἐτέλεσε τὴν 1ΐην π.μ. τὴν ἐτησίαν ἑορτῆν τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων εἰς τῆι Δεξαμενὴν ᾽Αθηνῶν. Ταύτην ἐτέ λεσεν ὃ Θεοφιλέστατος ᾿Επίσκυ- πος Αχαΐας κ. Παντελεήμων συμπαραστατοίµεγος ὑπὸ τῶν αἱ δεσιµολ. ἐφημερίων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ ᾿Αρεοπαπτίτου (1Νο- λωνακίου). Παρέστησαν ὁ δήµαυ- χος Σ. Γσουκαλᾶ-, ὁ πρόεδρος καὶ τὰ µέλη τοῦ Δημοτικοῦ Ἀομθου- καὶ ᾿Αρχαὶ τῆς πόλεως, ὡς καὶ ἐκαπρόσωποι τῶν ὀργανώσεων. πα Η ΙΚΙΡΙΚ«Η Ι! (Συνέχεια ἐκ τῆς δης σελίδος) ζουν. Εἰς τὰ προπύλαια λύκοι καὶ λέοντες ὡς ἥμερα πρόόα. τα τοὺς ὑποδέχονται. Χρυσῆ πύλη ἀνοίγει. Μία γυναίκα µε θαμθωτικὸν κάλλος καὶ γλυ- κεῖαν φωνὴν προθάλλει. Εἶναι ἡ περιθόητη Κίρκη. -- Ὀρίστε, περάστε. Θὰ δια- σκεδάσετε µέσα. Όχι, κανεὶς µέσα, φώ- ναξε ὁ ἀρχηγός. Φοθοῦμαι δό- λον... ᾽Αλλὰ οἱ σύντροφοί του δὲν ἀκούουν. Εἰσέρχονται. Ἡ θύ- ρα κλείει. Δὲν περνοῦν ὅραι πολλαί. Ἡ θύρα ἀνοίγει πά- λιν. ᾽Αλλά, τί συμφορά! Με- τρήσατε᾽ 1, 2, ἃ, 4... 22. ᾿Εδέρχονται ὄχι ἄνθρωποι, ἆλ- λὰ χοῖροι... Τὶ συνέδθη: Τὸ περιγράφει μὲ ὀλίγους στίχους ὁ ἀθάνα- τος ραψῷδός. Εἰς αἰθούσας πολυτελέστατας, εἰς θρόνους καὶ Καθέδρας τοὺς ἔθαλε νὰ καθήσουν ἡ Κίρκη. Τοὺς προ- σέφερε ποτόν, ποὺ εἶχε µέσα θότανα μαγικά. Τοὺς ἐζάλισε καὶ τοὺς ἔκαμε νὰ ξεχάσουν τὰ πάντα. Εἰς τὸ τέλος μὲ ἕνα ραθδὶ τοὺς κτυπᾷ ἐλαφρὰ εἷς τὴν κεφαλήν καὶ τοὺς µετα- θάλλει εἰς χοίρους... Μῦθος, θέθαια. ᾽Αλλὰ γε- μᾶτος ἐπικαιρότητα. Αὐτό, παιδί µου, εἶναι ἡ ἀνηθικότης. Κίρκη τρομερή, ποὺ ἀποκτη- νώνει... Φοθήσου αὐτὴν τὴν κην!... ᾿Αρχιμ. Γ. Π. Κίρ- ΝΕΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΤΗΣ ΘΕΠΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ᾿Απὸ τὸ μηνιαῖον Θεολογικὸν--Θρη- σκευτικὀν περιοδικὸὀν «Γρηγόριος ἹΠα- λαμᾶς», ὕργανον τῆς “Ιερᾶς Μητρο- πόλεως Θεσσαλονίκης, (Μοεμθρίου Δεκεμθρίου) τὸ ὁποῖον ἔφθασε κάπως καθυστερηµένα, πληροφορούμεθα ὅτι κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς ἄης Δεκει- δρίου, λήξαντος µηνός, ἡ Θεολογική Σχολἡ του ᾿Αριστοτελείου Πανεπι- στηµίου Θεσσαλονίκης, ἐξέλεξε παµ- ψηφεὶ τακτικὸὀν Καθηγητήν τῆς Λει- τουργικῆς καὶ Ὁμιλητικῆς τὸν τν. Εὐάγγζλον Θεοδώρου, ἄχρι τοῦδε ὁ- φηγητὴν τῶν αὐτῶν κλάδων ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τοῦ ᾿Εθνικοῦ Πανε- πιστηµίου ᾿Αθηνῶν. -- Επίσης ἡ αὐτὴ Θἐεολογικὴ Σγο- λὴ κατὰ τὴν συνεδρίαν αὐτῆς τῆς Της Βοεμθρίου, παρελθ. ἔτους, ἐξέλεξε μετά τὰς νενοµισµένας δοκιµασίας παμψηφεὶ ὑφηγητὴν εἰς τὴν Έδραν τῆς Λειτουργικῆς καὶ 'Ομιλητικῆς τὸν Πανασιολογ. ᾿Αρχιμανδρίτην κ. Παντς- λεήµονα Ροδόπουλον, Δρα Θεολογίας, Πρωτοσύγκελλον τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΛΙ ΕΚΛΙΣΕΙΣ Ὑπὸ τοῦ Σεθασμιωτάτου ἠΆητροπο λίτου ᾿Αργολίδος κ. Χρυσοστόμου ἐ ξεδόθη µελέτη διὰ τὴν θέσιν τῶν κα “Ρερᾶς Μητρο- θαιρουμένων κληρικῶν τῶν ἀνηκόντων εἰς µονάς. ΚΙΛΑ. ΤΗΝ ΕΝΛΡΤΙΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΛΡΙΥ ΤΠ ΕΣ Τ Τὸ. ἀπόγευμα τῆς Ἑσρίτης, 8] ᾿Ἱωνοναρίυυ, συνεχλήδη ἓν ἡ Α. Συγκέντρωσις Εππαιδευτι χῶν- Κατηχητῶὼν τῆς ᾿.λοχιεπισχη- πιχῆς περιερείας χατὰ τὴν ἁποί' ἂν πρυσῆλβον αλεῖστοι Αοχιμαν- δρῖται, Μεολόγοι, ἱερωμένοι χατη γηταί, καθηγηταί, διδάσχαλοι καὶ ἄλλυι ἐππαιδευτικοί. Τὴν συγκέν- τρωσιν. ἐτίμησαν διὰ τῆς πιασουῦ- πίας των ὁ Πρόεδρος τῆς Δημου θερμὸν καὶ ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν Ἐκπαιδευτικοὺς λίου, αἱ στρατιωτικαὶ καὶ πολιτι- : Γραδόσεις χαὶ ἐκαλλιεργοῦντο κρατίας Μ. ᾿Αοχιεπίσχυπος Ἡ. Μακάριος, ὁ 1Γρόεδρος τῆς Ἕλλη- υικῆς Κοινοτικῆς Ῥυνελεύσεως ἂφ Ῥπυοιδάκις, καὶ πλεῖστοι Ἠπιθε- ρηταί. ΠΕἰσηγητικὴν ὁμιλίαν πεοὶ τοῦ σκοποῦ τῆς συγκεντοώσεως ἔ- ν”ραμεν ὃ Ἰανοσιολ. ᾿Αοχιμανδοί- της κ. Γ. Πανλίδης, ἠκολούθησε δὲ χαιρετισιὺς ὑπὺ τοῦ κ. ὧρ λΑπκολούθως ὁ Μ. Αρχιεπίσκοπος ς , ἀπηύθυνε πρὸς τὴν συγκέντρωσιν ἤ ι τὸν ἀκόλουῦον χαιρετισµόν. Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ «Μὲ χασὰν ἰδιαιτέραν χαιρετί- ξω τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν τῶν ἐκπαιδευτικῶν --- κατηχητῶν, οἳ ὁποῖοι, ποοθύμως ἀνταποκρινόμς- νοι εἷς πρόσκλησιν τοῦ Γραφείου Χριστιανικῆς Λιαφωτίσεως, συνηλ- Ἆον διὰ νὰ ἀνταλλάξουν ἀπόψεις καὶ συςητήσουν Ὀέματα, ἀφορῶντα τὸ Κατηχητικὸν Ἀχολεῖον καὶ γε- γικῶς τὴν Ὀρησχευτικήν µας χί- γησιν. Δράττομαι τῆς εὐκαιρίάς νὰ εὖ- χαριστήσω ὅλους ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι κινούµενοι ἀπὸ θρησχευτιχὸν ζηῆ λον, ἠθελήσωτε νὰ γίνετε συνερ- γάται καὶ θοηθοὶ τῆς ᾿Εκχκλησίας εἰς τὸ ἔργον τῆς Ὀρησχευτικῆς δι- απαιδαγωγήσεως τῆς νεολαίας μας. “Ἡ ἀποστολὴ τοῦ διδασκάλου εἶναι λεπτὴ καὶ σπουδαιοτάτη. ο μέλλοντος, δότι εἷς τὰς χεῖράς του. εἶναι ἐμπεπιστευμένοι οἱ πο- λᾶταιν τῆς αὔριον. Αὐτὸς δὰ ἐπ- πνεύσῃ ἰδεώδη, δὰ ὑώσῃ χατεν- Βύνσεις, δὰ διαµυρφώσῃ υχὰ: καὶ θά διάπλάσῃ χαρακτῆρας. Οἱ ἄξιοι ἐφγάται τῆς παιδείας ἀποτὲ- λοῦν ἀσφαλὲς Βεμέλιον καὶ ἆπα- ραίτητον στοιχεῖον διά πᾶσαν εὖ- γομουμένην πολιτείαν. ᾿Αποτελεῖ γεγονὺς τητον ὅτι καθ ὕλην τὴν µαχραί- ὠνα δουλείαν µας ὁ Ἵλλην Νύ- πριος διδάσκαλος ἀνταπεγοίδη εἰς τὴν ὑφηλὴν ἀποστολήν του παρὰ τὰς τόσας ἀντιξοότητας καὶ ὃν- σχερείας εἲς τὴν ἐχτέλεσιν τοῦ ἔργου του. Τὸ Ἱολληνικὸν σγολεῖ- ον. ἦτο τὸ σπορεῖον, ἐντὺς τοῦ ὃ- ποίου ἐθερμαίνοντο αἱ ἐθνικαὶ πα- αἲ εὐγενοῖς φιλοδοξίαι καὶ ἐτρέφον- το αἳ ἐλαίδες τῆς αὔριον, Κατὰ τὸν ὑπέροχον ἀγῶνα τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ πρὺς ἀπόμτῆσιν τῆς ἐλευθερίας του, Ἡ λληνικὴ Κυπριαχὴ νεολαία ἔπαιξε ϱὐλον πρωτεύοντα καὶ ἔγραψε )αιποᾶς σελίδας ἠρωϊσμοῦ καὶ αὐτοθυσίας. Ἡ τιμὴ καὶ ὃ ἔπαινος ποὺς τὴν Κυπριακὴν γεολαίαν διὰ τὴν ση- ’μαντικὴν καὶ πολύτιμον σιιθολήν της εἰς τὸν ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶ- να, ἀντανακλᾶ καὶ ἐπὶ τῶν ἑκπαι- δευτιχῶν µας, διότι πλὴν τῆς πο» σωπικῆς των συµθολῆς εἷς τὸν ἆ- γῶνα, αὐτοὶ ἦσαν κυρίως ἐνεῖνοι, οἳ ὁποῖοι ἐκαλλιέργησαν εὐνικὰς συνειδήσεις. ἐνέπνεισαν ἑἐθνιρὰ ι δεώδη καὶ ἐκοάτησαν ἄσθεστον τὴν λαμπάδα τῆς ἑλευθεορίας διά νὰ μεταδώσουν τὸ θεῖον φῶς της εἰς τὰς φυχάς τῶν μαθητῶν των. .Α1) ἐὰν τὸ ἔργον τῶν ἑππαι- σπουδαιότέρον εἶναι τὸ ἔργων τῶν ἐκπαιδευτικῶν-- κατηχητῶν, λιὰ γὰ, οἰκαδομήσωμεν γχοινωνίαν ἐπὶ στερεῶν θάσεων. πρέπει νὰ ὃημι- ουργήσωμεν γερλαίαν ἐμα ορουμέ- γην ὄχι µόνον ἀπὸ ἐθνινά, ἆλλὰ καὶ Ὀρησχευτικὰ συγχούνως ἰδεώ- δη. Μόνον ἐπὶ Κοιστιανιχῶν Όεμε- λίων δυνάµεῖα νὰ, κτίσωπεν ὑνιᾶ ποινωνίαν καὶ εὐνομουμένην, Τ[α- Ἀτείαν. ΠΠ ὑφησχευτινὴ διαπαιδα- Εγώγῆσις τῆς γεολαίας «δΙόνον ἐπὶ χριστιανικῶν θεμελίων .. ΠΙαιδαγωγιχῇ Ακαδημίᾳ Κύπρου, Ἡ Α,Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Βράχα καὶ τοῦ ὃὄρος Σπυριδάκι, ! διδάσκαλος εἶναι ὃ θεμελιωτῆς τοῦ | ἀναμφισθή- , δευτικῶν εἶναι σπονδαῖον, ἀπόμηι ἁπαυαίτητυν σταγεῖον δια τὴν δημιουυσίαν κοινωνίας ἠὐικῆς καὶ ἑναρέτου, λιὰ τοῦ Ἱνατηχητικοῦ :Σγολείαυ, παφαλλήλώς ποὺς ἄλ]ά Γµέσα γαὶ τρόπους, ἡ Ἠνκκησία Γπουσπα δεῖ νὰ δημιουυγήσῃ νεολαί- αν πιστεύουσαν εἰς τὰ Βλ ἠνογοι- στιανικὰ Ἰδεώδη καὶ ἀγωνιζυμένην διὰ τὴν ἐπιχράτησίν των. λες πὴ Ἰησμονηδῇῃ ἐπὶ πλέον τὸ γεγονὸς τι ἀπὸ τὴν ὑρησχεύουσαν γευ- λαΐαν, ἀπὺ τὰ Ἱκατηχητικά χο καὶ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἩΝ ΠΛΙΔΑΓΗΓΙΚΙΝ ΑΚΛΔΗΜΙΑΝ ΜΑΚ, ΜΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΞΙΡΕ Τῆ. ΕΡΠΟΝ ΤΗΝ. ΕΚΠΝΙΛΕΥΤΙΚΙΝ - ΚΛΤΗΧΗΤΗΝ δΣυνάµεθα να Χτίσωμεν Ὅγιᾶ κδινωνιονὸ, σεν εἰς τὴν ὁμιλίαν του ὁ ΟΙακαριωτατὸς ἐτένι- ΣΥΝΕΣΙΗΣΕΝ ΑΥΞΗΣΙΝ ΤΗΣ ΚΛΤΗΧΗΤΙΚΙΣ ΚΙΝΗΣΕ ΠΣ ΕΝ ΚΥΠΡΙ ναι ἐλευθέρα, ἡ πατηγητικἡ χίν η σις απρέπεν γὰ Υίνῃ ἀκόμη µετα- λυτέρα. Δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχ]ῃ ον γύτης, εἲς τὴν ὑποίαν νὰ μὴ λες τοῦογῇ Κατηχητικὸν Σχολεῖον, Θὰ καταστῃ δὲ τοῦτο δυνατὸν µόνον μὲ τὴν θοήδθειαν τῶν διδασκά)ων. Καὶ ἀποτελεῖ εὐχάριστον γεγονος ὅτι οἳ διδάσναλοι ἀνταπεχοίθησαν προθύμως εἷς τὴν ποόαγλησιν τῆς Εκκλησίας καὶ μετὰ ζήλου ἀγέ- λαθον νὰ θοηβήσουν τὸ ἔφγον της κ.κ... Μακάριος ἀπευθύνει ἀπὸ τοῦ δήµατος τῆς Παιδαγωγικῆς ᾽Ακαδημίας Κύπρου πρὸς τοὺς κ.κ. Κατηχητὰς τὸ ἑσπέρας τῆς Τρίτης, λεῖα καὶ τὰς θρησκειτικἁς ὀργά- γώσεις ἐπεστρατεύθησαν οἱ πρώτοι µαχηταὶ τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ. κι- γήµατυς. Τὰ ἠρησγεντικὰ ναὶ Εγικὰ ἰδεώδη εἶναι ἀλληλένδετα καὶ εἰς τὰ Κατηχητικὰ Σγωυλεία ἐκαλλιεργοῦντο ὄχι μόνον Όρησκευ- τικαί, ἀλλὰ καὶ ἐθνιναὶ σινειδή- σεις. Αι αὐτὸν ἁἀκοιδῶς τὸν λὺ γον ἐπὶ ἀποικιοχρατίας ἦσαν Ὁὃ- Γπὺ δυσµέγειαν οἱ διδάσκαλοι, υἱ ὑποῖοι ἐδίδασκον καὶ εἰς Ἱατηχήη- τικὰ Σχολεῖα. ᾿Επιθυμῶ δὲ ἴδιαι- τέρως νὰ συγχαρῶ καὶ νὰ εὖχα- ριστήσω τοὺς διδασκάλους ἔχει- νους, υἱ ὁποῖοι μὸ κίνδυνον τότε γὰ ἀπολυθοῦν τῆς θέσεώς των εἷ- χον ἀναλάδει νὰ θοηθήσουν τὴν ἨἙκκλησίαν εἲς τὸ πατηχητικόν της ἔργον. ΝΑ ΕΠΗΚΤΑΟΗ Π ΚΑΤΗΣΧΗΤΙ«ΗΠ ΚΙΝΠΣΙΣ Σήµερον, ὅτε ἡ Πατρίς µας εἷ- | Άης ᾿Ιανουαρίου. Ἀὲν ἆμαᾳ θάλλως ὅτι μὲ τὴν κοινὴν ποοσπάδειαν θὰ δυνηδῶμεν νά δημιουργήσωμεν τὴν Ἑλληνικὴν συνείδησιν τῆς νέας Κύπρου ρώ- µαλέαν καὶ πιστὴν εἰς τὰ ἰδεώδη τοῦ. Ἓθνους καὶ τὴν ἠδικὴν τοῦ Ἀριστιανισμοῦ». Μετὰ τὺ πέρας τῆς ὁμιλίας τοῦ :Μαναριωτάτου ὠργανώδη δεξίω σις καὶ εἶτα ἐγένετο ἡ ἔναρξις τῶν. διαλέξεων. Ωμίλησεν ὁ χ. Μ. Μαραθεύτης, Καδηγητὴς τῆς Παιδαγωγικῆς ᾿Ακαδημίας Κύ- πρου μὲ δέμα: «Ἔνγνοια καὶ ἀνάγ- κη τῆς πνευματικῆς ἐργασίας». Τὺ συνέδριον συνεχίσθη καὶ τὴν ἑπομένην, ἡμέραν Τετάρτην. Τὸ πράγοαμμα τοῦ Συνεδρίου λό- γῳ ἐλλείψεως χώρου δὰ δηµοσι- εὔσωμεν εἰς τὴν προσεχῆ µας ἔκ- δοσιν. (Ἀυνέχεια ἐκ τῆς α΄’ σελίδος) γων τῶν κατὰ τόπους 26. ᾿Αρχι- ερέων ἐγέγοντο καὶ εἲς ἄλλας πα- ραλίους πόλεις, παρουσία θουλει- τῶν, ἐπισήμων καὶ χιλιάδων λαοῦ. ΒΙΣ ΔΑΡΝΑΝΑ Ὅλως ἑορταστικὴν ὄψιν πρυσέ- λαθε Ἡ πύλις τῆς Λάρνάκυς Κόγιρ τῆς ἐπισκέφεως τοῦ. Μαγαρὠωτά- του Αρχιεπισκόπου κ. Μακαρίου, ὖστις ἐτέλεσε τὴν Ἠείαν λειτουρ- γίαν ἐν τῷ {. ναῷ Ἁγίου Λαζάρου καὶ εἶτα προέστη τῆς κατυδύσεως τοῦ. Ειμίου. Ἀταυροῦ εἰς τὴν ὑά- λασσαν. ᾿Ενωρὶς τὴν πρωῖαν Ἡω- χισαν νὰ «Ὀάνουν εἰς τὴν πόλιν αὐτοχίνητα αλήωη κατοίκων ἓν τῶν. χωίων τῆς ἐπαρχίας ὥς καὶ ἐξ ὁλοκλήροι τῆς Κύπρου, οἱ ὑποῖόι καὶ χατελάμθανον δέσεις εἰς τὸν ἵ. ναὺν Ἁγίου Δαξάροι καὶ τὰς πέριξ ὁδοὺς διὰ νὰ πα: ρακολουδήσοιν τὴν Δλειτουργίαν. Πεοὶ τὴν Τ.45 π.μ. ἀπίχῦη εἰς Λάργ γα ὃ Μακαριώτατος γενόμε- γος δεχτὸς δι ἐκδηλώσεων ἐνθον σιασμοῦ καὶ ἀγάπης. Τὴν δείαν Δειτουργίαν καὶ τὴν ὅλην τελετή παρηκολούθησαν πολλοὶ ἐπίσημοι ναὶ πκήδη λαοῦ. Μετὰ τὸ πέρας τῆς δείας ἀει τουογίς ἐσχηματίσθη πυμπὴ μὺ ἐπιχεφαλῆς τὺν Μ. ἸΛογιεπίσκο- πον, τὸ ἱερατεῖον τῆς πόλεως να τοὺς ἐπισήπους, πυοπορενομένής τῆς Φιλαομονικῆς τῆς «Ἔπα». ἡ ὑποία. διῆλθε διὰ τῆς ὑδοῦ Αιο- γύσου καὶ κατὰ ηχος τῆ: παρα- ) ὑδοῦ. μέχρι. τῆς. μεγάλης ἀποθάῖῦρας ὅπου γαὶ ἐγένετο ὑπὸ τοῦ. ΔΙαγαριωτάτου. ὁ ἁγιασμο: τῶν ὑδάτων καὶ ἡ τελετή τῆς κα. ταδύσεως τοῦ Τιμίου. Ὀτανροῦ εἰς τὴν Πάλασσαν. ΓΚατὰ τὴν ὃι- τάργειαν τῆς καταδύσεως ἀθέδτῃ σαν ἐλείἹεραι δύο. περιστεραὶ. πλοῖον δὲ εὐρισκόμενον εἲς τὸν λιμένα, ἐχαιοέτησε διὰ παρατετα- μένων συριυιῶν. τῶν το], ο. Μ. ἸΑογιεπίσχοπυς ἐγένετι Γαντιχείμενον. δερμυτάτων ἐνδηλώ- σεων ε» μέρους τοῦ π] ήθος τὸ ὑποῖον ἀνερχόμενον ες πολλὰ χυώμάδας προσώπων εἶγεν ἆσα'- Γατιλῶς καταλλύσει ὀλόμληουν τὸν παραλιακὰν γῶσον τῆς πύ]εως. συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Ἱε- γάλης ἀποθάθρας, λέον νὰ ση μειωῦῇ. ὅτι ἡ σημεοινὴ ἐπίσνειρις σειοήνων ἐπίσημος ἐπίσχεήις τὴν ὑπυίαν τοῦ Α[ακαριωτάτον εἶναι ἡ ποώτη ασμοῦ. τῶν. ὑδάτων, υτῇ ΜΤΕΛΕΙΝΙ ΤΟΥ ΛΠΛΥΜΟΥΤΗΝΥΛΛΤΗΝ μι μ -.. χα ἀπὸ τῆς ἀνακηρύξεως τῆς Ἱκυ- πριακῆς Δημοκρατίας. ΕΙΣ ΚΤΙΜΑ Τὴν θην Ιανουαρίου, ἡμέρων τῶν Θεοφανείων ὁ 3εθ. Μίητροπο- λίτης ἸΓάφου κ. Γεννάδιος ἐτέ- λεσε τὴν Θείαν λειτουργίαν καὶ ἐκήρυξε τὸν Θεῖον Λόγον εἰς τὸν ἱερόν ναὺν Ἁγίου. Κενδέου, ἐπ ἑορτῇ τῶν Οευφαγείων. Ἐν συγεχείᾳ, φέρων τὴν ᾿Αρχιερα- τικήν τοι στολὴν καὶ ἀκολοιυθοῦ- µενος ὑπὸ τῶν ἐπισήμων καὶ πλή- ὃους λαοῦ ἡγήδη τῆς πομπῆς ἐκ τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὺν Δημόσιον Ἰῆπρον ὅπου αροέστη τῆς τελετῆς τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίοι Σταυ- ροῦ, εἰς τὴν γεντοικὴν δεξαμενὴν τοῦ Κήπου, Κατὰ τὴν τελετὴν παρέστησαν πολλοὶ ἐπίσημοι. ΕΙΣ ΛΕΜΕΣΟΝ Χιλιάδες λαοῦ παρηκολούὔησαν ὑπὸ λαμπρὸν ἥλιον τὴν χατάδισιν τοῦ Τιμίου Σταιροῦ εἰς τὰ ὕἅδατα αιᾶς γαλανῆς καὶ ἠρέμου βαλάπ. σης κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Θεοφα. γείων. Ἡ µεγάλη πομπὴ ἐξεκίνη- σεν, μετὰ τὴν Θείαν λειτουργίαν. ἐκ τοῦ Καθεδρικοῦ ναοᾷ ᾽Ἁγίας Χάπας προηγουμένων τῶν ἕξαπτε οὕγων καὶ τοῦ Σεθασμιωτάτοι. Μητροπολίτου Κιτίου κ. ᾿Ανθίμοιι, τοῦ ἑερατείου τῆς πόλεως καὶ ἅλ- λων ἐπισήμων., Τὴν πομπὴν συνώ- Ἄαρογ προσχοποι καὶ ἡ Φιλαρμο- γικῆ. τοῦ Δήμου λεμεσοῦ. Ἡ πομπή Ἰατηνῦ ἄγψη διὰ τῆς ὁδοῦ Ἁγίου ᾿Ἀνδρέου, τῆς παραλιακῆς αι ματέληςεν εἲς τὴν μεγάλην . ποθάὔραν τοῦ τελωνείο, ἀπ' ὅπου ὗ Σεῦ. ἈΠητροπολίτης Κιτίων κ. Ἄνθιμος καὶ οἳ ἄλλοι ἐπίσημηι ἐπέθησαν ἀτμαχάτων ναὶ πετέθη- σαν εἷς τὰ ἀνοιχτὰ τῆς βαλάσσης ἧπου ἔνινεν ἢ κατάδυσις τοῦ Ῥτανροῦ, Κατὰ τὴν ὥραν τῆς κα ταδύσεως, }ενκαὶ πεοιστεραὶ ἆ φέθησαν ἐλεύδεραι, τὰ δὲ ἓν ιῶ λιμένι απλοῖα ἤχουν αομοσύγως τὰς σειρῆνας των. ) Β15 ΚΥΡΗΝΕΙΑΝ Ματὰ τὴν ἑροτὴν τῶν Ἁγίων Οεοφανείων Ἀεθασμιώτατο: Ἀητουπολίτης Κυρηγείας α. Κιυ- πριανὺς συμπαραστατοήµενος ὑπὸ τοῦ Ἱερατείυν τῆς πόλεως ἐτέλεσεν ἓν τῷ ναῷ ᾽Αρχαγγέλοι. Κάτω Ἱκυρηνρίας τὴν θείαν λειτανονίαν καὶ ποοέστη τοῦ τελεσθέντος ἆγι- ὖ Ηερὶ τὴν 11ην π.μ. ἡ πυμαπὴ μὲ πᾶσαν Ἰκ- ἀποτεμεν τυὗτος πραγματοποιεῖ εἲς λάσνα- κλησιαστιγὴν εὐπρέπειαν χαὶ µε- ἑτέρω ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν ΜΕ Τη ΠΑΛΛΙΟΝ ΙΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ Σ0Β. ΕΝΙΣΙΝ ΜΟΣΧΑ, 7 ᾿Ιανουαρίου. - Τὴν νύκτα τῆς 6ης τρέχ. ἑωρτάσθη εἰς τὴν Σο8. Ἔνωσιν ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ, ὃρ- Φομένου ὅτι ἡ ρωσικὴ ᾿Εκκλησία κολουθεῖ τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον, 'Ο ἡ Ραδιοφωνία ἠγνόησαν τὴν ἑορτήν. Ρῶσοι, κατὰ τὸ πλεῖστον µεσήλικες, ἀμφοτέρων τῶν φύλων, ἄρ: «σαν νὰ προσέρχωνται εἰς τὰς ἐκ- κλησίας ἀπὸ τῆς Ίης µεταμεσημόδρι- νῆς, διὰ ν᾿ ἀκούσουν τὸν ἑσπερι)ὸν τῶν Χριστουγέννων. Σήμερον ὅλοι οἱ Ρῶσοι, περιλαμθανοµένων καὶ ἐκεῖ που δὲν πιστεύουν, θά φάγουν τὸ καθιερωμµένον Χχριστουγεννιάτικον γεῦµα μὲ χήναν γεµιστὴν, θά πίουν τὸ κρασὶ Ίων, θὰ κόψουν τὸ χριστό- ῥώμο καὶ θὰ στήσουν τὸ ἐἑλάτινον δέν- ὃρον τῶν Χριστουγέννων, Τύπος καὶ νων, ΕΙΣ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ λιάδες περίπου ΒΕΑ ΥΟΡΚΗ, ᾿Ιανουάριος., -- Οἱ «Τάϊμς τῆς Νέας Ὑόρ- κης» ἐδημοσίευσαν τὶς τελευ- ταῖες ἡμέρες τὴν πληροφορία ὅτι ἀνεκοινώθη ἡ ὕπαρξις μιᾶς ἀρχαίας ἐπιστολῆς, ἡ ὁποία ἆ- ναφέρεται σ᾿ ἕνα Εὐαγγέλιο τοῦ Μάρκου ποὺ ὁμιλεῖ γιά τὸ θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου ἐκ νεκρῶν. Τὴν ἆ- νακοίνωσι ἐνώπιον συνελεύ- σεως τῆς Θεολογικῆς ἝἜται- ρείας ἔκαμε ὁ δόκτωρ Μόρ- τον Σµίθ, καθηγητὴς τῆς ἵ- στορίας στὸ Πανεπιστήµιο Ἰο- λούμπια. “Ὁ καθηγητὴς 2 μὶθ εἶπε, ὅτι ἀνεκάλυψε τὴν ἐπι- στολὴ πρὸ διετίας στὸ µονα- | | ΕΠΡΙΑΣΘΗ ΤΗΝ ΙΥΚΙΑ ΤΗΣ ΘΗΣ ΤΡΕΧΟΝΤΟΣ Ἡ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ Χρ Η ΜΕΓΛΛΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΕΙΣ ΤΑ ΙΕΡΣΟΛΥΗΑ ἀνήκοντες εἰς τὸ ᾿Ορθόδοξον δόγμα διαµένοντες εἰς τὸ Ισραήλ, εἶχον µεταθῆ χθές, παραμονἠν τῶν Χριστου- γέννων τῆς 'Ελληνορθοδόξου ἐκκλησί- ας 'Ιεωοσολύμων, εἰς τὸν ἰορδανικὸν τοµέα τῆς Αγίας Πόλεως διὰ νὰ πα: ρακολουθήσουν τὴν µμεταμεσονύκτιο» λειτουργίαν εἰς Βηθλεέμ. ᾽ΑΦ΄ ἑτέρου χθές, κατὰ τὸ ἀπόγευ- μα, τρεῖς χιλιάδες ἄτομα µετέδησαν πεζῆ ἀπὸ 'Ἱεροσόλυμα εἰς Βηθλεέμ, ὑπὸ ιἠν συνοδείαν ἐφίππων ᾿Ιορδα- νῶν ἀστυνομικῶν διὰ νὰ παρακολου- θήσουν τὴν λειτουργίαν. Τῆς λιτα- νείας αὐτῆς, ἡγεῖτο ὁ Έλλην Πα- τριάρχης ἱεροσολύμων κ. Βενέδι: κτος, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ διοικη» ΓΙ τοῦ τῆς Αγίας Πόλεως, τῶν προξε- νικῶν ἀρχῶν, τῶν ἀνωτέρων ἄξιωμα- τικῶν τοῦ ἱορδανικοῦ στρατοῦ, καὶ πλήθους ἄλλων ὀρθοδόξων προσκυ: ΑΜΙΊΑΜ, 7. (Ρώῦτερ). -:Δόο γ:. | νητῶν, Χριστιανοί Αραδε: | ΑΝΕΚΟΙΝΩΘΗ ΥΠΟ ΑΙ’ ΕΡΙΚΑΝΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΝΕΙΡΕΘΗ ΜΙΝ ΛΡΧΝΙΝ. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΛΛΦΕΡΟΜΕΝΗ ΕΣ 10 ΝΕΟΝ ΕΥΛΙΓΕΛΙΘΝ ΟΜΙΛΕΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΒΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ στήρι Μάρσαμπα τῆς Ιερου- σαλὴμ ὅπου εἶχε µεταθῆ γιὰ γιὰ νὰ µελετήσῃ ἀρχαῖα χει- ρόγραφα. Ὅπως προσέθεσε ὁ ᾽Αμερικανὸς ἱστορικὸς πρό- κειται περὶ ἀντιγράφου ἑνὸς παλαιοτέρου κειµένου στὴν Ἑλληνική, τοῦ ὁποίου ἡ πα- τρότης ἀποδίδεται στὸν Κι µεντα τὸν ᾽Αλεξανδρείας. Ὁ Κλήμης πολυγραφώτατος συγ- γραφεύς, ὁ ὁποῖος ἔδρα- σε στὴν ᾽Αλεξάνδρεια μεταξὺ 180 καὶ 202 μετὰ Χριστόν, θεωρεῖται μετὰ τοῦ ᾿Ωριγένη ὁ θεμελιωτὴς τῆς Χριστιανι- κῆς θεολογίας. τριάρχης τῆς Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν ᾽Αλέξιος ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ του εἰς Μόσχαν ἐκ τοῦ ταξιδίου τοι εἷς Μέσπην ᾿Ανατολήν, Τουρκίαν καὶ Ἑλλάδα, προέδη εἰς ἀνακοινώσεις πρὸς τὸ Πρακτορεῖον «Τάς», δηλώ- σας, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἑξῆς: «Τὸ ταξίδιον, διαρκείας 35 ἡμερῶν, τὸ ὁποῖον ἕκαμα, ἐπιτρέπει τὴν ἐλπί- δα ὅτι αἱ προσωπικαὶ ἐπαφαὶ ποὺ ἐπραγματοποιήθησαν κατ αὐτό, θὰ συµθάλουν εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῶν δε- σμῶν μεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν καὶ τὴν ἑδραίωσιν τῆς εἰρήνης εἰς τὸν Κό- σµον, ποὺ ἐπιθυμοῦν ὅλοι οἱ λαοί». “Ο ᾿Αρχηγός τῆς Ρωσικῆς ᾿Ορθοδό- ξου ᾿ἘΕκκλησίας ὑπεγράμμισε περαι- τῶν συνομιλιῶν του μετὰ τῶν ᾿᾽Αρχηγῶν τῶν Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν τῆς 'Α- νατολῆς ἐπέμεινεν ἐπὶ τῆς ἀνάγκης γαλοπρέπειαν μὲ ἐπὶ νγεφαλῆς τὸν Άγιον Κυρηνεία- ἐξεκίνησεν ἐν τοῦ “Ἱ. Ναοῦ καὶ διὰ τῆς ὁδοῦ Ἰ- λευθερίας ἔφθασεν εἰς τὴν παρ τὸ Τελωνεῖον ἀποδάθραν. ὅπια μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Εύαγγε- λίου καὶ τὺν ἁγιασμὸν τῶν ὑδά- των, ἔγινεν ὑπὸ τοῦ Μητροπολί τοὰ ἡ κατάδυσις τοῦ Τιμίου Ἅταν- ροῦ τὸν ὁποῖον ἀνέσυρεν ὁ ᾿Ανδοέ- ας ὨῬόγγος ἐκ Κυρηνείας. 'Ἡ ἓ- πιστροφη εἰς τὸν ἱερὸν ναὸν ἔγι- γε περὶ τὴν 11.50 διὰ τῆς ἰδίας ὁδοῦ. Τὴν ὅλην ἀκολουδίαν παφηχο- λούθησαν ἀρκετοὶ ἐπίσημοι, πλήδη λαοῦ ἐκ τῆς πόλεως τῆς Κυφηνεί- ας, πλεῖστοι πολῖται τῆς Λευχω- σίας, πλῆθδος κόσμοι τῶν γειτο- γικῶν χωρίων καθὼς ἐπίσης πλεῖ- στοι ᾽Αμερικανοὶ καὶ Αγγλοι. Ἠΐς τὺ τέλος τῆς Δειτουργίας καὶ μετὰ τὴν ἀπόλυσιν ὁ λΤητρυ: πολίτης Ἠ. Κυπριανὺς πὐχήθη ἀπο τῆς Ὡραίας Πύλης ποὺς τὸ Ἐκ- Ἀλησίασμα ἔτη πολλὰ ἐπιδανι- λεύσως τὰς εὐλογίας του διὰ πᾶ σαν οἰκογεγειακὴν εὐτυχίαν καὶ προκοπὴν κατὰ Χριστὺν καὶ εὐλο- γίαν ἲς τὰς ἐργασίας των. ΕΙ5Σ ΒΑΡΩΣΙΑ Χιλιάδες πιστῶν πκατέκλισαν τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς πόλεως καὶ παρηκολούδησαν τὴν δείαν λει- τουργίαν τῶν Θεοφανείων. δι. αιτέρως λαμπρὰ τελετὴ ἐγένετο εἲς τὴν παρὰ τὴν παραλίαν Γλώσ- σης ἐκκλησίαν τῆς Ἁγίας Τριά- ὃος τῆς ὁποίας προέστη ὁ ΤΤανο- σιολ.. Αρχιμανδρίτης κ. Εὐστά- διος Ἡαπαγεωργίου, καθ ἥν ἐ- χρησιμοποιήθη καὶ ὕδωρ τοῦ Ἴορ- δάνου ποταμοῦ, χομισδὲν πρὸ 35 ἐτῶν ἐν Κύπρῳ ὑπὸ τῆς μ. Χατζη- ελένης μητρὸς τοῦ ἐν Βαρωσίων κ. ᾿Ἀνδρέα Χατζηπαναγη. Μετὰ τὴν δείαν λειτουργίαν χιλιάδες λαοῖ παρηκολούθησαν τὸν ἁγιασμὸν τῶν ὑδάτων καὶ τὴν κατάδυσιν τοῦ Τιμίου ὙΣταυροῦ παρὰ τὴν παραλίαν Γλώσσης --- Φαλήρον. Ἡ τελετὴ ἐγένετο ἐπὶ λέμδου ὑπὸ τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμανδρίτοι κ. Εὐσταθίος, συμπαραστατουµένου ὑπὸ τοῦ Ἱερέως 'Ἁγίας Τριάδος αἶδεσ. Παπαδάµου Πυλίδη. Καὴ) ὕν γρόνον ἐμάλλετο τὸ τροπάφ.ον τῆς θαπτίσεως δεχάδε- λευκῶν. περιστερῶν ἀφέθησαν ἐ- λεύδεραι. Τὸν Ἠτανρὺν ἀνέσυραν μεταξὺ τῶν δεχάδων κολυμθητῶν οἱ νεαροὶ Βασίλειας Ζανέτου, δΙι- χαλάκης καὶ Μανωλάνης ᾿ΙἸωάν-ι γου. ϐ ΠΛΤΡΙΛΡΧΗΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΩΝ ΔΕΣΜΠΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΟΣΧΑ, ὁ ᾿Ιανουρίου. -- Ὁ πα- µεγαλυτέρας ἑνότητος µμεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν. Τέλος, ὁμιλῶν διὰ τὸ νέον ἔτος, ὁ Πατριάρχης Αλέξιος ἐδήλωσε τὰ ἐ- ξῆς: «Ελπίζω ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ νέου ἔτους ὁ ἀγὼν διὰ τὴν εἰ- ρήνην, ὁ ὁποῖος διεξάγεται ὑπὸ τῶ» λογικῶν ἀνθρώπων, θὰ στεφθῃ ὑπὸ ἐπιτυχίας». ΛΠΟΚΛΤΑΣΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΠΝ ΚΟΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΙΘΙΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ᾽Αγγέλλεται, ὅτι ἐπῆλθε πλή- ϱης ἀποκατάστασις τῶν σχέσεων μεταξὺ τῆς ἡΜητρὺς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς θυγατρὸς Δἰ- διοπικῆς τοιαύτης. Ἡ Α. Μακαριότης, ὁ Κόπτης Πατριάρχης ὰ. Κύριλλος ὁ θος ἀποδεχθεὶς εὐλαθῆ πρόσκλησιν τῆς Α. Μ. τοῦ Αὐτοκράτορος Χαϊλὲ Σελασιὲ ἔᾳδασεν εἰς τὴν Αἰθιοπικὴν Πρωτεύουσαν τῇ 396ῃ ᾿Οκτωθρίου παρ. ἔ. καὶ παρέμεινε µέχρι τῆς Ίδης Νοεµόρίου, συνο- δευόµενος ὑπὸ τοῦ Θεοφιλ. ἘἜπι- σκόπου Σοχὰχ κ. Αντωνίου, τῶν κ. Αδλυ ᾿Αγδράος, μέλους τοῦ Α.. Συμδουλίου τῶν Κοπτορθοδό- ξων Βακουφίων, Μουρὰτ Κάμελ, 'ποδιευθυντοῦ τοῦ Ινστιτούτου Κοπτικῶν σπουδῶν καὶ ἑτέρων τι- γῶν τοῦ προσωπικοῦ του περιδάλ- λοντος. Ἐπανελθὼν εἰς Κάῑρον ἐδέγθη τὴν. ἐπίσκεψιν τοῦ λΜακαρ. Ἱα. τριάρχου Ῥωσσίας κ. Αλεξίου καὶ τὴν πρόσκλησιν Λὐτοῦ, ὅπως μεταδῇ εἰς Μόσχαν, ἣν καὶ πρό- Ἀειται νά πραγµατοποιήσῃ ἐντὺὸς τοῦ ἔτους. Ώ ΜΕΓΑΣ θΕΟΛΟΣΙ0Σ αυ έκεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος} πίστεψε καὶ θερμὰ ἠγάπησεν, ὁλόψυχα σος, κ πι- στὰ ὑπηρέτησεν. Πολλὲς ἡμέ- ρες τὸ ἅγιο λείψανό του ἐδέ- Χετο τὰ δάκρυα τῶν ἀφωσιω- µένων του μαθητῶν. ο τάφος του σώζεται ἀκό- µη καὶ σῆµερα µέσα στὴ λαύ- ρα του καὶ δέχεται τοὺς εὖλα- θεῖς προσκυνητάς του. Όταν ἤκμαζε ὁ μοναχικὸς Βίος ἐφλέγοντο καὶ αἱ καρδί- αι τῶν χριστιανῶν ἀπὸ εὐλά- θειαν καὶ πίστιν καὶ ἡ ζωὴ των το φωτισμένη καὶ πηγἡἠ Φωτός, ἀρετῆς, εὐλαδείας καὶ κοινωνικῆς δράσεως. Τότε ἡ ζωή µας θὰ ξαναύρη τὸν δρόµον της καὶ τὸν ρυθ- μόν της καὶ αἱ καρδίαι θὸ ΄ ν μας ἁ ξαναρχίσουν νὰ κτυποῦν τους ὠραίους εὐλογημένους παλμοὺς. Τῶν ἀρετῶν ἡ κλῖμαξ, ὑπο- γραμμὸς ἀνεδείχθη τοῖς ἐπὶ γῆς: Τοῦτον εὐφημήσωμεν, ὡς ἀσκητῶν ἐγκαλλώπισμα ἐἑξα- σκήσας γὰρ ἀληθῶς, ὥσπερ ὁ µέγας ᾽Αντώνιος, ἄμετρον ταπείνωσιν ἐνδειξάμενος, καὶ ποιµάνας τὸν λαὸν αὐτοῦ εὖ- σεθῶς, εἰς µάνδραν ἅγιον ἑνή- λασεν, οὗ ὁ χορὸς τῶν ἁγίων καθέστηκεν. ᾿Ἐκτενῶς οὖν 6ο- ὤμεν. Μὴ ἐπιλάθη, καὶ νὸν τῆς ποίµνης σου, ποιµµάκαρ Θεο- δόσιε, σα πρεσθείας σου πρὸς Κύριον, σῶσον ᾱ δεόµεθα. η Ἠνς Ὑπεύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙ!Σ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 3, Λευκωσία, “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΗ Τρεῖς φωτογραφίαι Παῦλος ἀσπάζεται τὸ 5 : : : Παντελεήμων Καρανικόλας ἐν µέσῳ τῶν αἴδεσιμολον. ἐφημερίων τοῦ ἔ, ναοῦ Άγ. Διδνυσίου τοῦ ᾿Αρεοπαγίτου (Κολωνακίου) τῶν 3) Ἡ τελετὴ τοῦ Αγιασμοῦ τῶν ὑδάτων εἲἷς τὸ γραφικὸν Τουρκολίµανον, τὴν στιγμὴν ποὺ ὁ Ἱερεὺς ρίπτει τὸν Σταυρὸν εἲς τὴν θάλασσαν. ᾽Αχαίας κ. δεξαμενῆς Κολωνακίου καὶ 0 ΑΓΙΑΣΜΟΣ ἀπὸ τοὺς μεγαλοπρεπεῖς καὶ ἐπιθλητικοὺς ἑορτασμοὺς τῶν Θεοφανείων καὶ τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τὴν ἑἱερὸν Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον κρατᾶ εἰς χεῖρας του ὃ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης “Ελλάδος κ. Θεόκλητος, δάλασσαν. Εξ αριστερῶν π μετὰ τὸν ἁγιασμὸν τῶν ὑδάτων εἲς τὸν Πειραιᾶ. ΗΥΡΙΑΚΗ Ἱὰ ΤΗ ΑΜ. 2) ρὸς τὰ δεξιά: ὁ Βασιλεὺς τῶν ΄Ο Θεοφιλέστατος 15 Ἱσανευχρίευ. 19ο. Ἑλλήνων Επίσκοπος Δημοτικῶν ᾿Αρχῶν ᾿Αθηνῶν καὶ πλήθους κόσμου κατὰ τὸν ἁγιασμὸν τῶν ὑδάτων τῆς ΜΠΙ ΤΗ ΒΡΗΥΚΕΥΤΙΚΗ ΜΓΠΤΕΧΗΙΛ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ Ἔμιναν σύμή ώνοι νὴς ΕΙ Ἰεμουῦγος νὰ, τοὺς δώσῃ εἴδησιν εἲς τὰς τοεῖς, διὰ νὰ ἑτοιπασθοῦν, καὶ οἳς τὰς τέσσαρας νὰ ἐχχινη σωσιν. ϱ παπα-Φοαγκυύης ὃιέ ταξε τὰ τεβώσιν σάγχους αἱ ποησηυυαίς σας εἴμε, καὶ τινα δίπυοα, καὶ ες δύυ μενάλα Ἄει- δυπιγάρια ἔθεσεν ἑκαίας καὶ χι ὑιάοι, Ενέμισε δύο ἑπταυχάδους «λάσχας μὲ οἶνον ἀπὺ τὴν ἔσυ- δείαν του. Ετύλιξεν εἷς γαυτία οὔυ ἢἡ τοία. Ἑηρομτάποδα, καὶ μὶ- γυὸν αυτίον τὸ ἐγέμισεν ἰσχάδας καὶ μεναλόρυαγας σταφίδας. Τὰ δύο παπαδονόριτσα, μὲ τὰ παρά- πυνα καὶ τοὺς νουγυσμούς της ἡ πία. μὲ τοὺς γουφίους γέλωτας γαἱ τὴν ἐλαίδα. τῆς συμµετοχῆς τηδ ταξιδίου ἡ ἄλλη, ἔθοασαν ῦσα υὐγὰ εἶχαν, ἕως. τέσσαρας δωδενάδας, καὶ τὰ ἔδεσαν εἰς τὴν. πάτον ἑνὺς κχααθίου, το ὅ- ποῖον ἀπεγέμισαν εἶτα μὲ δύο πυύσφυρα τυλιγμένα. εἰς ὀθόνας, ιὁ χηωία καὶ ὸ λΜάδανον. 1Τοοσέ- τι ὁ παπ-Φραγκούλης εἶχε παρα- γαλέσει τὸν Ἱπαρμπα-Στεφανην γὰ, περάσῃ ἀπὸ τὰ σπίτια δύο ἑμποροπλοιάρχων φίλων του, ἓκ τῶν παραχειμαξόντων μὲ τὰ πλοῖα των. εἰς τὸν λιμένα, νὰ. τους παρακαλέσῃ ἐκ μέρους του νὰ τοῦ ατείλοῦν. ἂν τοὺς εὐρίσκετο, ὁλί- .0ν χρέας σαλάδο, ἐξ ἐπείνου το ῥπωῖον. μαγειρεύουν εἰς τὰ πλοῖα τὰ ἐντελοῦντα μακροὺς πλοῦς. γεῖνοι, φιλοτιµηθέντες, ἔστειλαν δύρ μεγάλα τεμάχια. ἕως πέντε ὃ- τὰ, δύο, χάδας Ολης ταύήτας τὰς προµηθείας ὄγιμινεν ὃ παπὰς προθλεπτικῶς διὰ, τοὺς ἀποχλεισθέντας εἰς τὸ ῥουνὸν ἀπὸ τὴν χιόνα, περὶ ὧν ἔωινο λόγος ἓν ἀθχῇ, παδὼς καὶ αι ἑανπύν καὶ τοὺς μεθ) ἑαυτοῦ συνεχδηιήσοντας ποοσχνυνητάς, ναλ. ὕσον ἐνδεχόμενον ἦτο νὰ Βυμώσῃ καὶ πόλιν ὁ παιρύς, καὶ νὰ τοὺς. γλείσῃ ὃ χειμὸν εἰς το Κάστυον. ἂν ἐν τοσούτῳ ἔμελλον νὰ, «Ἠάσουν σῶοι καὶ ὑγιεῖς, 1Τοἱν κατακλιθῆ, ὃ παπα-ὥΦραγ- 2ηήλ ης ἔστειλε μήνυμα ες τὸν αυνεφ ημέριόν του τὸν παπα- Αλέ- Σην. ὕστις ἄλλως ἦτο καὶ ὁ ἒ- φ ηπέσιος τῆς ἑθδομάδος. ὅτι δὲν Λα ἤτο σολλειτοῦογὸς την ἔπνον- σαν. παιαμονὴν τῶν Χριστον- αῥννων, ἓν τῷ ἐνοριανῷ ναῷ. ΦαἩόσιν ἀπεφάσισε. σὺν Θεῷ ο: ηὐῶ, νὰ, ὑπάγῃ νὰ Λειτουργήσῃ τὸν γαὸν. τοῦ Χοιστοῦ, εἷς τὸ Ἱκάστρον. Βῖγιν πάρει εἴδησιν ἀφὶ ἔσπέ- σας δύυ-τοεῖς ἐνορίτισσαι, γειτὸ- γισσαι το. παπᾶ. διότι ὃ Πανά- νασ, ἐξελθών. ἀγεκοίνωσε τὸ ποᾶσμα εἲς τὴν νυναῖκα του. καὶ αὕτη τὸ, δΙηΥήΒΗ, εἲς τὰς γειτο: χίσσας. Ὠπίσης καὶ Ἡ δεία. τὸ Μαλαμὼ ἐσι λη νὰ φέοῃ εἴδησιν εἰς τὰν ενος λλεξανδοὴν τὸν ιάλ- την. μεθ ὁ ἐξελθοῦσα ἔσπεισε νὰ πηοσηλυτίσῃ δύο ἢ τοεῖς πανηγ'- ἄλλας τάσας προσχι- αιστὰς καὶ νητρίας, “Όταν ἔμελλον νὰ, ἐπιθιθασὴώ: αιν, εὐωέβησαν δεκαπέντε ἄτομα, ἨἩ ἀπύφασις τοῦ παπα καὶ Ἡ πενναιότης τοῦ µπαομπα- Στεφανῆ, μετὰ. εὖν ποώτην ἔκπληξιν. ἀνέ- θαλε Βάρρος εἷς ἄνδοας καὶ γν- ναῖκας. 1ἶσαν δὲ ὅλοι ἐξ ἐχεί- γώγ, οἴτινες συχνὰ τοέχουσιν, ἄν: ρητον εὐρίσχοντες ἠδονήν, εἲς πανηγύρια κα εἲς ἐξωμλήσια. Πσαν ὁ παπα-Φυανκούλης μετὰ τῆς παπαδιᾶς. τῆς Βασῶς καὶ τοῦ Μπύραυ ὁ µπαυιπα- Ἀτεγανῆς µε- τὰ, τοῦ. δεχαςπταετοῦς οἷοῦ τοὺς ἤστις ἦτο καὶ ὁ ναύτης του, ἢ Πειὰ τὸ λἰαλαμιώ, ὁ κνο- Αλεξαν- δρὴς ᾱ ᾠάλτης, τρεῖς ἄλλοι σπα- γη οοισταὶ καὶ τέσσασες προσχυ- χήτοιαι. Τὴν τελενταίαν στιγμὴν πωυσετέθη χαὶ δέκατος ἕντος. Οὗτος ἠτο ὁ Πασίλης τῆς Μνυ- Ἰωνυῦς, ὁ ἀδελφὺς τοῦ ᾽Αργύρη, τοῦ. ἀποχλεισμένοι. ἀπὸ τὰς χιό- νας, λεν εἰς τὴν ἀποθάδραν πὸ σάχχον πλήρη τροφίμων καὶ μὲ ολα τινὰ ἐφόδια διὰ τὴν ἐλδυυσα ήν, δν αὐτὸν ο ἱερεύς. Πῶς τὸ ἔμαδες Βασίλης το Αλ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ο επα αν, παπι απ { µαστοῦ: [Γανανὸ τὸν παὐανκώ, εν Γι ὥσα καὶ ποῦ τὸν εἶδεσς «δατὰ τὰς δέχα τὸν δρα ε τὸ απηλειν τοῦ. Γιάννη τοῦ Αἰπούμαυνα, Εΐχε αει αρα κι ἑόνῆκε νὰ απιῃ δνὸ τοία ποασιὰ μὲ τὸ ἴανάφι, Ελεγει πας ἄπυ Γ ασίσατε νά πᾶτε στὸ Κάστος. χαὶ σὰς χατέκρινε γιὰ τὴν τὺ- µη. Δίὰ ἐγὼ τὸ χάνηκα. Ἠατὶ ἀνησιγῶ γιὰ κεῖνον τὸν ἄδελη ύ μοῦ, καν δέλω, νάρθο, μας σας. ἂν μὲ παίρνετε. Ας εἶναι, εἶπεν ὁ ευει ναλῶς νάρθῆς. Ἐτέπ]ευσαν. στοάς ησαν ποὺς τὺὸ μεσημθοινοδυτικὴν τοῦ λιμένας, ἔθαλαν πλώοα τὸ ἀχρω- τήριον καλαμάκι. Ὁ ἄνεμος ἡ- το θυηδητικός, καὶ ὃ πλοῦς εδυί ὠγος ἥσχσε. δαὶ αἲν ἐνούυγαν πολύ, ἆλλ ἦσαν ὅλοι θαρέως ἔγ- δεδυµένοι, Ο παπὰς ἐνάθησεν εἰς τὸ πηδάλιον. φουῶν τὴν γούναν τον. Ἡ πρεσθυτέρα εἶγε τὸ σάλι της τὸ διπλό, ἡ δειᾶ τὸ Μαλαμὼ εἶχε τὺ αοῦ γουγάχι καὶ τὴν κουζούκαά. τὶ 'Ὁ. µπαρμπα-Στε- φανγὴς ἦτο μὲ τὴν νιτσεράδα τον, μὲ τὸν χηρωτὸν αἶλον του, μὲ τὸν. ἱμάντα δεδεµένον ὑπὸ τὸν πώγωνα, μὸ τὰ μακρᾶ πτερύγια σχεπάζωντα τὰ ὧτα, καὶ ὃ τος ώς μι μμ---- που Μαῦρος, ὁ κωλούμέγος χοινως τὸ Ἀἰπεοκάτι, μὲ τὰς ποεχνάδας καὶ μὲ τὰς θούλας εἰς τὸ προσ: πον, ἠτὸ μὲ τὰ µαγίχια τῆς µαλ- λίνης ναμιζύμας του. ἀνασφουγ- γωµέγος ὥς τοὺς αγλῶνας. ανα - Εὐτυχῶς δὲν ἐχιόνώεν, ἀλλ ἄνεμος ἦτο πἀγερός. Αἴθοιος ὁ οὕρανός, σταυρωµένος ἀπὸ τὺν θοροᾶν. 1. σελήνη ἦτο εἲς τὸ πρῶτον τέταρτον γαὶ εἶχε δύσει πυὸ πολλοῖ. Τὰ ἄστρα ἔτρεμαν εἲς τὸ στερέωμα, ἡ πούλια Εμξ- συυράνει, ὃ ναλκαξίας, ἔζωνε τὸν οὐσανόν. ϱ απῆχος καὶ ἡ ἄρχτος καὶ ὁ ἀστῆο τοῦ µόλυι ἔκαμπαν μὲ αθείαν Κάιν ἐκεῖ ἐπάνω. την Ε ὑάλασσα ἔφρισσεν ὑπὸ {πρῶτον λυκύ(ως τῆς υτῆς σλίνης, (1) τὴν πναὴν τοῦ θρουσᾶ, καὶ ἠκούυοντο τὰ πύματι πλήττυντα μετὰ οὐγθοι τὴν ἀντην, εἲς Ἡν πελαηγουλικῶς ὕδατος περὶ τὴν ποῶυραν τῆς ιενάλης καὶ δυνατῆς θάωκας. ἀπήντα ὁ ϱλαΐσθυς. τοῦ Ἠκαμραν τὸ Αλαν κα ο χόμη δὲν εἶχε χαράξει. Τωαγισε γὸ πλυκοχαράςη πέραν τῆς ἀνκάλης τοῦ Ελατανια. Ἔήεξαν τὸν Ὑτρονςλιά, ἀντικοῦ. τοῦ τευπγυῖ καὶ συνησεφοῦς δάσους τῶν πεύκων, ἐξ οὗ ἡ ὑέσις ὄνο- μάνεται. Κονκ)ναριές, Τότε οἱ ἓ- πιθάται εἶδον ἀλλήλοις ὑπὸ τὸ ἡμέρας. ὡς γά ἔθλεπαν ἀλλήλοις αυώτην «υ- ράν... Πρόσωπα ὠχοὰ καὶ χείλή µελανά, οἴνες ἐριθραὶ καὶ γεῖοες κοκκαλιασμµέναι. Ἡ θεία τὸ λία- λαμὼ εἶχεν ἀποκοιμηδῆ δῖς ἤδη ὗ- πὺ τὴν αούπνην ὅπου ἔσκεπε τὺ πρὀσωπόὀ της μὲ τὴν µαύρην µιν- δήλαν ὥς τὴν οἶνα, μὲ τὴν οἵνα σχεδὸν ὡς τὰ γόνατα. ο κὺρ ᾿Αλεξανδρῆς εἶχε πάρει δύο τρο- πάρια παραπλεύρως αὐτῆς. ὄνει- οευόμενγυς, ὅτι ἦτο ἀκόμη εἲς τὴν Ἀλίνην του καὶ ἀπορῶν πῶς αὕτη Επινεῖτο εὐρύθμως. ὡς θρεφικὺν λίάνον. Ὁ υἱὸς τοῦ παπᾶ, ὁ Ἀπή- θος, ἔκαμνε σιυχνὲς µετάνοιες, καὶ ὅσυν αἷμα εἶχεν, εἶγε σιρρεύσει ὅλον εἰς τὴν οἴνα του, ἥτις ἦτα καὶ τὸ µόνον ἁρατὸν µέλος τοῦ σώματός του. Ἡ παπαδιά, ἓν τῇ εὐσεθεῖ φιλοστοφγίᾳ της, εἶχε κοΐνει, ὅτι ὄφειλε νὰ τὸν πάρῃ ματῦ, ἀφοῦ δι αὐτὸν ἦτο τὸ σἰ- Ἐιμον. Τὸν. ἀπέσπασεν ἀποτόμως τὸν ἔνιφε καὶ τὸν ἐ- έδυσε μὲ διπλᾶ ὑποκάμισα, δύο φανέλλας, χονδοὺν μάλλινον γε- λέχιον, διπλοῦν σακκάχκι καὶ ἔπα- νωφόοι, καὶ πευιετύλιξε τὸν λαι- μόν του. μὲ γνοῦδες ὁλομάλλινον µανδήλιον. ποικικόχοουν χαὶ ϱα- 0δωτόν, µαχρό, Ἰαταπίπτον ἐπὶ τὸ. στέρνον καὶ τὰ νῶτα. ΓΑΙΓΛΝΤΑ, Τόμος 5 Σελ. 966 --- 968] πςς-- 0 κ. ΝΙΚΟΛ. ΛΥΒΑΡΙΣ ΜΕΛΙΣ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΗΝ Ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ᾿Εθνικοῦ Πανεπι- στηµίου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Αθηνῶν. 'Η ἐπίσημος ὑποδοχὴ τοῦ νέου Νικόλαος Λούδαρις ἐξελέγη µέλος τῆς ᾽Ακαδημίας ᾽Ακαδημαϊκοῦ ἐγένετο εἰς ἕκτα- κτον συνεδρίαν τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν. Εἰς τὴν τελετῆην παρέστησαν ὁ Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης “Ελλάδος κ. Θεόκλη- τος, πολιτικοὶ ἀρχηγοί, θΘουλευταί, ἀκαδημαϊκοί, καθηγηταὶ ΓΠανεπιστη- µίου καὶ πλῆθος κόσμου. Τὸν νέον ᾿Ἀκαδημαϊκὸν προσεφώνησεν ὁ [Πρό- εδρος τῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν ᾿Αθηνῶν κ. γέος ᾽Ακαδημαϊκὸς ἀνέπτυξε τὸ θέμα: καὶ καθηγητης τῆς Θεολογικῆς κολῆς Παναγιώτης Μπρατσιώτης. ᾿Ακολούθως ὁ ΄Ἡ οὐσία τῆς θρησκείας κατᾶ την σύγχρονον φΙλοσοφίαν. Ἑξ ΑΦΩΡΜΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΛΙΑΦΙΡΟΥΣ ΡΕΟΛΟ:ΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝ ΤΟΥ ΠΛΤΡΙΑΡΧ ΑΙΏΛΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΟΥ ΑΛΕ:ΙΔΥ ή ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡῃΣΙΛΣ Πεία ἡ στόᾶσις τοῦ Κομμουνισμοῦ ἔναντι Ἡ προσήλωσις εἰς τὴν 5ρησ Ρ”, ΟΡΠΣΝΕΙΤΑ ΑΕ ΝΟΔΝΙΜΙΟΥΝΙΣΝΙΟΣ ᾽Αντιδέτως, στὰ Ἱνολκός πυλλυὶ γωουιχοὶ μένουν ἀκόμη πιστοὶ στην ᾿Εγγλησία. Κα ὁ εδυμμουνίστ» σχολιάζει χαραντηριστικά: «Παν ἀπὸ τὴν Ἡπανάστασν, Ἡ Όρη: σκεία ἧταν συνυφασμένη μὲ ἄντι- δραστικὲς πολιτιχὲς ἀντικήψεις, δινα ολογοῦσε καὶ ἐξῆοε τὸ καΐς- τῶν. ἐνμεταλλκεντῶν. δ[έσα συθιετινὴ Ἱνοινωνία παφετη- ρεῖτο διάστασις μεταξὺ τοῦ πάν- τυτε. ἀντιδράστ κοῦ χαραχτῆους τῆς Θρηήσχείας καὶ τῶν πφουδει)- τῶν τάσεων τῆς αυὐντοιπτικῆς πλειοψηφίας τῶν ὑρησχενυμένων,. Οἱ ὑρησκενόμενοι εἶναι εἰλκοιγεῖς πατριῶται, ποὺ μετέχουν ἐνεργῶς ατὴν παγίωσν τοῦ. Σοσιαλισμοῦ γαὶ τοῦ ομμουν:σμοῦ». Ἔξ ἄλλου, σημειοῦται πουϊοῦσα ἀποχὴ ἀπὺ Ό,τι ἐπιτάσσει ἡ Ἠλ- γλήσία, ἀφ᾽ ὅτου ἰδίως ἄρχισε νά ἐφαοσμόζεται στὶς µάζες τῆς ὑπαί- Ἀρου. τὸ συνεργατ κὺ σύστημα. Οἵ Βρησχευτικὲς ἑαρτὲς πανηγυοίζουν- ταν ὁλοένα Λιγώτερο καὶ σχεδὸν ἔπαυσαν νὰ γίνωνται ἁιτανεῖες καὶ ἄλλες τελετὶς ἐξευμεγισμοῦ γιὰ νὰ θοέξῃ κτλ., ποὺ ἦσαν ᾱ]- λατε στενώτατα συνυασμένες μὲ τὴν οωσικὴ ζωή. «Ὡς τόσο --- προειδοποιεῖ ὁ εΚομμουνίστ ---δὰ ἦταν µεγά).η πλάνη νὰ ὑποτιμηῦῇ ἡ ζημία, πυὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἔἐπιθίωση τῆς Θρησγείας µέσα στὸ πλαίσιο τοῦ Σασιαλσμοῦ. 'Ἡ Ορησγεία δυσγε- ραΐνει τὴν πλήρη καὶ Ψεμάτη πε- ποίθησι ἀνάπτυξι τῶν δηµιουργι- κῶν ἵπκανοτήτων τοῦ ἀνθρώπου, ἐμαγέει δυσπ'στία ποὸς τὴν ἾἜπι- στήµη, ἐπιθραδύνει τὴν οι µε ταµόρφωσι τῆς τωῆσ», ς στὼς στὴν ΑΝΑΑΛΟΡΟΣ ΤΙΣ ΠΑΙΝΤΑΣ Τὸ. καθεστὼς ὑεωρεῖ ἐπ'ικίνδι- γα τὰ ἀκόλουδα σημεῖα: τὴν διατήρησιν ἁγίων εἰνόνων στὰ σπίτια, τὴν τέχεσι μυστηρίων. ὅ- πως τὸ θάπτισµα γα τὸν υάμον, τὴν. συαµετοχὴ ἑοητές, Ἐπιγορίνετα, τὸ νεγονὺς ὅτι ἡ ἀθεῖστ κῆ προπαγάνδα ἀντιιετωπί- ζει ὕλες τὶς θρησγεῖες αξ τὰ ἴδια χριτήοια. Ἔγει παρατηοηῦῇ ὅτι ἡ που- σπήλωσις στὴν Θφησγεία συμθαδί- τε αξ τὴν ἡλιχία τῶν Εώσων. Ὅσω. ἔγουν ὑπερῃ τὰ ἑξῆντα διατηροῦν σχεδὸὺν ἀγλέραιες τὶς ἠοησγευτιχὲὸς τοις πεπο Ἰμ]σεις καὶ μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπὺ τὴν ᾱ- Ώεϊστιχὴ προπαγάνδα. Ἡ που- πανάνδα αὐτὴ ὄμ είχει νὰ λαμύά- νῃ ὑπ] ὄψει, ὅτι οἱ ἄνθοωποι πο ἐπέρασαν τὰ ἑξῆντα, π]ησιάσουν μὲν στὸ τέλος τῆς ζωῆς τους. ἀλλὰ ἀσχκυνν ἐπίδοασι στοὺς νεω- τέρους, ἐφ᾽ ὕσον ἔχει ἐπ θιώσει, χατὰ, κάποιον τρόπαν, κιὰ ὑπὸ τὸ πομπουνιστικὸν καθεστὼς Ὁ πα- το αοχοὺς γαρακτὴρ τῆς ῥωσιρῆς οἰχυγεγείας. Ἡ γενιὰ μεταξὺ ἱ0 καὶ 60 ἐ- σὲ ἠρησκευτιχὲς τῶν, ἐνδ αφέμετια ἠινώτευς ια πρησπευτικὰ ζητίμιάτα, Εΐνας, ἡ ψενιά, ποὺ. µενάχωσε μετὰ τὴν πανάστασι καὶ παοφώῦηκε σύμ τὸ σοθιστικὸ. σύστημα, Αλλά ναὶ αὐτὴ ὑφίστατα τὴν ἓ- (ώνα μὲ τήρεα τῶν οἰκυγενειακῶν παυυ δόσεων, καὶ δὲν. μπαρεῖ νὰ, ἅπιαλ- λανῇ ἐντελῶς ἀπὸ τὴν συν να σένα μὲ αὐτὸς πωρσήλώωσι. στὴν Ἠννλησία, Οἱ οοναῖνες Ιδί ως τῆς πενιᾶς αὐτὴ ἔπιμέ χοῦνγ στὴν τήσῃησι τῶν ἄφη- σκευτικῶν τύπων. ΕΤ ππασπά εα τῆς ἀθεῖστικῆς προπας άνδας σιὶ- ὀυσνολίος του) μόνον πει αν οιώπωών. Εξ τέτοιες ντι αμρεις. ναντὰ ενα λες ΑΙπουιί νὰ ὃ ελ ον ΠΠ πόνου. μὖ ὀπνη ἐπέμθασι ταῦ Κώμπατοσι ἵχανὴ ν. ἀπωστιί ση πι τσι ταῦς απ στοῖς ππ τὴν Ἠγνκησία, ΟΕ ΝΤΟ] ΕΕ νεώτεσ Έγοῦν δαεπατισοτ ταάσπίν την αθείστιν ην ποπ νο τῆς Θρησχείας.-- χξίαν ανάλογος τῆς ἠλιχίας. ποὺ τοὺς πίνετα, στὰ σγολεοῖα. Ανά τιχυὶ τιν τ υαμυνίστ ἔπ τοέπεται πεγάΚὴ γιατὶ ἢ ατάσις τῶν νέων αὐτῶν, πὲ πολλὲς πεωιπτώσειςι εἶνα απ ὕητιχήςσ, Οἱ νέοι εδὲν αντιλα θά γυνται τὸν κίνδυνο, ποὺ ποοέν] ται ἀπὸ τὴν Ουρησλείας, δὲν. τὸν παταπυλεμοῦν ἐγεονῶς καὶ εὔκύρα πίνοντα. Ὀύματα τοῦ. οἴκονενείια κοῦ πευιθά/.αντος, πο ἔξαχυ]ωνν Πεῖ νὰ, Ὀρησχεύετα, Γοὺς τοῦ: γέους συνεπώς στρέφεται. μὲ ἴδὶ αίτερῃ προσαγὴ ἡ ἁλεϊστικὴ που παγάνδα, ὅταν ἑξακολονθοῦν. νὺ παντοεύωνται ἢ νὰ θαπτίζουν τὸ παιδιά τους. σίµφώνα μὲ τὴν Θοησγεία. «γιὰ νὰ μὴ δἐσανεστή συνν τοὺς γέρους καὶ τοὺς ἠ ιν ὦ- μένος το χι ἂν οἱ ἵδ οι δὲν πιστεύουν. 1Τοόγειτα περὶ επι Ἀνδύνον πλάνης», κατὰ τὸν «ἶνομ μοννίστο, διότι ἡ τέλεσις τῶν τν ατηοίων παρατείνει τὴν ἐπ θίωσι τῶν Ὀρηακενυτικῶν. τύπων. Τὸ ἵ διο ἴσχύει καὶ γιὰ τὶς Ἀηδεῖες. ποὺ «ἐπιθάλλανται μὸ τὴν αὐστη- πῳοειδυπιποῦν οἱ εωσι]: αἰσιωδι ες ρότητα καὶ τὴν ἐπισημότητα τῇ τελετῆς”. Οἱ δεωρητικοὶ τοῦ. ομμουνι: σμυῦ. απ'στεύουν ὅτι ἡ εὔόδωσις τοῦ ἀγῶνος κατὰ τῶν Ὀρησκεῦτι- κῶν ἐπιθιώσεων συνδέεται στενό μὲ τὴν ἑξύψωσι τοῦ ἴδεολαν κοῦ καὶ ποσφωτικοῦ ἐπιπέδωι: τοῦ. οὐ: σικοῦ Λαοῦ. «Ο. ἀνταπογχωιτῆς τοῦ. «λ[έσσα τξέρο» τῆς Ρώμης }. ᾿Αλϕάναι Στερπελλόνε ἔλαδεν ἐφέτος τὲ παλοκαίοι μιὰ συνέντευξι, ποιῦ πατατυπιστικὴ γιὰ τὰ οωσικὰ κ)ησιαστικὰ ποάγµατα, ἀπὸ τὸν ἠογχιμανδωίτη Νιπόδηον ποὺ ὂκ τελεῖ »αδήχκοντα (σηθοῦ. ἐπισκό πον τοῦ. Νητοοπολίτος δικολάσα ϱἩ νκ]ησία µας -- εἶπεν ὁ ἀρχιυμανδοίτης --- δὲν θλέπει τὴ. ἀγάνχη μιᾶς στατιστιχῆς τῶν πι στῶνν. Γἰάντως, παοαδέχθηκεν ὁ- τι ποὶν ἀπὺ τὴν Ἱωπανάστασιν πῆωγαν στὴν Εωσία 50.000 ὀρθό δσξοι τεοεῖς καὶ 6ος ναοί δήλωσεν ἄνγοια σιὰ τὰ, στατιστι κἁ δεδοµένα τοῦ 1950 (πήγαινα τότε στο σγυλεῖαρ διευκρίνισε σι ἕν χώνοντας τοὺς ὤμουςὶ, κατὰ τό ᾠποῖα. οἱ τεοεῖς εἶχαν ἑλαττωῖῦῃ σὲ ὅ,006υ ν οἳ νυοὶ σὲ 1θθα, θεθαίωσεν --- ἓξ ὕσων υνωοθίς ὕτι σήµεσα στὴν Σδαθιετινὴ Ἡ- γὠσι ὑπάργουν κατὰ πουσέφσιν »0,000 ναοὶ μὲ δσ. 000 εαεῖς. στοὺς ὠπυίους πυέπει νὰ πουστ δοῦν ναὶ ὅ.θ0ἡ καἲ πλέαν ποναγοί ιο ὁ ἁυγιμανδυίτης ἐξήγησεν. «Ἡ ΟὈυδύδυξας ΕἨννλησία δὲν ῳ Ἱ : ἃ ς Φ διαθέτη. στατιστικές. δὲν εἶνιο παράδυσίς µας νὰ μετουῦμς τοὺς πιστού. Ποὶν ἀπὺ τὴν Ἠπανά στασι. οἳ στατιστικές αὐτὲς χα τηρτίζοντυ ἀπὸ εἰδινὺ αφ εἴο τῆς Ἱερᾶς Σνυνόδαυ, ποὺ. ἀπητελοῦσε ἕνα εἶδως ὑπονονείουῦ, ὅπως τὴ ἄλλα. Τὸ σοθιετικὸ Σύνταναα ὃν νυᾶται ἐλευδεοία Πρησχευτικῆς πίστεως. τὴν οποία Πεωρεῖ δι τιχὴν. ὑπύθεσι, δὲν ἑνποάφονται σὺ ληξιαυχιὰ ιδία τῆς Ἱλλγλλιι σίας αἳ νάμιι ὐαπτίσει-. Χὸν νοατοὔντια υή1στιὰ ιθλίν τῶν. πιστών ΡΙΑΝΣΙΣ καὶ οἱ ΠΕ Ὁ. Ἱταλὸς ἀνταπυνοιτῆς ἄνα φέσει ὅτι ὁ ἁργινανδοίτης Νινήώ δήμος εἶναι ἠλιγίας 0τ ἔτῶν καὶ ἔχειροτοΥ η. ποὺ. 19 ετῶν. σπιυδασε εγιν χραντ δι η θννεν ἐπὶ τοτετίαν τὴν ασυθιέτι στὸ χι’ δο άδο ξων ἀπωστωἡ. πωῖν Ὁ (ἰσταται ἀπὸ τὴ Τε Απὸ εἶναι. ὅπι χες κ ῆς τῆς ποωτυσυ ελλίας τοῦ 191τ στὴν ουσ, ἔτυιις Ἠ ατοιασγείον τῆς Νόσγα- αἱ πισῶν τῶν Ὦωσιῶν. ἐστὸς τῶν χαζηκόντών, παν ἐπ) ημών ὧις Ομ] δωσ επίσχωπας τοῖ λητουτι παν Νοκ ζλη, ΙΣΥΝΕΝΤΖΕΤΑΤ) ΕΡΚΛΗΣΙΩΝ | ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒ. | | ἀπὸ Ίδης Νοεμέρίοευ --- ὅης Τὸ Φῶς τοῦ κόσμων. ὀἴδει τη ὑλισὺν. διὰ, πλείστας παωτυτύπηνς πελέτας καὶ ἑμανέει τοὺς Ο ευ) ή- πους. αλων τῶν. Ομοανιῶν ὃν τὴν ο ναν τοῦ. Φωώτοσ:. ναὶ τὴν σχέσιν αὐτοῦ εἲς τὴν Αειτούοτις πην τωήν, εἰς τὴν τελεταναγίαν τοῦ. ἓ, Εαπτίσματος, εἷς τὸ κή ουγμα συμθυλικῶς καὶ ες τὰτ πνευπιατικἁς ὠσγχήσεις καὶ ἑξάν σε τῶν. Ασκητῶν καὶ εἷς τὴν λογματικὴν Οεοληγίαν ὡς ἔνευ- γείας τοῦ Ανίον. Γνούπατος, (υσικῆς ἰδιότητος τοῦ κυρίων, . ἓν τῷ, πεταξὺ συγχγύτερον συ γέρχονται εἰς αυσνέρεις οἳ τει. Ἠόνοντες τὰ Ἑμήματα τοῦ Τ.Σ], ἐνταῦθα, ἵνα καθορίσουν π) εἴσςι μα ὅσα ςΗτήπατα ποοκαταωκτιχκῆς η ἑ- σέως. Οὔὕτω τελευταίως, εἷς ἐπανειλημμένας συνεδριάσεις, συ- νεζήτησαν μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ- ἁρμοδιότητας τῶν 'Ὑποεπιτρυπῶν καὶ τὴν σύνῦεσιν τῶν λντποι- σωπειῶν τῶν διαφόρων Ἐνλη σιῶν. ο ὀγκριθὲν ὑπὺ απλείστων Ἡν «λησι ην θασικὸν εἰσαγωγικὸν ὅτι χειρίδιον τοῦ. Σινεδρίου κο. Χο στός, τὸ φῶς τοῦ χόσιιονν διως- Νώθη καὶ ἐθελτιώθη, καὶ Ανν στὶ εἶδε τὸ φῶς τον τὸ πρῶτον, Ἠοὸὺς ἐνημέρωσιν Όσων τὸ ὄσνα τὸν μεγαλυτέροι µέρυυς τοῦ Κλή θ0ῦ, τῶν εργατῶν τῆς Ἐλνλησίας καὶ τοῦ. Χριστεπωνύμου, ΠΕ ληρώ µατος, ἀπεφασίσθη, ὕπως τοῦτο πεταφρασῦῃ εἲς τόσας ν ετάή νλώσσας εἰς Όσας εἶναι καὶ τὰ ΜΕΛΗ -- Ηκκλησίαι ποὺ ἀνήκουν εἲς τὴν «Οἰκουμενιγὴν Κίνησινν, ᾿Ἠπείγει ἡ ἀπύδυασις τοῦ χει πένρυ. εἲς τὴν Ἑλληνικὴν καὶ ἡ Εν συνεχεία ἐλτύπωσις αὐτυῇ. Ἰὰν τοῦτο δά ἐνεκοίνετο ὑπὸ τῆς Α[ητοὺς Ἰμκλησίως. τότε ὕμιλος Καθηγητῶν τῆς Θεολογίας. Όπὶ την ἐποπτείαν τῆς ἐπὶ τῶν ΕΠ αγγοι- στιανικών Ὑποβέσεων Ἱδπιτρο. πῆς θὰ ἠδύνατυ νὰ ἐχτελέσῃ τὴν µετάςρασιν. , Τὸ Ὀέμα τοῦτο πρυεχρίδη, ὡς ἐδημοσιεύδη καὶ προηπουμέγως, ἵνα εἰς τὰς ᾿Ασισικὰς Χώσας, ὗ. τον κυφιαργοῦν ἄλλαι Θυησνεῖαι, δεικθῇ, ἄνευ φανατισμοῦ καὶ πω. Ἀλήσευς, ἡ ὑπερυγὴ καὶ ἢ ἀσή» Ἄθιτυς ἁγτινοθολία τοῦ Νωιστι Φωτός, ἵκανυῦ νὰ διασρεδάσῃ, τὸ καλύπτοντα τὺν κόσμον πνενματι κὰ ἐρόδῃη, τὰ νέφη τοῦ άρον καὶ τὰς πνιηρὰς ἁμαυτίας, . δυντακτικὴ ἐν διασίµτών Οευλόσων καὶ Ἱεραπηστόλων πιτουπὴ ἔχει κατὰ νοῦν νὰ ἔγρίωη οὕτω ματαξὺ : ανα Ἱνμιάσεις τη: ἄλλων τὴν. πρύυσα- χὴν καὶ τῶν ΙΑσιατινῶν λαῶν Ὁ πὲῳ τοῦ. Χωστιανισμοῦ. Οσωρεῖ ται ὅτι ἐπέστη πλέων ὁ καιρὼς δι λόγων Οκυμενικῶν ἀχύμη σε μεταςῦ μὴ Δοιστιανῶν. Εΐνα ὄντως, ὕχι µόνον ἀγωφελές, 11 καὶ ἐπικίνδννον διὰ τὴν ζωὴν τῆς Ἰλκκλησίας ἡ ἀπομογωτικὴ ταντ: κήι ν ἁγνουῦνται αἲ λ]ονσον.. Ὁ ανωτέρω τίτλος ξὰ ἀποετελέσῃ τὸ ξέμα τῆς Ε᾿ Χθσμίόυ Οἰπευμενιχῆς Συνδιασκέψεως. “Τ0 ΦῃΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ’ (1) Τοῦ Θεοφιλ. Επισκόπου Μελόης κ. ΑΙΜΙΛΙΑΒΝΟΙ) Παγ- ἥτις δὰ συνέλξη Δεκεμόρίου 196Ι εἰς Νέον Δελχὶ τῶν ᾿Ινδιῶν. μανικαὶ Χῶσαις μὲ τὰ {ου ἔτι αὐσια, η Κίνα αἲ τὰ ἄθηι κα: τομµύριας αἱ Ἱνδίαι τε ἑκατωμύσια, καὶ τύσαι αλ ται σιατικαὶ Νῶσραι. { Ὡς πράδοομα σαμεία το ὕτων διαλόγων εἶναι αἲ ἀρξήάπεναι οἳ σχέψεις µεταξςῦ Ἱνπηωυσιώπων τῆς Α]ουσονυ λα ανικῆς χαὶ τοῦ. Ἀῄαρ Ηστ Κάσννσι ἐν κο πάνῳ χα ἡ πυήσκληαις Ώωνδδι στοωῦ Α[οναγοῦς διὰ ποώτην Ύ οὖν εις τὴν ιστου αν. ἐνῇ Οεολασίας ἵνα ἄναπτοση τ ἓ , ο τὰ υοιώτεοα δόνπαάτα τος [λος δισμοῦ τὸ Οἰκουμενικὸν [ν- στιτοῦτην τοῦ. λΙπυσσαί, τς αὐ Λου εἷς τὴν διρµανίον χα τὴν Ἀεῦλάνην ὕνχισαν ἔθδυμαδιαῖαι Οἵκουμενικοὶ διάλογος Πεταςὴ Ἀοιστιανῶν Θκολόγων καὶ λίονα Ἰῶν ἀπὺ Ιλουδδιστιὰς λίονὰς περὶ τῆς ἐννοίας τοῦ. ἀνιρώ που, τῆς 6ου) ήσεως, αὐτεξουσίοι αὐτοῦ. καὶ τῆς δυνάμεως τῆς ἆ- µαρτίας, μὲ εὐοίώνα σημεῖα πο σεγγίσως καὶ πληρεστέυας χα τανοήσεως τοῦ Ἀριστιανισμοτ. λόγω τῶν διαστάσεων τοῦ δν νεδρίου χαὶ τοῦ. ἔνδιας ἐφοντιςι ὕπερ σὺν τῷ χούνῳ ἐγείρεται. ὁ αοι: ἡμὺς τῶν Αντισρυσώπῶων καὶ τῶν Συμθρήλων θὰ εἶναι ηὐξηιένος αὐτὴν τὴν «οράν, Οἱ μὲν ἐπίση- μοι Αντιπρόσωποι, Δὰ ὧσιν πεοὶ τοὺς 1000. ἐν 50 διαφόρων Χω- ον γαὶ ἀπὸ 118 Ἐκγλησίας - ΑΠέλη τοῦ. Ε.Σ. δὺν τούτο θὰ ὑπάρξουν κατ ἀναλονίαν Ἰσγ. πρόσωποι τῆς ἈΧευλαίας, [αυ τηρηταὶ ἀνεπίσημοι, ὡς 211. Ὄοι μαιοναδολικοὶ καὶ ᾿Ουσθόδοξοι ἐν τοῦ. ΓΤατριαργείον. τῆς λόσγας. Γοῦ κυρίου δέπατος φπσικαὶ - ποδιαιρέσεις θὰ, εἶναι: α). Ἀ[αρτυσία. ϐ) Λιωχονία, γ). Ἠνότης, μὲ ἀναλύνους πω λυαοίθμους Ἐπιτουπὰς ἐντετιλιιέ- νας εἰς τὴν ἐξεύρεσιν µέσων σα) ον συγγρογισµένων ποὺς διιάδιι σιν τοῦ πριστιανικοῦ } εἷς τοὺς ἐγτός τῆς Ἠνγλησίας ζῶντας. καΐπερ θαατισΏέντας, σή- µεραον ὅμως αοχοανθέντας καὶ ἆ διαφ όσους, τὴν ὴ Ἀοιστιανιρῆς παραπαίονσαν γίαν μηνύμάτις δεμελίωσιν. τῆς εὐηύνης ποὺς τὴν , συ ουν ολη ύρεσιν εὐνταίαν γα τὴν ἐ σων ποὺς τὴν τῶν δν) ησιῶν. τν αέ Ένωσιν νι τῶν ἑουασιῶν τῶν ἀνωτή ρω Ἠπιτουπῶν θὰ ἐκδα ανν τὰ πρωσήκωντα ποµίσιατα, τὰ οποῖιι δὰ πουσέρουν κατερύνσεις πωως ἐντονωτέοαν ἀφυπγιστικὴν δα. σιν καὶ ποσών Ελπίζεται, ὅτι αἱ η Πησόμεναι ἀποφάπεις χατὸ τὴν ἁνιοτέρω υνδιάσγκειριν μὰ ᾱ- γαζώπυρώσυῦν. τὰς συςητήσεις ἐν τῇ Ου έν Κινήσεις µέχοι τῆς ο) ανν σµίως Οἰκουμενινῃ Συ νδιασγὁ Φειος, Ἡ ἠποία ἐλπίζετα, ὅτι ον σι ληΙῇ μετὰ τετοαετίαν. αελληντινὰς |. ΛΑ. νῆς, ἑναγομένωτ ἒει Ὠπὺ τῆς σοζύνον τον 1 αθαι γλλησια στὴ μὴ γα Ἐν τῃ Ἱ. λοιεπισληπῆῃ ετα ς Ἀρίστου 1. Ἀιαηλίδου ἐν Δενλωσίαςι Καλεῖται ὁ Χοῖστος ἵ. Μιχαηλίδης ἓν γνὠώστου. διαµονῆς καὶ νατωγίας. ΑΡΧΙΒΗΙΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἐνκλησιαστικὸν Διχαστήριον Ἀευχωσίας. ο ον « 0 1 «όοιελλας Χο. Ἀαηλίδοι ἐν Αευζώσίας ἐναμούσης καὶ νῦν ἀπνώστο απο ΚΛΙΗΣΙΣ Δευχωσίας καὶ νὺν ἆ πως τῃ τῃ Φεθουσασί Τ0591, ἡμέρα, Γοΐτῃ καὶ ὤρᾳ Ἡ π.μ. ἐάανισῦῇ αὐτοπρυσώπως. Ἠ διό, νο: μον. αὐτοῦ πληοεξουσίου, ἐνώσπιον τοῦ ἓν ΑΔεπκωσίᾳ Ἰνγλησιαστικυῦ Δικαστησίου τῆς ᾿Αοχιεπισραπῆς Κύπρου, ως ἑνανόμενας ἐπὶ δια συ: Ξ ἑλλας Χο, λγαηλίδιας ἐν Αεπκωσίας. Ἐν ἑναντίᾳ πεοιστώσει δικασβήσεται ἑωήμην, Ἡ παροῦσα Ἰλήσις δημοσιευθήσεται ὅπως, ἐν ταῖς ἕη η εοίσιν ευη κυία ύπνος Γν Εαν ὔνυπν ΕηΗ 1Τ, τῃ ΙΟ. 1Γαύεδοι ᾿Αοιιινδρίτης ΕΟΟ ΤΕΤΟΣ | ΕΤΟΣ Β' Ρ. ΦΥΛΛΟΥ 31 ερ Ἐτησία συνδρομὴ 50Ο μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΓΡΑΦΕΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΕΚΕΔΙΔΕΤΣΤ ΑΙ ΤΗΝ ΘΕΜΑΙΑ -- ΕΛΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΑ Ιῃπν ΕΑΙί Ίδην ΕΚΑΣ ΤΟΥ ΤΗΤΗΜΛΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΗΛΗΣΕΙΣ ΜΗΝΟΣ νπὸο ΣΥΝΤΑΚΤΙΕΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 195 ΙΑΝΟΥΛΡΙΟΥ 196! ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (10 λεπρῶν). Παύλου τοῦ ἐν Θη- δαίδι ᾿Ιωάννου Καλυδί- του τοῦ ὁσίου. καὶ Σιτὴν ἀνθδρώπινη ἱστορία ὑπῆρξαν ἔποχαί, ποὺ ὁ πόσμος ἐξοῦσε σὲ ἀνώτερες σφαῖρες, μὲ ἰδανικὰ Χαι ευγενικὲς ἐπιδιώξεις, Ὑπῆρξαν ὅμως καὶ πε- ῥρίοδοι, καὶ εἶναι δυστυχῶς αὐτὲς οἱ ) ν ὃ περισσότερες, ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τὸν προσανατολισµόν τοῦ, ἐεπῆρε «στραξό» δρόµο, ἔπαθε φυχιχὴ αἱμορραγία, µαράθηκεν ὁ πολιτισμὸς του, παρφυσίασε τὸ φαινό- μένον τῆς ὁμαδιχῆς παραφροσύνης. Ἡ ἰδική µας ἐποχή, δυστυχῶς, εἶναι ἀπὸ τὶς ἑ- ποχές τῆς ταραχῆς καὶ τῶν ἐρειπίων. .. Εΐναι µία περίοδος, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀπουσιάζει, σὲ µεγάλο µέρος τῆς ἀνβρωπότητος, ὁ Φεός, λείπει ἡ ὀρδὴ κρίσις, η σωστή κχατεύθυνοις. Κυριαρχοῦν ἵ- δέες ἀρρωστημένες καὶ ἐασιλεύει ἀφάνταστη ἐπιπο- λαιάτης καὶ σύγχυσις στὰ πιὸ σοθαρὰ δέµατα. Ετσι, µέσα στὴν χαταλυτικὴ ὁρμῆ τῆς ἐποχῆς µας, διεστρά- φη καὶ ἡ σημασία τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Κατηγο- Ρρήδη ἀπὸ μεριχοὺς ὁ Χριστιανισμὸς ὅτι, τάχα, ἆπο- στρέφεται συστηματικὰ καὶ ἐπίμονα τὸ ἀνθρώπινο σῶμα. Οτι τὸ μισεῖ. “Οτι διδάσκει νὰ τὸ περιφρο- νῶμεν καὶ νὰ τὸ ῥασανίζωμεν. Νά εἶναι ἔτσοι ὁρά γε ο) Ἐ ι µ ἡἣ δόξα, Κατ᾽ ἀρχὴν αὐτὸ εἶναι ψέμα καὶ συκοφαντία. Κανένας ἄλλος δὲν ἐτίμησε τὸ σῶμα µπερισσότερον ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὀν. Θέλετε ἀποδείξεις: Πρῶτα -- πρῶτα ὁ ἴδιος ὁ (Θεός, ὁ Δημιουργός του, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸ περιε- Δλήθη, γενόμενος ἄνθρωπος. Μεγαλυτέραν Ὥτιμὴν ἀπὸ αὐτὴν ἡμποροῦσε νὰ πάρη Ἔπειτα ὁ 'Απ. Παῦλος ὀνομάζει τὸ ἀνθρώπινον σῶμα «ναὼν τοῦ Αγίου Ηνεύμµατοςυ (Α΄ Κορ. στ’ 19), «ναὸν Θεοῦ ζῶντος (Β΄ Κορ. στ΄ 16). Καὶ δι’ αὐτὸ «μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἢ- μῶν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώμµατι τῆς δόξης αὐτοῦ» (Φιλιπ. γ΄ 21). Φὰ τὸ δοξάση, ὅπως εἶναι δοξασµένον τὸ ἰδικόν Του σῶμα, Φὰ τὸ πάµῃ ἄφθαρτον καὶ ἀδάνατον. Ποιός, λοιπόν, ἄλλος ἐτίμησε καὶ ἐξύμνησε πε- ῥισσότερον τὸ σῶμα ἀπὸ τὸν Ἀριστιανισμόν: ϐϱ Αἱ ὑποχρεώσεις µας, Ἕνα τέτοιο ὅμως ὄργανον, μὲ τόσον μεγάλην χα ὶ Πρίος ἀπὸ τοὺς ῥὺ0 νὰ τὸ διαφυλάξη. Ἰὰ πκχνάχριθα, τὰ τέλεια χαλλι- τεχνήµατα, ὁ χόσμος τὰ προστατεύει, τὰ ἀσφαλίζει. Αυτὸ ζητεῖ καὶ ὁ ΦΘεὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον διὰ τὸ σῶμά του. Φέλει να τὸ κρατήσῃ κπαθαρόν, ἀμόλυν- τον, διὰ νὰ ἠμπορῃ νὰ χρησιμοποιῆται ὡς ὄργανον τῆς ἀρετῆς, ὡς πεμφὸν μυροδοχεῖον τῆς φυχῆς, Δι) αὐτὸ συµθουλεύει ὁ Ἆπ. Παῦλος «παραστῆσαι τὰ σώ- µοατα ἡμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Φε- ὡν (θωμ. 6 1). Αυὐτῃ εἶναι ἡ Χριστιανιχὴ τοποξέ- τησις, Ἔιμά τὸ σῶμα, ἀλλὰ δὲν ὑποτάσσεται ἡ φυχὴ εἰς τὰ θελήµατα τοῦ σώματος. Ψυχὴ καὶ σῶὤμα προ- σφέρονται εἰς μίαν ἁρμενικὴν σύνδεσιν εἲς τὸν Φεόν͵ ἐν πνεύµατι πειξαρχίας καὶ τάξεως. Προηγεῖται 6ε- θπχίως ἡ φυχή καὶ ἀχολουθεῖ τὸ σῶμα. ᾽Απαγορεύει διὰ τοῦτὸ ὁ Φεὸς τὴν νανχὴν χρῆ- σιν, τὰς «καταχρήσεις», Τιμωρεῖται δὲ ὁ διαφθείρων τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, τὸ σῶμα, μὲ ξαρεῖαν ποινὴν (Α΄ ἔνορ. Υ΄ 16 -- 11). Δι αμὸ ὁ Φεὸς ἀπαγορεύει τὴν ἄνευ λόγου ταλκχιπωρίαν τοῦ σώματος, τὴν θικίαν Βανόάτωσιν τοῦ σώμκτος, εἴτε διὰ τῆς δολοφονίας. Μοναδιχήν, ἴσως, ἐξαίρεσιν δέχεται, ὅταν τὸ σῶμα ξωσιάσεται ἔπάνω εἲς τὸ χα- θῆχον διὰ τὴν περιφρφύρησιν τῶν ἰδανιχῶν τῆς ᾱ- ρετῆς, τῆς πίστεως καὶ τῆς ἑλευξερίας ἢ πρὸς ἔξυπη- ῥρέτησιν τοῦ χοινωνιποῦ συνέλου. ὅπως οἱ θάνατοι ἵἱ- ατρῶν ἣ ἄλλων εὐεργετῶν, ποὺ πρωσέφεραν τὴν ζωήν ων ἐπάνω εἰς τὴν ἔρξευναν πρὸς θελτίωσιν τῶν συνθηκῶν τῆς ἀνεβρωπίνης ζωῆς, ύψχρονος ἄνδρωπος καὶ οῶμα. ᾿Εδῶ ὅμως δημιουργεῖται μιὰ περἰεργός, ἅχα- τανόητος πατάστασις. Ἐνῷ ὁ μαχκρὰν τοῦ Θεοῦ ἄν» ὄρωπος. ἀπὸ τὴ μιὰ μεριά δεοποιεῖ τὸ σῶμα, τὸ λκ- τρεύει, φροντίζει διὰ τὴν ἄνεσίν κὸυ καὶ τὴν χκχλς- ἀποστολήν, φυσικὸν εἶναι νὰ ὑποχρεωθῃ ὁ ἄνθρωπος πἐρασίν του, ἀπὸ τὴν ἄλλην τὸ ἐχμηδενίζει καὶ τὸ εἴτε διὰ τῆς αὐτοπτονίας, | τν τετ παραδίδει συνεχῶς εἲς τὸν θάνατο», εἴτε διὰ τῶν κα- ταχρήσεων, εἴτε διὰ τῶν παξημερινῶν ἐγκλημάτων ζωῆς. εἴτε, χαὶ πυρίως, διὰ τῶν χαταστρεπτικῶν πο- λέµων. Καὶ αὐτὴ ἰδιαιτέρως ἡ δεοποίησις καὶ λα- τρεία τοῦ σώματος εἶναι πολὺ ἔχκδηλος εἰς τὰς ἡμέ- ρος µας. Μία φεθερὰ σωµατολατρεία, ἡ ὁποία ὑπο- ὄσυλωώνει κόξε ονώτερον φυχιχὸν σχίρτηµα. Ετσι ὑψώνει ὁ ἄνδρωπος τὴν σωματικὴν ὁμορφιὰν εἰς τὴν Ὀφηλοτέραν Ε«θμίδα τῆς ζωῆς καὶ ἀνκθιξάζει τοὺς «Φστέρος» (1) τοῦ κινηματογράφου εἰς τὴν θέσιν τὸν «ξεῶν» τῆς ἁἀρχαίας Ἑλλάδος. Προθάλλει τὸ σῷ: μα ώςσχοπὸνηναὶόχιώςόργανον, ἄημι- θυργεῖ τὰ «χαλλιστεῖου μὲ ὅλας ἔκάστοτε τὰς ἐχδη- λώσεις τῆς ἀνισορροπίας καὶ παραφροσύνης. ἅπατα» λά μυσώδη ποσα διὰ τὴν «Τέωνηνν» δῆθεν, ἐνῶῷ εἰς τὴν πρατµατικότητα εἶναι µία εὐχαιρία ὑποόδουλώσεως τῆς φυχῆς εἰς τὴν σάρχκ. Απειρει φυχαὶ αἰχμαλωτί- ῥόνισι ἔτσι ἀπὸ τὴν ὅμορτωλήν γοητείαν τοῦ σώὠ- µάτος ναὶ ίνόνται δέσµιοι τῆς ἁχαλινώτου ζωῆς. Εκατεμμύρια ὀνθρώπων κάξε ἡμέραν θυσιά- ὅδυν χρόνον, Ψρῆμα, δυνάμεις, ἀρετήν, Φεόν͵, χάριν «ὅλων αὐτῶν τών ἐχδηλώσεων τῆς νοσηρᾶς αγάπης πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὸ χάλλος του. Καὶ ἐνῷ ἐδῷ ὁ ἄνθρωπος δεοποιεῖ τὸ σόμα καὶ εἰς τὸν φρενήρη στροξιλισμὸν τοῦ πάόδους του ζαλί- ζεται καὶ ὁδηγεῖται εἰς ἀηπδίας καὶ προκλήσεις, ὅπως [ὅταν ατίζη εἰδικὰς δεξαμενὰς χαϊιτὰς γεµίζη μὲ σαμ- πόάνιαν ἢ ρὐδόσταγμα διὰ νὰ λουσθοῦν τὰ σώματα τῶν γυναινῶν ἠθοποιῶν τοῦ Χόλλυγουντ, ἐχεῖ πάλιν ἀφήνει τὸν πτωχὸν νὰ µαραίΐνεται χαὶ νὰ ἀποθνή- σνηΏ εἰς τοὺς δρόμους, καθ’ ἤν στιγµμῆν χαὶ διὰ τὰ σχυλιὰ ἀχόμη ἐποιμάξονται απὸ τοὺς «πυρίους των» ζεστὰ καταλύματα γχαὶ δρεπτικὴ τροφή. Τὶ τραγιχκὲς ἀαντινομίες, ἀλήθεια: Καὶ ἐνῷ τόσα γίνονται διὰ τὴν λατρείαν τοῦ αώματος, εἰς τὸ τέλος ὁ ἴδιος ἄνθρωπος ὁδηγεῖ τὸν ξαυτόν του εἰς τὴν χαταστροφήν, διότι εἶναι γνω- στὸν ὅτι ἡ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ὑλιστικῆς νος- Ἱροπίας θανατώνει τοὺς ὁπαδοὺς της. Δολοφονεῖ τὴν εὐτυχίαν, ἀνοίγει σωροὺς τάφων, διὰ νὰ δάψῃ ἐκεὶ νεανικὰ σώματα, ποὺ εἶναι πρθὀωρισµένα διὰ καλυ- τέραν ζωὴν ἢ δημιουργεῖ ἀνδρώπινα ράχη, ποὺ γυ- ρίξουν στὸ δρόµο μὲ τὴ θολωμένη ματιά, μὲ τὴ µα- τωµένη παρδιά. μὲ τὰ συντρίμμια τῆς χαρᾶς των... Εἴναι τάχα ψέματα αὗτά Μιὰ µατιὰ στὰ ἅσυ- λα ἀνιάτων, στὰ σανατόρια, στὰ εἰδικὰ δεραπευτή- ρια τῶν ἀσθενειῶν ἀπὸ τὶς ἠδικὲς ἐχτροπές, στὶς ᾱ- µίλητες χολῶνες τῶν νεχροταφείων, θὰ πὶστοποιή- σουν πόσο δίχαιο εἶχεν ὁ Απ. Παῦλος ὅταν διεκήρυτ- τε: «τὰ ὀφώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος (Ῥωμ. στ’, 23). Καὶ ὅταν, ὁ μὲν Χριστιανισμὸς δέτῃ τὴν φυχὴν Ἀυρίαρχον δύναμιν, θασίλισσαν, καὶ τὸ σῶμα ἀνά- πτορον λαμπρόν, τιμηµένον συνεργὸν διὰ τὴν πρα- γμµατοποίησιν τῶν μεγάλων σκοπῶν τοῦ ἀνερώπου, ὁ δὲ ὑλιστὴς ἄνδρωπος δεοποιῃ μὲν τὸ σῶμα, διὰ νὰ τὸ πατακρημνίση ὅμως ὁ ἴδιος ἁἀργότερον ἀπὸ τὸν δρόνον τὀυ εἰς τὸ χάος τῆς φθορᾶς, σᾶς ἐρωτῶ, ποῖος ἀπὸ τους δυὸ τὸ τιμᾶ περισσότερον: Καὶ ὅταν. ὁ μὲν Χριστιανισμὸς τὸ προορίζῃ διὰ τὴν αἰωνίαν δόξαν καὶ τιμήν, ἀθάνατον εἰς τὴν ὃ- λοφώτεινον χώραν τῆς ἀθανασίας, ὁ δὲ χοϊχὸς ἄν- ἔρωπος τὸ περιποιεῖται µόνον μέχρι τοῦ θανάτου του παὶ ὕστερα τὸ ἐξαφανίζη μετ ἀηδίας µέσα εἰς τὸν σκοτεινὸν τάφον γιὰ πάντα, ὡς τροφῆν τῶν σχωλή- πων, πεῖες ἀπὸ τοὺς δυὸ τὸ τιμᾶ περισσότερον Εἶναι πλέον χαιρὸς νὰ µάθῃ ὁ ἄνθρωπος, ὅτι τὸ συμφέρον του εἶναι νὰ θαδίζῃ μαζὺ μὲ τὸν Φεὸν καὶ ὄχι µόνός του, εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς του. Διότι ὅταν εἶναι ὁ ἄνθρωπος µόνος του, χάνει τὸν δρόµον καὶ συντρίδεται. Ὅταν ὅμως θαδίζῃ μὲ τὸν Φεόν͵ ἡ φυχή του φω- τίξεται, τὸ εἶναί του ᾖζωογονεῖται, ἡ καρδιά του σκιρτᾷ ἀπὸ ὡραίους παλμοὺς καὶ τὸ σῶμα του, καὶ αὐτὸ ἐνδύεται ἀνυπέρέλητον γφητείαν καὶ πανευ- Φφρόσυνον ἀθανασίαν. ᾽Αλλὰ µένον μὲ τὸν Θεόν] Μόνον! ᾿Αρχιμ. Γ. π͵ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΠΗΝΗΗ ΦΙΠΗΣΗΦΙΛ ΠΛΙ ΧΡΙΣΗΛΙΙΗΗ ΠΒΙΚΗ δισ: Τοῦ κ. «Ως εἰσαγωγὴν εἷς τὸ θέµα µου θά ἀναφέρω μίαν ἆληθι- γὴν ἱστορίαν. Κατά τοὺς μᾶλλον σκοτει- νοὺς χρόνους τῆς ᾽Αγγλικῆς ἀποικιοκρατίας ἐν Κύὐπρῷ, δύο ἄνδρες ὁ εἷς Ἕλλην καὶ ὁ ἄλλος Αγγλος συνεδέοντο διὰ στενῆς φιλίας. Ἠσαν καὶ οἱ δύο Κυθερνητικοὶ ᾿Ιατροὶ (Φυσικὰ ὁ Αγγλος εἴχε θέ- σιν ἀνωτέραν ἀπὸ τὸν “Ἑλλη- να) καὶ ἡ μεταξύ των στενή φιλία ναὶ οἰκειότης ἐξηγεῖτο ἐκ. τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ ΑΥ- γλος πολλὰ ἐδιδάχθη καὶ πο: λὺ ὠφελήθη ἀπὸ τὸν Ἕλληνα, Ὁ Ἕλλην ᾿Ιατρὸς δὲν ῆτο Κύπριος. Έζησεν ὅμως ἐπὶ σειρᾷν ἐτῶν εἰς τὴν Κύπρον καὶ ἐξετίμησε τοὺς Κυπρίους καὶ τοὺς ἐθνικοὺς πόθους αὖ: τῶν. Μίαν ἡμέραν ὁ Αγγλος εἴ- πεν εἰς τὸν ἝἛλληνα: Ξεύ- Ρρεις ὑπάρχει σκέψις νὰ ἐξ- αγγλισθῇ ἡ Κύπρος εἰς διά- στηµα εἴκοσιν ἐτῶν. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ διάστηµα τῶν εἴκοσιν ἐτῶν δὲν ἐθεωρήθη ἀρκετόν, ἀπεφασίσθη ὅπως ὁ ἐξαγγλι- σμὸς τῆς Κύπρου γίνη εἰς διάστηµα πεντήκοντα ἑτῶν | Ὁ Ἔλλην ᾿Ιατρὸς ἐμειδία- σεν. «Αὐτό», εἶπεν εἰς τὸν ”Αγγλον συνάδελφόν του, «δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνη ποτέὲ. Οἱ Κύπριοι ὥς... Ἕλληνες εἶναι ὑπερήφανοι διὰ τὴν καταγωώ: γήν των. Θεωροῦσιν ἕαυτους ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Μιλτι- άδου, τοῦ Λεωνίδου, τοῦ Θε- µιστοκλέους καὶ τοῦ ΠΚίµω- νος, ὅστις πολεμῶν κατὰ τῶν Περσῶν διὰ τὴν Κυπριακὴν Ἐλευθερίαν ἐφονεύθη ἠρωϊ- κῶς μαχόμενος παρὰ τὴν πα- ραλίαν τῆς Λάρνακος, ὅπου εἰς ἔνδειξιν εὐγνωμοσόνης ἐ- στήθη καὶ ἡ ἀνδροπρεπὴς προ- τοµή του. Οἱ Ἔλληνες ΠΚύ- πριο» προσέθεσεν ὁ Έλλην ᾿Τατρός,«θεροῦσι τοὺς ἑαυτούς των ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Σωκράτους, τοῦ Πλάτωνος, τοῦ ᾿Αριστοτέλους καὶ τῶν ἄλλων ἀρχαίων Ἑλλήνων φι- λοσόφων». Εἰς τοὺς ἀνωτέρω ἐκτεθέν- τας λόγους ὑπὸ τοῦ Ἕλληνος λΙατροῦ ἔχομεν νὰ προσθέσω- μεν καὶ τὰ ἑξῆς: «᾿Απὸ πνευ- µατικῆς ἀπόψεως οἱ Ἕλληνες Κύπριοι ἔχουσι πρόγονον τὸν Κύπριον ποιητὴν «Στασῖνον, ὅστις ἔγραψεν Ἔπη, ἤτοι ποι- ἡματα, τὰ Κύπρια Ἔπη, ὅπως ὁ μέγας ποιητὴς ὅλων τῶν αἰώνων Όμηρος ἔγραψε τὰ δύο ἔξοχα ποιήματά του, τὴν ᾿]λιάδα καὶ τὴν ᾿Οδύσσειαν. Ὅπως εἶναι γνωστὸν ἀπὸ τὰ ποιήµατα αὐτὰ τοῦ 'Ομή: ρου ἡ ᾿Ιλιὰς ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ὀλεθρίαν ἔριδα μεταξὺ ᾿Αχιλ- λέως καὶ ᾿Αγαμέμµνονος «οὐλο- µένην, ἡ µυρία, ᾿Αχαιοῖς ἄλ- Ν. Γ, ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ, ᾿Γατροῦ. γεα θηκεν» τὴν καταστρεπτι. κην, ἥτις ἔφερεν ἄπειρα κακὸ εἰς τοὺς ἝἛλληνας καὶ κατα λήγει εἰς τὸν φόνον τοῦ “Ἔ κτορος ὑπὸ τοῦ ᾽Αχιλλέως καὶ τὴν κηδείαν τοῦ Ἐκτορος. Ὁ Κύπριος ποιητὴς Στασῖ- νος ἄρχεται ἀναφέρων τὰ αἴτια τὰ ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τὸν Τρωϊκὸν πόλεμον, πῶς ἐ- γένετο ἡ ἁρπαγὴ τῆς Ελένης καὶ τῶν θησαυρῶν τῶν ἆνα. Κτόρων τοῦ Μενελάου ὑπὸ τοῦ Πάριδος, πῶς ἡ ἁρπαγὴ αὕτη ἐθεωρήθη προσθολή καθ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐξήγειρε τοὺς Ἓλληνας θασιλεῖς, πῶς συνηθροίσθη ὁ Ἑλληνικὸς στόλος εἰς τὴν Αὐ- λίδα, πῶς ἐγένετο ἐκεῖ ἡ θΘυ- σία τῆς ᾿Ιφιγενείας, ἵνα εὖο- δοθῇ ἡ κατ ἐξοχὴν ἐθνικὴ ἐ κείνη ἐκστρατεία καὶ πῶς ἔ- γένετο ἡ ἀπόθασις τῶν Ἑλλή- νων εἰς Τροίαν καὶ τὰ ἐπακό λουθα. αὐτῆς. Εἶναι λοιπὸν μετὰ τὰ «Κύ- πρια Ἔπη» ἡ ᾿Ιλιὰς τρὀπον͵ τινὰ συνέχεια αὐτῶν. Καὶ εἶναι ἀκόμη ὑπερήφα νοι οἱ Κύπριοι διὰ τὸν συµπα τριώτην αὐτῶν, Ζήνωνα τὸν Κιτιέα, (342-270 π.Χ.) τὸν ᾿᾽Αρχηγὸν τῆς Στωϊκῆς Φιλο σοφίας, τὸν ὁποῖον παντοιο τρόπως ἐτίμησαν οἱ ᾿Αθηναϊοι. ᾽Απὸ πολεμικῆς ἀπόψεως οἱ Κύπριοι ἔχουσι πρόγονον τον γενναιότατον ῥασιλέα τῆς Κυπριακῆς Σαλαμῖνος ᾿Ονή- σιλον ὅστις εἰς µάχην . κατα τῶν Περσῶν ἐφόνευσεν ἰδιοχεί- ρως τὸν ᾿Αρχιστράτηγον τῶν Περσῶν ᾿Αρτύδιον καὶ Πρωι- κῶς μαχόμενος ἔπεσε καὶ ὃ ἴδιος. Καὶ εἶναι ἀκόση οἱ Κύ- πριοι ὑπερήφανοι διά τον δα- σιλέα αὐτῶν Εὐαγόραν τον πρῶτον ὅστις ὁρμώμενος απο τὴν µικράν µας νησον ἐπολέ- μει ἐπὶ δεκαετίαν τον ΗξΥσν δασιλέα τῆς Περσίας μονος, εἴτε ἐν συμμαχία µετά των ᾿Αθηναίων. ᾿᾽Αναφέρομεν ἀκόμη την θοή- θειαν τὴν ὁποίαν ἔστειλαν οἱ Κύπριοι θασιλεῖς εἰς τὸν Μέ- γαν ᾽Αλέξανδρον ἐδ 10 πο- λεμικῶν πλοίων, Ἡ Όποια τον ἐθοήθησε νὰ κυριεύσῃ τὴν 0: χυρὰν πόλιν Τύρον τὴν ὁποίαν ἐπολιόρκει ἐπὶ ἕπτακηνον, Γνωστὸν ἐπίσης εἶναι ὅτι ἀρχι- ναύαρχος τοῦ στόλου του Με. γάλου ᾽Αλεξάνδρου ἠτο Κύ- πριος θασιλεύς. Οἱ Κύπριοι Ἕλληνες σαν ἐμπεποτισμένοι μὲ τὰ νάµατα τῆς “Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας και ἐδέχθησαν προθύµώς τήν Χρι- στιανικὴν Θρησκείαν ὅταν οἱ ᾿Απόστολοι Παῦλος καὶ Βαρ: νάθας ἤλθον εἲς Κύπρον καὶ ἐκήρυξαν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Ο Νακαριωτατος τὴν. Σεπτὴν ᾿Ονομαστικὴν ᾿Αρχιεπισκοτις καὶ Προεδρος “Εορτὴν πανηγυρίζουν εἷς ὁλόκληρον προσεχῆ Πέμπτην, Ί9ην Ιανουαρίου, ἑορτὴν τοῦ “Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου, τὴν Κύπρον ῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ.κ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ, τοῦ 'Ὁποίου οἱ Ἕλληνες Χριστιανοὶ τὴν Θεοφανείων. Εξαιρετικῶς µεγα- λοπρεπὴς ὑπῆρξεν ἡ τε)ετὴ εν τα Στουροῦ εἰς Ποαρώσικ. ΔΕΥΚΑΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΙ ΑΦΕΦΘΗΣΑΝ ΕΛΕΥΦΕΡΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑΣ τὴν Πάλασσαν. 1Γοώτοή ανὴς διὐ ΕἰΣ ΛΤΜΕΣΦΛΙΡΛΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΞΑΡΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕ ΣΥΜΗΕΤΟΧΗΝ ΧΙΛΙΑΛΗΝ ΠΙΣΤΗΝ ΜΙΓΛΛΙΠΡΕΠΗΣ ΕΙΣ΄ ΛΛΣ ΤΛΣ ΠΡΛΗΣ Μ ΤΕΛΕΤΑΙ ΤΟΥ ΛΠΜΣΜΟΥ ΤΝ ΥΛΛΤΗΝ Ρις τὴν λάρνανα 15.000 πόσµου εἶχον συγκεντρωθῃ εἲς τὴν παραλίαν, ὁπόδεν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσχαοπες Μύπρευ κ.κ. Μακάριος ἡγίασε τὰ ὕδατα, ρίφας τὸν Ββάλασσαν. -- Ὕδωρ τοῦ Ἱορδάνου ποταμοῦ ἐχρησιμοπειήξη διὰ Σταυρὸν εἰς τὴν τὴν θάπτισιν του ΤΕΔΛΕΤΑΣ Ἑν μέσῳ. κατανυκτικῆς ἀτμοιτ ψαῶ νι Δαζάσου. Δόάν ο, τὰ χουνικὰ τῆς Αάθνακυς ὑπῆν- σᾳ αἴρας πλήὕη πιστῶν παρηκολού: ὅπου τὴν δείαν Κειτονσγίαν ἑτέλε: Ξε Ἡ συ γκέντοώσις λαοῦ ἐκ τῆς θησαν εἲς ὕλους τοὺς ναοῦς τῶν {σεν ὁ 11. Αοχιεπίσχοπος Ἱύπρυν πόλεως καὶ πολλών χωνίων τῆς ἓ- πόλεων, χωμοπύλεων καὶ γωυίων{ν, Μανάριος, ὁ ὁπαῖος ἀκολούδως παοχίας παθὼς ἐπίσης γαὶ ἓξ ᾱλ- τῆς νήσου τὴν μετὰ Ποησκευτικῆς ἠνήδη ἐπιθκητικῆτ πομαῆς. ποὺτῃ ων ἑπαθγιων, ἐπιολητικύτητης τελεσθεῖσαν Οεί- τὴν πασαλίαν. ὅπου ἐτέλεσε τὸν ἅ- Ἐπιθλητιχαὶ ἐπίσης τελε- αν Λειτουργίαν ἐπὶ τῇ ἑωυτῇ τὸ. γιασμὸν τῶν ὑδότων, καὶ τὴν θά- ατα εἲς τοὺς ναυὺς καὶ πυμπαὶ πτιαιν τω Τμίω Ἀτανροῦ ες ποὺς τὴν ἠάλασσαν. που πταμό- (Φδυνέχεια ες τὴν θην σελίδα) “ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ } Πολλὰ τὰ ἔτη Τὴν προσεχῆ ΠΗέμπτην, 19ην ᾿Ι]ανουαρίου, ἄγει τὴν ᾿Ονο- µαστικὴν Αὐτοῦ ἑορτὴν ὁ σεπτὸς Ποιμενάρχης τῆς Κύπρου καὶ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Πολιτείας κ.µ. Μακάριος εἰς τὸν Ο- ποῖον ἤ στήλη αὕτη ἐκφράξει θερμὰς εὐχὰς καὶ εὔχεται εἰς Αὐτὸν πολλὰ τὰ ἔτη ἐπ ἀγαθῷ τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος τῆς ᾽Αγιωτάτης καὶ ᾽Αποστολικῆς ἡμῶν Εκκλησίας. Εἶναι πλήρως δεδικαιολογημένη ἡ ἀφοσίωσίς µας πρὸς Αὖ- τόν, διότι πλειστάκις ἐξεδήλωσε τὴν πατρική» Του ἀγάπην καὶ ἄκρον ἐνδιαφέρον δι’ ἡμᾶς. Συνελήφθη, ἐξωρίσθη, ἐξευτελίσθη, ἐθλίθη καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀναλίσκεται ὡς Λλαμπὰς δι ἡμᾶς διά νὰ ζήσωμεν ἐν εἰρήνῃ, γαλήνη, ἐλευθέρως καὶ πνευματικῶς. Ὁμιλῶν ὅὃ τότε Κοσμµήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν καθηγητὴς κ. Κωνσταντῖνος Ἱπόνης, κατὰ τὴν ἓν ἐπισήμῳ τελετῇ ἀνακήρυξιν, τοῦ κατ αὐτὰς ἔορ”ά- ζοντος Ποιμενάρχου µας, εἰς ᾿Επίτιμον Διδάκτορα τῆς Θεολο- ίας ἀφιέρωσε ἀρκετὰς σελίδας διὰ νὰ ἐκθειάσῃ τὰς πιολλατλᾶς Ἰρετὰς καὶ τὴν πολυσχιδῆ δρᾶσιν Του. Καὶ ὁ μὲν κ. καθηγητὴς Ίγραψς ταύτας ἐκ συλλογῆς διαφόρων πληροφοριῶ», ὅπόσας ὅμως ἡμεῖς δυνάµεθα νἀ συγγράψωμµε», ἡμεῖς οἳ ὁποῖοι καθημερινῶς μετ 'Αὐτοῦ ζῶμεν καὶ τὰς τόσας Του εὔερ)εσίας καὶ δωρεὰς Ἰγνωρίσαμεν! ᾿Ασφαλῶς πολὺ περισσοτέρας. ἵῶς ἐν τούτου θερμαὶ θὰ πρέπῃ νὰ ἀναπεμφθοῦν δεήσεις ταἰ παπνηγυρικαὶ δοξολογίαι νὰ ψαλοῦν ἐπὶ τῇ Ονομαστικῇ Αὖ- τοῦ ἑορτῇ. Παρακλήσεις πρὸς τὸν ὅσιον Ἱακάρ:ον, τοῦ ἁποίου τὸ ὄνομα ἐπαξίως φἑρει ὃ Μακαριώτατος, θὰ πρέπῃ νὰ ἀκλωυσθοῦν ἵνα σµέπη Αὐτὸν ἓν ὑγείᾳ καὶ χαρᾷ καὶ ἐπευλογῇ τὰ ἔτη τῆς ξωῆς Του, τὰ ὁποῖα εἴθε νὰ εἶναι πολλὰ πιοὸς πνευµατικὴν ἡμῶν ὠφέλειαν, δόξαν δὲ τῆς Κυπριακῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ὅποιας προΐσταται. . Πολλὰ τὰ ἔτη. Τὸ Συνέδριον τῶν ᾿ΕἘκπαιδευτικῶν -Κατη- - χητώων Πάντοτε ἐπιθάλλεται ἡ στενὴ συνεργασία τῆς μητρὸς Ἔκ- κλήσίας μετὰ τοῦ ποιμνίου Της, πρὸ παντὸς δὲ μετ ἐκείνων, οἳ ὁποῖνι ἐμφανέστερον ζητοῦν νὰ Τὴν θοεηθήσουν εἰ- τὸ ἔρνόν Της. ᾿Ιδιαιτέρως, ὅτε παρατηρεῖται ἀπομάκρυνσις τοῦ Λλαοῦ ἀπὸ τὰ θ:ῖα καὶ ἡ ἄμεσος συνέπεια τοῦ ἠθικοῦ μαρασμοῦ, ἡ συνεργα- σία ἀμφοτέρων τῶν παραγόντων προθάλλει ἄπρως ἐπιτακτικ ή. Μὲ αὐτὸ τὸ πρῖσμα θὰ πρέπῃ νὰ ἴδωμεν καὶ τὸ ἐσχάτως συγλη»ὲν συνέδριον τῶν ᾿Βκπαιδευτικῶν - Κατηχητῶν τῆς Ἱε- ρᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Ἀύπρου. Συνεκλήθη μὲ σκοπὸν νὰ γνωρ΄- σῃ ἡ ᾿Εκκλησία τοὺς συνεργάτας Της, νὰ γνωρίσουν οὗτοι, οὐχὶ ἦν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ τὰ µέσα τὰ ὁποῖα διαθέτει διὰ τὸν κοινὸν ζγῶνα καὶ νὰ Ματαθληθῇ κοινὴ προσπάθεια πρὸς µελέτην τῶν Ξαρθυσιαξομένων προθληµάτων μὲ μοναδικὸν σκοπὸν τὴν ἐπιτν- πεστέραν Λύσιν των. ᾿Ησθάνθησαν ξαθυτάτην συγκίνησιν οἱ π.κ. ᾿ΕἘκπαιδευτικοὶ- ἁατηχηταί, ὅταν ἤκουσαν ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχηγοῦ τῆς Εκκλησίας µας, ὅτι ὰ παφάσχῃ κάθε θοήθειαν πνευµατικήν, ἠθικὴν καὶ ὑλικὴν προκειµένου ἡ Εκκλησία νὰ ἐπιτύχῃ τὸ δυνατὸν καὶ τὸ πρέπον ᾽ατὰ τὸν δύσκολον ἀγῶνα τὸν ὁποῖον διεξάγει. Καὶ ἐξεδήλωσαν τὴν συγκίνησίν των διὰ μιᾶς ὅμοφώνου ἀπαντήσεως, ὅτι θὰ πρά- ουν τὸ πᾶν ὡς διδάσκαλοι ὑποβοηθοῦντες τὴν Κατηχητικὴν κί- γησιν καὶ γενικῶς τὸ ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Παρετηρήθη µία ἁμοιθαία κατανόησις τῆς συγχρόνου πραγ- µατικότητος καὶ διεμηνύθη ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν τὸ ἂγω- »εστικὸν πνεῦμα τοῦ Ἀριστιανισμοῦ καὶ ἡ ἀκατάθβλητος δύναμις τῆς βρησκευούσης προσωπικότητος. 4ὲν θὰ ἀργήσῃ ἡ ἡμέρα κα- τὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποδώσουν καρποὺς αἳ πνευματικαὶ αὐταὶ συνά- δεις, αἱ ὁποῖαι εὐχόμεθα ὅπως καταστοῦν συχνότεραι. Προσοχὴ Οἳ διάφοροι ἐχθροὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς προβατόσχηµοι Ίύκοι προσπαθοῦν δι ἁπατηλῶν µέσων νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς εὖ σεβεῖς, ἀλλὰ μὴ γνωρίζοντας ἐπαρκῶς τὰ τῆς θρησκείας των. Δημοσιεύουν ἀπὸ τῶν στηλῶν τῶν ἐφημερίδων ὅτι εἶναι πρόθυ- κοι νὰ ἀἁπα-τήσουν εἰς τὰ ἐρωτήματα τῶν Ἀριστιανῶν ἀρκεῖ νὰ γράψουν εἰς τὴν διεύθυνσιν... Παρουσιάξονται ὣς φιλάνθρω- ποι διὰ τῆς παροχῆς δωρεὰν ἐνδυμάτων καὶ τροφῶν εἰς ἀἁπόρους οἰκογενείας ἐφ᾽ ὅσον Ἴθελον παρουσιάσει πιστοποιητικὸὀν ἀπο- οίας/ Δραστήριοι καὶ ἐπιτήδειοι εἲς τὴν θρήσκευτικὴν διαφώ- τισιν τοῦ λαοῦ διὰ τῆς ἀποστολῆς δωρεὰν ἀντιτύπων τῆς Αγίας Γραφῆς. “Τίπιεο ΏβηΏ8ος οἳ ἆοτα {ετεπίθς’ εἶπον πρὸ τόσων ἐτῶν οἱ Τρῶες διὰ τοὺς Δαναούς. «Ἠήψατε, γρηγορήσατε' ὁ ἀντί- δικος ὑμῶν διάδολος ὡς λέων ὀρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα ματαπίῃ» γράφει ὁ ᾽Απ. Πέτρος πρὸς ἡμᾶς. Προσοχή, Ἀριστιανοί. Αἱ πανουργίαι τοῦ διαθόλου εἶναι παντοειδεῖς. ΙΜὴ παρασυρθῆτε. ᾽Αντιστῆτε. Μετὰ προσοχῆς ἕξε- τάξετε τὴν προέλευσιν ἕκάστου ἀντιτύπου, τὸ φρόνημα καὶ τὴν πίστιν αὐτῶν ποὺ σπεύδουν νἀ σᾶς θοηθήσουν. Προσοχή! 2 ΠΑΙΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΣ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΝΣ ΤΗΣ ΚΠΡ(Η Τοῦ Πανοσιολ. ᾽Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ Στ΄’ Πολλοὶ αἱρετικοὶ τῆς ἀρ: χαιότητος ἠρνήθησαν τὴν ὁ µοουσιότητα περιορίσαντες αὐτὴν εἰς µόνον τὸν Πατέρα. Οἱ αἱρετικοὶ οὗτοι εἶναι ο ὁ Σαδθέλλιος καὶ οἱ ὁπαδοί του. οἵτινες ἐκάλουν τὸν Υἱὸν συνούσιον καὶ ὄχι ὁμοούσιον «θέσει θέλοντες εἷ- ναι τὸν Υἱὸν καὶ οὐκ ἀληθείας οὐνδεσμον τῆς Πίστεως». 2) Οἱ ἀρειαν ο ί, οἵτνες ἐζή τουν ἀπαντήσεις εἰς τὰς ἐρω: τήσεις «πόθεν οὐσίας ὄνομα ἡμῖν φέρεται διατὶ ὁμοούσιος ὁ Υἱὸς τῷ Πατρὶ λέγεται: Ποία γραφὴ λέγει περὶ ὁὅμο ουσιότητος: :Οὐκ ἴσασι, Υγρά φει ὁ ἱερὸς Επιφάνιος. «ὅτι καὶ ὑπόστασις καὶ οὐσία ταυτὸν ἐστὶ τῷ λόγῳ. Ε.στι γὰρ Κύριος ἐν τῇ ὑποστάσε αὐτοῦ (καὶ τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ ὁ χαρακτὴρ τῆς ὃ ποοτασεως αὐτοῦ Ἓδθρ. 1, 3). Οὐσία οὖν ἐστι οὐχὶ περιου- σία ἀλλ αὐτὸ τοῦτο τὸ ὄν ὡς φησὶ Μωῦσῆς (ὁ ὢν ἀπέσταλ- κ µε ᾿Εξοδ. 3, 14). Ὁ ὢν ἐστὶ τὸ ὄν, τὸ δὲ ὃν ἡ οὖσα οὐσία τυγχάνει. Τὸ δὲ ὁμοῦ οὐχ ἕνα πάλιν σηµαίνει ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ὁμοουσίου δύο σηµαίνει τέ- λεια ἀλλ᾽ οὐκ ἀλλοῖα ἀλλ” λων ἐστί, οὐδὲ ἀλλότρια, οὐκ ἀλλότρια τῆς αὐτῶν ἑνότητος. 3) Οἱ ἡμιάρειοι οἱ ὁ- ποῖοι ἔλενον: «τὶ ἐλλείπει λέ γειν τὸ ὁμοούσιον ὁμοιούσι ον)» Αλλά δύναται νὰ εἶναι καὶ ὁμοούσιος. Ἔασφαλλον ἐ- πίσης εἰς τὴν δοξασίαν των καθ᾽ ἥν., «διότι οὐ γὰρ εἴπω μεν ὁμοιούσιον, ἀλλ᾽ ὁμοούσι ον. ἵνα μηδὲν τοῦ Πατρὸς πα ρηλλαγμένον ὁμολογήσωμεν. ᾽Αλλὰ Θεὸν ὄντως ἐκ Θεοῦ γεγεννηµένον,. οὐ συνάδελ φον, οὐ προπάτορα... Εἰ γὰρ ὅλως οὐκ ἐστιν ἐξ αὐτοῦ, ὅ: µοιος δὲ αὐτῷ ἐστί, πολὺ ἒξε στηκὼς τῆς ἀληθείας ὁποίαις γὰρ ὕλαις τὸν ἐκτυπούμενοι θέλει διακοσµήσειεν οὐκ ἄν ἴσον τῷ ἐκτυπούμενῳ κατα- σκευάσειε. Καὶ γὰρ καὶ κα τασκευῆς τὸ ἔργον. Τὸ ὃ γεννώμµενον ἐκ τοῦ τινός, ἐ κεῖνο πρὸς τὸ γένος τὸ ὅ µοιον καὶ τὸ ἴσον τῆς γνησιὸ τητος ἀποσώζει εἶδος. Εἰ τοί νυν ἐξ αὐτοῦ γεγέννηται τοί Πατρὸς ὁ Υἱός, ἐκτὸς δὲ αὖ τοῦ εἴη, ὁμοιούσιος δὲ παρὰ σοὶ κατὰ χάριν λεχθήσεται οὐδὲν αὐτῶ δέδωκας ἀλλ᾽ ἐξέ- πεσας τῆς παρ) αὐτοῦ χάρι- τος». 4) Ὁ Παῦλος ὁ Σα- μοσατεὺς καὶ οἱ ὀπαδοί του λέγουσι ταυτούσιον εἶναι τὸν Υἱὸν πρὸς τὸν ἑαυτοῦ [Πα τέρα. ᾽Αλλὰ «οὐ δύναται δὲ εἶναι τῷ. γεγενηκότι οὐδὲ ταυ τούσιος ἀλλ᾽ ὁμοούσιος» τον΄ ζει ὁ ἱερὸς Πατὴρ καὶ προσ- θέτει «Οὐδὲ πάλιν λέγομεν αὐτὸν μὴ εἶναι ταυτὸν τῇ οὐ- σίᾳ τῷ Πατρί. ᾿Επεὶ γἀρ ταυ- τὸν τῇ Θεότητι καὶ τῇ οὐσίᾳα ὁ Υἱὸς πρὸς τὸν Πατέρα καὶ οὐκ ἄλλοιος πρὸς τὸν Πατέρα οὐδὲ ἀπὸ ἄλλης ὑποστάσεως ἀλλ᾽ οὐκ ὁ Πατὴρ ἐστὶν ὁ Υἱός, οὐδὲ Υἱὸς ἐστὶν ὁ Πα- τήρ, ἀλλὰ Υἱὸς ἐκ Πατρὸς γε- γεννημένος. Διὸ οὔτε δύο Θε: οὔτε δύο Υἱοὶ οὔτε δύο “Άγια Πνεύματα, ἀλλὰ µία Θεότης κ Τριάς: Πατήρ, Υἱὸς καὶ “Άγι- ον Πνεῦμα», 5) Οἱ Ανόμιοι οἱ τινες ἑτόλμησανι «εἰπεῖν ἀνόμοιον τὸν Υἱὸν τῷ Πατρὶ ὑπάρχειν καὶ οὐ ταυτὸν εἶναι τῇ Θεότητι πρὸς τὸν [Πα- τέρα». Καὶ ἐναντίον αὐτῶν στρεφόµενος ὁ ᾿Επιφάνιος ἆ- ναιρεῖ τὰς δοξασίας των. «Ὕ- πὲρ γὰρ τὴν ὁμοίωσιν οἴδαμεν τὸν Υἱὸν πρὸς τὸν Πατέρα ὡς ταυτὸν τῇ Θεότητι καὶ ἴσον καὶ οὐδ' ὅλως ἡἠλλοιωμένον. Ἔστι γὰρ πολλὰ ἀφωμοιού- µενα τῷ Θεῷ ἀλλ᾽ οὗ ταυτὸν τῇ Θεότητι καὶ ἴσα ὑπάρχοντα τῃ Θεότητι ὡς καὶ ὁ ἄνθρω: πος κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοί- ωσιν ἀλλ) οὐ ταυτὸν πρὸς ἑ- νότητα. Καὶ ὁμοία ἐστιν ἡ όα- σιλεία τῶν οὐρανῶν κόκκῳ σινάπεως, ἀλλ᾽ οὐ ταυτὸν τῆ ῥασιλείᾳ... Τοῦ δὲ Υἱοῦ ὁμοί. ου ὄντος τῷ Πατρὶ καὶ ὑπὲρ ὁ- µοίου διὰ τὸ ταυτὸν εἶναι πρὸς Πατέρα καὶ ἴσον Πατρὶ οὐ τὸ ὅμοιον συνιστᾶν ἡμῖν µόνον ἐπιμελὲς πεφιλοτίµηται, ἀλλὰ ταυτὸν καὶ ἴσον ὡς Θεὸν ἐκ Θεοῦ καὶ Υἱὸν ἐκ Πατρὸς καὶ οὐκ ἀλλοῖον, ἀλλ ἐξ αὐ- τοῦ γεγεννηµένον. Οὕτω καὶ περὶ τοῦ ᾿Αγίου Πνεύματος... Οὐ τῷ ὁμοίῳ δὲ αὐτοὶ ἐρειδο- μένον μόνον τὴν σύστασιν τῆς πίστεως καὶ τὸ γεραίρειν τὴν Τριάδα ἀληθῶς ἐνιστάμενοι ὃ- μολογοῦμεν. Καὶ γὰρ καὶ ἄργυρος κασσιτέρω ὁμοιοῦ ται καὶ µόλυόδος σιδήρῳ... καὶ οὐ τὸ ὅμοιον τὴν φύσιν δηλοῖ ἀλλὰ τὸ ἀπείκασμα... ε).) Τὸ ἐνυπόστατον τῶν τριών προσώπων Ἐν τῇ ᾽Αγία Γραφῇ ὑπάρχει κεκρυμμµένον τὸ ἐνυπόστατον τῶν τριῶν προσώπων. Ὁλό- κληρος ἡ πρὸς Φιλιππησίους ᾿Επιστολὴ διδάσκει, καθώς λέ- γει ὁ ἱερὸς ᾿Επιφάνιος, ὅτι ἡ ὑπόοστασις τοῦ Υἱοῦ ὁμοίᾳ ἐστὶ τῇ ὑποστάσει τοῦ Πατρός. Οὐς ἧττον ὅμως καὶ εἰς ἄλλα Χωρῖα θλέπομεν τὸ ἐνυπόστα. Κσθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. Γυμνασίῳ. τον ὡς ἐν Ἰ ωάννοι 16. 7 (ἐὰν ἀπέλθω. ἐκεῖνος ἔρ χεται,͵ τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας) οὐκ εἶπεν ἐγὼ ὑπάγω κχὶ ἐγὼ ἔρχομαι ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ἐ γὼ καὶ ἐκεῖνος ἐσήμπιν. ὃν πόστατον τὸν Υἱάν. ἐν πόστ τον τὸ Άγιον Πνεῦμα κα θὼς καὶ ἐν Ἰωάννοι 16. 14 (τὸ Πνεῦδιιαχ τῆς ἄλη θείας τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπο- ρευόµενον ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψ- ται) ἵνα δείξη ἐνυπόστατον τὸν Πατέρα, ἐνυπόστατον τὸν Υἱόν, ἐνυπόστατον τὸ Άγιοι Πνεῦμα». Εἰς τὴν ἀρχαίαν ἐ ποχὴν ὁ αἱρετικὸς Σ αθέλλιος ἐθεώρει «ἐν μιᾷ ὑποστάσει τοεῖς ὀνομασίας εἶναι: τὸν Ὀεόν' «τὸν αὐτὸν Πατέρα τὸ αὐτὸν Υἱὸν καὶ τὸ αὐτὸ “Αν Πνεῦμα». 'Ἡ ἐκκλησία ὅμως κηρύττει μµοναρχίαν ὄχι ὅ- µως πολυθείαν, κηρώττουσα δὲ αοναρχίαν οὗ σφάλλετα: ο) ὁμολογεῖ τὴν Τριάδα, μονάδα ἐν Τριάδι καὶ Τριάδαν ἐν µο νάδι, μίαν Θεότητα Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Αγίου Πνεύια- τος,.. ᾿Ενυπόστατος ὁ Πα: τήρ, ἐνυπόστατος ὁ Υἱός, ἑνω πόστατον τὸ “Αγιον Πνεῦμα. Ὁμοίως καὶ τὰ χωρία Ὁ! ὦ: άννου 10.0 (ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμὲν) καὶ ! ωάν: νου 17. 3 (ἵνα γινώσκωσί σε τὸν µόνον ἀληθινὸν Θτὸν) εἷ- ναι ἀρκετὰ νὰ ἀνατρέψουν «τὴν διανοιαν τῶν τὰ µυδώθη λε- γόντων καὶ νοµιζόντων εἶναι πολυθεῖαν. Εἶς γὰρ ἡμῶν ἐστὶ ὁ Θεός: Πατήρ. Υἱὸς καὶ “Α- γιον Πνεῦμα, τρεῖς ὑποστάσεις µία Θεότης... ο Ὅ ἱερὸς ᾿Επιφάνιος μᾶς δι- έσωσε τὴν γνώµην τῆς ᾿Αρχαί- ας ᾿Ανατολικῆς ᾿Ε.κκλησίσς περὶ τοῦ ἐνυποστάτου τῶν τρι- ὢν Προσώπων. «Ὑποστάσεις εἴρήκαμεν οἱ ἀνατολικοί, οὐχὶ τὰς τρεῖς ὑποστάσεις, τρεῖς ἀρχὰς ἢ τρεῖς Θεοὺς λέγονττς, ᾿Αναθεματίζεται γὰρ εἴ τις λέ- γει τρεῖς Θεούς. Αλλ᾽ οὐδὲ Πατέρα καὶ Υἱὸν δύο θΘεοὺς λέγουσι. 'Ομολογοῦσι γὰρ μί- αν εἶναι Θεότητα... ὅμως τὰ πρόσωπα ἐν ταῖς ἰδιότησι τῶν ὑποστάσεων εὐσεθῶς γνωρί- ζουσι». (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου κατὰ -----ὐ--------- τὴν ἑορτὴν “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΠΗ” τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδότων 0 ΤΙΜΙΩΣ ΣΤΑΥΡΗΣ ΔΥΝΑΜΙΣ ΛΠΑΣΜΟΥ “Ὁ Τίμιος Σταυρὸς ὁ ὁποῖος ἀνασύρεται ἀπὸ τὴν θάλασσαν τῆς Λάρνακος ὑπὸ κολυμθητῶν μετὰ τὴν ρίψιν Του ὑπὸ τοῦ ἐπὶ τῇ µεγάλῃ ἑορτῇ τῶν Θεοφανείων. Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ο ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗΣ Ὁ Μέγας Θεοδόσιος ὁ κοι- νοθιάρχης, ἔζησε σὲ μίαν ἐ- ποχἠν ποὺ ὁ μοναχικὸς θίος ἤκμασε πολύ. Οὗτος ὁ Όσιος πατὴρ ἡ- μῶν Θεοδόσιος, κατήγετο ἐκ τῆς κώµης Σισὰν ἢἡ Μωγαρι- σοῦ τῆς ᾽Αντιοχείας ἐπὶ 6ασι- λείας Λέοντος τοῦ Μεγάλου (457-474). “Ὁ πατὴρ αὐτοῦ, ῆτο ὁ Προαιρέσιος καὶ ἡ µή- τῃρ Εὐλογία, καὶ οἱ δύο ἦσαν εὐσεθέστατοι, ποιμένες καὶ αὐτοὶ κατὰ τὴν νεανικήν των ἡλικίαν. Μεταθαίνει πρῶτον εἰς '{ε- ροσόλυμα, ἐκεῖθεν εἰς ᾽Αντιό- χειαν πρὸς τὸν µέγαν Συμεὼν τὸν Στυλίτην. τοῦ ὁποίου τὴν ἀρετὴν ἐμιμήθη. Ἔπειτα ἡσυχάζει παρὰ Λογγίνῳ τινὶ ἀοιδίμῳ «ἀνδρί' Ἔρημος στὴν ἘΕρημιά. ΜΛΚΡΙΛ ΛΙ ΤΟΙΣ ΛΝΘΡΟΠΟΙΣ σν Οἱ ἀσκηταὶ τοῦ Τὶς ἡμέρες αὐτὶς ποὺ γιορτά- σαμε τὴν Γέννησι τοῦ Ἀριστοῦ καὶ απήχαιε στὸ καινούργιο χορό γο, ἡ σκέψφι μον. πηγαίνει ἐχεῖ φψηλὰ. στὸ Άγιον ὌἌρος. ὕπυυ μερικοὶ ἀσκηταὶ µονάξουν στὶς ἀνεμοδαρμέγες ἀετοφωληὲς τοὺς. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἐρηαίτες, ποὺ ἁγπιστρωμένοι, σὰν θαλασσοποί- λια, πάνω ατοὺς ἀπόκρημνους ὑεώρατους ὀράχους τοῦ Νυμφαίου ἀκρωτηρίου, μένουν ἀποχλεισμένοι Πρότυπον ἀσκητοῦ---μον αχοῦ τοῦ Αγ. Όρους. μακρυὰ ἀπὸ τὸν χόσιω. Ἱκάτω στὶ χάος Ἱ Ὀάλκασσα ἠ'σσομανᾶ στὰ δεμέλια. τῶν θράχων καὶ ἐγχεὶ φηλὰ οἱ ἀσκηταὶ ---καδένας να τάµονος -- διαθάζουν τὰ Ἱερὰ θιῤλία,. προσεύχονται ἢ πλένουν πακάδια καὶ φτιάχνουν κομπυλό για. Τὸ φελλὶ τους εἶναι μιὰ σπηλιά, παὺ μόλις χωράει μιά ᾗι γάτσα γιὰ χωεθθάτι. χάµπυσα θι- θλία ν΄ εἰκονίσματα, ἕνα λυχνά ϱἳ, μευικὰ σύνευγα χι ἀπυθέματι Μιτῆς τροφῆς. ὅπως ἀπεξηρωιμέ γα λωνάρια ασκυμηλιᾶς, παξι- µάδια, ἕνα πιθάρι νερό... Οἱ ἄνθρωποι αὐτοίς μὲ τοιμµέ γα καὶ θοώµινχα ράσα. ἀλλὰ ἀχέ- ραια γαὶ καθανὴῇ Φυγή, Ογαίνανν ἀπὺ τὰ καθρύχια τοὺς µόνο τὶ καλυκαῖοι, ὅπως τὰ σαλιγκάριο μετὰ τἡ ϐθογὴ καὶ ἔωγονται σ΄ παφῇ ΠΕ τὰ γειτονικὰ σγχύοτη μένα μοναστήρια καὶ τὸν ἔξω γὐ σµο. ἀπὺ ἀνεμόσκαλες, πο χοέ μονται πάνω ἀπὸ τὴν ἄθισασο καὶ ἀπὴὸ δύσύατα γλιστερὰ µονυπάτια, ποῦ ἕνα παφαπάτηµα αημµαίνει σἱ Ύονρο ἠάνατο, Αλλά καὶ ἡ ἐπι ποινωνία αὐτὴ δὲν Ἠίνεται παρά ἐλάχιστες φ ορὲς τὸν χφόνω, ὅταν θέλουν νὰ, πονλήσουν τὶς χειοο- τεχνίες τους καὶ νὰ προμηΠεντοῦν τροφες γιὰ τὸν γειμῶνα. Ανάμεσα στοὺς ἐρημίτες αἱ τους εἶναι καλύνερη, πηΝ ἦσθαν ς / ., Αγίου ἜὌρους. πρὶν εἴκοσι, τριάντα καὶ σαράντα χρόνια, ἔχτισαν σὰν ὕαλασσυ- πούλια τὶς φωλῆὲς τους ἐκεῖ φη λὰ. στοὺς ἀπόκρημνους χυφτε- ροὺς θράχους κι ἀπὸ τότε δὲν τοὺς ἐγκατέλειφαν. Τὰ καλάδια καὶ τὶς ἄλλες πκειροτεχνίες, ποὺ κάνουν, κατεθάζουν μ’ ἕνα πανέ- οἱ, κοεμασμένο ἀπὸ ἕνα καροῦλι καὶ μὲ τὸν ἴδιο πρωτόγονο τού- πο ἀντεθάζουν σύγεργα, ἐφόδια, λιτὴ τροφή. Ψαῤάδες, καλόγεροι καὶ καλογερυπαίδια ὑεωροῦν Όεά- ρεστη πρᾶξι νὰ κχωπηλατήσουν μὲ μιὰ άρχα νὰ. φτάσουν κάτω ἆᾱ- πὸ τὰ γαρούλια τῶν ἀνειοδαρ- µένων κελλιῶν καὶ νὰ πάρουν τὶς παραγγελίες τῶν ἐρημιτῶν. Πο).- λὲς φορὲς οἳ µοναχοὶ αὐτοὶ ἄφί γουν τὴν τελευταία τοὺς πνοὴ στὸ ἀποιιογωτήριό τους καὶ τότε, γεί τονές τους ἀσκηταὶ καὶ καλόγτοοι, τῶν γύρω Μονῶν, σχαρφαλώνουν μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τοὺς, γιὰ νὰ ποῦν μιὰ εὐχὴ καὶ νὰ τοὺ: θά χουν. τὴν ἐποχή µας χάθε νελλὶ - ἀετοφωληά. ποὺ ἀδειάζει, δήσχυ- λα ἐπανδρώνεταν πάλι. Οἱ καλόν οι ποοτικοῦν τὰ μοναστήρια, τὶτ γεωργιγὲς ἐργασίες, τὰ πανηγύ- ριας ὅπου ἐμπορεύονται τὶς ποα- μάτειές τους. Ὑπάργουν, ὅμως. κ). ἐξαιρέσεις. Λεκάδεος εἶναι. οἵ ἀσκηταί, ποὺ Ερίσκονται σχαοᾳ λωμµένοι. στὶς ἀνεααδαρμένες πλα γιὲς τῶν κοήτερῶν θράγών, γι. σµένοι µέσα στὶς ἀπούσιτες ἀε- τοφωληέ- τοὺς. μὲ μόνη συντοο φιὰ τὰ θιθλία. τὶς προπευχὲς, τὶ θουητὸ τῆς Ὀάλασαας. τὴν πνοὴ τοῦ. ἀνέμον, τὶς κωαννὲς τῶν γλάρων., τὴν ἀνάσα τοῦ ΘΟευῦ.., ΛΗΛ ΑΙΜΠΠΤΕΡΟΠΟΥΑΟΣ ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴΐτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν λοιμι, αἱ Τιοδετοῦντες: Ἀοϊστος 1. Κουσουμῆ ἐν. τοις χώµου ἐτῶν {6 καὶ Ἀίκη Χο. Κου- σουμήῆ ἐκ Ῥρικώμου ἐτῶν 51. Τιοετούμενον: Ααρία Ὦ. Κοντοπίρνου ἐκ Τους πώμου ἐτῶν 1Τ. . Οἴονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω ὙΤΐο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποδά/λῃ ταύ- την ἐγγράφως πρὸς τὸν Αργιε πίσκοπον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δε- χαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σή- μερον. Ἐν τῃ Τ. λοχιεπισνχοπῇ Ἰύ- πρου, τῇ 15 Ἱανουαρίου 1001. ον Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου. Του Πανοσ. “Ἱερομονάχου τοῦ ὁποίου τὴν «ἐγκράτειαν µετελθών, ὡς τῆς ἑθδομάρδος σιτίζεσθαι, καὶ ἐπὶ τριάκοντα χρόνους ἄρτον ὅλως μὴ γευ σάµενος καὶ τὴν ἄλλην ἀρε- τὴν ἀσκήσας, ἐπὶ τοσοῦτον ἀνατάσεως ὕψος ᾖλθεν, ὥστε καὶ παράδοξα θαύματα ἐκτε- λεῖν.. Ἡ ἐποχὴ αὕτη, ἤτο ἐποχὴ ποὺ ἔζησαν οἱ μεγαλύτεροι φιλόσοφοι, καὶ οἱ πιὸ θεόπνευ- στοι ἱεροκήρυκες, οἱ δυνατώ- τεροι χαρακτῆρες καὶ οἱ ἆγα- θώτεροι ἄνθρωποι, σὲ µέρη μακρὰν ἀπὸ τὸν κόσμον. Τόση ἦτο ἡ πίστις τῶν ἀν- δρῶν τούτων, ποὺ ἐτραθοῦσαν τὶς ἀνθρώπινες καρδιὲς πλη: σίον των καὶ ἐρρύθμιζον τὴν ζωήν των. Κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν τῶν μοναχῶν ἔζησε καὶ ἥκμασε ὡς πρῶτος φαεινὸς ἀστὴρ ἑ Συμµεὼν ὁ Στυλίτης, ποὺ ἡ φήμη του πολλῶν χιλιάδων τὰς σκέψεις ἀπησχόλει. Ὁ νέος Θεοδόσιος ἠσθάνε- το µέγαν πόθον, νὰ ἰδῇ τὸν γίγαντα τῶν ἀσκητῶν Συµε- ὦν. Καὶ ἐζοῦσε μ’ αὐτὸ τὸ ὄνειρο καὶ ἐπῆρε τόση δύνα- μιν, ὥστε οὔτε τὸ ἐκατάλαθε ὅταν εἶχε φθάσει µίαν ἡμέραν εἰς τὴν Συρίαν ποὺ ἐζοῦσε ὁ Συμεὼν ὄρθιος ἐπάνω εἰς ἕνα ἀκατέργαστον στῦλον ἐπὶ τεσσαράκοντα ἑπτὰ ἔτη μὲ ἕνα μικρὸ πτωχικὸ καλύθι. Ἠμέρες ὁλόκληρες ἐξεκι. νοῦσαν, οἱ κουρασμένοι, οἱ πο- θοῦντες νὰ ἀκούσουν τὸν λό- γον τοῦ ἀσκητοῦ. Τὸ συναρπα- στικὸ κήρυγµά του, ἥλκυεν πρὸς τὰ ὄψη τὶς ἀνθρώπινες καρδιές. Ὁ Θεοδόσιος παρακολου- θοῦσε μὲ κατάπληξι τὰ θαύ- µατα τοῦ ἀσκητοῦ καὶ ἕνας ἆ καταµάχητος πόθος ἐπλημμό Ρισε τὴν καρδιάν του. Ηθελε καὶ αὐτὸς ἂν το δυνατὸν νὰ ἐζοῦσεν, εἰς ὅλην του τὴν ζω- ἡν πάνω εἰς ἕνα στῦλο καὶ νὸ εἶχε τὴν δύναμιν νὰ ἐτραθοῦ- σε καὶ αὐτὸς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ ξεκούραζε καὶ αὐτὸς τὸν πολυστένακτον κόσμον. Ακριθῶς ὅμως τὴν στιγμὴν της σκἐψεώς του, ἀκοόύστηκε ἕνας λόγος ἀπὸ τὸν Στυλίτην Συμεών, «θΘεοδόσιε, ὅ,τι πο- θεῖς θὰ τραθήξῃς κοντά σου, καὶ πολλῶν λογικῶν προθά των ποιμὴν θὰ γίνῃς», Τότε ἕνα ρῖγος ἐπέρασε τὸ κορμί τοῦ νέου, καὶ τὰ δάκρυα Πρχισαν νὰ ρέουν ὁλόθερμα ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς του. Ἓ- προσκύνησε τότε εὐλαθικὰ τὸν στῦλον τοῦ ἀσκητοῦ καὶ ἀπε- µακρύνθη. Ὅταν ἔφθασεν, εἰς τὴν Ἱε- ρουσαλήµ, ἔφυγε διὰ τὴν ἔρπ μον, εἰς ἕνα σπήλαιον τὸ ὃ. ποῖον ἐδιάλεξεν ὡς κατοική ριόν του, καὶ ἤρχισε τὸ ἔρ- Υόν του μὲ ἐνθουσιασμόν, Οἱ πρῶτοι διαθάται ποὺ ἐζήτη- σαν καταφύγιον ἀπὸ ἕνα τρομερὸν ἡλιόκαυμα, εὑρῆκαν τον ἀσκητὴν µέσα εἰς ἕνα σπήλαιον προσευχόµενον. Λό γοι θεῖοι ἐθγῆκαν ἀπὸ τὸ ἅ- γιον στόµα του καὶ ἐγλύκαναν τὶς καρδιές των. Δὲν πέρασε καιρὸς καὶ πλή- θη κόσμου, ἤρχισαν νὰ κατα- κλόζουν τὸ σπήλαιον, ποὺ ὁ Ἅγιος ἑδρόσιζε ἀκαταπα” στως τὶς διψασµένες καρδιὲς τῶν ὁδοιπόρων. Ὁ ἀσκητὴς ἐσκόρπιζε φῶς καλωσύνη, ποὺ πολλοὶ δὲν ἤ θελον πλέον νὰ τὸν ἀποχωρ' σθῶσιν. Ἡ θεία πρόνοια, τὸ καθωδήγησε νὰ κτίσῃ ἕνα µε- Υάλο μοναστήρι καὶ νὰ διορ. γανωσῃ τὴν ἱεραποστολικήι του δρᾷσιν. Ὅλα ὁ πανάγαθος θεὸς τὰ καθώρισε καὶ σὲ λίγον χρο- νικὸν. διάστηµα ὑψώθηκε με Ὑαλόπρεπος καὶ περίλαµπρος ναός, εἰς τὸ μέσον καὶ νύρω ἀπ αὐτὸν ἀναρίθμητα κελλία. ᾿Ολίγο πιὸ πέρα ἀπὸ τὴν μονὴν ὡραιότατον νοσοκομεῖ- ον, καὶ πέρα ἀπ' αὐτό, κ. ΔΟΡΟΘΕΟΥ ΤΟΜΑΖΟΥ. ξενοδοχεῖο χρησιμεῦον ὡς ἆᾱ- ληθινὸ λιμάνι, διὰ τοὺς ῥἐπι- σκέπτας. ΓΠλῆθος μοναχῶν ἐ- δανείζοντο τὸ φῶς τῆς ἆλη θείας ἀπὸ τὸν “Ὅσιον, Ἡ πτωχεία καὶ ἡ δυστυχία εὑρῆκαν ἀνακούφισιν. Οἱ ᾱ- σθενεῖς τὴν περίθαλψιν καὶ τὴν ὑγείαν των. ᾽Αληθινὸς µο- γαχικὸς θίος, μὲ κοινωνικὸ πε- ριεχόµενο, ὅπως τὸν θέλη καὶ ὁ πανάγαθος Θεός, μὲ ἱερα- ποστολὴν ὠργάνωμένην. Χρόνια πέρασαν ἡ Μονὴ τοῦ Αγίου Θεοδοσίου ποτὲ δὲν ἐσταμάτησε τὴν εὐεργετι- κήν της δρᾶσιν' διότι ἐκαθοδη- γεῖτο ὑπὸ τῆς ἐμπνευσμένης θείας καθοδηγήσεως. Μέχρι τῶν τελευταίων ἐτῶν, τῆς ζω- ῆς του, ὁ “Άγιος ἐκυθερνοῦσε τὸ µέγα του ἔργον. Εἰς τὰ τέλη του, ὡς ὁ Προ: φήτης Μωῦσῆς, ἐκάλεσε τοὺς µαθητάς του πέριξ αὐτοῦ καὶ τοὺς ἔδωσε τὰς τελευταίας ὁ- δηγίας. Τότε τὸ πρόσωπόν του ἔλαμψεν ὡς ὁ ἥλιος, οἱ δὲ μαθηταὶ ἔννοιωσαν τὰ γόνατά των, νὰ λυγίζουν καὶ μιὰ ᾧ ραία εὐωδία οὐρανίου µοσχο- λιθάνου ἐπλημμύρισε τὸ ΛΛο- ναστήρι του. ᾽Αγγελικὲς φω- νὲν ἠκούσθησαν ποὺ ἐδοξολό γουν τὸν Θεὸν' «Άγιος, “Α- γιος, Κύριος Σαθθαώθ». «᾿Αγαπήσατε τὸν Θεὸν» -- εἶπε ὁ ἅγιος, «καὶ μηδὲν προ: τιµήσητε τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ». Τότε ἕνα χαμόγελον ἐζωγρα- φήθη εἰς τὰ χείλη του καὶ ἡ ἁγία ψυχή του, εὑρέθη εἰς τὴν ἀγκάλην ᾿Εκείνου ποὺ (Συνέχεια εἰς τὴν δην σελίδα) ΕΥΡΙΑΕΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΙΣΟ ΤΗΡΙΘΛΘΓΙΛ ΙΝΝΝΟΙ ΒΕΛΛΟΓΟΥ ΚΑΙ 15 Ἱανουκρίου, 196Ι, Τ0Υ ΕΥΛΙΓΕΛΙΣΤΟΥ Τῆς δ. ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΖΗΣΙΜΟΥ, Θεολόγου Καθηγητρίας τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ ΤΠαγκ. Γ΄ (Τελευταῖον) ᾽Αποτελέσματα της ο) 7 αι ο µετὰ του Ιποςυ. ἔνώσεως Ἡ μιστικὴ ἕνωσις μετά τοῦ ᾿Ιησοῦ παρουσιάζεται ἐν πρώὠτοις ὥς µία στενὴ ἕνωσις τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τῶν πιστῶν. “Ἔνωσις ἀνάλογος μὲ ἐκείνην ᾗ ὁποία ὑφίσταται μεταξὺ φί- λων οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν μυὺ- στικὰ μεταξύ των. . «Ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅ- τι πάντα ὅ ἤκουσα παρὰ τοῦ Πατρός µου ἐγνώρισα ὑμῖν: (ο 1ώάν. τε, 19). ᾿Επίσης «ξὰν τις ἀγαπᾶ µε τὸν λόγον µου τηρήσει, καὶ ὁ πατὴρ µου ἀγαπήσει αὐτὸν καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾽ αὐτῷ ποιήσο μεν» (Ιωάν. ιθ. 29) ἢ καλλί- τερα εἲς τὸν τύπον τῆς ἀρχιε- ρατικῆς προσευχῆς «ἵνα πάν- τες ἕν ὧσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ καγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἕν ὥσιν». (]- ὡὠάν. ιζ, 21) Ἡ ἕνωσις αὐτὴ σωνεπιφέρει -- ἐκ µέρους τῶν πιστῶν τὴν αὐθόρμητον τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ ἐμπνεο- µένην ἀπὸ τὴν ἀγάπην. «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς µου καὶ τη ρῶν αὐτάς, ἐκεῖνος ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με»' (Ιωάν. ιδ, 21). 'Ἡ ἕνωσις αὐτὴ ταυτίζει τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ μ) αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν Χριστὸν εἰς τοιοῦτον σημεῖον ὥστε νὰ δύνανται νὰ ποιοῦν ἔργα ὅ- μοια μ’ ἐκεῖνα τοῦ ᾿Γησοῦ καὶ πιὸ μεγάλα ἀκόμη, διότι θὰ δύνανται ν᾿ ἀπευθύνωνται εἰς τὸν πατέρα Του µέσῳ αὐτοῦ τοῦ ᾿Ιησοῦ, μὲ τὴν θεθαιότη- τα νὰ εἰσακουσθοῦν καὶ νὰ ἐπιτύχουν αὐτὸ τὸ ὁποῖον ζη τοῦν. «Αμήν, ἁμήν, λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα ἅ ἐγὼ ποιῶ κακεῖνος ποιήσει καὶ µείζονα τούτων ποιήσει... καὶ ὅ,τι αἰτήσετε ἐν τῷ ὀνόμα- τί µου, τοῦτο ποιήσω». ()]- ωάν. ιδ, 12. 13). Ἡ ἕνωσις αὐτὴ τοὺς παρέ- χει τέλος τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἐσωτερικὴν χαρὰν ἀκόμη καὶ µέσα στοὺς διωγμοὺς εἰς τοὺς ὁποίο,ς ὡς μαθηταὶ τοῦ Χρι- στοῦ θὰ ἐκτεθοῦν. 4) Ἡ πίστις ὡς ὄρος τῆς σωτηρίας. ὝὌρος ἁπαραίτητος διὰ τὴν σώωτηρίαν εἶναι ἡ πίστις. Μό- νον αὐτὸς ὁ ὁποῖος πιστεύει μπορεῖ νὰ περάση ἀπὸ τὸν θάνατον στὴ ζωήν, μόνον αὐτὸς ποὺ πιστεύει θ᾽ ἀπολαύ- σῃ τὴν αἰώνιον ζωήν. «Ὁ τὸν λόγον µου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέἐμψαντί µε ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται ἀλλά µε ταθέθηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν». (]ωάν. ε, 24). ΕΟΡΤΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ἡ ΕΟΡΤΗΤΟΙ ΜΠΙΟΥ ΜΛΚΛΡΟΥ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, δημοσιογράφου Μὲ ὕμνους ἐξαισίους καὶ ἑ ἐκκλησιαστικὴν λυρικότητα μνεῖ ἡ Μήτηρ ᾿Ορθόδοξος Εκκλησία τὴν µνήµην τοῦ ὁ σίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου, ς ὑ ” τὴν Ίθην ᾿Ιανουαρίου. ὍὉ Μακάριος «ὀρεγόμενος τῆς µμµακαριότητος τῆς ὑπὲρ νοῦν» κατὰ τὸν ὑμνῳδόν, τὸ πάντα τὰ ἐθεώρησεν ὡς σκύ- 6αλα (σκουπίδια) καὶ τὰ πλούτη, τὰς δόξας, τὰ ὑὁλικὸ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου ἐν γένει, προκειµένου νὰ κερδί- σῃ τὰ αἰώνια, τὰ μοναδικά, τὰ µένοντα. ᾿Εντυγχάνων ἀμέ- σως πρὸς τὸν Τριαδικὸν Θεόν, ἐπικοινωνῶν μετ αὐτοῦ διὰ τῆς προσευχῆς, καὶ τῆς ἱερᾶ- µυσταγωγίας, καθ)’ ὅτι ὁ Μα- κάριος ἦτο κληρικὸς ἔχων τὸ ἀξίωμα τοῦ πρεσθξυτέρου, ὄχ µόνον διὰ τοῦ ἁγίου παρα δείγµατός του κατέστη µονα- δικὸν ποράδειγµα ἀρετῆς διὰ τὰς χριστιανικὰς γενεὰς ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν ἀπείρων του συγγραμµά: των. Καὶ ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος καὶ ἰδίως οἱ νέοι τι χρειάζεται νὰ κἁµω- μεν ᾽Απλούστατα νὰ µιµη- θῶμεν τὰς ἀρετὰς τοῦ ὁσίοι. Μακαρίου. Ιδίως ἐσεῖς οἱ νά. οι οἱ ὁποῖοι ἀποτελεῖτε τὴν χρυσῆν ἐλπίδα τοῦ μέλλοντος της κοινωνίας µας χρειάζετσι μαδὶ μὲ τὴν σοφίαν τῶν προ Ύονων µας τὴν ὁποίαν διδά σκεσθε εἰς τὰ σχολεῖα σας νὰ ἐγκολπωθῆτε καὶ τὴν ἀλήθειαν τοῦ ἱ. Εὐαγγελίου, τὴν µονα- δικἠν ἀρετήν, τὴν µόνην σώ- ζουσαν, διότι μὴ λησμονῆτε τὸ τοῦ ἀρχαίου φιλοσόφου τὸ γνωμικὸν, ὅτι «σοφία χωριζο µενη ἀρετῆς, πανουργίαχ κα- θίσταται καὶ οὐγ ἀρετή». ΜΊ λησμονῆτε δέ. ὅτι ἐὰν ἡ φυ λή µας ἡ ἔνδοξος, ἐμεγαλούρ γησε καὶ διετηρήθη καὶ ἐθάμ. ἔωώσε τὸν κόσμον ἐκ τῆς ἐκ. πάγλου ἀρετῆς καὶ μεγαλείου τῆς, αὐτὸ ὀφείλεται κατὰ πρώτιστον λόγον εἰς τὴν ἐ- φαρμογὴν τῆς χριστιανικῆς ἆ ληθείας, Ἡ Χιλιετηρὶς τοῦ ὮΒυ- ζαντινοῦ µπολιτισμοῦ ἅἄπο- κλειστικῶς καὶ µόνον εἰς τὸν Χριστιανισμὸν ὀφείλεται. Πρόσφατον παράδειγµα, ἆγα πητοὶ νέοι µου, εἶναι καὶ τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα τῶν ἆ δελφῶν µας κατὰ τὸν τετραε- τῇ ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνο τοῦ νησιοῦ µας. Μήπως τὸ θάρ- ρος καὶ τὴν αὐταπάρνήσιν εἰς τοὺς γενναίους καὶ ἡρωϊκοὺς ἀγωνιστὰς τῆς ἐλευθερίας εἷ- ναι ἡ ἆσωτος ζωὴ ποὺ τὴν ἔ διδε ἢ ἡ κραιπάλη καὶ οἱ ᾱ- νοησίέες Τὴν δύναµι τὴν ἔδι- δε ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελί- ου, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ µόνον ὀφείλεται ἡ ἀνάστασις εἰς τὴν Κύπρον καὶ τῶν Θερμοπυλῶν καὶ τῆς γεφύρας τῆς ᾽Αλαμά νας, καὶ τοῦ χανιοῦ τῆς Γα θριᾶς, καὶ τῆς Πύλης τοῦ Ρωμανοῦ, καὶ τῆς δόξης τῆς Πίνδου καὶ τοῦ Γράμμου καὶ ἄλλων πολλῶν. Όσοι µάλι. στα ἠγωνίζοντο ἄνευ τῆς δυ νάµεως καὶ τῆς ἐμπνεύσεως τῆς Εὐαγγελικῆς ἀληθείας ἐ- θλέπαμεν τὸ θλιθερὸν τους κατάντηµα. Τὸ λοιπὸν συνδυ ο 4 Φα ωοφρ-ς.ς γ νοιωσε, ό Χριστιανικἠν ο σν ορ αι 3 9- στ σι ο ή ε ι ἠκολούθησε τὴν ζωήν τοὐναντίον πολλοὶ τὸ µετάνοιωσαν καὶ ἔκλαυσαν πικρὰ διότι ἠθέλη- σαν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἅλ λην ὁδὸν τὴν φαινομενικὰ πιὸ εὔκολον. Μαζὶ μὲ τὸ παρά δειγµα τοῦ ἑορταζομένου ἆἅ. γίου Μοκαρίου ἂς μᾶς ἐμπνέῃ την ἡμέραν αὐτὴν ἡ δρᾶσις του Φεροντος τὸ ὄνομα τοῦ Οσίου τούτου ἀνδρός, ᾿Αρ- Χιεπισκόπου καὶ ᾿Εθνάρ- χου µας. Αὐτὸ σᾶς εὐχόμεθα αγαπητοί µου νέοι, Γυμνασίῳ. Αὐτὺς ποὺ δὲν πιστεύει δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν αἰώνιῶν ζωὴν καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι εἰς αὐτόν. «Ὁ πιστεύων εἰς τὸν Υἱὸν ἔχει ζωήν αἰώνιον, ὁ δὲ ἀπει- θὼν τῷ υιῷ οὐκ ὄψεται ζωὴν ἀλλ᾽ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει ἐπ᾽ αὐτόν». {᾿Ιωάν. Υ΄, 36). Τὸ ἀντικείμενον τῆς πίστεως εἶναι αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς, ἡ πο. στολή Του, ἡ θεία Του φὖσις, Αὐτὸ ἄλλωστε ἀποτελεῖ τὸν κύριον σκοπὸν τοῦ Εὐαγγε- λιστοῦ Ιωάννου. Νὰ πιοτεύ- σουν δηλ. οἱ ἀναγνῶσται ὅτι ὁ ᾿Τησοῦς εἶναι ὁ Χριστός, ὁ υἱ- ὁς τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τῆς πί- στεως αὐτῆς ν᾿ ἀπολαύσουν τὴν αἰώνιον ζωήν. «Ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ ᾿]ησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θε»ῦ καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἕ- χητε ἐν τῷ ὀνόματι Αὐτοῦ». ᾽Αλλὰ ὅλοι δὲν δύνανται νὰ πιστεύσουν εἰς τὸν λόγον τοῦ ᾿'Γησοῦ, πρᾶγμα ποὺ σηµαίνει ὅτι ἡ πίστις εἶναι ἕνα δῶρον τοῦ Θκοῦ. Διὰ ν’᾿ ἀκούσῃ κα- γεὶς καὶ πιστεύσῃ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν. «Ὁ ὢν ἐκ τοῦ Θεοῦ, ρήματα τοῦ Θεοῦ (]ωάν. η, 47). Κανένας δὲν ἔρχεται πρὸς τὸν Χριστόν, δὲν πιστεύει εἰς τὸν Χριστὸν ἂν δὲν τὸν ἑλκύ- ση ὁ οὐράνιος πατήρ. «Οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρὀς με, ἐὰν μὴ ὁ πατὴρ ὁ πέµψας µε ἑλκύσῃ αὐτόν (ωάν. στ, 44), Ἡ ἐκλεκτὴ αὐτὴ μερὶς τῶν ἀνθρώπων, οἱ πιστοὶ δηλαδή, δὲν πρέπει νὰ νοµίσουν ὅτι ἔ- χουν ἐξασφαλίσει τὴν σωτη- ρίαν ἐὰν δὲν προσπαθοῦν διαρκῶς εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν ν᾿ ἀναζωογονοῦν αὐτήν. Εἰς τὴν παραθολὴν τῆς ἀμπέλου ὑπάρχουν κλήµατα τὰ ὁποῖα δὲν φέρουν καρπὸν καὶ ὁ ᾱμ- πελουργὸς ξερριζώνει καὶ ρί- χνει εἲς τὴν φωτιάν, «Εάν µή τις µείνη ἐν ἐμοί, ἐθλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη καὶ συνάγουσιν αὖ- τὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ θάλλουσι καὶ καίεται» (]ωάν. ιε, 6). Διά τοῦτο ζητεῖται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς νὰ ἐμμένουν διαρκῶς εἰς την Ἑνώσίν των μετὰ τοῦ Χριστοῦ. . «Μείνατε ἐν ἐμοί, καγὼ ἐν ὑμῖν, καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύ- ναται καρπὸν φέρειν ἀφ᾽ ἑαυ τοῦ, ἐὰν μὴ µείνῃ ἐν τῇ ἀμπέ- λῷ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς ἐὰν μὴ τὰ ἀκούει» ἐν ἐμοὶ µείνητε» (Ιωάν. τε, ). 5). Τὰ μυστήρια ὡς μέσον σωτηρίας. .. Ἡ πίστις δὲν εἶναι ὁ μόνος ὄρος τῆς σωτηρίας. Διὰ νὰ γίνῃ κανεὶς παιδὶ τοῦ Θεοῦ πρέπει ν᾿ ἀναγεννηθῇ ἐξ ὕδα- τος καὶ πνεύματος, «᾽Αμήν, ἁμήν, λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῆ ἐξ ὕδατος καὶ πνεύματος οὐ δύναται εἶσελ- θεῖν εἰς τὴν Θασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ιωάν. γ. 5), δηλ. νὰ λάθῃ τὸ θεῖον δάπτισµα. ᾽Α- κόµη διὰ ν᾿ ἀποκτήσῃ κανεὶς τὴν οὐράνιον ζωήν, διὰ νά πραγµατοποιήσῃ κανεὶς πλή- Ρως τὴν µυστικἠν ἔνωσιν μετὰ τοῦ Τησοῦ πρέπει νὰ φάῃ τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθοώ- που καὶ νὰ πιῃ τὸ αἷμα Αὐ- τοῦ, δηλ. νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν θείαν εὐχαριστίαν, «Ὅ τρώὠγων µου τὴν σάρ- κα καὶ πίνων µου τὸ αἷμα ἕ- χει ζωὴν αἰώνιον» (Ιωάν. στ, 54). Ἡ πίστις ἀποτελεῖ πάντοτε τὸν πρωταρχικὸν ὅρον τῆς σωτηρίας. Ἡ πίστις εἲς τὸν ᾿Μησοῦν Χριστόν, εἰς τὸν μεσ- σιανικὸν Του χαρακτῆρα, εἰς τὴν θείαν Υἱότητά Του. Αὐτη ἡ πίστις εἶναι ἡ ὅμο- λογία μιᾶς διδασκαλίας ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν πρέπει κανεὶς να παρεκκλίνῃ. Ἐν τούτοις ἡ πίστις ποὺ σώζει. δὲν εἶναι µόνον ἡ θεω- ρητικὴ ὁμολογία μιᾶς ἀκρι- θοῦς διδασκαλίας, ἀλλὰ ἡ ἕ- γῶσις τῆς ψυχῆς ὁλοκλήρου μετα τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ ᾿Ιη- σοῦ Χριστοῦ. Τοιουτοτρόπως, ἡ πίστις δὲν μένει ἀδρανὴς ἀλλ” ἐκδηλοῦται διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ἔντο- λῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀπο- λύτου πρὸς Αὐτὸν µιµήσεως. Αλλά ἡ ἐντολὴ εἰς τὴν ὁποί- αν συχνὰ ὁ εὐαγγελιστὴς - ὠάννης ἐπανέρχεται εἶναι ἡ ἐντολὴ τῆς ἀγάπης, τῆς ἀγά- πης πρὸς τὸν πλησίον τῆς ἑξι- Κνουµένης μέχρι θανάτου. Μό- νον διὰ τῆς ἀγάπης αὐτῆς ὁ Χριστιανὸς μιμεῖται τὸν Θεὸν που εἶναι ἀγάπη: «ὁ Θεὸς ἆ- γάπη ἐστίν» καὶ τὸν ᾿Ιησοῦν ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν ζωή Του διὰ τοὺς ἀνθρώπους. , «Ἐν τούτῳ ἐγνώκαμεν τὴν αγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡ- μῶν τὴν φψυχὴν αὐτοῦ ἔθηκε καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν τὰς ψυχάς τιθέναι.». ΑΓΓΕΛΤΚΗ ΖΗΣΙΜΟΥ Θεολόγος. ΕΥΡΙΑΜΗ 15 Ἱασνουκοείου, ΕΠΡΤΟΛ 1361. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η” .. ῶ ΓΙυΝΙ Τ0 ΛΕΥΤΕΡΟΝ Ι58ΗΜΙΡΟΝ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΛΡΙΔΥ 15 Κυρ - ΚΥΡΙΑΚΗ 18’ ΛΟΥΚΑ (10 Δεπρῶν). Γαὔλον τοῦ ἐν Θηθαΐδι, Ἰωάννου Καλυθίτου ὑὁσίου. δινὸν Ἰ΄ . 17 Τρίτη ΑἉντωνίυυ τ Ηχος θαρὺς-- Γω- οὐὖ Νε δν ἆ ους Αντωνίου δίου τυῖ νέου τοῦ ἓν Βευροίᾳ. “Ἡ ἀκοκονδία ὡς ἔχει ἓν τῷ Αμηναίω, 15 Τετάρ. λουθία ὡς ἔχει ἓν τῷ λΠηναίῳ. 19 Πέμ. Μακχασίον Ἀδανασίου τονρχῶν ᾿Αλεξανδρείας, Θεοδούλης καὶ 1 α- ἁγλωτ Κὺυο ία ὓς πι χαὶ Ἑένης μµαυτύρων. )σίουν. λάοχον δα σι τοῦ Εὐηενικοῦ. Ἡ ἀνολονθία κατὰ τὸ ἈΠηναϊον. -- , ου υμίουῦ τα 320 Παρ. 22 Κυρ. -- ΙΥΡΙΑΚΗ Π ΛΟΥΚΑ ο ακχκαίου). Εμυέπου Μεγ ἆ ο Ἡ. υ - ποστόλον. Αναστασίου 1Γέρσον ὁσιομάστνρυς. Ἡχος πλ. ὃ ---Γω δινὸὲν ΙΑ΄. 24 Τρίτη Τοῦ υσίυυῦ του τοῦ πατυὺς Ἐντνγτρλείστουν. ἡμῶν Νεο ὔ- ΤΗ ἀκοκουθία άλλεται ως εἷ- γαι διατεταγμένη ἐν τῇ ἱερᾷ φυλλάδι τοῦ ᾿Οσίου. 25 Ἱετάρ. Ἱ οηγαρίου 26 Παρ. Αναγομιὸἡ Ἁγίοι Ἡ ατοὺ ή α ὦ σοστόμµου. 29 Κυρ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ (Α ογεταιτὸ Τοιώδι Ἠηνατίου τοῦ Θευφόρυῦ.. Ἡχος α΄ 30 Δευτ. Ῥῶν Τοιῶν τοῦ Μεγάλου Γοηήηγυρίανυ Ἱωάννονῦ τυῦ Νδαυσσο κ ἰς ος 0), τοῦ ΘΟευλόγου. τῶν λειψάνων τοῦ ἐν ν Ἱωαάννον τοῦ δυο ΤΡΛΟΝΟΥ ΝΑΛΕ ΦΑΛΡΙΣΣΛΙΟΤ ον). --Εωδινόὸν ἃ ᾿Ανανομιδὴ τῶν 2εμάνων ἹἙεσραοχῶν, βασι)είων τοῦ Οευλύτονυγαὶ στύπον {1δε ντ. Αιάταξιν έΡΗΣΙΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟ Ν ΘΕΟΝ ᾿Αφοῦ. Θεέ, µ᾿ἐπροίκησας μὲ νοῦν καὶ μὲ αἰσθήσεις, τοὺς ὀφθαλμοὺς µου ἤνοιξα καὶ εἶδα... ποἰα Φφύσις ! Εἶδα τὸ πᾶν, πλὴν τοῦ παντὸς τὸν Ποιητὴν δὲν εἶδα κι ἠρώτησα «τὶς ἔθεσε τοῦ κόσμου τὴν κρηπῖδα . Καὶ ια’ ία ἀρχὴ αὐθύπαρκτος... ον Παἲ εἶσαι Σύ, ἀθάνατε, ὡς παντοδύναµος ἀρχὴ μ᾿ ἔκραζε μµιᾷ φωνῇ κοινῃ ἡ ἀνθρωπότης: ἕν ὌὋν... µία θεότης ὅστις πρὸ τῶν αἰώνων ἕν «Γεννηθήτω: µόνον ὂν τὸ μηδὲν ἐποίῆσας, τὸ χάος ἐγκοσμήσας, την δέρριν τὴν οὐράνιον λαμαπρῶς χρυσοκεντήσας. ΗΛΙΑΣ ΤΑΝΤΑΛΙΔΗΣ ----------αμα ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Ἡ ΛΒΛΣΙΣ ΤΗΣ ΡΩΜΛΙΟΚΛΘΟΛΙΚΗΣ ΠΡΓΛΝΕΣΕΠΣ “ΟΡ ΠΕΙ” ΔΜΕΛΑΕΡΤΤΗ, λεχέμθοιος, --- δημαντικἡ ἀπὸ ἀπόψεως ἐπεντά- σεως χαὶ δυάσει καὶ ἐπιθολῆς τῆς Ὀωμανώσεως Όρας δεῖ ἐτ Ῥυψνον Θεό). δὰ ἔδει νὰ Όεω- οηῦῃ η ποανματοποιηθεῖσα κατύ- πιν πολυετῶν. τόσον παρὰ τῷ Ἠωατικανῶ ὤσον χαὶ τῇ ἹΙσπανικῇ Ἀνθευνήσει, πρυσταδειῶν, ἔναυ- ἒις µειτονργίας ἓν Πάμπλονα Πανεπιστηµίου, προοριζυπένου γὰ ἐξυπηωστήσῃη ἓν πνεύµατι ἄοσχῶν καὶ ἐπιδιώξεων Όρις Ὀεί ᾱ- γάγχως Ισπανών χαὶ τένγων φοι- τητῶν. Τὸ Πανεπιστήμιον. πεφιλαμθά- γεν ἐπὶ τοῦ. παρόντος πέντε 3χο- λάς:. Οευλογικήν. Νομικήν, τα- τοικήν. ο) οηχὴν καὶ Ῥένης Ῥλολησίας καὶ Ε λωσσῶν. Απαν- ἨΛΙΝΙΝ ο ΝΕΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΨΥΧΙΛΤΡΕΙΩΥ ΒΑΔΑΜΑΙ, 7 Ιανουαρίου. -- Τὴν Ῥην Ιανουαρίου, ἡμέραν τῶν Θεοφα- εείων, Ἱαρισταμένου τοῦ 'ὙΥφυπουργοῦ ἄπηεινῆς κ. Γωάννου Ψαρρέα ἐγένον- το τες ἑρκαϊΐνια τοῦ Νέου ἜἘκκλησια- στκοιὶ. Μωριατρείου τῆς πόλεως τῶν δυνάµεως 100 κλινῶν. 5 εκ αμῶν, Γὁ φιλανθρωπικὸν τοῦτο ἵδρυμα εἴἲ- ναι ἓν ἀπὸ τὰ καλύτερα τῆς “Ελλά- ἱδρύθη. δὲ κατόπιν πρωτοθουλίας τοῦ Σεῶὂ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. εἶναι ἔργον ἀπι- κλειστικῶς τῆς ἰδιωτικῆς του πρωτο- ουρίας δος, Ἀροσοστόμου καὶ Τὸ νέον µέγαρον τῆς ἑλληνικῆς Ζηλανδίας εἷς τὸ Σίδνευ: νια, τραπεζαρίαν, κουζίναν͵ ἑστιατόριον, θεράντα, ἕξη ὑπνοδωμάτια, προ- αύλιον καὶ ἄλλους χώρους. ᾿Ηγοράσθ ρῶν καὶ θὰ δαπανηθοῦν διὰ διαφόρους ἐπιδιορθώσεις, χρωματισμοὺς καὶ μεταρρυθμίσεις 2.000 περίπου λίραι πῆς, ποὺ δὲν ἐξυπηρετοῦσε τὰς ἀνάγκας της, ἐπωλήθη πρὸς 12 000 λίρας. Ὅπως καὶ τὸ πρῶτον κτίριον, ποὺ ἠγοράσθη πρὸ δεκαετίας διὰ σηµαν- Τ0 ΜΕΓΑΡΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿Απαρτίζεται ἀπὸ δύο ὀρόφους μὲ δύο σαλό- Τὸ παλαιὸν κτίριον τῆς ᾿Αρχιεπισκο τες οἳ αὔηγηταὶ τουγάνον ο έ- λη τῆς ᾿Οργανώσεως, [λανοὶ ἓ- αὐτῶν ἀνῆχον εἷς λυιπὰ ΄Ἱσπανι- κά Ωανεπιατήμια ἐξ ὧν πιφητή- Ἀησαν. ο ἀριῤμὺς τῶν φοιτητῶν ἀνέρχεται ἤδη εἷς 19θυν πεταξὺ τῶν ὁποίων γαΐ τινες Ξένα, Ἡ ἐνλογὴ τῆς [άμπλονα Έδρας τοῦ. ΕΠ ανεπιστημίυ ὀψφείλε- ται, κατὰ πᾶσαν πιβαγότητα, ἅά ἑνὸς εἰς τὴν λίαν ἔντονον πφυσή- λωσιν τῶν χατυΐύκων τῆς πεφῳε- ρείας εἷς τὸν Ἱκαβυλιπισμόν, ἂφ ἑτέρυυ δὲ εἲς τὴν ἔλλειψιν [ανε- πιστηµίου. εἲς τὴν περιογὴν ταῦ- την. Αὶ δαπάναι ἰδούσεως γαὶ μειτουυγίας τοῦ. {αγεπιστημίου θαρύνουσιν ἐξ ὑλοκλήραν τὴν 6: : γάνωσιν. ας Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΔΙΛΑΣΚΛΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΛΣ ΛΑΔΕΑΣΚΟΣΝ. Ὁ ἠπυνογὼς τῆς Παιδείας, ἓν συνεογασίῳᾳ τε: τὰ τῶν θρησχευτικῶν. κοινοτήτων τών. Χο στιανῶν, συνέταξε αγέ- διον. ἐππαιδεύσεως, συμφώγως ποὺς τὺ ὁπυῖον τὰ. προγοάµµατα τῶν χοατικῶν σγυλείων δὰ πε ο αμθάνουν μαθήματα θρήσνευτι- κῶν καὶ διὰ τοὺς γριστιανοὺς µα- θητάς, Ὡς υνωστὸν, µέχοι σἷμε σαν μαθήματα ἠρησχκευτιῶν εἲς τὰ ἓν λόγω σχυλεῖα ἐδιδάσχοντο πόνον τὸ, παιδιὰ τῶν μούσονλιά- νων. Ῥηεξτῆς καὶ οἱ γοιστιανοὶ παθηταὶ δὰ ἀπυλαίανν τοῦ. δι- παιώματος τούτον, χα τῷ 1000 ϱ τὸ πάδηπα, τῆς γοιστιανικῆς διδασκαλίας Νὰ ἀποτελέσῃ διὰ πυώτην (ορᾶν. ὕλην ἠποωκριιύνην εἰς εξετάσεις. Αὐστραλίας καὶ Νέας η ἀντὶ τοῦ ποσοὺ τῶν 18.250 λι «Ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. κ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ἐἑνῷ ρίπτει ἀποθάθρας τῆς Λάρνακος κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΑΣΜΟΝ ΤΠΝ ΥΛΑΤΗΝ ΕΙΣ ΛΑΡΝΑΚΑ τὸν Σταυρὸν εἰς τὴν θάλασσαν ἀπὸ τῆς Θεοφανείων. 'ὙΥπὸ τοῦ λίαν. λοχιεπισχάπυν καταστυεπτικῶν δυνάμεων, τὰς ὁ: νὰ Ηωοέδουν τῆς Κυποιακῆς ἱπηίας ἐπενόησεν ἡ Ιπιστήπη, Ὁ Αημοζρατίας κ.κ. Μοκαρίαν σι- Γδηνοῦν τὴν ἀγθρωπότητα εἲς μίαν γετάνη τὶ ἀκύλουὕον Λιάεγγελμο ἐπικίνο νου. περιπέτειαν, ἀπὸ την ἐπὶ τῷ Νέω Ἔτει: ὑποίαν μάνον ἢ απίστις τοῦ ἁπλοῦ «Ἐν μέσῳ τῶν ἀντιθέσεων και ἀνδοώτου ποὺς τὴν ἠδικήν, καὶ ἡ τῶν. συγρουύσεών, ταῦ. σχεπτινι- ἐμμονή του ποὺς τὸ ὀΐίκαιον εἶναι σμοῖ. καὶ τῆς δυσπιστίας. ἄτινο δυνατον νὰ τὴν περισώσῃ. ἐπεσώνρευσε αία πολ) απκῶς εδη Σ,Π ἐπιθίωσις τοῦ. πολιτισμοῦ λωῦεῖσα διεὺνὴς ἠδινὴ χοίσις. ὅ- . μας ἐξαυτᾶται ἀπὺ τὴν σταδερὰν π ᾿πρυοσπάθειαν ὅλων µας. ποὺ ἔπι- νράτησιν τοῦ. καλοῦ, τοῦ. δικαίου | ο τὸ νένν ἔτος. νατέλ», ο. γόσμοας ἄντιχοι ζυντα τοῦ νέου ἔτους τυή εωὺν χαι γεφελώδη. Ἑοφλὸν πεῖσμα καὶ σχοτισιέναι ἀπὺ τὸ πάδος συνε: δήσεις ὡδαῦν τὸν πλανήτην μάς εἲς τὸ γιῖλος τῆς ἀθύσσου καὶ ᾱ- πειλοᾶν. διὰ τῆς κάταστουφ ῆς ὅ- εἶνα τὰ ἀγαδά, τὰ ὁποῖα ἡ ι. τὸν Όσες, εἰρήνης., εἲς Όκους τοὺς τοιεῖς τὴς ζωῆς. λἱόνον µία τοι- αὐτη αποοσπάδΒεια εἶναι δυνατον νὺ σταματήσῃ τὴν αὔξουσων. τάσιν ποὺς τὴν νάταστρος ἦν. τὴν θίαν γαι τὴν ἀπυσύνῦεσιν. αἩὸ διαροεῦσαν ἔτυς ἑσήμανε καὶ τῆς Ἱα. εχι ἀνθρωπότης διὰ μακυῶν. πυάσπα- διὰ τὸν. Κυποιακὺν Λαὐν το τῇ, δειῶν, μόχθων καὶ ἀγώγνων εξἹι [λος τοῦ ἀποιχιακοῦ. «υγοῦ. αι σᾳάλισεν. 0. ἀνταγωνισμὰς τῶν τὴν ἀπαοχὴν τοῦ ελευθέρου. πο ϱΣ ΜΛΠΙΣΙΘΟΥΙΝΙ ΛΠΟ ΤΗΝ ΔΡΛΣΙΗΡΙΟΤΗΊΑ Ι8Υ ΡΩΣΟΥ ΠΛΙΡ. ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΧΔΥΝ. ΣΥΦΗΝΙΣΕΙ 0ἱ. ΠΛΤΡΙΛΡΧΛΙ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΝΟΥΠΙΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕΣΧΙΣ ϱΕΙΚΟΠΙ, ΠΛΙΜΙΡΙΙΝΣ ΝΗΡΡΙΣΕ ΙΔΗΣ ΙΙΡΧΙΣ ΙΣΛΡΟΝ ΚΝΜΝΙΝΗΤΙΝ 0 Η ΛΙΛΣΚΕΨΙΣ ΤΩΝ 00. ΕΚΚΛΗΣΙΔΝ Θλ ΓΙΜΙ Τ0 1981 τὸ «ΡΕΟΝΟΣ» τῶν ᾿Αθηνῶν ὀυχὰς τοῦ μηνὺς ἐδημυσίευσε εἰς τὴν 1ην σελίδα εἰδήσεις μετὰ. σχολίων, αἱ ὑποῖαι ἀναφέρονται εἲς τὸ ταξίδιον τοῦ Ρώσου Πατριάρχου εἰς τὰς Ουδοδόξους ἠκκλησίας τῆς ᾽Ανατυλῆς, τὰς ὑπυίας καὶ μεταφέρομεν ἐνταῦθα Λόγῳ τῆς σπου- δαιότητος των. Οἱ τίτλοι καὶ οἱ ὑπότιτ]λοι. εἶναι τῆς ἀθηναίκῆς ἕ- Πῄ 1.34 φημερίδος. «Ἔχομεν τὴν ἄσφαλῃη πληροφορίαν, ὅτι ὁ Πατριάρχης Μόσχας κ. Αλέξιος ἀνεχοθίνωσεν εἲς τὸν Μαχ. ᾿Αρχιεπί- σχόπον ᾿Αθηνῶν, ὅτι ἀπεφασίσθη κατὰ τὴν συνάντησίν του μετὰ τοῦ Οἰκουμενιχοῦ Πατριάρχου χ. ᾿Ἀθηναγέρα ὅπως ἡ µαταιωθεῖσα διάσχεψις τῶν Ορθοδόξων Ἐνκκλησιῶὼν -- ἑ- πρόχειτο νὰ γίνη τὸν παρελθόντα Αὔγευστον εἰς τὴν 1δέ- δον -- πραγµατοποιηδη ἐντὸς τοῦ 196Ι. 'Ἡ ἀπόφασις αὕτη Εἴναι πολὺ σηµαντιχῆ καὶ, παρ) ὅλον ὅτι οὐδὲν µέχρι στιγµῆς ἀνεκοινώδη, ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία μὲ πολλὴν χκ- ραν την επληροφορήθη», 7 Ἀλιά νά γίνῃ ἀντιληπτὸν αόση ᾿Αλθανίας, Γσεχοσλοθαλίας γαὶ τικῆς δωρεᾶς τῆς Ελληνικῆς Λέσχης Σίδνεὺ καὶ τῶν πρωτοπόρων µε- ταναστῶν, οὕτω καὶ σήμερον ὃ Ἑλληνισμὸς καλεῖται ν΄ ἀποσθέση διὰ Σωρεῶν τὸ χρέος τῶν 8.500 λιρῶν, ποὺ προέκυψε μετὰ τὴν ἁγορὸν τοῦ νεου κτιρίου. Ξ . ὁ ο 2 2 εἶναι Ἡ σημασία τῆς συμφωνίας, Οὐμγαρίας ὡς κανονικυὺς χα εἰς δτ ο Ν - Ν ρ..- κ εναν 3 ν Ἱ π) ν 5 αξίνει νὰ σημειωθοῦν τὰ ἑξῆς: αντάλλαγμα τὸ Ῥωσινὺν ΤΤΓατοι- Τὸ Πατοιωργεῖον δωνσταντι- [αρχεῖον ἐδέγδβη τὴν. ἱστορικότητι γυυπύλεως εἶγε συθαυὰς δια ὦ- γίας μὲ τὴν Ἰγχλησίαν τῆς Ῥω- σίας ἐξ ἀφουμῆς τοῦ. νεγυνύτης ὅτι εἲς Γολωνίαν. Οὐμναρίαν, Ἐσπεγοσλυθαγίαν καὶ λλθανίαν. πετὰ τὸν πόλεµον, παοηνκων(σιη- σαν οἳ ἐγκλησιαστικοὶ Ορθόδοξοι τῶν. ποωτείων τοῦ Οἱλομενικοῦ 1Τατυιάσχος. μεταξὴ τῶν ἁργηνᾶιν τῶν ᾿Ουβδοδόξων κνλησιῶν. ΣΠῖς τοὺς. ἐλγλησιαστικυὺς ος. Ἀλους συζητοῦνται μετὰ παεφάλον ἐνδιαφέσοαντος ἡ ἄναληα Πεῖσα προσπάδεια τοῦ Ῥώσας. Πἔατοι. ἄρχου καὶ οἳ λόναι τῆς ἐπὶ 3 ἡμέρας μετὰ πλήρους ἐπιπελείωι περιοδείατ των ἀνὰ τὸ Ὀυβύδυτα ΠΤατριαργεῖα καὶ Ἰγχλησίας, | δημοσιενωένη ἀγωτέρι πληροφορία ἔξησνετ ἀποζήτως τὸ πράγματα. Ἠΐναι φανερήν, ὕτι ἡ Γιοσικὴ Ἠνκλησία, ἄντιλην Όεῖσι την Ὑίνησιν τῶν Ομδυδύξων νι ἐς ἐπαφὰς αὐτῶν μετὰ τῶν Κα ὤν, συνέδη μὺ τὴν διὰ ἠπέται ἐγγενοιμένοι, ἀπὺ τὴν ΣΣ ύνοδον τοῦ Οἰκουμενινς Γ[ζατοι- ἑὐγεμὺν ἑτοποβετήθησαν δὲ ᾱλ- Ας τ 0 νηθόντες ἀπὸ τὴν Γώὠσινὴν Ἠνλησίαν. οι ΕΠ ουκ όν νά πωα πατποι ΠΠ τὸ συνέδοτον τῶν Ον δοδύς ες Ὀήδανς πυοέκ εν τὸ Ξ ζητηϊτς διὰ, τὸν ΕΓατοιάογ ην μις πρυσχ)/.ήσεις πωὺς τὰς γνησίις τῶν ς τεσσιίοῶν αὐτῶν γωφῶν, θή Ες Γαρώτην φοσὰν εἰ- τὴν Ἱστοσίαν .- Π ατριαργεῖον ἄνεν ἐπίσχεριν Οσθηδόξην ς τὸ ὑπάυχον ἔχει εχ2}η-[ εἷς αν κ ἀπέστελλο τι] ὡς ο το οτι τὸ ἷεοά τα . ροκ 01) νωρις: αι τον ἹΓάπαν τῆς Ῥώμης. τυῦ .ὅς εχημριο των ως ας ο πα. αμ : σιαστι κο σστως. Μὰν πι) αν λαερικης Γαλ) που μηνών ἑωγι ὧν σαιτ Πο ο τ ὃν κ ο 3 5 ἳ δὺν ἐκαλωῦντη αἱ Ιἐμκλἠαίω αὖ- ἠθέλησε νὰ ἐποιελη ή τὴς εὖναι ται. εν ο τα πλήσης ἡ συ [οἷας ναὶ νὰ πιίξη ἐνοσνὸν αὐλαν πετοχὴ τῶν Οωἱοδώξων γα, χα υζοἳ εις ΤΗΥ Ενοτητα τῶν Οωὐβοδήξων τα συνέπειαν, ἡ διάσκεψες δὲν '.. ς --- --. Εν κλησιῶν. ποὸὺς ἀπὶι ην οὖν τιετώπισιν 3 : ͵ ο εἶγε την ἀπαιτουμένην ἐπιτυγίαν τῆς μετὰ τῶν Ἱνα- Ἡ } ... » ο ΐ ” ΄ Βολικῶν ἐνδεγαμένης συ ωγίας, ης, 3 Ἰ : .. ς Γὰ ἀνωτέρω ἐπιθεβι μα ὔντιι καὶ Ἔδη, ἡ λης δεῖσα ἓν Κων σταντινοντύλει ἀπόῃ ασιτ ὑπὸ τῶν δύρ ΓΓατυιαυγῶν ο, .. .. τ λ κ , - - παυτηαεῖ ὅτι] απο τὸ λεγθέντα ὑπὶν το [Γατοι ΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΟΝ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙ Τίέι ΝΕέι ΕΤΕΙ Κ.ΗΜΜΠΑ) (ή ΠΗΙ) Τὸ ΙΙ ΜΗΚΗ ιΝΠΙ ΠΝΙΛΟΙ [ΝΝ [) ΠΝΠΝΝ ΙΙ [Πλ Τι ΜΙΝΙ Πν ή «Γνωρίζομεν καλῶς τὰς παρουσικςεµένας δυσχερείας καὶ ἔχομεν τὴν πεποίδησιν ὅτι μὲ τὴν ἐοήθειαν ὅλων δὰ τὰς ὑπεργιχήσωμεν». Τ0 ΝΕΏΝ ΕΤΒΣ ΛΣ ΓΙΝΗ ΕΤΔΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΣΥΝΑΛΕΛΦΗΣΕΠΣ, ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΟΛΟΥ λιτιλυῦ. τον θίου,. ΓΕ λεῖσται ὅμως δυσγέρειαι ἐξακολονυδοῦν νὰ ὑφί σταντιι αἱ πολλὰ πυυθ)]ήματα νό ὀρθώνωνται ἅλυτα ἑνώπιόν µας. Διὰ τὴν ὑπερνίκησιν τῶν ὄνσχς- ρειῶν. καὶ τὴν λύσιν τῶν πρυθλη- µάτων. τυύτων. πρέπει νὰ μοχῦ ή- σωμεν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦς μὲ πγεῖ μα ἀλληλεγγύης καὶ συνεωφγασίας, μὲ καρδίαν παθαρὰν καὶ πλήθη ἁγάπης. ς μὴ παφασυρώμεῖα εἲς στεῖοαν ἔπίχρισιν, ὅταν ὃτ- νάμεῦθα. δετικῶς νὰ προσφέρωμον διὰ τὴν πλήρωσιν τῶν κενών. Εὺ ἔργον τῆς οἰκοδυμήσεως εἶναν ἔο- γον. διαρχείας. καὶ χρήσει ὑπομυ: γῆς καὶ γαλῆς δεκήσεως. Αντ- Βέτως, τὶ, ἔργον τῆς χαταστοοφῆς εἶναι ἔογυν τῆς στιγμῆς καὶ προῖ- ὃν τοῦ. ἐγωῖσμοῦ. καὶ τῆς γαγῆς πίστεως. ας γίνωµεν οἴκοδάμοι καὶ οὐχὶ καταστοοςεῖς. Ἱκακυῦ- μεν πάντας εἷς συνεογασίαν ἓν πνεύµατι καταγοήσεως, χαλῆς αἱ στεως, δηµοσίας εὐθύνης. µεγα)ο- ἠηγίας καὶ ἀγάπης διὰ τὴν ᾖ- νασυγκούτησιν τῆς νήσου µας. λΑπατῶνται ἐκεῖνοι οἳ ὅποῖοι νὺ µίξουν, ὅτι μύγον αὐτοὶ διαγινώ σχονν τὰς ἀδυναμίας αιᾶς Όλιος- Ἀληρονομίας. Ενωρίζοεν γα: τὰς. δυσγεοείας. γαὶ ἔγομεν πεπυίθησιν ὅτι μὲ τὴν θρή ὑπεργικήσω οᾶς λῶς τὴν θειαν ὅλων θὰ τὰς μεν. Αἰ. ὑπέραι τὰς ὁπυίας διερχά- µεῦα εἶναι χαλεπαί. λιὰ τῆς ᾖ- γάπης καὶ τῆς εἑηωγασίας τας δύνανται νὰ ἀποθονῦν σωτήρια... Διὰ τοῦ πάθους γαὶ τῆς κακίας ἐφιαλτιναὶ καὶ ὀλέβριαι, ις ἓρ- νασῦῶμιεν μὲ πίστιν γα ἀγάπην ποὸς τὺν ἄνθρωπον. ὰς ἀντλκή- σωµεν ὑύναμιν ἀπὺ τὴν σᾳαἴραν τῆς πίστεως καὶ ἂς θαδίσωμςν τὸ σύνεσιν τὴν ὑδὺν τοῦ. ἠδιριὸ γοέους καὶ τοῦ παθήκυντος. Ὦὸὺ τος, τοῦ. ὁποίου. τὴν ἀνατολὴν γαιρετίζοµεν σήπεσον, ἂς νίνῃ δι ἠιᾶς τοὺς Κυποίους τὸ ἔτος τῇ- εἰφήνης, τῆς συναδελᾳώσεως. τῆς ἑργασίας καὶ τῆς πυοόδυιν Ἔσπι- τονγάνοντες τοῦτο. δὲν ἐπιτογγά- γοµμεν μόγον εἷς ὄττι ἄφυρᾶ τὸ μέλλον. καὶ τὸν εὐδαιμονίαν τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ϱ ΕΜΑΤΑ Πολλὲς φορὲς ὁ ἄνθρωπος ἀναρωτήθηκε γιὰ τὴν ζωή του. γιὰ τὸν κὀσμο ποὺ τὸν περι- θάλλει καὶ τὸν σκοπὸν ποὺ πρέπει νὰ ἐκπληρώσῃ πάνωι στὴ γῆ, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς | σχετικἁἀ σύντομης «ωῆς του. | Μὰ τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ ποὺ | προθάλλονται ἀπὸ τοὺς παν- | αρχαίους χρόνους στὸν ἄν-! θρωπο δὲν ὀρῆκαν ἀπὸ τὸν, ἀνθρώπινο νοῦ τὴ λύση τους. Διότι ἂν καὶ καταπιάσθηκαν πολλοὶ μὲ τὴ λύση τῶν προ- θληµάτων ποὺ θέτουν τὰ ἐρω:- | τήµατα αὐτά, κανένας δὲν κατώρθωσε νὰ δώσῃ μιὰ Υε- νικἀ ἱκανοποιητικὴ λύση. ᾿Αν- τίθετα κάθε μµεταγενέστερος | ποὺ ἐξήταζε τὰ ζητήµατα αὖ | τά, νόμιζε πῶς σκοπός του θὰ | ἔπρεπε νὰ εἶναι καὶ ἡ άνα τροπὴ τῶν ἀντιλήψεων τῶν πι- λαιοτέρων. Ετσι δηµιουργή- θηκε μιὰ κατάσταση περίπλο- κη, ποὺ ἀντὶ νὰ ξεδιαλύνῃ τὸ μυστήριο τῶν ἐρωτημάτων, ποὺ προθάλαµε στὴν ἀρχή, τὰ περιέπλεξε περισσότερο καὶ ἐδημιούργησε μιὰ µεγάλη σύγχυση. Καὶ ὅμως, µέσα στὸν λα- θύρινθον αὐτὸ τῆς ἀνθρωπίνης πνευματικῆς περιπλάνησης ὅ- πάρχει κάτι τὸ σταθερὀν ποὺ οἱ ἐρευνηταὶ τῆς κατηγορίας ποὺ ἀνεφέραμε δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦν καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν εἲς τὶς ἔρευνές τους γύρω ἀπὸ τὰ προθλήµατα ποὺ ἀντιμετώπιζε κι’ ἄντιμε- τωπίζει ἀκόμα ὁ ἄνθρωπος. ΚΙ αὐτὸ εἶναι ὁ παράγων τῆς Θείας ᾽Αποκαλύψεως. Κανένας ἀπὸ ὁποιεσδήποτε φιλοσοφικὲς ἀρχὲς κι’ ἂν ξε- κινᾶ δὲν μπορεῖ νὰ διαµφ:: σθητήσῃ τὴν ἀλήθεια τῆς θρη: σκείας. Πάντοτε σ᾿ ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ παντοῦ σ᾿ ὅλες τὲς γὠνιὲς τῆς γῆς ὅπου ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀνεξαρτήτως τῆς ξαθμῖδας τοῦ πολιτισμοῦ, στὴν ὁποίαν εὑρίσκονται, ἔχουν θρη- σκεία. Ἡ θρησκευτικἡ πίστις εἶναι θαθειὰ ριζωµένη µέσα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Πολὺ µάλιστα χαρακτηριστικἁ εἶναι τὰ λόγια ποὺ εἶπε ἕνας ἀρχαῖος συγγραφέας: Μπο: νὰ ταξιδέψῃς ρεῖς, λέγει, | παντοῦ σ᾿ ὅλες τὲς γωνιὲς τῆς γῆς. Θὰ γνωρίσῃς ἀνθρώπους πολλοὺς Καὶ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς τους. Θὰ θρᾷς πόλεις ποὺ νἁ μὴν ἔχουν ὀχυρώματι: κἁ ἔργα, πόλεις στὶς ὁποῖες σπίτια νὰ μὴν ὑπάρχουν, κὶ ἡ υραφὴ καὶ τὰ γράμματα εἶναι ἄγνωστα, ὅπως ἄγνωστα εἶναι καὶ τὰ νομίσματα, κι’ οἱ συναλλαγὲς γίνονται µε την ἀνταλλαγὴ προϊόντων, ποὺ να μὴν ἔχουν στρατὸ καὶ κυθερ: νήσεις, ὅπως τὶς καταλαμθαί- νουµε ἐμεῖς οἱ πολιτισµένοι, ποὺ νὰ μὴν ἔχουν τίποτε ἄπο ἐκεῖνα ποὺ θεωροῦμε σάὰν στοιχεῖα πολιτισμοῦ. μὰ που- θενὰ στὴ γῆ δὲ θὰ θρῇς καµ- μιά πόλη ποὺ νὰ μὴν έχῃ θρη- σκεία͵ ποὺ νὰ μὴ πιστεύῃ σε Θεὸ καὶ νὰ μὴ ἐκφράζῃ τὴν πίστη της αὐτὴ μὲ διάφορες τελετές. Καὶ τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων τοῦ ἀρχαίου αὐτοῦ συγγραφέα ἐπεκύρωσαν κι ἀπέδειξαν ἀν- αμϕισθήτητη οἱ τελευταῖες ἐ- θνολογικὲς ἔρευνες ποὺ ἔγι: ναν παντοῦ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ. Πο: λὺ χαρακτηριστικὴ μάλιστα εἶναι ἡ περίπτωση κάποιου λαοῦ ποὺ Θθρίσκεται χαμένος στὴν ᾽Ασιατικὴ ζούγκλα σὲ μιὰ µεγάλη νῆσο τοῦ Εἰρηνικοῦ. Σὲ τόσο χαμηλὸ ἐπίπεδο πο- λιτισμοῦ δρίσκεται ᾗ φυλὴ [αὐτὴ ὥστε δὲν ἔχει ἀκόμα κα- τορθώσει νὰ δημιουργήσῃ γλῶσσα. Οἱ λέξεις ποὺ ὀγαί- νουν ἀπὸ τὸ στόµα τῶν ἀν- θρώπων αὐτῶν ὅταν θέλουν πρᾶγμα ποὺ ᾽πληκτικὸ πιστεύουν µόνο σ᾿ ινα Θεό. ΓΙ ΙΙ 1 ΙΙΙ Τν Τοῦ κ. Α. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. φαίνεται κατα- Ἔτσι ἡ ἐθνολογικὴ ἔρευνα, καὶ στήν περίπτωση αὐτή, ᾱ- ποδεικνύει ἐντελῶς ψευδῆ καὶ ἀθάσιμο τὸν ἰσχυρισμὸ τῶν ὑλιστῶν καὶ τῶν ἄλλων ποὺ ἐμπνέονται ἀπὸ ἀντιθρησκευ- τικες προὔποθέσεις ὅτι ἡ θρησκεία δὲν ἐμφανίσθηκε ὅ- πως τὴν λέγει ἡ Αγία Γρα- φή, ἀλλά ἐξελίχθηκε ἀπὸ τὴν πολυθεῖα, σὰν πρώτη θρησκεία τῶν ἀνθρώπων, στὴν µονο- θεῖα. Αντίθετα, θεθαιώνει πλή- ρως τὴν ἀλήθεια τῆς Αγίας Γραφῆς ὅτι ὁ πρῶτος ἄνθρω- πος ἐπίστευε εἰς ἕνα µόνον Θεὸν καὶ µόνον ἀργότερα ξε- πεσε στὴν εἰδωλολατρεία και τὴν πολυθεῖα γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ ξανὰ στὴ μονοθεῖα μὲ τὴν δι- δασκαλία τοῦ ἐνανθρωπήσαν- τος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυ. ρίου ἡμῶν ᾿[ησοῦ Χριστοῦ. .Ποῦ λοιπὸν μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ ἡ ἔρευνα αὐτή “Οτι, γιά νὰ µπορέσῃ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀντιληφθῇ καλὰ τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ µάθη πόθεν ἔρχεται καὶ ποὺ πάει, γιὰ νὰ µάθη ποὺ θρέθηκε ἡ ΥΠ καὶ οἱ ἀναρίθμητοι κό- σµοι ποὺ μᾶς περιθάλλουν, δὲν πρέπει νὰ σταθῇ στὴ δι- κή του λογικὴ σκέψη µόνο. Πρέπει νὰ ζητήσῃ ἕνα στα- θερὸν ὁδηγό. Κι) ὁ σταθερὸς αὐτὸς ὁδηγὸς εἶναι ἡ θεία Αποκάλυψη ποὺ περιέχει ἡ Ἁγία Γραφἡ, τὴν ἀλήθεια τῆς ὁποίας θεθαιώνει, ὅπως εἴπα- µε ἀμέσως προηγουμένως, ἡ σύγχρονη ἐθνολογικὴ ἔρευνα. Έτσι ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ Καταφέρεται ἕνα δυνατὸ κτύ- πηµα ἐἑνάντια στοὺς ἀθέους καὶ ὑλιστὲς ποὺ ζητοῦν χω- ρὶς θέθαια νὰ τὸ κατορθώσουν, γὰ πολεμήσουν τὴν ἀλήθεια τῆς θρησκείας. Βέδαια τὰ ἐρωτήματα ποὺ θέσαµε στὴν ἀρχὴ τῆς ὁμι- λίας µας καὶ ποὺ ὅπως εἶναι φυσικά ἀπασχολοῦν τὸν ἄν- θρωπο, δὲν εἶναι τὰ μόνα. ὍὉ ἄνθρωπος ἀφοῦ ζῇ μαζὶ μὲ ἄλλους ἀνθρώπους καὶ δη- µιούργησε κοινωνίες, θρέθηκε σὲ ὠρισμένους ὄρους ζωῆς τοὺς ὁποίους ἐπροκάλεσαν αἱ σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους. Ἔτσι δημιουργήθηκαν ὧὠρι- σµένα προθλήμµατα, Καὶ τὰ προθλήµατα αὐτὰ αὐξάνονταν ὅσο πλήθυναν οἱ ἄνθρωποι καὶ µεγάλωναν οἱ κοινωνίες των. Ἔτσι ἡ φυσικὴ κατάσταση τῆς ἐλευθερίας ὑπεχώρησε μπροστά στὴ σωμµατικἡὴ δύνα- µη ὥρισμένων μελῶν τῆς ὁμά- ὃδας καὶ τῆς φυλῆς στὴν ἀρ- χή, κι’ ἀργότερα στὴν ὑπερο- χἠ τὴν πολεμικὴ μιᾶς φυλῆς ἀπέναντι τῆς ἄλλης, κι οἱ ἄν- θρωποι χωρίσθηκαν εἰς ἔλευ- θέρους καὶ δούλους. Ἡ διά- κριση αὐτὴ ἐξακολούθησε νὰ ὑπάρχῃ γιὰ αἰῶνες πολλοὺς µέχρι σχεδὸν τὸν περασµένον αἰῶνα. Στὶς προχριστιανικὲς µάλιστα κοινωνίες ἡ διάκριση δικαιώθηκε καὶ φιλοσοφικὰ (ἀπὸ τὸν Πλάτωνα) κι’ ἡ θέ- ση τῶν δούλων ἦταν φρικτή. ᾿᾽Αναφέρεται πῶς στὴ Ρώμη οἵ εὐγενεῖς Ρωμαῖοι σταύρω- ναν τοὺς δούλους των ἢ τοὺς ἔρριχναν στ ἄγρια θηρία νὰ τοὺς ξεσχίσουν, µόνο καὶ µόνο γιὰ νὰ διασκεδάσουν. ὍὉ Χριστιανισμὸς στὸ θέµα αὐτὸ τῆς διακρίσεως τῶν ἆν- θρώπων πῆρε τὴν ὀρθὴ θέση. Στὴν Καινὴ Διαθήκη ὁ Κύ- ριος ἡμῶν ᾿Γησοῦς Χριστὸς καὶ οἱ Άγιοι ᾽Απόστολοι δὲν κά- νουν καμμιὰ διάκριση ἀνάμε- σα στοὺς ἀνθρώπους, Ὅλοι εἶναι τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὅλοι προορίζονται γιὰ τὴ σωτηρία, ὁ Θεὸς περιθάλλει ὅλους μὲ νὰ συνεννοηθοῦν, λίγο διαφέ- γὲς τῶν ζώων. Καὶ ὅμως οἱ ἀπολίτιστοι αὐτοὶ ἄνθρωποι, ὅπως διαθεθαιώνει ὁ έρευνη- νήσου µας. δὲν ἐπιτουνχάνοιεν μόνον. εἷς γίαν καὶ τὴν μας, ἀλλὰ, καὶ σιιθάλλοµεν στα β' ος κα Ά. ὦ 3 ρ’ --- σε, - Περῶς εἰς τὴν ἐπίτευξιν τῆς διε: Ὀνοῦς προόδου καὶ τὴν πα ώωσιν τῦς διοθνοῦς εὐσταθδείας ναὶ εἷ- οήνης. τα - , 0 Ὦν τῷ απνεύπατι τούτον απ ο ος . νο ν μεθα. εἷς τὸν ΓΚυπηιαχὸν λα Ὁ- πως τὸ νέον ἔτος ἀποθῇ ἓν παντὶ καὶ πλαήσιην εἷς ἐπιτεί- ἡπατα, ἠδικὰ καὶ ὑλικά. ο ΚΥΠΡΟΥ ΜΙΑΝ ΛΡΙΟΝ η ανονασίου 1981. 9, ο --- μη αἴσιον { ἔνστασιν Πο δησαν αἳ δια Ενίας αὗτία, ἵνα] άσχου. λλεξίου εἷς τὰ δεῖπνον τὰ τὴν πιδανοτέραν ἐνδγήν, διὸ τῆς λογιοπισνατῆσ, ὅτι αἱ ὅτα νὰ ἐπέλθῃ ἡ ὡς ἅνω συφ αγία, {αἱ αὐπαὶ πο) Πὰ σιντο ση παΐνεται ὕτι τὸ Ονανηενικὸν [Τα {εἰς τὸ ἔργον τῆς ποοσε αι το κώγεῖον. ἀνεπνώμαση τοὺς ή [τῶν Ὀμ δώ ταν, Ἕλνλησιῶν χα | σετ τος Ἰννλ ησίες Ενας, Ε πα. Ἀθπατίανισαηῦ τὴς ἁήαεανς |. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίχν λοιθαν Ε οῦ Τιοζετοῦντες: Εεώσγιος Κ. Σαμουη. ἐν ευ χωσίας. ἑτῶν 0 καὶ Κάλσθένη | . Σαπονὴλ. ἐν Αεησίας ὑτῶν | 5. Υιωετούμενον: Αἴιγάλάνχης Ἱκν. χωσίας ἑτῶν 12. Οἱνδήποτε ποόπιωπὺν λα εν λνι Ἁπιν. ] ᾿λυγιεπίσχοπον ἠνγανυάφον να τοῖς ἠώσυυς τῆς ἐνστάσεως, ἓν τής δεκαπέντε {1} ἠμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. την ἑτπράς ως τοὺς τὸν ἱ Ἐν τῇ Ἱ. λοιπιακυπῇ νύ | προς τῇ Το Γανοακοίν ΓηΗ, | Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ἶ ᾿λασερπισχυπῆς, Ἱκύπρυν σι ἀφορᾷ τὴν εὔτι [λόκληρα πρόοδον τῶν τέχνων γιὰ νὰ µελετήσῃ καλύτερα τὴ γώ τον | διὰ τὴν ὡς ἄνω Υἱω | εσίαν, κιλεῖται νὰ, Ἐποσάληῃ μα τὴς ποὺ ἔζησε δεκαπέντε ὁ- Κρόνις, «Ἀαξί του. ἴζησε, ἀντίθετα ἀπὸ τὸ θέληµα τοῦ Θςοῦ. ζωή τους. Κέντρο τῆς ζωῆς | ΕΕ ΙΡΙΣΕΤΚΗ τους ἔχουν τὴν θρησκεία καὶ ρουν ἀπὸ τὶς ἄναρθρες κραυ.! τὴν ἴδια ἀγάπη. Δὲν δικαιώ- ἵνονται οἱ πλούσιοι καὶ δυνα Ιτοί. ᾿Αντίθετα στὴν περίπτωση ΓΠμάλιστα τῆς παραθολῆς τοῦ ΙΠλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου, ὁ ἱπλούσιος τιμωρεῖται, γιατὶ ἕ- Η ΕΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΜΠΡΑΤΣΙβΤΗ Τὴν Όθην παρελθ. Δεκεμβρίου, εἲς τ ΄Ακαδη- ἁὰς 6 µ.µ., ὁ Πρόεδρος τῆς µίας ᾿Αθηνῶν καὶ Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Π. Μπρατσιώτης, εἲς πα νηγυρικῆν συνδερίασιν αὐτῆς, ἐξεφώ νησε τὸν προεδρικὀν του λόγον. Τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. Μπρατσιώτη, ὁ ὅποῖος ὡς θέµα τὸν τεχνικὸν πολιτισ ὅ Βασιλεύ εἶχεν πρόοδον, παρηκολούθησαν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ελλάδος κ. ᾿Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυδερνήσεως κ. Δικαιοσύνης καὶ Παιδείας κ. κ θηγηταὶ τῶν ἀνωτάτων πνευματικῶν συνχαίρων τον κ. Καλλίας μὸν καὶ τὴν σύγχρονον πνευματικὴν ς, ὃ Διάδοχος, ὁ Μέγας Αὐλάρχης, Θεόκλητος, ὁὃ Παναγ. Κανελλοπουλος, οἱ ὑπουργοὶ καὶ Βογιατζής καὶ πολλοὶ κα: Ιδρυμάτων, ᾿Ανωτέρω, ὁ Βασιλεὺς Μπρατσιώτην.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΞΗΡΕ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ - ΚΑΤΗΧΗΤΩΝ 6p
ΜΟΝΟΝ ΜΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΙΔΕΩΔΗ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΥΠΕΡΤΕΡΗΣΟΥΝ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ, ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 6p
Η ΚΙΡΚΗ! Πολιτισμός 5-6p
ΠΕΡΙ ΖΗΛΟΥ 5p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ Κυπριακό 4p
Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ 4p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ 3p
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΗ 3p
Ο ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.κ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΕΚΑΛΕΣΕ ΠΑΝΤΑΣ ΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΝ ΔΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΙΝ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΜΑΣ 3p
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟΝ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΕΙΣ ΛΑΡΝΑΚΑ 3p
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ 3p
Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ 2p
Η ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ 2p
Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ο ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗΣ Ναυτιλία 2,6p
Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΥΝΑΜΙΣ ΑΓΙΑΣΜΟΥ 2p
ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ 2p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 2p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΣ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ ΑΙ ΤΕΛΕΤΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ 1,6p
Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.κ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ 1p
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ 1p
Ποίος από τους δύο 1p