Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-02-01

ΜΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΤΕΤΑΡΤΗ 1! Φεξρουαρίου, 1961. Αριστερά, ὁ Μακαριώτατος μετὰ εἰδωιὸς ἀπεσταλμένος τοῦ Κ αθολικοῦ Πατριάρχου ς ο ο --- --- ο 8 ὴ τῶν ἐπισήμων ἕενων ὁ) Τὸ ἀπόγευμα τοῦ 2αξθότου, 14ἡὴς Ιανουαρίου. 4 εξ ιά, ΤΑ ΤΕΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ 0 Μαμ. ᾿Αοχιεπίσκρπος α) ς. ον ν Κ ύποον κ.κ. Ιακάριος ὑπὸ την ἐόχὸ Ὅ . . α ἰδιόετα Αὐτοῦ ὡς 1ροίδοσυ τοῦ Ἔνδιις ον ζῴγου τη: Δουκὸς τοῦ ͵ . .-- ἑούθγευ ὦὢ λίηπου οἳ ὅτιτέτι 5: , - 5’ ο τε νν τα.α Ὕοντες εἰς {γδ-ας ὅ-]τ 11) ἀρία ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟΥ το ἀεροποοικῶς ἐν Β ἠρυτοῦ ὁ Αρμένιος Άρχιε ἅ ὂ ας. τεῦ Ὦ ιτ 90ῇ τα ὃν ωθιλούσεω- χοῷ ὁ ο Πο ἡάτου Ζαρὲχ διὰ νὰ προσεῆ τῶν ἑορτῶν ἐπὶ τῇ ΦΟῇ ἐπετείῳ τῆς ἐνκαθιδούσεως τοῦ ᾽Αρμενικοῦ Καβολικά ὃὁ ᾿Αοχιεπ.σκοπος κ. 1ορθγιὰν κατὰ τὴν ἀφιδιν του εἰς τὸ ἀεροδούμιον ευκα σίας. Μεγάλου Οἴκου τῆς τοῦ πίσκοπος τοῦ Διβάνου κ. Χορὲμ Παρογιᾶν, Κιλικίας εἰς «ίβανον. Ἠπ) ΕΥΚΛΙΡΙΝ ΤΟΥ. ΕΠΠΥΣ ΠΜΠΛΙΛΜΙΙΤΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ Α΄ Τώρα, παρὰ τὴν πρύμνην, ᾱ- ριστεφόθεν τοῦ παπᾶ καδηµένη, ἀριστερά της εἶχε ιὺν Σπῦρον, μαὶ ζητοῦσα «ὐτομάτως νά φη- λαφήσῃ τοὺς θραχίανας καὶ τὸ στῆδος του δὲν εὕρισκε σχεδὸν σάρκα ὑπὺ τὴν δαρεῖαν σχευήν, δι’ ἧς εἶχε περιχαρακώσειν τὸν νἱόν της. “Ω παπάς, ὅστις δὲν εἶχεν ἆᾱ- ποθάλει τὴν «φαιδρότητά του, ουδ’. ἔπαυε Υ᾿ ἀνταλλάσῃ ἀστεῖ- σμοὺς καὶ σκώμµατα ιιὸ τὸν µπάς- µπα -- Ἀτεφανήν, στρεφόμενος πρὺς αὐτὴν ἐνίοτε τῆς ἔλεγε: -- Νά, γι αὐτόγε τὸ Λαμπρά- κη, τὺ γυιό σου, τὰ παδαίνουµε αὐτά, παπαδιά ! ᾿ - Καὶ τὶ πάθαµε, μὲ τ’ δύ- γαμ’ τ᾽ Θεοῦ ἀπήντα ἡ παπαδιά, ἥτις κατὰ δάδος πολὺ ἀνησύχει μὲ αὐτὸ τὸ παράτολµον ταξίδιον. Εὐτυχῶς ἡ παρουσία τοῦ παπᾶ τῆς ἔδιδε θάρρος. - Δὲ μ’ λές, παπαδιά, εἶπε μὲ « ς ᾿ ε τὴν τραχεῖαν φωνὴν του ὁ µπαρ- µπα --- Στεφαγής, δελήσας ν᾿ ᾱ- στεϊσθῆη καὶ μὲ τὴν πρεσθυτέραν, δὲ μ’ λᾶς, γιατὶ λένε: «Κύρι ἐ- λέησον, παπαδιά’ πέντε μῆνες δυὺ παὶϊδιά 1». -- Γιατί, µαδές, τὸ λένε ᾱ- πήντησε χωρὶς νὰ πειραχῦῃ ἡ πρεσθυτέρα. Πάρε παράδειγµα ἀπὺ μένα. ᾿Οχτὼ τΥέννες, δέκα παιδιά. -- Οὰ πῇ, τὸ παπαδιὲς γιατί -- Γιατὶ οἳ παπάδες λὲν λεί- πουν χρόνο --- χρονικῆς ἀπὸ κον- τά τους, εἶπεν ἡ δειὰ τὺ Μαλα- μώ. -- Νά, τὺ ἨἩΜαλαμώ πάλι τὸ κατάλαθε, εἶπεν ὁ παπάς δὲν σᾶς τὄλεγα γώ Εσὺ καὶ ὁ ἐξάδελ- φός σου ὁ ᾽Αλεξανδρὴς (ἐννοῶν τὸν ψάλτην) ἔχετε µεγάλον νοῦν, παπὰς δὲν ἕπαυε νὰ ἀστεῖ- ξεται μὲ ὅλας τὰς ἐν τῷ πλοια- οίῳ ἐνορίτισσάς του. Εὶς τὴν µίων ἔλεγε: «Μὰ κεῖνος ὁ Θεοδωρὴῆς (ἐγνοῶν τὸν. ἄνδραν της) κοιμᾶ- ταν ὅταν τὰ φτιάνῃ αὐτὰ τά παι- διά)». 'Εϊς τὴν ἄλλην: «Μά δὲν τεἶναι καμιά, ποὺ νὰ μὴ δέλῃ παν- τρειά! ᾿ἘΕγὼ ἔχω στεφανωµένα τριάντα Χρόνια τώρα, παραπάν᾿ ἀπὺ διακόσια ἀντρόγυνα καὶ κα: λοιπόν, πὼς οἳ εἶναι πολὺ καρπερές. Μὰ μιὰ δὲν εὑρέδη νὰ πῇ πὼς δὲν θέλει 1». ᾽Αλλὰ τὸ κυριώτερον ὑῦῆμα τοῦ παπα-- Φραγκούλη ἦταν ὁ ἸΑ- Μεξανδρὴς ὁ ψάλτης. Ἔξαφνα τὸν. ἠρώτα' -- Δὲν μοῦ λές, ᾽Αλεξανδρη, τὶ δά πῇ, τώρα, στὴν καταθασία τῶν. Χριστουγέννων, «ὁ ἀνυφώ- σας τὸ κέρας ἡμῶν». ΙΤοιὺς εἷν αὐτὸς ὁ ἀνυψώσας -- Νά, ὁ ἀνιφός σας, ἀπήντα ὁ χὺρ - ᾿Αλεξανδρῆς, μὴ ἐνγοῶν ἄλλως τὴν λέξιν. - Ναι τὶ ὑὰ πῇ θυλὼν τῆς δασιλίδος τρώῖα πάλιν ὁ παπάς. --- Νά, σκύλλα Βαόνλὼν, ἀπήντα ὁ ψάλτης νοµίων, ὅτι περὶ σχύλ- λας πράγματι ἐπρόκειτο. Ἰαὖτα ἐλέγοντο ἐνόσῳ ἧτο ὐ- πήγεµος ἡ θάρχα, μὲ τὰς κώπας θραδυποροῦσα, δεξιοῦεν παρασ)λ ουσα τὸν ᾿Ανάγυρον καὶ τὸν ἸΑ- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΗΥ Αἴτησις πρὸς Χἰοθεσίαν «δκύλα Ὠα- ιών», Ἰ- ᾿Αοιθμ. 40) 00 Υἱοθετοῦντες: Γεώργιος Λουμᾶ ἐν ὁτροθόλου ἐτῶν 6δ, καὶ Ἀρυστάλλα Τ, Λυυ- κά ἐκ Ἀτροθόλου ἐτῶν 44. Υἱοδετούµενου: Ναρούλλα Μιχ. ᾿Ακαθιώτη ἐν ἹἙρυπημένης ἐτῶν 19. Οἴονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔγστασιν διά τὴν ὡς ἄνω Τὶο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγράφως πρὺς τὸν ᾿Αρχιε πίσκοπον, ἀναγράφον χαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δε- καπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σή- μερον. Ἐν τῃ “Ἱ. ἸΑρχιεπισκοπῃ κό πρου, τῇῃ 9δ Ἱανοναρίου 1951. Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου. ΑΛΕΞΑΒΝΟ. σέληνον, ἀριστερόθεν πελαγωµένι ἀντικρὺ. τῶν Βονκκέρων καὶ το” ᾿Αρτεμισίου. 'Ὁ παπα --- Φραγκού- λης ἐκάθητο κυθερνῶν εἰς τὺ πη- δάλιον, οἱ ἄλλοι. ἐθοήθουν εἰς τὴν κωπηλασίαν. Καὶ αὐτὸς ὁ κυρ - ᾽Αλεξανδρής, ἂν καὶ ἅττα μῆς περὶ τὰ ναυτικά πράγματα, ἠσθάνῦτ τὴν ἀνάγκην νὰ χωπηή- λατήσῃ διὰ νὰ ζεσταῦῃ. Κι ἡ δειὰ τὸ Δαλαμὼ ἐνωπηλάτησε σχεδὺν ἐπὶ ἡμίσειαν ὥραν. Εὐτυ- χῶς, ἂν κι’ ἐκρύωναν ὕλοι, χαὶ αἳ φυχοαὶ ριπαΐ, αἲ κατερχόμεναι ἀπὸ τῶν χιονοφόρτων ὀρέων, ἐξύ ριζον τὰ ὧτα καὶ τοὺς λαιμούς των, εἶχον ὅμως τοὺς πόδας θεο μούς, τὸ εὐεργετιχὺν τοῦτο ἀἄπο- τέλεσµά τῆς γειτγιάσεως τοῦ πὀγ- του. ϱ. ἥλιος εἶχε ποοθάλει ἀπὺ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ (7) τὰ, σύνγεια ἐπὶ ὀλίγας στιγμὰς (ήλιος. μὲ τὰ δόντια - γοιὰ μὲ τὰ χταπόδια: ἀνέχραςεν ὁ αι: πφάκης}, διότι ἑνῷ τὴν νύκτα ἡ ὑρίασε καὶ ἐγίνετο «Ὁ οὐρανὺς καντήλι», τὴν ἡμόραν συνήγοντα πάλιν τὰ νέφη καὶ ὁ θυωρᾶς ἓ- Φαίνετο ἀποχωρῶν εἲς τὸν ἁπη- λιώτην, ὡς νὰ, ἠπηλεῖτο θροχή: ἆλ- λὰ μόλις ἐπρύδαλε, χι ἐφάνη ὡς γὰ. ἔθλεπε πυία ἤτο ἡ ὑφηλοτέρα καὶ ἐγγυτέρα χορυφῃ ἐκ τῶν κα: ταλεύκων ὀρέων ὑλόγυρα, ἡ τοῦ Ηηλίου ἢ ἡ τοῦ Ὄδυνος, διὰ νὰ σπεύσῃ τὸ ταχύτερον νὰ χκονυφὺῇ. )Ἀλλὰ τὰ νέφη σωρευθέντα πά- ιν τὸν ἁπήλλαξαν τοῦ κὐπου τούτου. ΑΠ Ανα Τ Ἱόμος ἃ, σελ. Δ 208 --- 10, Ο ΔΠΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΣ ΚΗΝΣΤΛΝΤΙΛΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν , Στ΄.) Ἡ διδασκαλία τεῦ Ἐπι- φανίου περὶ Αγ. Πνεύματος Τὸ “αγιον Πνεῦμα ἀποτελεῖ μὲ τὰ ἄλλα δύο πρόσωπα, τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν, τὸν Τρια- δικὸν Θεόν, ἀποτελεῖται ἐκ τῆς αὐτῆς οὐσίας (ὁμοούσι- ον) καὶ ἐκ τῆς αὐτῆς Θεό- τητος μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ οὐκ ἀλλότροιον Πατρὸς καὶ Υἱοῦ... Οὐ συνα λιφὴ δέ ἐστι Πατρὶ καὶ Υἱῷ, ἀλλὰ Τριὰς ἀεὶ οὖσα τῆς αὖ- τῆς οὐσίας πρὸς τὴν Θεότη- τα, οὐχ. ἑτέρα καὶ Υἱοῦ Θεό της παρὰ τὴν οὐσίαν, ἀλλὰ αὐτοθεότης Υἱὸς καὶ Άγιον Πνεῦμα». Τὸ “Άγιον ΙΠνεῦμα αἰωνίως μένει ἐν τῇ ᾽Αγία Τρι- ἁδι, εἶναι ἀκατάληπτον, ἐκ- πορεύεται ἀπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ δι Υἱοῦ λαμθάνει «Πνεῦμα Ἅγιον, Πνεῦμα Θεοῦ ἀεὶ ὂν σὺν Ιἰατρὶ καὶ Υἱῷ, ουκ ἆλ- λότριον Θεοῦ, Θκὸς ὤν, ἆ- πὸ Πατρὸς ἐκπορευόμενον καὶ τοῦ Υἱοῦ λαµδάνον, ἀλλ) ὁ μὲν Υἱὸς μονογενὴς ἀκατά- ληπτος καὶ τὸ Πνεῦμα ἀκατά ληπτον». Τὸ Άγιον Πνεῦμα εἶναι ἄκτισον ἀγέννητον «Πνεῦμα Άγιον οὐ κτιστὸν οὐ γεννητόν... ἀλλὰ ἐκ τῆς αὐτῆς οὐσίας Πατρὸς -- Υἱού, Πνεῦμα Αγιον» καὶ ς«...Θεοῦ ἐστὶ τὸ Πνεῦμα σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ δοξαζόµενον, ἄκτιστον, ᾱ- τρεπτον, τέλειον». Ὑπάρχει δὲ διάκρισις μεταξὺ τοῦ Αγίου Πνεύματος καὶ τῶν ἄλλων Πνευμάτων. Τὸ Άγιον Ι]νεῦ- μα είναι «ἀνώτατον πάντων Πνευμάτων ὡς ὂν ἀεὶ ἐκ Πα- τρὀὸς καὶ μὴ ἀπὸ τῶν «ἄλλων τῶν ἐξ οὐκ ὄντων γεγεννη μένων». ϱ) Ἡ διδασκαλία τοῦ Ίε- ροῦ ᾿Επιφανίου περὶ Τρικχδι- κου Φεοῦ. ὍὉ ἹΤριαδικὸς Θεὸς ἔχων τὴν ἀρχὴν Του εἰς τὴν Π. Δια- θήκην ἀπὸ αὐτοῦ ἤδη τοῦ Μω- Ὀσέως τελειοῦται καὶ Φφανε- ροῦται τοῖς ἀνθρώποις εἰς τὴν Κ. Διαθήκην «Θεότης µία ἐν Μωῦσῇ καταγγέλλεται, δυὰς ἐν Προφήταις σφόδρα κηρύτ- τεται, Τριὰς ἐν εὐαγγελίοις φανεροῦται». ᾽Ακαταπόνητος μελετητής τῶν Αγίων Γρα φῶν ὁ “Ἱερὸς Ἐπιφάνιος μᾶ: θεθαιοῖ ὅτι «ἐν Γραφαῖς 'Α: γίαις Τριὰς ἡμῶν καταγγελ- λεται καὶ πιστεύεται ἀπεριέρ- γως, ἀφιλονείκῶς.., Τρία συ- νάµα, τρία ἔμμορφα, τρία συµµορφα, ἑνεργά, τρία ἑνυ- πόστατα, µία Θεότης, ταυτῆς οὐσίας, ταυτῆς Θεότητος, ταυ- τῆς ὑποστάσεως, ὅμοια ἐξ ὅὁ- µοίου, ἰσότητι χάριτος Πατρὸς τῷ Παγκ. Γυμνασίῳ. Υἱοῦ καὶ Αγίου Πνεύματος». 'Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ἑνι- αἷος: «Εἷς γὰρ ἡμῖν ἐστι ὁ Θεός, Πατήρ, Υἱὸς καὶ “Αγ. Πνεῦμα, τρεῖς ὑποστάσεις. µία κυριότης, µία δοξολογία καὶ οἱ πολλοὶ Θεοί». Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ᾱ- νενδεἠς καὶ ἀκέραιος μἠ έπι- δεχόµενος προσθήκης τινος: «Οὐδενὸς γὰρ ἡ Τριὰς δεῖται, οὔτε προσθήκην τινὸς λαµθά- γε» Αἱ σχέσεις τῶν τριῶν προ. σώπων εἶναι «εἷς Πατὴρ ἐξ οὗ τὰ πάντα καὶ καὶ εἷς Κύριος ᾿Τησοῦς Χριστὸς δι οὗ τὰ Πάντα καὶ ἕν Άγιον Πνεῦμα ἐν ὢ τὰ πάντα, ἀεὶ οὖσα Τρι- ἁς, µία Θεότης, µηδέποτε προσθήκην λαμθάνουσα, οὔτε 'ἀφαίρεσιν ἐπιδεχομένη». Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι α) τέλειος: «τέλειος ὁ Πατήρ, τέλειος ὁ Υἱὸς, τέλειον καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα»- καὶ «οὐ συνα- λιφὴ ἡ ἾΤριάς, οὐ διεστῶσα τῆς ἰδίας ἰδιότητος, ἀλλὰ πάν- τοτε τελειότης, Τρία τέλεια καὶ µία Θεότης» ϐ) ἄτρεπτος: «ᾱ- Ίρεπτος γὰρ ὁ Πατήρ, ἄτρε- πτος ὁ Υἱὸς, ἄτρεπτον τὸ “Α- γιον Πνεῦμα, µία οὐσία, µία Θεότης» γ) ἄκτιστος, ἁγέννη- τος: εΠατὴρ οὖν ἀεὶ ἁγέννη- τος καὶ ἄκτιστος καὶ ἀκατά- ληπτος, υἱὸς δὲ γεννητὸς ἀλλ᾽ ἄκτιστος καὶ ἀκατάληπτος, Πνεῦμα Άγιον ἀεί, οὐ γεννη- τόν. οὐ κτιστὀόν, οὐ συνάδελ- φον, οὐ προπάτορον, οὐκ ἔκ- Ύονον, ἐκ τῆς αὐτῆς οὐσίας Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ 'Αγίου Πνεύματος». (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) [, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊἱεδεσίχν Ε Η) Τιοῦετοῦντες: Ἠασίχειως Θεμιστωχλέου- ἕν ΠΓεριστερώνας ἐτῶν 18, καὶ Ελέ- νη βασιλείου ἓν Ωεωιστεμώνας ἕ- τῶν 40, Υἱοδετούμενου: Ανδρέας Παναγιώτης. ΕΓπάλοι ἐκ ΠΠεοιστερώνας ἐτῶν ϐ, Οἴονδήποτε πρόσωπον γνωρίσον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υΐο: δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγράφως πρὸς τὸν λάιν. ᾿Αοχιεπίσκοπυν ἀναγράφον τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, τὸς δεκαπέντε (150) ἡμερῶν, ἆ- τῆς σήμερον, τες Ἐν τῇ Ἱ. Ἱλοχεπισκυπῇ Νί πουν, τῇ 9δ Γανοναρίος, ΕΑ1, Στα, -ω τς Ὃ ο , Εκ τῆς Ἱερᾶς Ἀοχιεπισκυπῆς Κύπρου ΕΟΡΑΤΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΙ, ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΛΡΙΙΝ Τοῦ ΠΠπανοσ. ἱερομοι νου κ Ώις τὸν κύσμον τοῦτον τὰ πάν- τα. κπαταστωέᾳσνται καὶ ἑξαφανί ζωνται. Μόνον µία ἀξία μένει πάν- τότ ἀναλλοίώτος καὶ σχουπίσει τὶ, πλυήσιον γμαὶ μυρυθόλυν ἄμωμά της, οἳ κατὰ τοὺς ποώτους αἴη- γας τοῦ Ἀοιστιανισμοῦ. ἅγα- πητοὶ ἅγιοι τοῦ. ὀρδοδόξον, λαοῦς Τρεῖς Ἱεράρχαι, τοὺς ὁπυίαυς οἱ. Χοιστιανοὶ τιμῶντες ἐνάλουν Ἱ]ατέρας. Οἳ ἄνδρες γενικῶς υὗτοι. ἔμορα υὔντη εἰς τὰς τότε πανταχοῦ µεγάλας πόλεις. εἷς τὰς φητουι- κὰς καὶ φ«ιλοσοφικὰς σχολάς. Ὡς εἷς ᾿Ἀθήνας, ,λλεξάνδρειαν, Αν- τιόχειαν, Νικομήδειαν, ζωνσταν- τινούπολιν, Εηρυτόν, Ῥώμην καὶ Καρχηδόνα. Εἰς αὐτὰς ἐδιδάσκετο ἡ Ελλη- νικὴ γλὠῶσσα ἡ Αατινικὴ γλῶσσα, ἡ ρωμαϊκὴ ρητορική, ἡ ἑλληνικὴ ρητορική, ἡ φιλοσυφία, τὸ δίχαι- ου. ᾿Αναγινώσκυντο δὲ καὶ ἥρμη νεύοντο οἱ ᾿Αρχαῖοι Ἕλληνες ροὶ Λατῖνοι συγγραφεῖς, οἳ ρήτορες, φιλόσοφοι καὶ ποιηταί, καὶ ἐδί- ὃοντο εἷς τοὺς μαθητὰς αἲ κι ριώτεραι γνώσεις τῆς ἄστρονομί- ας, γεωμετρίας, «ισικῆς καὶ µου- σικῆς. 'Ἡ Αλεξάνδρεια ἡμιλλᾶτο τότε εἷς τὰ γράμματα τὰς ᾿Αδή- νας. ᾿Εκεῖ ἦτο τὸ Μουσεῖον καὶ ἡ περίφημος θιθλιοδήκη. τὰ ὁποῖα εἶχον ἱδρύσει οἳ Πτολεμαῖοι. ᾿- χεῖ ἐδίδαξεν χατὰ τὰς ἀργὰς τοῦ δου. μετὰ Χριστὺν αἰώνος καὶ ἡ περίφηµος 'Ὑπατία τὴν φιλοσοφί- αν καὶ τὰ μµαὔηματικά. Εὶς τὰς ἸΑ- θήνας κατὰ τὸν ὅον αἰῶνα ὁ ΙΤρύ- χλος, ὃ Αιθάνιος, π)ησίον τῶν ὃ- ποίων ἐσπούδασαν πυλλοὶ τῶν Πατέρων. Διὰ νὰ λάδωμεν γνῶσιν τὶ ἡ σων οἱ Πατέρες οὗτοι τῆς Ἰκ- κλησίας, γαὶ τῆς ἀξίας αὐτῶν καὶ τίνες οἳ ἀγῶνες των καὶ ποία ἐν γένει ἦτο ἡ κατάστάσις τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τυὺς ἀρχαίους ἓ- χείνους τοῦ ἈΧοιστιανισμοῦ αἰῶ- νος, δὰ ἐκθέσωμεν ἐνταῦθα δι’ ὁ- λίγων τὸν θίον τῶν τριῶν ὅδια- πρετεστέρων Ελλήνων Ἱατερων τοὺς ὁποίους ὀνομάζομεν τρεῖς µς- γίστους φωστῆρας. ᾿Αρχίζομεν ἀπὺ τὸν Βασίλειον τὸν µέγαν, διότι ἀνέκαδεν εἷς τὴν ἐκκλησίαν τὴν πρώτην τάξιν ἔδι ὃον πάντες εἲς τοῦτον. '0 Ἡασίλειας ἐγεννήνη Καισσαρίαν τῆς Ἱαππάδυλίας, πόλιν τῆς λΜιωρᾶς Ασίας, ἥτυ τότε Ελληνικωτάτη χώρα ἀπὸ τν ἐπογῆς τυῦ Μεγάλου Αλεξάνδοι καὶ τῶν. διαδόχων αὐτοῦ. εἲ 'Ὁ πατὴο τοῦ. Βασιλείων ἧτ ἀποχατεστημένος εἲς τὴν Χεο χαισσάοειαν τοῦ. Ιόνταυ. καὶ σχει τὸ ἔργον τοῦ δικηγόρου. Τ: μήτηορ του ἐλέγετο Ἐμμέλεια, Ἡ το δὲ ἐν τῶν εὐσεθεστάτων γε χοηστοτάτων ἐκείνων πγυναιλῶν τῶν ὁποίων ἡ ἀρετὴ ἤλλυς καὶ αἲ- τῶν τῶν ἐθνικῶν τὸν Ὀανυμασμόν, ὥστε ἠνανκάζοντο νὰ λέγουν πι. λάχις. « Ἔδετε ὁποίας γοναῖκας ἔγουν οἱ. Χριστιανοί» Τοιαύτη οἶσι ἀνέβρείεν. ἄοιστα τὸν. Ὠασίλειον καὶ πρώτη αὐτὴ ἐγεφύτεισεν εἰς τὴν Ἰαρδίαν του τὰ σπέρματα τη εὐσεθείας καὶ ἀρετῆς. ἐχείνη ὑποία τὸν ἐκόσμησεν ἔπτειτα ὃτ ὅλου τυῦ θίου τοι. Αὲν ἧτο ὡς παῖς. μόνον ὑπ τὴν εὐεργετιχὴν ἐπιουοὴν τῆς αἲ τοᾶς τοῦ. ἀλλά, ποοσετίθετο γαὶ ἡ ἐπιρρρὴ. τῆς ἄλλης εὐσεθοῦ-: πηπυναικὺς καὶ συνετωτάτης συν νε- νοῦς τοῦ, τῆς µάμμητ το: λ[ανοί γης, ἡ ὁποία εἶγε διδαγμῆ τὴν Κοιστιανισμὸν. ὑπὸ Γοηγορίου. τα Ἀερκαισσαρείας, καὶ τῆς ὁπυία- οἱ λόγοι ἀφῆκαν ἀνεξάκειπτων ἓν- τύπωσιν εἲς τὴν αρυχὴην τοῦ. Πα- σιλείαν, Τὰ οάμμπατα τὰ ἐσποίδασεν ὁὦ Βασίκειος εἷς τὴν Καισσάσειαν, εἲς τὴν Κωνσταντινούπολιν, ναὶ ες τὰς Αθήνας, Ες τὰς λανή: γας εἶγε γνωρίσει τὸν Ε ςηγύνιον τὸν Ααζιανζηνήν, Ἡ φιλία αὔτη ὑτήνγεσε δι ὅλου τοῦ θίοµ των, Ἡ «φιλία τῶν δύο τούτων [[α. τέρων. εἶναι ἐν τῶν σπανίων χείνων φιλιῶν, Όσας ἀναγέος ᾗ ἱστυρία. ῆσαν δύµ αρα νατο. χύμεναι ὑπὸ τῶν αὐτῶν πό δμων ἔχουσαι τὰ αὐτὰ ἵδνδη καὶ τείνιαι. σαι ποὸς τοῖς αὐτοὺς. αηλυὺς σκοπούς. ΔΩΡΟΘΕΟΥ κ΄ ΤΟΜΑΖΟΥ ὍὍτε δὲ ἐπέστωεφεν ὃὂξ λυση γῶν εἷς τὴν πατρίδα τοὺς οἱ πα: τοιώται.. του θέσιν. παιδαγω ο λα σίκες δἳν εδέγίῃ αὐτὴν δνὰ ον ἐπίμοχθον. τοῦ διδασχαλικας. ἓν πα γέλµατος. ΛΑ) ἐπουτίμηαε τ ἔργων τοῦ. συνηγόρου, Ζζηλῶν δὲ τὸν μοναχικὸν θίον ἐπῆσεν εἲς τὴν ὄρημον τοῦ 1 Γόντον πουο ευχόµεγος, μελετῶν τὴν Απίαν Γοαάς ἣν καὶ συγγράφ ων θιία, Ὅτε δὲ ἐπανῆλίεν εἲς τὴν. πα- τρικὴν οἰκίαν του, οἱ πατυιῶται τον τὸν παρεκάλεσαν νὰ τὸν χει- φοτογήσουν απρεσθύτερον. Μετὰ δὲ τὺν ὑάνατον τοῦ. πι. σχόπου ἁαισσαρείας, χειροτυνεῖ ται ᾿Ἠπίσκοπης αισσαρείας. Ἰὸν. τεῦῦεν ἄρχεται τὸ μεγαλεῖον το σεπτοῦ μεράυγου. Ὁ Οὐάλης, ο τότε Αὐτοκράτωου, ἐπειδὴ ἐθωπτίσῦη ὑπὺ λρείανου ᾿Ἠπισκόπου Μωνσταντινουπόλεως, ἀναλαμθάνει νὰ συμφιλιώωσῃ αν τοὺς μετὰ τῶν Ορήωδυξων. Αλ ὗ Μέγας Μασίΐχειυς µεγάλως ἂν τεστη. Ιλαὶ ὁ Αὐτοκράτωυ, διέτα ξεν τὺν Ἡπαρχον τῆς αππαδυ- χιας Ἀιύόδεστον, νὰ σιστισ]] πυωσές τον. ο ὔτι σα εις τὸν Περάρχην μετριοπάνειαν. χαὶ νὰ μὴ ἀνδίσταται εἰς τοὺς φιλει- υηνικοὺς σκυποὺς τοῦ. ολήτοκράτο- ρος. Ὁ. Μόδεστυς πφοσχαλέσας ἀνήγγειλεν εἰς τὺν “Ἱεράχην αἲ- τοπροσώπως τὰ κατὰ τοῦ. Αὐτο- πράτονυς. ΊΑλλ ἔλαύεν ἀρνητικὴν ἀπάντησιν γενναίως ἀντιστὰς εἲς τοιοῦτον συμθιόθασμὸν ὁ ) χης. Ἱεράρ πο... : ος 1δοὺ ὁ διαµειᾳ ὃ εἰς διάλυγος μεταξυ τοῦ. ΑΙοδέστοι χαὶ ἰλασι Φείου, ὁ δεικνύων τὴν Πρωϊκὴν Ῥοχὴν τοῦ Ἀεγάλου τῆς άισοα. ρείας Ἀ[ητροπολίτου. Ν1 ὀ δεστος: Λιατὶ ἀρνεῖ- σαι νά ακοιουβήαῃς τὴν πίστιν τοῦ. Αὐτοκράτορας, ἑγῷ πάντες ἐγέδωκαν ) Βασίλειος: ἄλο, 3 { . κ δα λατρεύσω τὺ Ἀτισμα. , Μ όὀ δε στος: Ιῶς δὲν φα θεῖσαι τὴν ὀργὴν καὶ τὴν. δύνα μιν αὐτοὺς Οὐδέπυτε Β ασ ίλειο στ Διατὶ νι ορ κ Ἀ ο δν , ἁά κα ῄ ούηῦῶ αυτῆν, τί δύναμαι νὰ πά δω ο ΑΓόδεστος: Ἑν τῶν πι]. /ῶν, Όσα πκεϊνται ἐν τῇ ἐξονσίᾳ αὐτοῦ. Βασίλειο ναι ταῦτα Νόδεστο ς: Αήμευσις περιουσίας, εξορία, ῥάσανα, ὑΌά: νατος, Βασίλειος: ᾿Απείλ ησύν με δι) ἄλλου τινός, διότι ἐν πάν των τούτων οὐδὲν φοθυῦμαι, Δή μευσιν περιουσίας δὲν «υβσι μηδὲν ἔχων εἰπῃῆ ὀμίγα τινὰ τα λαιὰ ἐνδύματα, καὶ τινὰ θιζλία, Εξοφίαν δὲν νγωρίζω διότι παν ταχυῦ. τοῦ. γόσμου ὁ ἄνθρωπος εἶναι παρεπίδηµος καὶ πυύσκαι ους” (άσανοι δὲν δύναται νὰ πι Οηδυῦν εἲς τὸ ἀσθενὲς τοῦτο σῶ μα, τὸ ὑποῖον. δύναται ἡ πρώτη νά, κατασυντρίΡῃ προσθολή, ὁ ὃ δάνατος δὰ μὲ μετὰ τυῦ. Οευᾷ τὴς εὐχάς µου. προσέθεσεν εἲς ὅλα πωαεῖς γαἱ ταπεινοί, ὅχι µόνον πρὺς τὸν λὐτοκράτορα, ολ) ναι πρὸς τὸν ἐλάχιστον τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ προκειµένου. περὶ τῶν ἐντιλοης τοῦ. Θεοῦ. οὐδὲν φ αθούμεες ς --- αν νο πο, οὔτε ξίφος, οὔτε ἅνοια Ικαὶ τὶ εἷ- 5ο ἐνώσῃ ταχύτερον καὶ θὰ πληρώσι Πμεῖς εἴμεῦα, αὔτ . ρία,. οὔτε ὔασάνρυς, μάλλον ὃ πάντα ταῦτα εἶναι εἰς ἡμε Λανσισι θασιεύς! -ς ἀνούσῃ ταῦτις χαὶ ὁ Ἡ τολμησὰ αὕτη ο λῶσσα κατι πλἠττει ἡμᾶς. Αιότι δρες τελείας αὐταπαρνήσεως, ἠδή γάντο νά ήσουν ὅπως Ελλη σεν ὗ Βασίλειως πυὺς τὸν ἄντι. πυόσωπυν τοῖ πανισγύρως δα χεντος, Γοοήτς ἄνδυας εἶψον ἔπὶ γωονφῆς τότε ἡ Ἰομελησία, ο ὕτης αὐταπαρνήσεως καὶ ἆ οετῆς αὐγιερεῖς ἑχόσααιυν τότε τὴν ᾿Γεοαυγίαν τῆς Ἠλκλησίας, Ἀὲν δάπρεῴεν δὲ μόνον ὁ 1ό Ἶας Πασίλειηας ὡς Ἱποάογη- ἂν ὰ τῶν ἀγώνων τον ὑπὲρ τῆς Ὄμῆο. δοξίας, χατὰ τῶν ἰσγνοῶν μόνον. ἂν ης Ύης, αλά καὶ ὑπὸ πᾶσαν ἄλλην (Συνέχεια εἲς τὴν γ΄ σελίδα) Εξ ΛΦΔΡΙΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΛΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ «Ἠράφονται πολλὰ ὅχι ουδὰ γιό! τὴν ᾿Εγκλησία µας. Πῖτε ἀπὸ . γνοια τῶν γεγονότων, εἴτε γιὰ να] οξυπημοτη οῦν ὠμισιένα συμφε- | ραντα.. Γιστέφτε µε ὁ γωσισμὺς τῆς Ἰρολκησίας ἀπὸ τὸ ἱνράτος ὁ τὴν. δυᾷσί µας. Ἰπὶ δύο αἰῶνας. ἀπὺ τὴν ἐποχὴ τοῦ. Εέτρου. τοῦ. Νενόάλου, η θέ σις τῆς κλλησίας ἕναντι τος Ἀράτους ἦταν δύσκωη, Τὸ πῶν ἐξηωτάτο ἀπὸ τὴν ὑέλήσι ταν Ἠσάρου, λετὸὰ τὴν Ὁ ρτωθοταν]ν Ἠπανάστασι καὶ εἰδικώτευα. τά - τὰ τὴν ἀπυματάστασι τοῦ. Τα τοιαρχείοῦ, ἡ Ἰωεκλησία ἀνέλαθε πλήρη ὃσᾶσι. ἂὲν ὑφίστανται πε: θιορισιιοί, Ἡ{ ἐλευθερία τῶν πι: στῶν. εἶναι ἡνγοημένη, ΕΤ ἀντι- Ὀρησγευτικὴ πφυπαγάνδα ταυτίςε- ταν μὲ κάτι, ποὺ ἐπιδυᾷ ἀθνητικό, στὴν ὁμαστηφιότητα τῆς κ): σίας. 0 ἰσγυοισμὺς αὐτὸς ἀπέχιι περὶ ἀπὸ τὴν ἀλήδεια. Οὰ εἴδατε ὅτι οἱ νσοί µας εἶναι κατάµεστοι. Εεθαίως, ἠφίσταται ἁἀθιϊστικὴ πουπαγάνδα, ἡ Ἰμμλησία ὅπως συνεχίσει τὴν ὁδὸν ποὺ ἐχάραξαν ὄχει ἑξυπμιάνεν οἱ Απόστολοι, τὴν ἐκπλήσρωσι τῆς µεγάκης ἀπυστυκῆς της ἡ Ἠκκλησία δὲν ὑφίστα- ταν περιυριαμούς. δογεγίζου- με ἀλώθητες τὶς ὑπευγιλιετεῖς παραδόσεις τοῦ Ἁγίου. Εαδιμη ροι, δ΄ ὄλες τὶς μορφὲς τῆς αὴ μερινῆς ζωῆς της, ἡ Ἰδκλκησπίι θασίζεται σ’ αὐτὲς τὶς παραδόσεις. Ἠπέμεινα νὰ, διεικρινίσω αὐτι τὶ σημεῖο γιὰ ν΄. ἀποή ευγηοῦν ἔπι πύλαιες παρεριηνεῖετ. ΕΝΑΣ ΛΗΟΞΣΤΑΤΗΣ Ίο ἁρχιμανδρίτης Ἀικύδηος ἐνδιέτουφεν. ἰδιαιτέρως στὸ Οέμι, τῆς ὑπθεῖστικῆς προπαγνάδας, « Ῥαμένουμε σταδερά, εἶπε, στοὺς Πρησκευτικοὺς τύπυυς Ἱας γαὶ στὸ πηουυμι τοῦ Λόγου το Οεωῦ. Πἶναι ἐφέτος ὃ πρῶτες χοόνυς, ποὺ διεξάγεται ἀῑθεῖστι» προπαγάνδα. Ἡ ποοπαγάνδα αὖ τὴ ὑφίσταται ἀνέκαεν µόνο στὸν τόπο µας. ο Ἱταλὸς ἀνταπονοιτῆς υώτ σε τὸν Ρῶσο Ἀληυικό, ἂν εἴρει ἀπήγησι στὴν Ιρκκησία πτώσις τοῦ καΐ)ητοῦ ς δρου. Ὁσσίποςς, χσθηγητοῦ. τῆτ ᾿Πόραϊκῆς στὴν Ορθόδοξη γα δημία τοῦ. Αένινγχραντ, ὁ ὑπυῖη πέρυσι ἐγματέκειρε τὴν πίστι το καὶ δηµοσίετσεν ἔπιοτηλὴῃ στη ᾿Ησάθδας ἑκβέτοντας τοὺς ή Τους, Ὅ πεθηγητὴής ἔλεγε ατὴν ἔπιστολα την, ὅτι ἔλαθε τὴν οπή πάσι νὰ παύσῃ ν᾿ ἀνήνῃ Εκληπίαν ἐπειδὴ ἐπείσθη τὴν Ἰπιστήμη ὕτι ἔπρεπε νὰ, τὶ Ζάμῃ, ἐπειδὴ τὸν ἐξήνειωσν η ἡ δικη. ὀναξιότης µεοιν πο ὃν: δάσχουν στὴν ἴδιαν ἁλαδηπία, χα θῶὼς καὶ ἄλλων εληωσῶιν ναὶ ὃ τειδὴ Πδελε νὰ ἠποοῃ νὰ ἐξυπο, ρετήσῃ καλύτεσα τὴν ἀπρα.ματη ποίησι τοῦ ομηννισμοῦς, Οἳ σο Οτετιχὲς ἑᾳ ημεοίδες ἐπεκρύτησαν. ον - Π υσικάν την πή τοῦ πα η νητοῦ παὶ. μερικοί. ἐδηιοσίευσαν ἔπιστι πι αγ: στ Ὅ ω τονίζοντας ὅτι ἔγιναν κι αἲ ἄδεοι, ἐπειδὴ ἐπείσυησαν ἀπὶ τα επιχειρήματα τοῦ. Ὁσσίπως, ΑΕΝΑΤΗΡΟΡΙΑ1 ο ἀργιυανδοίτης εδήλωσε” τσ Πεθαίως οἱ πιστοὶ ληπήθηνιι, νε τὴν ἀπόσγισι ἐγίν- του Αικόδηννντ τ Ἀθιστιανο ἀπὸ τὴν Ἐκλλησία, Τὸ ἐπεισύδιο ὕμως ἐνετοπίσίη. Α εοινοὶ κάτονν ησαν τὴν ὕ πε τοῦ ναὔηνητις, Ἱομις να τὸν ἐπικοίνιον, Αλ, τὸν ἀπεδυκίπτασαν, Ἡ ναι ἔφ ἠσύσεν ἑναγτίον των την πω γην τῆς «πα σπμεύσεωις συμθαίνει απρηχεα ένο σι πιεις ἑρ ιο σι πηῖ ἁπαωνοῦνται τὸν. Ον ἡ, ὁ θρίζοῦν τὸ ὄνωνά, ων. Ἡ συ. τικἩ ἀπύ(ασις ΕδηαστΕ η στι ΕΠΗ ΥΤΟ ΤΟΝΟ οὐ ανο τοῦ Πατ ο γείον, Ὁ πα ητὴτ δὲν εἶαι οἱ ποτε τὸ Εξαιρετικάν, Ὅσων ὁ τας ατηυρίας τος ἑναντίον τό, ως συναδέλᾳ ων του τῆς λχαδη ΔΙΛΦΛΡΟΥΣ ΡΘΟΛΟΞΟΥΣ | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΤΟΥ ΠΑΊΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΙΔΥ ΤΙΣ ΡῃΣΙΛ) «9 χωρισμός Ἐκκλησίας καὶ Εράτους.--Η ἀθεῖατικὴ πρεπαγάνδα.- Ἑὶ εἴδους εἶναι ἐλευθερία τῆς δρησχευτικῆς συνειδήσξως. Τ) μίας τοῦ «λένινγλοαντ, ὀφείω να Ἠΐπε στὰν Σχ. Ἠτευπελλάνε: 1 δηλώσω ὅτι δὲν εἶναι θάσιμοι. Πρέπει Όμως τιµίως νὰ παφαδε- χηῶ ὅτι µερικαὶ ἀπὸ τὰς χατή- πορίας του, τὰς στρεφομένας ἕ- γαντίον ὠρισμένων Ορθοδόξων {- ερέων, εἶναι δικαυλονηπέναι, ΑΛ πήπως τὸ ἴδιο δὲν συύαι- γε χα εἲς ύλον τὸν Ἱκόσπυνο», Ἡ ουνέντενξις ὅμως μὲ τὺν ἓγ- πρύσωπον τοῦ. Ε[ατο αογείαυ τῆς Μόσχας δὲν τελεόνει αἲ αὐτὸ σημείο, τε κ κιν στὴν συνέντενεί τω μὲ τὸν ἂν- ταπογριτὴ τοῦ. ελ[εσσατζένυ τῆς Ρώμης στὴ Μόσχα κ. Αλλη όνσο Ἑτερπελλόνε, ὁ ἀθγιμανδοίτης Νι- κόδηµυς, προϊστάμενος τοσυγχελλίας τοῦ 1Γατυιαμγείοι Ἀ]όσχας, ἑρμήνενσε τὸ ὄνθρο 194 τοῦ σοθιετικοῦ αυντάνματυς, ποῦ κἀναγνωυίζει σ πωλίτας ἐλευθερία Πρησχευτικῆς Γατοείας αἱ ευ ερία. ἀλἡεῖστι- ς πρωπαγάνδας», Ἡ μὴ ἓν- νοια τοῦ, εἴπεν, εἶναι ἡ ἑτῆττ πα- έχει ἐλευθερία ὑρησχευτικῆς τρείας, καὶ τὸ κἠρύνμα, ἅπωτ µέρος τῆς )ατοείας. δυνεπῶς, στοὺς ναυὸς δὲν τελεῖται μόνη η δεία λειτουργία, ἀλλὰ καὶ σεται Ὁ λόγος τυᾷ Θεοῦ. Λου. ο ρώσιγ της πῳς- ὄλυυς, τοὺς πωζσ- ν- παραδύσεις δὲν περιζκαβαν πωτὸ καὶ τῶν πουση- Μυτισμύ.., Ἱο ΝΗΡΤΙΝΑ ο. Πταλὺς δηµοσιογοόφυς ρώ- τησε τὸν αὐγιμανδρίτη σγετιγῶς με την ἀπινόρενσι διδασνα- Σίας τῶν Ορήσχευτι χι στ παι- διά κάτω των 18 ἑτῶν, «Τὰ παι- δις ἀπήντησεν ὁ Ῥῶσυς κληχὺς ἀμπυροῦν νὰ πηροὺῦν νὰ πηγαίνωνν στὴν Ἀλησια. Κάποτε, ὅταν ὁ ους τὸ κρίνη σωστό. εἰδικῶς στό, πιωδιά, ἓω. ἱερυκή- ἀπευμύγεται Οι τει ἴς οοῦν. νά ἐπισκχέπτωνται τοὺς. πι- στοὺς στὰ απίτια τους καὶ συνε- πῶς, μπαρυῦν γὰ τοὺς μι τὴν Ορησχεία καὶ νὰ δόγµατά της. ν πιά ἐξηγοῦν τὰ ὄχι μόνο στοὺς με- Υάρους, λα καὶ ατὰ παιδιά». Ὁ κ. Ἀτευπελ]όνε ἐνδιεφέοθη να µάθῃ ἂν ἡ Ἱοκκλησία ἀπομτᾶ γεονς οπαδούς, εβεαίως, ἥταν ἡ ἀπάντησις τυῦ συνομι ἠτοῦ του. ΑΛ ὰ ὃτν αταυτίζεται στατισει- Ἐῆν Ἡ Οψησλεια εἶναι πωυσωπι- πα ςήτηα ( Ἠπεται τὸ τέλη} ---- ΒΑΠΤΙΣΙΑΙ ΙΕΡΛΠΒΣΤΟΛΟΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ/ ΑΛΤΑΛΑΝΤΑ, 1 εωργίας (ωΓΕ) Ἱεραπόστυλοι τῆς γ- Ἀλησίας τῶν Βαπτιατῶν τωῖ Χὺ- του εἰς Μούύαν ἐπιστρέφουν εις τὰς Πνωμένας Παλιτείας κατ: πιν συστάσεως τοῦ Ὑπυνωγείου Ἐξωτερικῶν τῶν Πνωιένων Πολιτειῶν. ὅπως τὰ μέλη σε - κανικῶν υἱκονεγειῶν εγκατα)εί- Φυυν τὴν Νυζύαν, Ἡ σύστασις πΌτη εγένετο ἐξ αἰτίας τῆς στ- σεως τῆς ἱνυθερνήσεως τοῦ. Κά- πτρο αποὺς τὰς νωμένας Πω: μιτείας, Ἐν τούτοις, ἡ ννλην σία δὲν θά δια κό φῃ την οἱκνο- με ΛΗΝ ενισγυσιν. τοῦ ες τὴν. νῆσον, ερνου της .-- ἐπεμβάπεως, τωῦ Ί- ποώμιείμ αησις τῆς ἴ: ᾳασίσιι νὰ Ἠειτενικῶν η, ὃοἱ- Οιπωστολῆς εἶγε ἅπυ- 0) ὀνακαλέσῃ τὰς οἳ- εν τῶν εραπυστολων., Οπωσδήποτε θλπίσεται, ὕτι ἡ ἓν Πά πευιρίσῃ τὴν χυνενείας ἅ 1” πυμανι γα Ἰωήσιν τον εραπηστοί ὢν καν Ἡ- τον η ἠγέτωι τῆς Ἐκνλησίας τῆς Γσνες προ υνται ἰπινοὶ τὰ σηνοχίσναον τὸ πούτοαμµα τοῦ- ᾿Ὑπάωσηνν τίς Καύθαν 80 λκλασία τῶν Ὀαπτιστην τοῦ Ἀοτο καὶ αμ [ερυπυστιλαί, αἱ ὑποῖαι ὑπασγηυῦν 120. ουθα- χούς, Τὁ σὐνολον. τον μελῶν ᾱ- νέρχέται εἰς ΔΙΣ πρύσωπα, 4 ΙΙ Π Ἰἡ Τὴν Κυριακήν., Ίδην ᾿Ἰανου- αρίου, ὁ Σεθασμιώτατος Μη- τροπολίτης Πάφου κ. Γεννά- διος, ἐτέλεσε τὴν θείαν λε:- τουργίαν καὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖ- ον λόγον ἐν τῷ ἵ. ναῷ Μαρα- θούντας, τὴν δὲ Κυριακὴν τοῦ Ζακχαίου ἐν τῷ ἵ. ναῷ ᾿Απὸ- στόλου Λουκᾶ Κουκλιῶν. -- ᾿Απεθίωσε τὴν 15ην νουαρίου εἰς τὸ Μοσοκομεῖον Πάφου κατόπιν ὀραχείας ἆσθε- νείας εἰς ἡλικίαν 72 ἐτῶν. ὁ ἱερεὺς τῆς κοινότητος Βατᾶς Παπαξὐστάθιος Μιχαήλ. ᾿'ἡ σορός του ἐτάφη εἰς τὴν γενέ τειράν του Νατά. Τῆς κηδείας προέστη ἐντολῇ τοῦ Σεδασμι- ωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ. Γενναδίου, ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης τῆς Μητροπόλεως ΙΙάφου κ. Ἐλπίδιος Χασάπης, συµπαρα στατούµενος ὑπὸ τοῦ κλήρου τῶν περιχώρων. Ὅ γηραιὸς λευῖτης ὑπηρέτησε τὴν κου νότητά του ἐπὶ τριακονταετίαν͵, διεκρίνετο δὲ διά τὴν προσή- λωσίν του εἰς τὸ καθηκον. {ἣν κηδείαν παρηκολούθησεν σύμ- πασα ἡ κοινότης Βατᾶς, -- Τὴν Κυριακὴν 2έαν ᾽]α- νουαρίου 1961, ἀπεδήμησε πρὸς Κύριον ὁ ἐφημέριος ΄Α: τα- ΙΜΠΙΗ ΙΟ ναρίτας Πάφου ΠαπαΟνησί- φορος Μιχαηλίδης. ο μετα στὰς ὑπηρέτησε Ἠπιστὼῶς Τηὶ κοινότητα του ἐπὶ τριακοντα- ετίαν. Τῆς κηδείας προέστη ἐντολῇ τοῦ Σεθασμιώτατου Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεν ναδίου, ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης τη: Μητροπόλεως Πανοσ. κ. Ἓ ρ πίδιος Χασάπης, μεθ ἑτέρων ἕξ ἱερέων, παρηκολούθησε δὲ ταύτην σύμπασα ἡ κοινοτής ᾿Αναρίτας. ΠΕ] «Ἐγκλησιαστιχὴ ζωὴ» οὗ χαριστεῖ δεοιῶς τὸν Ψεῦ. Αητηυ- παλίτην Πάφου κ. Γεννάδιον. ὗ ὁποῖος, κατύπιν παρφαλ/ησεως τον) Αιευθυντοῦ. τῆς ἐη πμεοίδος µας. ἔδωσεν ὑδηγίας εἲς τὸν !ρωμα τα του. ὅπως ἀποστέλ]ῷν- ται λατὰ καιρυὺς εἰδήσεις ἀναφεούμεναν ες τὴν ἑκλλη- σιαστικὴν τωὴν τῆς ᾿Ὀπαργίας Πάφου. Τὸ πανάδειγµα τῆς ο. Νητρυπύλεως, αάφου ἐλπίζομεν ὅτι θὰ ἀκολουθήσυιν καὶ αἱ άλκαι Μητροπόλεις διὰ νὰ Ἰαταστῇ ὃ- νατὴ ἡ πυυθολὴ τῆς ἐκλλησιαστι- κῆς κινήσεως τῆς ὕλης Ἀύπρον καὶ μεταξὺ ημῶν ἀλλὰ καὶ μετα ξὺ τῶν ἐν τῷ Ἐξωτερικῷ ἀναγνω- στῶν µας. ΔΕΝ ϐΘ) ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΔΙΛΒΟΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΛΝΙΚΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ ΕΙΣ “ΘΑΝΑΤΟΝ” ΛΟΝΔΙΝΟΒΜ, 20 Ιανουαρίου. Εἰς τοὺς κόλπους τοῦ ἀγγλικανικοῦ Κλήρου καὶ εἰς τὴν θρεττανικὴν Ποι- νὴν Γνώμην, προεκάλεσεν ἀναστάτω- τωσιν ἡ ἐπίσημος ἀπόφασις διὰ τὴν καταδίκην τοῦ Διαδόλου «εἰς θάνα- τον». “Ο «Λιάδολος πρόκειται νὰ έξα- Φανισθῃ ἀπὸ τὴν νέαν ἔκδοσιν τῆς Κατηχητικῆς τῆς ᾽Αγγλικανικῆς ᾿Εκ- κλησίας καὶ οἱ ᾽Αγγλικανοί κατηχη: ταὶ τοῦ μέλλοντος δὲν θὰ δύνανται νά ἀναφέρουν εἰς τὰ παιδιά καὶ τοὺς ἐνήλικας τὸν Διάδολον, τοὺς ἄθλους καὶ τὰ ἔργα του. 'Η ἱστορικὴ αὐτὴ ἀπόφασις «τοῦ θανάτου τοῦ Σατανᾶ διὰ τῆς σιωπῆς» ἐλήφθη ὑπὸ τῆς Συ- νόδου τοῦ Καντέρμπουρυ, ἡ ὁποία ἐ- πραγμµατοποιήθη τὴν Τετάρτην, 18ην ᾿Ιανουαρίου, εἰς Οὐεστ µίνστερ. “Ωρισμένοι πάστορες, ὅμως, ἀντετάχθησαν ζωηρῶς εἰς τὸν θάνα τον τοῦ Διαθόλου, εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν ἐδήλωσεν ὅτι, κατά τὴν γνώµην του αἱ µέλλουσαι γενεαὶ τῶν ᾿Άγγλικα «θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν τὸ. ᾿Εκπρόσωπος τῶν ἀντιτι νῶν, Διάθολον». θεµένων εἰς τὸν θάνατον τοῦ Διαδό λου, ἐδήλωσε πρὸς δηµοσιογράφον: «Ἡ ὕπαρξις τοῦ Αιαθόλου δοξάζει ἔτι περισσότερον τὴν δύναμιν τοῦ Κυ ῥίου-. Αἱ µέλλουσαι γενεαὶ θά πρέπε νὰ ἀντιμειωπίσουν πολλὰ προθλήµα τα λόγῳ τῆς ἀνυπαρξίας τοῦ Διαθο λου. ᾿Επὶ τέλους, ὁ Διάθολος εἶνα τρόσωπον συνδεόµενον ἀπολύτως µε ην ἹἹστορίαν µας». ΕΝΑΣ ΕΦΙΒΟΣ ΛΕΚΑ ΕΞ ΕΤΙΝ ΛΠΟ ΤΗΝ ΧΛΛΚΙΛΙΚΙΝ ΕΙΑΝΕΥΡΕ ΤΗΝ ΦΠΝΗΝ ΤΟΥ ΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΛΝ ΕΙΛΕΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΥΠΝΟΝ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΛΓΙΏΝ ΛΘΛΝΑΣΙΟΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 20 Ιανουαρίου. -- Ὁ Ιωάν. Τάσος, ἐτῶν 16, κάτοι- κος ᾿Ασπροχώματος Χαλκιδικῆς, ἀπώ- λεσε, τὴν Όην τρέχοντος, τὴν φωνήν του τὴν ὁποίαν ἐπανεῦρε τὴν ἡμέραν τοῦ Αγίου ᾿Αθανασίου. “Ὡς ἀφηγήθη οὗτος, τὴν ἑσπέραν τῆς 8ης τρέχον- τος ἤκουσε µίαν φωνὴν νὰ λέγη: «Γιάννη - Γιάννη». ᾿Εκοιμήθη καὶ ὅ- ταν ἐξύπνησε δὲν ἠδύνατο νὰ ὁμιλή- ση. ἸΤὴν Δευτέρα, 16.1.61, εἶδεν εἰς τὸν ὕπνον του τὸν Άγιον ᾿Αθανά- σιον ὁ ὁποῖος τοῦ ἐχάϊΐδευε τὸ μµέ- τωπον καὶ ξύπνησε. Ἠκουσε τὀτε µία Φωνὴ νά τοῦ λέγῃ: «Εἶμαι ὁ Άγιος ᾽Αθανάσιος' τρεῖς δραδυὲς νὰ ἔλθῃς στὴν ἐκκλησία µου. Μἠ φοδᾶσαι, θά γίνῃς καλά». Τὸ πρωῖ ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν μητέρα του νὰ τὸν ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ 'Ἁγίου ᾿Αθανα- σίου. Πράγματι, µετέθησαν εἰς τὴν ὠεσσαλονίκην καὶ ἔμειναν τρεῖς ἡμέ- ῥας εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ 'Αγίου ᾿Α- θανασίου. Τὴν 11ν ᾿Γανουαρί- ου, τὴν παραμονὴν τῆς ἑορτῆς Ἰσθάνθη ἕνα σφίξιµον εἰς τὸν ναιµόν του καὶ εἶδε ἐπάνω ἀπὸ «ὁ τέμπλο τῆς ἐκκλησίας τὸν Άγιον Αθανάσιον, ὁ ὁποῖος ἐθάδιζε καὶ µε- [ὰ ἐπέστρεψε καὶ ἐστάθη πλησίον τοῦ Εσταυρωμένου. Τρόμαξε καὶ τυλίχθη- «ε εἰς τὴν κουδέρταν του. Προσεπά- 9ησε νὰ ὁμιλήσῃ, ἀλλὰ δὲν ἠδύνατο. Προχθές, ὅμως, τὸ πρωῖ ἐνῷ παρη- κολούθει τὴν λειτουργίαν, ἠρώτησε αἰ. Φνιδίως τὸν διπλανόν του µπερὶ τῆς ώρας καὶ τότε ἀντελήφθη ὅτι ἐπανεῦ ρε τὴν ὁμιλίαν του καὶ ἔτρεξε νε ἀναγγείλῃ τὸ Υγεγονὸς εἰς τοὺς οἱ- κείους του. ϐ ΠΙΤΡΙΛΡΧΗΣ ΦῃΤΙῆΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς α΄ σελίδος) ἀντεκατεστάθη τελείως εἰς ὅ- λα τὰ σημεῖα της ὑπὸ τῶν νε- ὠτέρων ἐρευνῶν. Ἡ ἐν λόγῳ ἐργασία ἀπετέλει ἁπλῶς ἕν ἀναγκαῖον σημεῖον ἀφετηρίας διὰ πάντας τοὺς λογίους, τὸ ὁποῖον σχετίζεται μὲ τὴν ἱ- στορίαν τοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ ᾽Ανατολικοῦ Σχίσµατος. Μελετῶν τις τὰς ἀρχάς τοῦ Φωτίου, τὴν νεανικὴν αὐτοῦ ζωὴν καὶ τὴν µόρφωσίν του, ὀλίγα δύναται νὰ προσθέσῃ εἰς ὅ,τι ὁ ο. Πετσεητόίηετ εἷ- πεν. Ἡ ἡμερομηνία τῆς γεννή- σεως τοῦ Φωτίου θὰ πρέπη νὰ τοποθετηθῇ περὶ τὸ 820 ἔτος. Ἡ νεωτέρα ἔρευνα ἐν σχέσει μὲ τὰς µηχανορραφίας τῶν ἐχθρῶν τοῦ Φωτίου μᾶς κα- θιστᾶ περισσότερον προσεκτι- κοὺς καὶ ἐπιφυλακτικοὺς παρ᾽ ὅσον ῆτο ὁ ὅ, Ηεισεητόίπετ, ὁ ὁποίος ἀποδέχετο τὰς φαν- τασίας τοῦ Ψευδοσυμεῶνος δ.ἁ τὸν πατέρα τοῦ Φωτίου Σέργιον, ὁ ὁποῖος, λέγει, το παγανιστικῶν ἀρχῶν καὶ εἶχε νυμφευθῇ κάποιαν µοναχήν, ὀνόματι Εἰρήνην. Αἱ προφητεῖ- αι ἐπίσης, τοῦ Αγίου Μιχαἠλ τοῦ ἐκ Σινᾶ, αἱ ὁποῖαι ἀνα- φέρονται ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου Ἱλαρίωνος τῆς Δαλματίας καὶ τοῦ ἁγίου ᾽᾿Ιώαννικίου τοῦ ὄρους ᾿Ὀλύμπου διὰ τὴν κακὴν σταδιοδροµίαν τοῦ παιδίου (τοῦ Φωτίου), παρασχεθεῖσαι ὑπὸ τῶν ἰδίων συγγραφέων εἶναι ἐπινοήσεις τῶν ἀντιπά- λων τοῦ Φωτίου. ᾿Απεκάλυ- ψαν, θεθαίως, εἰς ὁπόσον ὅ- περθολικὰ ἀποτελέσματα ἠδύ- ναντο οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ νὰ κα- ταντήσουν κατά τὴν ἰοθόλον προπαγάνδαν των ἐναντίον τοῦ ἀντιπάλου των, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν νὰ μὴ λησμονῶμεν ὅτε θὰ ἐπανεξε- τάζωµεν τὴν θρησκευτικἠν καὶ πολιτικἠὴν ἐν Βυζαντίῳ, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Φωτίου, κα- τάστασιν. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Ὑπεύθυνος: ΧΡ, ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Π ΕΡΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΗΝ ΕΙΣ Τ0 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΌΝ ΑΘΗΝΩΝ ΑΘΗΜΝΑΙ. -- Τὴν παρελθ. Δευτέ- ραν, ἑορτὴν τῶν Τριῶν “ἱεραρχῶν, ἐτελέσθη ἡ καθιερωμένη ἑορτὴ τῶν Γραμμάτων, καθ) Ἡἥν μετὰ σύντομον εἰσήγησιν τοῦ Πρυτάνεως τοῦ Πανε- πιστηµίου, Καθηγητοῦ κ. Βασιλείου Βέλλα, ὠμίλησεν ὁ ἐπίσης Καθηγι- τὴς τῆς Θεολογικῆ»” Σχολῆς κ. ᾿Ιωάν νης Καρμίρης μὲ θέµα: «Ἡ ᾿Ἐκ- κλησιολογία τοῦ Μεγ. Βασιλείου». ΦΟΝΕΙΣ! (Συνέχεια ἐκ τῆς Υ΄ σελίδος) τρός. Αὐτὸ εἶναι. Αὐτὸ φταί- ει. Αν θέλης νὰ γίνης καλά, πρέπει νἁ συνάψης σχέσεις, νά... νά... Ἡ ᾿ἈἘπιστήμη... --Ακοῦστε, γιατρέ µου, ἆ- παντᾷ σταθερὰ ὁ «φοιτητής ᾿Απορῶ πῶς τολμᾶτε καὶ μοῦ σωνιστᾶτε ἐν ὀνόματι τῆς ἐπι- στήµης αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Αι νομίζετε ὅτι θὰ πετάξω τὸν θησαυρόν µου στὴ λάσπη, εἷ- σθε πολὺ γελασμένος. ᾿Εγὼ ἀπὸ ἀετὸς δὲν γίνομαι σαύρα. Φεύγω, θαθειά πικραμένος διὰ τὴν νοοτροπία σας. ᾽Αλλοίμο νον στὴν Ἑλλάδα ἂν ἔχῃ πολ- λοὺς ἰατροὺς σἀὰν καὶ σᾶς... ᾽Αλλοίμονον ! Καὶ ἔφυγε πονεµένος.., ᾿Επῆγε σ᾿ ἕνα ἥσωχο µέρος ἐπὶ ἕνα μῆνα. ᾿Ηρέμησε. Ἐξε- κουράστηκε. Καὶ ἔγινε τελείως καλά. Ηταν μιὰ ἁπλῆ ὑπερ- κόπωσις, λόγῳ τῆς ἐντατικῆς μελέτης... Σήµερα εἶναι Γεωπόνος, τμηµατάρχης εἰδικῆς ὑπηρε- σίας, πατέρας μὲ τέσσερα χα: ριτὠµένα παιδιά... Καὶ σκέπτομαι: 5 Καλὰ αὖ- τὸς ἦτο σταθερός, πιστός, ᾱ- κλόνητος. Δὲν παρεσύρθη. ὝὍμως, οἱ ἄλλοι Οἱ ἁδύ- νατοι Καὶ τότε, διερωτῶμαι' τὶ διαφέρουν, λοιπὀν, οἱ κοινοὶ δολοφόνοι τῶν σωμάτων ἀπὸ τοὺς τοιούτους φονεῖς τῶν ψυχῶν ᾿Ισωακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. ᾿Αλήθεια τὶ διαφέρουν ᾿Αρχιμ. Γ,. Π. νατοντάδες σχυπςν Ῥὴν 1θην Οανουαρίου, ἠπέοον ταῦ νι. λ[ακασίου τοῦ Αἰνυπτίς | γαὶ Ὀνυιαστωὴν Εωοτὴην τοῦ: λίαν. Αογιεα αχύπυν ἱνύποου, καὶ Πρυέδους τῆς Ἀνποιανῆς Ευ) - τείασ 2. α. ναναυςίο ι ὅτε λέσδη πανηνορικὴ ἀθγιερατικὴ ἵἩ. λειτυνοσία εν τῷ χαδεδοινῶ, να Απο Ἰωάννου, Λευκωσίας. Τὴν δείαν λειτυνογίαν ἐτέλεσεν ὁ ἴδιης ὁ ἑαρτάζων δαν. λογιεπίτνυπος κ. λ[ακάσιος συιπαραστατυύμενγος Ὁ- πὺ τῶν Ε[ανωσινλοῦ.. Εναν ιένων Ἑροωοδιτίσσης καὶ Νονσαμοοϊατίσ- σης χ.κ. Ἱ[αγκοατίου κα Αλοζίου παὶ τῶν ΓΓανοσιολογ. λογιπανδαι- τῶν Κι. Γεωυτίου 1Γαυλίδη, Φω- τίου. Ιωνσταντινίδη, δαξίμυν Νοτοσουμσᾶ χαὶ Ἱκαλλινίνυν Σταυροθυνιώτη, λετὰ, τὸ πέρις τῆς ἩὉ. νίατ εμάλη. λοζυλονία τοῦντος τυῦ δίαχ. ᾿λυχιεπισλύπυυ. Μις τὴν δυξυλογίαν παρέστη-ι σαν ὁ αούεδρος τῆς Εουλῆς τῶν Αντιπροσώπων . Ε λαῦνος Κλη- ρίδης, ὁ αρόεδρος τῆς Ἠλκηνικῆς ! πιτυῦο χορυστα- Κοινυτικῆς Συνελεύσεως Αρ ΔΑ. Σπιοριδάχις, οἱ πουσγοὶ Ἱόσω: τερικών. Σχ. Πολήκασπος 1 εωμκά- της, ξωτεοικῶν κ. Ἀπύρος Κι- πριανοῦ, Οικονυμικῶν Αυ Ὀην- γνος Θεοχάρης, Ιμπυφρίοι καὶ Ίδιο- µηγχανίας κ. Ανδρέας Αοαοῦζος, Αιλαιοσύνης Ἡ. Ὀτέλ]λα δουλιώ-] του καὶ συγκοννωνιῶν καὶ λη µυσίων Έργων κ. Ανδρέας 11α- παδύπουλος, ὁ Γενικὺς ἑνσανγγε-] λεὺς κ. νο. Ἑορναρίτης, οἱ 1υε σθευταὶ λλάδυς, ᾿Αμερικῆς, : ᾿Ανώτεροι Κληρικοὶ τῆς ΤΗΝ (91 ΙΑΝΟΥΛΡΙΘΥ ΚΛΒΕΛΡΙΚΟΝ ΝΛΙΝ ΛΙ, ΙΛΝΝΟΥ ΠΛΝΗΓΙΡΙΚ ΜΕΙΤΟΥΡΓΙΝ. ΚΝΙ ΕΨΝΛΗ ΙΟΞΘΛΌΠΙΛ ΕΙ Τ ΒΝΟΜΛΣΤΙΚΗ ΕΒΡΤΗ ΤΟΥ ΜΛΚΛΡΙΙΤΑΤΟΙ συγχαρητηρίων τηλειρ ἐκ τεῦυ οὗ Ἁγίου. Ἰωάννου κ. θευδούλου ἱβαλλινίκι, Ακυλούθως ὁ λίακα- | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΕΕΗΕΣΘΗ ΕΣ ΤΝ Γωσσίμςι, Ἠνωμένης Αράθικης Αομιολοατίας, λιθάνους πουυκο σἰωίας, Ε αλλίας καὶ Ισουήλ, ὦ ὴι λωμαικὸς ἀντπηόσωπος, τοῦ Πνομένον Ὡοσυείου κ. Ν)άυην ὃς ἓν Αννας Γοζσθσυτῆς, τὴ: Νύποον κ. Νἴκος Νοανιδιώτηςς οἱ Λο ηποὶ τῆς Αστυνομίας καὶ τῆς Χωσουλάλής ο. Χ. Δασάτη: χα Ν. Νιαζῆν ο Αογηνὺς τοῦ Κνπ. τενος ὀτουτοῦ τούτης λονόλαος ΓΓαντελίδης, ο Γασογὴ νὰς τοῦ ἱυποιακυῦ Ἀτοατοῦ., οἱ ἸΑογηοὴ τῆς Ἠλληνικῆς καὶ τῆς οροκικῆς Αυνάπέως Αύπουν δν. τανματάυγαν λομπυύζης καὶ Σου: γάλα, ο Γωύέδους καὶ τὰ όλη τος Ανωτάτου Χικα- στων, ᾱ Εωόροοφος καὶ τὰ μέλη τῆς Δυμοτικῆς ᾿Επιτουπῆς λευκω σίας, υνλευταί, λιευῦυνται σχυ- λείων, χαθηγηταί, διδάσνκαλοι, μα: Ῥηταὶ καὶ μα ήτοιαι χα πκήδη λαυῦ. Σε νταγµατικοῦ Μετὸ, τὸ πέρας τῆς δοξολογίας ὁ λίαν. Δοηιεπίσκοπυς. Αύπρου κ. Νονάοιυς ἀνῆλθεν εἲς τὸ μέγα συνοδικὸν τοῦ νέου ᾿ λοχιέπισχησι κοῦ. Ἀεγάρον, Όπου ἑρά η ὁ Ευ- λυχουνισμὸς Του ὑπὸ γυυδίας ᾱ- αοτελυυμµένης ἓν απυνδαστῶν τῆς Παρέστησαν Ὑπευργοί, τὸ Διπλωματικὲν Σόµα, Βονλευταὶ πι πά αφημάτων ἀπεσταλησαν πρὸς τὸ ᾿Εσωτερικεῦ καὶ τοῦ ᾿Εξωτερικου. πλήθη πόσμεν. - Ἱ- ν Μαχ. ᾿Αρχιεπὶ- λευτῶν, ἑκπαρσώπων ῥογανώσεων νὰ γοιάδων λαοῦ. , , Πεοὶ. τὴν μεσηαθοίαν Επεσχὲ ή ἤησαν τὸν λίάχ. ᾿Ἀρχιεπίσκοπολ καὶ συνεχάρησαν «Αὐτὸν ὁ Αντι πυύεδυος τῆς Ἀνποιαχῆς Δηποχοα τας λος Κιουτσούνς οἱ. Τοὔυκο) 'Υπυνργοί, Ποεσθευτὴς τῆς Ῥομυχίας χ. Ἠμὶν Ἀτιοθάνα κ. ἄ τὴν Την μ.μ. ὁ ΝΠακαριώτατης πιωίνεσε γεῦμα εἲς τοὺς Αητρυ- πολίτας Ἱνιτίου καὶ Ἱκυρηνείας κ.κ. Ανδιμον καὶ ἱκυποιαγόν, τὸν Ἡ- γυύµενον λύκος κ. λουσόστο ᾿Αοχιιανδοίτας, καὶ. ἄλλους ]ηυικυύς. ο νς ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΤΗΠΛΙΗΡΡΛΦΗΜΑΤΑ Ῥὴν ἂν Μ. τὸν ᾿Δοχιωπίσκοπον 2. Νἰακάριον. αυνεχάρησαν τηλε- γυαφινῶς ἐπὶ τῇ ὀνομαστιῇῃ ἕ- υοτῇ, πάντες οἱ Αοχηγο τῶν Ἀὐτονεφάλων ἸἨκκλησιῶν καὶ ἈΠητουπυλῖται, Ἠπίσης ἀρχηγοΟΙ διαφόοων Ἀφρατῶν, μεταξὺ τῶν ὑποίων καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς 11ρο- σωρινῆς ᾽ἡλγεοινῆς Βυθευνήσεως ». Φευχὰτ ᾽Αμπάς, αρεσθευταὶ καὶ ΙΠοόξενοι Ελληνικαὶ κοινό- εητες τοῦ ἐξωτερικυῦ, Δῆμοι, κοι- Παιδαγωγικῆς Ακαδημίας καὶ τελυύσητ ὑπὸ τὴν διεύἈννσιν τοῦ) πρωτυ/άλτυν τοῦ Καὶ δρικοῦ να] ωιώτατος. εδέχὕῃ τὰ συ καρητή-] Ἶρια καὶ τὰς εὐχὰς τῶν 'Ὑπυνονῶν, τοῦ. Αιπλωώματικοῦ. Νδώματυὺς, Εου-ι Μακαριώτατον Ἅ᾿Αρχιεπίσκοπον. Εκκλησίας Κύπρου φωτογραφούμενοι μετὰ τοῦ Μα καρ'ὠτάτου δικὸν τοῦ νέου ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Μεγάρου ὅτε ἀνῆλθον διὰἁ νὰ ὑποθάλουν τὰ σέδη των γότητος, καὶ. σωματεῖα τῆς 'Βλ- λάδασ, λῆμοι, κοινότητες, ὄργα νισμοὶ χαὶ σωματεῖα τῆς Κύπρου, πάντα τὰ ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματο τής Ἀήαοι, Εονλκευταὶ καὶ πλῆ- ὕνς ἀτόμων τόσον ἐκ τοῦ ἔσωτε- σιχοῦ. ὅσον καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. εἷς τὸ Μέγα ἛΣυνοδι- εἷς τὸν ἑορτάζοντα Τὴν παρελὺ. Πέμπτην, ὀθην Ἱανουαρίου. ἀφίκετυ εἰς Λευκω- σίαν ἀεροπορικῶς ἐξ ᾿Αὐηνῶν, δι ὀλίγας ἡμέρας ὡς φιλοξενού- µεγος τοῦ Ἀίακ. ᾿Αορχιεπισκόπου Κύπρου κ. ἩΜαναυίου καὶ τοῦ Ὢεθ. Νητροπολίτου ἹΠιτίου κ. ᾿Αγδίμου ὃ διαπρεπὴς ὁμύτιμος καδηγητὴς τῆς Θευλογικῆς Σχο- λῆς τοῦ ΙΤανεπιστηµίου ᾿Αδηνῶν ».. Παναγιώτης Ἱρεμπέλας. ΠΕὶς τὸ ἀεροδρόμιον ὑπεδέχθησαν τὸν χ. Καδηγητὴν ὁ Πανοσιολ. Ας: γικῆς Σχολῆς τοῦ μετ” ἄλλων προσώπων κατὰ τὴν εἰς Πανεπιστηµίου λογικὴν Σχολὴν κ. Κ. Μπόνη”.. ὁ αἱ Σπ. Ῥάμφος, Διευθυντής τοῦ Θεολογ χιµανδρίτης .. ΒΕὐστάβιος Γ[απα- ψεωσγίου. ἐκ μέρους τοῦ λίαν. ᾽Αοχιεπισκόπου, ὁ 3δεθ,. Μητου- πολίτης Κιτίου κ. Ανθιμυς ναὶ ἡ Θεολόγος δ. Οὐρανία Ἐυμκίνου, ο κ, Τοεμπέλας κατέλυσε εἲς τὸ. ξεγοδοχεῖον «λήδοα [Γάλας». Τὴν ἑπομένην, Ἱαρασχενὴν, δτην ἸἹανουαρίου, ὁ διαπρεπῆς { | καθηγητὴς γ. Γανανιώτης Τοειι 7 ! πέλας ἐπεσχέφῦη τὴν 8.40 π. ῃ. τὸν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκο- πον Κέπρου καὶ Ἰρόεδρον τῆς. ος φιλοξενούμενος τοῦ Μακ. πραγματοποιηθεῖσαν ἐκδρομὴν τῶν Γετῶν φοιτητῶν τῆς Θεολογίας. ἀριστερῶν τρὸς τὰ δεξιά: “Ὁ Καθηγητὴς τῆς Πατρολογίας εἰς τὴν ΘεΏ ᾿Αρχιεπισοκόπου καὶ τοῦ Κυπριακῆς Πολιτείας Χ.κ. δα χάριν ἐν τῷ 1ροεδρινκῷ ΜΙΕΥά- υῷ. καὶ ἔμεινε συνομιλῶν μετ αὔ- τοῦ ἐπὶ ἠμίσειαν πευίπυὺ ὥραν. Νινοδενόµεγος ὑπὺ τοῦ Ἁ]ακα- ριωτάτουῦ, ὁ ὁαπρῖος σημειωτέον ὑπῆσξε, μαθητὴς τοῦ κ. Τρεμπέ- λα γατὰ τὴν διάρχειαν τῶν σποι- δών του ἐν τῇ Οεολογικῇ δγολῇ τοῦ. Πανεπιστημίου Αλ ἡηνῶν, ὅ- που μάλιστα ἠρίστευσεν εἲς τὸ μάδημα τῆς 'Ομιλητικῆς γαὶ Άει- τουργικῆς, τὰ ὁποῖα ἐδίδαάσχε τό- “Ὁ κατ αὐτὰς εὑρισκόμεενος εἰς Κύπρον ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολο- ᾿Αθηνῶν κ. Παναγιώτης Τρεμπέλα” Δελφοὺς τὸν Φεθρουάριον τοῦ 1957 ἛἜδ δεσιµολογ. πρωτοπρεσθ. κ. : ικοῦ. Οἰκοτροφείου τῆς ᾿Αποστολικῆς Διακονίας, ὁ κ. Τρεμπέλας καὶ ὁ ἀείμνηστος ἁδελφός αὐτοῦ. τ. ὁ σιφὺς ἐπιστήμων ὁ κ. Τοεμ- πέλας πεοιῇΌεν ἓν συνεγείᾳ τὰς υἱδούσας αὶ τοὺς ΠΤοοεδοικοῦ ἈΓεγάσοι. χηπυυς τοῦ Ακολούθως. ἐπεσχέη θη τὸν ΓΠανησιοξογιωτ. ᾿Ἡνούμενον Κὐν- γου. 3. Κουσόστομαν ἓν τῷ δε- τοχίῳ. Κύκνον καὶ παρέμεινε σι- γομιλῶν ἐπὶ δίώσον. μετὰ τοῦ Τ- πουμένου καὶ τοῦ. Σεὐασμιωτάτην Ἀ[ητροπολίτου Ἱκιτίου κ. Αν βίου, θραδύτερον δὲ µετέόη εἷς Ἱκυσή- γειαν χαὶ συνηντήὃη μετὰ τοῦ ὗ κ. Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑΣ ΟΝΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ θΕΟΛΟΓΙΝΣ ΕΙΡΙΣΚΕΤΛΙ ΚΑΤ ΑΙΤΝ ΕΣ ΚΠΡΟΝ Σεθ. Μητροπολίτου Πιτίου Πανιερωτάτου Ἀητροπολίτου Κυ- ρηνείας α. Κυπριανοῦ. Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέ- ρας. ὁ ὰ. Τορεπέλας µετέ- ὄη εἲς Λεμεσὺν ὡς αιλοξενού- µενος τοῦ δε, Μητροπολίτου Κι- τίου. α. Ανθίου, Τὴν ἐπαύριον Κυριακὴν ὃ διαπρεπἠς καθηγητὴς ἐκήουξε τὸν δεῖον λόγον ἐν τῷ ΑΠητροπυλιτικῷ ναῷ Καθολικῆς Δεμεσοῦ. Τὴν δείαν λειτουργίαν ἐτέλεσεν ὃ Άγιος Κιτίου. Τὴν παρελῦ. Δευτέραν, αθὴν Ιανουαρίου ἑορτὴν τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὁ κ. Ῥρεμπέλας ἑχή- .ουξε τὺν Όεῖυν λόγον ἓν τῷ γα- θεδυικῷ ναῷ Αν. Ἰωάννου Λει- Χωσίας. Τὴν δείαν λειτουργίαν ἐ- τέλεσεν ὃ ΑΙ. ᾿Αυχιεπίσχοπος ν. Μακάριος. Αὔριον. ἹΤέμπτην, δαν Φεύροναθίου, Σορτὴν τῆς Ύπα- παντῆς τοῦ Χριστοῦ ὁ Έλλην χαϊηγητὴς δὰ παούξῃ τὸν δεῖον λόγον ἓν τῷ ἱερῷ ναῷ Λύσης. Την προσεγῆ Παρασγενήν, 3ην Φεθροναρίου, δά δώσῃ διόλεξιν ἐν τῇ αἰθούσῃ τελετῶν τῆς ΟΧΕΝ Ἀευκωσίας εἲς τὰς 0.560 µ.µ. Τὴν Πυσιακῆν ὅην Φεθρουαρίοι, ὃ Μα- Χαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος δὰ τε- λέσῃ τὴν Πείαν λειτουργίαν ἐν τῷ, Ἱεοῷ γαῷ Φανερωμένης, δὰ Σπούξῃ δὲ τὸν Πεῖον λόνον ὁ χ, Η. Ἑρεμπέλας. ΛΗΑΛΩΣΕΙΣ ΤΟ. ΤΡΙΕΟΜΙΠΕΛΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝΚ. ΖΩΠΝ) κ. Παναγιώτης Ἑρεμπέλας ἀνταποκοινόμενος εἰς σαν ἐπιθυμίων τῆς. µας ας ἀπέστειλε τὰς γράφους δηλώσεις: «Ἠλδον καὶ ἐνὼ εὐλαθῆς προσκον ητὴς τῆς Ἀύπρον, τῆς γή- σον. αὐτῆς. ποὺ τὴν ἐνομίζαμεν πωό τινων ἐτῶν ἅμαγον ναι ἆ πόλην καὶ ἀπὺ τὸ εἰρηνικὸν κῶ- μα τῆς ὑποίας ἀνεπήδησαν αἰ. ἀνιδίως αἲ λόγετ, πα ἀνέδει. α τ ἐκφοασδεῖ- 2 . ἐᾳημεοίδος κάτωθι ἐγ- ταν µέσα εἲς ὀλίγας ἑθδυμάδας τοὺς ἤσωατ, οἵτινες χατέπληξαν μὲ τὴν αὐταπάυνησίν των. ὕλαυς μασ καὶ μὲ τὺ ἐπότισαν τὸ ἤδη γὙιγαντούµενον ΤΕΤΑΡΤΗ 1 Φεδρουαρίου, 1961, ο ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΛΙΒΑΝΟΥ κ, ΠΛΡΟΓΙΑΝ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ τί τὴν 14ην παρελθ. ἸἹανουαρίου. ἢ- ςάδθατον. ἀφίκετο ἄεροπορι: Αρχιεπίσκοπος Κόρεν Πα- τοῦ τοῦ μέραν κῶς ἐκ. Βηρυτοῦ ὁ Αρμενίων τοῦ Λιθάνου κ. ρογιάν, εἰδικὸς ἀπεσταλμένος Καθολικοῦ Πατριάρχου Ζαρὲχ συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ ἐκπαιδευ: Του, τικοῦ. καὶ συγγραφέως κ. Πουζὰν Γιεχιαγιάν, διὸ νὰ παραστουν εἰς τοὺς ἐν Λευκωσία ἑορτασμοὺς ἐπὶ τῇ 308 ἐτετείῳ τοῦ ᾽Αρμενικοῦ Καθολι- κάτου τοῦ Μεγάλου Οἴκου τῆς Κιλι- κίας καὶ ᾽Αντιλίας (Λιθάνου). Εἰς δηλώσεις του Ἴρος συντάκτην Κυπριακῆς ἐφημερίδος ὁ ᾿Αρχιεπίσκο: πος τῶν ᾽Αρμενίων εἶπε τά ἑξῆς: «Εἷ- μαι εὐτοχῆς διότι ἐπισκέπτομαι και πάλιν τὴν Κύπρον, εἰς τὴν ὁποίαν ἐ- γεννήθην καὶ ἡ ὁποία συνδέεται στε νῶς ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν µετά τοῦ Αρ: Μεταφέρω, προσέθεσε, πρὸς τὸν ᾿Αρ. Χιεπίσκοπον Κύπρου ἀδελφικὸν χαιρε. τιστήριον μήνυμα τοῦ Καθολικοῦ Πα. τριάρχου Ζαρὲχ τοῦ Του». «Ὁ ᾽Αρμένιος ᾿Αρχιεπίσκοπος συνην. τήθη µετά τοῦ Προέδρου τῆς Κυπρια. κῆς Δημοκρατίας Μ. ᾿Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Μακαρίου. Τὸν κ. Παρογιὰν ὑπεδέχθησαν εἰς τὸ ἀεροδρόμιον ὁ ᾿Επίσκοπος τῶν ἐν Κύπρῳ ᾽Αρμενίων κ. Β. ᾿Απελιαιδ, ἄλλοι ᾽Αρμένιοι ἡγέται καὶ πλῆθος ᾽Αρμενίων. Τὴν πρωῖαν τῆς ἐπαύριον Κυρ:α- κῆς, Ίδης Ιανουαρίου, ὁ ᾿Αρχιεπί- σκοπος τῶν ᾽Αρμενίων προέστη δὃεή- σεως εἰς τὴν ἐν Λευκωσίᾳ ᾽Αρμενικὴν ἐκκλησίαν καὶ τὴν 10.30 π.μ. παρέ- στη εἰς ἑορτήν, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς τὸ κινηµατοθέατρον «Παλλάς» Λευκωσίας, μενικοῦ. Πατριαρχείου τοῦ Λιδάνου. ΤΟΝ ΜΡΦΙΣΕΡ ΜΙΕΛΕΧΘΗ ὃ κ.ΡΛΜΣΕΊ: Ἡ παραίτησις τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Δόχτορος Φίσερ ἔχει ὡς αἰτίαν τὴν συνοµιλίαν του μὲ τὸν Πάπαν ΑΟΝΑΙΝΟΝ, Ιανουάριος. --- «0. ἸΛοχιεπίσκοπος τοῦ Καντέυ- ππονοι. Λο Τζόφρεῦ Φίσερ ὑπέ- ὄαλε παραίτησιν ἐκ τῆς θέσεως τον. ᾿Ανανοινωδὲν τοῦ. 1Γοωδυ- πονργικοῦ γραφείου ἀναφέρει ὅτι τίπιον αἷμα των ἡ Βασίλισσα ἸἨλισάθετ ἐδέχθη τὴν εἴδησιν τῆς παραιτήσεως µε: τὰ θαδείας λύπης. Διάδοχον αἲ- | ϊὉ παραιτηθεὶς ᾿Αρχιεπίσκοπος τοῦ ἡ σηµασία εἶναι ἔτι µεγαλυτέρα λόγῳ τῆς ἐκπλήξεως ποὺ προεκα- λεσε μεταξὺ τοῦ ἀγγλικοῦ κοινοῦ. Καὶ τοῦτο διότι ἡ παραΐίτησις ᾱ- νηγγέλθη ὀλίγον μετὰ τὸ ταξίδιον τοῦ Άρος Φίσερ εἲς Ῥώμην καὶ τὴν συνομιλίαν τον μὲ τὸν Πάπαν ᾿]ωάννην 920ν, ἡ ὑὁποία προεκάλε- σε εἰς τὴν ᾽Αγγλίαν ὀξεῖαν πο- Καντέρμπουρυ Δρ. Τζόφρεῦ Φίσερ, ὣς ἐφωτογραφήθη μετὰ τῆς συζύγου του εἷς τὸ ᾿Αθδαεῖον τοῦ Οὔεστ- µίνστερ, μετὰ τὴν ὑποθολὴν τῆς παραιτήσεως του. τοῦ ἡ ᾿Βλισάθετ ὠνόμασε τὴν α[έμπτην, 19 ᾿ἸἹανουαρίου, τὺν )Αρχιεπίσκοπον τῆς Ὑόρχης κ. Αροῦουρ Μάϊχκλ Ῥάμσεύῦ, “ο Δρ Τζόφρεῦ Φίσερ, ἀνήγγει- λε τὴν παραίἰτησίν του κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς Συνόδου τοῦ ζαν τέρµπουρυ ἐν Λονδίνῳ, τὴν τΤην Ιανουαρίου, 'Ο παραιτηδεὶς Αρ. χιεπίσκοπος τοῦ. Καντέριποννη ἡλικίας 4 ἐτῶν, εἶναι ὁ θθὺς ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς ᾽Αγγλικανι- κῆς Ἰμκλησίας. Ἡ παραίτησις τοῦ ᾿Αρχιεπισχκό- που δεωρεῖται γεγονός, τοῦ ὁποίου λεμικήν. Δύναταί τις δὲ νὰ διε- ρωτηῦῇ µέχοι ποίου σημείου αἱ προκληθεῖσαι ἐκ τῆς ἀνωτέρω σι- ναµιλίας διαφωνίαι ἐπέσπευσαν τὴν ἀπόφασιν τοῦ ᾿Αρχιεπισχό- που ὕπως παραιτηδῆ. 'Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος Δῳ Φίσερ θὰ τιμηδῆ ὑπὸ τῆς θασιλίσσης ἸἼδλι- σάθετ, ἅμα τῇ ἀποχωρήσει του, διὰ τοῦ ἰσοθίου τίτλου τοῦ δαρώ- νου. ϱ. Δρ Φίσερ, ἐξ ἄλλου, δὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ συγκαταλέγεται μεταξὺ τῶν Λόρδων ὑπὸ τὴν ἴδι- ὑτητά του ὡς ᾿Αρχηγοῦ τῆ- Αγ- γλικανικῆς Ἐκκλησίας. 19. Β’ ΙΕΡΛΤΙΚΟΝ ΣΝΕΛΡΙΟΝ ΛΘΗΝΟΝ (Συγέχεια ἐκ τῆς α΄ σελίδος) 14 μηνὸς ᾿Ιανουαρίου, ἀντιστοί- χως. ῦὴν τρίτην ἡμέραν τοῦ Συ- γεδρίου ἐξητάσθη τὸ δέµα τῆς ἐ νοριακῆς ποιμαντικῆς δράσεως τοῦ ερέως, τὺ ὁποῖον ἀνέπτυξεν ἔπι- τυχῶς ὁ ἱερεὺς Ἰωάννης ᾽)Αδαμό- πονλος, Τὴν τετάρτην ἡμέραν, ὃ [Πανο- σιολογ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. Τ. Δε- λέγκας ἀνέπτυξε τὺ θέµα «Ὁ Ἱ- ερεύς ἐν τῇ συγχφόνῳ Κοινωνίᾳρ. Ἐπηκυλούθησεν εὐρυτάτη συζήτη- σις, ὠμίλησε δὲ ἐπὶ τοῦ προανα- φερθέντος θέματος γαὶ ὃ 1]ανο- σιολογ. ᾿Αρχιμανδρίτης ». Νικό- δηµος Βαλκεδρῆς. Τὴν πέµπτην ἡμέραν τοῦ δύνε- δρίαυ, Παρασνευὴν 13 Ίανυνα- οἱου, ἀγεπτύχθη τὸ θέμα «Ἱὸ σύγχουνον κήρυγμα καὶ ἡ κατή- χησις» ὑπὸ τοῦ Π]ανασιολογ. ἸΑο- χιμανδοίτου. γ. Παντελεήονος ΑΙπαρδάκοι, ὃ'ευθυντοῦ τοῇ γρα- φείου.. τῆς “Ἱ. Ἐξομολογήσεως τῆς ᾽Αποστολ, Λιαχονίας. Τὸ Σάθδατον, τελευταίαν ἡμέ- Νένδρον τῆς πρου». »Καὶ ἡ εὐλάδειά µου πρὺς τὴν ἀγήρω µνήµην τῶν ἠοώων τῆς Κύπρου εἶνε τόσον θαθυτέρα, Όσον πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἐξεπήδησαν ἀπὺ τὰ θάθρα τῶν κατηχητικῶν σχολείων καὶ χωρὶς νὰ χωρισθοῦν ἀπὸ τὴν παράταξιν τοῦ. γοιατια- Ὑικοῦ ἔργου. εἷς τὴ, ὁποῖον ἦσαν ἐνεογῶς. ἐντεταγμένοι, ἀπέδειξαν μὲ τὴν αὐτοδυσίαν των, ὅτι οἱ καλοί. χοιστιανοὶ εἶνε συγχρόνως καὶ ναλοὶ πατριῶται καὶ ἐκεῖνοι, ποὶ διδάσκονται νὰ Ὀυσιάζωνται διὰ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, γνω- ρἴσουν νὰ πίατουν καὶ διὰ τὴν ἓ- πίγειον πατρίδα των. ἐλευθερίας τῆς Κί- »Εῦχομαι μὲ ὕλην μοι τὴν καρδίαν τὰ παραδείγµα- τα. τῶν «ἀλησμιονήτων αὐτῶν ἠσώων νὰ εἶνε πάντοτε ὑποδείγμα- τα Ἱεροὰ καλοδηγοῦντα καὶ τὴν γέαν γενεὰν τῆς Κύπραυ ὄχι µό- γον εἲς ποάξεις ὑπερτάτης αὐτο- ἠυσίας ὑπὲρ τῆς πατρίδος, ἀλλὰ καὶ εἷς ἐκδηλώσεις εἰλιχριναῦς ἀφυσιώσεως πρὸς τὸν Χριστόν». ραν τῶν ἐργασιῶν τοῦ Β΄ “Ἱερα- τικοῦ Συνεδρίου τῆς ᾿Αρχιεπισνο- πῆς ᾿Αθηνῶν ὠὡμίλησεν ὁ Πανο- σιολ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. Νικόδη- μος Βαλληνδρᾶς, ἡγούμενος τῆς ἨΜονῆς Πετράκη καὶ ἱερατικὺς προϊστάμενος τοῦ ἵ. ναοῦ τοῦ :Α- γίου Γεωργίου Καρύτση, «περὶ τοῦ ἱερέως ὡς λειτουργοῦ». το Β΄ ΙΒΡ. ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΕΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗ- ΣΙΝ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΒΙΣΦΟΡΑΣ 'Υπὺ τοῦ Β΄ “Ἱερατικοῦ Σηνε- δρίου ἐνεκρίδη κατὰ τὴν τελευ- ταίαν συνεδρίασιν τὸ ἀκόλουδον πρὸς τὸν κ. Πρωῦυπουργὸν ρήφι- σμα: «Οἵ Ἐφημέριοι τῆς Ἱ. ἸΑρχι- επισκοπῆς ᾿Αδηνῶν ἐκφράσουν τὴν διάπυρον εὐχήν, ὅπως ἡ Ἐυδέρο- γησις ἐνδιαφερδῆ διὰ τὴν τακτο- ποίησιν τῆς µισθοδοσίας τῶν ἔφη- µερίών τῆς ὑπαίθρου καὶ τὴν κα- τάργησιν τῆς ἐνοριακῆς εἶσφο- ρᾶς», ---- ἸἹανοναρίου. 0 ΠΛΠΛΣ ΠΝΘΙΗΛΣΕ 4 ΙΙΕΟΥΣ ΚΛΡΛΙΝΛΛΙΘΥΣ Καθ ἁ μεταδίδεται ἐκ τοῦ ᾿Α- στεώς τοῦ Βατικανοῦ, ἡ Α. 'Αγιότης ὁ Πάπας ᾿Ιωάννης ΚΓ΄ θὰ συγκαλέ- ση αὔριον Ίδην ᾿Ιανουαρίου, κονσι- στόριον διὰ τὴν ὀνομασίαν καρδιναλίων. Τὴν 16ην νέων Οἵ νέοι καρδινάλιοι εἶναι: ὁ ἀρχι- επίσκοπος τοῦ Ἁγίου Λουδοδίκου (Ἠνωμ. Πολιτεῖαι) Σεδασμ. ᾿Ιωσὴφ Ρίττερ, ὁ ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Μπογκο- τὰ (Κολομδία) Σεδασμ. Λουδοξῖκος Κόνχαυ Κόρντομπα, ὁ ἀρχιεπίσκοτως τοῦ Καρακάς (Βενεζουέλα) Σεδασμ. Χοσὲ Οὐύμδέρτος ΠΚουϊντέρο, καὶ ὁ πάρεδρος τῆς ἀερᾶς συνόδου Ἰκονσι- στοριάλε πανοσ. ᾽᾿Ιώὠσὴφ Φερριέλλο. Οὕτω, ὁ ἀριθμὸς τοῦ ἱεροῦ κολλε- γίου τνῶ καρδιναλίων θὰ ἀνέλθη εἰς 86. 'Ἡ Βενεζουέλα ἀποκτᾷ διὰ πρώ- την φορὰν καρδινάλιον, .--- ΤΕΤΑΡΊΤΗ 1 Φεέρουαρίευ, 1961, Ἰ. ΑΔ. ΟΚΟΝΙΝ [λ. ΚΛΕΙΝΛ ΤΗ] ΝΕΙΣ᾿ τον Πταν ὁ πρῶτ διορι σµός. Πρώτη .- σκοῦσε τὰ καθήκοντα το) κάριου. Δυσκολευόταν «ἀκόμις να τὸ π.στέψ.ι, Ἡ κπὶ ᾿ τραγουδοῦσς. ᾿Επιτέλους ο πιτέλους, τώρα. εἶχε τὴν ε3 καιρία νὰ μπεῖ στὸν ἀγώνι καὶ νὰ δώσει τὴ τὶς ἀνθρώπιιες ᾠυχές. Αν καὶ τὸν εἶχαν προειδο- ποιἠσει, ὁ Φράνσις δὲν εἶχε δεῖ ποτέ του τέτο:α ΄ ἄσχαν σὰν κι αὐτὴ ποῦ τὸν τριγύρι- ζε τώρα. Τὸ Σέΐσλυ ἤταν μι μακριά σειρὰ ἀπὸ Ὑκρίσο σπίτια καὶ κάτι φτωκὰ µαγα ζάκια, ἀπὸ μεγάλα ἔρηα οἱ κόπεδα, σωροὺς ἀπὸ κατακά: θια τοῦ κάρθουνου. που έξα- κολουθοῦν νὰ καπνίζουν καὶ μὲ τὴ θροχή,. σωροὺς ἀπὸ σκουπίδια, καὶ κάμποσες τα θέρνες καὶ παρεκκλήσια , ὅλ᾽ αὐτὰ κάτω ἀπὸ τὶς ψ]λὲ μαῦρες καµινάδες τῶν άνθρα κωρυχείων τοῦ Ρένσω. Μά ὁ Φράνσις συλλογίστηκε μὲ κέ φι πὼς ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἐνδιέ φερε ταν οἱ ἄνθρωποι, ὄχι ὁ τόπος. Ἡ καθολικἡ ἐκκλησία Θρι- σκόταν στὸ ἀνατολικὸ µέρος τοῦ χωριοῦ, κοντὰ στὸ ἄνθρα- Κωρυχεῖο, ποὺ ταίριαζε πολὺ μὲ ὅλο τὸ περιθάλλόὀν. ΣΗταλ ἕνα µεγάλο κτίριο ἀπὸ χοντρά Κόκκινα τοῦθλα, μὲ γοτθικά παράθυρα καὶ μπλὲ τζάμια, μ’ ἕνα θαθυκόκκινο θόλο, ᾱ- πὸ κατεργασμµένο σίδερο κ ἕνα παλιὀ σκουριασµένο κα- µπαναριό. ᾿Απ΄ τὴ μιὰ μεριά, ἦταν τὸ σχολεῖο, ἀπ τὴν ἄλλη τὸ, πρεσθυτέριο, ποὺ ἡ αὐλή του ἦταν γεμάτη ἀγριάδες κι ὁ φράχτης του σὲ κακἠ κατά- σταση. ον Γοργανασαίνοντας ἀπ τὴ συγκίνησή του, ὁ Φράνσις πλη- σίασε τὸ σαραθαλιασμµένο σπι- τάκι καὶ τράδηξε τὸ κουδού- νι. Επειτ ἀπὸ λίγην ὥρα, τὴ στιγμἠ ποὺ ἑτοιμαζόταν νὸ ξαναχτωπήσει, μιὰ χοντρὴ γυ: ναίκα μὲ ριγὲ. μπλὲ ποδιὰ τοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα. Τὸν κοίταξε καλὰ-καλὰ, κ᾿ ἔπειτα χαιρέ- τησε. . στ ὪΩστ᾽ ἐσεῖς εἶστε, κώριε Δικάριε! Ὁ κύριος ἐφημέριος σᾶς περιμένει. ᾽Απὸ δῶ | Τοῦδειξε καλόθολα τὸ σα- λόνι. -- Τὶ παλιόκαιρος! Πάω νὰ ἑτοιμάσω τὶς καπνιστές µου ρέγγες. ς Ὁ Φράνσις μπῆκε θαρρετά στὸ δωμάτιο. Στὸ τραπέζι, ποὺ ῆταν σκεπασµένο μ᾽ ἕνα λευκὸ τραπεζοµάντηλο καὶ στρωμένο, ὁ ἐφημέριος, ἕνας Συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος) ἄποψιν ὑπῆρξεν ὦ τύπος καλοῦ ποιµένος. Διὰ τοῦτο ἐθεωρεῖτο δικαίως ὃς εἷς τῶν ἀρίστων Εχκλησιαστικῶν ρητόρων τῆς ἐποχῆς του. Τὰ πλ ή- ὃη συγέρρεον πουδύµως εἲς τὰ κηούγματά του. Πολλοὶ Ἐθνικοὶ εἱλκύσθησαν -εἲς τὸν Χοιστιανι- σµύν, καὶ πολ)οὶ ἐπανῆηλῦον εἰς τὴν ὀρθὴν. πίστιν. Τοῦ Μεγάλου Ὀασιχείου απρξ νὰ δανμάσωµεν ἐπίσης τὴν ὑπεο τῶν ατωχῶν καὶ πασχόντων μέ: οιγαν. Βὶς τὴν τοιαύτην ὑπὲρ τῶν πασχόντων φιλανδοοπίαν μεγάλως διέπρεψε μεταξὺ τῶν. συγγρονον του ὁ Μέγας Βασίλειος Όστις καγ τά τινα λιμὸν ἔδφειεν ἑχατοντά- δας ατωγῶν εἷς τὴν τοάπετάν του, ἴδουσε δὲ εἰς τὴν Καισσάθειαν το περίφηµον τότε πτωχοκομεῖον, την Ὡασιλειάδα. τὺ ὑποῖον Ἠτο τοσον εὐρύχωνον χαὶ τόσυυς πτωχοὺς ἔτρειφε καὶ περιέθαλ-εν ὥστε ἐλέ- ἤτυ ὁλόκληρος πύλις ΕΥ γετο, ὅτι πόλει. “Ολόκ) ς ὁ δίος του Ολόκληους ὁ δίος » πυ ράδειγµα αὐταπαργήσεως καὶ απ΄ ο διά. τον ἦτο πα- τοθυσίας. ση πόνον ο δια τὸ 1 / ΄ «. Θεόν, τὴν ᾿Εκκλησίάν παὶ τον Ε ’ πιστήμην. Τῆς σωφίας τον ταῦυτης, μαυτύ- ρια εἶναι τὰ πυλὰ συγγοάματά τὰ ὑπυῖα τὸν ἀναδειχνύσυν και ἠύραῦεν παιδείας ἄθιστον µε: του τῆς λετητήκ. . . Τὰ ἔργα του εἶναι πολμά. ον τούτων. εἶναι. τὐ 2ύγος τοῦ πθυς τοὺς γέυυσο, περὶ τοῦ πῶς δύναν- ται νὰ ὦς εληδοῦν εὖ τῆς με στης, τῶν ἁσχαίων Ἑλλήνων συ ποαφέ ων, Ανημυνεύει δὲ ἰδίως τοῦ Πλάτωνος, τοῦ. Ιὐοιπίὂρν καὶ τοῦ Θεύθνιδος, Ανφέοςι ἐγκώμια εἲς τὴν ἁμετην πυ)ῶν ἄογαιων καὶ ἰδίως τοῦ. δωχλράτυυς. Ἠὐγτὺς τούτου ἔ . ὁ Γλασί λειος χαὶ πυλὰ ἔργα ἐναντίον τῶν ᾽Αρεικν όν, ονραφεν ἑρμηνείας εἰς πολλὰ οιθία τῶν λνίων Γυα- φῶν. Ἠηραιεν ἀσκητινι υδησι ας χάυιν τῶν µετευχοπέ µοναγικυν θίον, 0 Επιστολι πυὸς διάορα πωήσωπα χαὶ τὰς ὁπυίας ποαγματεύσταε ζητημα: τα τῆς χοιατιανικῆς πίστεως καὶ Ην τν εἰς ., ίνα ζωης. [0 Εασίμειος συνέτα τρ καὶ τὴν φ έρυυσαν τὸ ὄνομά το λειτονο τί αν. ἡ ὑπηία εἶναι ἐπιτοκὴ τῆτ ἆγ χαΐας ἠοιτονυγίας τῆς τοῦ. Τα χώθυα. Λευυμένης χαὶ τὴν ὁπυίαν τελυῦµεν. 10 φαοᾶς τὺ ὅτος, Ἐνιοῦτως, ὑπῆοξεν ὁ θίως τοῦ Νενάλω Γλασι λείας, τοµούτη. ον δυᾶσις τοὺς τούτη ἡ ἁτία τον, τοιαῦτα τὰ συ ωάμματά των, τ πῆωξεν εἷς τον ἁπποτέφην καὶ συ- ( ατέρων τῆς ἐν ησίας 4ον αἰώνα ὡς θευλοσης, χατὰ τὺν ς : ἠτο θα εὔσωμος πενηιτάρης, ἔπαψφ. νὰ, παίζει ἀνουπόμονα μὲ τὸ μαχαίρι, καὶ γαιρέτησε τὸν καινούργιο του θ:κάρ.ο. στ Πρθατ ἐπιτέλους! δρ ράστε, περάστε. Ὁ Φράνσις ἔδωσε του, --Ὁ πάτερ-Κέζερ, ἕομαι: Φυσικά. Ποιὸς νᾶμαι Ὁ θασιλεὺς ν μος τῆς Οράγγης Φτάσατε ἀκριθῶς στὴν ὥρα τοῦ δεί πνου! Λὲς καὶ ἤρθατε στήι τύχη] ᾿Ακουμπώντας στὴ ράχι, τῆς καρέκλας ῄτου, φώναξ: πρὸς τὴν διεύθυνση τῆς κου- ζίνας | σι Μὶς Κάφερτυ! Θὰ ξενυ χτίσουμε, τὶ θὰ γίνει Καὶ στὸν Φράνσις: -τ Καθῆστε, καὶ µὴν παίρ νετε αὐτὸ τὸ ὕφος τοῦ χαμέ- νου παιδιοῦ. ᾿Ελπίζω πὼς σέ- Ρετε χαρτιά. Θἄθελα πολὺ νὰ παίξουμε καμιὰ παρτίδα ἀπό- ψε. Ὁ Φράνσις πλησίασε μιὰ καρέκλα στὸ τραπέζι, καὶ σὲ λίγο ἡ ιμίς Κάφερτο μπῆκε μεσα θιαστική, µ ἕνα µεγάλο σκεπασµένο δίσκο, ποὺ εἶχε μεσα ρέγγες καὶ αὐγὰ μάτια. ὍὉ πάτερ-Κέζερ σερθιρίστηκε δυὸ αὐγὰ µάτια καὶ δυὸ ρέγ- γες, καὶ ἡ μὶς Κάφερτυ ἔ. ὄτρωσε ἄλλο ἕνα σερθβίτσιο γιὰ τὸν Φράνσις, ἜἜπειτα, ὁ ἐφημέριος, μὲ τὸ στόµα γεµά- το, τοῦ πέρασε τὴν πιατέλα, τι Πάρτε πολύ, μὴ ντρέπε- στε. Θἄχετε πολλὴ δουλειά ἐ δῶ, πρέπει λοιπὸν νὰ τρέφε- στε καλά. ᾿Ετρωγε κι’ ὁ ἴδιος γερά. Γὰ δυνατά του σαγόνια, ποὺ ἔκα- ναν πολὺ θόρυθο, καὶ τὰ τρι- χωτά του χέρια, δὲ σταματοῦ- σαν οὔτε στιγµή. Ηταν γεµά:- τος μυῶνες, τὸ χοντρὸ στρογ- γυλό του κεφάλι ῆταν ἔυρ:- σµένο, καὶ τὸ στόµα του σφι- Χτό. Απ’ τὴν πλακουτσωτί, του μύτη, μὲ τὰ μεγάλα ρου- θούνια, ἔθγαιναν δυὸ τοῦφες, ποὺ ὁ ταµπάκος τὶς εἶχε κά- γει κόκκινες. Εδινε μιὰ ἐν- τύπωση δύναμης καὶ κόρους. Κάθε του κίνήση πρόδινε κα: θαρἀ μιὰ ὑποσυνείδητη ἔπαου- ση. ᾿Ενῷ ἔκοθε τ᾽ αὐγό του στὰ δυὸ καὶ κατάπινε τὸ µ.'- σὸ μὲ μιά µπουκιά, τὰ µικρύ του µάτια κοιτοῦσαν τὸν Φράν- σις καὶ τὸν ζύγιζαν, ὅπως ἕ- νας χασάπης ἐκτιμόει ἕνα Θο- δι. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) η ΓΕΙΑ ΠΝΗΝΗ Τη Τρ ἱΕριρίὴ ὑυνούστατος καὶ ἐμθριθέστατος. ὡς ἑρμηνευτῆς τῶν Εραφῶν, ἆ- ριστος ὡς οήτωρ ᾿ομκλησιαστιχὸς καὶ γλαφυρώτατυς. Ἐκεῖνο ὅμως εἲς τὸ ὁποῖον διό πρεπε περισσότερον παντὸς ἄλλοι ἐκ τῶν συγχρύνων του, εἶναι ὅτι ἦτο ἀπτύητος καὶ σπανίας δισιχη τικῆς ἵχανύτητος, Διὰ ταῦτα παὶ ἡ ἐκχλησία δι- καΐως τὺν κατέταξεν εἲς τὴν χο- ρείαν τῶν τοιῶν µεγίστων αὐτῆς: ἱεραρχῶν, συναριθμοῦσα αὐτὸν µε- τὰ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου κά Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. καὶ τοῦ Γ ρηγορίυυ καὶ τοῦ Χρυσυστύ μου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χάµω μεν λόγον. Μᾶς εἴναι γνωστὰ τὰ τοῦ θΐυυ των καὶ τῆς ὁράσεω- των. Κατά τὴν ἡμέραν αὐτὴν τὴν 3θὴν Ἰανοναρίου ἑκάστυυ ἔτους. ῥλύκληρος ὁ χοιστιανικὺς χύσμως στρέφει τὴν προσυχήν του πρὺς τὰ τρία ἐκλεντὰ τέκνα τῆς πι κλῆσίας, Ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὅπου. δήπυτε καὶ ἐὰν εὐρίσχωνται συμ μετέχουν πανηγυρικῶς εἰς τὴν ἐ υρτὴν ταύτην. Ἡ ἀρίστη αὐτὴ συνήθεια δὲν πρέπει νὰ παύσι διότι µόνον εἰς τὸν σύγδεσμον τής σοφίας ἐπέτυχον οἱ τρεῖς ἱεράογχαι καὶ ὀύναται ἤ απρόαδος καὶ ὦ πο λιτισμὸς τῶν συγχωύνων ἀνθρώ πων νὰ ἐπιτευχῦῃ. 'Ο χωρισμὸς αὐτῶν, τοὔναντί- ον καὶ ὁ πρὺς ἀλλήλους πύλεμος | δὰ εἶναι τοῦ ὼνινοῦ μέλλοντυς ῆ υμών, Αιὰ ταῦτο γαὶ ἡ μήτηω γη σια ἀπειάσισε τὴν ανήτιν αὔτων Ἀρινήν, χαὶ χαθορίσηη οπτ) αὐτῆς οὗ 11ον αἰώνα εαὶ τῆς ασιλείας τοῦ. Αλεξίου. Αομνηνοῦ ϱάΟ81. Η118) διά τὴν γενυμέι ἣν τών ελλογίμων ἀνδρῶν ελικείαν, πφοτιμώντων τὸν Εισίλειον, οίον, [παν ἓ σε μὴν ξίαν τούτων Χατὰ τὴν ἰδίαν τῶν ἀντίῃμγιν, μετάξι τάτε ιλο αλλων µεν ἄλλων τὸν 1 ρηγό τον Ἀουσύστοιιον, εροντων τὰς ἀαστὸς και ἄλλων Πωὺς κατάποναιν τῶν ἳ -. τους ἑτων. εριδων ἡ Γνρλησια ὥσια. τοὺς τοῖς εἰς μίαν χωινην ὃ- ΟΤΙ τά την ον νάνων, | ης οποίες την ομαλοόταν συνε Ἱ ταζεν ἆ σοι ὃς τν των, Εωάνν λἰαὐόπιυς, 11 Ἱλκλησίω ο τῶν Πεου σολ ην , ο. , η λα ΟΥΙΟΥΝ τη) σχοπος [ύγα ς τας ο Ἀνήπην τῶν τοιῶν αορασχῶν µρτὰ τῆς µνήµης τις Αθάνοσιορ τί δεν άλου κι ΕΠ αρίοῦ γη Νύα σης ἓν μιά ἠπέρας ατὰ τὴν Ὅπην | Αὐποῄύστους ο ανα μετὰ τής διατάξνως τῆς Πευυσυλημυκῆς πωοόθη καὶ η ν. Ἀλησία. τῆς ωνσταντενο ὐπύλεως ἐς τὸν ηινὸν ᾗ οτασμὴν πως ἁποήυνὴν τῶν ἔρίδων ως ἄναι ὁ θαῦσιν οἱ Σοναταμισταί, ωμό τν νο Ἐλλ δει ᾿Ἑσχάτως παρετηρήθα. εἲς Υγραφα µεγόλης ὅτι τὰ ἠγόρασαν! Εἰς Θεσσαλονίο, προεφυλακίσθη Ἁγ. τορος τοῦ Ρικαὶ ἀπὸ τὰς εἰκόνας ποὺ προσετι θ]σε τὸ ἐξωτερικὸν, [Αἴ φωτογραφίαι ./Α . 5 (ΑΠ ἁρχαιολογικῆς στ ους, κατ]γ2ρούμενος ὅτι τὸν παρςλ πο ρεχωρήθησαν ΑΕ νέδΣ αν ἡ ἂργκιςκοσηλεία “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η” ἍΕΙΑ ΛΑ ΠΜΑΙΝΕΤΑΙ Τ δολ αἷς ἀνησυχητικὸν 6: σίας τὰ ὁποῖα καὶ μεγάλης εὐγενῶς ὑπὸ τῆς ναϊκὴν ἐφημερίδα). 9 Σὺ Σωτήρ καὶ φῶς τοῦ κόσμου ποὺ μὲς τὸ εἶναι µας θαθειὰ κι ἀλλοῦ στὸ κάθε τι ριζώνεις κι εἶσαι γιὰ μᾶς παρηγοριά. Αῶσε στὸν κόσµο Σου, Μεγάλε, κάθε χαρά, κάθε καλὸ καὶ σκέπη δός του, ὢ Σωτῆρα καὶ δρόµο πάντα στὸ ἀγαθό. Μεγάλη ἡ δύναμη κι ἡ ἰσχό 5ου ποὺ κάθε τι τὸ κυθερνᾶ]| Δῶσε Θεὲ στὸν ἀσθενῆ Σου στὸν τίµιο δρόμο νὰ τραθᾶ Χωρίς ποτὲ τὴ δύναμή Σου ο) ἄλλους σκοποὺς νἁἀ τὴν σκορπᾶ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΙΚΗΣ, Μονὴ Λεμεσοῦ. ᾿δπὶ σδι ῑ ἐνάρξει τοῦ “[ριφόίσυ ΟΜΤΑΠΗΝΙΣΙΝ. Πάντοτε τὸ συνιστᾷ ἡ Αγία Γραφὴ καὶ ἡ µήτηρ Εκκλησία, ΊΑλλὰ ἐντονώτερα τὸ τονίζει καὶ τὸ συνιστὰᾷ εἰς τὰ πισια τέκνα της τὰς ἡμέρας αὐτὰς {, Εκκλησία, τώρα ποὺ εἰσήλ- θοµεν εἰς τὴν κατανυκτικήν περίοδον τοῦ Τρ.ῴδίου καὶ εἰς ὀλίήας ἠἡμέρας θὰ εἰσ- έλθωμεν εἰς τὸ ἱερὸν στάδ:ον τῆς Μεγ. Τεσσαρακοσ-ΐις. Πςι ραστατικώτατα ὅμως μᾶς τ. παρουσίασε -- δηλαδή τὴν µε γάλην αὐτὴν ἀρετὴν τῆς τε πεινοφροσύνης -- τὴν παρξλ θοῦσαν Κυριακήν, 29ην λήξαν- τος, ὅτε ἀνεγνώσθη καὶ ἡ Εὐ αγγελικἡ περικοπἠ τῆς θαυμα- σίας παραθολῆς τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου λεχθείσης, τοῦ Τελώ νου καὶ τού Φαρ.σσαίου, ὁπό τε καὶ ἡ ᾿Εκκλησία ἔφαλλ «Φαρισσαίου φύγωμεν ὑφ ϱ/ὸ ρίαν καὶ ελώνου µάθαμ.ν ταπεινόν͵ σις τὸν Σώτῆηρα κρς Ἠλαθι µόνε ἡμίν κτε», ἐπίσης δὲ καὶ ο πείνωσινδέἐμάθαω- μεν τοῦ Τελώνου ἄριστην, τῷ Χριστῷ ἐκθοῶντες ἐν ὄτσνα- γμοῖς σὺν ἐκείνῳ.. Καὶ δὲν εἶναι µόνον μὲ τῶι θαυμασίαν παραθολἠὴν τοῦ Ἱ-- λώνου καὶ Φαρισσαίου ποὺ {- δίδαξεν ὁ Κύριος τὴν ταπείνω σιν, ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλας πάροι. θολὰς καὶ μὲ τὴν ἄλλην Ότοςι σκαλίαν του. ῥιήπως καὶ Ἡ ὅλη ζωή του ἀπὸ τῆς ἡμέρα., τῆς ἐνσαρκώσεως εκ των γνῶν λαγόνων τῆς ἁγίας Ππαρ- θένου µέχρι καὶ τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου δὲν ἤπο ζωὴ τα- πεινώσεως, ζωή ἐδοπηρετήσς- ως καὶ Ουσίας περ τῶν αλ. λων ἡμῶν, τῶν ταποινῶν κ ἐνόχων Διὰ τοῦτο καὶ ὁ / Παῦλος αἰσθανόμσνος τὸ μὲ Ύεθος τῆς το'αύτι]ς ὑπερ ἡ- μῶν ταπεινώσεως διακηρύττει: ἑπλούσιος ὢν δι ἡμᾶς ἐπτ χευσεν, ἵνα ὑμεῖς τῇ ἐκείνοι πτωχείᾳ πλουτήσητε. καὶ ἀλ. λαχοῦ «ἑαυτόν ἐκένωσε μορ φὴν δούλου λαθών ἐν ὁμοιώ- ματι ἀνθρώπων γενόμενος, καὶ σχΊματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρω- πος εἴαπεινωσεν ἑαυτὸν γενό- μένος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.. Αλλά καὶ ἡ ζωὴ τόσον τῶι ἑι εν «δν α (ω» ὥς 1 ἁγίων ὑπάρξεων τῆς Παλαιάς | ὅσον καὶ τής Καινῆς Διαθήκης Είναι γεμάτη ἀπὸ παραδεινµα- τα ταπεινώσέεως. Αλλὰ καὶ τὰ ἱερὰ πρόσωπα τῆς Εκκλιησια- στικης ἐν γένει ἱστορίας δὲν ὐστεμοῦν εἰς τοῦτο. ῃἱ ἡμπο- Ρει να είναι πσρἀ ταπείνῶσις ὀψίστου θαυμασμοῦ ἡ ὑποτα- γη τῆς Θεομήτορος εις τὸ Ό.. ον θέληµα και η ταπεινὴ ἁπάν- τῆσις της, «ἶδου Ἱ ὑούλη ο: ριου εις τὸν χαιριτισµοὸν του ἀγγέλου Τὶ ἄλλο εἶναι παρὰ Βεγαλεῖον ταπεινώσεως ἡ φιο- νῆ τῆς φιλερήµου τρυν ος Ἰωάννου, ὅτι οὐκ εἰμὶ ἄξιος τὸν ἱμάντα τῶν ὑποσήμετων Λοτοῦ λῦυα. κε Αὐτόον δει αὐξδάνεσθαι ἐμὲ δὲ ἑλαττου. σθαι. ᾿Οποία ἤ ὑποταγὴ τοῦ θείου Πασλου εἰς την µοης αρ αρετῆν τῆς ταπεινώσεως ὁ διεκήρυττεν ὅτι εγω εἰμὶ ὁ θΩΜΕΙ᾽ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ. ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων, ὃς οὓ,κ εἰμὶ ἱκανὸς καλεῖσθαι ἆ- πόστολος καὶ ὅτι «εΧριστὸς ἑἕ- οτὶ. δωτὴρ ἁμαρτωλῶν ὢν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ». 'Ολόκληροι τόμοι θὰ ἐγράφοντο ἑὰν ἀἄνε- φέροντο «ἀναρίθμητα παρα- δείγµατα ταπεινώσεως πλεί- στων ἄλλων ἁγίων ἀνδρῶν. ΕΙ τοπείνωσις ἢ ἤτο καὶ τὸ κ. νητρον τὸ ὁποῖον ὠδήγησεν εἰς πιν ἁγιότητα τὴν χορείαν τῶν ἐπ.ισήµων ἁγίων τοῦ πρώτο: Ὀςκαημέρου τοῦ. ἀρχομένοι μηνὸς Φεθρουαρίου. Εἰ ταπες γωσ.ς ἐφούντώσε τὴν πίστιν των µέχρι μαρτυρίου ὥστε νὰ πα- ῥραμείῃ ἀκλόνητος εἰς τὸ. μάρτυρα καὶ ἄνάργυρον Τρυ ῥωνα καὶ εἰς τὸν νεοµάρτυρα Δνοστάσιον τὸν Βαυπλιώτην :Ι Φεόρουαρίου), κοὶ εἰς τοὺς χ ! . . , εἐομοωτυρας ἁτέτοιώτας {νι Σταµάτιον και κόλσον, ω ἀννην), ὃν με ἴ ϱον τὸν ὁτρατηλατην καὶ εἰς τὸν Μύρων Βικόλαον μὲ τὶἉ μεγάλην φιλανθρωπικήν του δρᾶσιν (δ Φεῤρουαρίου), εἰς τὸν μάρτυρα ΕΒικηφόρον μὲ τὴν µεγάλη καρδιά ποὺ ἐνᾷ ἐδάδ'οε στὸ μαρτύριο συνε- χώρησε τὸν ὁμόδουλόν του Σαπρίκιον (9 Φεθρουαρίου!, καὶ τὸν ἱερέα Χαραλάμπη τὸν ἀλόγιστον µμπροστὰ εις τα α- περυγραπτα μαρτύρια τῶν κτηνανθρώπων δημµίῶν του ᾠεόρουαρίου). . Καὶ σὺ, ἀδελφό µου, ἀφοῦ το α ο εἶδες ἀπὸ πόσοως ἱεροὺς ἄν ὄρας ἐδησκήδη αυτι ἡ µεγά λη ἀρετή, καὶ πρὸ πάνίων ἅ πὸ αωτὸν τὸν ἐνανθρωπ.σαντα Σωτῇῆρα καὶ Θεόν µας, χρεν- άζεται καὶ σὺ νὰ τὺν σύ] εἲς ἐφαρμο” ήν ἐὰν δὲν τὴν ἔ- ε θεσες ὡς σήµερα, νὰ τὴν θε σης ἀπὸ τώρα. Αὐτὴ ἡ ἀρετὴ εἶναι ποὺ θὰ σὲ ὁδηγήσῃ µε σωντρ'θἡν καρδίας ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ ἱερέως γὰ ἀποθέσῃς τὸ θαρὺ φορτίον τῶν ἁμαρτιῶν σου. Αὐτὴ θά σὲ κάµη νὰ εἶσαι προ- σεκτικὸς εἰς τοὺς λόγους σου, νὰ μὴ συκοφαντῇς, νὰ μὴ κατηγορῇς καὶ ἐν γένει νά μὴ λέγηῃς λόγους οἱ ὁποῖο: θὰ ἐκθέτουν τὸν συνάνθρωπόν σου καὶ νὰ ἐξυψώνουν τὸν ἕ- ἄυτούλη οου. Αὐτή, ἐὰν εἶσαι μαθητής, θὰ σὲ κάµῃ νὰ ἐπαινέσῃς ἕνα ἄ- ρίστον συμµαθητήν σου ἐνώπι- ον τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας σου. Αὐτὴ θὰ σὲ κάµη νὰ πῆς λόγια ἐπαιιετικὰ γιὰ ἕνα φι- λοπρόοδο καὶ καλύτερό σου συνάδελφο, ἀντὶ γεμάτος φθο χον νὰ τὸν κατηγορῇῆς καὶ τὸι διαπομπ.όῃς. Αὐτὴ, διὰ νὰ τ: λειώνωμεν, θά σὲ σώσῃ ἀπὲ μεγάλους κινδύνους ποὺ ὁ πειλοῦν τὸν νευματιτκό σου, καὶ θὰ σὲ καταστήσι, πνευμαπτοκίνητον, καὶ ἔχοντα νοῦν Μυρίου : ο τῇ εἰς τήν καὶ νὰ οὲ λὰ εἲἷς τὸ ὅνλ' ς εινώστς οῦ τὸ εὔγομιςι : μου ὅνα- Α. Σ. Γενικῆς ᾿Ασφαλείας διὰ ΗΝ. ΕΛΛΑΛΑ Ἰμόν. ᾿Ἐξαφανίζονται εἰκόνες καὶ ἔγ- εὑρίσκονται εἰς χεῖρας ἰδιωτῶν, οἳ ὁποῖοι ἰσχυρίζανται ὃ Παναγιώτης Κρύμης, ἐτῶν 8, κάτοικος Καρυῶν τοῦ 8, Αὔγουστον ἔκλεψεν ἀπὸ τὴν Βιθλιοθήκην τῆς Μονῆς τοῦ Παντοκρά- Αγ. ὍὌρους κώδικας χε Ρρογράφους ἔκ περγαμηνῆς, ἱστορικῆς ἀξίας. ᾽Ανωτέρω: Με- ἕτερος συλληφθεὶς, ὁ Δημοσθένης Στάϊκος νὰ πωλήσῃ διὰ νὰ ἐξαχθοῦν εἷς ᾿Αθηνῶν εἲς ᾿Αθη- ΕΡΛΘΟΜΕΝ «Απόστολος ᾿Ανδρέας», Ἔ- ὀδυμαδιαία. ᾿Εφημεοὶς τοῦ. Οἰκοι- µενικοῦ. Πατοιαρχείου, Έτος 10, ᾿Αοιῦς φύλ, 494 καὶ 495, 28 Δε- χεµόφρίου 19600. καὶ 4 ᾿Γανουαρίου 1961. ἀντιστοίχως. «Εκκλησία», ἨΕπίσημον δελ- τίον τῆς Εκκλησίας τῆς ᾿Ηλλάδος ἐκδιδόμενον κατὰ δεχαπενθήµερον, μπυς ΑΗ, 1. Ἱανουαρίου 1961, ᾿Αοιυ, αν ᾿Αὐῆναι. «Ἐφημέριος», Δεγαπενὑήμερον πεφιοδικὸν τοῦ ᾿Ορῦοδόξου ᾿ν»- οιακοῦ. Ἰἑλήρου, ΄Ητος 1’, 1 Ἰ]α- νοναρίου 1961, ᾿Αοιῦ. 1, ᾿Αθῆναι, «Ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ», Μηνιαία ἔκδυοσις τῆς Ἱ. Μητρυ- πόλεως ᾿Αττικῆς γαὶ Μεγαρίδος, (Ἱανονάριος 1961) Πτος Α΄ -- ᾿Αοιῦ, 1, Κηφισσιά. Ἁληνιαῖον περιοῦν- κὺγ ἐκδιδόμενον ὑπὸ τὴς ']. ΝΙη- τροπύλεως αἈεσσηνίας, τος 1δον, Αριθ, φύλλου 105, ἵναλα- µάτα, Δεκέμδοιος 1900. «Διδαχή», ο αῦλος ὁ ᾽Απόστολος τῶν ᾿μθνῶν», Μηνιαία ἔχδοσις τῆς Ἱ, Αητουπόλεως Δημητριάδος, Μόλος --- Ἱανονάριος 19861 Ηεφρίυδος ΄ -- Ἔτος Β΄ ---ἸΑ- οι ὃν φὐλ, 8, «ο αλήνη», Αηνιαία ἔχδυσις τῆς Τ. Αητροπόλεως Νονεμθασί- τά ον η η : ας καὶ Σπάρτης, Ἔτος Α΄ ---ἸΑ- οιδ, φὐλ. 99, οπάρτή, Δεκέαθοι- ος 1900 καὶ Ἠτος Β΄-- Αριῦ. αὖὐλ. 1419, πάρτη, ᾿Ἱανουάριος 19081. «Ὁ Σωτήρ», ΟὈρθόδοξον Ἆοι: στιανικὸν. 1εριοδικὸν ὄργανον ἆ- μωνύμου ᾿Αδρλαότητος Θεολόγων, Ίωτις 0’ --- ᾿Αδῆναι, 6, 10 καὶ »0 ᾿πανοναι ου 1961, ᾿Αριδ. φύλ. 35, 54 καὶ ο, «πωή», Οφησχευτικὴ ἐφηιεοὶς ὄργανον ὁμωνύμου ᾿Αδελφότητος Ὀεολόγων, Ετος ὅ]ον --- ᾿Αθῆ- γαι ὃ, 15 καὶ 19 Ἰανουαοίου 1901 --- λοιῦ, 9939 καὶ 5950 καὶ θα, «Ανάπλασις, ᾖΜηνιαῖον ἓν- Ἀλησιαστιχκὺν πεφριοδικὺν ὄργανον τοῦ ὁμωνύμου υλλόγου, Περίοδος 9), Αρῦς φὐλ. 91 - Ἰανουάρι- : ος 1901. «Οἱ Ἔρεῖς Ἱἱεράρχαι», Εδνι- κοῦρησκευτικὺν φύλλον --- ὄργα- γον τοῦ ὁμωνύμου Συλλόγου, - τος ὅτον, Δεχέμθριος 1960 --ἶλ- ον 1108. «ΕἝλληνιυιὰ Θέματα», Μηνι- αἴον αΤεριοδικόν, ὌΏργανον τῆς ᾿Μταιρίας Πλληνιῶν Νπουδῶν, Ἠτυς Μ΄ --- Δεκέμόριος 1960, ᾿Αοιῦι αὔλ, 59. « Εθδομαδιαία ἀνασχκόπησις Γλληνικῶν γεγονότων», ἔχδι- ὑαμένη ὑπὸ τοῦ 'Υφυπουογοῦ Ηροεδρείας τῆς ἱκυδερνήσεως 4). λάδος, Ἔτυς Ε΄, ο--δ Ἰανουα οἵου 19601, Αρ, τεύχους 1. ΚΑΗΡΙΚΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Γὶ Ἡ ἸΑγγλικανικὴ Ελγλησία τῆς Μαλαισίας προλειµένοι. νὰ Καλύψῃ τὰ κενὰ τοῦ Κλήρου της παρεδέχδη τὸν Ὀεσμὺν ἱερέων οἱ ὑποῖοι διαρκούσης τῆς ἑθδομάδος ἑργάξυνται. 1. διακονία των δὰ εἶναι ἄμισδος. Τὸ πείραμα ἔδογ: µάσθη μετ’ ἐπιτυχίας εἲς τὸ Νόγχ Ικόγ. Εαν ο παταω ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἀίτησις πρὺς ὙΥϊοβεσίαν ᾿Αοιημι 8) 61 Τιοθετοῦντες: Αὐζέντης Μιχαὴλ ἐξ Ἁγίου Οκυδώρου ἹΚασπασίας ἐτῶν 45 καὶ Οὐρανία Αλὐξέντη ἐν Φλαμουδίωιυ ετων ϱ0. Γἱαθετούμενον: Ἀριστίνα Αοζιν ἐκ Φλαμονδιο ὀτον 18, | Οἱσνδήπύτε πούσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τϊο- δεαίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την επγωύφως αποὺς τὸν αογιε- πίσκοπον, ἀναγράφον γαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δρχαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τὴ πήµερον. Ἐν Εωωωσίοις τῇ 81η ανυυα- αἴια 1461. Ἔκ τῆς Ἱερᾶς ς ᾿Αρχιεπι- αἹ᾽οπῆς Κύπρου, Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΦΟνΝ ΕΙΣ |! Φοθήσου τὴν Κίρκην!ι Μὲ «Ὁτὴν τὴν προτροπὴν ἐτελειώ- 2άσεν τὸ τελευταίον µας ἄρ- 2ρον. Καὶ δὲν εἶναι αὐτὸ ἁπλῶς αἴα ὑπόδειξις, Εϊναι µία κραυ- /ἡ: ἔντονος πρὸς τὴν νεότητα, ποὺ κάμνει ἣ Εκκλησία, δ.ὰ κ τὴν προφυλάξῃ ἀπὸ τὸν λανατηφόρον ἐναγκαλ:σμὸν ῆς ἀνηθικότητος, ποὺ πΞριτυ- Μόσεται, ὅπως ὁ κισσός, ἐπ- ανδύνως εἰς τὴν ψυχήν τῶν νόων µας, Π ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΣΙ! ᾽Αλλὰ, σταθῆτε. ᾿Ακούω µ.-- αν φωνήν. Εἴναι ἡ φωνὴ μ.ᾶς µεριδος νέων. Καὶ διατυπώνει µίαν ἀντίρρησιν εἰς ὅσα µέχρι τώρα ἐγράφηῆσαν. Καὶ ἡ ἀντίρρησις λέγει: «Δὲν μπορῶ νὰ τηρήσω αὐὖ- τά, ποὺ ζητεῖτε. Ειναι ἀδύνα- τον νὰ πραγματοποιηθοῦν. “Ἡ ἀνθρώπινη φύσις δὲν ἀντέχει. Λυγίζει,.. ὌἜπειτα, πῶς νὰ σᾶς τὸ ποῦ- με, εἶναι καὶ ἕνας ἄλλος λό- γος. Καὶ ἂν ἀκόμη ῆταν δυ- νατὴ ἡ ἠθικότης, ὅμως ἡ... Ἑ- πιστήµη(:) ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ ἐγκράτεια θλάπτει...». Καὶ ἔτσι τὸ συμπέρασμα: Κάτω ἡ ἠθική. Ὁ νέος, διὰ λόγους ὑγείας, πρέπει νὰ µέ- νῃ ἐλεύθερος εἲς τὰ θέµατα αὐτά! Βλάπτει καὶ καταστρέ- φει τὴν ζωήν του ἡ ἠθικότης... Ὡραΐα, λοιπόν, τὰ ἐκανονί- σαµεν. ᾽Απὸ τώρα καὶ πέρα καµµία ἐνόχλησις, καμμία ἆᾱ- παγὀρείσις. Ἓνεκα,, ἡ ὁὐ- γεία! | ΑἈντιρρήσεις εἰς τὴν... ἀντίρρησιν. Ὥστε ἔχετε καὶ σεῖς ἀἄντιρ- ρήσεις Θὰ μᾶς ποῦν, ἐνδεχο- µένως, μερικοί, Καλά, καὶ πῶς τολμᾶτε ᾿Εδῶ ἡιι. ΕΠΙ- ΣΤΗΜΗΙ ἸΚαὶ δός του ἡ Ἐ- πιστήµη... Καὶ πάλιν ἡ ἘἜπι- στήµη... Καὶ ἕνας ποὺ τοὺς ἀκούει, θὰ νοµίζῃ, ἀσφαλῶς, ὅτι ὅλοι οἱ κορυφαῖοι ἰατροί, ποὺ ἠ- σχολήθησαν εἰδικῶς μὲ τὰ θὲ- µατα αὐτά, θὰ κατέληξαν, ἔ- πειτα ἀπὸ πολυχρονίους µελέ- τας, εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι πραγματι ἡ ἠθικὴ ζωὴ εἶναι διά την ὑγείαν.... θάνατος ! | Καὶ ἔτσι... κάτω οἱ στενοκε- φαλιές τῶν... παπάδων(!), τῶν ὀπισθοδρομικῶν... Βέθαια ὁ γράφων τὰς σκέ- Ψεις αὐτὰς δὲν εἶναι ἰατρός. Συνεπῶς οὔτε καὶ εἰδικός. Κατ ἀνάγκην θὰ πρέπη νὰ καταφύγωμεν εἰς τοὺς εἰδι- κοὺς. Ιὰ τοὺς ἐρωτήσωμεν ἐπ᾽ αὐτοῦ. Τὶ ἄρά γε θὰ ἔχουν νὰ μᾶς ποῦν θὰ ἐχρειάζετο νὰ αφῇ ὁλόκληρον Θιθλίον μα .. γνώμας τῶν διασηµοτέρων ἰα- τρων τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι σαφῶςκαίκατηγορη- μµατικ ὢ ς θεθαιώνουν δι’ ἐπισήμων δηλώσεών των, ὅτι ἡ ἐγκράτεια ὄχι µόνον εἶναι δυνατή, ὄχι µόνον δὲν θλάπτει, ἀλλὰ καὶ πηγἠ µμεγίστης ᾧὦ- φελείας γίνεται διὰ τὸν ὅλον άνθρωπον. Καὶ ὄχι µόνον µε- μονωμένοι ᾖἰατροί, ἀλλὰ καὶ ἰατρικὰ Συνέδρια ἔχουν κάμει τὰς ἰδίας δηλώσεις, ὀπογε- γραμµένας ἀπὸ πολλὰς δεκά- δας κορυφαίων ἰατρῶν ὅλων τῶν. εἰδικοτήτων, ὅλων τῶν κρατῶν. Ἔτσι, ἁπλῶς ὡς παράδει- γμα ἀναφέρομεν τὴν δήλωσιν τῆς ᾿Ιατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου τῆς Χριστιανί- ας, ἤ ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, σημειώνει: «Ὁ ἰσχυρισμὸς με- ρικὼν ἱατρῶν καὶ ἄλλων, ὅτι δῆθεν ὁ ἠθικὸς Θθίος καὶ ἡ πλήρης ἐγκράτεια εἶναι ἐπι. ζημία στὴν ὑγεία, δηλοῦμεν Ότι ειναι ἀπολύτως ἐσφαλμέ- νος καὶ ἀθάσιμος. Καμμία περίπτωσις νοσὴ µατος δὲν γνωρίζοµεν καὶ οὐδενὸς εἴδους θλάθη, τὴν ὁ- ποίαν νὰ ἠμποροῦμε ν΄ ἆπο- δώσωμε στὸν καθ ὅλα ἁγνὸ καὶ ἠθικὸ θ6ίο», Επίσης οἱ καθηγηταὶ τῆς αατρικῆς Σχολῆς τῆς Νέας Υόρκης µετά τῶν ἰατρῶν των ᾽Αμερικανικῶν Ἰοσοκο- µείων ἀπεφάνθησαν σὲ εἰδικὸ Συνέδριο: «νω Διακηρύσσο- μεν ὁμοφώνως καὶ ἐν συνειδή- σει, ὅτι ἡ ἁγνότης πι θίος ἆ- γνος καὶ ἐγκρατὴς δι’ ἀμφό- τερα τὰ φύλα --- εἶναι σύμφω- νος µε τας ἀρίστας συνθήκας τῆς σωµατικῆς, ἠθικῆς καὶ δι- ανοητικῆς ὑγείας». Τέτοιες θεθαιώσεις ἐπισή- µους καὶ κατηγορηματικὰς θὰ ἤτο δυνατὸν νὰ ἀπαριθμήσω- μεν πάρα πολλάς, ἀπὸ ὅλας ἴας χωρας τοῦ κόσμου. .'Ενδεικτικῶς ἀκόμη θὰ ἡ- θέλαµεν νὰ συμµειώσωμεν δύο ὁμολογίας ἰατρικάς, χαρακτη- ρίστικας καὶ πειστικάς. Ὁ ”Αγγλος ἰατρὸς καὶ συγ- γραφεὺς οοᾶ γράφει εἰς ἕνα του θιθλίον: «Σᾶς προκαλῶ με ὅτι στοίχηµα θέλετε νὰ μου εὔρετε, εἰς ὅλην τὴν ἵ- στοριαν τῆς ἰατρικῆς, ἔστω καὶ µίαν µόνη ἀσθένειαν ποὺ ἐπροξένησεν ἡ ἐγκράτεια, καὶ ἕνα μόνον χωρίον ἐπισήμου ἐ- πιστημονικοῦ συγγράμματος της ἰατρικῆς Φιλολογίας, ποὺ να περιγράφῃ µίαν οἰανδήπο- τε ἀσθένειαν, ποὺ νὰ προέρχε- ται ἀπὸ τὴν ἐγκράτειαν», . Ο. Διεθνοῦς ἔπειτα κύρους ἐπιστήµων ᾿Ιταλὸς ὑγιεινολό- Ύος καὶ καθηγητὴς τῆς ἂἀν- θρωπολογίας Μαπίερβζζα ἔ- γραφε: «Ποτὲ δὲν εἶδα μίαν ἀσθένειαν, ποὺ νὰ ἐγεννήθη Οπὸ τὴν ἐγκράτειαν, ἐνῷ εἶδα Χιλιάδας «σύυέενειας, που ἑδι- μιούυργησεν ἡ ἀκονασία, Όλοι οἱ ἄνδρες καὶ µάλι- στα οἱ νέοι, ἡμποροῦν ιά ἆ- γαθὰ τῆς ἁγνότητος νὰ «τὰ δο- κιµάσουν εἰς τὸν ἑαυτόν των. Ἡ µνήµη εἶναι ἑτοιμοτάτη καὶ ἴσχυρα η δ.άνοια ζ6ωηρὰ και καρποφόρος' ἢ θέλησ.ς δυνα- Β] καὶ ο χαρακτηρ χαλυθοω- γεῖαι πρὸς ενέργειαν, τῆς ὅὃ- ποίας οἱ ἀκόλασιοι δεν εχουν Καµµιαν γνῶσιν. Κανένα γυα- λὶ οἐν μᾶς δείχνει τὰ” γύρω με τόσον οὐράνια χρώματα, ο- κὼὠς τὸ πριοµα τῆς ἁγνότητος, τὸ ὁποῖον ριπτει τὰ χρώματα τῆς ἴριδός του ἐπάνω εἰς ὅ- λα τα πράγματα τοῦ κόσμου καὶ δωρίσει µακαριότητα χω. ρὶς σκιἀν και ὠχρότητα». ΄Ἔτσι ὁμιλοῦν οἱ εἰδικοί, Μὲ εἰλικρίνειαν. Με καθαρὰν γλῶσσαν. Μὲ σαφήνξιαν, ποὺ δὲν ἐπιτρέπει παρανοήσεις... ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ... -- Καλά’ ἡμεῖς ὅμως ἠκού- σαμεν ἰατρούς, ποὺ εἶπαν ὅτι ἣ,. ἐγκράτεια θλάπτει. Τὶ συµ- θαΐνει στὴν περίπτωσιν αὖὐ- τήν Γιατὶ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ διαφορετικἡὴ γνώµη Θὰ ποῦν μερικοί... Απάντησις, Κατ’ ἀρχήν, ἀγαπητέ µου, αὐτοὶ ποὺ τὰ λένε αὐτὰ εἶναι ἐλάχιστοι. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν μεγαλυτέρων ἰατρῶν τοῦ κόσμου, θεθαιώ- νει ἐντλῶς τὸ ἀντίθετον. Αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὸ συµ- πέρασμα, ὅτι ἡ ἀντίρρησις μερικῶν ἰατρῶν (νεαρῶν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον), δὲν στηρίζε- ται ἐπάνω εἰς ἰατρικὰ δεδοµέ- να, οὔτε εἶναι Καρπὸς προσω- πικῶν πορισµάτων. Καμμία ἐ- πιστήµη δὲν ἠμπορεϊ νὰ ϐ6ε- θαιώσῃ τὸ ἀντίθετον. 'Απλού- στατα. Οἱ ἰατροὶ αὐτοί, ἂν δὲν εὑρίσκωνται εἰς ἄγνοιαν ἢ πλάνην, εἶναι ἔνοχοι εἰς τὰς παραθάσεις αὐτὰς καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν ἔχουν τὸ σθέ- νος νὰ ὕποστηριξουν τὴν ᾱ- λήθειαν, τὴν ὁπρίαν καὶ οἱ ἴδιοι καταπατοῦν. Γίνεται, δη- λαδὴ, ὅ,τι ἀναφέρει ὁ μῦθος τοῦ Αἰσώπου γιὰ.τὴν. ἀλεπού. Ἐπειδὴ εἰς μίαν ᾿ἐπιχείρη- σιν(!) τὴν ἐκυνήγησαν καὶ τῆς ἔκοψαν τὴν οὐράν, ἡ.. πα θοῦσα εἰς τὸ συγκληθέν μετ) ὀλίγον συνέδριον τῶν ἀλεπού- δων ὑπεστήριξε τὴν πρότασιν νὰ κόψουν ὅλες τήν.. οὐράν των, διότι αὐτὸ το, τάχα, τό... καλύτερον/(!)... Βλέπετε, δὲν ἤθελε νὰ εἶναι µόνη αὐτὴ Χωρὶς οὐράν... Αὐτὸ γίνεται συνήθως καὶ μὲ τοὺς τοιούτους ἰατρούς. Συµθουλεύουν τοὺς νέους νὰ κάµουν ὅ,τι . κάµνουν καὶ ἑ- κείνοι... Καὶ ἐπειδὴ δὲν ὃ- πάρχει ἄλλη δικαιολογία, τὸ στηρίζουν εἰς τὴν ἐπιστήμην... Ἰαλαίπωρη ᾿Επιστήμη! ΙΠό- σες µαχαιριες δέχεσαι ἀπὸ τοὺς ψευδεῖς ἐκπροσώπους σου, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ δι. καιολογοῦν τὴν ἁμάθειαν των ἢ τὰς ἀδυναμίας των, χρησι- μοποιοῦντες. τὸ ὡραῖόν σου Όνομα! - Ἰαλαίπωρη ᾿Επιστήμη | Καὶ πόσοι νέοι, δυστυχῶς, ἕ- καµαν τὸ λάθος νὰ τοὺς ἆᾱ- κούσουν καὶ νὰ χάσουν τὸ στολίδι των, τὴν ἁγνότητά των! Πόσοι νέοι | Θὰ τελειώσω γιὰ σήµερα μὲ ἕνα γεγονός, ποὺ ἔχει σχεσιν μὲ τὸ θέµα µας. ᾿Εσπούδαξεν Γεωπονίαν. Ἠτο νέος, λεθέντης, μὲ ἀρ- χὲς, μὲ πίστιν. Εἴχε ριχθῆ στὴ µελέτη μὲ ὄρεξιν, Μόχτα -- µέρα στὸ θιθλίο. Ἕνα πρωϊ ἐξύπνησε μὲ πο- νοκέφαλον. ᾿Επῆρεν ἁσπιρί- γην. Ὁ πονοκέφαλος, οἱ ζα- λάδες συνεχίζοντο. Μιὰ ἐ6δο- µάδα, δυό... . Οἱ γονεῖς του ἀνησύχησαν. Τὸν ὡδήγησαν εἰς ἕνα ἰατρὸν εἰδικὸν(1). Ἡ. ἐξέτασις «ἔγι- νεν.. Ὅ νεαρὸς δὲν παρουσιά- ζει τίποτε τὸ ἀνησυχητικόν. Αἴφνης, γυρίζει ὁ ἰατρὸς καὶ ἐρωτᾷ τὸν φοιτητὴν μὲ ὕ- φος.. σπουδαίου. ἐρευνητοῦ: .. Είσαι ἠθικός χεις ἐ- ρωτικὲς. σχέσεις 3 ο π Ὅχι, γιατρέ.µου, ἀπαντᾷ Ίρεμα ὁ νἑος. Εἰς τὰ. θέµατα αὐτὰ εἶμαι ἐν τάξει. Προσέχω πολύ. Ὁ Θεὸς δέν... -.. - -' Τὶ Θεός! ἐπεμθαίνει ὁ -ἶα- (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αριὺμ. 4)61 Υἱοθετοῦντες: Γεώνγιος Χ Πρωτοπαπᾶς ἐκ Καϊμαχλίου ἐτῶν 40 καὶ Δόμνα Γ. Πρωτοπαπᾶ ἐκ Καϊμακλίου ἐ- τῶν ἃτ. Υϊοθετούμενον: Ἀριστάκης Δημ. Κρατηµένου ἐξ Ἑλλάδος ἐτῶν τ. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Ὑΐοθε- σίαν͵, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὺν ᾿Αοχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ ΄Ί. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύί- πρου, τῇ 98 Ἰανουαρίου 1961. Ἔκ τῆς “Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπι- σχοπῆς Κύπρου. κ. ΕΤΟΣ ' ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 98 Ἐτησία συνδρομὴῆ 5ΟΟ ᾖµΜὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς Γραφεια: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΒΡΙΣΚΕΥΤΙΚΑ οΕΜΛΙΑ -- ΕΝΚΛΗΣΙΑΣΤΙΔΑ ΕΚΔΙΔΕΓΑΙ ΤΗΝ ἵην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΗΤΗΜΛΤΗ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΛΗΣΕΙ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σοι ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΦΕΒΡΟΥΛΡΙΔΥ 1981 Προεόρτια 'Ὑπαπαντῆς, Τρύ- Φώνος µαρτ. ᾿Αναστασίου νεοµ. τοῦ ἓν Ναυπλίῳ (1654) καὶ Φιλικητάτης μαρτ. ᾿Απὸ τότε ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νὰ χαταλα- θαίνῃ τὸν ἕαυτόν του καὶ νὰ σταθµίζη μὲ κάποιοα σχέφι τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς του, ἀπὸ τότε αἰσθάνε- ται µέσα Του νὰ γεννῶνται λαχτάρες καὶ παλμοὶ καὶ ἐπιδιώξεις, ποὺ ἀνάγονται στὴ σφαῖρα τῆς δη- µιουργίας. Ποθεῖ νὰ ἀφήσῃ ἔντονα τὰ ἴχνη τῶν 6η- µάτων του στὴν ἄμμο τῆς ζωῆς ἀνεξίτηλα τὰ ἔργα του στὴν ἀνβρώπινη πορεία... Βέθαια δὲν ἡμποροῦν ὅλοι νὰ τὸ ἐπιτύχουν αὖ- τὸ εἰς τὸν ἀπόλυτον θαθμέν. Οἱ προνομιδῦχοι πάντα εἶναι οἱ ὀλίγοι, Άλλοι, πάλιν, παίρνουν τὸ δρόμο τῆς καταστροφῆς χαὶ γιὰ τοὺς αυτούς των καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν ἀξίζει νὰ γίνη λόγος γι’ αὐτοὺς... Μιὰ ἄλλη ὅμως μερίδα ἀνθρώπων, ἀρχετὰ ση- µαντική, χινεῖται μὲ πολλὲς δυνατότητες ἐπιτυχίας, διότι, καΐτοι δὲν διαθέτουν ἰδιαίτερα φυχιχὰ καὶ δια- νοητικχὰ χαρίσματα, ἔχουν ὅμως δέλησιν καὶ ἰδανιχὰ καὶ Φλόγα, ποὺ τοὺς ἐξασφαλίξουν τὰς προὺποθέσεις διὰ µίαν φωτεινὴν ναὶ δημιουργιχὴν πορείαν. Έτσι ἡμπορεῖ νὰ μῆ ῥιαπρέφουν ὣς «δημιουρ- γοί» εἰς τὸν «ἐπιστημονικὸν» τοµέα ἣ τὸν «παλλιτε- χνικόν». Εἰς αὐτόν, ἐλέχθη, δὰ σηµειώσουν χατα- πτήσεις οἱ προνομιοῦχοι. Όμως ὑπάρχουν τόσες ἄλ- Ἆες «δημιουργίες», ποὺ φαίνεται, ἴσως, ὅτι ἄχτινοθο- λοῦν ὀλιγώτερον, ἀλλ ἀποτελοῦν ἐν τούτοις ἀπαραί- τητα στοιχεῖα προόδου μιᾶς κοινωνίας. Καὶ ἐρωτῶ. Δὲν εἶναι «δημιδυργίαο» ἡ ἀπόχντη- σις ἑνὸς χαρακτῆρος ἀκεραίευ, φωτισµένου, ἀνωτέ- ρου, χριστιανικοῦ: Όταν τόσες δυνάμεις χαχίας κατακρημµνίζουν µέσα µας τὰ ἰδανιχὰ καὶ τὴν αρε: τήν, δὲν εἶναι «δηµιουργία», καὶ µάλιστα ἰσχυρᾶς ἀχτινοθολίας, τὸ νὰ ἀντιδράσηῃης χαὶ νὰ πολεµήσης τὰς «δυνάμεις» τοῦ καχοῦ καὶ τοῦ σκότους, παὶ νὰ ὑφώσηῃς, παρὰ τὰς ἀντιθέσεις, ἕνα Φυχιχὸ παλλιτέ- χνηµα ἄρτιο καὶ ἅγιο Καὶ ὅταν ἄλλοι, μεγάλοι ἴσως εἰς ἐπιστημονικὰς ἢ κπαλλιτεχνικἁς σφαίρας, δὲν κατώρξωσαν νὰ νική- σουν µέσα των τὸν πόσμον αὐτὸν, τότε εἶναι μικρᾶς ἀξίας «δημιουργία» αὐτὴ ἡ νίκη τοῦ ἐσωτερικδὺ σου κόσμου Καὶ ἂν τὸ δημιούργημα κρίνεται μὲ θάσιν την ἀντοχῆν του εἰς τὴν φβορὰν τοῦ χρόνου, τότε δὲν εἶναι μονιμωτέρα δηµιουργία ἡ νίκη αὐτή, ἀπὸ την ἄλλην δηµιουργίαν, ἡ ὁποία δὰ ἔχῃ ἀξίαν περιωρι- σµένης ἀγχτῖνος καὶ ἓν πάσῃ περιπτώσει μόνον εφ ὅσον ὑπάρχει ζωὴ ἐδῶ εἰς τὴν γῆν Πρὸς τὶς κορυφές | Δέν εἶναι «δημιουργία» ἔπειτα ἣ ἔμπραχτη ἆᾱ- γάπη, ἤ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν περίέολον τῶν λόγων εἰς τὴν περιοχἠν τῆς πράξεως καὶ τῶν ἔρ- αλ. Ὅταν ἕνας ἀξιώνεται νὰ στήση πύργους ἄγά- πης, ὅπου εὑρίσχει παρηγορίαν γαὶ προστασίαν τὸ ὀρφανόὸ παιδί, ὁ φτωχός στρατοκόπος, ἡ ἀπροστά- τευτη χοπέλλα, ὁ ἀπόμαχος γέρων, τὶ πάµνει τότε: Δὲν δημιουργεῖ: Καὶ ὅταν τὸ χέρι του γίνεται πρευ- νὸς στοργῆς χαὶ ἐλπίδος διὰ τοὺς ἐγχαταλελειμμέ- νους, τοὺς πονεµένους καὶ δυστυχεῖς, ἤθελα νὰ ἐἔρω- τήσω, κατὰ τὶ ἀξίζει περισσότερον τὸ χέρι ἐχείνου, ποὺ προσφέρει ἔργα δημιουργίας εἰς την τέχνην͵ ἀπὸ τὸ χέρι αὐτὸ ποὺ δημιουργεῖ τὴν ἀνοαχκούφισιν πχὶ τὴν γαλήνην: Δὲν εἶναι «δημιουργία» ἔπειτα ἡ καλλιέργεια τῆς φυχῆς ἑνὸς ἀνδρώπου, ποὺ ἠταν πεσµένος στὸ τέλµα χαὶ σήµερα, χάρις στὴν πρὀσπάξεια καὶ τὴν φλόγα τοῦ α᾽ ἢ τοῦ 6) ἐναρέτου καὶ πιστοῦ ἀνθδρώ- που, σηκώθηκε, ἐλευδερώδηχε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ κα- κοῦ, ἑρῆχε τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας, ἔχτισε χαὶ πάλιν τὴν οἴκογενειαχήν του εὐτυχίαν, ξονάδωσε στὸν ἕ' αυτό του τὴ δύναμι τῆς δηµιουργίας, στέχεται σή- µερα καὶ αὐτὸς μὲ τὴ σειρά του θράχος καὶ φράγμα στὴν ὁρμὴ τοῦ κανχοῦ Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι «δηµιουργία», τότε τὶ ἄλλο ἠμπορεῖ νὰ πάρηῃ αὐτὴν τὴν ὀνομασίαν, ὅταν ἐπάνω στὰ ἐρείπια ἐχτίστηχκεν ὁ νέος χόσμος τῆς αρετῆς Καὶ ὅταν ἕνας ἄλλος μὲ τὴν γλυνύτητά του, τὴν νολωσύνην του, τὴν αἰσιοδόθξίαν του, τὴν πίστιν του, τὴν κχυµώδη παρδιά του χατορθώνη νὰ ἐνξαρρύνη ἀπηλπισμένους, νὰ στερεώνη ἀποκαρδιωμένους, νὰ μαλονώνῃ σκληρούς, νὰ χαροποιῇ πὠὀνεµένους, νὰ δίδῃ νόηµα στὴ ζωὴ τῶν χιμαιρονυνηνῶν, ἤρελα νὰ µάξω τὶ εἶναι αὐτὴ ἡ προσφορά του Δὲν εἶναι «δη- µιουργίο» Όταν ἡ ζωὴ εἶναι γεµότη ἀπὸ πινακἰ- δας, ποὺ ἔχουν πέσει στὸ χῶμα καὶ τὴ λάσπη καὶ αὐτὸς ὁ ἄνδρωπος χατορθώνῃ νὰ τὰς ξαναστήση γχαὶ πάλιν ὁρδίας, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀντέχουν στὴν ὁρ- μη τοῦ χειμάρρου, στὴν πνοὴ τοῦ ἀέρος, δὲν εἶναι αυτὸς ἕνος δημιδυργὸς µέσα ὁτῆν κοινωνία ΄Ημπο- ρεῖ νὰ µῆ τοὺς ξέρῃη αὐτοὺς ὁ κόσμος. Νὰ εἶναι ᾱ- φανεις, ἄγνωστοι. Όμως, ἴσως, στὴν ἀθόρυθη «δη- μιουργία» αὐτῶν τῶν ἁγνώστων νὰ ὀφείλεται ἡ ὕ- παρξις σήµερα ἰδανιχῶν, ἡ διατήρησις χάποιας ἴσορ- ροπίας εἰς τὸν κόσμον... Καὶ αὐτὴ ἡ ἀτράνταχτη πραγµατικότης πρέπει νὰ ἀποτελῃ τὸ μεγαλύτερον σάλπισµα, τὴν εὖγενε οτέραν φιλοδοξίαν, τὸν γλυκύτερον ὁραματισμὸν τῆς νεότητος. Ἡ ζωὴ δὲν ἔχει ἱπανοποιήσεις µόνον διά τὰς προνεμιούχους φύσεις, τοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς Αεγάλους παλλιτέχνας τοῦ χρωστῆρος τῆς σµίλης, τῶν μουσιχῶν φθόγγων. Ἡ ζωὴ ἔχει τὰς μὺστικάς ἀγαλλιάσεις της δι᾽ ὅ- Ἄους, ὅσοι θέλουν νὰ ἀποδεσμευθοῦν ἀπὸ τὰς µι- {ροπρεπεῖς ἐνασχολήσεις τὴν τκοχότητα χαὶ τὴν ἀνθρωπίνην µίκρόοτητα καὶ νὰ ἀναρριχηξοὂν εἰς τὰς Ἰψηλὰς χθρυςφὰς τῆς «δημιουργίας». Γαι αὐτὴ ἡ «δημιουργίο» εἶναι κάτι πολὺ ἁπλού- Ἱτερον ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ χαραχτηρίζουν οἱ πολλοί. Εἷ- ναὶ, διά νὰ ἁπλουστεύσωμεν τὸ πρᾶγμα, ἡ σὲ χάθε ἑῆμά µας ἡδονὴ, ποὺ δοχιμάζομεν ἀπὸ τὸ ὄναμμα ἑνὸς φανοῦ, γιὰ νὰ μὴ σχποντάφτουν οἱ διαθάται. Εἰναι τὸ χαμόγελο ἔνὸς παιδιοῦ, ποὺ εἶχε πάψει νὰ ἐλπίζῃη. Είναι ἡ ματιὰ εὐγνωμοσύνης τοῦ εὔεργε- ἴηθέντος, Εΐναι τὸ σφίξιμο τοῦ χεριοῦ ἀπὸ τὸν χδε- σινὸν ἀλήτην, ποὺ σήµερα ἔγινε «ματισμένος καὶ σωφρονῶν» χάρις σὲ μᾶς. Εἶναι τὸ ἱλαρὸν φῶς ποὺ ξεχύνεται ἀπὸ τὰ πα- φάδυρα τοῦ ἱδρύματος ἀγάπης, τὸ ὁποῖον ὠρξώδηχεν ὦ οι διότι ὄφωώδηχε προτήτερα φεγγόόδολη ἡ ἰδιχή σου υχή. «Δημιουργία» εἶναι ὁ ἱδρως σου ὁ ἅγιος, ποὺ ἐ- χύδηχε διὰ να γίνη μῦρο ψυχῆς στοὺς «δεσμωτας τοῦ Αδουν», ὅταν, ὦ ἐργάτα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐγύριξες µε τὸ ραθδὶ τῆς αγάπης σου στἁὰ Χχωρια παὶ στις λαγχαδιές, γιὰ νὰ εὐαγγελισθῆς τὸν Σωὠτῆρα. «Δημιουργία» εἶναι ὅταν ἐμάθαινες καὶ τοὺς ἄλλους νὰ ἀγαποῦν, χωρὶς νὰ περιμένουν ἀνταπέό- δοσιν. Όταν τοὺς ἕἔχαμες νὰ λησμονοῦν τὰς. συχοφαν- τίας καὶ νὰ ἀνταποδίδουν μαλὸν ἀντὶ νπαχοῦ. Νέοι! Αὐτὴ ἡ πορεία πρέπει νὰ σᾶς συγκινήση. Αὐτὴ ἡ ζωὴ πρέπει νὰ σᾶς ἠλεχκτρίσῃ. ΜΗ χάνεσθε µέσα στὶς χαχοτοπιὲς τοῦ κόσμου. Μὴ θυσιάζετε τὰ νειᾶ- τα σας χυνηγῶντας τὶς σχιές. Μὴ σπαταλᾶτε τοὺς χυμοὺς τῆς καρδιᾶς σας σὲ γλυχανάλατους συναισξη- ματισμούς. Ἡ χοινωνία θέλει πρίχους γεροὺς διὰ νὰ δεδῇ. Μοαὶ αὐτοὶ οἱ πρίχοι µόνον στὸ ἐργαστήρι τῶν ανθρώπων μὲ πνοὴν χαλχκεύοσνται, Μορφοποιήσατε τὸν πολιτισµόν µας. Δώσατέ του πνευματικὸν περιεχόµενον. Χαρίσατέ του ὑγείαν καὶ ἄρωμα. Έτσι µόνον δεμελιώνονται θιώσιμοι πολιτισµοἱ. Καὶ στὰ γερά σας μπράτσο κατόπιν ὑψώσατε πὴν ση- µαίαν τῆς παινούργιας ζωῆς, τῆς ἁἀληθινῆς «ΔΗ- ΜΙΟΥΡΓΙΑΣ», Είναι ὁ μόνος τρόπος νὰ δανατώσε- τε τὸν θάνατον... ᾿ Ἕνας χόσµος περιμένει τὸ σάλπισµα αὐτό. Ἕνας Χόόμος ἀναμένει τὸν ἀγνόν, τὸν εὐσταλῆ σηµαιοφό- ρον. Νέοι τῆς Κύπρου] 1Ἡ)26εν ὁ καιρός... Σαλπίσατε τὴν χαινούργια ζωή. Πάρτε ἔπειτα τὴν σηµαίαν... Καὶ προχωρεῖτε... Μὲ τὰ µάτια ὑφωμένα... Πρὸς τὶς πορυφές... Γιατὶ ἐχεῖ εἶναι ἡ δέσις σας. Ἐκχεῖνο εἶναι τὰ τέρµα τῆς ἁληξινῆς δημιουργίας. Οἱ πορυφές!... Τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς νίχης οἱ χο- ρυφές!... ᾿Αρχιμ. Γ. Π. ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΦΟΥΣΑΝ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤ. ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΣΥΝΗΛΘΕΝΛΠΟ ΤΗΣ -141ΙΛΝΟΥΛΡΙΘΊ Τ0 Β’ ΙΕΡΛΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΛΡΙΑΝ Γ ΣΙ ...}. Οἱ Τρεῖς ἹἹεράρχαι Σταθμὸν ες τὴν ἹἹστορίαν τῆς ᾿Εκκλησίας ἀποτελεῖ ἡ φω- ΜΕΙΩΜΑΤΑ ] -2 ΤΗΣ ΙΕΡΛΣ ΛΡΧΙΕΙΙΣΚΟΠΗΣ ΛΘΗΝΟΝ Τοῦ Συνεδρίου προήδρευσεν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσχοπος ᾿Αθηνῶν ν. Φεόχλητος Τὴν θην Ἰανονυαρίου συνεκλήθη εἰς τὴν μεγάλην αιὔουσαν τὴς ἸΑποστολικῆς Διακυνίας τῆς κ- κλησίας τῆς 'Ιλλάδος εις τὴν Δ1ο- νὴν ΠἩετρακη, ὑπὸ τὴν πρυοεδυί- ἂν τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπονυ ᾿Α- θηνῶν κ. Θεοκλήτου τὸ Β΄ Ἱερα- τικὸν Συνέδριον τῆς Ἱερᾶς ἸΑο- χιεπισκυπῆς ᾿Αδηνών. αἱ ἐργαά- σίαι τοῦ Συνεδρίου συνεχίσθησαν καὶ τὰς ἑπομένας ἡμέρας µέχοι τοῦ Σαθθάτου, ἱ4ης Ιανουαρίου, τελευταίαν ἡμέραν τοῦ Συνεδρίου. Εἰς τὸ ἐν λόγῳ Ἀνγέδριον παρε: κάδησαν περὶ τοὺς 600 ὀφημέριοι τῶν ἱ. ναῶν τῆς ᾿Αρχιεπισπχοπικῆς Περιφερείας. Εν τούτων οἱ 45έ ἦσαν ἔγγαμοι κληρικοὶ οἵἱ δὲ ἡ- πόλοιποι ἄγαμοι. ᾿Αξίξει νὰ σηµει- ωδῆ ὕτι παρόµοιον συνέδριον εἶχε νὰ συγκροτηδῇῃ ἀπὸ τοῦ ᾖἔτους 1992. Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῶν ἐργασιῶν τοῦ Β΄ 'Ἱερατικοῦ Σι- γεδρίου ὠμίλησεν ὁ ΠΠανοσιολ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. Χρυσόστομος Γιαλλούρης ἀναπτύξας τὸ θέμα «Ἡ πνειυματικὴ ζωὴ τοῦ ἱερέως». ὃ Πανοσιολ. Νεῖλος καὶ οἱ Κατόπιν ὠμίλησαν ᾿Αρχιμανδοίτης χ. αἰδεσιμολ. Ἱερεῖς κ.κ. Ὠλαντάκης καὶ ικολάου. : ἣν δευτέραν ἡμέραν, 10 Ἴα- γουαρίου, ἐγένετο Ἡ εἰσιγῆησις του Αἰδεσιμολ. ποωτυπρεσθυτερύὺ Ἡ. ᾽Αγγέλου Νησιώτη, Ἡ ὑποία ειχεὶ ὡς Ὀέμα: «Η ἀναστροφὴ τοῦ ἰε- θέως ἓν τῷ ποιµνίῳ του». ὶς πλη ροφορούμεῦα, Ἡ ὑμιλία τοῦ πρὠτυ- πρεσό. π. Ἀησιότη ὑπῆρξε διαφω- τιστικὴ καὶ διδακτικὴ συγχυυνως διὰ τὴν ἓν γένει συμπεριΓοφν τῶν κληρικῶν καὶ ταύτην σύγε- πλήρωσεν ὃ ἕτερος ὁμιλητὴς 1α- γοσιολογ.. ᾿Αοχιμανδρίτης . Δα- μασκηνὺ- Λαζαρίδης ὁ ὁποῖος ᾱ- γέφερε, χυρίως, ἐντολὰς τῶν ΙΠά- τέρων τῆς Ἐκκλησίας. λΙετὰ τὴν συνεδρίασιν παρετέθη κοινὸν γεῦμα εἰς τὴν Ἰράπεξαν τῆς ᾽Αποστολικῆς Διακονίας εἰς τὸ ὁποῖον παρεκάῦησαν ὁ Μακ. ᾿Αοχι- Επίσκοπος καὶ περὶ τοὺς 100 τε ρεῖς. 'ΙσάριΏμοι 'Τερεῖς παρεχάδη- σαν εἷς γοινὸν γεῦμα μετὰ τοῦ Αρχιεπισκόπου κ. Θεοκλήτου τὴν Πέμπτην αἱ τὸ Σάδόατον, 19 καὶ Συνέχεια εἰς τὴν δ᾽ σελίδα) Εἰς τὴν κοινότητα Κοιλίνιας Πάφου ὠργανώθη τὴν παρελθ. Κυριακήν, 29ην λΙανουαρίου, σεμνή τελετὴ καθ ἤν ὁ Σεθ. Μητροπολίτης Πάφου κ. [Γεν- νάδιος καὶ ἡ Φιλάνθρωπος κ. Ζήνα Κάνθερ διένειµαν εἴδη ἱματισμοῦ εἰς κατοίκους τοῦ χωρίου καὶ εἰς ἅπαντας τοὺς μαθητὰς καὶ µαθητρίας τοῦ ἐκεῖ Δημοτικοῦ Σχολείου. Τὰ διανεµηθέντα εἴδη ἱματισμοῦ προήρχοντο ἐκ δωρεᾶς τῆς κ. Ζήνας Κάνθερ. Εἰς τὴν φωτογραφίαν ὁ Σε6. Μητροπολί- της κ. Γεννάδιος ἑνῷ προσφέρει εἴδη ἱματισμοῦ εἰς μικρὰν µαθήτριαν. ΕΡΕΑΝΟΙΣ ΡΝΥΟΕΝΙΚ« ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΟΙ. ΤΡΕΙΣ Ὁ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΒΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου. Ἐπὶ τῇ ἐπικειμένη ἑορτῇ τοῦ ᾽Αγίου Φωτίου, Πατριάρχου Κ ωνσταντινουπόλεως (6 Φεβρουαρίου) ὃ ὁποῖος προσάγεται ὑπὸ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ὣς ἡ αἰτία(!) τῆς δι. αιρέσεως τῆς Ἑκκλησία: τοῦ Χριστοῦ εἰς κατωτέρω Εἰσήγησιν τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ κ. ᾿Ανατολικὴν καὶ Δυτικὴν δημοσιεύομεν τὴν Εταποῖς Ώυοτπὶκ (Φραγκίσκου Ντβόρ- μὴ) τὴν ὅποίαν ἀνέγνωσε κατὰ τὸ εἰς ἸΜόναχον, τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1968, συνελθόν, ΙΑ΄ Διεθνὲς Βυζαντινολογικὸν Συγέδριον. Κατὰ εἡν φρᾶσιν ἑνὸς τῶν ἡμετέρων Καθηγη τῶν ὃ κ. Ώυοτπῖκ παρουσιάξεται θασιλικώτερος τοῦ 6ασ λέως, θέλων δι αὐτοῦ νὰ τονίσῃ ὅτι ὁ ἐν λόγω συγγραφεὺς ὑπεραμύνεται τῆς καταρρίπτει τὰς μέχρι τοῦδε Ηετροεητὸ«Πετ. ᾿Ορθοδόξου Φέσεως. Εἶναι ὃ πρῶτος ὃ ὅποῖος ἐπικρατούσας ἐν τῇ Δύσει ἀπόψεις Πάντως εἰς τὴν κατωτέρω δηµοσιεύοµεν εἰσήγῆσιν μὴ τοῦ Μαρδιναλίου ὁ. περιµένωμεν νὰ συμφωνήσωμεν ἀπ ἀοχῆς µέχρι τέλους, γνωστοῦ ἄλλωστε τοῦ πράγματος ὅτι ὅ κ. ΕΤαποίς ΠΏυογ1]ς περιωνύµου θιΜλίου Αα’ Ἡ. ἱστορία τοῦ Πατριάρχου Φωτίου ἐμφανίζεται νῦν ὑπὸ νέον φῶς, χάρις εἰς τὰς ἐρεύνας λογίων τινων, οἱ ὁ- ποῖοι ἠσχολήθησαν προσφαά- τως μὲ τὸν ἐν λόγῳ Πατριάρ- χην, µελετήσαντες µερικα προ ὀλήματα τὰ ὁποῖα Συνδέονται ἀμέσως μετὰ τοῦ οὕτω καλου- µένου Φωτειανοῦ σχίσματος. ᾿Εκτὸς τῆς σηµαντικῆς προό- δου, ἡ ὁποία ἐπετεύχθη εἰς τὰς περὶ τὸν Φώτιον μελέ- τας, παραμένουν ἀκόμη µερι- καὶ λεπτοµέρειαι, αἱ ὁποῖαι θά πρέπη ἀργότερον νὰ µελε- τηθοῦν. Δυστυχῶς, ἕνεκα τῆς ἐλλείψεως πηγῶν, ἴσως οὐδέ- ποτε θὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ δώσωμµεν ἐπαρκεῖς ἀπαντήσεις εἰς μερικὰ ἐρωτήματα ἆπαν- τήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀποκλεί- ουν πολλὰς ἄλλας περιπτώ- σεις. Πλεῖστα τῶν ἐπ'σήμων ἐγγράφων τὰ ὁποῖα εὑρίσκον- ται εἰς τὴν κατοχἠν µας προ- έρχονται ἐκ τῶν ἀντιπάλων τοῦ Φωτίου καὶ ἡ ἀξιοπιστία αὐτῶν εἶναι ὑπερθολικὰ ἀμφί- ὄολος. Πλὴν τούτου, εἶναι γενικῶς παραδεκτὸν, ὅτι ἡ μαρτυρία εἶναι Ῥωμα-:οκαθολικός ἔστω καὶ ἐὰν κατεπολεµήθη μετὰ τὴν συγγραφὴν τοῦ του ΤΠε ΡΠμοϊξίαης δολίςηι”. ἣ ὁποία ἀπεκαλύφθη ἐσχά- τως, κατὰ τὰς νεωτέρας µε- λέτας, ὁδηγεῖ εἰς νέαν ἐκτί. μησιν τοῦ Φωτίου, ὣς ἑνὸς ἐκ- κλησιαστικοῦ καὶ λογίου ἀν- ὃρὸς καὶ ὅτι αἱ σχέσεις τοῦ Φωτίου εἰδικῶς μετά τοῦ Πα- πισμοῦ, πρέπει νὰ θεωρῶνται ὑπὸ διάφορον ὄψιν παρ) ὅτι µέχρι τοῦδε ἐγίνετο. Θὲ πρέπη νὰ τονισθῃ, ὁ- πωσδήποτε, ὅτι ἡ σοθαρωτέρα ἐργασία διὰ τὸν Φώτιον ἐγρά- φη ὑπὸ τοῦ Καρδιναλίου 5. ΠετρεητῦίΏετ, ἡ ὁποία δὲν (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) τεινὴ τριὰς τῶν ἁγίων ἀνδρῶν, Ἡασιλείου τοῦ Ἰεγάλου, 1ρήγο- ρίου τού Θεολόγου καὶ ᾿Ιώάννου τοῦ Χρυσοστόμου. ἄιότι οἳ τρεις οὗτοι ἀστέρες τοῦ φωτεινοῦ στερεώματο κατηνάλωσαν τὸν σύντομον, κατὰ κόσμον, 6ίον των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ συ- γόλου, ἐλάμπρυναν τὸ περιθάλλον εἷς τὸ ὁποῖον ἔδρασαν καὶ ἐ- δόξασαν τὸν θρόνον εἰς τὸν ὁποῖον ἀνῆλθον. Βνδιαφέρ2λησαν διὰ τὴν ᾿Μκκλησίαν. ᾿Εμόχθησαν διὰ τὴν Ἔκ- Κλησιαν καὶ ἀπέθανον ὑπὲρ Αὐτῆς. Καὶ τοῦτο διότι ἐπίστευσαν ὅτι ὑπέρ-ατον διὰ τὸν ἄνθρωπιον καθῆκον, καὶ περισσότερον διὰ τὸν Χριστιανόν, εἶναι ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ συνόλου καὶ ἣ θεραπεία τῶν εὐγενεστέρων ἐπιδιώξεων καὶ ἰδανικῶν. ἓν ἀνάγκῃ καὶ ἢ ξωὴ νὰ θυσιάδεται, ὣς ὑπερτάτη προσφορά, προκειµένου νὰ ἔπι- πρατήσῃ τὸ ὀρθόδοξο», γαλήνιον καὶ ὁμονοοῦν πνεῦμα μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας µας. Ἔνῷ ἔξησαν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπολιτεύθησαν ἓν Οὐρανοῖς. Δι’ αὐτὸ καὶ τὰ ὀνόματά των κατέλαδον µπερίοπτον θέσιν εἷς τὴν γουσῆν δέλτον τοῦ Θεοῦ. 'Ἡ φήμη τὴν ὁποίαν ἔχουν εἶναι ἅπο- λύτως δικαιολογημένη, διότι ἦσαν ἄνθρωποι εὑρείας ἄντιλήψεως. Δόγῳ δὲ τῆς εὑρείας ἀντιλήψεώς των ἀπέκτησαν καὶ εὑρεῖαν φήμη». Αἰκαιος ἔπαινος θὰ τοὺς ἀπονεμηθῇ καὶ ὑψίστη τιμὴ θὰ τοὺς δοθῇ ἐὰν ὃ 6ίος των γίνῃ φωτεινὸν παράδειγµα δι᾽ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τῶν χαραχθεισῶν ὑπ ἐκείνων γραμμῶν ἑαδίσωμεν ἡμεῖς. ὍὉ κ. Ἡ. Τρεμπέλας ᾽Απὸ τῆς παρελθούσης ἑθδομάδος εὑρίσκεται µαξί µας ὅ δια- πρεπὴς Ὁμότιμος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πα- επιοτημίου ᾿ Αθηνῶν κ. Παναγιώτης Τρεμπέλας. Ὁ ο. Καθη- γητὴς ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς πολυγραφωτέρους συγγραφεῖς τῶν τελευταίων ἐτῶν ἐργασθεὶς ἐπὶ πλείστων θεολογικῶν θεμάτων. Ἠαρ ὅλον ὅτι ὑπῆρξε Καθηγητὴς τῆς Πρακτικῆς Θεολογίας ἐντούτοις ἠσχολήθη καὶ μὲ τοὺς λοιποὺς τῆς Θεολογικῆς ᾿Επιστή- µης λάδους ἐκδώσας 'Ὑπομνήματα εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, Δογματικήν, ᾿Απολογητικὰ Ἰελετήματα ».ἄ. Ὁ κ. Τρεμπέλας ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς σπουδαιοτέρους ρή- τορας τῆς ἙΕλληνιικῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Απὸ τῶν νεανικῶν τον χρό- νων ἠσχολήθη κυρίως μὲ τὴν διακονίαν τοῦ κηρύγματος, τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ µέχρι σήμερον, παρ ὅλον ὅτι τοὺς ὤμους του δαρύ- νουν ἑθδομήκοντα δύο ἔτη. Ὅλοι οἳ Χριστιανοὶ ἤκουσαν μετ εὐχαριστήσεως τὴν εἰς ἘἈ ύπρον ἄφιξιν τοῦ διαπρεποῦς Καθηγητοῦ, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως ἡ- μεῖς, οἱ µαθηταί του, διότι ἀξιούμεθα ὕστερον ἀπὸ ἔτη νὰ ἀκούσω- μεν καὶ πάλιν τὸν σεθαστὸν διδάσκαλόν µας νὰ μᾶς ὁμιλῇ καὶ μᾶς διδάσκῃ. ΗἩ ἐπίσκεψις τοῦ κ. Τρεμπέλα μᾶς περιποιεῖ µεγίστην τιμὴν δι αὐτὸ καὶ τοῦ εἴμεθα ἄκρως εὐγνώμονες. Τὸν εἶχαρι- στοῦμεν θερμῶς γμαὶ ἐλπίζομεν ὅτι ὅλοι θὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς εἷς ἀ{ύπρον παραμονῆς του καὶ θὰ σπεύσουν ἀθρόοι διὰ νὰ παραπο- Ἰουθήσουν τὰς ὑπ αὐτοῦ δοθησόµενας ἐπὶ διαφόρων ἐνδιαφερόν- τῶν θεολογικῶν ζητημάτων δια]έξεις. ΠΙΕΙ ΕΙΝ ΠΡ ΤΙΜΗ ΙΙ ᾽Απηυξύνξησαν πρὸς τοῦτο Ἐχχλήσεις ὑπὸ τοῦ Μακ. Πκ- τριάρχου ᾿Ἱεροσολύμων καὶ Μανκ. ᾿ΑἈρχιεπισκόπου Α- δηνῶν. ρὸν ἀνεκτίμητον. Θὰ πρέπῃ νὰ Τὴν παρελθ. Δευτέραν, ἑ- θεωρῶμεν τοὺς ἑαυτούς µας ορτὴν τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, διενεργήθη καθ ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα ἔρανος ὑπὲρ ἀνακαι- νίσεως τῶν κτισμάτων τοῦ Παναγίου Τάφου. Διά τὴν κα- λυτέραν ἐπιτυχίαν τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ σκοποῦ ὁ Μακ. ΠΠα- τριάρχης “Ἱεροσολύμων κ. Βε- νέδικτος καὶ ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπί- σκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Θεόκλη- τος ἀπηύθυναν ἐκκλήσεις πρὸς τὸν ἙΕλληνικὸν Λαόν. 'Ο ἔρα- νος ἐτέθη καὶ ὑπὸ τὴν προστα- σίαν τῆς Ἑλληνικῆς Κυθερνή- σεως Παρ᾽ ὅλον ὅτι δὲν ἐγνώσθη- σαν τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ἐ- ράνου πιστεύοµεν καὶ εἴμεθα θέθαιοι ὅτι θὰ ὑπερθῆ κάθε προσδοκίαν, διότι πρόκειται περὶ κτισμάτων τὰ ὁποῖα ἀνή- κοντα εἰς τὴν Ἑλληνορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ἀποτελοῦν θησαυ- εὐτυχεῖς, διότι ὁ Πανάγιος τοῦ Κυρίου Τάφος εὑρίσκεται εἰς τὰς χεῖρας µας. Οἱ παλαιότεροι ἠγωνίσθη- σαν ὄχι µόνον διὰ νὰ τὰ διατη- ρήσουν ἐν καλῇ καταστάσει ἆλ- λά καὶ νὰ τὰ κρατήσουν µα- κρἀν θεθήλων χειρῶν, Φαρδά- Ρρων κατακτητῶν καὶ εἰς τὸν ἀγῶνα των τοῦτον καὶ τὴν ζωή των προσέφεραν. 'Ημεῖς ἐλάχιστον φόρον τιμῆς δὲν θά ἀποτίσωμεν Θὰ δειχθῇ τοῦτο ἐμπράκτως ἐντὸς τῶν προσε- χῶν ἡμερῶν. Πρὸς δὲ τοὺς συλλαθόντας τὴν ἰδέαν καὶ θοηθήσαντας εἰς τὴν ἐπιτυ- χίαν τοῦ ἐράνου ἐκφράζομεν θερμά συγχαρητήρια καὶ τοὺς παρέχοµεν ἁἀμέριστον ἠθικὴν συμπαράστασιν.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΠΑΡΟΓΙΑΝ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ 4p
Ο κ. Π. ΤΡΕΜΠΕΛΑΣ ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΤ' ΑΥΤΑΣ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ 4p
ΤΗΝ 19ΗΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΕΤΕΛΕΣΘΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΨΑΛΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ 4p
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΦΟΥ 4p
ΦΟΝΕΙΣ! 3-4p
ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΝ ΜΑΘΩΜΕΝ Κυπριακό 3p
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 3p
ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ 2-3p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ 2p
ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟΥ 2p
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΡΑΝΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ 1p
Εις την κοινότητα Κοιλίνιας Πάφου ωργανώθη τη παρελθ. Κυριακή, 29ην Ιανουαρίου, σεμνή τελετή 1p
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ 1,4p
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ 1p
ΣΥΝΗΛΘΕΝ ΑΠΟ ΤΗΣ 9ΗΣ - 14ΗΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟ Β' ΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 1,4p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Πρὸς τις κορυφές ! 1p