Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-02-15

4 “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ω ΤΕΤΑΡΤΗ 15 Φεόρουαρίου, -------ο-- ποια 19ς1. ΤΝ ο ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΛΡΧΙΕΡΕΙΣ ἐν ς --. Ένας σιυνοιχισιὸς τῶν ᾿Αὕη- νῶν, ἡ Νέα ᾿ζωνία, ἑώύτασε τὴλ παρελῦ. Νυριακήν, {την τυεγ., τὰ 'Ὁ Θεοφιλ. Πατάρων ᾿Επίσκοπος κ. Μελέτιος. πενῆντα χθόνια τῆς ἀρχιερωσύγης τοῦ πνευματικοῦ τοῦ ἀρχηγοῦ. “Ἓνας πνευματικὺς ἀρχηγὸς ὁ πίσκοπος Πατάρων κ. Μελέτιος μόνον ὁ ἔχκεντὺς ὲ Ν Φη 4 ΄ σ τουργὺς τοῦ 'Τιίστου κατέχων ἵ παξίως τὸ ἀξίωμα τοῦ. Ὠπισκὸ ποὺ, ἀλλ. ἔχει καὶ μίαν. ἱστορίαν ἐλκλησιαστικ]ν καὶ εὐνικὴν ὑμοῦ. ἀναδείξει δὲν ὑπῆσξε ἡ ὑπυία τὸν ἔχειν εἰ τς απρυσωπικύτητα ἀξιοσέβαστον 2αι ἀξίαν πάσης τικῆς. Ὁ σεμνι ἱεράρχης τῆς Νέας Ιωνίας ὁμυῦ μὲ δύο ἄλλους ἀειμνήστους ἱεράυ- κας τοῦ Ἱπονίου καὶ τῆς Σεθα στεία: ὑπῆαξεν ἕνας ἆ- “ωνιστῆς χατὰ τῶν σχεδίων τοῦ 1[απα Ὦ δ- θύμῃ ποὺς δημου ο ίαν μιᾶς ανὲ Ἑαρτήτου τυνοκυ οδό συν) ἐνλα η σίας, ἀντιμετώπισε δὲ εἲς τὸν ᾱ- γῶνα του αὐτὸν ἀπειλὰς τοῦ κε μαλινοῦ παθεστῶτος εὐθισχόμενως εἲς τὰ θάδη τῆς ᾿Ασίας. Απισῦς κα μετὰ, τὴν καταστροφὴν εἷς τὴν ελληνικῆν πρωτεύουσαν ἔτοποθε- τήῦη ὡς πνευματικὸς αοχηγὺς τῆς μεγάλης ποοσφυγικῆς Μιλράσια- τικῆς περιοχῆς τῆς Νέας ᾽ἹἸωγίας. ο ἅγιος Π ατάρων συγέδεσε ὅλ ην του τὴν ξωὴν μὲ τὸν πόσμον αὖ- τόν, μὲ τὺν ὑποῖον ἔζησε καὶ ἢ- γωνίσθη κατὰ τὴν σταδιοδρομίαν τοῦ ὡς πνευματικὺς ποιμὴν αλ 0- δυτών νὰ τερματίσῃ τὸν. θίον του ἐν µέσῳ τοῦ ποιµγίου του αὐτοῦ. ο ἑοοτασμὸς τῶν πενήντα χοόνων τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ σεθαστοῖ καὶ σεμνοῦ ἱεράρχονῦ, ἀποτελεῖ ὃν- γαίαν ἀναγνώρισιν μιᾶς Πδικ ἀξίας τικώσης τὸν ἑλληνικὸν κκ: ϱον μὸ τὰς ὑψηλάς παραδόσεις του. ΝΟ ΤΝΝ ΠΟΙΜΝΙΙΚΗΝ. ΙΡΛΣΙΝ Τ0Υ ΛΠΙΩΥ ΚΙΤΙΡΙ ο... κ Την Ἐιριακὴν ὅην τρέχ. ἐπεσχέφὃη τὸ ΠΒασιλικὸν ὃ Σεθ. Μητροπολίτης Ἀιτίου κ. Ανθιμος. Οὗτος ἐπεσχέφνη µε- ταξὺ ἄλλων καὶ τὸ οἴκημά τοῦ Ἐλευθέρου ᾿Εργατοὔπαλληλικοῦ Σωματείου Βασιλικοῦ, προσκλήσει τῆς Ἐπιτροπείας, ἥτις καὶ ἔξέ- θεσε πρὸς αὐτὸν τὰ διάφορα ἐκ- κρεμῆ προθλήµατα. τῶν ᾿Βργατο- ὑπαλλήλωνι ὣς τὸ ξήτηµα τοῦ Τα- µείου Προνοίας, τῆς ἀναθεωρήσε- ὡς τῆς µισθοδοσίας, τῆς ἀγορᾶς ἀσθενοφόρου αὐτοκινήτου διὰ τὴν περιοχὴν, κ. ᾱ. Ὁ αγιος Χι- τίου ἐπέδειξε κατανόησιν, διαθε- θαιώσας τὴν Ἐπιτροπείαν ὅτι τὰ ὡς ἄνω προθλήµατα δὰ Ἰλιθμη λίαν συντόμως. Ιδιαιτέρως ϱ 5εθ. Μητρυπομίτης ἀνεφέρδη. εἰς. τὸ Σήτηµα τοῦ Ταμείου Προνοίας διὰ τὸ. ὁποῖον ἑτόγισεν ὅτι δὰ ἀσκή- ση ἐπιροοὴν διὰ τὴν, ταχεῖαν ἐ- φαρμογήν του, καθ’ ὅτι, ὡς εἶπε εἶναι αἴτημα δίκαιον καὶ ὁὀρθόν. ο Σε. Μητροπολίτης 1ι- τίου }. Άνθιμος τὴν παρελὺ. Τα- οασκευήν, ἑορτὴῆν τοῦ Ἁγίου κα- ῥαλάμπους, ἐλειτούργῆσε καὶ ἑκή- ρυξε τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ πα μα ἵ ναῷ άτῳ Δουός. Ἐπίσης ὁ Σεῦ. Ανδιμας τὴν ον παρελῦ, ΚΚιριακήν ἐλειτούς γησε καὶ ἐκήρυξε τὸν Όεῖον λό γον ἐν τῷ ἵ. ναῷ Δερύνειας, Αμ µοχώστου. 8 κ. ΚΕΝΝΕΝΤΥ ΠΜΙΛΕΙ ΔΙΑ ΤΗΝ Λ: ΑΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ «Αἱ εὐλογίαι δὲν ἕρχονται πρὸς ἡμᾶς ἀπὸ τὴν γενναιο- δωρίαν τοῦ Πράτους, ἀλλὰ ΟΥΑΣΙΓΚΤΩΝ. -- “ο Πρόε- ὅρος Κέννεντν ἐδήλωσε τὴν 9ην τοέχ. ὅτι δὲν θεωρεῖ τὴν Ὀρησχεί- αν ὡς ὅπλον τοῦ ψυχροῦ πολέμου ἀλλὰ «ὡς αἰδέριον ἔλαιον τῶν δια- φορῶν, αἱ ὁποῖαι χωρίξουν ἐκείνους ποὺ εὑρίσκονταν εἰς τὴν ἄλλην πλευρὰν τοῦ Σιδηροῦ Παραπετά- σµατος ἀπὺ ἡμᾶς». ο Πρόεδρος Κέννεντυ, ὅστις εἷ- ναι ὃ πρῶτος Ῥωμαιοκαθολικὸς ποὺ κατέλαθέ ποτε τὸ ἀνώτατον ἀξίωμα τοῦ Προέδρου τῶν Ἠνω- μένων Πολιτειῶν, ἐξεφώνησε σύντομον λόγον κατὰ τὴν διάοκει- αν προγεύµατος παρατεθέντος ὑπὸ τῆς Διεθνοῦς Ἀριστιανικῆς Ἠγε- σίας. Δὲν θλέπω, εἶπεν ὁ κ. Κέν- γεντο, τὸν λόγον διατὶ μόνον οἱ ὑπηρέταν τοῦ κομμουνιστικοῦ συ- στήµατος πρέπει νὰ ἀναγνωρίξων- ται ἀπὺ τὴν πειδαρχίαν των καὶ τὴν ἰσχυρὰν πεποίθησίν των πεοὶ τελικῆς ἐπιτυχίας τοῦ ἀγῶνυς των. «Πιστεύομεν ὅτι ἡ ὑπόδεσίς µας εἶναι δικαία καὶ ὅτι τελικῶς ἀπὸ τὴν χεῖρα τοῦ Φεοῦ» δὰ ἐπικρατήσῃ. ᾽Αλλὰ τότε µόνον δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ τοῦτο», ὂ- ταν δείξωµεν. τὴν, ἰσχιρὰν πεπυί- θησίν µας πρὺς αὐτήν». (0 Εὐαγγελιστῆς ἡγέτης Ας Μπίλλυ Γκοάχαμ ἦτο μεταξὺ ἐ κείνων, οὗ ὁποῖοι ἤκουσαν τον Ηρόεδρον Κέννεντυ νὰ ὁμιλῇ πε- οἱ «τῆς μεγάλης µας πίστεως εἷς τὴν Ὀρησκευτικὴν ἐλενθερίαν, πε- οἱ τῆς ἰσχυρᾶς μας πεποιῦ ήσεως ὅτι αἱ εὐλογίαν δὲν ἔρχονται πρὸς ἡμᾶς ἀπὸ τὴν γενναιοδωρίαν τοῦ Κράτους, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν χεῖρα τοί Θεοῦ». ῃ ἀντίδετος δεωρία ση µαίνεν, ὅτι τὸ Κράτος εἶναι ὁ Κύὐ- ρνος καὶ ὁ λαὺς οἱ ὑπηρέται του. «Δὲν δυγάμεῦα νὰ ἔχωμεν Όρη- σκευτικὴν ἐλευθδερίαν ἄνευ, πολι τικῆς ἐλευθερίας», προσέθεσεν ὁ κ. Κέννεντυ, ὃ ὁποῖος ἐν συνεχεία προειδοποίησεν ὅτι «ἢ ἐλευθερία δὲν απφρέπει γὰ συγχέεται μὲ τὴν ἁδιαφορίαν, τὸν κυνισμὺν καὶ τὸν ὑλισμόν». ΤΕΛΕΙΝΙ ΕΙΣ ΜΝΙΜΗΝ τοῦ ΊΕΡΕΙΣ ΓΕΠΡΓ. ΣΚΡΕΚΛ ΑΘΗΝΑΙ, Φεβοονάριος.--- Τὴν 1δην Ἰαγοναρίου, ἡμέραν Κνριακὴν καὶ ὥραν 19ην μεσηµ- θρινὴν ἔλαθε χώραν ἓν τῇ αἰθοι- σῃ διαλέξεων τῆς ᾽Αποστολικῆς Διακονίας Ἡ. τελετὴ τῆς ἀπογομῆς θραθείων τῶν θραθεθεύντων µα- δητριῶν καὶ μαδητῶν διὰ τὰς γοαφείσας καλυτέρας ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκθέσεις διὰ τὸ στανριχκὺν μαρτύ- ριου. τοῦ ἀειμνῆστου Ἱερέως Γε- ὠργίου Σκρέκα. Κατά την τελε- τὴν παθέστησαν ὃ Μακ. ᾿Αοχιεπί- σχοπος κ. Θεόκλητος, ὁ Τενικὸς Αντὴς Θρησκευμάτων κ. Ἰωαν- γίδης, ὁ Βασιλ. Ἰπίτοοπος τῆς περᾶς Συνόδου κ. Ἰ. Καρμίρης, ὃ Γενιὸς ᾿Ἐπιθδεωρητὴς τῶν Θρησκευτιιῶν κ. ἸἹ. Δαθέτας, ὃ Γεν, Αντῆς τῆς ᾿Αποστολικῆς Λιακογίας κ: ᾿Ανδρέας Φυτράνης, τ ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοδεσίαν ᾿Αριζηι, 0) 61 Υιοβετοῦντες: Νικόλαος Κ. Φωτὴῦ ἓκ Ἀέοι Χωρίου ἐτῶν 46 καὶ Ἀρυσταλλί- γη Νικολάου ἐλ Νέου Κωρίου ἐ- τῶν 49. Υοθετούμενον: Κωνσταντίνα Μιχ. Κατσούρα 5 ης Χ μι ῤ 3 πο - ἐν Νέου Χωρίου ἐτῶν 11. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωριζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοῦε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως πορὺς τὸν ᾿Δοχιεπίσκο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (16) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αοχιεπισκυπῇ Κύ- προὺ, τῇ 14ῃ Φεθρουαρίου 1961 Ἐν τῆς Ἱερᾶς Λ᾿µΑρχιεπι- σχοπῆς Κύπρευ. οἳ Θεολόγυν Ιζαδηγηταὶ τῶν Τυ µνασίων ᾿Αθηνῶν, ὁ Πούεδοος τῆς Ὀοῦ. Χοιστιαν. 'Ἑταιρείας . ᾿Ανδρ. Κεραμίδας κ. ᾱ. Ὡμίλη- σαν σχετικῶς ὃ Μα». ᾿Λοχιεπίσμυ- Ἐπιθδεωρητῆς κ. Δα: θέτας, ὃ κ. Ανδρέας Φυτράκης, ὃ Διευθυντῆς τοῦ Θεολογ. Οἶνο- τροφείου. Λἰδ. κ. Ἰω. Ῥάμφος, ἐξάραντες τὴν σικθολὴν τοῦ κ: φημεριακοῦ ἸΚΚλήρου εἰς τοὺς ἐθνι- κοαπελευθερωτικοὺς ἀγῶνας. ἛἜ- πίσης ἀνεγνώσθη ὑπὸ τῆς Σαθού: σης τὸ Α΄ θραθεῖον (501. τ.06Θ) µαθητοίας Μαρίας Μποτσιθάλη ἡ ἔκδεσίς της διὰ τὸ μαρτύριον τοῦ ἀοιδίμου “Ἱερέως Γεωργίου. Σκρθέ χα. Κορφδία δὲ ὑπὸ μαθητφιῶν τοῦ Ευμνασίου Καλλιθέας ἔψαλε σχε- τικὰ ἄσματα. πος, ὃ Γεν. ΠΛΡΗΤΗΘΗ 0 Δρ. ΝΙΙΜΠΕΛΙΟΥΣ ΡΒΟΝΝΠ.---Ὁ) πφοτεστάντης ἐ- πίσχοπος τοῦ Περολίνου δρ Όττυ Ἀτιμπέλιοὺς, ἡλιίας δΙ ἑτών, ᾱ- γήγγειλε διὰ λύγους ὑγείας τὴν παραίτησίν του ἀπὺ τῆς προεδοί- ας τοῦ σιμθουλίου τῆς εὔαγγελι- χῆς Εκκλησίας τῆς Γεραανίας, ------- Η ΕΠΕΤΗΡΙΣ ΤΗΣ ΛΓΙΛΣ ΕΛΡΛΣ Ι96ἱ ΑΣΤΥ ΒΛΑΤΙΜΚΛΝΟΥ.-- Ὅ Σεθασµ. α. Ἀτέλλ λλονα, τῆς ἐπὶ τῶν ἐξωτεριχῶν γοάμµατείας τῆς ᾽Ἁγίας Ἔδυας, παρουσίασε: εἷς τὸν Ἱάπαν τὴν ἐπετηρίδα 19601. τῆς Αγίας Ὥδυας ( Αν- γονάριο. Ποντιφίτσιο). Ὑπεύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΗΝΤΑ ΕΤΗ | ΕΝΗΣΗΗ ΚΙΙΛΣΤΝΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΝΣ ΤΙΣ ΚΡΗΤΗΣ Εἰς τὴν συνεδρίασιν τῆς Ες. λῆ των Ἑλλήνων πα ξστ]] ς Ερήτης--, Άλλα ἄπερλνεις της ΙΕ ουλῆ Δον Φευωνάοι ΛΙΑ. τωλώα. κανε ου ἀνατέ ο, σὶ γοδηίασιν τὰ, ἀπὸ ντα τη η σας σύ τε ον παλς ε : ἰ την οποίαν αλ τῆς Ννήτης, ἢ οἷας ὥς Ὕνας Γδύστις τὰ ἂν μαστε τ τν οὐδώνς Ἡ Γεν ωχτα στνι, εἶναι Μια υμαᾶ γα ὕ- ς ἀλλ μὲ επι αλά άή ον πάπσται εἲς τὸ Ε ατοιαυγεῖον ών: επίσης λα τὰ πο ἡητος ἄν Ἄάτην Πωωλλοίου οταντίνοι πύλέοις, ἀπύντησε ἱνάτα: Ὄ. γανισμῶν αέρος ἐΝοήπης ο. ΠΟΥένειΟΝν ἔπρηη - στατικὺν Νύμον, Ὁ Χόμας ὁ ην Τσύος ἓν δτῃ πώναστησία Γσὔσν γαὶ ἅλλαν ση αντικαι «ίαθη τὴν Γετάρτην, Ἠν Όνν [οής Ὁ ο σας Ἱ Εκ ἡ τοὐπαπωήασις νόμων ἂς οοώντων ῥρυγρίος. ἐιὃις ὑπὰ τῆς Βουλής ττην νόνον ἑπισλύπων, εἷς τὴν γγησίαν. Μεταξῦ αἲν τῶν Ελλήνων καὶ ονηαίσεν πλέον ὖτε θά ἀιονευγηται τοῦ τῶν τά ἡ τραπυπηίησις διὰ τῆς ὕλα τὰ ἀπὺ ἑτῶν αισσωσενὕέντα [πὸ τῆς ταπεκής ατιτες Συνύδον ὐποίας ἔτασταπο η τὸ πέπλο τῶν πωοθ]ήωτα τῆς Εκκλησίας τῆς[ηνταςὴ ΛΗΗΡΟΝ, οὗ οποίοι θὰ καδηγητῶν ἱερέων. Κρήτης. δΙετὰ τὴν ήφισιν τοῦ [αρέσει νὰ ἔχιαιν πολ εὐαύτεσα Νόμυις ο ὑπονοσὸς Ουήσκενμάτων τιτικὰ ιά οὐσιαστικὸὰ πουπόντα ΛΑΑΛΑΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ Ἰ ζ ᾿ ὃ τν ο Ξ ἔν ιο λαὶ ΣΤαιδείας 1 . Βοντατς τῆς ἓ- Γτῶν ὅσων ἀπητοῦντα ου σης” ΤΙ ΒΟΥΑΙΙΣ τόνισε µεταςῦ αλλων τα ες ρον». «0 γέυς Καταστοτικὺς. Χάρ- Ἐπαντιλημπένως ἑτονίσθη ἡ Νγετικῶς, ὡς εἶγεν Επίσης ἄνα- της συνετάχθη με την οτε Ε άμη ηα ἴσεως τοῦ Νόμοι, ο γοαφῇ ποοσι άτως οἱ χαδηγηταὶ συνευγασιαν τής ΙκλλΗσίας Ἁνή- ὑποῖος, δίδει αὐτοτέλειαν, ες τὴν | ἱεροῖς εἶχον διαταχθῇ. νὰ, ἕνκατα- της Ἅάἱ το) πιλογέυ ΙΤαιδείας Ἰκησία τῆς Νοήτης. λείῴονν τὴν μίαν ἓκ τῶν δύο ἠέ- μαἱ ἑτέὂη ὑπὶ οψιν τοῦ Οἴκο π1Ε- τὰ σημειωνὺῇ, ὅτι] σεών των, τοῦ. γαὐηγητοῦ ἢ τοῦ γυν Πατοιαυχείοῦ. Κατὰ τὴν κατὰ τὸ παοε μθὸν υἱ Ἐπί- ἐφημεοίου, ἔστω καὶ ἐὰν εἲς τὴν αυντάξιν διετησήθησαν αμείιωτά Γσχηποι Κρήτης, πατ οὐσίαν ἔξε- δευτέραν ὑπηοσέτουν ἀμισθί, Π- τὰ πανονικὰ δικαιοµατα της Σε [λένωντο ἀπὸ τὸ ὑπωογεῖην [Γαι- {δη, διὰ, τῆς νέας διατάξεως, δύ- πτης Νορυφῆς τῆς , Ἀνατολικῆς δείας, ἀπὸ τοὺς τοεῖς ἀσχιιανδοί .νανται γά κατέχουν καὶ τὸς δύο Ορθυδύξου Ἐκκλησίας. Βπεδιώ: τας τοὺς ὑποίους ὑπεδείχννοον ἡ δέσεις. χῦη ἐπίσης ἡ κατὰ τοῦπον οὔσιά- τοπιχὴ ύνοδας, Διὰ τοῦ νέου Αι ἄλλης διατάξεως τροποπυιεῖ- στικώτερον παὶ μὲ µεγαλντέρας Νόμου, οἱ οῆτι ἑΓεράοχαι. δὰ Ἱται. τὸ σον ἠλινίας τῶν Ἱερο- ἁρμοδιότητας Ἀειτοι ογία τῆς τυπι- [ἐγλένουν ἀπ εὐθιίας τοὺς. Ἔπι: Ἀηθύκων. λΙέχοι σήι τεοῦγ. ἴσχυε χῆς Τευᾶς Συνόδου ναὶ τοῦ µη- σκύπους, ὅπως θὰ πίνῃ συντότως [τὸ ον καὶ δη ὁ ὑπουργὸς ΤΤαι- τροπολτου Νρήτης. Ὁ. νέος Ἱα:] διὰ τὴν χενὴν δέσιν Ἱερᾶς καὶ δείας ἔχει δικαίωµα νὰ τὸ αὐξή- ταστατικὺς Ἀάοτης ουἡμίσει κατὰ | Χητείας. ση, ΜΕΤΑ 300 ΕΤΗ ἓ ΑΝΕΚΗΡΥΧΟΗ ΑΠΛ η ΤΗΝ ΚΛΒΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΑΓΡΙΑ. ΙΝΛΙΛΝΑ Εἴχε ζήσει εἲς τὴν περιοχὴν τοῦ Αγίου Λαυρεντίου τοῦ Καναδᾶ. ΠΑΡΙΣΙ, Φεθρουάριος.-- Εἰς τᾶς µητέρα τη ποὺ ἀπέθανε ἀπὸ εὐλογιὰ 19 Ιανουαρίου ἐπρόκειτο νὰ ληφθῆ μαζὶ μὲ ὅλο τὸ χωριό. Τὸ παιδὶ τί εἰς τὸ Βατικανὸν ἡ τελικἡ ἀπόφασις διὰ τὴν ἁγιοποίησιν τῆς νεαρᾶς ᾿Ιν- Φιάνας Κάτερι Τεκαχουῖτα, ποὺ ἔχει ἤδη ἀναγνωρισθῃ ὡς ὁσία ὑπὸ τῆς Ἡ Τεκαχουῖτα. Κάτερι Δυτικῆς ᾿Εκκλησίας, ᾿Απητήθη ἡ πα- βέλευσις 306 ἐτῶν διὰ νὰ καταστί, ἁγία ἡ αὐθεντικὴ αὐτὴ νεαρὰ ἀγρία Κόρη ἀρχηγοῦ ἰνδιάνικης φυλῆς εἰς τὸν Καναδᾶ, τοῦ «Γρήγορου ᾿Ἔλα φιοῦ» καὶ τοῦ « ᾽Αγριολούλουδου», ἐ- γεννήθη τὸ 1658 εἰς τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ Ἁγίου Λαυρεντίου. “ἱεραπό- στολοι εἶχαν θαπτίσει χριστιανὴ τὴν σΤΕΛΕΧΙΣ Κ. Κ. ΤἠΣ ΒΙΥΛΓΛΡΙΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΝΑΧΙΣ 1ὰ Κομμουνιστικό Σωματεία τὸν ἀποχηρύσσουν ο Δημήτοι. Κτάνεῳ, ἐπίσημον στέμεχυς τοῦ Κ.Ι. τῆς Βου).- γαρίας, ἐγκατέλειψε τὰς, τάξεις τοῦ Κομμουγισμοῦ καὶ ἔγινε Αἱο- γαχός. Όλα τὰ Κομμουνιστικὰ Σωματεῖα ξητοῦν͵ τὴν ἕ ἔξυδόν του, φοθούμεγοι ὅτι ἕνα τοιοῦτον πα: θάδειγµα ἐνδέχεται νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν λουπὴν Μαορξιστικὴν Νεολαί- αν καὶ νὰ ἐνισκύσῃ τὴν ἐπιοροὴν τῆς Θυησχείας. ΕΝΟΤΗΣ ΣΗΜΛΙΝΕΙ ΠΙσῇ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ --- 0ΧΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΗΜΗΝ ΤΟΥΤΟ ΛΡΑΗ, (0.ΤΕ:). Εεὐμανὺς θεολόγος τῆς Δουμησανισῆς Ἐκγλησίας ἐδήλω- σεν ὅτι «ἤ ῥδὺς πρὸς τὴν Ἰμιστια: ΥΙκΗν ἑνότητα εἶναι ὑδὺς πρὸς τὸ ὀπίσω- ὄχι ὅμως πρὺ- τὴν Ῥώ. µην ἀλλὰ πρὺς τὸν. Ἀοιστόν Αονζηράνὸς ἐπίσχοπυς, ἓξ ᾱλ- ου, ἀνέφερεν τὰ ἑξῆς εἰς μίαν Φεθροτάριας ης πρόσφατων συνάντήσιν εἷς Στοῦτ: »άοδην τῆς Γερμανίας, «1 θλιμὴ διδασκαλία διά, μίαν µγην χα ἕνα ποιμένα ἀναφέρεται μόνον εἷς τὸν Χνιστὸν καὶ ὄχι εἲς τὸν {[άπαν». εϱ. υἰκουπενυκὺς Αυνυὑήουνς, συνέγισεν ὁ πος, «ἧτο Ἡ ἔπιστοο] Χοιστόν, τὴν ᾿Ἁπίαν τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀλήδειαν, Αν- τιθέτως, ἡ Εωμαιοκαθολιὴ 1- κλησία ζητεῖ φανερὰ τὴν ἔπιστου φὴν εἰς τὴν Ῥώμηῆν σαἲ αὐνεῖται νὰ, ὁμολογήσῃ ὅτι καὶ αὐτὴ ἐπίσης ἡμποορεῖ νὰ ὑποπίατῃ εἰς ση ἁλιίι τα». Πωυσέθεσεν ἐπίσης ὅτι τὰ σγέ- δια. διὰ τὸ Δεύτερον Οἴκουμεγι- κὺν δυμθυύλιον τοῦ λατιχανοῦ καπιστοῦν ὁλοφάνερον τὸ γεγονὺς ὔτι ἡ Ῥώμῆ κατανυεῖ τὴν ἠέξιν εοἰκρυμενιχὺς» µόνον ὑπὺ τὴν νυιάν. τοῦ }. δν” / πυι- σχυπὸς τοῦ ἐπίσχο- εἰς τὸν Γυαφήν, ἕν Ῥωμαιυχαθολιχισμοῦ. περισυνέλεξε τότε ἕνας θεῖος, ὁ «Με: γάλος Λύκος». ᾿Επειδὴ ἡ ἀσθένεις εἶχε σημαδέψει τὸ πρὀσωπό της καὶ τὰ. µάτια της ἀπεκλήθη Τεκαχουῖτα: «Αὐτὴ ποὺ προχωρεῖ διστακτικά». Η παιδικἠ ἡλικία της ἐγνώρισε τὶς στε- ρήσεις καὶ τὸν πόλεμο: οἱ ᾿Ινδιάνοι ἀνθίσταντο εἰς τοὺς Γάλλους, προσεπάθουν νὰ «εἰρηνεύσουν» Νέα Γαλλία, τὸν Καναδᾶ. Πολὺ γρή γορα τὴν εἵλκυσεν ἡ θρησκεία τῆς χώρας της καὶ ἠρνήθη τρεῖς φορᾶς νὸ παντρευθῆ. Τὴν 18 ᾿Απριλίου το 1676 ἐθαπτίσθη Χριστιανὴ καὶ ὤνο- µάσθη Αἰκατερίνη, ἰνδιάνικα Κάτερι. ᾿Αφοῦ ὑπέστη µαστιγώσεις καὶ χίλιες ἄλλες ταπεινώσεις --- τῆς ἐσημάδεψςς τὰ πόδια της μὲ ἀναμμένο σίδερο - κατώρθωσε νὰ δραπετεύση μὲ τὴν θο- ήθεια τῶν ἱεραποστόλων καὶ ἑνὸς ᾿Τν- διάνου ὀνομαζομένου «Ζεστὴ Στάχτη» ποὺ τὴν ἐπῆγε μετά ἀπὸ ἑξαντλητική πορεία εἰς τὸ σπίτι τῆς γυναίκας του, τὸ «Πρωϊνὸ ᾿Αστέρι». Πολὺ γρήγορα ἐκίνησε τὸν θαυμασμόν μὲ τὴν έργα- σἰαν της καὶ τὴν αὐταπάρνησίν της. Επεδείκνυε δὲ τόσην πίστιν, ὥστε τι Εκκλησία τὴν ἐδέχθη νὰ γίνη μοναχή, πρᾶγμα πρωτάκουστον διά μίαν «ᾱ- γρίαν». ᾿Απέθανεν εἰς τὰς 17 ᾿Απρι- λίου 1680, εἰς ἡλικίαν 22 ἐτῶν, πο στερήσεις. 'Ο τάφος της, ποὺ ἔγινε τό- πος προσκυνήµατος ὅπου οἱ ἀσθενεῖς ἐπήγαιναν νὰ εὕρουν τὴν ὑγεία τούς. φέρει. τὴν ἐπιγραφή: «Τὸ ὡραιότερ λουλούδι ποὺ ἄνθισε ποτὲ στὶς ὄχθες τοῦ Αγίου Λαυρεντίου». ποὺ τὴν Οἱ Γάλλοι ἀκαδημαϊκοί, ὡς γνωστό», φοροῦν μιὰ πράσινη τήθενο. Πιθα- νῶς μιὰ κόκκινη τήδενος --- ἄμφια τῶν Καθολικῶν καρδιναλίων --- νὰ σπάση σὲ λίγο τὴν μονοτονία τοῦ «πράσινου» τῶν Γάλλων ᾿Αθανάτων. Πρόκειται γιὰ τὸν καρδινάλιο Τισ- σερὰν τοῦ ὁποίου ἡ ὑποψηφιότης γιὰ χηρεύει μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ντὲ Μπρολί, ἀνηγγέλθη ἐπίσημα πρὸ ὀλίγων ἤ- μερῶν, τὴν ἀκαδημαϊκὴ ἕδρα ποὺ ΓΑΡΧΙΗΙΣΙΠΠΗ ΚΥπρίΥ Αΐτησις πρὸς Ὑϊοθεσίον ἸΑοιζι, 01501 Υιοδετοῦντες: Αούζας «λάμπουι ἐξ τογίήν τῶν 38 χαὶ Φανοῦ Δούμα ἐξ Έξω ἈΤετογίου ἐτῶν 53 Υἱςξετούμενεν Αλιδοιάνα Μι Αημήτοη Κεννε Εξω Μετοχίου ἐτῶν 11. Οιἱονδήπυτε πυούσωπον γνωυίζον ἄνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Γεήε- σίαν, ραλεῖται νὰ ὑπυθάλῃ ταύτην ἐγγοόάφως ποὺς ἠλοιεπίσχυ- πον, ἀνανοάφον όσους τῆς. ἐνστάσεως, δεγαπέντε (45). ἠτειῶν ἀπὺ σήµεριν, Ἐν τῇ ΛΑογιεπισχοπῇ Ἱκύ- πο, τῇ Επ Φεθυυναρίος. 1161 Εν τῆς Ἱερας ᾿µΑἈρχιεπι- Ίπξῳ, ΜΕ: τὸν καὶ ἐντὸς τῆς τοῖς σγοπῆς Ἠύπρεν. Ὁ Σε6. Μητροπολίτης Κεντρώας ᾿Αφρικῆς κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ. ὁ ὁποῖος ἀπηλάθη ἑσχάτως ἐκ τοῦ Κόγκο (Κατάγκας]. ΕΛΛΒΟΜΕΝ «Ἐκκλησία», «Ἐφημέριο αν πήν, «ὁ Σωτήρι ζωήν Ενορία», «᾿Ανάπλασις », «Καινὴ Ἱέτίσις», «Καθολική» καὶ « Ἑθδομαδιαία ἀνασκόπη- σις ἑλληνικῶν γεγονότων», ϐ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΣ ΑΘΗΝΩΝ ΕΙΣ ΧΙΘΝ ΚΑΙ ΒΟΛΙΝ ΛΟΗΝΑ1, Φεθρουάριος. -- λίαν. Αοχιεπίσχοπος “Ἀθηνῶν Χ. Θεόκλητυς ἐπέστρεψε περὶ τὴν μεσημόρίαν τῆς Κυριακῆς, δης τρεχ., ἐκ Χίου ὅπου μετὰ τῆς συν- οδείας τοι εἶχε μεταθῆ χατὰ τὰς αογὰς τρέχοντος µηγός, ὕπου ϐο- ηδούµεγος ὑπὺ τοῦ Σε6. Μητρο- πολίτου Χίου . Παντελεήμονος καὶ τοῦ Όεοᾳ,. ᾿Ἐπισκόπου Άχα: τας Ἡ. Παντελεήμονος προέστη τῶν ἵ. ἀκοκουθιῶν ἐπὶ τῇ µγήµῃ τοῦ ἁγίόυ καὶ μεγαλομάρτυρος Α- ναυγύρου Ἐρύφωνυς, ο. Μανα- φιώτατος λατὰ τὴν δείαν χειτους- γίαν τὴν ὁποίαν ἐτέλεσε κατὰ τὴν ἡμέφαν τῆς µνήµης τοῦ ἁγίου ἐ- κήουσε μαὶ τὸν δεῖον λόγον πρὸς τὸ ἀπειράριδαον ἐκχλησίασμα. ΕΙΞ ΒΟΛΟΝ | ο ΔΙαχκ. ᾿Αυχιεπίσκυπος ᾿Αθή- νῶν µετέθη ἀπχολούθως εἲς ὨΏόλον ἕνθα προέστη τῶν ἐκεῖ τελεσθέν- των ἑορτασμῶν κατὰ τὴν 8ην τρέ- χοντος ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου μεγαλομάρττρος Θεοδώρου τοῦ Ἀτρατηλάτου. Ἐὸν Μα». ᾽Αοχιεπίσκοπον ὑπε- δέχύη ὃ Μεθ, Μητροπολίτης Λη- πητριάδος 2. Δαμασκηνός ἵἵἧααο-------- η ΕΙΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ ΝΑΥΗΑΛΙΟΝ, ν Φεθρουαρίου.- Μὲ ἐπισημότητα ἑωρτάσθη τὴν Ίην τοέγ. μηνὸς ἡ μνήμη τοῦ πυ- λιοῦχου Ἁγίου. Αναστασίου τοῦ Χαυπλιέως. Μὲ τόν δείαν λειτου- μίαν, ἐγένετο λιτάνευσις τῆς Π- πόνος τοῦ. Ἁπίου προες ργοντος τοῦ Ἀητοοπολίτου. Αογολί- δος 1. Ἀρυσοστόμου μετὰ σύμπαν- τος τοῦ νερρῦ κλήθυι τῆς πο. εως. Ἡ πόλις τοῦ Ναυπλίου χαὶ τὰ φοούρια ἦσαν ἐπὶ διήπεσον φωτα: γω»ημένα καὶ σηµαιόστιστα. ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Τ8Υ ΧΡΙΣΤΟΥ Τὸ. ἐν ΤΓασισίοις “Ῥάνμα τῆς ἀγάπης» ὑπὸ τὴν διεύύννσιν τοῦ «ζητιάνος τῆς ἆ πόάπησςι ὰν αυ. Φλερώ, δωκε Οι 0ίαν ὑπὺ τὸν τίτλον ολην τὴν ον ες τὸ ἀποῖον ἐγ- τίδοντα. ᾱἳ κατα ηθεῖσαι ποοσ- Σεβ, 1ειτονο ον 6 οἷς : -- - ς . πόδριαι διὰ τὸν. ἑορτασιὸν τῆς πα, κωσµίαν. ἠπέρας τῶν λεπρῶν παῦ. ῥαωτάζεται σήµεωον εἷς 85 Ῥράτη. Τὸ, ἐνδιαέρυν θιῤθηίον ποαγµα τεύεταν ἐπίσης πευὶ τῶν ἐπιτεῦγ- πάτων τῆς κατὰ Νοιστὸν ἀγάπῆς ἀνὰ τὸν όσων, ο κ. Ρ ΑΝΙΣΕὙ’ { ΕΚΛΤΟΣΤΟΣ ΛΙ ΔΑΝΛΙΝΟΝ. 'Η θασίκισσο ὡς ἀγεκοινώῦη ἐπισή- Ἰολισάέθετ, Αλοχισπίσκοπυν' ὑπόδοιξε τὺν μοι «Ὁ. νέος ᾿Αρχιεπίσκοπος τοῦ Καντέρ: µπουρυ κ. Μάϊκλ Αρθουρ Ράμσεῦ. Ἅλούους ΜΙάϊνλ Ράμσεῦ, τῆς 'Ὑόρκης, ὡς διάδοχον τοῦ ᾿Αοχιε: πισκάπου τοῦ Καντέρμπονυον, ὄρος Ἑςόφρεῦ Φίσσερ. ο ὃρ. Φίσσερ, Η. ΕΝΩΣΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ [[λ0Σ ΠΡΙΜΛΙΙΙ πω. ὁπυῖας εἶναι ἡλικίας Τὸ ἑτῶν, ἀνήνγειλε ὕτν θὰ ἀποσυρδῇ τὴν Ἁ]ην απροσεγοῦς Μαΐου. ο. Αρχιεπίσκοπος Ῥάμσεῦ, ὁ ὑπαῖος εἶναι ἡλικίας 66 ἐτῶν, πρέ. πει νὰ ἐκλεγῇ ὑπὸ τοῦ συνεδρίου τῶν κ) ηοικῶν τοῦ καθδεδρικοῦ γα- αν τοῦ ἹΚκαντέρμπουρυ καὶ ἐν συ. νεχείᾳ ἡ ἐκλογὴ του δὰ ἐπικορω- ῃ ὑπὸ θασιλικῆς ἐπιτροπῆς, χαὰ τὴν διάργειαν τελετῆς εἰς τὸν ἐγ- ταζῦα καθεδοικὸν ναὺν τοῦ ᾿Α- γίος. Παύλου, Όπου γίνεται ἀρνό- τερον καὶ ἡ µεγαάλοπρεπὴς τε]ε- τὴ τῆς ἐνῆρονίσεως. «ϱ) νέος ἀγγλικανὸς πριμᾶτος νατὰ τὴν πρώτήῆν συνέντευξίν τοι πρὺς τοὺς δημοσιογράφους ἐδήλω- πε μεταξὺ ἄλλων: εΦιλοδοξῶ νὰ αταστήσω Ύοη- τὸν τὺ γοιστιανικὺν μήνυμα εἷς τὸν λαὺν αὐτῆς τῆς χώρας μὲ κά. πε δυινατὺν τρόπον --- μὲ πηούγμα- τα, μὲ διδασχαλίαν, διὰ τοῦ ρα- διοφώνου καὶ τῆς τηλεοράσεως καὶ διὰ τῆς προσωπικῆς ἐπιοροῆς. Ἐλαίξω νὰ ταξιδεύσω εἰς τὸ ἔξω- τερικὸν, μολονότι δὰ ᾖτο δύσχο- λον, νὰ πραγματοποιήσῳ περισ- σότερα ταξίδια ἀπὸ τὸν ὃρα Φίσ- σεο. Ἐπιθυμῶ νὰ συναντηδῶ μὲ τὺν Πάπαν, ἀλλ᾽ ἡ ἔνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι θέμα ποὺ ἆπαι- τεῖ χρόνον. Πάντως, πρὀθεσίς μου εἶναι νὰ ὑπηρσκήσω αὐτὸν τὸν σκοπὺν μὲ ὅὕλας τὰς δυγάµεις μου». ΕΛΕΞΙΛΘΗ ΤΟΝ ΦΌΛΛΕΡῃ . Χοιστιανικὴ Ένωσις Ἔπι- στηµόνων ἐδεξιώθη. εἰς τὴν αἴ- Ίυνσαν τοῦ «Αποστόλου Παύλου» ἑζαρντση 134). τὸν διάσηκον «φί- ον τῶν λεπρῶν» γάλλον ἀκαδη- ιαϊκὸν χ. Ραοῦλ Φολλερώ. Τὸν κ. Φολλερὼ ἐπαρουσίασε ἲς τὸ ἀκροατήριον ὃ πρόεδρος ῆς Χριστιανικῆς Ενώσεως Ἐπι- στηµόνων χ. Στ. ΠΗλακίδης, Κα- ληγητὴς τοῦ Παν)μίου ᾿Αδηνῶν, ιετὰ ταῦτα δὲ ὁ «περιπλανώμενος φιλάνΌρωπος», ὅπως ἀποκαλεῖται ὃ κ. Φολλερώ, ὠμίλησεν ἐπὶ τοῦ προσφιλοῦς του. Νέματος «Οἱ λε- τοοῦ. εἲς τὴν σύγχρονον χοιγω- νίαν». η νά - -- ἣν ὁμιλίαν τοῦ κ. Φολλερὸ εετέφραζεν ἡ δεολόγος-- πρεσθυ τέρα κυρία Αμαλία Φίλια ἡ ὁποίο ἔχει, ὡς Ὑγνωστὸν, μεταφράσει ἂχ τοῦ γαλλικοῦ καὶ τὸ ἔργον τοῖ Ῥολλερῷ «Αν ὁ Χριστὸς αὖὔρις χτυπήση τὴν πόρτα σας... δὰ τὸν ἀναγνωρίσετε » τὸ ὑποῖον ἐξέδω- 'Ὁ κ, Ραοὺλ Φολλερώ. κεν ἣ «Δαμασκός». Η ΕΡΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ Ῥσ ΛΓΡΟΝ ΚΛΙ ΛΕΥΚΛΡΛ Τὴν Κυριακήν, ὅην τοέχ. ἐτε- λέσδη ἐν τῷ οἰκήματι τῆς ΟΧΕ Νεανίδων τοῦ χωρίου ᾽Αγρὸς μετ ἐξαιρετικῆς ἐπιτυχίας ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀ[ητέρας, Παρέστησαν ὃ Πανοσ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. ΄Ανδιμος, ἡ διευθύντρια τοῦ ᾿Απεητείου Γυ- µνασίου ᾿Αγροῦ δ. Καστάνη, οἳ ἐφημέριοι τῆς κοινότητος καὶ πλῆ Όος κόσμου. Ωμίλησεν ἡ ὃ. Ἐα- σιλικὴ Καλπακίδου, Ἠαθηγήτρια, μὲ ὑέμα «Ἡ Χοιστιανὴ Μητέρα», ἀπηγγέλθησαν ποιήματα καὶ ἐνιά- λησαν ἄσματα. Τὴν ὅλην ἑορτὴῆν ἐπέστεφεν ὁ Ἠδνικὸς Ὕμνος. Μετὰ τὸ πέρας τῆς ἑορτῆς συν- εκροτήὃη Γενυκὴ Στννέλευσις τῶν μελῶν τῆς Φιλοπτώχου ᾿Αδελφύ- τητος ᾿Αγροῦ, γα ἤν ὁ Πανοσ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. ᾿Αγδιμος ὠμί- λησε διὰ τὸν ὀψηλὸν καὶ ἵἱερὸν δεσμὸν τῆς φιλανθρωπίας, Ἠκο- λούθησε ψηφοφορία, καὶ ἥν ἔξε- λέγη γέον Διοικητικὸν Συμθούλι- ον, τὸ ὁποῖον κατηρτίσθη εἰς σῶ- μα ὡς ἀπολούθως: Παπᾶ ᾿Ανδρέ- ας Σωκράτους, πρόεδρος, Ῥτέλλα Καϊμούσιη, γραμμµατεύς, ᾿Αφροδί- τη Χ΄΄ Πετρῆ, ταµίας καὶ Ἔομι- όνη Θεοδότου, Μαρία Κυριάκου, Ἐλευδερία ᾿ΗἨλιάδου, Μαγδαληνὴ Παύλου, Ἰυριακοῦ Χ΄’ Ἰωάν- νου, Παπᾶ 'Ἡρακλῆς Τσαγκάρης, Παπᾶ Χριστόδουλος Αὐγουστῆ καὶ Λέανδρος Σωκράτους, σύμ- όουλοι. Ε1ΙΣ ΔΕΥΚΑΡΑ Ἡ Φιλόπτωχος ᾿Αδελφόύτης Κιριῶν. Λευκάρων ἑώρτασε τὴν αὐτὴν Κυριακὴν τὴν ἑορτὴν τῆς Μητέρας εἰς τὸ οἴκημα τοῦ Θρη- σχευτικοῦ Συλλόγου, Κατόπιν εἰ- σηγητικῆς ἁμιλίας τοῦ ᾿Αρχιμαν- δρίτου κ. Ν. Σιδερᾶ, ὠμίλησεν ὅ παρευρεθεὶς εἷς τὴν ἑορτὴν κα- Θηγητὴς τῆς Θεολογίας ἐν τῷ Πανεπιστηµίῳ ᾿Αθηνῶν κ. Ἡ. Τρεμπέλας. Μετὰ τὸ πέρας τῆς ἑοοτῆς ἡ Ἐπιτροπεία τῆς Φιλο- πτώχου ἐφιλοξένησε τὸν κ. Τρε- µπέλαν εἰς τὴν οἰμίαν τῆς κ. Χου- στάλλας Ἐυποιανοῦ. ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς α΄ σελίδος) Αὐτὴ ἡ θλιθερά πεῖρα τῆς νεανικῆς του ἡλικίας ἠδύνατο νὰ τοῦ ἐγχαράξῃ πολὺ ἆσα- φἒῆ, ἁ: θενῆ καὶ ἄδηλον τὴν ἐ- πιθυµίαν νὰ γίνῃ μοναχός, κα- θὼς ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ εἰς τὴν ἐπιστολήν του πρὸς τὸν Πα- τριάρχην ᾿Αντιοχείας. ἜἘπιθυ- µία, ἡ ὁποία ἧτο τὸ µόνο κα- τάλοιπον τῶν νεανικῶν του χρόνων, καὶ ἡ ὁποία ἐγεννήθη ὑπὸ τὰς γνωστὰς περιστάσεις εἰς τὰς ὁποίας εὑρέθη. 'Ἡ ἐπι- θυµία αὕτη συντόμως ἀπεπνί- γη λόγῳ τῆς πραγματικῆς καὶ σφοδρᾶς ἐπιθυμίας τοῦ Φω- τίου πρὸς µάθησιν, ἡ ὁποία ἐ- κυριάρχει κατὰ τὴν νεανικήν του ἡλικίαν. Ἕνεκα τῶν νεωτέρων µελε- τῶν εἴμεθα καλύτερον τώρα ἐνημερωμένοι διὰ τὴν Βυζαν- τινὴν Παιδείαν τῆς Θ΄’ ἕκατον- ταετηρίδος καὶ δυνάµεθα τοι- ουτοτρόπως νὰ παρακολουθή- σωμεν διὰ περισοοτέρων λε- πτομερειῶν τὴν πρόοδον τοῦ Φωτίου εἰς τὰς µελέτας του. Πληροφορούμεθα ἀπὸ µερι- κοὺς Βίους ᾽Ἁγίων οἱ ὁποῖοι ἐγράφησαν κατὰ τὴν Θ΄, ἑκα- τονταετηρίδα, τὰς λεπτοµερεί- ας αἱ ὁποῖαι ἐνδιέφερον τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσιν ἐν Βυζαντίῳ, ἡ ὁποία συχνάκις ἐἑ- καλεῖτο «Εγκύκλιος Παι- δεία», ἂν καὶ ἡ σημασία τοῦ ὅρου τούτου µετεθλήθη κατά διαφόρους περιόδους. Σὐµπε- ριελάμόανε τὰ ὁδασικἀ στοι- χεῖα τῆς γραμματικῆς, διαλε- κτικῆς, ρητορικῆς καὶ τοῦ τε- τραπλοῦ κύκλου: ἀριθμητικῆς, μουσικῆς, γεωμετρίας καὶ ᾱ- στρονοµίας. 'Ἡ κατωτέρα αὔ- τη θαθμὶς τῆς Παιδείας ἠδύ- νατο νὰ ἀποκτηθῇ εἰς οἱανδή- ποτε πολιτείαν τοῦ Βυζαντίου, ὡς πληροφορούμεθα ἐκ τῶν Βίων τῶν ᾽Αγίων. Ἡ ἀνωτέρα ὅμως µόρφωσις ὡς εἶναι γνω- στὸν, ἤτο δυνατὸν νὰ ἀποκτη- θῇ μόνον ἐν Κων) πόλει. Καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ Θεσσαλονίκη δὲν ἠδύνατο νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸν Κωνσταντῖνον τὸν Φιλό- σοφον, τὸν Άγιον Κύριλλον, τὸν ᾿Απόστολον τῶν Σλαύων, ὡς µανθάνοµεν ἀπὸ τὴν θιο- γραφίαν του. Μόνον εἰς Κωῶν- Ὃ ενανβπο δαν ἀπέκτησεν ὅ,τι ἐπόθει. (ΣΥΝΕΣΙΖΕΤΑΤ) ------------Ἵααν----------- Η ΣΥΓΧΗΝΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΛΟΥΘΗΡΑΝΗΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Ἡ Ἠνωμένη Λουζηρανικη Ἐκ- κλησία τῆς ᾽Αμερικῆς ἀπεδέχδη τὸ σχέδιον τῆς σιγχωγεύσεως τῶν. τριῶν ἄλλων Λουθηρανῶν Ομάδων. Οὕτως ἡ νέα ἠνωμένῃ Ἠγγλησία των Ὁ᾽ ἀριθμῃ 5.140. 000 μέλη. :Ὁ Πούεδρος τοῦ ἕνω- τιχοῦ τούτου Συνεδρίου Δρ Φράγ- κλιν Φράῦ, ἐθεώρησε ὡς μεγάλην εὐλογίαν τοῦτο γαὶ ἐκάλεσε πάν- τας εἰς δοξολογίαν. Μεταξὺ τῶν ληφθεισῶν ἀποφά- σεων ἀξιοπρόσεμτος εἶναι ἡ πφο- ώδθησις τῆς Εὐχαριστιακῆς ἐπικοι- γωνίας διὰ προετοιμασίας ἆά- ταλλήλου τῶν πληρωμάτων. Ὕ- πεγοαμμίσθη ἀφ᾽ ἑτέρου ἡ στον δαιότης τῆς « Ἑνότητος», ὡς του μεγάλου προθλήµατος τοῦ ἀπασχο- λοῦντος ναὶ σήμερον τὰς Ἀονστια- γικὰς Ἐκκλησίας. Τὸ σύγχρογοΥ χατάντηµα ἑκατοντάδων διηρηµέ- γων Ἐκκλησιῶν, εἴναι ἀντίθετον πρὺς τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ ἆπο- χαλυφΏέντος ἐν Χοιστῷ. , δω. σστσστ ο] ΕΤΟΣ ΛΡ. ΦΥΛΛΟΥ 39 Ἐτησία συνδρομµῆ 500 μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΓΡΑΦΕΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΜΑΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΕΔΑΙ Ιδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΠνΝνΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΕΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ -.-.--.-. | ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΦΕΒΡΟΥΛΡΙΟΥ Ι98! ᾿Ονησίµου ᾿Αποστ. Μαΐορος Μαρτ. καὶ Εὐσεθίου ὁσίου {λειτουργία δὲν τελεῖται) Νέα Σελήνη Οἱ καιροὶ µεταθάλλονται, Τὰ ἤδη ἀλλθιώνόονται. ᾿Αρχαῖαι παλαιαὶ συνήθειαι λησμονεῦνται. 'Ἡ πλήμ- µυρα κατέχλυσε τὴν κοινωνίαν' µία πλήμμυρα ὃδ- λιότητος, κακίας, φθένου, µικροφυχίας, Ὀπυχρισίας. Μέσα εἰς αὐτὸν τὸν ἐχκριρωτικὸν χείµαρρον, στρό- θιλίζονται ὅλα, ὅσα κάποτε ἀπετέλουν ἀρραγεῖς πρῖ- ηόυς τῆς χρυσῆς ἀλυσίδος τῆς αρξετῆς. Καὶ πολλοὶ τέτοιοι χρίχοι ἔχουν σήμερον χαθῆ, παθὼς ἡ λάσπη τῶν παθῶν σκεπάζει τὰς φυχὰς τῶν ἀτόμων... Ἕνας τέτοιος κρίκος λαμπρός, ποὺ σχεδὸν ἑχά- θη εἰς τὰς ἡμέρας µας, εἶναι ἡ ΕΙΛΙΚΕΡΙΝΕΙΑΙ... τΗτο πάντοτε γαὶ δὰ εἶναι µία λεπτὴ αὔρα, ἕνα Εὐλογημένο ἄρωμα εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων. Διότι ὅλοι µας θέλοµεν νὰ ἔχωμεν χποντά µας ἀνθρώ- πους, ποὺ νὰ μᾶς ἀγαποῦν, νὰ μᾶς στηρίξουν. Όμως διὰ νὰ γίνῃ αὐτὸ πρέπει οἱ ἄνθρωποι, ποὺ μᾶς περι- θάλλουν, νὰ εἶναι εἰλιχρινεῖς ἀπέναντί µας. Νά μὴ ἔχουν δύᾳ πρόσωπα. Νὰ μὴ χρησιμοποιοῦν δύο γλῶσ- σες Μίαν ἐμπρὸς µας καὶ µίαν ἄλλην ὀπίσω µας... Τὶ γίνεται ὅμως, συνήξως, σήμερα: Μδᾶς πλησιάζουν πολλοί. Μᾶς χάνουν τὸν φίλον. Χαιρετοῦρες καὶ διαχύσεις... Καὶ ἡ ψυχή µας, ποὺ αἱ- σθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ ἀπουμπήση κάπου, τὰ πι- στεύει, τὰ παίρνει ὅλα τοῖς µετρητοϊς. Καὶ ἀρχίζομεν μαζύ των στενὰς σχέσεις. Τοὺς ᾱ- νοίγομεν τὴν χαρδιάν µας, Τοὺς λέμε πόδους µας, ποὺ χανεὶς ἄλλος δὲν τοὺς ἔμαξε. Καὶ ὁ ἄλλος ἔκ- μεταλλεύεται αὐτὴν µας τὴν ἐμπιστοσύνην. Ἡ ἁγά- πη του ὅμως εἶναι πἰόδηλη. Καὶ ἀρχίδουν ἀμέσως αἱ ἀποχκαλύφεις. Συλλαμθάνομεν τὸ πρόσωπον αὐτὸ νὰ διαστρέφῃη τὴν ἀλήθειαν' νὰ πρύέεται' νὰ μᾶς ἐκδέ- τῇ διαρχκῶς.., Όταν, θέδαια, τὸ ἀντιληφδῶμεν, ἔχο- μεν ἤδη πάθει ζημιὲς χαὶ χάποτε-- κάποτε ἴσως παὶ ἀνεπανόρθωτες. Γιατί, ἄνθρωπέ µου, μοῦ τὸ ἔπαμες αὐτὸ τὸ κα- κό Γιατὶ ἐφοροῦσες μπροστὰ µου προσωπίδα καὶ δὲν μὲ ἄφηνες νὰ ἰδῶ ποιὸς ἢ ποιὰ εἶσαι στὴν πραγµατι- χότητα ”Αν δὲν μὲ ἀγοπᾶς πραγματικά’: ἂν δὲν ἕ- χης εἰλικρινῆ ἀπέναντί µου αἰσθήματα, φίλε μον, πἐς µου το, νὰ τὸ ξέρω, γιὰ νὰ πανονίσω πι’ ἐγὼ τὴν στάσιν µου πῶς πρέπει νὰ συμπεριφέρωμαι) τὶ νὰ σχέπτωµαι γιὰ σένα... Διότι πρέπει νὰ ξέρω ἂν εἶσαι ἐχθρὸς ἢ φίλος µου. Αν πρέπῃ νὰ σὲ θάλω στὸν «κόρφὸ) µου γιὰ νὰ σὲ ζεστάνω, ἣ δὲν πρέπη, διότι εἶσαι ἕνα φίδι, ποὺ τὸ ζεσταίνω τὸν χειμῶνα, διὰ νὰ μὲ δαγκάσῃ τὸ παλοκαίΐρι... Πόσα ὁδράµατα δὲν ἔγιναν ἔξ ἆφορ- μῆς αὐτῆς τῆς ἀνειλικρινείας! Ῥὴν ᾖἰδίαν ὥραν, ποὺ μᾶς λέγει λόγια παχειό, γεμᾶτα, τάχα, ἀγάπην καὶ ἔἐνδιαφέρον, τὴν ἰδίαν ὥραν ποὺ μὲ τὸ ἕνα χέρι μᾶς δωπεύει, μὲ τὸ ἄλλο κρατάει στιλέττο καὶ ἐρευνᾷ ποιὸ µέρος εἶναι τὸ εὐπαθέστερο, γιὰ νὰ μᾶς κπαταφέρῃ ἐχεῖ τὴ μαχαιριά. Τρώγει στὸ τραπέζι µας, ὅτι παλύτερό ἡμποροῦ- σαµμε νὰ τοῦ δώσωμεν χαΐ, μόλις φεύγει, τὸ τραπέξι ΚΡΙΜΑ ! ἀνατινάσσεται οτὸν ἀέρα... Τὸ βι τὸ ἀνατίναξε.,. Τὶ νὰ τὸν κάµωμεν αὐτὸν τὸ φενυτοπολιτισµόν, ποὺ καθιέρωσεν ἕνα ἀτελείωτὸ πρωτόνολλόον εὖὐγε- νείας χαὶ τρόπων ναλῆς συμπεριφορᾶς, ὅταν ὅλα αὐτὰ εἶναι τελείως φεύτιχα καὶ ἀἁπατηλά: Μαθβαίΐνο- μεν ἀπὸ τὰ µιχρά µας χρόνια πῶς δὰ ὑποδεχξοῦμε στὸ σπίτι µας τὸν ξένον, πῶς δὰ τοῦ προόφέρωμεν τὸ κάθισμα, τὶ δὰ χεράσωµε πρῶτα, τὶ ὕστερα, πῶς δὰ ἀνοίξωμεν τῆν πόρταν, πῶς δὰ γίνη ἤ... ὑπόχλι- σις καὶ τόσα ἄλλα, ποὺ γράφονται εἲς τὸ «ΒΦανοῖς νῖντο, ναί. Εἶναι ἄχρηστα θὰ μοῦ πῆτε αὐτά Όχι, θέθκχιοαι Πρέπει νὰ τὰ ξέρουμε χι’ αὐτά. Εἶναι χρήσιμα γαὶ πολιτισοµένα πράµκχτα, χαὶ πρέπει νὰ τὰ µαθαϊνωὼ- μεν... ᾽Αλλὰ ἂν εἶναι µόνον αὐτὰ καὶ λείπῃη ἡ φυχὺὴ ποὺ νφδιώδει ἀπέναντί µας πραγµατικὰ αἰσξήματα, εἰλιχρινῆ, τότε αὐτὰ εἶναι μάσκα ποὺ χρύθει μὲ ὃς- λιότητα μιὰ φυχὴ ἐρωμερὴ ναὶ ὕπουλη, ποὺ τώρα μὲν σοῦ προσφέρει γλυκό, καὶ αὔριον, μὲ τὴν ἰδίαν εὐχολίαν, δὰ σοῦ προσφέρῃ.., δηλητήριον: Τὴν ἐκάλεσες στὼ σπίτι σου, στὸ φαγητό. Καὶ ἀρχίζει: Μὰ τὶ ὡραῖο σπίτι! Πόσο κδαρό: Πόσο ὡραῖα ἐπιπλωμένο! Μὰ εἶσθε πολὺ κοαλαίσδηττ, ἰδιχόν του δόλιο χέ- κυρία... Καὶ τὰ σερθίτσια σας ὡὠραιότατα. Μὰ αὐτῃ ἡ σοῦπα, θαῦμαί ἸΠαὶ τὸ φητὸ ἐξαίρετο... Καὶ ὅλα σας... Όλα σας... Εἶμαι πατανοητευµένη... σχλα- θωμένη. Σδς εὐχαριστῶ:... Καὶ φεύγει... Καὶ σεῖς πιστέφατε ὅτι ἔτσι ἦταν τὰ πράγματα... Μοαὶ μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα, ποὺ ἐπῆγε κάπου ἀλλοῦ, ὑπό... ἐχεμύθειαν, θέδαια, σᾶς σέρνει ὅσα ἡ σκούπα... : --Χάλια, φίλη µου.., κα, ἀπαίσια, . Καὶ σὺ τὰ μαθαίνεις Καὶ στέκεσαι μὲ ἀἁπορία. Κοίτα, Φεέ µου, ὑποχρισία!... -- Ἔρχεται στὸ σπίτι. Ἔμαδεν ὅτι ἀρραθξωνιά- στηκεν Ἡ χπόρη. Συγχαρητήρια... πουθέντες... -- Πέσο χάρηχα, ξέρετε. Μπρόέο, εὐτυχισμένι, ζωή1 .. Καὶ μόλις φύνῃ, κοιτάξει πῶς νὰ τὸ τορπιλίση. Φὰ στεἰλη, ἴσως, καὶ ἀνώνυμο γράµµα στὸ νέο. ᾿ΑπὸἌ ἐνδιαφέρον, τάχα, διὰ τὴν εὐτυχίαν του. Καὶ τότε Μόνον δὰ χαρῇ ἀληδινά, ὅταν ἰδῇ κπλεισµένα τὰ πα- ῥάδυρα, πατεθασµένες τὶς πουρτίνες.. Όταν ἀνού- ση τὸ δρηνῶδες κπλάµα τῆς πόρης, ποὺ πενόει γιὰ τὸ χανὸὼ ποὺ τῆς ἔπαμαν κάποιοι... Καΐ... τότε δὰ ξαναπάῃ, ἴσως, γιὰ νά... Τὶ νὰ σοὺ πθ... Χωριάτι- ἔχφρά- ση τὴ θλίφι της, διότι ἔγινεν αὐτὸ τὸ καχό(:). Καὶ τὰ πάρη γναὶ ὄψιν πονεµένης χαὶ μὲ τὸ μανδηλάκι της δὰ σχουπίση χαὶ ἕνα δάχρυ.. ακρθχοδείλιον... Καὶ θὰ φύγῃ... Ὑποχρισία! Μαχαίρι ποὺ κόξεις χαὶ ἐξαφανί- ξεσαι ὕστερα ὕπουλα: Πέσο ἐπιχίνδυνα ὁἁπλώδηχες στὴν αφινωνίκ! Πόσο προδοτικὰ πινεῖσαι: -- Ἠτο φίλες σου. Σοῦ ἐφαίνετόὸ καλός. Εἶχες πιστέφει στὰ λόγια του, Τὸν ἔφερες στὸ σπίτι σου. Συχνὰ ἔτρωγε μαζύ σας. Πεῦ νὰ φαντασξῆς ὅτι σοῖ ἔθαξε δυναµίτιδα στὰ θεμέλια τῆς οἰκογενείας σου. Καὶ μιὰ µέρα.,. κ: τῆς συμφορᾶς σου! Όταν ἐγύρι. σες σπίτι, τὸ θρῆχες ἔρημο, κλειστό... Ὁ φίλος σου εἶχε Χλέψφει τὴν χαρὰν τῆς οἶκο- γενείας σου. Ἕνα γράμμα τῆς γυναίκας σου, ποὶ ἔφυγε μὲ τὸν φίλόον σόου, λύει τὸ µυστήριον... Καὶ κάδεσαι ἔρημος πιὰ μπροστὰ στὸ τζάκι τοῦ σπιτιεῦ σου τὸ σθησμένο γχαὶ θλέπεις τὴ στάχτη τῶρο µεναχά. Καὶ λὲς, Ἐρϊῖμα: Σᾶν τὴ σξησµένη στάχτη ξὰ εἶναι τώρα χι’ ἡ ζωή µου... ᾽Ατίμητη εἰλικρίνεια ποῦ χάδηχες Ποῦ εἶσαι ἄρά γε χπρυμµένη Γιατὶ εἶσαι τόσο ἀχριθή Καὶ σπέπτεµαι. Γιατὶ, ἐνῷ στὶς ὧρες τῆς ἡρε- μίας λαχταροῦμε τὴν εἱλιχρίνεια καὶ θέλουµε νὰ εἷ- ναι γύρο µας εἰλικχρινεῖς καὶ τίµιοι ἄνθρωποι, γιατι ἄλλες ὦρες, ποὺ εἶναι πιὸ πολλές, ζοῦμε ὅλοι ᾗµαι: σχεδὀν σὲ μιὰ ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀπὸ χκαπνοὺς ἃ- νειλικρινείας Καμμιὰ φορὰ μάλιστα τὴν ἐπιδιώχο- μεν, Μδς ἀρέσουν οἱ νολακεῖες. Μᾶς εὐχαριστοῦν τὸ λόγια, μολονότι ξέρουμε ὅτι δὲν τὰ πιστεύουν πάντο ἐπεῖνοι ποὺ τὰ λένε. Καὶ ἂν θρεξῇ κάποιος εἰλιχρι: νής, ποὺ θὰ µδς πῆ τὴν ἀλήθεια, χωρὶς ὑποκρισίες, τίμια, μᾶς παχκοφαίνεται. Τοῦ κρατᾶμε ξυμόῖ Μᾶς ἀρέσουν τὰ παχειὰ τὰ λόγια, ἕἔστω καὶ ἂν εἶναι φέ- µατα.., Συνηθίζεμεν σ᾽ αὐτὰ. Εἶναι χαραχτηριστικὸν τὸ παράδειγµα τοῦ πα: λαιοῦ ἐπείνου πολιτικοῦ τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Δημη- τρακοπούλου, ὁ ὁποῖος παρφυσιάσθη κάποτε ἐνώπιον τῶν ἐκλογέων του καὶ τοὺς εἶπε: «Αν μὲ περιδθάλετε μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην σας, ξὸ ἀγωνισθῷ διὰ τὰ μεγάλα δέµατα, ποὺ σᾶς ἅπα- σχολοῦν. ΜΕ θελήσετε νὰ μὲ χάμετε πολιτικὸν πα- ζαρεύματος, Νὰἀ γυρίζω ἀπὸ γραφεῖον σὲ γραφεῖον διὰ τὰς ἀτομιλάς σας ὑποβέσεις, νὰ σᾶς ὑπόσχωμαι χωρὶς νὰ ἐνεργῶ. Ἐγὼ ξὰ ἐργασθῶ διὰ τὸ χοινὼὸν παλόν, Μὲ τὸ ρουσφέτι παὶ τὰ ψέματα δὲν θὰ ἔχω σχεσιν». Ἔκέρετε ποῖον ἦτο τὸ ἀποτέλεσμα λοι τὸν ἄλλον, ποὺ τοὺς ἐγέμισε μὲ φεύτιχες Όπο- σχέσεις. Ἐνίκησεν ἕνας ἁπατεών... Καὶ ἔχασεν ἕνας εἰλικρινῆς καὶ τίμιος. Φέλομεν, δυστυχῶς, νὰ ζοῦμε στὴν αὐταπάτη. Καὶ δὲν ἀντιλαμθανόμεθα ὅτι ἡ ἀνειλικρίνεια χλο- νίξει ἄνεπανόρθωτα τὴν ἐμπιστοσύνη, Μᾶς χάμνει νὰ φοθούμµεδα καὶ τὴν σχιὰν µας ἀνόμη. Εΐναι, θλέπετε, παρπὸς του νεωτέρου πνεύματος αὐτό,. Τὸ πρωτόχολλον, ἡ ἐδιμοτυπία, ἡ ἐτικχέττα ἔ- φαγαν τὴν εἰλιχρίνειαν, Μέσα στὰ πλούσια σαλόνια, στὶς μεγαλοπρεπεῖς αἴξουσες, στὰ πολύφωτα, ἐπόη- κεν ἡ εὐθύτης. Εμεινε τὸ φιγουρίνι. Μοαὶ δὲν ἧτο δυνατὸν νὰ γίνη ἄλλως, Ἡ δύναμις ἐκείνη, ποὺ ἐμπνέει εἰλιχρίνειαν, εἶναι ἀπὸ πολλοὺς περιφρονηµένη. Ἡ χριστιανιχὴ πίστις, δηλαδή, Τὴν ἀντικατεστήσαμεν μὲ τὸν φευτοπολιτισµόν, Καὶ ἐ- πιστέφαµεν, ὅτι φθάνει νὰ ξέρουμε μιὰ γλῶσσα γχαὶ μεριχφὺς τρόπους συμπεριφορᾶς, νὰ ἔχωμεν ἕνα αὖ- τοπίνητο καὶ νὰ ξέρουμε νὰ παίζουμε πόχερ χαὶ πι- νόχλ καὶ δὲν μᾶς χρειάζεται τίποτε ἄλλο... Οὔτε ᾧυ- χή, οὔτε εἰλιχρίνεια, οὔτε Φεός... Καὶ λησμονοῦμεν, ὅτι ἡ εἰλικρίνεια εἶναι ὁ κχαλύτερος φίλος, καὶ ὁ ᾱ- Ζφαλέστερος τρόπος διὰ νὰ ὑήσωμεν, Όσον ναὶ νὰ αρνῆται ὁ ἄνθρωπος νὰ τὴν ἀναγνωρίση. ᾿Αναφέρεται ὅτι ὁ Διονύσιος ὁ Τύραννος τῶν Συρακουσών, ἐθεώρει τὸν ξαυτόν του µέγαν ποιητὴν καὶ δὲν ἠνείχετο νὰ κχρίνωνται δυσμενῶς τὰ ἔργα του. Κάποτε ἐκνάλεσε τὸν µέγαν ποιητὴν Φιλόξενον διὰ νὰ ζητήση τὴν γνώµην του ὅσον ἄφο- ρᾷ τὰ ποιήματά του, Όταν ὁ Φιλόξενος τὰ ἤχκουσεν, ἀπήντησεν ὅτι εἶναι ἀνάξια λόγου. Ὁ Διονύσιος ἐξωργίσξη καὶ διέταξε νὰ ἐγχλει- σθῇ ὁ τολμηρὸς ποιητὴς εἰς φριχαλέαν φυλαχκήν, τὴν ὁποίαν εἶχον ἀνοίξει µέσα σὲ 6ουνό. Ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον χρένον ὁ Ἑύραννος ἐχάλεσεν πάλιν εἰς δεῖ- πνον τὸν ποιητήν. Τοῦ ἀνέγνωσε ἕνα ἄλλο ποίημά του, τὸ ὁποῖον ἐἔχαραχτήριζεν αὐτὸς ὡς ἄριστον, Ἐκεῖνος ὅμως, μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν, ἐσηχώδηνχε διὰ νὰ φύγῃ. - Ποῦ πηγαίνεις Τοῦ εἶπεν ἀπορῶν ὁ Διονύσιος. -- Εἰς τὴν φυλαχκήν, ἀπήντησεν ἠρέμως ὁ Φιλό- ξενος... “Ὁ Διονύσιος ἐγέλασε καὶ τοῦ ἐχάρισε τὴν τωὴν διὰ τὴν εἰλιχρίνειάν του. Εὐλογημένη ἀρετή! Πέσο ἀξίδειςι Πόσον ἀπαραίΐτητη μᾶς εἶσαι! Μᾶς ἔπνιξεν ἡ ᾱ- νειλικρίνεια, τὸ φέμα, ἡ ἀἁπότη μὲ τὸ χρυσὸ χαρτί... Ἔλα καὶ πάλι στὴ ζωή µας χρυσῆ καὶ ἀνεχτί- µητη ἀρετή] ὅμως, ἀλλοίμονον, δὲν μᾶς ἀχούει, Φεύγει... Φεύγει ὅλο καὶ πιὸ μακρύτερα... Κρίμα! Δὲν τὸν ἐφήφισε σχεδὸν κανένας, ᾿Ἐφήφισαν ὅ- ᾽Αρχιμ. Γ, Π. ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΛΙΗΝΗΣ ΦΙΙΗΣΗΦΙΑ ΗΛΙ ΧΡΙΣΗΛΝΗΗ ΠΒΙΠΗ Ν. Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ, ᾿Ιατροῦ. Τοῦ κ. Β΄’ ἰ ποῖοι διὰ τῆς Καὶ ἤδη ἀναφέρομεν µερι- κἁ ἀπὸ τὰ διδάγματα της Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας τὰ ὅ- τὴν σωτηρίαν τῶν θοὶ ἄνδρες εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁ- ἀρετῆς προὐξένησαν εὐτυχίαν εἰς τοὺς φίλους των καὶ ἀπέθανον διὰ ἄλλων». των [ ι ναι εἷς ΣΙΠΜΕΙΟΩΜΑΤΑ ο . ες οὀ Άτοπα τῶν ἡμερῶν ] ) Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὃ Χριστιανισμὸς εἶναι θρησκεία καθολικὴ καὶ παγκόσμιος δι αὐτὸ καὶ ἐδέχδη, ἀπὸ πολὺ ἐνωρίς, ἀνθρώ- πους προερχοµένους ἀπὸ ποικίλας φυλὰς μὲ ποικίλα ἤθη καὶ ἔθι- μα. Εἶναι καὶ θρησκεία ἢ ὁποία διακηρύττει τὴν ἐλευθερίαν τῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ἐουλήσεως. Είναι ὅμως, προπαντός, θρη- σκεία ἢ ὅποία ἔνεργεῖ ἐγκαίρως καὶ λελογισμένως. Αὐτὸς δὲ εἴ- ον ον ο ἀλλ { ο πω ο ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἐκείνους λόγους οἳ ὅποῖοι τὴν κα- ποῖα τόσον προσεγγίζουσι Παραθάλετε τοὺς λόγους τού- πρὸς τὴν Χριστιανικὴν Ἠθι-] τους μὲ ὅσα εἶπεν ὁ Κύριος κήν. , συµφώνως πρὸς τὸ κατὰ ἸΙώ- Ἐν πρώτοις ὁ Σωκράτης| ἄννην Εὐαγγέλιον: «Μείζονα εἶπε πρὸς τοὺς ᾿Αθηναίους| ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵ- «Καθεόύδοντες διατελοῖτε ἂν εἰ μἡ ὁ Θεὸς ἄλλον τινα ἐπιπέμ- Ψειε κηδόµενος ἡμῶν». Π- θὰ ἐξηκολουθῆτε, νά κοι- τοι ς : μᾶσθε, νὰ εὑρίσκεσθε εἰς το σκότος καὶ τὴν ἄγνοιαν ἄν λυπηθῇ ὁ Θε- ἂς ἴθελε δν σαν. ἴδς ἄλλον ὃς καὶ στείλῃ κανένα διὰ νά σᾶς σώσῃ., . Ἡ προφητεία αὕτη του Σω: κράτους διὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου εἶναι ὁμοία µε τὴν προφητείαν τοῦ Ἡσαϊου, ὅστις ἔζησεν 720 ἔτη προ Χριστοῦ καὶ εἶπεν: «Ιδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται οἵ- ὁν καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἔστι µε: θερμηνευόµενον μεθ’ ἡμῶν ο πμ Ἠτοι ἡ Παρθένος θὰ µείνῃ ἔγκυος, θὰ γεννησῃ Οἱ: ὃν καὶ θὰ ὀνομασθῇ τὸ παι- δίον Ἐμμανουήλ, τὸ ὁποῖον σηµαίνει ὅτι ὁ Θεὸς θὰ εἶναι μαζί µας. ἤτοι θά εἶναι Σω- τήρ. . , κ λέξεις ᾿Εμμανουὴλ. καὶ Τησοῦς ἔχουν τὴν ἰδίαν ση: Ἡ λέξις ᾿[ησοῦς προ- μασίαν. έ ι πρς έρχεται ἀπὸ τὴν ἑθραϊκὴν Ίδια, ἡ ὁποία σηµαίνει Σῶ: τήρ Καὶ ἤδη ἀναφέρομεν μερικά ἀπὸ τὰ ἠθικά διδάγματα τοῦ Σωκράτους, ὅπως τὰ περι: γράφει ὁ θεῖος Πλάτων. . «Εἰ ἀναγκαῖον εἰη ἀδικεῖν ἢ ἀδικεῖσθαι ἑλοίμην ἂν ἀδι- κεῖσθαι». Ἠτοι: ἐὰν ἦτο άνα- γκαῖον νά ἐκλέξω μεταξὺ τῶν δύο, νὰ ἀδικήσω ἢ νὰ ἀδικηθῶ θὰ ἐπροτίμων νά ἀδικηθῶ. πα- ρᾶ νὰ ἀδικήσω. Παὶ εἰς ἄλλο µέρος λέγει «Οὕτώς ὡς ΜΕΥΙ- στον τῶν κακῶν τυγχάνει ον τὸ ἀδικεῖν». Συζητῶν ὁ Σωκράτης µετα τοῦ Παύλου, μαθητοῦ του 6ο: Φφιστοῦ Γοργίου, λέγει πρὸς αὐτόν. «Μομίζεις ὅτι εἶναι εὉ- τυχὴς ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄδικος καὶ διαπράττει ἀδικίας Ἐγὼ τοὐλάχιστον νομίζω ὅτι τοῦτο εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον.» Οἱ δὲ ἀκόλουθοι λόγοι τοῦ Σωκράτους ὁμοιάζουσι καθ’ ὁλοκληρίαν μὲ τοὺς λό- Ύους τοῦ Κυρίου ἡμῶν. «᾿Αγα- να τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὁ- πὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ». (Κα- τά ᾿Γωάννην Κεφ. 15ου). Καὶ ὅταν ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος καταθὰς ἀπὸ τὴν Μα- κεδονίαν ἢλθεν εἰς ᾿Αθήνας, ἵνα κηρύξῃ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, εδρε τοὺς ᾿Αθηναίους καὶ τοὺς ἄλλους ἝἛλληνας ἑ- τοίµους νὰ δεχθῶσι τὴν ἆλη- θῇ Χριστιανικὴν θρησκείαν. Εἶναι ἐνδιαφέρουσα ἡ ὁμιλία τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς ᾿Αθηναίους (Πράξεις ᾽Α- ποστόλων Κεφ. 17ον). «Στα- θεὶς δὲ ὁ Παῦλος ἐν µέ- σῳ τοῦ ᾿Αρείου Πάγου ἔφη: Ανδρες ᾿Αθηναῖοι κατὰ πάν- τα ὡς δεισιδαιµονεστέρους Ἄ- μᾶς θεωρῶ». Βλέπω εἶπεν ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, «ὅτι εἴ- σθε κατὰ πάντα θεοσεθεῖς». «Διερχόμενος γὰρ καὶ ἆνα- θεωρῶν τὰ σεθάοµατα ὑμῶν εἶδον καὶ θωμὸν ἐν ὢ ἐπεγέ- γραπτο, ἀγνώστῳ Θεῷ. “Ὃν οὖν ἀγνοοῦνιες εὐσεθεῖτε, τοῦτον ἐγὼ καταγγέλλω ὁ- μῖν». ᾿Ενῷ διηρχόµην καὶ ἔ- θλεπον τοὺς τόπους τῆς λα- τρείας σας, εἶδον καὶ θωμὸν ὅπου ῆτο ἐπιγραφή, λατρεία εἰς τὸν ἄγνωστον Θεόν. Αὐτὸν λοιπὸν τὸν ἄγνωστον Θεόν, τὸν ὁποῖον σεῖς λατρεύετε γὠ- ρὶς νὰ τὸν γνωρίζετε τοῦτον ἔρχομαι νὰ κηρύξω εἰς σᾶς. «Ὁ Θεός, ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, Οὗτος κόριος οὐρανοῦ καὶ γῆς ὑπάρχων οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ, οὐδὲ ὑπὸ χει- ρῶν ἀνθρώπων θεραπεύεται, προσδεόµενός τινος, Αὐτὸς δι- δοὺς πᾶσι ζωὴν καὶ πνοὴν καὶ τὰ πάντα». ὍὉ Θεός, “Οστις ἔπλασε τὸν κόσμον καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουσιν ἐν τῷ κόσμῳ. Οὗτος ὑπάρ: χων Κύριος τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς δὲν κατοικεῖ μέ- σα εἰς Ναοός, τοὺς ὁποίους ἐἑ- δημιούργησε χέρι ἀνθρώπινο, οὐδὲ ὑπηρετεῖται ὑπὸ χειρῶν ἀνθρώπων, ὡς νὰ ἔχῃ ἀνάγκην τινός, αὐτὸς δίδει εἰς πάντας ζωήν, πνοὴν καὶ τὰ πάντα. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Τὴν Τρίτην, Την τρέχ., συνῆλθεν ἐκτάκτως ἡ “Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου, ὑπὸ τὴν προ- εδρίαν τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Μακαρίου διὰ νὰ ἐξετάσῃ τὴν ὑπόθεσιν τῆς ]. Μονῆς Μαχαιρᾶ. ᾿Ανωτέρῳ ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ οἵἳ Σε6. Μητροπολῖται Πάφου κ. Γεννάδιος, Κιτίου, κ Ανθιμος καὶ Κυρηνείας κ. Κυπριανὸς κατερχόµενοι τὰς κλίµακας τῆς αἰθούσης συνεδριάσεων τῆς “Ἱ. Συν. νόδου. ΕΡΔΝΟΙΣ ΡΝΥΟΕΝΙΚ« τέΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου. Β΄ ὍὉ Συμεὼν ἀντιφρονεῖ δι ὅσα ὁ Φώτιος λέγει περὶ τῶν γονέων του. Εἰς τὴν ἔνθρονι- στήριον ἐπιστολήν του (τὸ εἰ- ρηνικὸ γράμμα) πρὸς τὸν Ι]α- τριάρχην ᾿Αντιοχείας, ὁ Φώ: τιος. θεθαιώνει, ὅτι ὁ πατὴρ του ὑπέφερε κατὰ τὸν διω: γμὸν ὁ ὁποῖος διενεργήθη ὅ- πὸ τῶν εἰκονοκλαστῶν, ἕνεκεν τῆς ᾿Ορθοδόξου πίστεως του. Αἱ φράσεις του φαίνονται ῦ- ποδηλοῦσαι, ὅτι ὁ πατήρ και ἡ µήτηρ του ἀπέθανον πρὶν ἢ ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα ἐ- παναφέρῃ ἐκ τῆς ἐξορίας τοὺς πιστοὺς εἰκονολάτρας (842), τῆς Θεοδώρας ἀφορισθείσης ὑπὸ τοῦ συζύγου της. Οὕτω ὁ στέφανος τῶν δοκιµασιῶν, ὁ ὁποῖος ἔστεψε τὰς κεφα- λὰς τοῦ πατρὸς καὶ τῆς µη: τρὸς του -- ὁ Φώτιος ἐχρησι- μοποίησεν ἀπαράμιλλον ἐκ- Φραστικότητα εἰς τὴν ἐπιστο- λήν του πρὸς τὸν ἀδελφόν του Ταράσιον -- Ἆτο ἀποτέλεσμα τῆς ἐκ τῆς ἐξορίας Ἠπικρίας τὴν. ὁποίαν ἀμφότεροι ἐδοκί- µασαν. Πράγματι ὁ πατὴρ του Φωτίου, ἔχει µίαν ἀξιομνημό- νευτον παρατήρησιν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Συναξάριον τῆς Ίδης Μαρτίου, εἰς τὸ ὁποῖον κατεγράφη καὶ ὥς Ὅμολο- γητής. ᾿Απὸ ἕν ἀπόσπασμα τῆς ἐπι- στολῆς τοῦ Φωτίου πρὸς τὸν διάκονον Γρηγόριον ὑποδη- δηλοῦται ὅτι ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ Φωτίου ἀνεθεματίσθη ὑπὸ τῶν εἰκονοκλαστῶν, μαζὶ μὲ τὴν µνήµην τοῦ θείου τοῦ Φω- τίου, Πατριάρχου Ταρασίου. Τοῦτο θὰ πρέπη νὰ συνέδη µε- ταξὺ τῶν ἐτῶν 815 καὶ 842, ἢ περὶ τὸ 830, πάντως μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Φωτίου καὶ τῶν ἀδελφῶν του, Ταρασίου καὶ Σεργίου. Εἶναι πιθανὸν ὅτι ἡ οἰκογενειακὴ περιουσία δὲν ἐδημεύθη, παρὰ µόνον ὅτι οἱ γονεῖς του ἑστερήθησαν τῶν ἐξ αὐτῆς ὀφελῶν (τῆς διαχει- ρήσεως), καθ’ ὅσον ὁ Φώτιος καὶ οἱ ἀδελφοί του δὲν ἐφαί- νοντο νὰ εἶχον ὑποστῇ καµµίαν ταλαιπωρίαν κατὰ τὸ διάστη- µα τῶν ἀνωτέρων σπουδῶν των τὰς ὁποίας καὶ ἔλα- 6ον ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἔν- θα καὶ ἐγεννήθησαν. Ταῦτα ἐμφαίνουν, τὶ ἡ πολιτική τῶν εἰκονοκλαστῶν προεκάλει, οἱ ὁποῖοι ἤλπισαν, ὅτι τὰ παιδία χωριζόμενα τῶν γονέων των καὶ ἀναγκαζόμενα νὰ ἄκολου- θήσουν τὰς ὁδηγίας (τὴν παι δείαν, τὴν µόρφωσιν) των, αἱ ὁποῖα ἐδίδοντο εἰς τὰ σχολεῖα τῶν εἰκονοκλαστῶν διδασκά- λων, θὰ ἀπέθαινον πολέμιοι τῆς λατρείας τῶν Εἰκόνων. Αἱ λέξεις διά τῶν ὁποίων ὁ Φώτιος περιγράφει τὴν ἐ- ξορίαν τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρός του αὐτομάτως ἆἀἄπο- καλύπτουν, ὅτι οὐδέποτε ἐλη- , ἱ : ο σµόνησε τὸ ἄδικον, τὸ ὁποῖον | ς σ κἲ διεπράχθη ὑπὸ τῶν εἰκονο- κλαστῶν εἰς θάρος τῆς οἰκογε- νείας του, ἕν ἄδικον τὸ ὁποῖον δαθεῖαν αἴσθησιν ἐπροξένησε εἰς τὸν ἔφηθον τότε Φώτιον καὶ µεγάλως συνεσκότισε τὴν µνήµην τῶν ἐνηλίκων. Ἡ ψυ- Χολογικὴ αὔὕτη παρατήρησις μᾶς θοηθεῖ νὰ ἐξηγήσωμεν τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Φώ- τιος, ὅτε ἀπέθη ἡ κεφαλἠ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Βυζαντίου πα- ρέλειψε νὰ ἀναφέρῃ καὶ διὰ τὰ τελευταία ὑπολείμματα τῶν εἰκονοκλαστῶν. (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) τέστησαν τὴν πλέον προφιλῆ καὶ οἰκουμενικήν. ᾿Εδέχθη τοὺς διαφόρους ἀνθρώπους μὲ τὰς ἐλλείψεις καὶ τὰς ἀδυναμίας των διὰ νὰ τοὺς καταστήσῃ κατόπιν τελείους ἀπὸ πάσης ἀπόψεως καὶ πανσθενεῖς. Όσοι τούτων ἐνεκολπώθησαν τὰς ἰδέας καὶ ἀπόψεις Της καὶ ἀπεκάθαραν τοὺς ἑαυτούς τωυ ἀπὸ κάθε τι τὸ εἰδωλολατρικὸν καὶ πνευματικῶς ἐπιζήμιον ἐπέτυχον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἤρχισαν διὰ τοῦ θαπτίσµατος. Όσοι δὲ ἔξακο- λουθοῦν νὰ συγχέουν πρόσωπα καὶ πράγµατα μαὶ νὰ «παίξουν ἓν οὐ παικτοῖς» αὐτοὶ κατεδίκασαν ἑαυτοὺς καὶ «ὀλέθριον κατα- στρέφεται τὸ τέλος» αὐτῶν. Εἰς τὴν δευτέραν κατηγορίαν ὑπάγονται ὅλοι ἐκεῖνοι τῶν ἀνθρώσιων οἳ ὁποῖοι εἷς ἡμέρας κατὰ τὰς ὁποίας ἢ ᾿Εκκλησία µας διακηρύττει ταπείνωσιν, µετάνοιαν καὶ χρῆσιν ψυχωφελῶν µέ- σων ἑργάζξονται τὴν ἀνομίαν εἷς τὴν «ψυχαγωγίαν». ὍὉ γμαιρὸς ἤγγικεν. Νήψωμεν καὶ ἀνανήψωμεν διὰ νὰ μὴ συμθῇ αὐτὸ τὸ ἁποῖον λέγει ὃ 'Απ. Παῦλος «διὸ καὶ παρέδωκεν αὐποὺς ὃ Θεὸς ἓν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάξεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἓν αὐτοῖς» ὅτε θὰ εὑρεθῶμεν ἀναπολόγητοι διότι «οἳ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἶσιν». Πνευματικὴν ἀνάνηψιν ὀφείλομεν νὰ ἐπιζητήσωμεν. Τὰ ἄτο- πα τῶν ἡμερῶν (εἰδωλολατρικὰ ὑπολείμματα) δέον ἀμέσως νὰ ἐγκπαταλείψωμεν. Καὶ τὰ μµυθώδη ποσὰ τὰ ὁποῖα προσφέρομεν «εἰς τὰς σκοτίους δυνάµεις τοῦ αἰῶνος τούτου» σιρέπει νὰ χρήσι- µοποιήσωµεν διὰ τὴν ἀνακούφισιν τοῦ πάσχοντος ἀδελφοῦ µας. Ὁποία εὐλογία! Οποία ἀλληλεγγύη! ᾿Εὰν ἕκαστος ἔπεμε- λεῖτο τῆς ψυχῆς του καὶ «ἐσκόρπιξε, ἐδίδου τοῖς πένησιν» εἰς ἡ- µέρας προσευχῆς καὶ νηστείας. 'Οποία ἁγία Κοινωνία θὰ ὑπῆρχε, πραγματική «ἄνω καλιὰ» τῶν ἄγγέλων. Πρόφασις ἀγνοίας καὶ ἁγνῆς διαθέσεως Ωραΐῖον τὸ ἔθιμον ἀσφαλῶς εἶναι, ἢ ἐπὶ τὸ αὐτὸ συγκέντρω- σις συγγενῶν, φίλων καὶ γειτόνων ατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς διὰ γὰ συµφάγουν καὶ νὰ εὐχηθοῦν «μαλὴν σαρακοστὴν» καὶ «εἴθε νὰ φθάσωµεν τὴν ἁγίαν ᾿Ανάστασιν». Τί ἀντίθεσιν ὅμως ἄποτελεῖ τὸ θέαµα τῶν οἰκογενειῶν ἐμείνων αἳ ὁποῖαι συγκεντροῦνται εἰς «φιλυιὰς» οἰμίας καὶ γλεντοῦν, µεθύουν µέχρι τοῦ μεσονυχτίου, κυρίως τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς διὰ νὰ συνεχίσουν κατόπιν τὸ νήστήσιμα µέχρι τῶν πρωϊνῶν ὡρῶν. Κατόπιν παραδίδονται εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ ἸἹορφέως µέχρι τῆς µεσηµόδρίας τῆς Κα. θαρᾶς Δευτέρας ὅτε καὶ θὰ ἐγερθοῦν διὰ τὴν συνέχειαν { ᾿Αθλία ἀσφαλῶς ἡ εἰκὼν τῶν τοιούτων ἀνθρώπων. «ὃς πρό- χειρον δὲ αἰτιολογίαν τῶν πράξεών των προσάγουν, ἀπέστευτα φελῶς, τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν ἁγνὴν διάθεσιν. Δὲν ἐγνώριξον Χριστιανοὶ αὐτοὶ ὅτι εἶναι σοθαρὰ θρησκευτικὴ παράθασις ἡ Λη ἁμαρτωλὴ συμπεριφορά των. Δὲν ἔχει καμµίαν σηµασίαν φαγητό, ἀλλ᾽ αἳ ἄλλαι πράξεις τοῦ ἀνθρώπιου, τονίξουν ἄλλοι. Ν το ᾿Εὰν ἦτο ἐγμόσμιος θρησκεία ὁ Ἀριστιανισμὸς μὲ τοιαῦτα µέλη θὰ εἶχε πρὸ πολλοῦ ἀφανισθῆῇ καὶ θὰ ἀνῆκε τώρα εἰς τὸ παρελθόν, εἲς τὴν ἱστορίαν, χάρις εἰς τὰς ἐπιτεύξεις! τῶν τοιού- των ἀνθρώπων. Εὐτυχῶς ὅμως ποὺ ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι θεαν- θρώπινον ἵδρυμα καὶ δὲν κλονίζεται ἀπὸ τοιαύτας ἁστόχους, ᾱ- καΐίρους καὶ ἀντιθρησκευτικὰς ἐνεργείας τῶν περισσοτέρων µας. Ἡ ἄγνοια δὲν μᾶς ἀπαλλάττει τῆς εὐθύνης ἡ δὲ ἁγνὴ διάθε- σις εἶναι τελείως ἀθάσιμος, ὡς ἀναφέρεται. Διότι ὃ παραθαίνων αὐτὰς ἢ ἐπκείνας τὰς ἐντολὰς διὰ νὰ προσαγάγῃ κατόπιν τὸ ἔτει- χείρηµα τὴν εἰλικρίνειαν, ἀπέτυχεν. «Ο πταίσας ἓν ἑνὶ γέγονε πάντων ἔνοχος». Αἱ ἡμέραι ἀπαιτοῦν προσεκτικότητα, ἐγκράτειαν, σωφροσύ- γην, ἐλεημοσύνην, νήστείαν καὶ προσευχή». Όσοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἀγωνισθοῦν καὶ νὰ ἐπιτύχουν ἂς ἀκούσουν τὴν φωνὴν τῆς ἘἜκ- κλησίας. Εἶναι Αὐτὴ ποὺ τοὺς ἀγαπᾶ καὶ ἐνδιαφέρεται δι αὐτούς. 2 ΕΙ’ ΕΥΚΝΙΡΙΝ. 10 ΕΤΟΙΣ ΠΛΠΛΛΙΛΝΛΙΤΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ μ΄ ν 'Ἡ ἀγριθῆὴς ἀπόστασις ἀπὸ το μεσημθρινοῦ. λιμένος ἕως τὸ θ0- ρεινότερον ἄχρον τῆς νήσου, ὅπου ἔπλεον, δὰ ἦτο ὡς δέκα ναυτικών μιλίων. Ὁ παπὰς ἔθλεπεν, ὅτι ἤθελον νυκτώσει, αρὶν ἆθάσωσιν ὡς τὸ Κάστρον. Ητυ μµεσηκθρία ἤδη, καὶ δὲν ἔφθασαν ἁκόμη εἰς τὴν Ἰεχρεάν, τὴν ὡφραίαν µε λαγχολικὴν κοιλάδα, μὲ τὰς ἔλαι- οφύτους χλιτῦς, μὲ τὸν )Αραδιάν, τὸν πυκνὸν δουμῶνα της, μὲ τὸ ρεῦμα γαὶ τὰς απλατάνους Ίαἱ τοὺς νερομύλοις της. Όταν ἕ- φβασαν εἰς τὴν Κεχρεάν, συγέθη ἐχεῖνο τὸ ὁποῖον ὁ μὲν χαχομάντης Πανάγος προέλεγεν, ὃ δὲ Στε- φανὴς δὲν ἠγγόει, αἱ ὃ παπα - Φραγχούλης πφοέθλεπεν. Είτε τροπὴ εἰς τὺν µαΐστουν ἦτο, εἴτε ἀποθαλασιὰ καὶ «μπουκάρισµα τοῦ κόρφου», τὰ χύματα ἤρχισαν γὰ ὀγκοῦνται πατάπρωρα τοῦ µι- κροῦ σκάφους, καὶ ἡ θάρχα μὲ τὸ λευκὺν πανίον της, καὶ μὲ τὸν φλόκον καὶ τὴν ἀντένα της, Ἠρ- χνσε νὰ σχιρτᾶ ἐπὶ τῶν κυμάτων, ὑμοία μὲ Ελληναλδανόν χορεύον- τα ἠρωϊκοὺς χορούς, μὸ τὸν }ευ- κὸν χιτῶνα ἀνεμίξοντα, μὲ τὺν ἕνα θραχίονα τριγωνοειδῆ εἰς τὴν µέσην, μὲ τὸν ἄλλον ὑψιτενῆ καὶ παίζοντα τὰ δάµτυλα. ἀἱ γυναῖ- κες ἤρχισαν νά δειλιῶσιν. Ἡ θειὰ τὸ Μαλαμὼ ἠρώτα τὸν πα- πὰν ἂν δὲν ἦτο καλὸν ν᾿ ἀποθι- θασθῶσι καὶ ἀνέλθωσιν εἲς τὴν Παναγίαν τὴν Κεχρεὰν νά λει- τουργήσωσιν, ὅπως ἑορτάσωσιν ἐχεῖ τὰ Χριστούγεννα. “Ὁ κυρ - Αλεξανδρής, ζαλισθείς, ἐξάρωσεν εἰς µίαν γωνίαν, καὶ οἱ ἄλλοι ἔ- πιδάται µεγάλως ἀνησύχουν, Μό- γον δύο ἄνδοες δὲν ἐδειλίασαν, ὁ µπάρµπα - Στεφανῆς καὶ ὃ πα- πα - Φραγκούλης. η Βΐς τῶν ἐπιθατῶν ἐπρότεινε ν᾿ ἀράξωσι προσωρινῶς εἰς τὴν Κε: χρεάν ἑωσότου σωπάσῃ ὁ ἄνε- µος. Ὁ Στεφανὴς καὶ ὁ Ἱερεὺς συνεννοοῦντο διὰ νευµάτων. Α- πεῖχον ἀκόμη ἀπὺ τὸ Κάστρον ὗ- υπὲρ τὰ τρία μίλια. Δύο µέσα ἢ- δύναντο νὰ δοχιµάσωσιν, ἂν τά εὕρισκον τελεαφόρα ἢ νὰ συστεί- λωσι τὰ ἱστία καὶ νὰ προχωρή- σωσι μὲ τὰς χώπας, καταφρογοῦν- τες τὸν ἀφόρητον, διὰ τὰς γυ- γαΐκας μάλιστα, σάλον, πἐριθρε- χόμενοι ἀπὺ τὰ Ὀρανόμενα καὶ εἰσπηδῶντα εἰς τὸ σκάφος κύμα- τα, οιγοῦντες καὶ δειγῶς πάσχον- τες, ἢ ν᾿ ἀποθιθασθῶσιν εἰς τῆν Ἑηρὰν καὶ νὰ δοχιµάσωσιν, ἂν θὰ εὔρισκον δροµίσχον τινά, ὄχι πο- λὺ πλακωμένον ἀπὸ τὴν Χιόνα, ὥστε νὰ εἶναι θατὸς εἷς ἀνθρώ- πους. Πτυάρια καὶ ἀξίνας δύο τρεῖς εἶχε πάρει μαξύ του ὁ Βα- σίλης τῆς Μνυλωνοῦς, προθλέπωγ, ὅτι ἴσως θὰ ἐχρησίμευον διὰ γ᾿ ἀνοίξῃ δρόµον πρὸς ἀγεύρεσιν τοῦ ἀποχλεισμένου ἀδελφοῦ του. ο παπα - Φραγκούλης ἀπεφάνδη, ὅτι, ἀφοῦ ἐξάπαντος δὰ ἐνύχτω- ναν, κάλλιον ὑὰ ἧτο νὰ δοκιµά- σωσι τὸ πρῶτον, διότι κέρδος δὰ ἦτο, εἶπεν, ὅσον ὀλίγον καὶ ἂν ἠδύναντο νὰ προχωρήσωσι διά Δαλάσσης, καὶ ὕστερον Ὀὰ εἶχον καιρὸν νὰ καταφύγωσι καὶ εἰς τὴν δευτέραν µέθοδογ. Ηδη, ὁ ἥλιος, ἐπιφαγεὶς ἀκόμη µίαν φοράν, ἔκλινε πρὸς τὴν δύ- σιν. Ἠτο τρίτη καὶ ἡμίσεία ὅ- ρα. Καὶ ὁ ἥλιος ἐχαμήλωγεν, ἐ- χαµήλωνε. Καὶ ἡ δαρχούλα τοῦ µπαρμµπα - Ἀτεφανη, μὲ τὸ ἆν- Ἀρώπινον φορτίον της ῥἐχόρευεν, ἐχόρευεν ἐπάνω εἰς τὸ κὔμα, πότε ἀνερχομένη εἰς ἡὑγρὰ ὅὄρη, πατε κατερχοµένη εἰς ρευστὰς κοιλά- δας, νῦν μὲν εἰς τὴν ἀχμὴν νὰ καταποντισθῃ εἰς τὴν ἄθδυσσον, γῦν δὲ Έτοιμη νὰ γπατασυντριθῇ κατὰ τῆς κρηµνώδους ἀητῆς. Καἱ ὁ Ἱερεὺς ἔλεγε µέσα του τὴν Πα- ῥάκλησιν ὅλην, ἀπὸ τὸ «Πολλοῖς συγεχόµενος» ἕως τὸ «Πάντων προστατεύεις». Κι’ ὁ µπαρµπα - Στεφανὴς ἐστενοχωρεῖτο, μὴ δυ- νάµεγος ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ παπᾶ νά ἐχχύσῃ ἐλευθέρως τὰς ἀφε- λεῖς θλασφημίας του, τᾶς ὁποίας ἐμάσα χι’ ἔπνιγε µέσα του, Όπο- τονδυρίζων: «Σχύλιασε ὁ διαολὀ- Καιρος, λύσσαξε! Θὰ σκάσῃς, ἀν- τίχριστε, Τοῦρκο! Τὸ µουχαμέτη σου, µέσα 1».. Κι’ ἡ δειὰ τὸ Μαλα- µώ, ποιοῦσα τὸ σημεῖον τοῦ σταυ- ροῦ, ἔλεγε τὸ «Θεοτόχε 1Ταρῦέ- νε», καὶ ἐπαναλάμδανεν «Ἔλα, Ἀ]στέ µου! θοήδα Παναγιά μ)1», ζΚαὶ τὰ κύματα ἔπληττον τὴν πρῶ- 0αν, ἔπληττον τὰ πλευρὰ : τοῦ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ - Αἴτησις πρὸς Τἱοδεσίαν κλακν πσσφαο ᾿ Αριθμ. 19)61 Υἱοθετοῦντες: Χριστόδουλος Τιμοθέου ἐν Βα- ο ος : ς ρωσίων ἐτῶν 41 καὶ Φωτεινὴ Χο. ΤἘιμαθέου ἐκ Βαρωσίων ἐτῶν ο7. Ὑἱοθετούμενον: Ίέκνον τῆς µ. Θεοδώρας Χρη- μα μες, ἴρη οη στίδου ἐξ ἸΑδηνῶν ἠλικίας 4 µη- γῶν. Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγοάφως πρὸς τὸν ΄Αρχιε- πἰσκοπον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐἑνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν Βαρωσίοις, θσουαρίου, 1961, τῇ 14ῃ Φε- Ἐν τῆς “Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισχοπῆς Εύπρου. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΜΤΗ σχάφοὺς. Ζαϊ εἰσουμῶντα εἲἷς τὸ κῦτος ἑκχτύπων τὰ νῶτα, ἐχτύπων τοὺς. θραχίονας τῶν ἐπιῤατῶν. Ναὶ ὁ ἥλιος ἐχαμήλωνεν, ἐγαμή- λώὠνε. Κα ἡ θαοφούλα ἐλινδύνευε ν ἀφανισθῃ. Κα ἡ ἀπορὼξ .ἴ. (σ) ἠμαχώδης ἁγτὴ εααίνετο δια 0: γειχοῦσα τὴν λείαν ποὺς τὸν ὑὸν τῆς ὑαλάσσης. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣΚΩΝΣΤΑΝΤΙΛΣ ΤΗΣ ΚΠΠΡΟ Τοῦ Πανοσιολ. ᾽Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. Η΄ ΜΕΡΟΣ Γ’. ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ 1) Τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου. α) Ι Αἱ δύο ἐν Χρι- στῷ φύσεις: ὉΟ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἶναι Θεάνθρωπος, ἤ- τοι. ἀληθὴς Θεός: «Ιησοῦν Χριστὸν τίνα ἀληθινὸν Θεόν”. «Τιμῶν γὰρ τὸν Πατέρα καὶ µόνον αὐτὸν Θεόν ἀληθινὸν ᾱ- ποκαλύπτων, ἑαυτὸν ἔδειξε ἐκ Πατρὸς ἀληθινὸν γεγεννηµέ- νον. Διά τοῦτο ἀληθινὸς ΠΠα- τὴρ ὁ Θεός, ἀληθινὸς Θεὸς ὁ Υἱὸς ὁ µονογενὴς» καὶ ἀληθὴς τέλειος ἄνθρωπος: «ἄνθρώπον σὲ λέγω τέλειον ὅσα ἐν ἀν- θρώπῳ καὶ οὐκ ἄνθρωπος... μηδὲν ὑπόλειψις τοῦ ἀνθρώ- που, ἵνα μὴ τὸ ὑπολειφθὲν µέ- ρος εἰς µέρος πάλιν γένηται θρώμειος διαθόλου». ος τέ- λειος ἄνθρωπος ὁ ᾿Ιησοῦς εἷ- χε σῶμα, ψυχἠν καὶ νοῦν ἀν- θρώπινον: «Σὤμα ἀπὸ Μαρί- ας καὶ ψυχἠν τὴν ἀνθρωπίνην καὶ νοῦν καὶ ἔτι ἐστι ἄνθρω- πος, πάντα τέλειος ἀναδεξά- µενος...». Ἐφ᾽ ὅσον ῆτο κατὰ πάντα τέλειος ἄνθρωπος, ἦτο πολὺ φυσικὸν νὰ αἰσθάνεται καὶ πεῖναν καὶ δῖψαν καὶ νὰ κλαίη: «Εὔλογον γὰρ ἣν πεῖ- να καὶ δίψα καὶ κάµατος καὶ ὕπνος καὶ Κκλαυθμὸς.. ἔσχε γὰρ ταῦτα ἐλθὼν ὁ Λόγος' σῶμα, ψυχὴν καὶ νουν και πάντα εἰ τι ἐστὶ ἄνθρωπος». Ἐκ τῶν αἱρετικῶν τῆς ἀρχαί- ας ᾿Εκκλησίας οἱ Διμοιρῖται ἠρνήθησαν τὴν µίαν ἐκ τῶν δύο φύσεων, δεχθέντες µόνον τὴν Θείαν τοῦ Κυρίου φύσιν, παραδεχθέντες Αὐτὸν μόνον ὡς ψιλὸν ἄνθρωπον. Τούτους πολεμῶν ὁ Αγ. ᾿Επιφάνιος λέγει «οὐ γὰρ ψιλὸς ἡμῖν ἄν- θρωπος ὁ Χριστὸς ἀλλὰ Λό- γος ἐνυπόστατος καὶ Θεὸς ἄν- θρωπος γεγονὼς ἐν ἀληθείᾳ». Η. Ἡ ἕνωσις τῶν δύο ἐνΧχριστῷφύσεων: Αἱ δύο φύσεις, ἡ Θεία καὶ ἡ ἀν- θρωπίνη ἑνοῦνται ἐν τῷ ΧἎρι- στῷ ἀτρέπτως, ἀναλλοιώτως καὶ τελείως: «ὁ σὺν τῇ Θεό- τητι λαθὼν τὴν ἀνθρωπότητα τελείως ὢν ἀπὸ Πατρός... οὐ µεταθαλών τὴν Θεότητα εἰς ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ σὺν τῷ ἲ δίῳ σώματι τῆς αὐτοῦ θεότη- τος καὶ τῇ ἰδίᾳ ὑποστάσει τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ ἐνυποστάτου συμπεριλαθὼν τὸ εἶναι ἄνθρω- πος». ϐ) Ὁ Υἱὸς γεννητός, οὗ κτιστός. Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη προαιωνίως ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Πατρός. Δὲν ἐκτίσθη, δὲν εἶναι τὸ πρῶτον κτῖσμα η δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἠξίουν οἱ αἱρετικοὶ ᾿Αρειανοί. Διότι, πῶς ὁ Θεός, ὁ 'Οποῖος εἰς τὴν δευτέραν ἐντολήν Του μᾶς διδάσκει νὰ μὴ ποιήσωµεν «ἑαυτῷ ὁμοίωμα», πῶς λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔκτισε Υἱὸν καὶ μᾶς διέταξε νὰ τὸν προσκυνῶμεν Οἱ αὐτοὶ αἱρετικοὶ ἐκάλουν κτῖσμα τὸν Υἱὸν διὰ νὰ νὰ μἠ φέρωσι ἑλλάττωσιν, ὡς ἔλε- γον, τῷ Πατρί: «Εὰν γὰρ μὴ εἴπω, ὅτι κτῖσμα, ἑλάττωσιν φέρω τῷ Πατρί... τὸ δὲ γεγεν- νηµένον ἐκ φύσεως ἢ ἐντολὴν ἐργάζεται ἢ πλατυσμὸν ἢ µεί- ωσιν ἢ τομὴν εἴ τι τῶν τοιού- Γυμνασίῳ. των παθῶν προσάπτει τῷ Υε: γεννηκότι».. «Αλλά πολλή ἦ µωρία τῶν τοιαῦτα λογιζομέ- γων» λέγει ὁ ἱερὸς ᾿Επιφάνι- ος «ὡς ἀφ' ἑαυτὸν τὸν Θξὸν εἰκάζειν καὶ τὰ εἰς αὐτοὺς πά- θη τῷ Θεῷ προσάπτειν βουλο- µένων, τοῦ Θεοῦ ἀπαθοῦς ὄν- τος παντελῶς καὶ ἐν τῷ Υεν- νᾶν καὶ ἐν τῷ κτίζειν». ᾿Εκτὸς τούτου ὁ Θεὸς «ἕ- παγγέλλει τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τοῖς ἀνθρώποις, οὐκ ἔτι κτίζων. οὐκ ἔτι στερεῶν, ἀλλ᾽ ἐπαγγέ- λει αὐτὸν τοῖς ἀνθρώποις τον πλήθως γεννητὸν ἐξ αὐτοῦ τὸν ἄκτιστον». Διότι πᾶν τὸ ὁποῖ- ον κτίζεται, ἀποκλείεται νὰ ε- γεννήθη, ἐπειδή, καθ ἡμᾶς. ὅσα γεννῶμεν δὲν τὰ κτίζοµεν καὶ ὅσα κτίζοµεν δὲν τὰ γεν- νῶμεν. Διότι εἴμεθα κτιστοι καὶ τὰ γεννώµενα ὑφ' ἡμῶν εἶναι κτιστά. δΔὲν συμµδαίνει ὅμως διὰ τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἄκτιστος: «Ἐν Θεῷ δὲ ἀκτίστῳ τὸ γέννημα ἄκτιστον, εἰ γὰρ ἔκτισε, οὐκ ἐγέννησε». Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς Γρα- φῆς δύναται ν᾿ ἀποδειχθῇ ἐμ- µέσως τὸ ἄκτιστον τοῦ Υἱοῦ. Τὰ χωρία Ἰωάννου 14, 10, Ματθ. 11, 17, ᾿Ιωάν. 14, 9 ὃ- ποδηλοῦν τὸ ἄκτιστον Αὐτοῦ: «Πῶς δύναται κτιστὸς ὁ οὕτως εἶναι λέγων ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοὶ καὶ οὗ δύο ἐσμέν [Πῶς δύναται ἄλλος εἶναι ὁ τὴν ἴσην τιμὴν πρὸς τὸν Πατέρα ἔχων οὐδεὶς γὰρ εἶδε τὸν Πατέρα εἰμὶ ὁ Υἱός. Καὶ ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε καὶ τὸν Πατέρα». Ὑποστηρί- ζων δὲ τὴν διδασκαλίαν του ὅ- τι «ἄκτιστος ἐστιν ὁ Υἱός» στε- ρεοῖ τὴν ᾿Ορθόδοξον διδσκα- λίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ἐπο- χῆς του, ἥτις «οὐ κτῖσμα προ- σκυνεῖ, ἆλλ᾽ Υἱὸν γεννητὀν, Πατέρα ἐν Υἱῷ, Υἱὸν ἐν Πα- τρί...» Τὴν προαιωνίωώς ἑκουσίαν γέννησιν τοῦ Υἱοῦ ἐκ τοῦ Πα- τρὸς διεμθησθήτησαν ἀρχαῖοι αἱρετικοί, ἀμφιθάλλοντες ἐὰν «θέλων ἐγέννησε ἢ μὴ θέλων». Πρὸς αὐτοὺς ἀπευθυνόμενος ὁ “Άγ. ᾿Επιφάνιος λέγει: «Εἰ γἀρ μὴ θουλόμενος ἐγέννησε, ἄκων ἐγέννησε. Εἰ γὰρ 6ου- λόμενος ἐγέννησε, ἄρα ἣν τὸ θούλημα πρὸ τοῦ Υἱοῦ καὶ ἕ- σται κἂν ροπὴ χρόνου μεταξὺ Υἱοῦ διὰ τοῦ θουλήματος. Ἐν Θεῷ δὲ οὐ χρόνος εἰς θουλήν, οὐ Φούλησις εἰς διανόησιν. Οὔ- τε οὖν θέλων ἐγέννησε, οὔτε οὖν μὴ θέλων, ἀλλ᾽ ἐν τῇ ὁ- περθολἠν φύσει. Φύσις γάρ ἐ- στὶ αὐτῷ Θεότητος, οὔτε ὅου- λῆς ἐπιδεχομένη, οὔτε ἄνευ θουλῆς πράττουσα». ᾿Επίσης καὶ ἀλλαχοῦ λέγει: «οὐκ ἣν ποτὲ καιρὸς ὅτε ὁ Υἱὸς οὐχ ὑπῆρχε τῷ Πατρὶ τῷ µόνῳ». (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) --το----μα- 0! ΠΑΛΑΙΌΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΝΑΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ οἱ. «Τάΐμς» τοῦ Λονδίνου δη” µοσιεύουν ἄρθρον ἐξερευνητοῦ των ὅστις εἰς τὸ Τοψοχικὸν Ἰκουρ- διστὰν ἀνενάλυψε δαυμασίας Χοι- στιανικὰς Ἰγκλησίας Ἀεστορια- νὰς ιμὸ Συριακὰς ἐπιγοακὰς ἐν τῆς Λειτουργικῆς ζωῆς αἱ διά- φορα σύμόολα τὰ ὁὑποῖα ρίπτουν φῶς εἰς πλεῖστα ᾖἕἑητήματα τῆς μυστηριακῆς ζωῆς τοῦ στ΄ --- 5) αἰῶγος. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΛΙΚΑΣΤΗΡΙΌΝ ΑΜΜΟΧΠΣΤΟΥ Αριθμ. ᾽Αγωγ. 11/61. Μεταξὺ Πολυμνίας Χατζηδημητρίου ἐκ Βαρωσίων ἐναγούσης. καὶ Κἰκη Κώνσταντίνου ἐκ Βαρωσίων, νῦν ἀγνώστου διαμονῆς ἐναγομένου. ΚΛΗΣΙΣ Καλεῖται ὁ Κίκης ς ο Κωνσταντίνου ἐκ Βαρωσίων καὶ νῦν αγνώστου διαμονῆς καὶ κατοικίας, ὅπως τῇ 6ῃ Μαρτίου 1961, ἡμέρᾳ Δευτέρα καὶ ὥρᾳ 9 π.µ. ἐμφανισθῇ αὐτοπροσώπως ἢ διὰ νοµίµου αὐτοῦ πληρεξουσίου, ἐνώπιον τοῦ ἐν Βαρωσίοις ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κόπρου, ὡς ἐναγόμενος ἐπὶ διαζεύξει ὑπὸ τῆς συζύγου του Πολυμνίας Χατζηδημητρίου ἐκ Βαρωσίων. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην. Τ “Ο Πρόεδρος Αρχιμανδρίτης ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ Ἐν τῇ ΄Ι. ᾽Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου τῇ 7ῃ Φεθρουαρίου 1961. Ἡ παροῦσα κλῆσις δηµοσιευθήσεται ἅπαξ ἐν ταῖς ἐἔφη- µερίσιν «Ἐκκλησιαστικὴ Ζωή: καὶ Μάχη» τῆς Κύπρου. “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η” Χαρακτηριστικὸν στιγµιότυπον ἀπὸ τὴν µεγαλειώδη Εεομητορικὴ” ἐκδήλωσιν ἣ ὁποία ἐγένετο εἲς Βοστώνην τῶν Ἠνωμ. Πολιτειῶν τῆς ᾽Αμερικῆς. ἄΔιε- ξώκζη τελετὴῆ εἲς τὸ στάδιον τῆς πόλεως καθ ἥν ἀνεπτύχθη τὸ θέµα: «Ἡ οἰκουμενικὴ σύνοδος καὶ αἵ κατ᾽ ᾿Ανατολὰς ᾿Εκκλησίαι», Παρέστησαν 25.000 ἄτομα, ᾿Ορθόδοξοι καὶ Βωμοιοκαθολικοί. 'Ὁ καρδινάλιος Κούσχιγκ ὁμιλῶν ἐτόνισεν ὅτι διὰ τῆς Παναγίας εἶναι ἐφικτὴ ἡ προσένγισις ᾿Ορθοδόξων καΐ Βωμαιοκαθολικῶν. Κατὰ τὴν ἓν λόγῳ τελετην τὰ μυστήρια τοῦ ροδαρίου ἆ- πηγγέλθησαν ἁραθιστί, ἁρμενιστί, καρδινάλιος ἀνέγνωσεν ἑλληνιστί, ἐνώπιον θυζαντινῆς Ὃ εἰκόνος τῆς Θεομήτορος εὐχῆὴν σλαθιστὶ καὶ ἀγγλιστί. ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως. Ἐν συνεχείᾳ “Ορθόδοξοι καὶ Βωμαιοκαθολικοὶ ἔψαλον, ἐναλλὰξ τροπάρια τοῦ ᾿Ακαρίστου ὕμνου τῆς ἑλληνικῆς ᾿Εκκλησίας, ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ 0 ΙΕΡΜΛΡΤΙΣ ΧΛΡΛΛΛΜΙΙΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Τοῦ Πανοσ. ΄Ιερομονάχου κ. Ὁ Άγιος Χαράλαμπος ἔ- ζησεν ἐπὶ τῆς θὁασιλείας τοῦ Σεθήρου καὶ τοῦ Λουκιανοῦ εἰς τὴν πόλιν Μαγνησίας. (193--210). Ητο ἱερεὺς καὶ ἐδίδασκεν τὴν ἀληθινὴν πίστιν τῶν ὀρθοδόξων. Οἵ τύραννοι δὲν ἠνείχετο νὰ ἀκούουν τὸν εὐσεθῃ ἱερέα διδάσκοντα καὶ διηγούµενον τὰ διάφορα περι- στατικἁ διὰ τὸν Χριστὸν ποὺ ἐγοήτευε τὶς καρδιὲς καὶ τὶς ὡδηγοῦσεν εἰς τήν ἀναγέννη- σιν διὰ τῶν θαυμάτων Του, καὶ τὸν ἐπαρουσίαζεν Θεὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοῦ μαρτυρίου εἰς τὸν Γολυ 98 καὶ διὰ τοῦ θριάµόθου τῆς Ἰὰ- ναστάσεώς Του. Ὅλα αὐτὰ ὁ “αγιος τὰ εἷ- χεν ἀκούσει ἀπὸ ἀνθρώπους συγχρόνους τοῦ ᾿Ιησοῦ ποὺ τὸν ἐγνώρισαν ἐκ τοῦ πλησίον καὶ τὸν εἶδον μὲ τοὺς ὀφθαλ- μούς τους. Δι’ αὐτὸ ὁ πόθος καὶ τὰ συναισθήματα τὸν ὦ- δήγησαν ἀπὸ τὰ µικρά του χρόνια εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν εἶχαν δυ- ναµώσει τόσο, ὥστε εἰς τὴν ἐ- ποχὴν αὐτήν, ἐποχὴν διωγμῶν καὶ µαρτυρίων, νὰ ζήσῃ 113 χρόνια καὶ νὰ ὑπηρετήσῃ π' στὰ τὴν ᾿Εκκλησίαν τοῦ ΧἎρι- στοῦ ὥς λειτουργός Του καὶ µέχρι τέλους τῆς ζωῆς Του 1968 μ.Χ. Νὰ ἀποθάνη θάνατον μαρτυρικὀν καὶ νὰ ἀξιωθῇ μὲ τὸν στέφανον τὸν μαρτυρικὸν εἰς τὴν ἀθανασίαν. ) Τὰ μαρτύρια τοῦ Α- γίου εἶναι ἀπὸ τὰ πιὀὸ φρικτὰ μαρτύρια ποὺ ὑπέστη- σαν Άγιοι, εἰς ἡλικίαν 113 ἐτῶν μὲ ἕνα σῶμα γεροντικὸν καὶ ἐξησθεμένον τὸν ὡδήγη- σαν εἰς τὸ μαρτύριον! Καὶ ἐ- ζήτησαν ἀπ᾿ αὐτὸν νἁ ἀρνη- θῇ τὸν Χριστόν! Καὶ διὰ νὰ τὸν ἐξαναγκάσουν µετεχειρί- σθησαν τὴν µεγαλυτέραν δίαν. ᾽Αλλ”. ὃ γηραιὸς ἀθλητὴς ἔμε- νεν ἄκαμπτος. . Τότε ἡ διαταγὴ ἐδόθη καὶ ἤρχισαν τὰ μαρτύρια. Τὸν ἆ- πεγόµνωσαν οἱ δήµιοι καὶ μὲ μαχαίρια ἐχάραξαν τὸ γυμνὸν κορµί του, Ὑδέρνοντες αὐτὸν ζῶντα. ᾽Αλλ’ ὁ ἅγιος εἶχεν τοὺς ὁ- Φφθαλμοὺς πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ χείλη ἔψαλλον σιγά, σιγά: ἑΔοξασμένο ἂς εἶναι τὸ ὄνο- µά Σου, Κύριε! Μἠ μὲ ἀφίνῃς µόνον! Σὲ εὐχαριστῶ, ποὺ μὲ ἀξίωσες νὰ πάσχω διὰ τὸ ὄνομά Σου....ἱ» Εἰς τὴν ἀξιοθαύμαστον αὐ- τὴν καρτερίαν οὔτε αὐτοὶ οἱ δήµιοι ἔμειναν ἀσυγκίνητοι. Ο Βάπτος καὶ ὁ Πορφύριος ! Εἰς τὰ τραθήγµατα τοῦ δέρ- µατος αἰσθάνθησαν ἀπότομα μιά δύναμι νὰ τοὺς κρατῆ τὰ χέρια καὶ νὰ τρέµουν. Οἱ ὀφθαλμοὶ των ἐθόλωσαν ἀπὸ τὰ δάκρυα καὶ τὰ γόνα- τά των ἐλόγισαν. Καὶ τότε ἔ- πεσαν εἰς τοὺς πόδας τοῦ ἆ- Υίου καὶ ἤρχισαν νὰ φιλοῦν τὶς πληγὲς του καὶ νὰ ζητοῦν συγχώρεσιν. Τότε μὲ θουρκω- µένους τοὺς ὀφθαλμοὺς ὁ ἅ- γιος ἔσκυψεν καὶ ἐπῆρε τοὺς δηµίους εἰς τὴν ἀγκάλην του. Καὶ αὐτὸς ὁ ἔπαρχος 6ασα- γιστὴς δὲν ἔμεινεν ἀσυγκίνη- τος αὐτὴν τὴν ὥρα. Καὶ φεύ- γοντας ἀπὸ τὸν τόπον τῆς 6α- σάνου διέταξε νὰ τὸν ἀφήσουν ἐλεύθερον τὸν μεγαλομάρτυρςα Χαράλαμπον. Ἡ φήμη τοῦ μαρτυρίου του ΔΩΡΟΘΕΟΥ Χ΄’ ΤΟΜΑΖΟΥ διεδόθη παντοῦ καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς εἰδωλολάτρας. Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ Σεπτί- µιος Σεθῆρος ὁ ὁποῖος εὗρί- σκετο εἰς περιοδείαν εἰς τὴν ᾽Αντιόχειαν τὰ ἔμαθε ὅλα πὰ συµθάντα τοῦ Ὑέροντος Χρι- στιανοῦ καὶ ἐζήτησε ὁ ἴδιος νὰ τὸν ἰδῇ καὶ νὰ συζητήσῃ μαζί του. Ἡ δὲ κόρη του Γαληνή ἐ- θαύμασε καὶ ἔνοιωσε ἕνα ἀκα- τανίκητο αἴσθημα σεθασμοῦ καὶ εὐσεθείας πρὸς τὸν Γέ- ροντα, καὶ ἐζήτησε νὰ μὴ κά- μῃ κακὸν εἰς τὸν “Άγιον. Ἡ ᾿Εκκλησία µας τὸν τιμδ μεταξὺ τῶν πρώτων μαρτύρων της. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ αἰσθά- νονται ξεχωριστὴν εὐλάδειαν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ γηραιοῦ ἀθλητοῦ τῆς πίστεως. Ἡ Αγία αὐτοῦ Κάρα φΦφυ- λάσσεται εἰς τὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Στεφάνου εἰς τὰ Με- τέώρα καὶ Χχιλάδες λαοῦ ἆνε- θαίΐνουν καθημερινῶς διὰ νὰ ἀποθέσουν εὐλαθῃῆ προσκύνη- σιν εἲς τὸ Άγιον Λείψανον καὶ νὰ λάθουν τὴν εὐλογίαν καὶ δύναμίν Του. ΤΕΤΑΡΤΗ 15 Φεέρουαρίου, 1961. ΧΡΥΣΟΥΣ ΛΙΩΝ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΙΣ ΦΙΛΟΛΙΓΙΑΣ ι ΙΕΡΛΡΧΛΙ, ΠΡΩΤΕΡΓΛΙΛΙ ΤΟΥ ΛΡΥΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΚΛΙ ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ -» Ιὐσται ναὶ ἱεροφάνται τῆς ᾽Αρχαίας Ἑλληνικῆς σοφίας χαὶ χριστιανιχῆς ἀρετῆς Ὑπὸ τεῦ χ. ΟΜΗΡΟΥ ἈΟ 1 2ΙΔΗ, Δικηγόρου, 8’. λ]έσα στὸ ᾿Ερῶον τῶν μαρτύρων τῆς χοιστιάνίκής πίστεως Όπαρ- χουν τοεῖς ζεχωριστὲς φυσιογνγῶ αίες, αἱ ὑποῖαι πατηγλάίσαν τῆν υἰκυυμένην σύµπασαν κατὰ τὴν Ἱ- στορικὴν ἐχείνην ἐποχὴν τῆς ὃ χάωσιως των. Δὶ µεγάλαι δὲ αὖ- ται φυσιαγγωμίαι είναὶ οἳ. τρεῖς αενάλοι τῆς οἰπουμένης φωστῆ- θες, Ιλασίλειος ὁ Ἀ]έγας, 1 ϱἡγό οιος ὁ Θεολόγος, καὶ Ιωάννης ὁ ἁρυσόστοµος, οἵτινες ἀκμάνουσι κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τῆς κκ] ησιαστιχῆς Ἱστορίας, ἥτις καρακτηρίκεται ὡς ἡ χρυσῆ ἐπο- χη ἡ ὁ γωυσοῦς αἰὼν τῆς ᾿Ω98ο- θύξοι.. Ἀριστιανικῆς Εκκλησίας, ὡς ἐπεκράτησε νὰ λέγηται ὁ τέ- αρτος μετὰ Ἀοιστὸν αἰώγ. (ο μὲν ΝΙέγας Βασίλειος κατή- γετο ἐκ. Καισαρείας τῆς Ἰάαππα- δοχίας, ἐκ γονέων εὐσεθῶν καὶ ἐ- πιφανῶν, τοῦ Βασιλείου καὶ τῆς Ἠμμελείας, καὶ ἐγεγνήθη περὶ τὸ 350, ὁ δὲ Γρηγόριος ἐγεννήθδη δύο ἔτη προγενεστέρως τοῦ Μ. Πα: σιλείου, ἤτοι τὸ 958, ἓν ᾿Αριανζῷ τῆς Καππαδοχίας, ἔκ γονέων καὶ οὗτος εὐσεθεστάτων, τοῦ Τ0ηγο- ρίου τοῦ μετὰ ταῦτα ᾿Ἠπισκόπου Ναξιανζοῦ, καὶ τῆς Νόννης. ᾿δα- Φότεροι μετὰ τὴν ὑπὺ τῶν ἰδίων ἐναρέτων ριστιανῶν µητέρων κατ’ οἶχον ἀνατροφὴν ἥτις ἐγένε ο ἡ κρηπὶς τοῦ ἐφεξῆς ἁγίου δίου αὐτῶν, ἐσπούδασεν ὁ μὲν Βασί λειος ἐν Νεοκαισαρείᾳ, παρὰ τό πατρὶ αὐτοῦ, ρήτορυ ἐνταῦθα, ἔ- πειτα ἓν Κωνσταντινουπόλει, Χαι τελευταῖον εἰς τὰς ᾿ Αθήνας, ὅποι μετὰ τοῦ Γρηγορίου συμμαῦητὴν ἔσχε καὶ ᾿Ἱουλιανόν τὸν Παραθά- την. “Ο Γρηγόριος ἐφοίτησε τὸ πρῶ: τον εἷς τὰ Σχολεία Καισαρείας, ὅπου χαὶ ἐγνωρίσὃη μετὰ τοῦ Βασιλείου, ἔπειτα ἦλθδεν εἰς ἸΑ- λεξάνδρειαν, τὴν πόλιν πάσης παιδεύσεως, καὶ ἐξ ᾿Αλεξανδρεί- ας μετὰ χινδυγώδη πλοῦν παρὰ τὴν Κύπρον, εἷς τὰς ᾿Αὐήνας Ἐν ᾿Ἀθήναις παρὰ τὸν ψυχικὸν χίνδυνον ποὺ διέτρεχον ὁ Βασίλει- ος καὶ ὁ Γοηγόριος, ἠδυνήδησαν χάρις εἰς τὰ ἐν ταῖς καρδίαις αὖ- τῶν θαθύτατα ἑρριξωμένα σπέρ µατα τῆς χοιστιανικῆς αὐτῶν ἆ αατροφῆς, νά μὴ παρασυοθῶσιν εἰς τὴν νεανικὴν διαφδορὰν τῶν »Αθηνῶν, Ὡς φοιτηταὶ ἐν ᾿Αθή- γαις ὃ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος δύο µόνον ἐγνώριξον δρόμους, τὸν ἕνα ὃ ὁποῖος τοὺς ὡδηγοῦσεν εἰ. τοὺς τόπους τῆς προσευχῆς κα εἲς τοὺς διδασκάλους των, καὶ τὸν. ἄλλον τὸν φέροντα αὐτοὺς πρὸς τοὺς ἔξωδεν, ἐθνικοὺς χαῦη γητάς των. (Ο Χρυσόστομος ἐγεννήδη ἐν Αντιοχεία, τῃ παρά τὸν 'Ορόν- την ποταµόν, περὶ τὰς ἀρχᾶς τοῖ 841. ᾿Απὸ τῆς παιδικῆς του ἡλι- χίας ἐστερήῦη οὗτος τοῦ πατρὸς του. Σεκούνδου, στρατηλάτου τῆς Συρίας. ἵὉ. νεαρὸς Ιωάννης ἀνετράφη μετὰ πάσης ἐπιμελείας ὑπὸ τῆς Ε: ΑΦΙΡΜΙΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΛΙΑΦΠΡΩΥΣ ΡΘΩΛΟΞΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ κμθφρς -- ο ΤΟΥ ΠΛΤΡΙΑΡΧΟΥ ΛΛΕΞΙΘΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΗΣΙΛΣ πτήµατα γαὶ οἱ πόροι τῆς Ἐνκλησίας.--Αθεοι οἳ ᾱ- νήχόντες στὸ χόμμχ.--Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος. Δ΄ (Τελευτοῖον) ΝΟΔΜΠΙ, ΟΝΙ ΚΥΡΙΟΤΗΙΣ Τὸ Ἡατοιαρχεῖον Μόσχας ἐκ- δίδει μηνιαϊῖο δελτίο. Ἐπίσης ἐκδί- δει Ἀννόψεις, τὸ τυπικὸν τῆς κ- κλησίας, λόγους {]ατριαρχῶν κ.ᾱ. Μεταξύ τῶν ἐκδόσεών του περι- λαμθάνονται καὶ τεύχη γιὰ τὴν ρωσικὴ Ἠ»»λησία, σὲ διάφορες γλῶσσες, καὶ ἄλλα θδιθλα, ποὺ πραγματεύονται τὴν «περιρρούρη- ση τῆς Εἰρήνης». Τὰ θιθλία ὅμως αὐτὰ ---ὁ ἀοχιμανδρίτης εἶπε ὅτι δὲν. γνωρίζεν σὺ πύσα ἀντίτυπα Κὐκλοφοφοῦν --- πωλοῦνται µόνο στοὺς ναοὺς κι ὄχι στὰ θιθλιοπω- λεῖα. ἩΙἩ ᾿Ἠχκλησία δὲν ἔχει τὴν κὺ- ριότητα, ἀλλὰ τὴν ἐπ᾽ ἀόριστον γομὴν ὅλων τῶν Ἠτιρίων, ποὺ ᾱ- παιτοῦνται γιά τὶς ἀνάγχες τῆς Ὀρησκείας, σπιτιῶν γιὰ τοὺς ἵε- ρεῖς καὶ τοὺς ἠπαλλήλους, συγγοι- γωνιανῶν µέσων κ.ᾶ. Τὰ µονα- στήρια ἔχουν κτήματα --- διατε- λοῦντα ὑπὸ τὸ ἴδιον γομιχὺν ραῦε- στὼς --- ποὺ τὰ χαλλιεργοῦν οἱ μοναγοὶ. καὶ ἀπὺ τὰ ὁὑποῖα συν- τηροῦνται, Επίσης διατηροῦν καὶ ποίµχγια γιὰ νὰ πρυμηθεύωνται πρέας καὶ γάλα. φορ ΚΑΙ ΠΟΡΟΙ ΙἩ Ἐννλησία δὲν πληρώνει α ὐ- ρους στὸ Ἱράτας, Οἱ τεοεῖς «ορο- λογοῦνται, ἀνάλογα μὲ τὸ εἰσόδι- μά τοὺς, ὅπως αἱ οἱ ἄλλοι πολῖ- τα, Τὰ µαναστήρια πληρώνουν φόου ἐπὶ τῆς παραγωγῆς τῶν ἔδα- φῶν, τὰ ὑποῖα νέµονται. 1Τόροι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι Ἡ πώλησις χευιῶν καὶ ἄλλων σγετι- κῶν μὲ τὴν ατρεία, γαδβὼς καὶ ἀπὸ τὴν πώλησι τῶν θιθλίων, ποὺ ἐφδίδει τὸ 1Γατφιαρχεῖα. Οἱ ναοὶ συγτηροῦνται μὸ τὶς πουαιρετιλὸς εἰσφορὲς τῶν πιστῶν. Οἱ μισθοὶ τῶν. ἱερέων κανονίδονται ἀναλό- γὼς μὲ τὰ καθήκοντα τους καὶ μὲ τὶς τοπικὲς συνὺῆκες. Κάδε ναὺς καταθάλλει ἕνα ποσοστὸν --- µετα- ἘΕὺ 5 καὶ 1000 ---τῶν ἐσόδων του στην ἐπισκοπή. Οἱ ἐπισκοπὲς πάλι συνεισφέρουν γιά τὴν συντήρησι τοῦ. Πατριαρχείου. ΑΘΕΟΙ ΟΙ ΑΝΗΚΟΝΤΕΗΣ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ 'Ὁ ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος διηυκοίνισεν ὅτι, σύμφωνα μὲ τὸ καταστατικὸ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ὅλοι ὅσοι εἶναι ἐγγε- γραμμένοι σ᾿᾽ αὐτὸ ὀφείλουν νὰ εἷ- γαι ἄθεοι. «Γιὰ τὶς ἄλλες κατηγο: ρίες τῶν πολιτῶν, προσέθεσεν, ὁ σεθασμὺς αρὸς τὴν ἐλευθερίαν τῆς πίστεως δὲν ἐπιτρέπει νὰ καθορι- σὺοῦν πόσοι εἶναι οἱ ᾿Ορθόδοξοι, ποὺ τηροῦν τοὺς Ὀρησκευτινοὺς τύπους, Στοὺς ναούς µας ποοσέρ- Χονται ἄνθρωποι, ποὺ ἀνήκουν σὲ διάφορα ἐπαγγέλματα, ἀπὺ διανο- ουμένων µέχοι τῶν πιὺ ταπεινῶν. Δὲν εἶμαι ὅμως σὲ Ὀέσι νὰ σᾶς ἀναφέρω ὀγόματα», Τιὰ τὴ µάρφωσι ἱερέων καὶ µο- γαχῶν ὑπάρχουν δυὀ ἀνώτερες ἱερατικὲς σχολές, οἱ ᾿Ακαδημίες τῆς Μόσχας γαὶ τοῦ Λένινγκραντ, καὶ ὀχτὼ κατώτερες. δτὶς τελει- ταῖες αὐτὲς ἐγγράφονταν κάδε χρόνο 150---200 µαδηταί. Ἡ δι- άρχεια τῆς φοιτήσεως εἶναι τε- τραετής. Ν[αθηταὶ γίνονται δεκτοί, ἀφοῦ συμπληρώσουν τὺ 1δον ἔτος τῆς ἡλιχίας τους καὶ προέρχονται τόσον ἀπὸ τὶς πόλεις, ὕσο χι ἀπὸ τὴν ὕπαιῆρο. Διδάσχονται οἱ φοι- τηταὶ τῶν χατωτέρων. ἱερατικῶν σχολῶν Ἱερὰ “Ἱστορία, Παλαιά καὶ Καινὴ Διαθήκη, Δυγματική, δική, ᾽Απολογητικὴ καὶ συγκρι- Ῥυνέχεια εἷς τὴν Υ' σελίδα) εὐσεθεστάτης χαὶ ἁγίας αὐτοῦ µη- τρὺς ᾿Ανδυύσης. Ἡ ᾿Ανθοῦσα ἵ- πῆοξεν ἡ πρώτη διδάσκαλος τοῦ Ἰωάννου, ἐμπεδώσασα εἰἲς τὴν χιυχὴν αὐτοῦ τὰς ἠθικὰς τοῦ Χοι- στιαγισμοῦ ἀρχάς, ἐπὶ τῶν ὑποί- ων ὡς ἐπὶ ἀσφαλῶν ἐρεισιάτων ἐστηρίχδη ἐφεξῆς ὁλόλληρος τοῦ Ἰωάννου ὁ ἠδιχὸς χαὶ ἁδαμάντι- γος χαρακτήο. Αλ) ἡ ᾽᾿Ανδοῦσα μὴ ἐπιθυμοῦσα νὰ στερήσῃ, τὸν υἷὸν. αὐτῆς ἐλευδερίου παιδεύσε- ως ἔστειλεν αὐτὸν μετὰ τὰς πρώ- τας γνώσεις ποὺ ἔλαθε παρ) αὖ- τῆς ἔν τῷ οἴκῳ, πρῶτον μὲν εἰς τὰ λεγόμενα τότε Σχολεῖα τῶν γραμματικῶν, ὕπου ἐδιδάχδη τὰ διάφορα ἐγκύχλια µαθήµατα καὶ ἐξέμαθεν ἅπασαν τὴν ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν γραμματικῶς καὶ φιλολογικῶς, ἔπειτα δὲ παρέ- δωχεν αὐτὸν εἰς τὸν διασηµότατον τῶν χρόνων ἐκείνων σοφιστὴν Λιθάνιον τὸν ᾿Αντιοχέα, παρὰ τοῦ ὁποίου ἐδιδάχθη τὴν ἀνωτά- την ἐθνικὴν παίδευσιν. Παρὰ τοῦ ᾽Ανδοαγαδίου, ἑτέρου ᾿Αντιοχέως διδασκάλου, ἐδιδάχδη τὴν Φιλοσο- φίαν. Ὑπὸ τοιούτων ἐκτάχτων ἐκοσμεῖτο φυσικῶν κά ἐπικτήτων χαρισµάτων ὃ Ἰωάννης καὶ τοι- αύτην θανυμασίαν ἐπεδείξατό ἐπί- δοσιν εἲς τὰ μαθήματα αὐτοῦ πα- ρὰ τῷ Λιθανίῳ, ὥστε οὗτος περὶ τὰς δυσμὰς τοῦ θίου του εὑρισκό- µενος καὶ ἐρωτηθεὶς ὑπὺ τὸν πε- οἱ αὐτόν, τίνα καταλείπει διάδο- χον αὐτοῦ λέγεται ὅτι εἶπεν: (Τὸν Ιωάννην, εἰμὴ Χοιστιανοὶ τοῦτον ἐσύλησαν). Μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐν ᾿Αδή- ναις σπουδῶν των ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος ὡς χατάφορτοι ὀλχάδες πλήρεις σοφίας, ἐπανῆλ- δον εἷς τὰς ἰδίας Πατρίδας ἕκα- στος. Πολὺ ἐνωρὶς ὅμως ἐπανεῦ- ρον ἀλλήλους, διότι ἀπαρνησάμε- γοι τὸν ἐπίγειον κόσμον ἀπεχώ- ϱησαν εἰς τὸν Ι]όντον παρὰ τὺν Ίριν ποταµόν, ἔνδα ἐν ἰδίῳ ἓν- διαιτήµατι διέτριψαν ἐπὶ τρία ὃ- λόκληρα ἔτη ἀσχολούμενοι εἰς προσευχὰς καὶ µελέτας τῆς /'Α- γίας ΤΓοαφῆς καὶ ἰδίως εἰς τὴν µελέτην τῶν συγγραμμάτων τοῦ μεγάλου διδασκάλου ᾿Ωριγένους, ᾿Αλλ’ ἡ Θεία Ἰρόνοια, ἥτις προ- ώριζεν αὐτούς δι) εὐρυτέραν ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας δρᾶσιν δὲν ἠδέλη- σε γὰ µένωσι πλειότερον μακρὰν τοῦ κόσμου, καὶ διὰ τοῦτο ἅμα τῷ θανάτῳ τοῦ Επισκόπου Ῥαι- σαρείας Εὐσεθίου, ὁ μὲν Βασίλει- ος διεδέχθη αὐτὸν εἷς τὸν Θρό- νον, ὁ δὲ Γρηγόριος ἄκων ἠναγκά- σδη νὰ χειροτονηδῃ “Ἱερεύς, καὶ μετ) ὀλίγον Επίσκοπος ΣῬασίμων, ἕως οὗ κατὰ τὸν Μάρτιον του 9τ9, προσεκλήθη εἰς Ἰωνσταντινούπο- λιν, ὃν ἐκτάχτους διὰ τὴν Ἰὸκ- κλησίαν περιστάσεις. 'Ο Βασίλει- ος ἐμτὺς τῆς μεγάλης Όρησκευτι- κῆς δράσεως ὑπὲρ τῆς ᾿Ορῦοδο- Ἑίας τὴν ὁποίαν πραγματικῶς κα- τηγλάϊσεν, εἰργάσθη ποικιλοτρό- πως καὶ ὑπὲρ τῆς ποινωνικῆς εὖη- µερίας καὶ προόδου τῆς Ἐπισκο- πικῆς αὐτοῦ περιφερείας, ἆνα- δειχδεὶς φιλοστοργότατος Πατὴρ πάντων καὶ μέγας προστάτης τῶν ὀρφανῶν καὶ ατωχῶν χάριν τῶν ὑποίων ἴἵδρυσε τὺ µεγαλύτερον ΤΓτωχοχκομεῖον τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τὸ ὀνομασθὲν ἐκ τοῦ ὀνόματός του ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ, 'Ο Μέγας Βασίλει- ος ἀπέθανεν εἰς νγεαρὰν σχεδὸν ἡλικίαν τὴν Ίην Ιανουαρίου 819. Ὃς πρὸς τὸν Γοηγόριον, μόλις µετέθη οὗτος εἰς Κωνσταντινού- πολιν, ἤθρχισε τὸ κήρυγµά του, κατ’ ἀρχὰς μὲν ἐλλείψει ᾿Ορ8ο- δόξου ναοῦ εἴς τινα οἰχίαν συγ- γενοῦς του, ἥτις θραδύτερον µε- τεθλήθη εἰς ναόν, ὕστερον δὲ ὅτε ὃ Θεοδόσιος ὁ Μέγας (380). ἡἦλ- ὃεν ἐκ Θεσσαλονίκης εἷἲς Κων- σταντινούπολιν, καὶ ἀνεχήουξεν αὐτὸν ᾿Αρχιεπίσχοπον, ἐν τῷ ναῷ τῶν Αγίων ᾽᾿Αποστόλων, ὅπου ἐ- Ἑεφώνησε τοὺς ὑπερόχους αὐτοῦ περὶ Θεότητος τοῦ Λόγου, πέντε Θεολογικοὺς λόγους, οἵτινες ἔδω- σαν εἰς αὐτὸν τὴν ἐπωγυμίαν Θεολόγος. Ἡ γναταπλήσσουσα καὶ συναρ- πάτουσα εὐγλωττία τοῦ Γρηγορίου ὑπῆρξε τοιαύτη, ὥστε ταχέως ἤρς- χισαν νὰ πυκνῶνται αἱ τάξεις τῶν ᾿Ορδοδόξων πρὸς μεγάλην λύπην τῶν ᾿Αφρειανῶν, πρὸς ἄφατον δὲ χαρὰν αὐτοῦ. Χάρις εἰς τὴν κα- ταπλήσσουσαν ρητορικὴν του δει- γότητα, καὶ τὴν ἰσχυρὰν προστα- σίαν τοῦ Αὐτοκράπορος Θεοδοσίου, κατώρδωσε νά αὐξήση τοὺς ὅπα- δούς του, καὶ πφοαγάγῃ ἠδικῶς τὸ ποίμγιον του εἷς λίαν ἐπίζη- λον θαθμόν. Αλλ’ ὅτι συνήθως συµδαίνεν εἰς ὅλους τοὺς εὐεργέτας τῆς ἀν- Βρωπότητος, τοὺς ὁποίους ὃ φδό- γος καὶ ἡ καχία δὲν ἐννοεῖ νά ᾱ- φήση ἠσύχους, τοῦτο συνέθη καὶ εἰς τὸν Σρηγόφιον, τὸν εὔγλωττον κήουχα τῆς ἀληδείας, τοῦ ὁποίου ὁ ἐφεξῆς θίος εἶναι πλήρης δλί- ψεων καὶ πικριῶν. ᾿ἩἨδη µέγα µέ- ϱος τοῦ ποιμνίου του τὸ ὁποῖον τό- σον ἠγάπησε καὶ παρὰ τοῦ ὁποίου ἀντηγαπήθδη, ἤρχισε νὰ δυσαοε- ατῆται κατ αὐτοῦ, διότι, ὡς ἰ- σχυρίξοντο, προϊστάμενος ὢν τῆς Ἐκκλησίας εἰς ἐποχὴν καθ’ ἥν ἡ Ἐκκλησία ἀπέθη παντοδύναµος διὰ τῆς τοῦ Βασιλέως εὐσεθείας, ἐνῷ ἠδύνατο νὰ ἐκδικηθῇ τοὺς ᾿Αρειανοὺς. δὲν ἀνταπέδωχε τὰς κατὰ τῶν ᾿Ονδοδόξων ἄλλοτε γε- γοµένας ὑπ) αὐτῶν ὕδρεις. Κατη- γύρουν τὸν Γρηγόριον διότι δὲν εἴχε πολνάριῦμον συνοδείαν. Οἱ σον --- ἅ απ { (Συγέχεια εἰς τὴν γ΄. σελίδα) ΤΕΤΑΡΤΗ 15 Φεέρονυαρίου, ὁ. Α. ΟΚΟΝΙΝ 1961. ἵλ. ΚΛΒΝΙΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ 38δον -- Δὲ φαίνεστε πολὺ γερός. Στοιχηµατίζω πὼς δὲ θά ζυ- γίζετε ἑθδομήντα κιλά... Ἐ- σεῖς οἱ θικάριοι ὅσο πάει καὶ χειροτερεύετε. Ὁ τελευταῖος ποὺ μοῦχαν στείλει ἦταν µα- λακὸς σὰν τὸ µπαμπάκι. Στὴν ἐποχή µου, οἱ συμμαθητές µου ποὺ ὀγῆκαν µαζί µου ἀπ τὸ Μέϊνουθ ἦταν ἄντρες. -- Θὰ δεῖτε πὼς ἔχω καλὸ καὶ γερὸ πόδι, εἶπε ὁ Φράν- σις χαμογελώντας. -- Θὰ δοῦμε, Ὑκρίνιασε ὁ πάτερ-Κέζερ. Όταν τελειώ- σετε, πηγαίνετε µέσα ν᾿ ἀκού- σετε τὶς ἐξομολογήσεις. Θὰ ρθῶ κ’ ἐγὼ πιὸ ἀργά. Δὲ θᾶ- χουμε πολλοὺς ἀπόψε... ἐξαι- τίας τῆς θροχῆς. Βρίσκουν διαρκῶς δικαιολογίες! Εἰἶναι τεμπέληδες σὰν καὶ τί, οἱ ἀγαπητοί µου ἐνορίτες| ἸΑπάνω, στὸ δωμάτιό του μὲ τοὺς λεπτοὺς τοίχους καὶ τὰ ὀγκώδη ΦΘικτωριανὰ ἔπι- πλα, ὁ Φράνσις ἔπλυνε τὰ χέ- ρια του καὶ τὸ πρόσωπό του στὸ λευκασμένο νιπτήρα. ᾿Ε- πειτα, κατέθηκε θιαστικἁἀ πρὸς τὴν ἐκκλησία. “Ὁ πάτερ- Κέζερ δὲν τοὔχε κάνει καλὴ ἐντύπωση, μὰ συλλογίστηκε πὼς ἔπρεπε νᾶναι δίκαιος: οἱ θιαστικὲς κρίσεις εἶναι συχνὰ ἄδικες. ἸΚάθησε ἁἀρκετὴ ὥρα στὸ παγερὸ ἐξομολογητήριο, ὅπου ἧταν ἀκόμα χαραγμένο τ᾽ ὄνομα τοῦ προκατόχου του -- τοῦ πατερ-Λἠ --κι ἄκουγε τὴ θροχἡ ποὺ ἔπεφτε γύρω στὴ ντενεκεδένια στέγη. Τέ- λος, θγῆκε κ’ ἔκανε μιὰ θόλ- τα γύρω ἀπ’ τὴν ἄδεια ἐκ- κλησία. Ηταν ἕνα πολὺ ἄπο- καρδιωτικὸ θέαµα -- γυμνὴ σὰ σιταποθήκη κι ὄχι πολὺ καθαρή. Εἶχε γίνει μιὰ ἁποτυ- χημένη ἀπόπειρα νὰ δοθεῖ στὸ νάρθηκα ἡ ὄψη τοῦ µάρµα- ρου, μὲ μιὰ πράσινη θαφή. Τὸ ἄγαλμα τοῦ Αγίου Ιω: σὴφ εἶχε χάσει τὄνα του χέ- ρι, καὶ τὄχαν ἐπισκευάσει ἆᾱ- δέξια. Ἡ πορεία πρὸς τὴ Σταύρωση ἦταν ζωγραφισμέ- γη μὲ κάτι ἀπαίσια πασαλείµ- µατα. Στὸ ἱερό, Χτυπουσαν ἄσχημα στὸ µάτι κάτι φαντα- χτερὰ λουλούδια µέσα οσὲ σκουριασµένα μπρούτζινα θά: ζα. Μὰ οἱ μικρὲς αὐτὲς ἀτέ- λειες δὲν ἀποτελοῦσαν παρά καινούργια κίνητρα γιὰ τὴν τεράστια καλὴ θέληση ποὺ ἔ- γοιωθε µέσα του. Μπροστὰ στὴν Αγία Τράπεζα ὁ Φράν- σις Ὑονάτισε, γεμάτος ζήλε καὶ πρόσφερε καὶ πάλι τὴ ζωή του στὸ Θεό. Συνηθισµένος στὴ ραφινα- ρισµένη ἀτμόσφαιρα τοῦ Σὰν Μοραλές, ὅπου περνοῦσαν τό- σοι καὶ τόσοι σπουδαῖοι ἐκ- κλησιαστικοί, ποὺ Κκυκλοφο- ροῦσαν ἀνάμεσα στὸ Λονδῖνο, στὴ Μαδρίτη καὶ στὴ Ρώμη, ὁ Φράνσις συνάντησε µεγάλες δυσκολίες στὶς λίγες µέρες ποὺ ἀκολούθησαν. Ὁ πατερ- Κέζερ δὲν ἦταν εὔκολος χα- ρακτήρας. Ηταν ἀπὸ Φυσι- κοῦ του εὐερέθιστος κι ἀπό- τοµος. Ἡ ἡλικία, ἡ πείρα καὶ ἡ ἀνικανότητά του νὰ κάνει τὸ ποίµνιό του νὰ τὸν ἆγα- πήσει, τὸν εἶχαν κάνει σκληρὀ σίδερο. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) οι ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ (Συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος) πληρυιοὶ ἐπίσης μὴ ἀνεχόμενοι τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ ἠθικὸν παράστηµα τὸν ἐφδόνουν ἢ παρενέθαλλον ἓ- µπόδια εἰς τὸ σωτήριον ἀνορδω- τωὸν αὐτοῦ ἔργον. Τὰ κατὰ τοῦ Γρηγαρίου πάδη ἐκορυφώθησαν κατὰ τὸ 581, εἰς τὴν Οἴκουμενι- κὴν Σύνοδον, ὅτε ἀνεκινήθη τὸ ζήτημα τῆς ἀντυκαγονικότητος τῆς προαγωγῆς του εἰς ᾿Αοχιεπίσκο- πον Κωνσταντινουπόλεως, ἐπειδὴ πρότερον ἐχοημάτισεν ᾿Ἠπίσκοπος Σασίµων. ᾿Απὺ χαρακτῆρος ὢν φι- λήσυχος ὃ Γρηγόριος, ἀπεγοητεύε- το εὐχόλως. καὶ ἐνῶ ἠδύνατο εἰς τὴν παροῦσαν περίπτωσιν νὰ ἀγω- γισθῃ καὶ κατισχύσῃ τοῦ φόνου καὶ τῆς χαχίας, ἅμα ὡς εἴἶδε τὴν προκύψασαν σύγχυσιν ἀπεφάσισε νὰ παραιτηῦῇ. Συνεκάλεσε τὸν λα- ὃν καὶ τοὺς ᾿Αοχιερεῖς εἲς τὸν γαὺν τῆς 'Ἁγίας Σοφίας, καὶ ἐ- χεῖ ἐγώπιον πάντων, ἓν µέσῳ θα- δυτάτης σιγῆς, ἐξεφώνησε τὸν Ῥυντακτήριον τοῦ, ὕστις δεωρεῖ- ται τὸ καλλιεπέστερον μνημεῖον τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς Χθιστιανι- χῆς εὐγλωττίας, καὶ ὕστις καὶ τώ- ρα μετὰ πάροδον τόσων αἰώνων ἆ- ποτελεῖ τὸ ἄριστον Χχριστιαγικὸν γραπτὸν μνημεῖον ϱητορικῆς. Α- ληθῶς οὐδέποτε ἡ οητορικὴ δεινό- της τοῦ Πρηγορίου ἀνῆλθεν εἰς τηλικοῦτον ὄψος, οὐδὲ εἰσῆλδε θαθύτερον εἰς τὰ μύχια τῶν καρ- διῶν. ἈΤὸν ἱστορικὸν καὶ μεστὸν ὀψηλῶν νοημάτων ἔἐκεῖνον λόγον του ὃ Γρηγόριος ἐπέρανε διὰ τῆς ἀλησμονήτου εἰς ὅλους τοὺς αἰῶ- γας Ὀαυμασίας ἐπείνης ἄποστρο- φῆς πρὸς πᾶν ὅτι ἠγάπησεν ἐν τῇ µεγάλῃ ἐκείνῃ πύλεν καὶ πᾶν ὅντι ἔμελλε νὰ ἐγκαταλείφη. δοὺ ἡ συγκινητικὴ καὶ ἁλη- σµόνητος ὁμιλία Του: Χαίροις, ᾿Αναστασία µοι, τῆς εὐσεθείας ἐπώνυμε. Σὺ γὰρ τὸν λόγον ἡμῖν ἐξανέστησας ἐτι κα- ταφρονούμενον, τὸ τῆς κοινῆς νίκης χωρίον, ἡ νέα Σηλώμ., ἓν ᾗ πρῶτον τὴν σκηνὴν ἐπήξαμεν. Σύ τε, ὁ µέγας οὗτος ναὸς καὶ περιθόητος, ἡ νέα κληρονομία.... Χαΐρε µοι, ὦ καβθέδρα, τὸ ἐπί- Φθονον ψος τοῦτο καὶ ἐπικίν- δυνον, ἀρχιερέων συνέδριον, ἴε- θέων αἰδοῖ καὶ χθόνων τετιµη- µένον. Χαΐρετε, ψαλμωδῶν ἆρμο: γία, στάσεις πάννυχοι. παρθένων σεµνότης, γυναικῶν εὐκοσμία, χηρῶν καὶ ὀρφανῶν συστήµατα, πτωχῶν ὀφθαλμοί. Χαίρετε, οἶ- κοι φιλόξενοι καὶ «φιλόχριστοι, καὶ τῆς ἐμῆς ἀσθενείας ἀντιλή: πτορες. ΧἈαίρετε, τῶν ἐμῶν, λύ- γων ἐρασταί, κάὶ δρόμοι καὶ συνδρομαὶ, καὶ γθαφίδες Φανε- ραὶ καὶ λανθάνουσαι καὶ ἤ δια: ξοµένή κιγκλὶς αὕτη τοῖς περὶ τὸν λόγον ἐθιξομένοις. Χαίρετε, ὦ Βασιλεῖς καὶ Ἡ ασίλεια. Ιρο- τήσατε χεῖρα, ὀξὺ δοήσατε, ᾱ- ρατε εἰς ύψος τὸν ρήτορα ὑμῶν. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸξ Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιῦα. 10)91 Υἱοθετοῦντες: “Ανδρέας Χαραλάμπους ἐξ Α- χερίτου ἐτῶν 35 καὶ Μαρία Αν: δρέου ἐξ ᾽Ἁχερίτου ἐτῶν 43. Υἱοθετούμενον: Εὐθυμία ἐκ Ἰαρωσίων ἆ µή- γῶν. Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωοίνυν ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοῦε- σίαν͵, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὺς τὸν )Αρχιεπίσχκο- πον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἑνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. Ἐν ἙΒαρωσίοις. 14ῃΠ. Φε- θρουαρίου, 1961. Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Εύπρον. τῇ Σεσίγηκεν Ὁὑμῖν ἢἤἡ πονηρὰ γλῶσσα Καὶ λάλος, οὗ μὴν σιγή- σεται παντάπασιν, µαχήσεται γὰρ διὰ χειρὸς καὶ µέλανος, τὸ δοὺν παρὸν σεσιγήκαµεν. Ἀαἴρε. ὦ µεγαλόπολι καὶ φιλόχριστε. Χαίροις ᾿Ανατολή, καὶ Δύσις, ὑπὲρ ὧν καὶ ὑφ᾽ ὧν πολεμού- µεθα. .. Χαίρετε, ἄγ])ελοι, τῆσ- δε τῆς ᾿Εκκλησίας ἔφοροι, καὶ τῆς ἐμῆς παρουσίας καὶ ἐκδη- µίας, εἶπερ ἓν χειρὶ Θεοῦ τὰ ἡ- µέτερα. ᾿Επὶ πᾶσι τε καὶ πάν- των 6οήσοµαι. Ἄαῖρε µοι ὦ Τοι- ἄς, τὸ ἐμὸν µελέτημα καὶ καλ- λώπισμα, καὶ σώξοιο τοῖσδε καὶ σώξοις τούσδε, τὸν ἐμὸν λαὸν ἐ- μὸς γὰρ κἂν ἄλλως οἰκονομώ- µεθα. Τεκνία, φυλάσσοιτέ µου τὴν παρακαταθήκην, µέμνησθε µου τῶν λιθασμῶν. Μετὰ τοὺς συγκινητικοὺς τοί- τους λόγους, εὐλογήσας τὸν λαόν, κατῆλθε τοῦ Θρόνου του καὶ ἆ- πῆλδε τῆς Κωναταντινουπόλεως περὶ τὰ µέσα τοῦ 981, μετὰ τῆς φωτεινῆς συναισθήσεως, ὅτι ἕ- πραξεν πᾶν ὕ,τι ἠδύνατο διὰ τὴν ἐπικράτησι τῆς εἰρήνης τῆς Ἓκ- κλησίας καὶ τῆς προαγωγῆς τῆς Ορθοδοξίας ἐν γένει. ᾿Αναχωρή- σᾶς ἔκ Κωνσταντιγουπόλεως ὃ Γρηγόριος ἦλθεν εἰς Ἰαισάρειαν τῆς Καππαδοχίας ὅπου ἐξεφώνησε τὸν λαμποὸν ἐπιτάφιον αὐτοῦ εἰς τὸν Μ. Βασίλειον, θανόντα εἷς τὴν Ναξιανξόν, καὶ τέλος µε- τέθη εἰς τὴν γενέτεραν αὐτοῦ ΣΑριανζόν, ἔνθα διήγαγε τὰ τελεν- ταῖα ἔτη τοῦ θίου του ἀσχολούμε- γος περὶ τὴν ποίησιν. ᾿Απέθανε τῷ 389. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΛΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελίδος) τὴ Θεολογία, Λειτουργική, δι- άφορα ἄλλα µαδήματα σγετικὰ μὸ τὴν Θφησκεία, ἀνάλυσι τοῦ Σοθιετικοῦ Συντάγματος, ἀρχαία σλαυικὴ γλῶσσα (στὴν ὑποία τελεῖται ἡ λειτουργία στην θωσι- κἡὴ Ἐκκλησία), ἀρχαῖα ἑλληνικὰ χαὶ λατινικά, θϱωσικὴ λογοτεχνία καὶ μιὰ ξένη γλῶσσα κατ ἔκλο- γὴν (ἀγγλικά, γερμανικὰ ἢ γαλ- λικά). Ἀτὶς ἱερατικὲς ᾿Ακαδημίες τῆς Μύσχας καὶ τοῦ Λένιγγκοαντ συνεχίζουν τὴν µελέτην τῶν ὅσων ἐδιδάχθησαν στὶς κατώτερες σγχο- λές. Ἐπὶ πλέον διδάσκονται ἵστο- ρία τῆς χοιστιανικῆς Τέχνης, Ἑν- ζαντινολογία, ἱστορία τῶν σλανϊ- χῶν Ἐκγλησιῶν, ἱστορία καὶ ᾱ- νάλυσι τοῦ Ιζαθολικισμοῦ καὶ τοῦ Τροτεσταντισμοῦ, Ἰνκλησιαστι πὸν Δίκαιον καὶ ἀρχαῖα ἑθραῖνά. Ἡ ΤΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ «0 Πατριάρχης Μόσχας ᾿Αλέ- ιος ἐξελέγη τὸ 19460. Ἡ Ἱερὰ Ῥέόνοδος ἀποτελεῖται ἀπὸ τοία µό- γιµα µέλη, τοὺς. ἈΙητροπολίτας Κρουτίτσκι καὶ Κολούμµνα ἈΝικό- λαο, Κιέθου καὶ [αλιμίας ᾿Τωάν- γην, ἔξαρχο τοῦ Πατριαρχείου γιὰ τὴν Οὐκρανία, καὶ Λένινγ- πραντ καὶ Δαντύγχας Ελευθέριο. Τὰ αἱρετὰ µέλη τῆς Συνόδου εἶναι ἄλλα τρία, ἐπὶ τοῦ παρόντος ὁ Λοχιεπίσκοπος. Ἰκουῖμπισεῳ καὶ Σισρὰν Ἰημμανουὴλ, ὁ ᾿Αοχιεπί- σχοπος Τασμένδης καὶ Ἱεντρικῆς ΣΑσίας ᾿Ερμυγένης καὶ ὁ ἸΑοχιε- πίσκοπος Καλούγ ναὶ Ἀ]πορύς- σχι Αεωγίδας. δ΄ ὅλη τὴ Ἀοθιε- τικὴ Ένωσι ὑπάφχουν Τὸ ἔπισχο- σεξ, ο ἁορχιμανδοίτης Νικύδημος ἐ- τύνισεν ὅτι οἳ σχέσεις τοῦ Ἱα- τριαρχείου. τῆς Ἀ]όσχας μὲ τὶς ἄλλες Ορθόδοξες Ἠκκλησίες εἷ- γαι «ἀδελφιγὲς κ ἐγκάοδιες» καὶ καλὲς μὲ τὶς λοιπὲς ᾿ΕΒνγλησίες. Γιὰ τὴν Οἰκουμενωὴ Σύνοδος ποὺ συνεχάλεσεν ὁ Πάπας, ὁ Ρῶσος κληοικὺς παφετήρησεν ὔτι ἄποτε- λεῖ ἐσωτεριχὴν ὑπόθεσι τῆς Ἔλ- γλησίας τῆς Ρώμης. ΤΕΛΟΣ ΚΥΠΡΙΟΙ ΝΕΟΙ ΠΟΙΗΤΑΙ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η” ΚΟΝΤΑΚΙΑ Αγγελος πρωτοστάτης!.., Φλογᾶτο ἅτι μὲ φτέρουγες. Μ. ἀχτίδα χόρευε στὸ σφουγγαρισµένο οὐρανό, κι) ἕνας κρίνος παραμέριζε τὰ πέταλά του. Πορφυρὰ σειρήτια στὴ παρθενικἠ ποδ:ά. Φίλημα χείλη μὲ χείλη μὲ τὸ Θεὸ καὶ λάθα ἡφαίστεια στὸ πρόσωπο μιᾶς Μάννας. Η ἔρημος ντύνεται μ’ εὐφορίαν οἰκτειρμῶν. Χορδὴ ἅρπας χαμογελᾶ κι ἡ λάμψη της εἶναι λεύτερη σᾶν τ’ ὄνειρο καὶ γλυκειὰ σἁ χάδια ἐρώτευμένων. ΄ΗΠ πλάση ἄνο:ξε τ’ αὐτιά πες Χαῖρε πηγάδι τῆς χαρᾶς ποὺ ποδοπάτησες τὰ οἰκόσημα τῆς κατάρας. Χαΐρε ᾽Αδάμι Τὸ δάσος τῶν ἁπαγορευμένων ποτίζεται ἀπ᾿ τὰ λυτρωµένα δάκρυα τῆς Εὔας. Χαϊρε φάτνη ταπεινοῦ Βασιλειᾶ. Χαῖρε Χαΐρε Χαῖρε Χαΐρε σκάλα τοῦ ᾽Ιακώθ. ΑΛΛΠΛΟΥ΄ ΤΑ δεντρὶ σωτηρίας στὸ θαλτολείόαδο. ἅρμα τοῦ ἥλιου μὲ τὸ δαδὶ τῆς ἐπιείκιας. πυργοδέσποινα τῆς µεσητείας, Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτει... ΘΕΟΚΛΗ Μ. ΚΟΥΓΙΑΛΗ «Μολυθιὲς στὸ περιθώριο» σελ. 6. ΕΚΚΛΗΣΙΟΔΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ἱ ΗΝ ΙΙ ΤΤΠΗΝΙΙ Τμ Τοῦ κ. Α. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β΄ Πολὺ χαρακτηριστικἁ εἷ- ναι τὰ λόγια τοῦ ᾿Απο στόλου Παύλου, ποὺ δίνουν ένα τελειωτικὸ κτύπημα στὸν ἀπάνθρωπο θεσμὸ τῆς δου- λείας. «Οὐκ ἔνι δοῦλος ἢ ἐ- λεύθερος». Μπροστὰ στὸ Θεὸ δὲν ὕὅ- πάρχουν δοῦλοι καὶ ἐλεύθε- ροι. Ὑπάρχουν µόνον ἄνθρω- ποι. Γι αὐτό, ἀκριθῶς, τονίξει πὼς ὅλοι οἳ ἄνθρωποι ἔχουν ἴσα δικαιώµατα καὶ παρακα- λεῖ τὸν Φιλήμονα νά δεχθῇ τὸν δοῦλο του ποὺ δραπέ: τευσε ὄχι µόνο χωρὶς νὰ τὸν τµωρήσῃ, ἀλλὰ σὰν ἀδελφό του, ἴσον πρὸς τὸν ἑαυτόν του, ὄχι πιὰ σὰν δοῦλο. Αὐτὸ ἐπέ- 6αλλε τὸ πνεῦμα τῆς διδα- σκαλίας τοῦ Κυρίου. Οἱ Χρι- στιανοὶ ἀργότερα ἔκαναν ἐρά- νους µεταξύ των καὶ ἐξαγό- ραζαν τοὺς χριστιανοὺς δού- λους καὶ τοὺς ἐλευθέρωναν. Πρώτη μάλιστα ἡ ᾿ἘΕκκλησία Φὡδήγησε στὴν χειραφέτηση τῶν δούλων καὶ στὴν ἄπελευ- θέρωση τους θαθμιαῖα. Κι ὅμως θρέθηκαν ἄνθρώ- ποι προκατειλημµένοι δέθαια, ὑλιστὲς κι ἄθεοι, νὰ κατηγο- ρήσουν τὴν ᾿Εκκλησία πως στάθηκε δίπλα στοὺς ἀφεντά- δες γιὰ νἁ δημιουργῇ δού- λους. Βέθαια µόνον ἄνθρωποι τυφλοὶ ἀπὸ τὸν ὑλιστικὸ κι’ ἀντιθρησκευτικὸ φανατισμὸ θὰ μποροῦσαν νὰ φερθοῦν ἕ- τσι. Μόνον ἄνθρωποι ποὺ ἐθε- λοτυφλοῦν, ποὺ ξεπίτηδες πα- ραγνωρίζουν ὅσα ἡ . ἱστορία λέγει γιά τοὺς ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἐπικράτη: ση τῆς ἱσότητος ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, ἔχουν το θράσος νὰ συκοφαντουν την Ἠκκλησία. Χωρὶς ἠθικὸ στή- ριγµα οἱ ἴδιοι, ἀνίεροι ἐκμε- ταλλευτὲς τῆς δυστυχίας τῶν ἀνθρώπων δὲν δυστάζουν νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν συκοφαντία διὰ νὰ ἐπιτύχουν τὸν σκο- πὀ τους. Πῶς μποροῦν ὅμως νὰ προσθάλουν τὸ ἀνυπέρ- 6λητο μεγαλεῖο τῆς ᾿Εκκλησί- ας καὶ νὰ παραγνωρίσουν τοὺς δύσκολους καὶ µακρο: χρόνιους ἀγῶνες της γιὰ τὴν ἱσότητα καὶ τὴν δικαιοσύνη ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους καὶ στοὺς λαούς ᾿Απὸ τὴν ἀρχὴ ποὺ θεµε- λιώθηκε ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν Κύριον µέχρι σήµερα δὲν ἔ- παυσε κι’ οὔτε θὰ παύσῃ ὡς στὴ συντέλεια τῶν αἰώνων νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐπι- κράτηση τῆς ἀγάπης, τῆς δι- καιοσύνης καὶ τῆς ἰσότητος τῶν ἀνθρώπων. Δὲν εἶναι δὲ µόνο στὴν πε- ρίπτωση τῆς καταργήἠήσεως τῆς δουλείας ποὺ ἡ ᾿Εκκλησία στάθηκε πρωτοπόρος ἆἄ γωνιστῆς. Καὶ στοὺς νεώτε- ρους χρόνους, καὶ σήµερα ἵ- διαίτερα, ποὺ τὰ πκοινώνικα προθλήµατα, μὲ τὴν ἀνάπτυ- ξη τῆς νέας κοινωνίας, μὲ τή ΓΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν 2Αοιῦμ. 9)61 Χιοδετοῦντες: Παναγιώτης ἴ-. Πασχαλίδης ἐκ Ἠαρωσίων ἐτῶν 44 γαὶ Μαρούλ- λα Ἠασγαλίδη ἐκ Βαρωσίων ἕ- τῶν 49. χΥἱοθετούμενον: Ελθυμία ἐκ Παρώσίων ἐτών 1 καὶ 5 μηνῶν. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίξον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τΐο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύ- την ἐγγράφως πρὸς τὸν ᾿Αρχιε πίσκοπον,. ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δε- χαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σή- μερον. Ἐν. Ῥωοωσίοις. θρουαρίου, 19601. τῇ 14η Φε: Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾽Αρχιεπισχοπῆς Κύπρου. θιοµηχανία, πῆραν μιά νέα µορφὴ πάλιν ἡ ᾿Ἐκκλησία µας θρίσκεται στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ ἀγῶνα γιὰ τὴν ἐπίλυσή τους, Ἐεκινῶντας ἀπὸ τοὺς λό- γους τῆς Αγίας Γραφῆς «ἄξι- ος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐ- τοῦ» καὶ «Θοῦν ἁλοῶντα οὐ φιμώσεις» ὑποστηρίζει πὼς ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐργασία του πρέπει νὰ κερδίζῃ ὅλα ὅσα τοῦ χρειάζονται. Καὶ ὁ ἐργά- της, καὶ ὁ ἀγρότης καὶ ὁ ὅ- πάλληλος κι’ ὁ διδάσκαλος πρέπει νὰ ἁμείθωνται ἵκανο- ποιητικά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ζοῦν ἀνθρωπινὰ καὶ ν᾿ ἀπο- λαμθάνουν τὰ ἀγαθὰ τοῦ πο- λιτισμοῦ, ποὺ δηµιούργησεν ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν Φοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πάντα ἡ Ἐκκλησία µας κτύπησε τὴν ἐκμετάλλευση τῶν φτωχοτέρων καὶ πάντα καυστηρίασε τὸν ἄδικο πλου- τισμὸ εἰς θάρος τῶν ἄλλων. Γιατί, ἐνῷ ἡ ᾿Εκκλησία ἐνδια- φέρεται νὰ σώση ψυχές, δὲν παραγνωρίζει οὔτε γιά μιὰ στιγμἡ τὴν ἐπίδραση ποὺ ἔ- χουν ἐπάνω στὴν ψυχικἡ διά- θεση τοῦ ἀνθρώπου οἱ ἀνάγ- κες τῆς ζωῆς. ᾿ΤἘΕξ ἄλλου ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως τὸν ἔπλα- σε ὁ Θεός. ᾽Απὸ σῶμα καὶ Ψυχή. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀδιαφορήσῃη ἡ ᾿Εκκλησία γιὰ τὰ τέκνα της Χιλιάδες πολλὲς ἐξ ἄλλου εἶναι τὰ θιθλία ποὺ γράφτη- καν ἀπὸ ἀνθρώπους τῆς Ἔκ- Κλησίας, κληρικοὺς καὶ λαῖ- κούς, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὴν δίκαιη κατανομἠ τῶν ἀγαθῶν καὶ νὰ καταπολεµήσουν τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ἐργατῶν, τῶν ἀγροτῶν, τῶν ὑπαλλήλων κι ὅλων ποὺ ἐξαρτῶνται ἄμε- σα ἀπὸ ἐργοδότη. Κι ὅμως καὶ στὴ περίπτω- ση αὐτὴ οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλη- σίας δὲν δίστασαν νὰ τὴν συ- Κοφαντήσουν γιὰ νὰ τραθήξουν μακρυὰ ἀπὸ τὴν ᾿ἘΕκκλησία τοὺς ἐργάτες καὶ νὰ τοὺς ἆ- πομακρύνουν ἀπὸ τὴν κιθωτὸ ποὺ προφυλάσσει τὰ δικσιώ- µατα καὶ συμφέροντά τους. Μὰά γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ἐξασφάλι- ση ἀνθρωπινῶν ὅρων δουλειᾶς καὶ ἱκανοποιητικὴ ἁμοιθὴ θὰ μιλήσουμε, ὅπως θὰ μιλήσουμε καὶ γιὰ τὰ προηγούμενα, πιὸ πλατειὰ σὲ ἄλλη εὐκαιρία. Τώρα κυρίως κάνουμε μιὰ γενική ἀνασκόπησι τῆς θέσε- ὡς τοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσµο, τῶν προόθληµάτων ποὺ τὸν ἆᾱ- πασχολοῦν καὶ τὴν θέση ποὺ παίρνει ἡ Ἐκκλησία µας σ᾿ αὐτὰ γιὰ νὰ φωτίσῃ τοὺς ἀν- θρώπους καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ στὸ σωστὸ δρόµο. Δὲ στάθηκε µόνο ἡ ᾿Εκκλησία πρωτοπό- ρος στὴ λύση τῶν κοινωνικῶν προθληµάτων καὶ θετικὸς ἆ- γωνιστὴς γιὰ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη. Στάθηκε κι ὁ πρωτεργάτης κάθε Φφιλοσοφι- κῆς κι’ ἐπιστημονικῆς δράσε- ως. Κι ὅμως δὲ μπόρεσαν νὰ μὴ κατηγορήσουν τὴν Ἐκκλη- σία σὰν φωτοσθέστη. Κυ εἶνι θέδαια ἀλήθεια πὼς ἡ δυτικἠ ᾿Εκκλησία, ἆᾱ- φοῦ χωρίστηκε κι’ ὕστερα, ἆ- πὸ τὴν δικἠ µας ᾿Εκκλησία τὸν Μεσαίωνα, στάθηκε γιὰ ἕνα ἀρκετὰ µμακρὸ χρονικὸ διάστηµα διώκτης τῆς ἐπιστή- µης. Μὰά τὶς καταχρήσεις τῆς “μερᾶς ᾿Εξέτασης ποὺ εἶναι τελείως ξένη πρὸς τὴ δική µας Ἐκκλησία, δὲν μποροῦμε νὰ τὶς θεωρήσουμε κανόνα. “Ὕ- στερα μάλιστα ἀπὸ τὴν ἐπι- κράτηση σοφωτέρων καὶ ὁρ- θῶν Χριστιανικῶν σκέψεων στοὺς κύκλους τοῦ Βατικανοῦ ἡ Δυτικὴ Εκκλησία στάθηκε συμπαραστάτης τῶν λαῶν στὴ πρὀοδό τους. Σήµερα µάλιστα ἡ κοινωνικὴ ἐπιστημο- γικὴ δράση τῆς ᾿Εκκλησίας αὐτῆς εἶναι ἀξιοθαύμαστη. Κι αὐτὰ γιὰ τὴ Δυτικὴ ἘἜκ- κλησία. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ ΟΥΚ. ΔΙΜΤΕ ΠΡΟ! ΠΝΕΥΜΜΤΙΣ Επ’ Τοῦ κ. ΑΝ. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ Μετέθαινεν ὁ Κύριος εἰς τὴν ᾿Γουδαίαν. Διὰ νὰ μµεταθῆ εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν ἔπρεπε νὰ πε- ράσῃ ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν. Οἱ Σαμαρεῖται θλέποντες τὸν Κόριον νὰ διέρχεται διὰ τῆς χώρας τῶν διὰ νὰ µεταδῇ εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν (ἐχθρικὴν χώ- ραν δι αὐτούς), καὶ ὄποψι- ασθέντες ὅτι µεταθαίνει ἐκεῖ διὰ νὰ ἑορτάσῃ τὸ ᾿Ιουδαϊκὸν Πάσχα μαζὶ μὲ τοὺς ᾿Ιουδαί- ους, δὲν τοῦ ἔδειξαν ἔστω καὶ τὴν. στοιχειώδη φιλοξενίαν. Δύο ἐκ τῶν μαθητῶν Του ὁ ᾽]- άκωθος καὶ ὁ ᾿Ι]ωάννης, οἱ ὁ- ποῖοι διὰ τὸν ἄπειρον ἔνθου- σιασμὸν των εἶχον ὀνομασθῆ ὑπὸ τοῦ Κυρίου «υἱοὶ 6ρον- τῆς», ἀγανακτισμένοι ἀπευθύ- γονται καὶ λέγουν εἰς τὸν ΙΚύ- ριον: Θέλεις ἐν τῷ ὀνόματί Σου νὰ παρακαλέσωμεν τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα Σου νὰ ϱί- ἔῃ φωτιὰ καὶ νὰ τοὺς καύσῃ ὅπως εἶχε κάμει καὶ ἄλλοτε ὁ Ἠλίας Καὶ πράγματι ὁ ᾿ἨΗλίας ὁ προφήτης εἶχε κατεθάσει διὰ προσευχῆς πῦρ ἐξ οὐρανοῦ ὄχι διὰ νὰ καύσῃ ἀνθρώπους, ἀλλά διὰ νὰ κατακαύσῃ τὰ ὃ- λοκαυτώματα θυσίας, καὶ νὰ καταισχύνῃ τὸν ἀσεθῆ Θασι- λέα ᾿Αχαάθ. 'Ὁ Κύριος ὀεθαί- ὡς δὲν ἠνέχθη αὐτὴν τὴν κα- κὴν καὶ ἐμπαθῆ ἀγανάκτησιν τῶν μαθητῶν του καὶ τοὺς ἐ- πετίµησε μὲ τοὺς λόγους: «Οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματος ὑμεῖς ἐστέ' ὁ γὰρ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε ψυχὰς ἀν- θρώπων ἀπωλέσαι ἀλλὰ σῶ- σαι». Βεθαίως οἱ μαθηταὶ ἀν- τελήφθησαν τὸ σφάλμα των καὶ µετενόησαν, πρὸ πάντων δὲ ἀργότερον ὅτε ἐδέχθησαν τὸν φωπισμὸν τοῦ 'Αγίου Πνεύ- µατος ἀντελήφθησαν ποῖα εἷ- ναι τὰ ἀρεστὰ εἰς τὸν Κύριον. Μήπως καὶ ἡμεῖς ὅμως δὲν δεικνύοµεν τὴν ἰδίαν αὐστηράν συµπεριφοράν, ὅταν θλέπωμεν ἀνθρώπους νὰ μὴ δἐχώνται τὸν Κύριον ἢ τὴν διδασκαλίαν Του καὶ νὰ ἁμαρτάνουν, ὁμοίαν μὲ ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἔδειξαν οἱ δύο µαθηταί Πολλάκις τὸ κάµνοµεν. Κρίνομεν μὲ ἐπιεί- κειαν τὰ ἰδικά µας ἁμαρτήμα- τα, καὶ κρίνοµεν αὐστηρότατα τὰ σφάλματα καὶ τὰς ἀδυνα- µίας τῶν ἄλλων. «Ανθρωποι εἴμεθα μὲ ἁτέ- λειες» λέγομεν ὅταν ἀἆναφε- ρώμεθα εἰς τὰ ἰδικά µας ἆ- µαρπήµατα. «Ε.Ι μὰ τί κατά- στασις εἶναι αὐτή' γιατὶ δὲν τιμωρεῖ ὁ Θεὸς τὸν δεῖνα ᾱ- σεθῆ ποὺ ἔκαμε... αὐτὸ καὶ αὐτὸ καὶ δὲν ρίχνει φωτιά νὰ τὸν καύσῃ», λέγομεν ὅταν θλέπωμεν σφάλματα τῶν ἅλ- λων Δὲν εἶναι ὀρθὸν ὅμως αὐτό. Καὶ εἰς ἡμᾶς ὁ Κύριος ἄπευ- θύνει τὸ «οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματος ὑμεῖς ἐστέ», καὶ διὰ τοῦ Αποστόλου του, τοῦ θείου Παύλου μᾶς παραγέλ- λει «τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθή- τω πᾶσιν ἀνθρώποις». “Ἡ ἐπι- είκεια καὶ ἡ συγχωρητικότης. Αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ χαρακτηρι- στικὀν γνώρισµά σας ἀπέναντι τῶν σφαλμάτων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Πρέπει, ἀδελφοί µου, μὲ αὐστηρότητα νὰ κρί- γωώµεν τὸν ἑαυτόν µας καὶ μὲ ἐπιείκειαν τὰς ἀτελείας καὶ ἀδυναμίας τῶν ἄλλων. Αὐτὸ καὶ ἡμᾶς θὰ σώσῃ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους θὰ δώσῃ τὴν εὖὐ- καιρίαν νὰ διορθωθοῦν. Καὶ ὁ Κύριος αὐτὸ θέλει καὶ ἐπευλο- γεῖ, διότι «θέλει πάντας ἀν- θρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπί- γνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Η ΦΗΝΗ ΤΠΝ ΠΑΤΕΡΗΝ «Τίποτε δὲν ὑπάρχει ποὺ νὰ ἠμπορῇ νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν Ἐκκλησίαν. Πόσοι ἐπολέμη- σαν τὴν ᾿Εκκλησίαν ἵαὶ ἐ- νῷ ἐκεῖνοι ἐχάθησαν, ἡ Ἐκ: κλησία ἀνέδη ὑψηλότερα καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανόν. ᾿Ενῷ πολε- μεῖται, νικᾷ... Παλαίει, ἀλλὰ δὲν νικᾶἄται... Ποὺ εἶναι οἱ ἐχθροί της, ποὺ τὴν ἐπολέμησαν Ἐπνίγησαν καὶ ἐλησμονή- θησαν. Ποῦ δὲ εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία Λάμπει περισσο- τερον ἀπὸ τὸν ἥλιον... (Ιωάν. ὁ Χρυσόστομος) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ πρὸς Ὑϊἱοθεσίαν Αἴτησις 11)61 Υἱοξετοῦντες: Φοῖθος Γεωργαλλίδης ἐκ Όα- ρωσίων ἐτῶν 51 καὶ Δέσποινα ὅ, Γεωργαλλίδη ἓκ Βαρωσίων ἕ- τῶν ὅθ. Υιοθετούµενον: Φρῖξος ἐκ Βαρωσίων ἐτῶν 8. Οἰονδήποτε πρόσωπον γγωρίζον ἕνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υΐο- Δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγράφως πρὺς τὸν Μακ. ᾿Αοχιεπίσχοπον ἀναγοάφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐγστάσεως, ἓν- τὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. Ἑν Ἠαρωσίοις, τῇ 14ῃ Φε- θρουαρίου, 1961. Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύπρον. Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ Εἰς τὸ περασµένον µας ἄρθρον ὠμίλησεν ἡ ᾿Επιστή- µη. Ἡ γνησία καὶ τιµία ᾿Επι- στήµη. Καὶ εἶπε κατὰ τρόπον σαφῆ καὶ κατηγορημµατικὀν, ὅτι ἡ ἐγκράτεια εἶναι καὶ ὃ υ- νἀτὴκαι ὰὠφέλιμη. ᾿Εδήλωσε δὲ ἀπεριφράστως ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα πα. ράδειγµα εἰς τὴν Ἱστορίαν τῆς ᾿Ιατρικῆς Επιστήμης, κατὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἕνας νὰ ἕ- παθε κάτι εἲς τὴν ὑγείαν του, ψυχικὴν ἢ σωµατικήν, διότι ὑπηρξεν ἐγκρατής, Δι) αὐτὸ καὶ ἐρωτᾷ ἕνας εἰδικὸς “Ελ- λην ψυχίατρος μὲ κάποιαν φι. λοπαίγμονα διάθεσιν: «Ας μᾶς δείξουν οἱ ἀντιφρονοῦντες τὸ νοσοκομεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον νοσηλεύονται οἱ ἐγκρατεῖς» Ἔτσι εἶναι. Ἡ καθαρὰ φω- νἠ τῆς ᾿Επιστήμης ἔθεσεν ἅ- παξ διὰἁ παντὸς τὰ πράγματα εἰς τὴν θέσιν των. Όσοι πρε- σθεύουν ἄλλας ἀπόψεις, αὐτοὶ ἐκφράζουν ἀτομικὰς των πε: ποιθήσεις. Καὶ θὰ πρέπῃ νὰ μὴ ἀναμιγνύουν εἰς τὸ εξῆς τὴν ᾿Ἐπιστήμην, διότι αὐτὴ δὲν συμφωνεῖ μαζὺ τῶν. Καθαρά πράγματα. Καὶ εἰλικρινῆ... Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ Ὅμως ὑπάρχει καὶ µία ἅλ- λη φωνή. Ἡ φωνὴ τῆς ἴστο: ῥίας. Καἱ ἡ φωνὴ αὐτὴ είναι ἔν- τονος καὶ ἰσχυρά. Μάᾶς ὁμιλεῖ διὰ τὰς συνεπείας τῶν ἠθικῶν παραθάσεων διὰ μέσου τῶν αἰ- ὤνων καὶ τῶν γενεῶν. Πέλεκυς τὸ «κατηγορώ» της. Θρηνῶ- δες τὸ ἀπήχημά της, ᾿Απὸ τὸ θάθος τνῦ παρελ- θόντος ἔρχεται ἡ διαπίστωσις, ὅτι λαοὶ ὁλόκληροι καὶ 6ασι- λεῖαι ἔνδοξοι κατέρρευσαν καὶ ἐξηφανίσθησαν, κυρίως διότι ἦσαν ἔκδοτοι εἰς τὰ ἁμαρτή- µατα αὐτά. Ὁ ψυχολόγος Εά, Βρταηρετ ἔγραφεν, ὅτι ὁ ἀρ- Χαΐος κόσμος κατεστράφη ὄχι διὰ πολιτικοὺς ἢ οἰκονομικοὺς λόγους, ἀλλὰ διότι αἱ ἡγούμε- ναι τάξεις ἐξηχρειώθησαν μὲ τὴν ἀνηθικότητα, Αλλὰ καὶ ἡ 'Αγία Γραφὴ ἐπικυρώνει τὴν ἀλήθειαν αὖ- τήν Ἡ σημερινὴ Νεκρά Θά- λασσα, εἰς τὰ νερὰ τῆς ὁποί- ας δὲν ὑπάρχει οὔτε ἴχνος ζω- ῆς, κρύπτει εἰς τὸν θυθόν της τὰ ἐρείπια τῶν δύο πόλεων Σοδόµων καὶ Γομμµόρας, τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς κατέστρεψε μὲ θειάφι ἀναμμένο, ἐξ αἰτίας ἆ- κριθῶς τῆς ἀνηθικότητος τῶν κατοίκων των. Ἡ Βαθυλὼν ἔπειτα, ἡ γνῶ- στὴ χώρα τῆς ἀρχαιότητος, μὲ τὸν ἀμύθητον πλοῦτον καὶ τοὺς κρεμαστοὺς κήπους, μὲ τὴν µεγαλοπρέπειαν, τὰς τέ- Χνας καὶ τὴν πρόοδον, «τὸ καύχηµα τῆς γῆς καὶ ἡ δόξα τῶν Δασιλείων», ὅπως τότε τὴν ἀποκαλοῦσαν, ποῦ εἶναι σήµε- ρα Μ διαφθορὰ τῶν ἠθῶν καὶ ἡ ἐκπόρνευσις τῶν ψυχῶν τῶν κατοίκων της, τὴν ἔσθη- σαν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ εἷ- ναι δυνατὸν νὰ καθορίσῃ κα- νεὶς σήμερον οὐδὲ τὸν τόπον ὅπου ἤτο κτισμένη. Πόσον συντριπτική, ἀλήθει- α, εἶναι ἡ ἐπίδρασις τῆς ἁνη- θικότητος | ᾽Αλλὰά καὶ ἡ ΒΜινευή, ἡ ὃ- ποία εἶχε τόσην ἕκτασιν, ὥστε ἐχρειάζετο κανεὶς νὰ θαδίζῃ συνεχῶς ἐπὶ 3 ἡμέρας διὰ νὰ φθάσῃ ἀπὸ τὴν µίαν ἄκρην τῆς πόλεως εἰς τὴν ἄλλην, ὅ- σον εἶναι δηλαδὴ τὸ σημερινὸν Λονδῖνον, ἐχάθη καὶ αὐτὴ µα- ζὺ μὲ τὸν λαόν τῆς διὰ τὸν αὐτὸν λόγον. ᾽Αλλὰ (µήπως τὸ ἴδιον δὲν ἔγινε καὶ μὲ τὰς ᾿ Αθήνας, τὴν Σπάρτην, τὴν Κόρινθον καὶ ἄλλας µεγάλας πόλεις τῆς ἀρ- χαίας Ελλάδος Οἱ ἱστορικοὶ μετὰ δριμύτη- τος ὁμιλοῦν διὰ τὴν ἠθικὴν κα- τάπτωσιν τῶν πόλεων αὐτῶν, εἰς τὰς ὁποίας ἐλάμόανον χώ- ραν ἀνομολόγητα ὄργια. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ περιέλθουν εἰς ἀξιοθρήνητον παρακμὴν καὶ νὰ χάσουν τελείως τὴν πα- λαιὰν των αἴγλην καὶ δόξαν. Τέλος τὴν ἰδίαν τύχην εἶχε καὶ ἡ ἔνδοξος Ρώμη. Όταν εἶχεν αὐστηρὰ ἤθη, κατέστη κυρίαρχος. Όταν ἐξώκειλεν εἰς αἰσχρότητας, κατερρακώ- θη καὶ διελύθη. Καὶ ἔθλεπε κανεὶς, γρά- φουν οἱ ἱστορικοί, νὰ παρα- δίδωνται ὅλοι εἰς εἰδεχθεῖς παρανοµίας. Μεογέννητα θρέ- φη ἑρρίπτοντο εἷς τοὺς δρό- µους, ὅπου ἀπέθνησκον ἀπὸ τὴν πεῖναν ἢ ἐγίνοντο θορὰ τῶν λύκων, οἱ ὁποῖοι κατήρ- χοντο ἀπὸ τὰ ᾿᾽Αθρύκια ὄρη. ὍὉ γάμος δὲν ἦτο παρὰ νόμµι- µος πορνεία. Φιλόσοφοι, ἄρχοντες καὶ λα- ός, παρεδίδοντο εἰς ἀκατονο- µάστους πράξεις, αἱ ὁποῖαι προσέθαλαν τὴν ἀνθρωπίνην ἀξιοπρέπειαν. ἜἜτσι, μὲ τέτοια ζωή, δὲν ἄντεξαν στὴν καταλυτὴ ὁρμὴ τῆς ἀνηθικότητος. Καὶ συνετρίδησαν... Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΕΙΡΑ ᾽Αλλά γιατὶ νὰ πηγαίνωμεν τόσο μακρυά Ἡ σύγχρονη πεῖρα θεθαιώνει τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν κατὰ τρόπον πειστικώ- τατον. Ἔχει διαπιστωθῆ, ὅτι ἡ πρώὠϊμος σεξουαλικἡ ἱκανοποί- ῆσις προετοιμάζει τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ περάση ἡ φυματίώσις. ᾗ νευρασθένεια, ἡ ἀποθλάκω- σις. Μἠ πῆτε' ναί, μὰ ἐγὼ ξέρω ἀνθρώπους, ποὺ δὲν εἶναι ἐγ- κρατεῖς καὶ ὅμως δὲν ἔπαθαν τίποτε. Έτσι φαίνεται τώρα. |. Ε ΛΟΥΡΕΙΩΣ ΙΠΠΗΣ ! Διότι ἔχουν γερὸ ὀργανισμὸ καὶ ἀντέχουν. Όμως δὲν θά ἀργήσῃ νὰ ἔλθῃη ἁἀπροσδόκη- το, ἀμείλικτο τὸ ἀποτέλεσμα. Ὁ χείµαρρος τρώει γρήγορα τὸ ἁπαλὸ χῶμα' τὸ σκληρὸ τὸ παρασύρει ἀργότερα. 'Ἑπομένως ἡ διαφορὰ δὲν εἶναι στὴ συνέπεια, ἀλλὰ στὴν ὥρα τῆς καταστροφῆς. Τὶ ση- µασίαν ἔχει ἂν ἀντὶ σήµερα, ἔλθῃ αὔριον ἡ θύελλα! Θά ἔλθῃ πάντως... ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣΙ.., Καὶ ἡ πενικιλλίνη Τώ- ρα ποὺ εὑρέθηκε τὸ φάρμα- κο Γιατὶ νὰ ἀνησυχῃ ὁ ἄν- θρωπος ᾿Αρρώστειες πιὰ δὲν ὑπάρχουν. Καταργήθηκαν... Ἔτσι θὰ διακηρύξουν ἴσως, μερικοί. Κακὰ τὰ ψέματα. «Εἶναι αὐταπάτη ὅτι δὲν ὅ- πάρχουν πλέον ἀφροδίσια νο- σήματα κατόπιν τῆς ἀνακαλύ- φεως τῆς πενικιλλίνης». Αὐτὰ ἔγραφε τὸ 1953 εἰδικὸς καθη- γητὴς ἀφροδισιολόγος. Τά φάρμακα δὲν δίδουν ποτὲ στὸν ὀργανισμὸ τὴ δύναμι, ποὺ ἁρπάζει ἡ ἀρρώστια,. ᾽Αλλὰ ἀκόμη, ἄν ὑποθέσω- μεν ὅτι τὰ φάρμακα θεράπευ- αν γιὰ πάντα τὶς ἀρρώστιες, ποιὸ φάρμακο θὰ θεραπεύσῃ τὴν ψυχή Διότι ποιὸς ἀρνεῖται, ὅτι αὐτοῦ τοῦ εἴδους αἵ παρα- θάσεις ἐπηρεάζουν τὸ συναί- σθηµα, τὴν σκέψιν, τὰς δυνά- µεις τοῦ ἀνθρώπου, τὸ εἶναί του Διμιουργοῦνται ἐξ αἰτίας των καταστάσεις ἐπικίνδυνες. λΑναπτύσσονται δεσμοὶ ἡφαι- στειώδεις. ᾿Ορθώνονται συναι- σθήµατα πιεστικά. ᾿Ανοίγονται πληγαί. ἸΠαίζονται ψυχικὰ ὁράµακα. Καὶ ὄχι σπανίως ὁδηγοῦν εἰς λύσεις τραγικάς, ποὺ συν- τρίξουν τὰ ὄνειρα, ποὺ µαραί- νουν ἐλπίδες, ποὺ στήνουν µα- τωµένους σταυροὺς µαρτυρί- ων... Καὶ ὅλα αὐτὰ διότι ἡ ψυχἠ δὲν εἶχε τὴ δύναμι νὰ ἀντισταθῇ ἀρχικὰ στὴν ὁρμή, ατὸ συναίσθημα... Ὕστεραι[... Ὕστερα ἔχει ἑ- φαρμογὴν ἡ ᾿Αραθικὴ παροι- µία, ποὺ λέγει ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει 5 δάκτυλα: Μὲ τὰ δυὸ κλείει τὰ µάτια. Μὲ τὰ ἄλλα δυό τὰ αὐτιά. Καὶ μὲ τὸ πέμπτο κλείει τὸ στόμα. Καὶ ὁ ἄνθρωπος γίνεται αἷ- χµάλωτος. Βιολὶ ραγισµένο. Δοξάρι... ξεφτισμένο. Χορδές λασκαρισμµένες.... Τὶ ἁρμονίαν ἔτσι νὰ δώσῃ ἡ ζωή του Τὶ ἁρμονίαν Καύμένο παιδί! ᾿Επῆγες νὰ κόψης ρόδα καὶ σὲ ἐτύλιξεν ὁ ἁποτράπαιος κισσός. Καὶ σὲ ἔπνιξεν... Κρῖμα| Βὰἀ τελειώσωμε γιὰ σήμε- ρα... . Εἰς τὴν Βόρειον ᾽Αμερικὴν ὑπάρχει µία φυλή, ποὺ ὀνομά- ζεται Τιµμουκούα. Ἡ φυλὴ αὐτή, γιὰ νὰ πιά- σῃ τὰ ἐλάφια, Χχρησιμοποιεῖ ἕνα πολὺ ἀπατηλὸν τρόπον. Οἵ κυνηγοὶ σκοτώνουν μερικὰ ἐλάφια. Επειτα ἀφοῦ τὰ γδάρουν, φοροῦν τὰ δἐέρµατά των καὶ πλησιάζουν στὰ. πο- τάµια, ὅπου πηγαίνουν τὰ ἄλλα νὰ πιοῦν νερὀ. ᾿Εκεῖνα θλέπουν ἐλάφια στὴν ὄχθη. Ποῦ νὰ φαντασθοῦν ὅτι κρύ- 6ονται ἀπὸ κάτω κυνηγοί Ετσι πλησιάζουν ἀνύποπτα... Καὶ τότε γίνεται τὸ µεγάλο κακό. Πετοῦν οἱ κυνηγοὶ τὰ δέρµατα καὶ πυροθολοῦν στὰ ξαφνιασµένα ἐλάφια. Σὲ λίγο τὰ περισσότερα εἷ- ναι νεκρά... Παιδί µου, τὸ ἴδιο κάνει καὶ ἡ ἀνηθικότης. Προσποιεῖται. Κρύθεται. Σὲ ἁἀπατᾷ. Καὶ στὴν κατάλληλη ὥρα σέ... θα- νατώνει. Ἐλάφια τοῦ Θεοῦ! Φιλαχθῆτε ἀπὸ τὴν ἁμαρτί- αν, Εἶναι ὁ Δούρειος “Ίππος τῆς ἀρχαιότητος. Κρύδεται ἐκεῖ ὁ ἐχθρὸς ὅ- πουλα καὶ δολοφονεῖ.., Μαίΐ! Δολοφονεῖ ! ᾿Αρχιμ. Γ.Π. ΘΑ ΚΤΙΣΘΗ Τ0 ΝΕΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΑΛΕΞΛΝΛΡΕΙΛΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Φεθρουάριος. --. Ἡπὸ τῆς αἰγυπτιακῆς ΙΚυθεῦ- γήσεως παρεχωρήδη ἄδεια ἐνάρξε- ως τοῦ ἔργου ἁνοικοδομήσεως τοῦ γέου Πατοιαρχείου ᾽Δλεξανδρείας, τὸ ὁποῖον ὑπολογίξεται νὰ στοιχί- σῃ περὶ τὰς 80.000 λίρας Αἰγύ- πτου. Ηδη ἐξευρέθησαν αἱ πρῶ- ται σαράντα χιλιάδες λίραι διὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ ἔργου μὲ τὴν 6ο- ῄθειαν τῆς ἑλληνικῆς Κυθερνήσἒ- ως. Μερικοὶ ὕμως ἐκφράξουν ἐν- ταῦθα ἀμφιθολίας ὅσον ἀφορᾷ τὴν σκοπιµύτητα τοῦ γέου αὐτοῦ κτιρί- οὗ, μετὰ τὴν διαρκῆ µείώσιν τῶν μελῶν τῆς ἑλληνικῆς παροικίας ᾽Αλεξανδρείας. Ι ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΥΣΤΙΡΑΛΙΑΝ Ἡ Δδθετὴς ἐπέτειος τῆς εἰσό- δου τοῦ Εὐαγγελίου εἷς τὴν Αὐ- στραλίαν ἑωρτάσθη μὲ τὴν ἐκτύ- πωσιν εἶδιυιῶν Ὀρησχευτικῶν γραμματοσήμων κατὰ τὰ Χοι- στούγεννα. Ταῦτα ἐμφανίζουν τὴν Βίθλον ὡς τὴν µμοναδικὴν πη- γὴν τοῦ πολιτισμοῦ.