Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-03-15

ΕΤΟΣ. Ε' ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 1 Ἐτησία συνδρομή 60ΟΟ µμιλε Τιμὴ Φύλλου 15 µιλς ΓΡΑΦΕΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡ.Ι ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ Ὅλοι συμφωνοῦμεν ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχουν ἰδανιχὰ εἰς τὴν ζωήν µας, Κάδε ἐποχὴ εἶχε τέτοια ἰδανιχά, τὰ ὀποῖα εἶχον γίνει ἀναπόσπαστα στοι- χεῖα μὲ τὸν ἄνθρωπον. Καὶ ἔτον ἀχέμη ὁ ἄνξρωπὸς δὲν ἐφωτίξετὸ ἀπὸ τὸ φῶς τῆς κχριστιανιλίς ἆλη- θείας, καὶ τότε ὑπῆρχαν. Ἡμπορεῖ να μῆ ἦσαν τὴς μορφῆς καὶ τῆς ἀκχτινοέολίας, ποὺ ἐνεφανίσθησαν ἀργότερον. χάτω ἀπὸ τὸ αἀναμορφωτικὸ ρεῦμα«α τῆς χριστιανικῆς κοσµοθιεξεωρίας. 'Ὑπῆρχαν ὅμως... Ῥεθσκίως ἡ Χριστιανιχὴ πίστις ἐξεμελίωσε χα- τόπιν νέαν ζωήν, νέον κόσμον. Ἑπομένως σκὶ κα- δαρώτερα ἰδανικά, Μσὶ παρονσιάσθοη τὸ φαινόμενον. τὰ ἰδανιχὰ αὐτὰ νὰ ἔνώνουν τοὺς ἀνερώπους μέ συγχινητιχἁς, πολλάκις, ἐχδηλώσεις ἁλτρουϊσμοῦ καὶ ἱπποτισμοῦ. Εὐλόγως, συνεπῶς, ξὰ ἐπερίμενεν ὁ χαξεὶς οι σήμερον, ὄχι µόνον νὰ ὑπάρχουν εἰς τὸν πίνακα τῶν ἀξιῶν αὐτὰ τὰ ἰδανιχὰ, ἀλλὰ χαὶ νὰ ρυθμίζουν ἅπο λύτως τὴν ζωὴν ὅλων µας. Δυστυχῶς ὅμως: ᾿Ἰ᾿Εποχὴη ὑλισμοῦ ναὶ στυγνῆς συμφεροντολογίας εἶναι ἡ ἐποχή µας. Ὅλα ἃ σχεδὀὸν ὅλα μετροῦνται μὲ τὸ µέτρον τοῦ Ὁ: λικοῦ συμφέροντος. Ὑποχωροῦν µέσα εἰς τὸν σὺγ- χρονόν ἄνθρωπον ὅλει σχεδον οἱ δεσμοὶ καὶ λησμο νοῦνται πολλάκις ἱστερίαι χκὶ γεγονότα, τὰ ὁποῖ ἔγραφε συχνὰ εἰς τραγιχὰς στιγμὰς ἡ ἀγωνία, ἡ αὐτόθυσί« καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα... Δημιουργεῖται ἔτσι γύρω µας ἕνας ἄ«σφυμτινὸς Ἀλοϊιός, µέσα εἰς τὸν ὁποῖον ἡ φυχή τοῦ ἀνδρώπου, ποὺ ἐξαχολουθεῖ νὰ ἐμπνέεται Ἐπὶ νὰ δενῆται ἅπςε ἀνώτερα αἰσξήματα, ὡδυνᾶται καὶ ὑποφέρει... Κοαὶ εἶναι τόσον ἀδιαπέραστον τὸ τεῖχος αυτό ποὺ ὑφώνει τὸ συμφέρον, ὥστε νὰ μὺ ἠμπορῃ νὰ τὸ τὸ τραπέζι τοῦ συμφέρεντος κατατίθετα!ι καὶ ἔξπργυ ροῦται εἰς εὐτελεῖς τιμὰς ὅ,τι ἡ ἠδικὴ ὠνόμασε διὰ µέσου τῶν αἰώνων ὠραῖον καὶ ξεῖον. Εΐναι ἡ μανία τοῦ συµφέρεντος ἕνος κπυστιχὸς λίθας, ποὺ ξηραίνει τὰ πάντα: κανστικὸς μαὶ ὄρμη- τικὸς μαζύ, ποὺ τὰ ξερριξώνει ἕἔλα. Είναι µία πλτιμ: µυρα, ποὺ σκεπάζει τὰ πάντα μέ λάσπην νλοιώδη. μὲ πέτρες, μέ ἄχρηστα ἀντιχείμενα, τὰ ὁποῖα πα- ρασύρει στὸ διάέα της... Καὶ ἔτσι συµθαίνει µέσ”: εἰς ἕνα χόσμον, ποὶ κινεῖται, ποὺ νομίζει ὅτι ζῆ, νὰ ἐπιχρατῃ κατ οὗ- σίαν ἕνα πνεῦμα Εανάτου γαὶ μαρασμοῦ, ὥστε ἐν µέσῳ ἀφθόνων ὑλικῶν ἀγαδῶων, αἱ φυχαὶ νὰ πεδαί- νουν ἀπὸ ἠθιχὸν λιµέν. Καὶ δι αὐτὸ ὑπάρχει σήµερα τέσοεν μµεγοάλς οπάνις ἀνθρώπων. πὀὺ νὰ µῃῆ ἔχουν πνινῆ µέσα εἰς τὸ θρωμερὸν τέλµα τοῦ συμφέροντος. Τὸ ὠνόμασα τέλµα. Καὶ εἶναι. Διότι ὅτι ἑλδῃ εἰς ἐπαφὴν μαζύ του, ἀπυβνήσχει ἀπὸ ἀσφυξίαν. Και ὁ ἀπύθμενος αὐτὸς Καιάδας παρασύρει εἰς τὸ χόος του χαὶ τὰ ἱερώτερα αἰσθήματα. ΕΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. ΒΕΜΑΙΑ --- ΕΑΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΡΦΔΙΔδΕΕ ΑΙ ΕΝ Ἰνν ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ Νά ἀρχίσωμεν οὁπὸ τὴν φιλίαν Ποιον ὄνιον σχίρτηµα φυχῆς! Ἐὶ δύναμις διὰ τὸν ἄνθρωπον{ πηνη εὐλογίας! Καὶ ὄρως: Καὶ αὐτὴν τὴν πηγὴν τὴν ξηραίΐνει τὸ συμφέρον. ᾿Αρχεῖ, λοιπόν, νὰ εἰσορμήσῃ. κοὶ δεσμοὺς φι- λίας ἐτῶν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς καταλύση εἰς ἕ- λάχιστον χρόνον. Καὶ αντὶ τῆς φιλίας νὰ δηµ].υς- γήσῃ χάσμα γαὶ παγερότητα, µέσα εἰς τὴν ὀπεοίαν νὰ ἀποφυλλιοςῇ τὸ ἄνθβος τῆς Φιλίας. Καὶ νὰ πσο χωρήση παὶ ἀχόμη περισσύτερον. Νά Οςάση κοὶ εἰς τὸ μῖσες. Εὶς τὸ ἀπαίσιεν µῖσος!... Ἱκὲ συμφέρον! Δολοφένε χαὶ προδότα τῶν ἀγνῶν παλμῶν τῆς φυχῆς: Ποιό χατάρα σὲ ἔφερεν εἰς τὴν πολυσίέναχτη Υῦ µας] Καὶ δὲν οταµστὰ μέχρις ἐχεῖ. Εἰσέρχεται και εἰς τὸ οἰχογενειαχκὸν ἄσνλον. Τὸ τορπιλίζει καὶ αὖ τό. Μαὶ ἀνατινάσσει εἲἷς τὸν «έρα τὴν ὀγάπην τῶν ἀδελφῶν. Μαὶ ἀπονίει τὴν γλῶσσαν τοῦ ἀδελφοῦ, διός νὰ ὀρχισοθῃῆ φευδῶς εἰς τὸ δικαστήριον, εἰς ἑά ρος τοῦ ἄλλοευ ἄδελφοῦ, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ προκσπί σῃ τὸ δίἰχαιόν του. Μοὶ ἐπτρέφει τὸ μῖσος εἲς τὴν καρδίαν πρὸς τὸν ἄλλον, τοὺς ὀποίους ἐψέννησαν γδνεῖς καὶ ἔξρεφαν μὲ τὸ ἴδιον γάλα. ἄπὶ ὅχι σπα. γίως ὀπλίδει τὸ χέρι, τὸ ὀπεῖσον στρέφεται χωρὶς δι- σταγμὸν κατὰ τοῦ πχιδιοῦ τοῦ ἰδίου πατέρα, καὶ 66:- φεται μὲ οαἶμο, χάριν τοῦ συμφέροντος. [καὶ ἡμπο- ρεῖ αὐτὸ τὸ συμφέρον κάποτε νὰ εἶναι μιὰ στίδα- μὴ γῆς, ἕνα δαχτυλίδι χρυσό, ἕνα τίποτα... Καὶ δικλύονται ἔτοι οἰχογένειες. ἔταὶ ἀνάπτον. ται πυρκαϊῖαί, ποὺ ξὰ συνεχίδωνται γιὰ πολλὰ χρό- νια μεταξύ των μελῶν τών οἰκογενειῶν, τὰ ὁποῖα εἰς τὴν θέσιν τῆς αγάπης, ὄτήνουν τὴν ἐχδίχησιν χαὶ τὸ πάθος.., Εὶ φεξερὸν πρᾶνμα, ἀλήθδεια, τὸ συμφέρον! Ετσι δὲν δυσκολεύεται χανεὶς νὰ συναντηση τὸ συμφέρον καὶ εἲς τὰ πλέον ἵερώτερα οὐμόσλα παὶ εἰς τοὺς ἁγιώτέροευς τόπους. Κο εἲς αὑτὴν ἁγχό- µη τὴν ᾿Εχκλησίαν διὰ µέσου τῶν οσἰώνων. ᾿ΑπὸἌ τότε ποὺ ἐνεφανίσεη ὁ πρῶτες προδότης, ἑὔμα τοι συµφέρεντος, ὁ Ἰεύδας, ἕχτετε πολσὶ αλλοι ἔπορ δωσαν τὸν ἄριστὸν καὶ ὄγιναν ᾿σύδαι, Γὸ σονῳᾷ. ρον εἰς τὸν ἱερώτερον χῶρον τοῦ πόσμρου: Πως, ἆ λήξεια, ἠμπορεῖι νὰ εὐρίσκοται ἁπόμη αικὶ ἔχει, λήδεια, πῶς: Καὶ ὅταν εὑρίσχεται ἐπεῖ, τότε δὲν εἶναι ν᾿ ἆ- ' πορῇῃ τις πῶς τὸ ουμφέρεν ἐπιτίσεται καὶ ποιτὰ τῃ τοῦ ἐνὺὸ. οἱ σὗτο: αι. ο ΜΗ{.ΝΟΣ ΙΗΤΗΙΑΤΑΛ--- Μπο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΕΤτΤΗ. ΣΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ / 7 τ δω ὦώ ο ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΜΛΡΤΙΕΥ 146 ᾿Αγαπίου, κλτε, μαρτ. Νικάνδρου ᾿Αριστοδούλου µάρτ. ἐννοίας τῆς ῥδιχαιοσύνης. Θνσιάιεται ἔτοι εἰς τὸν ἀαχόρταγον Μολὼχ τοῦ συµφέρεντίος, τὸ δίπαιον, τὲ ὁποῖεν χαταθροχξίξει ὁ παμφάγες αὐτὸς ΦΘεὺς χωρὶς δισταγµόν. αἸιαὶ Ὀφώνει τὴν ἀκονισμένην σπάξην τόὸυ ἐμπρὼὸς εἰς τὸν μικρὸν καὶ τὸν ἀδύνατον. ἵα. τὸν ἐξφυξενώνει. Καὶ ὁ ἀδύνατος θλέπει διαρκῶῷ: μὲ τὴν φυχὴν αἱμάσσουσαν νὰ θυσιάξεται τὸ δίµαιόν του, παρὰ πᾶσαν ἔννοιαν λογικῆς καὶ τιµιότητος Εἷς τὸ σφαγεῖον τοῦ συμφέροντος... όν- μα τοῦ ἱστοῦ τῆς ἀνθρωπίνης νομοθεσίας συλλαμθά- νει πολλάκις τὸ µικρὸν ἔντομον, σχίζετχι ὅμως καὶ µετοθόλλεται εἰς ξλιθερὰ ἁπεμεινάρια ἀπὸ τὸν γῦ- πα καὶ τὸν ἀετόν, ποὺ ἐυσιάζουν τὰ πάντα εἰς τὸ συμφέρον. ἴαὶ τὸ παγχὸν εἶναι ὅτι ναυχησιολογεῖ ὁ χατα- πατητὴῆς τεῦ διχχίου διὰ τὸ χπατόρθωµά τὸυ αὐτό' κι ἐξωθεῖ εἲς π:ιλρὸν παράπονον τὸν σφαγιασθέντα ἆᾱ- πὸ τὴν λεπίδα τοῦ συμφέροντος. Μὴν ἀπορεῦμεν Ἀατόπιν ἂν εἰς ἕλον τὸν πόσµεν χπὐχλάζῃ ἡ λαϊκὺ ᾧυ- απ ἂν συστρέφεται ὣς τίγρις εἲς τὸν χλωθὸν τὶς καὶ ἂν ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν γαὶ ἄλλων παραγόντων Μινῆται μὲ διάθεσιν ὁδοστρωτῆρος. Διότι ἡ µμᾶζα δὲν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ χπρατῇ ἠρεμίαν καὶ νὰ ὄαξμο- ΑΦγΠ ὀρθῶς εἰς τὰς τοιαύτοας στιγµάς. Όταν πινητου Παράφορος, καὶ ιὐργισμένη, παρασύρει εἰς τὸ πέρς σµά της χαὶ ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ µένουν ὅρθια, ὡς σηµεία ἐτισημάνοξως, ὡς πιναχλίδες απόεδηνς τικαὶ τοῦ ἀνδρώπου. Μετανοιώνει κατόπιν, θεθαίως, καὶ ἀντιλαμθάνεται ὅτι δὲν εἶναι ἡ ἀκρότης ἡ χα λυτέρα λύσις:' ἀλλὰ ἐν τῷ μεταξὺ ἔχει γίνει τὸ να κὸν καὶ ἔχουν πέσει εἰς συντρίµµατα ἰδέαι γναὶ σύμ. έολα, τὰ ὁποῖ«κ δὲν ἔπρεπε νὰ πκρημνισθοῦν... Ἡ ὀἀγανάχτησις τῶν λαϊπῶν μαζών γαὶ τὸ πα ράπονον, ὅταν τὸ συμφέρον τῶν ἑλίγων συντριότ τὸ δίχαιον τῶν πολλῶν, εἶναι ἠλεχτρικὸν ρεῦμα ὗ- φηλῆς ἑντάσεως. Εαίει καὶ ἁποτεφρώνει ὅτι ἔρχε ται εἰς ἔποφὴν μαζύ του... Πόσην ὁδυνηρὰν πεῖραν ὄλλως τε δὲν ἔχει ἐπ αὐτοῦ ἡ ἐποχή µας: Εὶς τὴν τελευταίον ἀνάλνυσιν ἕλα τὰ διεθνῆ γεγονότα, µέσα εἰς τὰ ὁποῖα αἱ συγ. πρόύσεις καὶ αἱ ἀντιξέσεις ἐμφανίζονται μὲ μίαν συνήθη ὀξύτητα, εἶναι ἀποτελέσματχ τῆς πάλης των συµφερέντων, τὰ ὁποῖα ὀγωνίζοντοι νὰ ἐπιθά, λουν οἱ μὲν ἐπὶ τῶν δξ, ἀνεξαρτήτως ἠθιμοῦ ἕρμα, τος καὶ ἔννοίας δικαιοσύνης. Καὶ αὐδάνονται ἔτοι οἱ πρίκοι τῆς ἁλυσίδος, ἑ ὁποία περιτυλίσσεται εἰς τὸν λαιμὸν τεῦ συγχρὀνο ἀνθρώπου, ποὺ χατέστη ὃ τρογικὸς φρικτῆς ὑλιστικῆς φυλακχῆς. Καὶ τὸν σφίγγουν ἐπιπινδύνως. Εως ὅτευ--- τροµερόν|---τὸν ξανατώσουν... ἝἜως ὅτου:... Αυτὴ εἶναι ή κατάστασις. Χωρὶς παμµίαν ὑπερ- θολήν. Χωρὶς φὐδεμίαν διάθεσιν ἀπαισιοδοξίας. Πιστὴ ἀντιγραφὴ τῆς πραγµατικότητος... ο Καὶ ἐλπὶς σωτηρίας ᾽᾿Απὸ πουθενά. Δυστυχῶς ἀπὸ πουξενά. Ἡ ὁρμὴ τοῦ πατραχυλίσματος Ειναὶ τετοια, ὥστε δὲν ἡμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ἀντίστασις καὶ σωτήριὸς φραγμµός. Ἐκτός... Ἐκτὲς ἀπὸ τὸν φραγμὸν τοῦ Χριστιανι- σμοῦ. Αλλ αὐτὸς δὲν εἶναι φραγμὸς γήϊνος. Αυτός Είναι ὑπόδεσις θύρα οὐ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος, δεσµώτης τῆς γῆς, δὲν πολυξέλει νὰ συνδεθῇ μὲ τὸν οὐρανόν. Μὲ τὴν ἀλήθειαν. Μὲ τὴν δικαιοσύνην. Μὲ τὴν ἆᾱ- γάπην. Με τὸ πνεῦμα. Ετσι μένει καὶ δά µένῃ κά- τω απὸ την πἰεσιν του στυγνοῦ συμφέροντος, χωρὶς ἤλις, χωρὶς ἀέρα... : . Εΐναι ὅμως νὰ λυπᾶται κανεὶς δι αὐτὴν τὴν στασιν τοὺ συγχρόνου ἀνθρώπου. ᾿Ενῷ µέσα εἰς τὸν Χριστιανισμὸν ξὰ εὕρῃ τὴν χατανόησιν, τὴν ἀγά- πην, τὴν διχκιοσύνην, τὸ πνεῦμα τῆς ἁμοιθαιότη- ἵτος, τὴν αὔραν τῆς εἰρήνης: ὅ,τι δηλαδὴ χρειάζε- Ελα διὰ νὰ Φναπνεύσῃ ἐλεύθερα χαὶ νὰ κινηξῆ ὅη- ΜΙΦυΡΥΙΧα, αυτός προτιμά τὴν κατάστασιν τοῦ δε- σµωτευ, ὠσὰν νὰ µῃ θλέπῃ τὴν ἀλήθειαν, ὡσὰν νὰ μὴ Πμπορῃ να ἄχθυσῃ την φωνὴν τῆς πραγματικότητες. .. «Φόάσκοντες εἶναι σοφοί, ἐμωράνθησαν» (Ῥωμ. α΄, 22), εἶπεν ὁ μέγας ἀνατόμος τῆς φυχῆς ᾽᾿Απόστο- λος Παῦλος, χατάδιχες τῆς Όντως µωρία καὶ παραφροσύνη] Καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ συνεχίζεται, δυ- στυχως, Ἡ τυραννικὴ πυριαρχία τοῦ συμφέροντος. Άτομα, ὁμάδες, λαοί, ξὰ ἀγωνίζωνται εἰς τὰ περιὼ- βισµμενοα ἢ τὰ διεξνῆ πεδία διὰ νὰ ἐπιπλεύσουν το συμφέροντα των, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν ἀρχάς, λανόνας δικαίου καὶ ἀρετῆς. Τρομερὸς ἀνταγωνι- σµός μέχρις ἐξοντώσεως τῶν ἀντιπάλων... . Καὶ Β ἁλυσίδα τῆς παιροσχκοπίας χαὶ τοῦ ὑλιστι- που πνεύματος θὰ περισφίγγεται ἆλοὲν καὶ περισ- 6ύτερον εἰς τὸν λχιμὸν τοῦ ἀνερώπευ... ο. Καὶ τελικὰ δὲν δἀ µείνη παρὰ ἡ ἁλυσίδα αὐτή, αιµατωµενη καὶ φριχιαστική, µέσα εἰς ἕνα ἀπέραν- τον νεχροταφεῖον... Εἰς ἕνα νεκροταφεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ συμφέρον δὰ δάφῃ καὶ τὸν ἄνθρωπον ναὶ τὴν χα- ράν του... Ποῦ πηγαίνει, ἀλήθεια, αὐτὸς ὁ κόσμος Ποῦ πηγαίνει ᾿Αρχιμ. Γ. Π. βλ ΚΑΤΕΛΙΦΙΙΘΗ 1 ΤΕΙΧΙΟΝ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟ ΝΛΥ ΕΗ ΛθΗΝΛΙΣ, Ὁ Ρωσιχὸς αὐτὸς ναὸς ποὺ ἀποτελεῖ δεῖγμο ἈὈνδαντι- νῆς ἀρχιτεχτονικῆς, καὶ συν δυάζει ἰδιερρυξμία καὶ πρω- τοτυπία κτίσδηχε στὶς ἀθχὲς τοῦ Ιου αἰῶνος µ. Χ. ΑΔΟΙΠΙΝΑΤ, δ]όστιος.--- τι πλατεῖα τῆς ωσικὴς εκκμησίας θὰ διαμουφωδῃ ἔτσι, ποὺ ὁ γαὺς νὰ προύληῦῇ σε όλη του τὴν µε- γαλοπρέπεια, “11 ϱώωσικὴ ἐκκλησια, δείγμα υὐαντινης αρχιτεκτούυν- κῆς, ποὺ συνδυάσει ἰδιορουυμία καὶ πρωτοτυπία, κτίσὂτκε στις ἄρ- χὲς τοῦ 11ου αἰώνος ἐπάνω στὺ χῶρο, ποὺ ἦταν ὁ ναὺς τοῦ Αο- χείου Απόλλωνος, γι αὐτὸ καὶ ὃ Λεὺς τὴν ὑεωροῦσε ἐχκλησία τοῖ Ἁγίου. αισυδήµου. ἀπὸ ἐναλλαγ] τῶν γραμμάτων: ΔΑ υάκυ δὃ ἡ- μου, Νικοδήμου. Ῥὸ 18505 παρεχωρήδη στὴν ρωσική πρεσθεία γιὰ νὰ γίνη ἐπκκλησία τῶν Ῥώσων τῶν ᾿Αὐηνῶν, ἀπὸ τὰ 1850 - 1550 ἡ ἐκχλησία ἄνε χαινίσθη μὲ τὴν φώτεινὴ ἐπιστα- σία τοῦ Ρώσου ἀρχιμανδοίτη Αν- τωγίου καὶ μὲ εἰσφοοὲς τῶν Ἔσά- ρων. Νιχυλάου Α΄ καὶ ᾽Αλεξάν- ὅρου Β΄. , , Τότε ἔγιναν καὶ ἀνασκαφὲς στὴν παλιὰ δυζαντινὴη ἐκκλησία, ποὺ ἔφεραν σὺ «ὥς ὑπύγειες στο- ές ---ποὺ καὶ σήμερα ὑπάρχοῦν--- ὡς καὶ ἀοργαῖων θαλανεῖον (ου- τρόν). Ἡ ἀναστύλωσις μαὶ ἡ ᾱ- νακαίνισις ἐπεωρήδη σπουδαῖαν ἀρχαιολογικὺν ἐπίτευγμαν ος Τελευταίως, ἔγιναν τεχνικα ἓς- γα στὺν πεοίθολο καὶ κάτω ἀπὸ τὺ δάπεδυ τῆς παλαιᾶς ἐκκλησίνετ διὰ τῶν ὑπυίων Ὀλεκτουςφωτίσιη τὸ «θαλανεῖονν. ποὺ εἶγεν ἅπυνα: λυφθῇ ποὺ αἰώνως, σχεδόν. κάτο ἀπὺ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐδάφους. ας «οωαγειυν» αὐτὸ, το µαλ/ὸν λουτοὺν. της οώμῶ γης επυχῆς’ ο ούήμοῦ η της οώτειρας µου, Χάι' ἀλλους, αποωτείυῦσε πω: τα τοὺς Έφωνους τὴς τοὐρκυχρα τιάς, ιόώς οὐ Χαν Καια την υνράν- τινην. περιοδον, τὸ καὔυνικον» πογής, που πυλλὰ της µερη Υκοε- µίστηκάν στους μεγάλους σει- σμους του 1τ1οἱ, { ᾿ 1. διαµύόθφωώσις τῆς γέας α]-α- τείας, Όπως προθλέπεται ἀπὸ τὸ σχέδιον, δὲν προθάλλει µόνο την ρωσικὴ. ἐκχληαία, ἀλλὰ καὶ δη: μιουργεῖ τέἐσσαυὲς ἑστίες πῳασί γου, στὶς δύο ἐν τῶν ὁποίων ὑὰ τοποθετηθοῦν παν κάχια, προθλέπει π]αγόστρωσι, ὅπως τοῦ ποοαυλίου τῆς ἐνκλησίας, χωήνην εἲς τὸ μό- σον χαὶ χώρους σταὐιμεύσεως αἲ- τοκινήτων. ο. Ἱάποια, διαφορά, Όπως ὑφίστα- ται μεταξὺ τῆς ἀρχαιολογικῆς ὃ- πησεσίας τοῦ ὑπονονείου [αδείας καὶ τῆς ἀἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουογείοι. Δημοσίον. Έογων, ὡς τοὺς τὴν χατεδόφισιν τοῦ τουχί- σχυῦ τοῦ πεοιθύλου τοῦ ναοῦ ποὺς τὴν α]λευὰν τὸν ὑδῶν Σουφή ναὶ Φιλε) ἠνων. Η ἀὐχαια λογικη ὑπηρεσία ἠονήθη νὰ δυγΠΠ τὴν ἐξαφάνισιν τοῦ πουστατευτικου τοιχίσχου. ἡάντως, αἱ συητή πεις δὲν νατέληξαν ες ἀπηωτέλε σαα ὀνόμη. ἠσία τοῦ ἁγίου. Από κ οο- Ἡ Πύλη τοῦ Ἁγίου Παύλευ εἲς Ρόδον, ὅπως ἤταν πρὶν καὶ ὅπως εἶναι τώρα, μετὰ τὴν ἀναστήλωσιν. ΕΚΛΝΟΙς Ῥνοκνίκ - Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου. τὸ Αὐτοκρατορικὸν Πανεπι- στήµ.ον, τὸ ὁποῖον ὑφίστατο ἀπὸ τῶν χρόνων τοῦ Μ. Γων- σταντίνου. Είχε καὶ τὸ Πανε- πιστήµιον τὰς δοκιµασίας του, ἀλλὰ δὲν κατεπιέσθη ὑπὸ τοῦ Λέοντος Γ΄, ὡς συχνάκις ἐνο- µίζετο, ἐπὶ τῇ θάσει τῶν ὃ- περθολικῶν πληροφοριῶν τοῦ ΓΙ εωργίοῦ μοναχοῦ. Οὕτως ὁ- Φείλομεν νά ἀπορρίψωμεν τὴν γνώµην, ὅτι ὑπῆρξε ποτὲ αὖ- τοδίδακτος ὁ Φώτιος, ἢ ὅτι ἐἑ- ξεπαιδεύθη εἰς τὴν ὁΣχολὴν τῆς Μονῆς τοῦ Στουδίου. Ὁ ἐχθρὸς τοῦ Φωτίου Ίι- κήτας Δαυϊδ εἰς τὴν 6ιογρα- φίαν τοῦ ᾿Ιγνατίου, μᾶς δίδει µίαν σαφῆ εἰκόνα τῆς προπα- Γ΄. Σήμερον γνωρίζοµεν καλυ- τερον ἄλλης ἐποχῆς τα εἴδη τῆς ἀνωτέρας µορφώσξως (Παιδείας) τὴν ὁποίαν ἠδυνΏ- το τις νὰ ἀποκτήσῃ εν ων) πόλει κατὰ τὴν Θ΄ ἕκατ. Ἠ ὕπαρξις μιᾶς Σχολῆς διά τήν ἀνωτέραν ἐκπαίδευσιν τοῦ Κλήρου κατὰ τὸ διάστηµα τῆς βασιλείας τοῦ Θξοφίλου (863 842), φαίνεται διαπιστου µένη ὑπὸ τῶν Συνεχιστων του Θεοφάνους. Αναφερζται ἰγνκ- τιός τις καλούμενος Οἰκουμξ: γικὸς διδάσκαλος ὃὁ τίτλος αὐτὸς ἐσυνηθίζετο να δίδεται εἰς τὸν προιστάµενον ἴσκοι ἣν τῆς Τὸ Ἱστορικὸν λσδαρον, τὸ ὁποῖον ὕ ασε εἰς τὴν μή ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς κατὰ τὴν ἐπίσημον ἡμέραν Ἑλληνικῆς Επαναστάσεως. τῆς ΤΕ, Επυης ὃ λάρχην) τῆς πατριαρχικης κ καδηµίας, ἡ ὁποία προωριοξ το δα τὴν ἀνωτέραν µορφω” σιν τοῦ Κλήρου. Τὸ εἶδος του το τῆς Θ«ολονικῆς Σ.χολῆς λένεται, ὅτι κατεπολ µἼθη, κα: τὰ τὸν Γεώργτον µοιαγόν, πὸ τοῦ. εἰκολοκλάστου Αὐτο: κράτορος. Λέοντος Γ{ τοῦ .. αροο τὸ ἔτος 726. Τὸ πιθα- εσον εἶναι ὅτι ἡ Σκχολὴ ὑρίστατο κατὰ τὴν εἴκο- περίοδον καὶ ὅτι αὗτη γοκλαστικὴν :ὁ Θτόσιλος δὲν ἐχρεισσθη νὰ ἀνασωστήση ὡς ὑπὸ τοῦ πεστηρίχθη. , Ὁ Φώτος. ὁπωσδήποτς, δὲν ἐφοίτησεν εἲς τὴν Πατριαρχί κἡν ᾽Ακαδημίαν, Ἡ. ὁποία το εἷς τὰς χεῖρας τῶν εἶκοιο- κλεσιῶν Θκολόνων, ἀλλ εἰς τὴν ρασκευαστικῆς διδασκαλίας, ἡ ὁποία ἐγίνετο εἰς τὸ Πανεπι- στήµιον καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ὁ Φώτιος ὑπερεῖχεν: εἰς τὴν γραμµατικήν, ποίησιν, ρητοΏί- κήν, φιλοσοφίαν καὶ εἰς ὅλας σχεδὸν τὰς κοσμικάς ἐπιστή- μας, Μολονότι ὁ Φώτιος δέι ὁμιλεῖ περὶ. τῶν. διδασκάλων του, Φαίνεται σχεδὸν θέθσιον. ὅτι εἷς ἐξ αὐτῶν ἤτο ὁ περί- Φηµος Λέων ὁ Φιλόσοφος. ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη ὑπὸ τοῦ Θεοφίλου, εὐτυχῶς, ἕνεκα τοῦ ἐνδιαφέροντος πρὸς µάθησιν ᾿Αράδθου τιὸς Εμίρου. Ὁ Θ:όφιλος ἐνεπιστεύθη εἰς τὸν Λέοντα τὴν διεύθωνσιν καὶ την δ.δασκαλίαν τῆς Φιλοσοφίας εἰς τὸ Πανεπιστήμ.ον ΓΚῶν- σταντινουπόλεως. Ὁ Λέων ἑἕ ἐδίδασκεν εἰς τὸ Πανεπιστήµιον μέχρι τοῦ ἔτους 839, ὅτε ἄάνε: ὄειχση ὑπὸ τοῦ ᾿Ιωάννου Τε οοπιαηζἰς ᾿Αρχιεπίσκοπος Θεσ σαλονίκης. Ὁ Λέων ἐπισή: µως, θεθαίως, ἤτο εἰκονοκλά ὕτης, μολονότι δὲν ἐφαίνετο τὰ προσκλίνη πρὸς αἱρετικὰς διδασκαλίας. 'Ὑπῆρχον ἐπίσης καὶ ἄλλοι διδάσκαλοι, οἱ ὁ ποῖοι ἐδίδασκον ὑπὸ τὸν Θεό Φιλον εἰς τὸ Πανεπ.ιστήµιον ὅτε ὁ Φώτιος ἐφοίτα εἰς αὐτό Αὐτὴ ἴσως εἶναι ἡ πλέον λογ! κὴ εξήγησις, διατὶ δηλ. ὁ φώ τιος οὐδέποτε ἔκαμε μνεία» τῶν ὀνομάτων τῶν διδοσκάλων του, Δι αὐτοῦ. θά ἔδιδε ἕν ἆ κόμη ὅπλον εἰς τὰς χεῖοα: τῶν. ἀντιπάλων του μὲ τὸ ὁ- ποῖον καὶ θὰ τοῦ ἐπετίθεντο. Οὕτω. εἶναι ἀναγκαῖον. νομί ζω. τὴν σιωπὴν τοῦ Φωτίοι νὰ ἀποδώσωμεν εἰς τὴν µεγά- λην του ὑπερηφάνειαν, ἡ ὁ ποία τὸν ἠωπόὸδιἓε νὰ κάμνη ηλείαν οἰουδήποτε, εἰς τὸν ὁ- ποῖον ὤως λα τᾶν µύησίν του λεπτοιέοσια' διὰ τὴν δ- δακτικὴὸν σταρ οδρομίαν τοῦ Φωτίο'. Νετὰ τὸν θάνατον τοῦ παρέχοται Θσσσλου γαὶ τὴν. δ'άδοσιν τῆς Ορθοδοξίας. πρωθυπουρ:- νὁς τοῦ Ὁτοσίλο) ἔνινεν ὁ Θεόκτιστος. ὁ ὁποιῖος Φαίνεται, ὅτι ἔδειξε ζωηρὸν. ἐνδιαφέρον ἑπυνόρτια εἰς Ὁν ὃ) σελ.) “ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ) «Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν» Πρὸς τὸ τέλος τῆς ἐπὶ τοῦ Όρους 'Ομιλίας Του ὁ Κύριος, Διδάσκαλος καὶ Καθηγητὴς μᾶς συμθουλεύει νὰ προσέχωµεν ᾱ- «ὁ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἱ ὁσιοίοι Ερχονται μὲ ἔγδυμα προθάτου ενῷ «ἔσωθεν εἶσι λύκοι ἄοπαγες». Οἱ ψευδοπροφῆται αὐποὶ δὲν ἔλειμαν οὔτε καὶ πρόκειται νὰ ἐκλεέίψουν ποτέ, ἆλλ᾽ ὅσον ὁ Χρ:- Ψτιανισμὸς πατακτᾶ ἔδαφος τόσον καὶ «αἱ µεθοδίαι» των καθίσταν- (αι ἔπικ:δυνοι. . Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ὠμιλήσαμεν καὶ εἷς σιροηγουµένην ἔκδοσ.ν µας, ἀλλ εἴμεθα ἠναγκασμένοι νὰ ἐπανέλθωμεν, διότι οὲ ἄργαγες λύκοι ἐξακολουθοῦν νὰ ὁροῦν μεταξὺ τῶν ἀνυπόπεων. καὶ τῶν οὐχὶ ἐπαρκῶς µορφωµένων ἄριστ'ανῶν. κυρίως τοὺς «Χιλιαστάς, τοὺς παλαιοὺς, ἀλλὰ καὶ ἀντιπάλους καὶ ἐπιπινδύνους ἐχθρούς µας, ἑοντα: ὡς ἀληθεῖς 1 ραφῶν. Κατὰ µ-αν ᾿Εννοοῦμεν ἆ συγχρόνους οἳ ὅποῖοι παρουσιά: Χριστιανοί, ἐπακριβεῖς ἑρμηνευταὶ(/) τῶν α συνάντησιν ποὺ εἴχομεν μαζί των Ὠδιεπιστώ σαµμεν ὅτι η δρᾶσις καὶ ὃ φανατισμὸς των εἶναι καταπληκτικὸς δι αὐτὸ Ἡ ἐν µέρους µας ἀντίδρασις θὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ένερ γωτέρα καὶ ὁριστική, ἐὰν θἐέλωμεν νὰ ἔχωμεν εἰς τὴν μάνδραν τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ πρόβατα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα, λόγῳ τῆς μὴ ἐ- παρκοῦς πιγευματικῆς τροφῆς, εἶναι καχεκτικὰ καὶ ἀδύνατα, εὔ- Ἠολος Λεία τῶν θηρίων τοῦ αἰῶνος. - | , Έις ἄλλας χώρας ὅ προσηλυτισμὸς ἀπαγορεύεται' ἐδῶ, τὶ γίνεται Θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ἑργάξωνται ἀνεμποδίστως ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Κυρίου, καθ ὃν χρόνον ἡμεῖς προσθλέπωμεν ὥρα:ότερον ἀγῶνα τῆς χριστιανικῆς µας ὑπάρξεως. Εϊναι καιρὸς νὰ ἀναληφθῇ μιὰ σταυροφορία κατὰ τῶν αἷρε- τικων και ἄντιχριστων τούτων ἐκ µέρους ὅλων τῶν δυναµένων νὰ προσφέρουν. Ας μὴ μείνῃ κενὸν γράμμα, ἀλλ᾽ ἂς γίνῃ σαάλ- πισμα μεθυσεικὸν ποὺ νὰ μᾶς ὠθῆ μὲ τὴν εὐωδίαν του εἰς τὸν ὥβαιοτερον αγῶνα τῆς χριστιανικῆς µας ὑπάρξεως. Ἔχομεν πολλὰ πνευµατικἀ µέσα. Ας τὰ χρήσιµοποιήσωμεν. Ἐμπρός / 9ἱ «φιλανθρωπικοὶ χοροὶ Τὸ προσεχὲς «Σάδ6δατον διοργανοῦται, ὥς ἀνεποινώθη], Ῥιλανθρωπικὸς χοβὸς εἰς τὸ ξενοδοχεῖον ««ήδρα Πάλας» αἳ εἰσ- πράξεις τοῦ ὁποίου θὰ διατεβοῦν ὑπὲρ τῶν σκοπῶν τοῦ ᾿Ερυθροῦ Σταυροῦ. . ᾿Η διοργάνωσις χοροῦ διὰ τοιούτους σκοποὺς δὲν ἀποτελεῖ Ναινοφανῆ πρᾶξιν, ἆλλ ἄλυσιν παροµοίων ἐκδηλώσεων ἀἄναγο- µένων εἰς παλαιοτέρας ἐποχάς. Αἱ ἐνέργειαι αὗται ἐχαρακτηρί- 7ησαν, παλαιότερον, ὣς ἀπάδουσαι πρὸς τὸ γνήσιον χοιστιανι- κὸν πνεῦμα, διόει ἀντίκεινται πρὸς τὴν αἰωγίαν προτροπὴν τοῦ Ἂπε. Παύλου «χαίρειν μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίειν μετὰ κλαιόν- τω». Υπὸ τὰς ἰδίας ἰδέας ἐμφορούμεθα καὶ ἡμεῖς δι αὐτὸ καὶ καταδικάζοµεν ἀνεπιφυλάκτως τὰ χοθησιμοποιούµενα αὐτὰ αέσα δι ἱερούς, τῷ ὄντι, σκοπούς. .. Δὲν δυνάµεθα, καθ ἥν στιγμὴν ὅ συγάν 2ρωπός µας ὑπο- φέρει, εὑρισκόμενος κλινήρης, νὰ χορεύωμεν µέχρι τῶν πρω:νῶν ὡρῶν ἵνα ἐκ τοῦ προ όντος τῆς ὁιασκεδάσεως µας ἐν ποσὸν χρημάτων πρὺς τὸν ταλαιπωρούμενον σιλησίον. “Ἡ ἄπο- φις µας εἶναι ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ ἐγκαταλειφθεῦν τὰ ἄντιφιλαν- βρωπικὰ αὐτὰ µέσα καὶ νὰ χοησιμοποιηθοῦν ἄλλα διὰ τῶν ὅ. ποίον ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔρχετα: ἀπ εὐθείας εἰς ἐπαφὴν πρὸς τὸν συνάνγθρωπόν το». προσφέρωμεν Καἱ ἐκεῖ ὅπου τοῦτο εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐφαρμεσθῇ ὃ περιο δικὸς ἔραγος. Κατά τὸν ὁποῖον ὃ καθεὶς νὰ προσφέο] ἀθορύξως καὶ μὲ συ, αἰσθησιν ἐκείνου τὸ ὁποῖον πράττει. ἐκδηλῶν οὕτω την συμπάῆειάν του ποὸς τὸν ἀναξιοπαβοῦντα ἀδελφόν του. ο ο 1 ΣΕ ΕΕ ΤΕ ΓΣ ΕΒΕ ΙΔ) ΕΦ ΕΙΙΒΙΙΕΙΙΒΙΙΕΙΙΒΙΙΚΙΙΒΙΙ ΕΙ τυῦ ἐπομένου ἡλπὸ -- : : ἀθγίσει τὴν. δηιοσίεησιν τοῦ διηγήματος τοῦ κ. ΗΡΤΡΟώΤ {Λ. ΦΑΝΤΗ. φύλλου. ἡ «Ἐγκλησιαστι-ἡ των» ἔ Η ΙΤΌΡΙΑ ΤΟΥ ΓΟΥΊΛΛΙΑΜ ΚΩΥΛΡΙΕΡ Ξ ζ4ιὰ ἀληθινὴ Ἱστορία ποὺ µοιάξει σᾶν παρακύθι. : ᾽Απὸ τῆς ποοσεχοῖς ἐκδόσεως εἰς τὴν «γκλησιαστι- Ξ ξ χὴν ζωήν». : παμεης ΕΕ ΕΕ ασε Ε ο ερ εδ. μα α ΣΕΡΒΙΚΗ ΣΥΕΙΗΣΗΣΙΙΕΙΣΙΜΙ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΤΕΤΑΡΤΗ 15 Μαρτίου, 196. ϐΑ ΚΤΙΣΟΥΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ Ε: ΤΟ Νορθηγὸς ἀρχιτέκτων Γιὰν νὰ κτισθῇ εἰς τὴν πόλιν Τρόµς. 'Η πρωτοτυπία εἷς τὴν ὑπὸ κατασκευὴν αὐτὴν ἐκκλησίαν Βρίσκεται εἷς τὸ ὅτι οἱ τοῖχοι θὰ εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ γυαλί, πρᾶγμα πού, ἑἐκτὸς τοῦ ὅτι θὰ ἐξασφαλίζῃ ἽἼγκε Χόδιγκ ἐξεπόνησε ΡΛΟΚΛΙΡΕΥ ΑΠΟ ΓΥΛΛΙ τὸ σχέδιον αὐτῆς τῆς ἐκκλησίας ἡ ὁποία πρόκειται πλούσιον φωτι- σμὸν θὰ ἐπιτρέπῃ εἰς τοὺς ἐκκλησιαζομένους νὰ θαυμάζουν τὸ πανοραματικὸν τοπίον καὶ εἲς τοὺς περαστικοὺς τὴν ἐσωτερικὴν διακόσµησίν της. Αἴ ῥάλιναι κατασκευαὶ δὲν εἶναι κάτι τὸ νέον. ᾽᾿Απὸ πολλοῦ οἵ ἀρχιτέκτονις μελετοῦν τὴν ἐγκατάστασιν τοῦ μπετὸν ἁρμὲ μὲ γυαλί, ἤδη δὲ ἔχουν ἄνιγερθῃ παρόμοια κτίρια εἷς ᾽Αμερι- κἠν καὶ Ρωσσίαν. ΕΠ’ ΕΥΚΛΙΡΙΛ ΤΟΥ ΕΤΙΥΣ ΠΛΠΑΛΙΛΜΛΗΤΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ Ζ΄ (τελευταῖοΥ) Ἔλαμψε δὲ τότε ὁ ναὺς ὅλος, χαὶ ἤστραψεν ἐπάνω εἰς τὸν θό- λον ὁ Παντοχράτωρ μὲ τὴν μεγά- λην καὶ ἐπιθλητικὴν µορφήν, καὶ ἠκτινοθόλησε τὸ ἐπίχουσον και Ἀεπτουργημένον μὲ µυρίας ΊλΌ φὰς τέµπλον, μὲ τὰς περικαλλεϊῖς τῆς ἀρίστης θυδαντινῆς τέχνης εἰκόνας του, μὲ τὴν μεγάλην εἰ- χόνα τῆς Γεννήσεως, ὅπου κ αρ- θένος καθέξεται τὰ Χερουθείμ. µι- µουμένη», ὅπου δεσπεσίως μαρ- µαίρουσιν αἱ μορφαὶ τοῦ Θείου Βρέφους καὶ τῆς ᾽Αμώμου Λε- χοῦς, ὅπου ζωνταναὶ παρίστανται αἱ ὄψεις τῶν Αγγέλων, τῶν μά- γων καὶ τῶν ποιμένων, ὅπου γο- ὅτι στίλθει ὁ χουσύς, µίξει τις ] εὐωδιάζει ὁ λίθανος καὶ θαλσα- µώνει ἡ σμύρνα, χαὶ ὅπου, ὡς ἐὰν ἡ γραφικὴ ἐλάλει, φαντάξεταί τις, ἐπὶ µίαν στιγμήν, ὅτι ἀχούει τὸ Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ. ο. Ἐν τῷ µέσῳ δὲ κρέµαταν ὃ µέ γας ὀρειχάλκινος καὶ πολύχλαδος πολυέλαιος, καὶ ὁλόγυρα ὃ Ἄρεμα: στὺὸς χορός, μὲ τὰς εἰκόνας τῶλ Προφητῶν καὶ ᾽Αποστόλων, ὑφ ὅν ἐτελοῦντο τὸ πάλαι οἵ σεμνοί γάμοι τῶν χονστιανικῶν ἀνδρογύ- γων. Καὶ ὁλόγυρα αἱ µορφαὶ τῶν Μαρτύρων, “Οσίων καὶ 'Όμολογη τῶν, ἵστανται ἐπὶ τῶν τοίχων ἢ- μεροῦντες, ἀπαθεῖς, ὑποῖοι ἐν τῷ ἨΠαραδείσῳ, εὐθὺ καὶ κατὰ πού: σωπον θλέποντε, ὡς θλέπουσν χαδαρῶς τὴν Ἁγίαν Τριάδα. Μόνος ὁ Άγιος Μερκούριος» μὲ τὴν θαρεῖαν περικεφαλαίαν του, με τὸν θώρακα, τὰς περικγημῖδας καὶ τὴν ἀσπίδα, «φαίνεται ὀλίγον τι ἐγκαρσίως θλέπων καὶ πινούμενος καὶ δρῶν, εἷς τὰ δεξιά τοῦ ναοῦ, ἐκεῖ ὅπου διατρυπᾶ μὲ τὸ δόρυ του τὸν ἐπὶ θρόνου καθήμενον ὦ- χοὸν Παραθάτην. ΗΠελιδνὸς ὁ πα- ράφοων᾽ τύραννος, μὲ τὸ θλέμμα σθῆνον, μὲ τὸ στῆθος αἱμάσσου, µάτην ποοσπαθεῖ Υ᾿ ἀποσπάσῃ ἅπο τὺ στέρνον του τὸν ὀξὺν σίδηρον, καὶ ἐξεμεῖ μετὰ τῆς τελευταίας θλασφημίας καὶ τὴν μικρὰν ψυχῆν του. Γείτων τῆς τρομακτικῆς ταυ- της σχηνῆς παρίσταται γλοπεῖα καὶ συμπαδεστάτη εἰκών, ὃ Αγι- ος Κήορυχος, τοιετίζον παιδίον, πρατούμενον ἐκ τῆς χειοὺς ὑπὸ τῆς μητρός τοῦ, τῆς Ἁγίας ᾿ου- λιάτης. Διά δώρων καὶ Ὀυσιῶν ἕ- ζήτει ὁ διώκτης ᾿Αλέξανδρος γά ἑλκύσῃ τὸ παιδίον, καὶ διά τοῦ παιδίου τὴν μητέρα. ᾿Αλλ’ ὁ παῖς, καλῶν τὴν μητέρα του καὶ ὕπο- ψελλίζων. τοῦ Χριστοῦ τὸ ὄνομα, ἕπτυσε τὸν τύραννον χατὰ προσ: πον, χι ἐκεῖνος ἐξαγοιωθεὶς ἐ- κρήµνισε τὸ παιδίον ἀπὸ τῆς µαφ- µαρίνης κλίµαχος, ὅπου συνέτρυρε τὸ τρυφερὸν καὶ διά στεφάνους πλασθὲν κορανίον. Καὶ εἰς τὴν χιθάδα τοῦ θήµατος, ὑψηλὰ, ἐφαίνετο στε- φανωμένη ὑπὸ Αγγέλων ἡ τῶν Οὐρανῶν Πλατυτέρα. Ἰαὶ κά τωτέρω, περὶ τὺ ὑυσιαστήριον, ἰ- σταντο, ἄρρητον σεμνότητα ἀπο- πνέουσαι, αἱ μοοφαὶ τῶν Μεγάλων Πατέρων, τοῦ ᾿Αδελφοδέου, τοῦ Βασιλείου, τοῦ Χρυσοστόμου και τοῦ Θεολόγου, κιν ἐφαίνοντο ὡς γὰ, ἔχαιρον, διότι ἔμελλον ν ᾱ- κούσωσι καὶ πάλιν τὰς εὐχὰς καὶ τοὺς ὄμγους τῆς Εὐχαριστίας, οὓς αὐτοὶ ἐν Πνεύματι συνέδεσαν. Πέριξ δὲ καὶ εντὸς χαὶ ἑχτὸς εἷ- χονίζετο περιτέχγως ὅλον τὸ Δο- δεκάορτον’ καὶ τὰ Τάγματα τῶν ᾽Αγγέλων καὶ ἡ Ηρεφοκτονία, καὶ οἱ κόλποι τοῦ ᾿Αόραάμ καὶ ὁ Λη: στής, ὁ ἐπὶ τοῦ ταν ροῦ. ὀμολο- γήσας. ος αν «Ὅταν ἔφθασαν εἰς το Ἱκάστρον καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸν Δαὺν τοῦ Χριστοῦ, τόσον δάλπος ἐθώπευσε τὴν ψυχήν τωγ, ὥστε, ἂν καὶ ἡ- σαν κατάκοποι, καὶ ἄν ἐνύυστα-ον τινες αὐτῶν, ἠσθάνθησαν τοσον τὴν χαρὰν τοῦ γὰ ζῶσι οῖ ο γὰ, ἔχωσι φὺάσει αἰσίως εἰς τὸ τέρμα τῆς πορείας των, εὖς τὸν ναὺν τοῦ Κυρίου, ὥστε τοὺς ἔφυ- ἱερυῦ ΑΛΕΞΑΝΔ γε πᾶσαά γύστα καὶ πᾶσα κόπωσις. Οἵ αἰπόλοι, εὑρόντες ἐνασχόλη- σιν καὶ πρόφασιν ὅπως καπνίζωσι κανδήμενοι καὶ ἐνίοτε ὕπως έἑξα πλώνωνται καὶ κλέπτωσιν ἀπὺ κα: γέναν ὕπνον, τυλιγµένοι μὲ τὲ: κάπες των παρὰ τὸ πῦρο, εἶχον ἀνάψει ἔξω δύο πυρσούς, τὸν ἕνα ἔμπροσθεν τοῦ ἱεροῦ θήµατος, τὸν ἄλλον ποὺς τὸ θόρειον µέρος. Ίν- τὺς τοῦ ναοῦ ἡ Ὀερμότης ἦτο λί- ἄν εὐάρεστος, τῇ θοηδείᾳ τῶν ἕ- σωῦδεν καὶ ἔξωδεν πυρῶν, Καὶ εἷ- χον σωρεύσει πάµπολλας δέσµας ξηρῶν ξύλων καὶ κλάδων οἱ ἑχεῖ καταφυγόντες αἰπόλοι, μὲ τὰς ὁ- λίγας αἶγας καὶ τὰ ἐρίφια τῶν, ὕσα δὲν εἶχον ψοφήσει ἀκόμῃη ἆ- πὺ τὸν θαρὺν χειμῶνα τοῦ ἔτους ἐκείνου, οὗ τραχεῖς αἰπόλοι οἵτινγες εἶχον σώσει καὶ τοὺς δύο ὁλοτό- µους ἐκ τοῦ ἀποχλεισμοῦ τῆς χιό- γος. καὶ εἶτα ὁ ἱερεὺς ἔβαλεν εὖ- λογητὸν καὶ ἐψάλη ἡ λιτὴ τῆς µε- γαλοπρεποῦς ἑορτῆς, μεθ) ὅ ὁ κυρ- ᾿Αλεξανδρῆς ἤρχισε τὰς ἀναγγώ- σεις, καὶ ὅσοι ἦσαν νυστασµένοι ἀπεκοιμήδησαν σιγὰ εἰς τὰ στα- σίδια των. (Α1{ ἔμελλον ἄρα τοῦ Ηραοφητάνακτος οἱ Δεσπέσιοι ἵ- ΣΙΝΕΗΨΕΙΣ ΕΙ ΛΗΝΙΗΗ ΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ (1) µνοι ἀπὺ ψαλμῶν νὰ καταντήσω- σιν ἀνάγνωσις νυστακτική, καὶ ὡς ἀνάγνωσις νὰ παραλείπωντα! ὕλως, ὡς «φορτικὸν τὶ καὶ παρ έλκον 1), θαυκαλιζόμενοι ἀπὸ τὴν ἔροινον καὶ μµονύτονον ἀπαγγελί- αν τοῦ κυρ- Αλεξανδρῃ. 'ϱ ἆγα δὺς γέρων ἦτο ἐν τοῦ ἀμιμήτου ἐ- κείνου τύπου τῶν ψαλτῶν, ὦν τὸ γένος ἐξέλιπε δυστυχῶς σήμερον. Ἔκφαλλε κακῶς μέν, ἀλλ εὖλα- θῶς καὶ μετ αἰσθήματος. Κανὲν σχεδὺν χκῶλον δὲν ἔλεγεν ὀρθῶς, οὔτε μουσικῶς, οὔτε γραμματικῶς. 11ότε ἕν καὶ ἥμισυ χῶλον τά ἤ- γου εἰς ἕν, πότε δύο καὶ ἥμισυ τὰ διήρει εἰς τέσσαρα, ᾽λλλὰ προ- Ἀθιτωτέρα ἡ ἀμάθεια τῆς δοχησι- σοφίας... ”Αλλ” ὅτε ὁ ἱερεὺς ἐξελθὼν ἔ- φαλλε τὸ «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός», τότε αἵ μορφαὶ τῶν Αγίων ἐφάνησαν ὡς νὰ ἐφάιδρύνθησαν εἰς τοὺς τοί- χους. « Απολουδήσωμεν λοιπὸν ἕν- δα ὁδεύει ὁ ἀστήρ», καὶ ὃ χυρ-᾽Δ- λεξανδρὴς ἐγθουσιῶν ᾖἔλαθε τὴν ὑφηλὴν καλάμην καὶ ἔσεισε τὸν (Ἀυνέχεια εἷς τὴν γ΄ σελ.) ΦΙΛΙΣΗΦΙΛ ΠΑΛΙ ΧΡΙΣΗΛΝΙΚΗ ΠΡΙΠΗ Τοῦ κ. Δ΄ (Τελευταῖον) «᾿Αποκαλύπτεται γάρ ὀργὴ Θεοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέθειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων τῶν τὴν ἆᾱ- λήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων᾽ εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολο: γήτους, διότι γνόντες τὸν Θε- όν, οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ ἐσεθάσθησαν, ἀλλ᾽ ἐματαιώθη- σαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὖ τῶν καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία φάσκοντες εἶ ναι σοφοί, ἐμωώράνθησαν καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρ του Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι τῆς εἰ κόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου κοί πετεινῶν καὶ τετραπόδων καὶ ἑρπετῶν.» Θὰ κάµωμεν σύντομον ἑρ µηνείαν τοῦ χωρίου αὐτοῦ, ἀ φοῦ ἄλλως τε καὶ τὸ ὅλον 6ι θλίον τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι εὔληπτον. Διὰ τοὺς ἀνθρώπους ἐκεί νους, οἵτινες ἀντὶ τῆς ἀληθεί. ας καὶ τῆς δικαιοσύνης χρησι- μοποιοῦσι τὴν ἀδικίαν θὰ ἆ ποκαλυφθῇ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀδικαιολόγητοι διότι ἐ- νῷ λέγουν ὅτι εἶναι σοφοὶ ἆ- ποδεικνύονται ὅτι εἶναι µωροί. διότι ἀντὶ νὰ λατρεύσωσι τὸν ἀληθῆ Θεόν, ἐλάτρευσαν ὥς Θεὸν ἀνθρώπους, πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ζῶα τετράποδα καὶ ἑρπετά. Κατὰ τοὺς χρόνους τῆς ἐμ- φανίσεως τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, οἱ Αὐτοκράτορες τῆς Ρώμης ἐλατρεύοντο ὡς θεοί. Εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐλα: ερεύετο ὡς θεὸς ἡ γάτα, πα: ρίστατο δὲ ἡ θεότης αὕτη μὲ σῶμα γυναικὸς καὶ πρόσωποι γάτας. Καὶ τοῦτο διότι ἡ Αἴ- γυπτος τότε ῆτο γεμάτη ἀπὸ ποντικούς, καὶ ἡ γάτα ὡς γνω στὸν εἶναι τὸ κυριώτερον μέ: σον πρὸς ἐξολόθρευσιν αὐτῶν, Καὶ συνεχίζει ὁ ᾿Απόστολος. εδιὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀἄκαθαρ: σίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώ- µατα αὐτῶν... καὶ παρέδωκεὶ «ὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἅτι- μίας...... ᾿Εδῶ ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος ἀναφέρεται εἰς τὴν Ν. Γ, ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ, ᾿Γατροῦ. ώς μέγιστον θαθμὸν ἐπικρα. σαν τότε ἐ ζ ὃ λοφιλίαν͵ άμα ἆμσρν «Καὶ καθώς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον γοῦν ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα: πεπληρωμµένους πάσῃ ἀδικία, πορνείᾳ, πλεονε- ξίᾳ, πονηρίᾳ κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστὰς κατα. λάλους, θεοστυγεῖς, ὑθριστάς υπερηφάνους, ἁλαζόνας έφευ. ρέτας κακῶν, γονεῦσιν ἀπει- ος, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, μδ, ἁστή ν ας στόργους, ἀνελε- Εἰς τοιαύτην ἠθικὴν κατά. πτωσιν καὶ ἀπανθρωπίαν δις. τέλει Ἡ ἀρχαία Ρώμη. Καὶ ἑνῶ το κἠρυγµα τοῦ ᾿Αποστό. ου Παύλου ἐν ᾿Αθήναις ἐγέ. νετο εὐπρόσδεκτον καὶ μετα: ξὺ των πιστευσάντων εἰς τὸν ΧἈριστὸν ἤτο καὶ πρόσωπον ἐ. πισηµώτατον, Διονύσιος ὁ ἸΑ Ρεοπαγίτης, ἐν Ρώμῃ ὁ ᾿Από. στολος Παῦλος ἔλαδε µαρτυ ῥικον θάνατον ἀποκεφαλισθεὶς ἐπὶ Ἠέρωνος. ἷ Δὲν εἶναι ὑπερθολὴ ἂν εἴ πωμεν ὅτι ὅταν ὁ Κύριος εἰ. πεν εἰς τοὺς ᾿Γουδαίους, «ὰρ θήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ θασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνε, πο:οῦντι τοὺς καρποὺς αὐτοῦ, το ἐὐλογημένον αὐτὸ Ἔθγος Είναι τὸ Ἔθνος τὸ Ἑλληνικόν, το οποιον ἔδωκε διὰ [ς τὴν πί. πε τοῦ Χριστοῦ τοὺς δρα κ ρσας μάρτυρας, ἁγίους Ός, πατέρας καὶ 'Α μας πολο . αἲ) Ἡ εὐσέδεια καὶ ὁ ἐδαλειφθῇ τὸ Ἔθνος μια Από προσωπου τῆς γῆς, Δὲν ὑπάρ χουν ἀνὰ τὰς Ἑλληνικὰς χώρας δέκα µόνον δίκαιοι Ἐιτε πεντήκοντα εἴτε πεντακό σιαι χιλιάδες ἀλλά ἑκατομμύ. ρια. Θά τὸ διαπιστώσητε ἐὰν ἐπισκεφθῆτε κατὰ τὴν ὥραι τῆς θείας λειτουργίας τοὺς κος ον ᾿Αθηνῶν καὶ τῶι ν πόλεων καὶ ί ῆ Ἓλλάος ὧν καὶ χωρίων τῆς 60) Δὲν ὑπάρχει Φφόθος νὰ (Νουνέχεια εἲς τὴν δ’ σελ.) ξ Κατὰ τὸν τελευταῖον την ών] μέρους μέρους καιρὸν τὸ πρὸς έξε- μόνον ἀλλὰ εἲς ἄλλα εἰκονογραφίαν ἐἑνδιαφέρον ζωηρότερον ὄχι ᾿Ορθοδόξων ὀνηκόντων τῶν καὶ ἐκ ἐκ τῶν δόγματα. ᾿Ιδιαιτέρως παρετηρήθη ἱ διαιτέρα φροντὶς διὰ τὰς ψηφιδωτὰς εἰκόνας. ᾿Οργανοῦνται ἐκβέσεις εἶκο- νογραφιῶν καὶ ψηφιδωτῶν παραστάσε ων. Τὸν παρελθόντα μῆνα διωργανώ- θη ὁ νων εἲς ᾿Αθήνας ἔκθτσις ἁγίων «ἰκέ- καὶ. Ψ]φ.δωτῶν εἰκονογραφιῶν. ΄Ἡ ἔκθεσις παρέµεινεν ἀνοικτὴ µέχρι: καὶ τῆς Ίης Μαρτίου. ᾿Ανωτέρω µία ἀπὸ τὰς ἐκτεθείσας εἰκόνας διὰ ψηφιδωτῶν. ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ θ’ ν΄) Ἡ ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου ΄Ο Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἦτο τέλειος Θεὸς κα θὼς καὶ τέλειος ἄνθρωπος ἕἔ χων «σῶμα, νοῦν καὶ πάντα εἴ τι ἐστὶ ἄνθρωπος χωρὶς ἆ- µαρτίας». Ἐν ἄλλαις λέξεσι κὁ Θεὸς λόγος ἄνωθεν ἀπὸ Πατρὸς προελθὼν ἐχαλιναγώ γησε τὸ σκεῦος καὶ ὡς ἤθε- λεν ἐπέχειν αὐτὸ ἀπὸ πάσης χρεώδους τάξεως σαρκικῆς ἡ- δύνατο, εἴ δὲ ἤθελε ἐνεδίδου-. ᾿Ενεδίδου δὲ εἰς τὰς εὐλόγους καὶ συμπρεπούσας τῇ αὐτοῦ Θεότητι σωματικὰς χρείας.... οὔτε ἐπεξετείνετο εἰς ἀἁλόγους ἐπιθυμίας, οὔτε τὰ τῆς σαρ- κὸς ἴσα ἡμῶν ἔπραττεν ἢ ἆλο γίζετο». Οὐχ ἧττον ὅμως καὶ ἐν τῇ Ἁγία Γραφῇ (Γαλάτας 4,4 καὶ Φιλιππησίους 2,7) ἐμθλέ- πει ὡς δι᾽ ὀπῆς τὸ ἀναμφισδθή- τητον τοῦ Κυρίου, «γενόμενος ὑπὸ γυναικός, γενόμενος ὑπὸ νόμον» καὶ πάλιν «ἐν σχήµα- τι εὑρεθεὶς ἄνθρωπος» τὸ «ἐν σχήµατι καὶ τὸ ὑπὸ νόµον δι ἀμφοτέρων συναγόµενον τε- λειότητα σηµαίνει καὶ ἀπά- θειαν ἐκ τοῦ γενόμενος τοῦ εἶναι τέλειος καὶ τοῦ ὑπὸ νό- μον τὸ μὴ δοκήσει καὶ τῷ σχή- ματι τῆς ἰδέας τὸ ὀθεθαιοῦν καὶ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἆ- ναµάρτητον». 'Ὁ Θεὸς Λόγος ὡς τελείως ἀναμάρτητος δὲν ὑπόκειται εἰς τὸ προπατορι- κὸν ἁμάρτημα: «μὴ ὑποκύ. πτοντα τῷ τοῦ ᾿Αδἀμ παρα: πτώµατι». δ΄) Τὸ ἀειπάρθενον τῆς Φεοτόκου Ἡ Εκκλησία ἀνέκαθεν πα: ρεδέχετο τὸ ἀειπάρθενον τῆς Θεοτόκου, ἅπαντες δὲ οἱ πι- στοὶ ἀναφέροντες τὸ ὄνομο τῆς Θεοτόκου Μαρίας ὑπενό ουν καὶ τὸ ἀειπάρθενον αὖ τῆς. «Τὶς ποτε ἢ ἐν πάσῃ γε- νεᾷ τετόλµηκε καλεῖν τὸ ὄνο µα τῆς Μαρίας τῆς 'Αγίας καὶ δρατόµενος οὐκ ἐπήνεγκεν τὸ Παρθένος». Τὸ ἀειπάρθενον τῆς Θεοτό- κου τὸ διεμφησθήτησαν κατὰ τὴν ἀρχαιότητα οἱ αἱρετικοὶ ᾿Αντιδικομαριανῖται. Τούτους πολεμῶν ὁ ἱερὸς ᾿Επιφάνιοι καὶ τοῦ ἀειπαρθένου ὑπεραμυ γόµενος προσπαθεῖ νὰ ἀποδεί ἔη ὅτι 1) Αἱ σχέσεις τοῦ )]ώσὴφ καὶ τῆς Μαρίας δὲν ἦσαν συ ζύγου πρὸς οσύζυγον, ἀλλὰ γέροντος προστάτου πρὸς ἆ προστάτευτον κόρην. Ὁ Ιω: σὴφ το γέρων δθούτης ὁ ὁ ποῖος δὲν ἔλαθε ὡς σύζυγον τὴν Παρθένον Μαρίαν, ἀλλόὸ μᾶλλον ὠᾠὠκονομήθη αὐτὸ εἰς τὸ φυλάττειν. 2) Ὁ ἠθικὸς θίος τοῦ Ἰ]ω: σὴφ «πάντως που καὶ αὐτὸς ὁ- πάρχων δίκαιος, ΙΚαὶ οὐκ ἐ- τόλµα ἀκούσας, ὅτι ἐκ Πνεύ. µατος Αγίου ἐστὶ τὸ ἐν Αὐ τῇ ἔτι ἐπιθαλέσθαι, μετὰ τοι- αύτην οἰκονομίαν, χρῆσθαι τό σκεύει τῷ καταξιωθέντι χωρῆ: σαι ὅν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῇ οὐκ ἐχώρει. Ἄ) Ότι οἱ φερόµενοι ὡς ἀδελφοὶ τοῦ ᾿]ησοῦ δὲν εἶναι πραγματικῶς ἐκ τῆς μητρός του ἀδελφοί. ἀλλὰ εἶναι τοῦ ᾿ΓἸωσὴφ υἱοὶ ἐξ ἄλλης γυναι. κὀς. Εἰς τοὺς προσάγοντας δὲ τὸ χωρίονλουκᾶδ,ροί λέγει: «εΔειξάτωσαν ἡμῖν εὖ θὺς ὅτι μετὰ τὴν τοῦ Σωὠωτῆρος ἡμῶν κίνησιν τίνας ἐγέννησεν ἡ Μαρία Εἴπωσι τὰ ὀνόματα πλάττοντες οἱ πλαστουργοί... πλανᾶ δὲ αὐτοὺς τὸ εἰρημέ- νον. «Ιδοὺ ἡ µήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοὶ σου ἔξω εἰστήκα: σιν ἔξω ἰδεῖν σε θέλοντες»... µάθομµεν ὅτι περὶ ᾿᾽Ιακώδου λέγει Καὶ τῶν ἄλλων υἱῶν τοῦ ᾿Ιωσήφ καὶ οὐ περὶ τῶν Υἱῶν τῆς Μαρίας τῶν οὗ γε: γεννηµένων. 4) Τὸ Ιωάν. 19. 26 ὅπου ὁ ᾿Ἐσταυρωμένος στρέφεται πρὸς τὸν ᾿Ιωάννην λέγων. -!’ δοὺ ἡ µήτηρ σου» καὶ τῃ µη: τρί του «γύναι ἰδοὺ ὁ Υἱός “Ἡ αἴθουσα Χειρογράφων τῆς Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΝΣΤΑΝΤΙΛΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. Γυμνασίῳ. σου», «εἰ ἦσαν τέκνα Μαρίας καὶ εἰ ὑπῆρχεν αὐτῇ ἀνὴρ τίνι λόγῳ παρεδίδου τὴν Μαρίαν. τῷ ᾿Γωάννη Τίι λόγῳ Πέ τρῳ μᾶλλον οὐ παβαδίδωοι τίνι δὲ λόγῳ ᾿Ανδρέα, Ματ- θαίῷφ τε καὶ Βαρθολομαίῳ ᾽Αλλὰ δῆλον ὅτι ᾿Ιωάννῃ διὰ τὴν Παρθενίαν. «᾿Ιδοὺ ἡ µήτηρ σου» καίτοι γε οὐκ ἣν ἡ µή- τηρ τοῦ ᾿Ιώάννου κατὰ σάρ κα, ἀλλ᾽ ἵνα δείξη αὐτὴν µη- ἵέρα ἀρχηγὸν τῆς Παρθενίας ἐπειδὴ ἐξ αὐτῆς ἡ ζωη ἣν». 5) ΤὸχωρίονλΛουκα Ἀ, 2 3 (ἣν ὁ ᾿Ιησοῦς ὡσεὶ ἐτῶν τριάκοντα ἀρχόμενος, ὤν, ὡς ἐνομίζετο, οἷὸς ᾿[ωσήφ) «τὸ δὲ νοµίζεσθαι οὐκ ἀληθῶς ἐστίν. ἀλλ” ἐν τάξει μὲν Πατρὸς ἑ- τόγχανε διὰ τῷ οὕτως τῷ Θεῷ δέδοχθαι οὐκ ἦν δὲ Πατὴρ ὁ μὴ πρὸς τὴν Μαρίαν ἐσχηκώς συνάφειαν ἢ µόνον ὅτι ἀνὴρ ἐκλήθη διὰ τὸ µμεμνηστεῦθαι πρεσθύτης ἐτῶν δ0 τυγχά- νων». ϐ) ᾽Αλλ’ ἐρεῖς µοι: Πῶς οὖν ἀνὴρ αὐτῆς κέἐκληται, εἰ μὴ ἔσχε ταύτην Ὁ δὲ ταῦτα ἆμ- φιδάλων ἀγνοεῖ τὰ κατὰ νό- μον, ὅτι ὀνομάζεται γυνὴ ἀν- δρὶ κἄν τε παρθένος ἢ, κἄν τε ἐν οἴκῳ Πατρὸς ἔτι ὑπάρχει γυνή, τοῦ στόματος µόνου λέγεται ἡ τοιαύτη». Μόνος ἐκ τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας ὁ Άγ. Επιφάνιος παροµοιά ζει τὴν Παρθένον Μαρίαν μὲ λέαινα. Ὅπως δηλ. ἡ λέαινα µίαν φορὰν τίκτει, ἐν ὅσῳ ζῆ οὕτω καὶ ἡ Θεοτόκος ἅπαξ ἐ γέννησε. Τολμᾶ δὲ νὰ ἐφαρμό σῃ καὶ ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ τὰ χω- ραΓενέσεωςά4ο,θκαὶ Αποκ ά λ. 5, 5, ὅπου ὑπὸ τὰς λέξεις «σκύµνος λέοντος» καὶ «ἐνίκησε λέων» ἐννοεῖ τὸν Χριστόν. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Ἐσσηνικῆς Βιθλιοθήκης τοῦ. ᾿Αρχπιολο γικοῦ Μουσείου τῆς “Γερουσαλήμ, ΡΜ Γ ΗΠΗΒΗ -- ΜΗΝΑΣ Τ0 ΣΙΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΡ «“ῷ Ἑταυρές Σου Πύριε δωη λαῷ Σου» {ἤ «γπὺ τοῦ χ. ΑΝΑΡΕΟΥ Ν. «ϱ) Χταυρὺς εἰς τοὺς περὶ τῆλ Π]αλαιστίνην ἀνατολικοὺς λαοὺς χατὰ τοὺς Ἰούνους τῆς ἐπὶ γῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου, ἄπετελε Ένα ἀπὸ τὰ ἀτιμωτικὰ καὶ ἁπάν Όρωπα µέσα θανατικῆς καταδί, κῆς, ἐπιθαλλόμενος μόνον διὰ τὸ σεσηµααμένα κακοποιὰ στοιχεια τὰ διαταράττοντα τὸν ὑμαλὸν θίου τῶν ἠσύχων πολιτῶν. Διὰ νά Εελιχθῇ δὲ ὁ σταυρὺς καὶ κάτ τὴν µορφήν, τὴν ὑποίαν παρουσιά ζει σήμερον διῆκδε ἀπὸ πολλά, κατ ἀρχὰς ἁπλᾶ, στάδια. ἁπλούστατος Ὡς πρῶτος γαὶ ί σταυρὺὸς ἐμφανίσεται ὅ ποθμὺς δένδρου. ἘἨπὶ ἑνὸς πορμοῦ δένδρου, σχήματος πασσάλου, προσεδέγετο ὁ καταδικασθεῖς εἷς Βάνατον, ἔχων τὰς χεῖρας καρφώ µένας πρὸς τὰ. ἐπάνω καὶ εἲς ᾱ- πόστασιν µικοοτέραν τὴν Ὁπὸ τοι ἀνθρωπίνου σώματος παταλαμύα νοµένην, ἐτοποθετεῖτο σχοινιοΥ διό τοῦ ὁποίου καὶ προσεδένοντο οἱ πύδες τοῦ Ὀανατουμένου, ὥστε τὸ σῶμα νὰ εὐρίσχεται συσπειθώ μένουν, νὰ προκαλοῦνταν ανσσα σεις τῶν μνῶν, νὰ παρεμποδίξετα! ἡ κανονικὴ λειτουργία τοῦ αἷμα. τος, νὰ ἐπέρχεταν Ἰπποθυμία καὶ τέλος διὰ μαστιγώσεων ὁ θάνα- τος. , , ὝἜτερος καὶ φοθερώτερος τοῦ μνημογευθέντος, τρόπος σταυρικῆς Βανατώσεως ῆτο ἡ ποὀσδεσις επι τοῦ ζυγοῦ τοῦ ἀλετοίου, τοῦ χφη: σιμοποιουμένου ποὺς ὄργωσιν των ἀγρῶν. ᾿Επειδὴ ὑπποχεν ἀφθονίά τοιούτων γεωργικῶν µέσων μαι οἱ συνήθως τιμωρούμενοι ἦσαν δοῦ λοι, δι αὐτὸ καὶ μετεφέροντο εἰς τὸν τόπον, ὅπου καὶ εἰογάνοντο. Ἐχκεῖ κατ ἀρχὰς ἐμαστιγοῦντο, πολλάκις µέχοι λιποθυμίας, πατό πιν δὲ ἐφόροιν τὸν Συγόν, µεγά: λου θάρους καὶ σχήματος τριγώ: γου, ὥστε ἡ µία γωνία νὰ, Ζαλύ απτῃ τὸν τοάχηλον, αἱ δὲ δύο ἅ]- λαι προσεδένοντο μὲ τὰς γείρα: 9 τοῦ καταδικασθέντος εἰς θάνατον. --αθρ- ὅτι στ ν 4 ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ- ΕΠΙΚΑΙΡΑ ή ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΗ ΛΝΛΤΡΟΦΗ Τοῦ κ. ΑΝΔ ΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ Εἰς σοθαρὰς σκέψεις θὰ μᾶς ἐμθάλῃ ἡ εὐαγγελικὴ περικο: πή, τὴν ὁποίαν θὰ ἀκούσωμεν νὰ ἀναγινώσκεται εἰς ὅλας τὰς ᾿Ορθοδόξους χριστιανικἁς ἐκκλησίας, τὴν Κυριακήν, / τῶν Νηστειῶν. Θὰ μᾶς συγκι- νήσῃ, ἴσως, ὁ πόνος τοῦ δυσ- τυχοῦς ἐκείνου πατρός, ὁ ὁ- ποῖος ἔθλεπε καθημερινῶς, μᾶλλον ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, τὸ παιδὶ νὰ ὑποφέρῃ καὶ νὰ συνταράσσεται ἀπὸ μιὰ τόσο πολὺ φοθερὴ ἀσθένεια. ᾽Αλλ ὅμως καὶ ἡ ἀδιαφορία τοῦ πατρός, ὁ ὁποῖος, ὅσον καὶ ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι ἦτο ἀφε- λής(1) ἔπρεπε νὰ φροντίσῃ ἐγκαίρως νὰ τὸ ὁδηγήσῃ κον- τὰ εἰς τὸν ᾿ἱατρὸν τῶν Ψψυ- χῶν καὶ τῶν σωμάτων. Τὸν ὁδηγῇ κάπως καθυστξ- ρηµένα -- εἰς τὸ τέλος τῆς δηµοσίας δράσεως τοῦ Κυρίου -- καὶ δυσπιστίαν δείχνει, διὰ νὰ μὴ εἴπωμεν ἀπιστίαν, κατὰ πόσον δηλαδὴ ὁ Κύριος ἠδύ- νατο νὰ θεραπεύσῃ τὸ παιδί, καὶ νὰ τὸ ἁπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν φοθεράν νόσον, ἤ ὁποία κυ- ριολεκτικῶς τὸ συνεκλόνιζε καὶ τὸ ἐμάστιζε. Αὐτὴ δὲ ἡ ἀδιαφορία του εἶναι ποὺ μᾶς ἔδωσεν ἆφορ- µήν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, νὰ ἀναφέρωμεν ὀλίγα τινά, περι- ληπτικῶς. διὰ τὴν οἰκογενεια: κἠν ζωήν, καὶ ἰδίως διά τὸ σο’ θαρὸν ζήτημα τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μὲ θάσιν τὴν ἁλά- θητον σοφίαν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν πεῖραν τόσων αἰώνων. Διὰ μὲν τὸ θασικὸν ζήτημα τῆς δημιουργίας καὶ θεµελιώσεως χριστιανικῆς οἰκογενείας δὲν θὰ ἀσχοληθῶμεν εἰς τὸ παρὸνι ἄρθρον µας. διότι οἱ Θθουλό: µενοι νὰ διαφωτισθοῦν πλή: ρως, διὰ τὰ θέµατα ταῦτα δύνανται νὰ καταφύγουν εἰς τὰ γνωστὰ θιθλία, ὡς -«Μέα Θεμέλια» καὶ «Ἡ εὐτυχία Σΐς τὸν Χριστιανικὸν γάμον», ὥς. ἐπίσης, καὶ εἰς τὸ ἄρτι Κυκλο- φορῆσαν θιθλίον τοῦ Αρχι: µανδρίτου κ. ᾽Αλεξάνδρου Καντώνη «Αὔριο Πανδρεύς: σθε». Τὸ ὅτι διὰ τὸ θέµα τὸ ὁ ποῖον θὰ διαπραγματευθῶμει πολλὰ ἔχουν γραφῆ καὶ πολ. λὰ θὰ λεχθοῦν, ἐπ᾽ ἐκκλησί- ας, κατὰ τὰ κηρόγµατα τῆς προσεχοῦς Κυριακῆς, δὲν ἐμ ποδίζει καὶ ἡμᾶς νὰ ἀναφέ- ρωμεν ἐνταῦθα ὀλίγα τινα. Τόσον οἱ ἀρχαῖοι σοφοὶ ἡμῶν πρόγονοι ὅσον καὶ ἡ θεία Γραφὴ διὰ τῆς ΓΠαλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης τονίζουν καὶ μάλιστα, εἰς πολλάὰς περι- πτώσεις. συμθουλεύουν ὅτι πρέπει νὰ γίνεται καὶ χρῆσις τῆς παιδαγωγικῆς ράόδου, ὅ- ταν ἡ περίστασις τὸ ἀπαιτεῖ: Καὶ οἱ μὲν πρόγονοί µας, µε: ταξὺ ἄλλων, διεκήρυττον, ὅτι «Υἱῷ καὶ θυγατρὶ μὴ προσ: µειδιάσῃς, ἵνα μὴ ὕστερον δα- κρύσῃς» δηλ. νἁ μὴ χαμογε- λάσης (νὰ μὴ δώσῃς ὁὗ περθολικὸν θάρρος) εἰς τὸν υἱόν σου ἢ εἰς τὴν κόρην σου διὰ τὰ μὴ κλαύσῃς (νά μὲ τὸ μετανοιώσης) ἀργότερον. Ἐπίσης ὃ σοφὸς δασιλεύς, 290: λομῶν παραγγέλλει ὅτι, «ὃς φείδεται τῆς ἑαυτοῦ ὀακτηρί: ας μισεῖ τὸν ἑαυτοῦ οἶκον», δηλ. ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν χρη- σιμοποιεῖ τὴν παιδευτικἠν ρά- 0δον του ὅταν ἡ περίστασις ἀπαιτεῖ τοῦτο. αὐτὸς μισεῖ τὸ σπίτι του: Καὶ ἀλλαχοῦ ἡ Σο φία Σειρὰχ παραγγέλλει: Παίδευε υἱόν σου». ᾽Αποτέλε- σµα τῆς παιδαγωγίας ταύτης εἶναι ἡ δηµιουργία χρηστῶν καὶ ἐναρέτων μελῶν εἰς τὴν κοινωνίαν. Τοῦτο διακηρύττε: Ἀνγέχεια εἲς τὴν Υγ σε).) παὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ Ἐνκλησία). ΗΠΑΠΑΡΠΒΑΣΙΑΡΙΟΥ Καδηγητοῦ Ἔπειτα ἑτοποβετεῖτο ἡ ὅλη ἐξάρ- τησις τοῦ ζυγοῦ μετὰ τοῦ ἀλετρί- οὐ καὶ λιπόδυμος καὶ ἐξηντλημέ- γος, ὅπως ἦτο ὃ σταυρώωδείς, ἕνεκα τῶν. αροηγηδεισῶν. µαστιγώσεων, ᾠδηγεῖτο διὰ μέσου τῶν ὁὑδῶν τῆς πόλεως πρὸς ἐμπαιγμόν. 'Ο σταυ- οωδθεὶς ἀπέθνήσχε ἀπὺ τὰς µαστι- γνώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπηκολούδουν, καὶ τοῦ διασυρμοῖ καὶ τῆς ἐξαγ- τλήσεως τὴν ὁποίαν ὑφίστατο τὸ σῶμα κατὰ τὴν διαπόµπευσιν διὰ μέσου τῶν ὁδῶν, πολλάκις ἐν µε- σημόθρίᾳ. Τελειότερος δὲν πάντων (1) ἢ- το ὁ ὑπὺ τῶν Φαρισσαίων καὶ Γραμματέων χρησιμοποιηθεὶς πρὸς Βανάτωσιν τοῦ Κυρίου µας. Ὁ σταυρὸς οὗτος ἦτο σύνθεσις τῶν δύο ποοηγουµένων. Ἀετὰ τὴν χα- ταδικαστικὴν ἀπόφασιν τοῦ 1ι- λάτου. συνελήφθη ὑπὺ τῶν Ῥω- µαίων. δηµίων, οἱ ὁποῖοι καὶ µα- στιγώσαντες Αὐτὺν μέχρις ἔξαν- τλήσεως, ἐφόρεσαν ες Αὐτὸν χλαμύδα ποχκίνην καὶ ἀκάνδινον στέφανον. Κατόπιν δὲ ὡδηγήδη εἲς τὸν τόπον τοῦ Κρανίου, φέρων μεῦ) 'Καυτοῦ τὸ ξύλον τοῦ σταυ- ροῦ. Ἐγχεῖ καὶ πάλιν ἐγυμνώῦη καὶ πάλιν ἐμαστιγώθη καὶ εἰς τὸ τέ- λος ἀνηρτήθη ἐπὶ τοῦ κπορμοῦ τοῦ δένδρου, τοῦ ἐμπηγμένου εἷς τὴν γῆν, τοῦ Ἐύλου τοῦ στανυροῦ, προ- σδεθεὶς ἐπὶ ὁριζοντίου πασσάλου καὶ ἀνεθασθεὶς δι ἄλλων πρὸς τοῦτο χρησιμοποιουµέγων εἶἰδικῶν µέσων. Τὰς χεῖρας Του μεγάλα χαρφιὰ δυεπέρασαν, τὸ δὲ ἁγγὸν αἷμα Του ἤοχισεν νὰ ρέῃ ἀπὸ τὰς πληγάς. Ακανῦαι ἐστεφάνωναν τὴν κεφαλήν Του, τὴν περιλου- οµέγην τὸν ἱδρῶτα τοῦ μαρτυρίου καὶ τὸ αἷμα τοῦ ἐξιλασμοῦ. Ἐπι- γοαφὴἡ ὀνηοτήθη ἐπὶ τοῦ ἐπάνω μέρους τοῦ. σταυροῦ, ἀναγράφου- σα τὴν αἰτίαν τῆς καταδίκης ου. 'Ὑποπόδιον ἐθάσταξε τοὺς ἀχράν- τους πόδας Του. Καὶ ὃ Ἱύριος, ὃ δεύτερος ἸΑ- δἀμ ἀπέδανε ἐπαισχύντως διὰ νὰ ἀναστήσῃ ἀξιοπρεπῶς τὸν πρῶτον Αδάμ. Καὶ ὃ μὲν πρώτος ᾿Αδὰμ ἔδαψε τὸ ἀνθρώπινον γένος διὰ τῆς θρώσεως τοῦ Εύλου, ὁ δὲ δεί- τερος ᾿Αδὰάμ, ἤγειρε τοῦτο διὰ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ. Τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ ἀπετέλεσε κατὰ τὺ Όεῖον σχέδιον τῆς σωτηρίας, τὺ μέσον τῆς ἀναστάσεως τοῦ ἐν τῇ ἆμαρ- τίᾳ παὶ τῃ σκοτίᾳ διατελοῦντος ἀνθρώποι. (ο Νἱωύσῆς ὕψωσε τὸν χαλκοῦν ὄφιν ἓν τῇ ἐρήμῳ πρὸς διάσω- σιν τῶν ᾿Ἱσραηλιτῶν προτυπῶν οὕτω τὴν ὕψωσιν τοῦ Γυρίοι ἐπὶ τοῦ. Εύλου. τοῦ. σταιροῦ ποὺς σω- τηρίαν ὁλοκλήρου τῆς ἀνδρωποτη- τος. Πολλοὶ τῶν ᾿Εομηνευτῶν ὅια- θλέπουν ἀκόμη καὶ συιθολισμὸν εἲς τὸν ὑπὸ τοῦ ᾿Αθραὰμ. Ί0Ἠσι- µοποιηθέντα ἀοιθμὸν τῶν. τριακο- σίων δέκα καὶ ὀκτὼ ἀνδρῶν του πρὺς καταδίωξιν τῶν αἰκπαάκωτεν- σάντων τὸν συγγενῆ του Δώτ. Οὕτω εἰς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ 1άρ- νάθα ἀναγινώσχομεν: ατίς οὖν ἡ δοθεῖσα αὐτῷ γνῶσις µάῦετε ὅτι τοὺς δεχαυγτὼ πρώτους, καὶ διάσ- τηµα. πυιήσας λέγει τριαγοσίους. Τὸ. δεκαοκτὼ' Ι δέκα, 1 ὀντώ' ἔχεις Τησοῦν. Ὅτι δὲ ὁ σταυρὺς ἐν τῷ Ἑ ἤμελλεν ἔχει τὴν χάριν λέγει γαὶ τριακοσίους». κ τοῦ ἀριθμοῦ δεκαοκτὼ ὃ “Ἁγ. Εαυνά- ύας σχηματίξει τὰ ἀρχικὰ τοῦ ]- ἠσοῦ µας, ἐκ δὲ τοῦ ἀρισμοῦ τοιᾶ- κόσιυν τὺ ἀντίστοιχον γοάµµα τοῦ ἑλληνιοῦ ἀλφαθήτου. Ἡ τιμὴ τοῦ. σταυροῦ Ίθχισε εὐδὺς ἀμέσως μετὰ τὸ πάθος τοῦ Κυρίου, Τὸ πότε δεωρυύμενον ὡς ᾱ- ιν περιάρονήσεως σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἀπετέλεσε τὸ ἱερώτερυν σύμθολον τῶν ὀπαδῶν τοῦ λανω- ραίου. περιθληΒὲν. τὴν ἱεροπρέπει- αν, ἢ ὁποία τοῦ ἀξίτει Ῥὸ ἐκχι- δὲν ἐπὶ τοῦ στανροῦ ἀμόλυντο τοῦ Κυρίου µας αἷμα, τὸν ἀνεξωογόνη- σε, μεταθαλὼν αὐτὸν εἰς πηγὴν ἰαμάτων, κωηφόρυν καὶ Ψαυμα- τονργόν. Εύσαν ἐθιώδῃή ὑπὸ τῶν Ἀοιστια- τῶν ὥστε σήμερον νά μὴ νοῆται παρουσία Χοιστιανοῦ ἄγευ τοῦ στανσαῦ, Ἠτανοὺς στολίζει τὰ στή- θη τῶν Ἀοριστιανῶν. Ἀταυρὸν ἓ- πικαλοῦνται γαὶ τὸ. σημεῖον τοῦ στανροῦ. σχηματίσουν οἱ ἓν ρα ἀνάγνης γαὶ κινδύνου εὐοισκόπε- Μυνέχεια ες τὴν Υ΄ σελ.) ΤΕΤΑΡΤΗ {5 Μαρτίου, Ι96Ι. “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η” {. ΑΔ. ΟΚΟΝΙΝ [λ. ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΒΛΜΙΛΜΙΑ 40Όον, Ἐξακολουθοῦσε νὰ τοὺς κε ραυνοδολεῖ ἔτσι κάµποσην ᾧ- ρα, καὶ στὸ τέλος εκανε ὁ ἵ- ὃιος τὴν περιφορά τοῦ δίσκου», χώνοντας τον κάτω ἀπ τὴ μύτη τῶν πιστῶν καὶ κοιτα: ζοντάς τους μ᾿ ἕνα θλέµµα ΥΣ: µάτο ἐπίκριση. Οἱ ἀπαιτήσεις του αὐτὲς δημιούργησαν μιά ἔχθρα, ἕνα πικρὸ ἐκδικητικὸ πνεύμα ἀνά- µεσα σ᾿ αὐτὸν καὶ τοὺς ἐνορί- τες του. Όσο τοὺς ἔψεγε, τό- σο λιγότερα ἔδιναν ἐκεῖνοι. Εξω φρενῶν, ἔφτιανε διαφο: ρα σχέδια, καὶ τοὺς μοίραζε Κίτρινα Φφακελάκια. ᾿Εκεῖνοι τ) ἄφηναν χωρὶς νὰ τ) ἀνοί- ἔουν, κι’ ὁ πατερ-Κέζερ ἔκανε τὸ γόρο τῆς ἐκκλησίας, µα- ζεύοντας ὅσους εἶχαν µεινει καὶ ψιθυρίζοντας µε λύσσα: «Νὰ πῶς φέρονται στὸν []αν- τοδύναμο Θεό». Στὸν σκοτεινὸ αὐτὸν οἶκο- νομικὸν ὁρίζοντα ὑπῆρχε ενας λαμπρὸς ηλιος. Ὁ σὲρ Ἱζώρτζ Ρένσω, ποὺ ἦταν ἰδιοκτήτης τοῦ άνθρακω- ρυχείου τοὺ 2εἰλσλυ, καὶ ποὺ εἶχε καὶ καμιὰ δεκαπενταριὰ ἄλλα ἀνθρακωρυχεῖα σ᾿ ὃλη τὴ χώρα, δὲν ἦταν µόνο δ8α- θύπλουτος καὶ καθολικός, ἄλ- λὰ καὶ συνειδητὸς φιλάνθρω: πος. Αν καὶ ἣ κατοικία του, ἡ Ρένσω Χώλ, ὁρισκόταν ἐόδο, µήντα μίλια µακριά, στὴν ἅλ- λη ἄκρη τῆς κομητείας, ἡ Ἐκ Κλησία τού 2 ὠτῆηρος είχε κα- τορθώσει νὰ κερδίσει μιά θὲ: ση στὸν κατάλογό του. Κάθε Χριστούγεννα, μὲ τὴ µεγαλύ- τερη κανονικότητα, ὁ ἐνορια- κὸς ἐφημέριος ἔπαιρνε ἕνα τσὲκ ἀπὸ 100 γκινέες. «Γκινέ- ες! ἁἀκοῦτε» ἔλεγε ὁ πατερ- Κέζερ, λιθανίζοντας τὴ λέξη. «Οχι ἄθλιες λιρίτσες | ΑΙ Νὰ τζέντλεµαν μιὰ φορά!» Δὲν εἶχε δεῖ τὸν σὲρ Ἱζώρτό παρὰ µόνο δυὸ φορές, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, σὲ κάτι δηµόσι- ες συγκεντρώσεις τοῦ Τάΐϊκα: στλ, ἀλλὰ μιλοῦσε γι’ αὐτὸν μὲ σεθασμὸ καὶ μὲ δέος. Ε:- χε ἕναν κρυφὸ φόόο μήπως, χωρὶς αὐτὸς νὰ φταίει, ὁ 6α: Βύπλουτος τοῦ ἔκοθε τὴ δω ρεά του. Κατὰ τὸ τέλος τοῦ πρώτου μηνὸς του στὸ Σεἴλσλυ, ἡ στενή του ἐπαφὴ μὲ τὸν πα: τερ-Κέζερ ἄρχισε νὰ ἐπιδρό πάνω στὸν Φράνσις. Ηταν ᾱ- διάκοπα νευριασµένος. Ιαθό- λου παράξενο ποὺ ὁ νεαρὸς πατερ-λἠ εἶχε πάθει τέτοια γευρικἡὴ κατάπτωση. “Ἡ πνευ- µατική του ζωὴ σκοτείνιασε, κι’ ἄρχισε νὰ χάνει τὴν αἴσθη- ση τῶν ἀξιῶν. ᾿Ανακάλυψε πὼς κοιτοῦσε τὸν πατερ-Κέ- ζερ μὲ ὁλοένα µεγαλύτερη 8: χθρότητα. Ἔπειτα, ξανάδρι- σκε, μὲ μιὰ προσπάθεια, τὴν ψυχραιμία του, καὶ προσπα- Βοῦσε μὲ πάθος νὰ γίνει ὑπα- κουος κοὶ ταπεινός. Ἡ δουλειά του στὴν ἑνορία ἦταν ἀπελπιστικά σκληρή, και ἰοιαίτερα µ αὐτὸν τὸν χειµω- νιάτικο καιρό. Τρεῖς φορὲς (ἠ. θδοµάδα, πήγαινε μὲ πο δηλατο στὸ Μπράφτον καὶ στὸ Γκλένμπορν, δυὸ ἄπομακρυ σµένα ἄθλια χωριουδάκια, γιὰ νά λειτουργήσει, γιὰ ν᾿ ἀκού σει τὶς ἐξομολογήσεις, και νὰ κάνει κατήχηση στὸ Δημαρ χεῖο. Ἡ ἔλλειψη ἀνταπόκρισης ἀπὸ µέρους τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐνορίας ἔκανε τὶς δυσκο λίες του μεγαλύτερες. Τὰ παι: διὰ ἦταν νωθρά. τεµπέλικα Ἡ. φτώχεια ἦταν ἀπελπιστική Ὁλόκληρη ἡ ἐνορία φαινόταν θυθισµένη σὲ μιὰ ἀπάθεια, χωρὶς κανένα ζῆλο, καμιά πίστη. ΄Ελεγε καὶ ἐἑανάλεγε στὸν ἑαυτό του πὼς δὲν ἔπρε- πε νὰ ὑποκύψει στὴ ρουτίνα. ἜὌἜχοντας συνείδηση τῆς ἄδε- ξιότητας καὶ τῆς ἀνεπάρκει- ἁς του, αἰσθανόταν μιὰ διάπυ- ρη ἐπιθυμία νὰ φτάσει στὶς φτωχὲς αὐτὲς καρδιές, νὰ τὶς θοηθήσει καὶ νὰ τοὺς δώσει καινούργια ζωή. Ἠθελε ν᾿ ἆ νάψει μιὰἁ φλόγα, νὰ ξανα- θγάλει φωτιὰ ἀπ᾿ τὴ σθυσμέ: νη στάχτη--κι’΄ ἂς ἦταν αὐτὲ «ἡ τελευταία του πράξη. Τὸ χειρότερο ὅμως ἦταν πὼς ὁ ἐφημέριος, πονηρὸς καὶ προσεχτικὸς, φαινόταν νὰ κα ταλαθαίνει, μ ἕνα εἶδος µο χθηρῆς εὐθυμίας, τὶς δυσκο λίες ποὺ ἔθρισκε ὁ θικάρ:ός του, καὶ νὰ περιμένει μὲ πα: νουργία μιὰ προσαρμογὴ το ἰδεαλισμοῦ τοῦ Φράνσις πρὸς τὴ δική του. «λογική». Μιὸ µέρα ποὺ ὁ Φράνσις Ὑγύρισι κουρασμένος καὶ καταθρεγµέ νος, ἔπειτ ἀπὸ μιὰ ἐπίσκεψτ, μὲ τὸ ποδήλατο σ᾿ ἕναν ἄρ ρωστο τοῦ Μπράφτον, ὁ πατε Κέζερ συνόψισε τὴ στάση τοι σ᾿ ἕνα χοντρὸ ἀστεῖο: -- Ὁ φωτοστέφανος δὲν εἷ- ναι τόσο εὔκολος ὅσο νομίζα τε, ἔ Καὶ πρόσθεσε, μὲ τὸ φὺσι: κότερο ῦφος τοῦ κόσμου --- Τιποτένιοι, τὶ περιμένεις ὍὉ Φράνσις ἔγινε κατακόκ: κινος. -- Ὁ Χριστὸς πέθανε γι’ αὖ τοὺς τοὺς τιποτένιους. Βαθειὰ ἀναστατωμένους, ὁ Φράνσις ἄρχισε νὰ συνηθίζε. στὴν ἀσκητικὴ ζωή. Ετρωγε ἐλάχιστα, συχνὰ µόνο ἕνα Φλι- τζάνι τσάϊ καὶ μιᾶ φρυγανιά Πολλὲς φορές, ὅταν ξυπνοῦσε στὴ µέση τῆς νύχτας, τυραννι- σµένος ἀπ᾿ τὶς ἀμφιθολίες, κα τέθαινε κρυφά κάτω στὴν ἐκ- κλησία. Σιωπηλὸ καὶ σκιερό, λουσμένο στὸ ὠχρὸ φεγγαρό: φωτο, τὸ κτίριο ἔχανε τὴν ἆ δρότητα καὶ τὴ σκληρότητά του. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ή ΧΣΙΛΝΙΚΗ ΛΝΛΙΡΟΦΙ (Συνέχεια ἐκ τῆς ϐ' σελ.) ται, ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκην, ὅτι αΥγὶὸς Φφρόνιµος εὐφραίνει πα τέρα, ἄφρων δέ, λόπῃ τῇ µη: τρ. Καὶ ἡ Καινὴ Διαδήκη διά τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου, «τοῦ ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους κοπιάσαντος», τοῦ «πρώτου μετὰ τὸν ἝἛνα», ἐκτὸς τῆς πα- ραγγελίας «οἱ Υονεῖς ἐκτρέ- φετε τὰ τέκνα ὑμῶν ἐν παι δεία καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», συγχρόνως συνιστᾶ, «τὶς ἐστὶν υἱός ὅν οὐ παιδεύει πατήρ» διὰ νὰ συμπληρώσῃ, ἐν συνε- χείᾳ, τὴν παιδαγωγικὴν ἐπί- σκεψιν, κατὰ τὰς διαφόρους περιστάσεις τῆς ζωῆς, ἰδίως δὲ τῶν θλιθερῶν τοῦ Θεοῦ Πα- τρὸς πρὸς τὸν παιδευόµενον υἱόν, δηλ, τοὺς ἀνθρώπους «εἰ παιδείαν ὑπομενεῖτε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός», καὶ «εἰ δὲ παιδείαν οὐκ ὑπομενεῖ- τε, ἃς μέτοχοι γεγόνασι πάν- τες, ἄρα νόθοι ἐστὲ καὶ οὐχ υἱοί», Ἡ τοιαότη χριστιανικἡ παι- δαγωγία, μὴ παραλειποµένης θεθαίως καὶ τῆς ἄλλης κοι: νωνικῆς καὶ ἐκπαιδευτικῆς µορφώσεωώς, θὰ δώσῃ εἰς τὸν γονέα τὴν εὐχαρίστησιν νὰ «καμαρώσῃ» τὸν υἱόν του Ἡ τὴν κόρην του ἕνα χρήσιμο πολίτη, ἕνα τίµιο µέλος τῆς χριστιανικῆς µας κοινωνίας. ᾽Αλλὰ, καὶ ἐὰν σοῦ χαρίσῃ, ὢ γονεῦ, χρόνια πολλά ὁ ΘΕ- ὃς εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, θά γηράσῃς μιὰ µέρα. Ἡ κόμη σου θὰ λευκανθῇ, ἡ σωματική σου ὑγεία ὁλονὲν καὶ θὰ τίθε- ται ἐν κινδύνοις, αἱ σωµατικαι δυνάµεις διαρκῶς, ἡ µία κα: τόπιν τῆς ἄλλης, θὰ σὲ ἐγκα- ταλείπουν διὰ νὰ παραχωροῦν τὴν θέσιν των εἰς τὴν γεροντι- κὴν ἐξάντλησιν, ἡ ὁποία, ᾖ- σως, νὰ σὲ ρίψῃ ἐπὶ χρόνια σὶς τὸ κρεθθάτι τοῦ πόνου, μέχρις ὅτου φθάσῃ ἡ ἡμέρα τοῦ θᾳ- νάτου. τότε θὰ θέλῃς χέρια, ἢ ἔστω χέρι, τὸ ὁποῖο νὰ σὲ πε- ριποιῇ, μµιὰ συντροφιά, ἕνα προστάτην εἰς τὸν πόνον σου. “Ὁ οἱοσδήποτε ἄλλος, Φίλος, ἢ ὑπηρέτης, δὲν παύει ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι ξένος διὰ σέ’ µόνο τὸ παιδί σου, ὅταν σοῦ παραστέ- κεται εἰς τὴν τελευταίαν αὖ- τὴν περίοδον τῆς ζωῆς σου θὰ σοῦ ἁπαμθλύνῃ τὸν πὀνον, θὰ σοῦ παρέχῃ ἀνέκφραστον χα: ράν. ᾽Αλλὰ ποιὸ παιδὶ θὰ σοῦ δώσῃ αὐτὴν τὴν μοναδικὴν ἀπόλαυσιν Μήπως ὁ υἱός σου, ὃ ὁποῖος ἴσως νὰ εἶναι ἄσω:- τος, ἄπιστος, ἁδιάφορος και ὡς πρὸς τὴν πίστιν καὶ ὡς ὁ ὁ- πρὸς τὴν οἰκογένειαν, ποῖος ἴσως καὶ διά τὴν ἰδικήν του, οἰκογένειαν δὲν φροντίζει καὶ διὰ τὸν ὁποῖον ἐφαρμόζε- ται τὸ λόγιον τοῦ ᾽Αποστόλου, ὅτι «εἴ τις τῶν οἰκείων οὐ προ: νοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἐστὶν ἀπίστου χείρων» Οχι ἀπὸ αὐτὸν μὴν περιµένῃης. Πεῖ- ρα αἰώνων φωνάζει ἀκριθῶς | τὸ ἀντίθετον, Μόνον ὁ υἷός σου ἢ ἡ κόρη σου οἱ ὁποῖοι ἔχουν «νοῦν Κυρίου» καὶ «πνεῦμα Θεοῦ» καὶ τῶν ὁποίων ὁ φό- ὄος Θεοῦ διέπει τὰς πράξεις των, αὐτοὶ θὰ κτυπήσουν τὴν πόρτα σου διὰ νὰ ἐνδιαφερ- θοῦν διὰ σέ, Νὰ μµαλακώσουν τὸν πόνον σου, νὰ σταθοῦν στή- ριγµα τῶν γηρατειῶν σου, ἄγ- γελος παρηγορίας καὶ χαρά τῶν τελευταίων σου ἡμερῶν. ᾿Ακόμη καὶ ὅταν θά φύγῃς ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν δὲν θά παύσουν νὰ σὲ ἐνθυμοῦνται καὶ θὰ ἐλεοῦν εἰς μνήμην σου καὶ προσφορὰς θὰ φέρουν εἰς τὸν ναὸν διά νὰ µνηµονεύουν οἱ λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου τοῦ ὀνόματός σου κατὰ τὴν προσ: φορὰν τῆς ἀναιμάκτου θυσίας. Τὸ τοιοῦτον εἰρηνικὸν τέλος ποὺ θὰ σοῦ χαρίσῃ ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον χριστιανῶν τέκνων ἀπὸ ἐσὲ ἐξαρτᾶται. Ἐνόσῳ εἶναι καιρὸς «παίδευε- Χριστιανικῶς -- υἷόν σου». Μἠ τὸ ἀναθάλλης' Λάόθε αὐτὴν τὴν ἀπόφασιν, τώρα, μὲ τὴν εὖκαι- ρίαν ποὺ θὰ ἀκούσῃς κατὰ τὴν προσεχῆ Κυριακήν, Δ΄ τῶν Νηστειῶν, τὴν σχετικἠν Εὐαγ- γελικὴν περικοπἠὴν εἰς τὸν ἵ. ναόν. Ἔχε ὑπ ὄψει σου τὴν χριστιανικὴν ἀνατροφὴν τὴν ὁποίαν ἔλαθον οἱ κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν ἑορταζόμενοι ἅ- γιοι ᾿Γωάννης ὁ συγγραφεὺς τῆς Κλίμακος τῶν ᾿Αρετῶν (ἶ- δὲ Τριώδιον καὶ “Ωρολόγιον Δ΄. Κυρ. Νηστειῶν) καὶ Βικό- κόλαος ὁ ἐν Μύροις (κατά παλαιὰ Τριώδια ὡς καὶ χειρό- γραφα Τριώδια ἀρχαίων «6ι- θλιοθηκῶν). Θὰ εἶναι µεγάλο κρῖμα ἐὰν χάσῃς αὐτὴν τὴν εὐκαιρίαν ἐὰν δὲν κλαύσῃς τώρα. ἴσως ἀργότερα -- ἐὰν ἀμελήσῃς αὐτὸ τὸ καθῆκον -- θὰ κλαύσῃς, ὁπωσδήποτε, τι- κρά. ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ “Ὁ Καθηγητής ΚγαΠείδ Ὠνογηίκ μεθ Ἑλλήνων ᾿Επιστημόνων εἲς Μόναχον, ὅτε συνῆλθε τὸ Ἴ8ον Διεθνὲς Βυζαν- τινολογικὸν Συνέδρ:.ον. Εξ ἀριστερῶν πρὸς τὰ δεξιά: 'Η σύζυγος τοῦ κοθηγητοῦ κ. Κονιδάρη, ὁ κ. Βασίλειος Δεντάκης, ὁ καθηγητῆς τῆς Γεν. ᾿Εκκλησιαστικῆς Ιστορίας εἲς τὸ Πανεπιστήµιον ὁμότιμος καθηγητὴς κ. ᾽Αμίλκας ᾽Αλιθιζάτος κ. ὃ Κύπριος ἱστορικὸς κ, Κώστας Χατζηψάλτης, ὁ καθηγητὴς τῆς Πατρολογίας εἷς τὸ Κωνσταντῖνος Μπόνης κ ἄ. ᾿Αθηνῶν, κ. Γερ. Κονιδάρης ὁ Ἐταπςίδ Ώνογηὶκ {εἰς τὸ μέσον, ἔχων τὰς χείρας ἐσταυρωμένας), Πανεπιστήµιον ᾿Αθηνῶν κ. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΔΕΗΣΙΣ (Εράνισµα ἐν τῶν Ψαλμῶν) Πρὸς σὲ τὰς χεῖρας µου, πρὸς σὲ τοὺς ὀφθαλμούς µου αἴρω, τὰ φλέγοντά µου δάκρυα θυσίαν σοὶ προσφέρω ἑτάκη ἡ καρδία µου, ὡσεὶ κηρός, ἐντός µου᾽ ἐλέησόν µε, ὁ Θεός, σπλαχνίσου, ὃ Θεός µου. Εἶναι πολὺ τὸ πέλαγος, πολύ, τῶν οἰκτιρμῶν σου’ ἡ προσευχὴ µου εἰς ναὸν φοιτᾶ τὸν ἅγιόν σου εἰς κρίσιν μὲ πρὶν ἢ μὲ τὰ Ἡ δόξα σου ἐνώπιόν σου, ὁ τὸν δοῦλον σου μὴ θέλῃς νὰ εἰσέλθῃς, ἐλέη σου ἐπὶ τῆς γῆς κατέλθης. ὡς οὐρανὸς ἀπέραντος ἁπλοῦται' Θεός, θνητὸς δὲν δικαιοῦται’ τὸ ὄνομά σου ἄπειρον πληροῖ τὴν οἰκουμένην' σὺ τὴν ψυχήν µου οἴκτειρον τὴν καταθεόλημένην. Ἡ ὕπαρξίς µου εἰς φθορὰν καὶ σκοτασμὸν κατέθη΄ κατέστην τῶν μισούντων µε καὶ τῶν ἐχθρῶν µου χλεύη' οἱ συγγενεῖς µου μ᾿ ὕδριζον, μ᾿ ἐνέπαιζον οἱ Φίλοι, τὰς κεφαλάς των σείοντες, λαλοῦντες μὲ τὰ χείλη. Καὶ πάντες οἳ θεώμενοι σκληρῶς μὲ κατηρῶντο, καὶ τόσα θέλη κατ᾽ ἐμοῦ καὶ ξίφη ἡμιλλῶντο ὢ πότε, πότε Κύριε, θὰ παύσῃς τὴν ὀργή σου Πᾶσαν αὐγὴν τὸ στόµα µου λαλεῖ τὴν αἴνεσίν σου. ᾿᾽Ανωφελὴς ὁ θίος µου ἐνώπιόν σου ρέει πᾶσα πνοὴ καὶ ὕπαρξις τὸ πρόσκαιρόν της κλαίει’ εἷς λίθος εἰς οἰκοδομὴν ἂς ἥμην τοῦ ναοῦ σου καὶ ἂς ἥμην καίουσα λαμπὰς πρὸ τοῦ σεπτοῦ θωμοῦ σου. Οἱἵ οὐρανοὶ τὴν δόξαν σου σιγῶντες διηγῶνται πρὸς αἶνόν σου τὰ χείλη µου τὰ τρέµοντα κινοῦνται) πῶς ραγισµένη θάρδιτος θὰ θάλῃ ἁρμονίαν καὶ πῶς ψυχὴ θαρυαλγὴς θὰ εἴπῃ µελωῳδίαν Τὸ πνεῦμα µου ἰλιγγιᾶ, ὦὢ κτίστα τῶν αἰώνων, δὲν ἔχω ἀλλ᾽ ἢ δάκρυα νὰ σοὶ προσφέρω µόνον’ ὡς τοῦ ἡλίου ἡ ἀκτὶς τὴν δρόσον καταπίνει, τὸ ἔλεός σου ἐκπεμφθὲν ιὰ δάκρυα µου σθύνει. Πρὸς σὲ τὸν Πλάστην ἔκραξα ἐν συνοχῇ καρδίας, σκώληξ τῆς γῆς οἰκτρὸς ἐγώ καὶ τέκνον ἀσθενείας μὴ, ἀποδάλης προσευχὴν ἐκ Θάθους πεμποµένην καὶ μὴ ἀπώση, ὁ Θεός, ψυχἠὴν συντετριµµένην. 29, Κύριε, τίς ἐν Θεοΐῖς ὑπάρχει ὅμοιός σοι καὶ τίς τὸ πλάσμα δύναται τῶν σῶν χειρῶν νὰ σώσῃ ἂν παρὰ σοί, εὐπρόσδεκτος δὲν εἶναι ἡ προσευχή µου, ἂς ἀναλύση εἰς πηγὰς δακρύων ἡ ψυχή µου. Πρὸς σὲ τὰς χεῖρας µου, πρὸς σὲ τοὺς ὀφθαλμούς µου αἱρω, τὰ, Φλέγοντά µου δάκρυα θυσίαν σοὶ προσφέρω' ἑτάκη ἡ καρδία µου, ὡσεὶ κηρός, ἐντός µου ἐλέησόν µε, ὁ Θεός, σπλαχνίσου, ὁ Θεός µου. ΑΛΕΞΑΒΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ Σ «“Απαντα» Τόμµ. 2 σελ. 189--190 (1881). ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Συνέχεια ἐχ τῆς ϐ’ σε.) νοι, Σταυρὺς κοσμεῖ τὸν ἱερὸν το Θεοῦ ναύν. Σταυρὺς εὑρίσχεται ὃ περάνω τῆς ἁγίας Ἐραπέζης ἐκ φράζων τὸν γαρακτῆρα τῆς πί στεώς µας, παάριστῶν τὸ τρόπαιον τῆς νίκης. “ο “λγ. Ἱππόλυτος ἐπίσκοπος Ρώμης, ὀρθῶς παροµοιά- ξει τὴν Ἰδκκλησίαν πρὸς πλοῖον ἓν μέσῳ τρικυμιώδους πελάγους εὑρισκόμενον, ἔχον ὅμως τὸν σταυ- ρὸν εἷς τὸ µέσον καὶ Ιυύερνήτην τὺν. Κύριον: «Ὀάλασσα δέ ἐστιν ὁ πόσμος ἐν ὦ ἡ ἐπχλησία ὡς γαῦς ἐν πελάγει χειµάξεταν μέν. ἀλλ οὐκ ἀπόλλυται ἔχει γὰρ μεθ” ἑαυτῆς τὺν ἔμπειρον κυθερ νήτην Ἀριστόν, φέρει δὲ ἐν µέσῳ καὶ τὺ τρόπαιον τὺ χατὰ τοῦ Κι- ρίου σταυρὺς ἐπὶ τῶν τάφων τῶν νεχρῶν». Οἱ πάντες ἐγκαταλείπουν τὸν ἐγκαταλείψαντα τὰ γήἠϊνα νεκρόν, ὅπως ἀκριθῶς καὶ ὁ ἅγ. ]ουστῖνος ἀναφέρει ἐν τῇ ᾿Απολυ- γίᾳ του. περὶ τοῦ Γυρίου: «μετὰ οὖν τὸ στυρωθῆναι αὐτὸν χαὶ οἱ γνώριµοι. αὐτοῦ πάντες ἀπέστη σαν, ἀρνησάμενοι αὐτόν». ᾿Ο τί µιος ὅμως τοῦ Κυρίου σταυρὺς παραμένει παρὰ τὸν τάφον συν- τροφεύων τοὺς γεκροὺς µας, µέχρι καὶ τῆς δευτέρας κρίσεως, τῆς µε- γάλης καὶ ἐπιφανοῖς ἐπκείνης ἡμέ- ρας: «Τὸ γὰρ σημεῖον τοῦ. σταυ- ροῦ ἀπὸ ἀνατολών ἕως δνσμῶν ἀνατελεῖ ὑπὲρ τὴν λαμπούτητά τοῦ. ἡλίου καὶ μηνύσει τοῦ κοιτοῦ τὴν ἔλευσιν καὶ τὴν ἐμ(άνειαν τοῦ ἀποδοῦναι ἕχάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ». (Ἱππόλυτος). Μέχοις ὕ- µως ἐπκείνης τῆς ἡμέρας δὰ παρα- µείνῃ τὸ σύμθυλον τῆς ἀναστά- σεως καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς. 'Ο- πυίαν ἀνακούφιαιν αἰσθάνεται ἡ φυγὴ τοῦ ἀποθανόντος θλέπονσα ὡς µόνον συμπαραστάτην τὸν ᾱ- γιον σταυσὸν τοῦ Ἱνρίου, “ο. σταυρὺς σὺν τῇ παρύδῳω τυῖ χοόνου διεμορφώῦη ὡς ἑξῆς: ὡς Ἱερὸν ἀντιχείμενον ἓν τῷ ναῷ, ὡς σύμόολον καὶ ὡς σημεῖον ποιού- µενον ὑπὸ τῶν χριστιανῶν. Ἐπὶ τῇ εὐκαιοίᾳ ταύτῃ δὰ ἐπεθύμουν γὰ. παρατηρήσω, ὅτι τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ εἰσήχθη εἷς τὴν Χοι- στιανικὴν οἰκογένειαν πολὺ ἑνῶ- οἷς' δι αὐτοῦ καταδεικνύοµεν τὴν ἰδιότητά µας, ἀλλὰ καὶ τὴν χάριν, τὴν ἀπὺ τοῦ σταυροῦ, ἐπικαλούιε- γοι. Δυστυχῶς, ὅμως, σήμερον τὸ Ἱερώτερον αὐτὸ σύμθολόν µας δὲν τὸ χάμνομεν ὅπως πρέπῃ, ὥστε νὰ διερωτᾶται κανεὶς ἐὰν πράγµατ' κχάμνοµεν τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῖ ἢ παίζωµεν χυδάραν! 'Ὁ σταυρὺς γίνεται ὡς ἑξῆς: ἀρχίζομεν ἀπὸ τοῦ. μετώπου διὰ τῶν τοιῶν δα- χτύλων (ἀντίχειρ ---δείκτης---με- σαῖος) σύμθολον τῆς ΄Αγ. Τοιά- δος) καὶ καταλήγομεν κάτω κα: τόπιν ἐκ δεξιῶν πρὺς τὰ ἀριστε- ὥστε ὃ σχηματιζόμενος σται- θά, ρὺς νὰ εἶναι πλήρης. Τοῦτο γίνε ται διότι παρακαλοῦμεν τὺν Κύ- ριον νὰ ἁγιάσῃ διὰ τοῦ στανροῦ τὴν ἔδραν τῆς διανοήσεως καὶ τὴν ἔδραν τοῦ συναισθήματος, καρ: δίαν: νοῖς-- καρδία, Λογικότης--- συναίσθημα. 'Ὑπὺ οἰανδήπυτε μυρφὴν καὶ ἂν παρουσιάζεται ὁ τίμιος σταυ- οὓς τοῦ Κυρίου (ἀντικείμενον σύμθολον, σημεῖον) κατὰ τὸν ἴδιον ἀκριθῶς ἁγιαστικὺν τρόπον παθέ- χει τὰς δωρεάς, τὰς ἐν τῆς θυσίας τοῦ τρίο ἀπορρεούσας. Γὴν µε- γάλην ἀξίαν τοῦ στανροῦ ἀντιλαμ- βανύμεθα ἰδίως ὕταν εὑρισχώπε- θα ἐν νινδύνω καὶ ἀνάγνη. ἸΑ- συναισθήτως τὰ δάκτυλα τοῦ χαι στιανοῦ. συστειροῦνται, σχηματί- ζουν τὴν Αγ. Τριάδα καὶ ὃ εἶμι- ος σταυρός ποιεῖται ἀμέσως. Τὰ ἡυγολογιχὸν τοῦτυ φαινόμενον ἡ Ἰκχλησία τὸ χοησιμυποιεῖ καταλ- λήλως. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ ἄνθοωπυς περισσύτερον πειράξεται ὑπὸ τοῦ Σ0 ΧΡΙΣΤή ΣΙ ΚΑΣΤΡΟ (Χυνέχεια ἓκ τῆς ϐ΄ σελ.) πολυέλαιον μὲ τὰς λαμπάδας ὅλας ἀνημμένας. «Αγγελοι ὑμνοῦσιν ἀκαταπαύστως ἐχεῖ, κι ἐσείσὃη ὃ ναὺς ὅλος ἀπὸ τὴν θροντώδη Φωνὴν τοῦ παπα-Φραγκούλη μετὰ πάθους Μψάλλοντος «Δόξα ἐν ὑψί- στοις λέγοντες τῷ σήμερον ἐν σπηλαίῳ τεχθέντι», καὶ οἳ ἄγγελοι οἳ ζωγραφιστοί, οἱ περικυκλοῦντες τὸν Παντοκράτορα ἄνω εἰς τὸν θόλον, ἔτειναν τὺ οὓὕς, ἀναγνωρί- σαντες οἰχεῖον αὐτοῖς τὸν ὕμνον. Καὶ εἶτα ὁ ἱερεὺς ἐπῆρε καιρόν, καὶ ἴρχισε νὰ προσφέοῃ τῷ δεῷ θυσίαν αἰνέσεως. ΠΕΒΡΙΔΙΨΙΣ ΤΟΥ ΑΚΟΔΟΥΘΟΥΝΤΟΣ ΤΕΜΑΣΧΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΗΗΤΗΣΙΩΣ Αἴφνης ἠκούσθησαν φωναὶ ἕ- ξωδεν τοῦ γαοῦ. Ἠξηλθον τινες τῶν ἀνδρῶν νὰ ἴδωσι τὶ τρέχει. Παρῦλθε πολλὴ ὥρα ἑωσοῦ ἐννοή- σωσι τἳ τρέχει. Όλοι σχεδὺν οἱ ἐκκλησιαξόμενοι εἶχον ἐξέλθει τοῦ ναοῦ. Ἔμειναν μόνοι ὁ ἱερεύς, ὕ στις ἐκρατεῖτο ἀκλόνητος εἰς τὸ χρέος του χαὶ ὃ κυρ-' Αλεξανδρής, ὃ φάλτης. Κατ᾽ εἰκασίαν μᾶλλον ἢ ἐκ θε: θαΐίας πληροφορίας ἐννόησαν ὅτι ἐκεῖ, ὑπὸ τὸν Κουρούπη, εἶχε προ- σαράξει πλοῖον. Μερικοὶ τῶν ἂν- δρῶν χατῆλθον εἷς τὸν αἰγιαλὸν διὰ νὰ ἴδωσι τὶ συνέθη. Οἵ λοι- ποὶ µείναντες ἐπάνω, ἠσχολοῦν- το γ᾿ ἀνανεῶσιν ὁλογὲν τὴν φλό- γα, διὰ νὰ χάµωσι σύνθημα. Ὁ ἱερεὺς ἐθράδυνεν ἐπίτηδες εἰς τὴν Ἰρόδεσιν, ἀλλ' ἐπειδὴ παρῆλθεν ὀλίγη ὥσα, ὃ παπα- Φραγκούλης ἀργὰ-ἀργὰ ἐμθῆκεν εἲς τὴν λειτουογίαν. Εὶς τὸ «ΝΤε- τὰ φόδου Θεοῦ» ἐπέστρεψαν γαὶ οἳ τελευταῖοι ἐξελθόντες πρὺς ἐ- πισκόπησιν. Μετ) αὐτῶν ἦλδεν ὁἃ χαπετὰν- Κωνσταντής τοῦ Λημνια- ραΐίου τοῦ ὁποίου τὸ γολεττὶ εἶχε προσαράξει. Την ἐπαύριον, ἡμέ ραν τῶν Χριστουγέννων, ἔπηχο- λούθησε ἀληδὲς πανηγύρι. Ἰκαὶ ἔφαγον πάντες καὶ πὐφράνθησαν ξορτάσαντες τὰ Χριστούγεννα. Τὴν ἑπομένην ἑλαττωθέντος τοῦ ψύχους ἀπεφάσισαν νὰ ἀπέλθω σιν... Καὶ ἀποχαιρετήσαντες τοὺς αἰπόλους, ἐπεθιθάσθησαν οἳ μὲν εἰς τὸ γολεττί, οἱ δὲ εἷς τὴν θάρ καν, πύτε ουμουλκουμένην, πὀτι ρυμουλκοῦσαν, καὶ μὲ ταύτην, ὡς συντοµωτέρας καὶ εὐπλοωτέρας εἲς τὴν κάθοδον, ἔφδασαν αἰσίως εἰς τὴν πολίχνην. ΤΕΛΟΣ ΑΛΗΞ, ΠΑΠΑΔΙΑΛΜΑΝΤΙΗΣ (1891) «“Απαντω, τόμος ὃ, 269---280 διαθύόλου, ὅταν δὲν ἀνήνῃ εἰς αὖ- τὸν καὶ ἀκόμη περισσότερον, ὕταν ὁ. χοιστιαγὸς καταθάλλῃ προσπα- δείας διὰ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ ἑαυ- τοῦ τοῦ. Τοιαύτη αρίσιµος περί- οδος διὰ κάθε χοιστιανόν εἶναι καὶ ἡ Μ. Τεσσαρακοστή, ἡ περί- οδος τῶν ἀγώνων καὶ τῶν δοχιµα- σιῶν διὰ τοῦτογχαὶ ἡ ᾿Ικχλησία µας ὀρθῶς σκεπτοµένη καὶ καλῶς ἐνεργοῦσα προθάλλει τὴν Τοίτην Κυριαχὴν τῶν Ἀηστειῶν, τὺν Στανρὺν εἷς προσχύνησιν. ᾿Εχο- μεν, ἀληδῶς, ἀνάγκην τονώσεως, ἀνεφοδιασμοῦ καὶ ἐμψυχώσεως τοῦ Κριστιανικοῦ µας «φρονήµα- τος. Ἰκαἱὶ ἡ εὐκαιρία μᾶς παρέχε- ται ἀρχεῖ νὰ τὴν ἐχμεταλλευθῶ- μεν. Τὸν Σταυρὸν Συν. προσχυνοῦ μεν Κύριε, ᾿Ἠσὺ τοσαῦτα ἔπαῦες. Ν]αρτυρικὸν-σταυρικὸν Ὀάνατον ὃ πέστης, ὥς ὃ τελευταῖος τῶν ἂν ὑρώπων, ἐξευτελισθεὶς. Τὸν θαρὶ σταυρὺν ἀνέλαδθες ἐπὶ τῶν ὤμων Σου, ἀποθανὼν, ἐν µέσῳ δύο λη στῶν διὰ τὴν σωτηοίαν ὅλων µας. Ἠρήθησόν µας Κύριε. ο ὅται- ρός Νου. Κύριε ζωὴ καὶ ἀνάστα- σις ὑπάρχει τῷ λαῷ Σου. Χάρισον Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ Ὡσὰν τὸν καπνὸν ὅλα δια- λύοντα καὶ χάνονται. Είς τὸ τέλος µένει µόνον ὁ τάφος. Καὶ ὁ Θεός... Μὲ αὐτὰς τὰς σκέψεις ἐτε- λειώσαμεν τὸ προηγούµενον ἔθδομον ἄρθρον µας ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἠθικῆς. Διετυπώ- θησαν ἐκεῖ ὠὡὠρισμέναι ἀπό- ψεις ἀναφορικῶς μὲ τὴν πλευ- ρὰν τῆς ἠθικῆς καὶ είδικώτε: ρον περὶ τοῦ τρόπου τῆς νικη- φόρου διεξαγωγῆς τοῦ ἀγῶ- νος, Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νὰ σημειώσωμεν συμπληρωματι- κῶς καὶ μερικὰς ἄλλας ἀκό- µη ἀπόψεις, χρησίµους καὶ συντελεστικἁς διὰ τὴν ἀντιμε: τώπισιν τῶν προθληµάτων αὖ- τῶν. 1) ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ Ἐλέχθη εἰς προηγούμενα ἄρθρα πόσον ἔντονος εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον ἡ ὁρμὴ πρὸς τὸ κακόν. ᾿'Αν τώρα αὐτὴ ἡ ὁρ- μἡ ἐνισχυθῇ καὶ μὲ ἐξωτερικὰ αἴτια, τότε γίνεται ἀληθινὰ ἐ- ξουθενώωτική. Μόλις, ἑπομένως, εἶναι ἀνάγκη νὰ σηµειωθῇ ὅτι πρέπει νὰ ἀποφεύγῃ ὁ νἑος, πάσῃ θυσίᾳ, τὰς ἀφορμὰς καὶ τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα ἀνάπτουν µέσα του φωτιὲς καὶ δηµιουρ- γοῦν καταστάσεις ἐκρηκτικές. Εἰς προηγούμενα ἄρθρα ἑ- δημοσιεύθησαν ἀρκετὰ διὰ τὸ θέαµα, τὸ ἔντυπον, τὸν χορόν, τὴν µουσικήν... Ηδη εἶναι ἀνάγκη νὰ ἆνα- φερθῇ καὶ ἕνα ἄλλον αἴτιον, πολὺ σοθαρόν, τὸ ὁποῖον ἔπη: ρεάζει καταστρεπτικῶς τὴν γεότητα, ὅταν δὲν προσέξῃ. Πρόκειται περὶ τῆς ΜΕΘΗΣ. Ἡ ὑπερδιέργεσις ποὺ δη- μιουργοῦν τὰ ποτά, ἀποτελοῦν πολὺ εὐνοϊκὸν κλῖμα διὰ νὰ ἀναπτυχθοῦν ἐντονώτερα αἱ ὁρμαί. Γυ αὐτὸ καὶ οἱ ἀρχαῖοι πάν: τα παρίσταναν τὸν θεὸν τοῦ οἴνου Βάκχον μαζὺ μὲ τὴν θε: ἂν τῆς ἀνηθικότητος ᾿Αφροδί- την. Πολλοὶ ἔχασαν τὰ πάντα ἓ- πάνω εἰς τὴν µέθην των... Βλέ πετε, παραλύει εἰς τὰς περι. πτώσεις αὐτὰς ἡ λογικὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος σύρεται ἄόουλος καὶ αἰχμάλωτος εἰς τὸ ῥάρα- θρον τής πλήρους οἰκονομικῆς καὶ ἠθικῆς καταστροφῆς. Ἔτσι εἶναι. Ἡ ζωὴ τῆς ἄρε- τῆς ζητεῖ ἕνα συνεχῆ ἀγῶνα, χωρὶς συμθξιθασμοὺς καὶ ὧπο- χωρήσεις. Ὅταν τὸ 1941 ὁὃ ἐν Γερμανία Πρεσθευτὴς τῆς Ἑλλάδος ἠρώτησε τὴν Κυθέρ- νησίν του τὶ νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τοὺς Γερμανοὺς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐρωτοῦσαν τὶ θὰ κάµῃ ἡ Ἐλ- λάς, ἂν ἡ Γερμανία ἐπιτεθῇ ἐναντίον των, ὁ Πρωθυπουρ- γὸς Κορυζῆς, ἀπέστειλε τὸ ᾱ- κόλουθον μονολεκτικὸν τηλε- γράφημα. «Πολεμοῦμεν...! 1». Αὐτὸ εἶναι Πολεμοῦμεν!... Συνεχῶς. ᾽Απτόητοι. Μέχρι τέλους | Ἔτσι ἡ Ελλάς διὰ µέσου τῶν αἰώνων ἐκέρδιζε τὴν ἆθα: νασίαν. Καὶ ἡ νεότης τὸ ἴδιο πρέπει νὰ ἀπαντᾷ εἲς τὰς δυνάμεις τοῦ κακοῦ, ποὺ ἀπειλοῦν νὰ τῆς ἀφαιρέσεως τὴν ἀρετήν. «Πολεμοῦμεν»!.., 2) ΕΠΙΣΠΕΥΣΙΣ ΓΑΜΟΥ Ἐν ὄψει αὐτῶν τῶν κινδύ: νων, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν τὴν νεότητα, κρίνεται ὥς εὔὐεργε: τικὴ λύσις ἡ ἐπίσπευσις τοῦ γάμου. Εἶναι εὐνόητον ὅτι, ὅ- σον ἐνωρίτερον οἱ νέοι προχω: ροῦν εἰς τὴν δημιουργίαν οἱ: κογενείας͵ τόσον εὐκολώτερον ἀποφεύγουν τὰς ἠθικὰς ἐκ- τροπάς. ἈΒέδαια τὸ ζήτημα αὐτὸ δὲν εἶναι διόλου ἁπλοῦν. ᾿Απαιτεῖται ἀναμφιθόλως µία προετοιµασία, τόσον εἰς τὸν ψυχικὸν τοµέα, ὅσον καὶ εἰς τὸν οἴκονε μικὸν. Εἰδικώτερον τὸ θέµα τὸ οἱ- κονομικὸν ἀπασχολεῖ πολὺ τοὺς σημερινοὺς νέους. Δὲν ἀρνεῖται, ἀσφαλῶς, κανεὶς ὅ- τι ἡ ζωὴ εἶναι στὴν ἐποχή µας δύσκολη. Καὶ χρειάζεται κά: ποια μέριμνα διὰ τὴν ἀντιμε- τώπισιν τῶν προθληµάτων, ποὺ ἐμφανίζονται εἰς τὰς οἵ- κογενείας. Όμως πρέπει ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριάν πάλιν νὰ σηµειωθῇ, ὅτι ἐκάμαμεν καὶ ἡμεῖς, ἐξ αἰτίας ἑνὸς πνεύµα- τος νεωτερισμοῦ, πολυδάπα: νον τὴν σημµερινὴν ζωήν. Ἡ µανία τοῦ συρμοῦ καὶ τῆς µό δας αὐξάνει εἰς θαθμὸν ὃδυσ θά στακτον τὰς ἀνάγκας τῆς οἰκογενείας. Καὶ ἐν ὄψει αὐ τῆς τῆς καταστάσεως πολλοί νέοι διστάζουν νὰ προχωρή: σουν εἰς τὴν δημµιουργίαν της. Εἶναι ὅμως πολὺ κακὴ τα κτοποίησις ἡ λόσις αὐτή. Διό- τι ἔτσι τὰ καλύτερα χρόνια τῆς ζωῆς του ὁ νέος τὰ περνά- ει «ἐργένης», χωρὶς τὴν χα: ρὰν τῆς οἰκογενειακῆς θαλ- πωρῆς, χωρὶς τὴν ἱκανοποίη: τὴν σωτηρίαν µας. σιν τῆς δημιουργίας. Δὲν Α. Ν. ΠΑΠΑΛΒΑΣΙΛΕΙΟΥΙ χρειάζεται, θέθαια, νὰ ση: ΞΙΗΕΕΤΗΣΣΗ ΗΗΤΗΣΗΕΗΕΣΗΕΕΕΣΕΗ ΕΠΗ ΕΣΗ ΕΣΕΕΕΗΗΕΠΗΗΕΗ ΗΕ ΠΕΗ ΤΣΗ ΕΗΕΕΗΗΣΗΗΤΗ ΠΣΕ ΗΕ προσκύνησιν, Ἀθιστέ µου σου σας τες Νάθισμα. Ηχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα. Ἀ[εσοπονήσαντες, νῦν τὴν Ἀτανυροῦ, προσπίπτοντες Φιλάνθρωπε, καὶ μεγάλα τὰ ἔργα σου, ὅτι ἐφανέρω- τὸν Ὀταυρόν σου τὸν τίµιον᾽ ὅν φόθω προσκυνοῦν- πραυγάζομεν Δόξα τῇ ἄχρᾳ εὐσπλαγχνίᾳ σου. ΗΕ ΣΕΣΕΕΗ ΕΕ ΠΣΕ ΕΕ ΕΕ ΕΕ με μεμμιμμμμιμμ μι” ἐγκράτειαν, καὶ εἰς φθάσΊντες, τοῦ ζωηφόρου θοῶμέν σοι Μέγας εἶ Ο ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ ! µειωθῇ ὅτι σπανίως νέοι, ποὺ ἀναθάλλουν τὴν οἰκογενεια- κήν των τακτοποίησιν, κατορ- θώνουν νὰ μείνουν ἀκέραιοι καὶ ἠθικοί, διότι ἡ κοινωνία μὲ τοὺς πειρασμοὺς της τοὺς µεθάει καὶ τοὺς ὑποτάσσει. ᾿Ασφαλῶς δὲν θέλει κανεὶς νὰ κατηγορήσῃ τὴν ἐπιθυμίαν τῶν νέων νὰ ἐξοικονομήσουν ἕνα σπιτάκι καὶ ὀλίγην προῖ- κα διὰ νὰ ζήσουν. Παρὰ ταῦτα δὲν θὰ πρέπῃ αὐτὸ νὰ γίνεται ὁ κύριος στό- χος καὶ ἡ ῥασικωτέρα ἐπιδίω- ἒις. Τὰ ψυχικά χαρίσματα πρέπει κατ ἀρχὴν νὰ ἐέρευ- νῶνται καὶ τελευταῖα αἱ ὑλι- καὶ προῦποθέσεις. Διότι μία νέα μὲ χαρακτῆρα καὶ νοικο- κυροσύνην, ἡμπορεῖ νὰ κρατή- σῃ µίαν οἰκογένειαν καὶ μὲ ὀλίγους πόρους. ᾿Αντιθέτως, ὅσα ἀγαθὰ καὶ ἂν ὑπάρχουν, µία ἐπιπολαία καὶ σπάταλη θὰ τὰ διασκορπίσῃ. Ἔχει δὲ ἀποδειχθῆ, ὅτι ἡ οἰκογένεια, ὅταν ἡ σύζυγος εἶναι προκοµµένη, δαπανᾷ συ- χνὰ ὁλιγώτερα, ἀπὸ ὅσα ἐ- ξοδεύει ὁ νέος ὥς «μποέμ». Διότι μόνος, θὰ πάῃ ἀπόψε στὸ α’ µέρος, αὔριον στὸ 6’, πρᾶγμα ποὺ μεταφράζεται σὲ ἔξοδα. ᾿Ενῷ ἡ οἰκογένεια εἷ- ναι λιμανάκι. Ἰαὶ συμμάζε- μα... ᾽Αναμϕιθόλως δὲν παραθλέ- ποµεν, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλ- λοι λόγοι, ποὺ κάποτε δὲν ἑἐ- πιτρέπουν τὴν ταχεῖαν τακτο- ποίησιν. Λ.χ. πολλὲς φορὲς µία ἀρρώστεια κρατεῖ τὸν νέον γιὰ ἕνα διάστηµα µμακρὰν τοῦ γάμου. Η ἄγαμοι ἀδελ- φαὶ ὑποχρεώνουν τὸν ἀδελφὸν νἁ µμένῃ μακρὰν τῆς τόσον εὐλογημένης οἰκογενειακῆς φωλεᾶς. Ὁπωσδήποτε χρειάζεται συ- χνὰ µία ρωμαλέα ἀντιμετώ- πισις τῶν δυσκολιῶν αὐτῶν, πολλαὶ τῶν ὁποίων δὲν εἶναι πάντα ἀνυπέρθλητοι. Διά πολλοὺς, λοιπόν, λό- γους συνιστᾶται ἡ ἐπίσπευσις τῆς δημιουργίας οἰκογενείας. Εἶναι τὸ καλύτερον καταφύ- γιον τῆς νεότητος. 3) Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ Πρὸ ἐτῶν διωργανώθη «εἰς τὴν. Βουδαπέστην µία ἔκθεσις κοινωνικῆς ὑγιεινῆς. Ἡ Οὐγγρικὴ ἰατρικὴ ἑται- ρεία γενετησίας ἠθικῆς, µετα- Σὺ ἄλλων, ἀνήρτησεν εκεὶ καὶ τὸν κατωτέρω πίνακα, τοῦ ὁ- ποίου κάθε λέξι εἶναι καρπὸς ἰατρικῆς πείρας καὶ Χριστια- νικῆς παρατηρήσεως. ΄Εγρα- φεν ὁ πίναξ 1) Νὰ μὴ τρῶς πάρα πολὺ στὸ κάθε γεῦμα σου. Νὰ παίρ- νῃς τὸ θραδυνὸ τρεῖς Ώρες πρὶν κοιµηθῇς καὶ νὰ προτι- μᾶς τροφὲς εὔπεπτες καὶ ἐ- λαφρές. 2) Νὰ μὴ πίνῃς δυνατὰ λι- κέρ, οὔτε πολὺ τσάϊ, οὔτε δυ- νατὸν καφέ καὶ νὰ μὴ καπνί- ζῃς, νὰ μὴ τρῶς φαγητά πολὺ καρυκευµένα, οὔτε πολλά κρέατα. 3) ᾿᾽Αϕώδευε τακτικἁ κάθε µέρα, διότι ἡ δυσκοιλιότης δηλητηριάζει τὸ αἷμα. 4) Νὰ κοιμᾶσαι σὲ δροσερὸ δωμάτιο καὶ σὲ σκληρὸ στρῶ- μα, στὸ δεξιὸ πλευρὸ καὶ μὲ ἐλαφρὸ σκέπασµα' νὰ μὴ µε- ταχειρίζεσαι πολὺ θερμὸ σκέ- πασµα καὶ ποτὲ πάπλωμα. 5) Νὰ μὴ παραµένῃς τὸ πρωῖ στὸ κρεθβάτι νὰ σηκώ- νεσαι μόλις ξυπνήσῃς καὶ νὰ ἀποφεύγῃς τὴ µαλθακότητα. ϐ) ᾿Ιδιαιτέρως νὰ «Φροντί- ζῃς γιὰ τὴν καθαριότητα τοῦ δέρµατος, νὰ πλένῃς κάθε πρωϊ τὸ ἐπάνω µέρος τοὐλά- χιστον τοῦ σώματος καὶ νά . λούζεσαι κατὰ τὸ δυνατὸν συ- χνότερα. 7) Νὰ κάνῃς πολλὲς κινή- σεις, νὰ ἀγαπᾷς τὴ φύσι, νὰ κάνῃς ἀκίνδυνον ἀθλητισμόν. ϐ) Νὰ ἀποφεύγῃς τὰ ἄσε- µνα Φιλία, περιοδικἁ καὶ ἅλ- λα ἔντυπα, τὶς αἰσχρόλογες συναναστροφὲς, τὶς ἀνήθικες διασκεδάσεις καὶ τοὺς χορούς. 9) Προσπάθησε νὰ δηµιουρ- γήσῃς µέσα σου καὶ γύρω σου ἀτμόσφαιρα ἠθικῆς ἀγνό- τητος, ἡ ὁποία εἶναι τὸ άσφα- λέστερο προφυλακτικὸ κατὰ τῶν πειρασμῶν. 10) Παρακάλει τὸν Θεὸν νὰ εἶσαι στενὰ μὲ Αὐτὸν ἕνω- μένος, λάμδανε ἀποφάσεις, ὑπολόγιζε τὴ θεία χάρι, ζῆσε μὲ τὴν πεποίθησιν τῆς παρου- σίας τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀνάγνωσις αὐτοῦ τοῦ δε- καλόγου, ποὺ πρέπει πάλιν νὰ σηµειωθῇ ὅτι συνετάχθη ἀπὸ ἰατροὺς, καὶ ὄχι ἀπὸ Θεολό- γους, ἀποπνέει τὸ ἄρωμα τῆς εὐσεθείας καὶ ἐπικυρώνει μὲ χαρακτηριστικὴν σαφήνειαν τὰ ὅσα ὑποστηρίζει καὶ ἡ ᾿Εκκλησία περὶ δυσμενοῦς ἂν- τικτύπου, τὸν ὁποῖον ἔχει εἲς τὸν νέον ὁ ἁμαρτωλὸς τρόπος τῆς συγχρόνου ψυχαγωγίας. Ἡ πεῖρα ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἀνωτέρω δε- καλόγου ποὺ δὲν εἶναι καὶ τόσο δύσκολη, ὅσο Φαίνεται καὶ ἀρχήν, ἐξασφαλίζει καὶ τὴν σωματικὴν ὑγείαν, ἀλλά κυρίως τὴν ψυχικἠὴν, ποὺ ἀπο- τελεῖ καὶ τὸ οὐσιῶδες εἰς τὴν ὅλην ὑπόθεσιν. Διά τὴν νίκην τῆς νεότητος εἰς τὸ θέµα τῆς ἠθικῆς ὑπάρ- χει καὶ ἕνας ἀκόμη παράγων ὑψίστης ἀποδόσεως καὶ σηµα- σίας. Περὶ αὐτοῦ, ὅμως, θὰ (δυνέχεια εἲς τὴ δ’ σελ.) 4 “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΤΕΤΑΡΤΗ 15 Μαρτίου, 1961. ΜΕΛΕΙΛΊΛΙ Ἡ ΒΕΛΤΙΠΣΙΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤθΥ ΛΠΙΣΤΟΛΟΥ ΛΝΝΡΕΡΙ ος) Πρόεδρος τῆς ᾿ὐπιτρυ: ὕλην τὴν καλὴν διάῦεσιν νὰ σνυµ- Ιρούδον. καὶ Αναπτύξως πῆς τῆς πύλεως καὶ ᾿πάνχίας Απ µοχώστου κ. Εὐάγγελος Α. Δοῖ Ἔονν ὁ ἀντιπρόεδρος αὐτῆς ὰ. ΜΗ: τσος Μαραγκός, ὃ γουμματεὺς Ἡ. 1 ιάγχυς Ναράθης καὶ υἱ ἓχ τῶλ μελῶν τῆς ἸἹπιτρυπῆς Ἡ.χ. δίιη. Κόκκινος χαὶ Ἠούδρομος. Γαπα ὀασιλείου, ἐπεσλέφθησιιν τὴν Ίνν ριακὴν, ὅην Ναοτίου, τὴν ἵ. Νίο γὴν ᾽Αποστύλου ᾿Ανσέυυ χαὶ ἕ σχον μακρὰν σύσκενψιν μετὰ τῆς Διαχειριστικῆς ᾿πιτροπῆς ὑπὸ τὴν προεδρίαν τυῦ {Γανοσ. Οἶχυ γόµου τῆς Μονῆς κ. Αεοντίου, ἕ- πὶ τοῦ ζητήματος τῆς Γουριστικῆς ἀξιοποιήσεως τῆς α1ονής. Κατὰ τὴν σύσκενιν διεπιστώ η ὕτι ἡ Διαχειριστική ἐπιτουπὴ ἔχει δάλῃ διὰ τῶν εἰς τὴν διάΨεσίν της πόρων. εἷς θελτιώσεις τόσον εἲς τὰ ὑπάρχυντα οἰκήματα ὤσυν κα. τοὺς Ξενώνας τῆς Μονῆς, ὡς ἐπί σης -χαὶ τὴν πατεδάφισιν τῶλ παμπαλαίων κτιρίων. εἷς τὸ «εν τρον. τῆς αλατείας τῆς Αλωνῆς χαὶ τὴν ἀνοικοδόμήσιν νέων, σύ «ώνως σχεδίου. Τὸ µεγαλοτονον πρόθληµα. διὰ τὴν ΝΜονὴν, εἶναι ἡ ἔλλειψις ὕδατυς χαὶ πρὸς τοῦ το ἀπεφασίσὃη νὰ παρακληῦῇῃ ἢ Κυθέρνησις ὅπως ἔλνη ἀρωγὺς διὰ τὴν ιιεταφορὰν ἐπασκοῖς πο σύτητος ὕδατος διὰ τὴν απλο : -- Ἡ . στέραν ἑξυπηρέτησιν τόσον τῶν προσγχινητῶν ὕσον καὶ τῶν τυῦοι- στῶν, 1 ΕΑΑΛΑΙΚΗ 1. ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΥΝΙΣΤΑ: ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ϐΙ ΠΝΕΙΜΛΙΙΚΟΙ ΠΛΡΛΓΟΝΙΕ --Ὑ--υὔ----- ΑΘΗΝΑΣ, 10. Μαυτίουι- Μί τοὺς. προσφάτους θιασμοὺς μαὶ τὴν ἐν γένει ἐγκληματικυτητά 7 χολήδη τὴν Τοΐτην, Μαρτίου. διὰ μακρῶν ἡ Διαρκὴς ἴ. Νόνο δος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Προτάσεις διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς δημιουργηδείσης καταστάσε- ως ὑπέθαλον οἵ Σε6. ἈΠητροπο- ται Μαρωνείας παὶ Ἀνυδήρων κ.κ. Τιμόθεος καὶ Μελέτιος οἳ ὅ- ποῖοι εἶχον ἀπὸ καιροῦ ἀναλάθει νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ προτείνουν µέτρα ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἐκφυλις σμοῦ καὶ τῆς ἀνηδικύτητος. ΟΥ- κχεκριµένως, ὑπεδείχδη, ὅπως δι) Ἐγκυκλίου πρὸς τοὺς ἑἹεράρχας, ἀναλάόθῃ ἡ Ἐκκλησία σταυροο- ρίαν διαφωτίσεως τοῦ Λαοῦ. Σχε: τικῶς, ἀπεφασίσθη, νὰ χοησιμο ποιηθοῦν οἱ πνευματικοὶ παφάγον- τες ἑκάστης ἐπαρχίας καὶ διὰ χα: ταλλήλων ὁμιλιῶν νὰ ἐξαρὺῇ ἡ ἆ γάγκη τῆς κατὰ Κοιστὸν ζωῆς. Ἐξ ἄλλου, ἀπεφασίσθη, ὅπως ἀποσταλοῦν ἔγγοαφα πρὺς τὰ ἡ- πουργεῖα Παιδείας, Ἐσωτεριχῶν καὶ Δικαιοσύνης διὰ τὰς ἑξῆς πεοι- πτώσεις: Τὸ ὑπουργεῖον ΙΤαιδείας νὰ συστήσῃ εἰς τοὺς διευθυντὰς τῶν σχολείων νὰ ἐπιμένουν εἰς τὸν τακτικὺν ἐκκλησιασμὸν τῶν μαθη τῶν καὶ νὰ μὴ τοὺς ἐμποδίξου νὰ, παρανολουθοῦν τὰ κατηχητικἁ σχολεῖα. Ἑὸ ὑπουργεῖον Δικαιοσύ γης νὰ παραγγείλῃ εἰς τοὺς εἰσαγ γελεῖς διὰ τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς ἀναρτήσεως ἀσέμνων εἰκχόνων ἕ Έωθι τῶν πἈινηματογράφων καὶ θιθλιυπωλείων καὶ τὸ ὑπυυργεῖοι ἨΕσωτεριχῶν διὰ τῶν ὀργάνων τῆ: Χωραφυλακῆς νὰ. παραχολουῦῇ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν κειμένων λύ µων περὶ ἀσέμνων κλπ. «Ὑπεδείχθη, ἐπίσης, ὅτι πυέπε νὰ συσταθῇῃ εἰς τοὺς πρυϊσταμέ γους τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῆς το πικῆς αὐτοδιοικήσεως εἰς τὰς ἐ παρχίας, ὕπως ἐκκλησιάζωνται διὰ νά δίδουν τὺ καλὺν παρά δειγµα. Μητροπολίτης παρετήρη σεν, ὅτι τοῦτο δὲν δύναται νι γίνη δι ἐγγοάφων, ἀλλά δις συντόνου προσπαδείας καὶ προσ: πικῶν ἐπαφῶν τῶν Σε6. Ἱεραυ- χῶν, ἑνῷ ἐξ ἄλλου πρέπει νὰ γί- γῃ σύστασις εἰς τοὺς κληρικοὺς ὅπως καταθάλουν κάθε προσπά θειαν πρὸς θρησκευτικὴν διαφώ τισιν τοῦ λαοῦ. ι ΠΙΣ ΣΑΝ ΦΡΑΝΤΖΙΣΚΟ ΕΚΘΕΣΙΣ ΒΙΙΛΝΤΙΝΗΝ ΕΙΚΟΝΩΝ Η ΣΥΛΛΟΡΗ ΕΝΩΣ ΟΜΟΓΕΝΟΤΣ ΣΑΝ ΦΡΑΝΤΖΙΣΚΟ, Μάρτι- ος. (1δ. 'Ύπηρ.).-- Πρὸ ἡμερῶν, εἰς τὸ Μομσεῖον Νεωτέρας Ὦέ- χνης, ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια μιᾶς σπουδαιοτάτης ἐκθέσεως θυξαντι- νῶν εἰκόνων, ἑλληνικῆς καὶ ρωσι- κῆς τεχνοτροπίας. Αἱ εἰκόνες πθο- έρχονται ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν συλ- λογὴν τοῦ ὁμογενοῦς κ. Σπύρου Ώουτετσιάνου. Κερκυφραῖος τὴν κα- ταγωγὴν ὃ ἐν λόγῳ ὑμογενής, εἶχεν ἐγκατασταθῆ εἰς τὸ Παρίσι καὶ, χάρις εἰς τὴν ἔμφυτον ἕπτα- γησιακὴν καλλιτεχνικήν του παρά δοσιν, ἀφιερώδη εἰς τὴν συλλογῇ. θυζαντινῶν εἰκόνων. 'Ὁ πόλεμος ὅμως, κατέστρεφε τὰς ἐμπορικὰ: ἐπιχειρήσεις τοῦ κ. Βουτετσιάνου, ὃ ὁποῖος μεταπολεμικῶς ἔγκατε- στάθη εἰς Σὰν Φραντζῖσκο µετα φέρων τὴν µόνην διασωδεῖσαν συλλογήν του. 'Ἡ ἔχδεσις ἐτέλει ὑπὸ τὴν απροστασίαν τοῦ Ἓλληνος γενικοῦ προξένου χ. Σωτηρίου Μπουφίδη. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΙ ΕΟΡΤΙΑΣΙΜΟΙ ΕΙΣ ΒΗΡΥΤΟΝ ΑΘΗΝΑΙ, Μάρτιος. --- Κατά δημοσιογραφικὰς πληροφορίας ἐκ Ἠυρητοῦ, Ώρησκευτικοὶ ἑορτασμοὶ θὰ λάδουν χώραν ἐκεῖ ἐπὶ τῇ συµ- πληρώσει πεντηκονταετίας ἀπὸ τῆς ἀνόδου εἰς τὸν ἀρχαῖον Μη- τοοπολιτικὀν θρόγον Πηρυτοῦ τοῦ Σεθ. ἨἩΜητροπολίτου κ. Ηλία Σαλίμπυ. Οἱ ἑορτασμοὶ δὰ λάθουν χώραν τὴν Κυριακήν, Δ΄ τῶν Νη- στειῶν, ἡμέραν καῦ) ἤν ἡ ᾿Ορ8ό- δοξος Ἐκχλησία ᾽Αντιοχείας ἔορ- τάξει μεγαλοπρεπῶς τὴν μνήμην τῶν ἁγίων Ἰωάννου τοῦ συγγρα- Φφέως τῆς Ἐλίμαχος καὶ Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις. Οἱ ἑορτασμοὶ δά γίνουν προ- εξάρχοντος τὀῦ Σεθ. Μητροπολί- του Βηρυτοῦ κ. Ἠλία, 'Ὑπερτίμου 0 ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς α΄ σελ.) δ.ὰἁ τὴν ἁἀναδιοργάνωσιν τοῦ Πανεπιστηµίου. Ὁ Λέων ὁ Φι- λόσοφος, παραιτηθεὶς τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐπισκοπικῶν κα: θηκόντων του διωρίσθη διευ- θυντὴς τοῦ Πανεπιστηµίου, καὶ ὁ Φώτιος, ὁ πρώην μαθητής του, ἐγένετο διδάσκαλος τῆς διαλεκτικῆς καὶ τῆς Φιλοσο- φίας. Ἡ κυρία πηγἠ τῶν πληρο- φοριῶν διὰ τὴν ᾿᾽Ανωτέραν Σχολὴν μετὰ τὸ 842 εἶναι ἡ Υή8 Οοηϊαπ τή ΕΠΙ]οδορΠή. ᾿Οφείλομεν οὕτω νὰ ἀπορρί- Ψωμεν τὰς Ἠπροηγουµένας γνώµας, ὅτι εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Φωτίου ὑπῆρχεν ἕν εἶδος ᾿Ιδιωτικῆς ᾽Ακαδημίας καὶ ὅ- τι εἷς αὐτὴν ἐδίδασκε τοὺς νέ- ους, καὶ συνεκάλει τοὺς φί- λους τού διὰ φιλολογικάς συ- ζητήσεις, ἀναγινώσκων κλασ- σικὰ καὶ θεολογικἁἀ συγγράµµ- µατα. “Ὁ Φώτιος ἦτο εἷς δηµό- σιος διδάσκαλος, διδάσκαλος τῆς φιλοσοφίας εἰς τὴν ᾽Ανω- τέραν Αὐτοκρατορικὴν ᾽ ΣΧχο- λήν, ἡ ὁποία κατήρτιζεν ἆ- ξιωματικοὺς διὰ τὴν αὐτοκρα- τορικὴν ὑπηρεσίαν. Ὁ Φώτιος κατεῖχε τὴν ἕ- ὃραν τῆς Φιλοσοφίας μέχρι τοῦ ἔτους 850 περίπου ἢ τοῦ 851, ὅτε καὶ «ἀνεδείχθη ὑπὸ τοῦ Θεοκτίστου, πρωθυπουρ- γὸς τῆς Αὐτοκρατείρας Θεο- δώρας καὶ διευθυντὴς τοῦ Αὐ- τοκρατορικοῦ Δικαστηρίου. Αιάδοχός του εἰς τὸ Πανεπι- ᾿Ἡξάρχου Φοινίκης παραλίας, θ0η: δουμένου καὶ ὑπὸ πολλῶν ἄλλων πληρικῶν τοῦ. Πατριαρχείου ΄Αγ: τιοχείας, εἲς τὸν ἵ. ναὺν τοῦ 'Α γίου Γεωργίου Βηρυτοῦ, τὸ δαῦ µα αὐτὸ τῆς ἀρχιτεκτονικῆς εἰς τὴν ᾿Ορδόδοξον ᾿Ανατολήν. “Ὁ ναὸὺς οὗτος ὅστις εἶναι τοί χωρος, τιμᾶται ὁ μὲν πεντρικὸς τοιοῦτος ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος { εωργίου, ὁ δε: Ειός, ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Νι- κολάον τοῦ ἐν Μύροις, καὶ ὁ ἀρι- στερὸς χῶρος ἐπὶ ὀνόματι τοῦ Πωοφήτου Ηλιου τοῦ Οεθί του, Ὁ. ναὺς οὗτος θεωρεῖται γαὶ ὡς Καθεδρικὺς Βαὺς τῆς ἈΠητου- πόλεως Ὠηρυτοῦ. ΦΕΤΟΣ Ελάτε στήµιον «ἀνεδείχθη ὁ πρώπι µαθητής του [Κωνσταντῖνος ὁ Φιλόσοφος. Κατὰ τοὺς ἰδίους χρόνους ἡ οἰκογένεια τοῦ Φω τίου συνεδέθη στενώτερον, διὰ. συγγενείας, μετὰ τοῦ αὖτο κρατορικοῦ οἴκου, κατόπιν τοῦ γάμου τοῦ ἀδελφοῦ του Φωτί ου μετὰ τῆς µικροτέρας ἆδελ φῆς τῆς Αὐτοκρατείρας, τῆς Εἰρήνης. Τοῦτο παριστᾶ ἀνά- γλυφον τὴν ἀκριθῆ θέσιν τῆς οἰκογενείας τοῦ Φωτίου εἰς τὴν Βυζαντινὴν Μοινωνίαν. 'Ο Φώτιος συνέχισε καὶ ἀπὸ τῆς νέας του θέσεως τὴν στε: νὴν. ἐπικοινωνίαν μετὰ τῶι προηγουμένων µμαθητῶν του, καλῶν αὐτοὺς εἰς τὴν αἴθου σαν ὑποδοχῆς διὰ φιλολογικἁἀς συζητήσεις, καθὠς ἀποκαλυ: πτει εἰς τὴν δευτέραν του ἐπι- στολὴν πρὸς τὸν Πάπαν Λι κόλαον, εἰς τὴν ὁποίαν περ: γράφει τὸ διδακτικόν του ἔρ γον πρὶν ἢ ἐκλεγῇ Πατριὰάρ χης. Τὸ τεµάχιον εἶναι σπου δαῖον διότι ἀποκαλύπτει ἐπί σης τὴν μεγάλην ἐπιτυχίαν τοῦ Φωτίου εἰς τὸ διδακτικό του ἔργον. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Ὑπεύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΜΝΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία, ΜΙλ ΜΠΟΚΛΛΥΠΙΙΚΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΝΤΗΛΕΟΡΛΣΙΣ ΜΙΕΛΕΙΧΘΗ Τ0 [10 ΕΙΙΚΝΛΙΝΟ ΛΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΛ. ΤΗΝ ΝΕΟΛΛΙΛ ΤΗΣ Λ.ΕΙΡΩΠΙΣ Γονεῖς καὶ παιδαγωγοὶ δὲν εἶναι εὐχαριστημένοι Τδ ΠΛΙΑΙΑ ΧΑΝΟΤΑ 1 ΛΡΙΣΙ. Μάοτιος. ᾿Ιδιαιτέοα ὑπηρεσία.---« Όλα τὰ παιδιὰ τῆς Δυτινῆς Εὐρώπης κατέχονται ᾱ- πὸ μιὰ τοξικοµανία. χαὶ ἂν ὃνν φροντίσωµε νὰ ἁπαλλαγοῦν τί συντοµώτερο, δὰ διαφθαροῦν πκή ρως γαὶ θὰ χάσουν τὴν προσω- πικότητά τοὺς. Δὲν ἐννοοῦμε, Οἵ- όαια, τὰ ναρκωτικά, ἀλλὰ τὴν τη λεόρασι». Μὲ τὰ λόγια αὐτά, μιὰ ἔπιτρου- πὴ καδηγητῶν καὶ παιδαγωγῶν στὴν Γαλλία ἀνέλαδε ἐκστρατεία ἑναντίον τῆς τηλεοράσεως, ποῦ τη θεωοεῖ πιὸ ἐπικίνδυνη ἀνόμη χαὶ ἀπὺ τὴ ραδιενέργεια. δη σε πολλὺς χῶσες τῆς Δυτικῆς Εὐρώ- πης, ἡ τήλεύρασις λειτουργεῖ ἀπὸ δεναπενταετίας περίπου. Ἀτὺ διά- στηια αὐτό, ποιὰ ἦταν τὰ ἆἄπυ- τελέσματά της Οἱ Αγγλοι. πρῶτοι. ἐπεχείρη- σαν µίαν ἔνευναν ἐπὶ τοῦ ὕέματος αὐτοῦ. Διά Ἰπιτροπὴ, μὲ ἔπικε- φαλῆς τὴν κυρία Νίλντε Νίμμελ Βάϊτ, καθηγήτοια τῆς Ικοινωνι- κῆς ΜΨυχυλυγίας στὺ Λονδῖνο, ἐ- ρώτηῆσε χιλιάδες παιδιά καὶ γο- γεῖς γιὰ νὰ µάθη τὰ ἀποτελέσμα τα ποὺ εἶχε ἡ τηλεύρασις. Πἶναι τραγικό, λέει ἡ χυρία Ἀίμμελ--- Πάϊτ. Ὅλοι οἱ καδηγηταὶ συαφω γοῦν ὅτι ἡ τηλεύθάσις ἀπασχολεὶ πάρα πολὺ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ κά- γεν νὰ χάνουν πολύτιμες ὧρες, Η πρώτη διαπίστωσις εἶναι ὅτι ἀποσπᾶ τὺ παιδὶ ἀπὸ τὰ καθήκον τά τυν -αὶ τὶς ἀσχολίες τοι. Οἱ περισσότεροι μαῦηταὶ πηγαίνουν ἀδιάθαστοι στὸ σχο λεῖο. ᾿Ὠπὶ πλέον τοὺς ὑποχοεώνει νὰ ποιμυῦνται ἆργά, τοὺς ἅπα- σχωλεῖ τὴ σχέιι καὶ τὸ ποωῖ δὲν εἶναι εὐδιάθετυι γιὰ νὰ πᾶγε στὸ σχο)εἴῖο τους. Αλλά παὶ τὰ παι διὰ ποὺ δὲν ἔχουν τηλεύρασι στο σπίτι τοὺς δημιο σγοῦν. σνηνὲς μὲ τοὺς γονεῖς των, ἢ χάνουν καὶ αὐτοὶ Ἰθόνο, διότι αἳ φίλοι τους ἀφηγοῦνται λεπτομερῶς τὸ πού- γοαµµα ποὺ εἶδαν. «Απὺ ἀπόφεως μοοφώσεωσ, ὐ γουν ο Άγγλοι παιδαγωγοὶ, ἡ τηλεύρασις δὲν ἔφερε πανένα ἆᾱ- ποτέλεσιια. Τίποτε δὲν μένει στὴν μνήμη τοῦ παιδιοῦ. Ἠχτὸς αὐτοῦ ἀκόμη καὶ ἂν σωιθῆ κα ὃπιι ουργηθοῦν. μεριχὰ ἐρωτήματα στὸ παιδί, δὲν δὰ απορέση νὰ ἀπει- Βυνθῇ σὺ κανέναν γιὰ νὰ ἔχῃ πιό ἐξήγησι. τὸ θέμα τῆς τηλεοράσεως πι ρεμθαίνει ἐπίσης καὶ ὃ παιδία- τρος, «Ἔχουμε παρατηρήσει, }έ γει, ὅτι τὰ παιδιὰ ποὺ δὲν ἔχουν τηλεύρασι κοιμοῦνται παλύτερα, διαθάζουν, ἀκόμη καὶ ξαπλωπένα στὺ χρεθάτι τους καὶ τὸ πρωί τὰ Ειπνοῦν οἳ γονεῖς τους. ᾿Αντιθό- τώς, τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν τηλεύ- ρασι δὲν αποροῦν νὰ ουιηδοῦν ναλὰ γα ποὶν ἀκόμη Ἑημερώση ἔχουν Ἐωπνήσει. Τὸ χειούτερο ὕ- µως ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ ἐπίδρασις ποὺ ἔγει ἡ τηλεύρασις στὸν υχι- χὸ κόσµο τῶν παιδιῶν. τὲ τὶς ἵ- περθολές, μὲ μιὰ τάσι «φυγῆς ἀπὶ τὴ ζωή». Οἳ στατιστικὲς φανερώνονῦν ὅτι χατὰ ιέσον ὅοον,. τὰ παιδιὰ τῇ: Ἐθορώπης σπαταλοῦν τρεῖς ὧρς- ἠιεαησίως γιὰ νὰ παοακολουβοῦν ΤΗΝ ΗΡΟΣΟΠΙΚΟΤΗ ΤΑ ΤΟΥΣ τὴν τηλεόσρασι. Εἶναι μιά ὑμαδι κὴ δηλητηρίασις τοῦ. φυχικυυ κα απνειμιατικοῦ των χύσμου. Τὰ προ υράµματα ἀναφέρονται Χνίως σὶ ἀστυνομικὰ Βέματα ἢ ταινίες τὸ που γοπέστοον, ποὺ ιιπορεῖ νά εἰ ναι ὂν ποώτης ὄψεως ἀπίνδυνες, ἡλλὰ κάνουν τὴν νέο νὰ ἀντιδος ὀναντίον τῶν. ἀστυνομικῶν, γί μὴν ὑπακούη καὶ νὰ τοὺς προχα η. Ἡ διαςῦορά τῆς σηµεοινῆς γευλαίας δὲν εἶναι ἄσχετη μὲ τὴν διάδασι τῆς τηλεοράσεως. Οἵ Ὡφεττανοὶ, 1 άλλοι χαὶ Γεο πανοὶ. Ψυχολόγοι. ἀναφέρουν οτ' τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχυυν κλείσει τὶ δέκατο ἔτος τῆς ἡλιχίας τοὺς ποῦ τιμοῦν νὰ θλέπουν στὴν τηλεόρα σι προγράµµατα γιὰ τοὺς νέους Αλλοίμονο, ὅμως, αὐτὸ δὲν. ση Παίνει ὅτι ὡριμάζουν γοηγορώτε ρα. “Απλούστατα, ἀπασχολοῦν τὸν γοῦ τοὺς μὲ ὑποθέσεις καὶ ζητή µατα ποὺ. δὲν εἶναι τῆς ἡλικίας τους καὶ ἔτσι ἔρχονται σὲ μινὸ. οῇ Ἐι μὲ τὸν ἐσωτεοικὰ τους χύσμο. [ι’ αὐτὸν τὸν λόγο, θλέπουμε μιὰ τάσι στὰ παιδιά, μόλις κλείσουν τὸ 100 ἢ τὺ 190 ἔτας τῆς Ἠλικίας τοὺς, νὰ Ὀέλουν νὰ μεγαλώσουν νωρίτερα. 1Τοτὸ δὲν δὰ καταστῃ δυγατὺν γὰ, ἔχουμε μιὰ ἐξήγησι τοῦ χα τήφορου» ποὺ ἔχει πάσει σήτερο ᾗ νεολαία ἂν δὲν ἐξετάσουμε μὲ προσοχὴ τὶς ὀλέῆριες συνέπειες τῆς τηλευράσεως καὶ ἂν δὲν πά 6υυμε µέτρα γιὰ νὰ ἐμποδίσουμε τὴν ὁμαδικὴ αὐτὴ δηλητηρίασι. ᾿Απησχόλησε τὴν 1. Σύν. τῆς Ἐνν. Ἑλλάδος ΛΝΕΓΕΡΣΙΣ ΕΤΕΡΟΛΟ-Ν ΝΛΩΝ Σὐσκεφις Συνοδικῶν Μητρ οπολιτῶν δι’ ἐχχρεμῆ δητή- µατα τοῦ Καταστο ΑΘΗΝΑΙ, ἁΠΜάρτιος. Ἡ διαρκὴς Σύνοδος τῆς ᾿Ηχκχλησίας τῆς Ἑλλάδος διέκοψε τὰς ἐργασί- ας της τὴν 16ην Φεθροναρίου διὰ γὰ, ἐπαναλάθῃ ταύτας τὴν 3δην. Τὴν 14ην Φεθρουαρίου, ημέραν Τρίτην συνεζητήὃὣησαν διάφορα ὕὗ- πηοεσιακὰ θέµατα μεταξὺ τῶν ὃ- πουίων καὶ ἡ ἀγέγερσις ἑτεροδόξων ναῶν εἰς διαφόρους πόλεις τῆς Ἑλλάδος. Συγκεκριµένως, οἱ Σε6. Μητροπυλῖται Δράμας κ. Φίλιππος καὶ Μαρωγείας κ. Ιιμόῦεος ἀγέ- Φφεράν περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὃ- ποίας τὺ ἁρμόδιον ὑπουοργεῖον ἐ- θασίσθη εἰς αἰτήσεις ὀπαδῶν τῶν ἑτεροὐύξων ᾿κκλησιῶν, τὰς ὃ- ποίας «ὐπέγράαφαν» νήπια καὶ ᾿Όρ- δόδοξοι Χοιστιανοί, διὰ νὰ παρου- σιάσουν τὺν πφοθλεπόμενον ἀφι- ὑμόν καὶ νὰ ἀνεγερὺῃ εὐκτήριος Οἴἶκος. Ἡ Ἀύόνοδος, διετύπωσε τὴν γνώµην, ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς πρέπει νὰ ἐρωτᾶται ὁ οἰχεῖ- τικοῦ Χάρτου. ος Ἱεράρχης, ὡς προεθλέπετο διὰ παλαιοῦ νόµου, ὃ ὁποῖος κατηργή- θη διὰ τοῦ ἰσχύοντος. 1 ληοοφορούμεβα ἐπίσης, ὅτι τὴν 1δην Φεθρουαρίου ἐπραγματο- ποιἠθη σύσχεψις τῶν 3εῦ. 30νο- δικῶν Μητροπολιτῶν διὰ τὴν δια- τύπωσιν τῶν ἀπόψεων τῆς ᾿Εκκλη- σίας πρὺς τὸ ὑπουργεῖον Ι[ωϊδεί- ας καὶ τὴν τελικὴν οὔθμισιν τῶν ἐκκρεμῶν ζητημάτων τοῦ Ίατα- στατικοῦ Χάρτου. Εὶς αὐτὴν ἁπε- φασίσῦη ὅπως τητηυῃ ἡ φήφισις τοῦ γόµου ὡς ὑπεδληδη ἐν σχε- δίῳ ὑπὸ τῆς «Ἱεραρχίας, ἀφοῦ προηγουμένως Ὑίνουν αἱ τροπο: ποιήσεις τῶν σημείων ἐπὶ τῶν ὁ- ποίων ὑὲν συμφωνεῖ τὸ ὕπουρ γεῖον. Ἱὸ ἔγγραφον τοῦτο ἀπεστάλη κατὰ τὸ διάστηµα τῶν ὅδιακο- πῶν τῆς Συνόδου, οὕτως ὥστε κατὰ την ἐπανάληψιν τῶν ἔργα- σιῶν αὐτῆς νά ἔχῃ ὁριστικῶς τα πτοποιηθῆ τὸ ζήτημα τοῦτο. Τ0 ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΗΣ ΛΜΕΡΙΚΗΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΠΤΙΚΗΗ ΜΕΣΙΝ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΗΕΣΧΟΝ ΝΔ ΥΟΡΚΗ, 8 Μαρτίου. Ἰ]- διαιτέρα Ὑπηρεσία. -- Πίς τὰς Συρακούσας τῆς Νέας Υόρκης τὸ Ἰθνικὺν δυμθούλιον Ἠκκλη- σιῶν διὰ μεγάλης αλειοψηφίας του. ἐνέχρινε τὴν χρῆσιν τεχνη- τῶν µεδόδων διὰ τὸν περιορισμὸν τῶν γεννήσεων (δι ἀντισυλλη- πτικῶν µέσων) ἐκεῖ ὅπου τὸ ἔπι' θάλλουν αἳ περιστάσεις. 'Υπὸ τῶν ἐγκύρων (1) παρατηρητῶν τονίζεται ὕτι πρόγχειται περὶ ἱστορικῆς ἀπο φάσεως, διότι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Συμθούλιον ἀποφαίγεται καὶ λαμθάνει δέσιι ἐπὶ τοῦ φλέγοντος ζητήματος πον δημιουργεῖ καὶ ὃά δημιουργήσῃ ἀχόμη ὀξύτερον εἷς τὸ μέλλον ὁ ὑπερπληθυσμὺς ἐπὶ τοῦ πλανήτου µας. Τὸ ᾿Εδθνικὺν οδιδούλιοι ΕΚΛΕΚΤΛΙ ΓΝΛΜΑΙ --- Νά πιστεύῃς ὅτι εἶναι εὖγε- γεῖς ὄχι ἐνεῖνοι ποὺ ἐγεννήδησαν ἀπὺ καλοὺς χαὶ ἀγαδούς, ἀλλὰ ἐ κεῖνοι ποὺ πουτιμοῦν τὰ καλὰ καὶ τὸ ἆγαθά. --“Οεύπομπος ΛΡΧΙΗΙΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοδεσίαν Αριθμ. 14) 61 Υιοῦετοῦντες: Μιχαὴλ Δημήτοη Τσούκχκα ἐκ α[αραλιμνίου ἐτῶν 65 καὶ Κυριανοῦ Δια. ἐν Παοαλι- μνίο ἐτῶν 40. Υἱοῦετούμενον: Μαρία ἐν ἹΤα- ραλιμγίου ἐτῶν ὃ. Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωθίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίἱοῦςε- σίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὺν ᾿Αοχιεπίσχο- πονγ, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἑἐντὸς δεκαπέντε (45) ἡπερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν Βαρωσίοις, τῇ 14η Μαρτίου 1961. Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπι- σποπῆς Κύπρου. ΤΗΣ ΨΟΦΟΦΟΡΙΑΣ Ἠχκλησιῶν ἀπαρτίζεται ἀπὺ 9δ σώματα τῆς Διαμαρτυρομένης Ἐκκλησίας καὶ ὀκτὼ τῆς 0ψθο δόξου. ᾿Πκκλησίας ες τὰς Γνω μέγας Πολιτείας. Χαρακτηριστική εἶναι ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἡ στά σις ποὺ ἐτήρησαν οἱ ἀντιπρόσω- που τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἰδκγμλησίας, οἳ ὁποῖοι δὲν ἔλαδαν µέρος εἰς τὴν Φηφοφορίαν ἐπὶ τοῦ ὑέματος αὐτοῦ. ΣΗΜ. ΣΥΝΤΑΞ. παινέσωµεν τὴν στάσιν τῆς ᾿Ορθοδόξου εἰς τὸ µέγα κοινωνικὸν, θρησκευτικὸν ἀλλὰ καὶ ᾖθικὸν θέµα 'ΗἩ ληφθεῖσα ἀπόφασις ἐκ µέρους τῶν Προτεσταντι κῶν ᾿Ἐκκλησιῶν δὲν ἐπιλύει ϐληµα ἀλλὰ ἐμπλέκει αὐτό. ᾿Οφείλομεν νὰ ἓ- τῶν ἀἄντιπρο σώπων Εκκλησίας τὸ πρό ἀὀ- 0 ΜΑΚΛΡΙΙΤΑΤΟΣ ΕΙΣ ΛΟΝΛΙΝΟΝ Την 10.15 π.μ. τῆς χδὲς ὁ Μία καριώτατος Αρχιεπίσκοπος -α Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς δημο κρατίας κ.κ. Μακάριως ἀνεχώρη σεν εἲς ΔΛονδῖνον απροχειμένοι νὰ παρακανδήσῃ εἰς τὰς διεξαγο µένας συνεδριάσεις τῶν 1ἴρῳω ὕυπουργῶν τῆς Κοινοπολιτείας ο. Μακαριώτατος θά ἐπιστρέψ] ες Λευκωσίαν, κατὰ πᾶσαν πι ὑανότητα τὴν προσεχῆ Τοίτην. ρ]ην Μαρτίου, ΛΒΛΕΨΙΛ Εἰς τὴν προηγουµένην ἔκδο- σίν µας (4η σελὶς) ἐδημοσιεύ- σαµμεν ἐξ ἀθλεψίας ὅτι ὁ δε6. ᾿Αρχιεπίσκοπος Ονατείρων κ. Γερμανὸς ἐπεσκέφθη τὰς ᾿Αθή- νας. Εἰς τὴν πραγματικότητα πρόκειται περὶ τοῦ κ. ᾿Αβηνα- γόρα, διότι ὅ Γερμανὸς ἦτο ὅ προκάτοχός του, ὃ ὁποῖος καὶ ἆ πεδήµησε πρό τινων ἐτῶν. Ὁ Σε8. κ. ᾿Αθηναγόρας εἶναι Έξαρχος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα- τριαρχείου εἰς Δυτικὴν καὶ Κεν- τρικήν Εὐρώπην, ἔχων τὴν ἕ- δραν του ἓν Λονδίνῳ. ϐ ΜΑΚΛΡΙΠΊΛΙΟΣ ΕΛΕΙύΥΡΙ ΗὸΙ ΕΙΣ ΨΡΜΗΔΕΙΛΗ ᾿Ανολούξως ἐτέλεσε τὰ ἐγ- πκινικ των ἔθνικόφρονων Χωµατείων τού χωριου. 1ὴν Μυριακήν, ὅην Δίαρτίου, ὁ ΔΙακαριώτατος προσκληδεὶς µετέ- ὁη εἰς Ορμµήδειαν, ἔνῦα έτέλεσε τὴν ὃὉ, λειτουργίαν. Ακολούθως µετέθη εἰς τὸ οἴκημα τῶν Αῦνι- κοφρόνων Σωματείων τοῦ ἓν λό- ἵφ χωρίου, ὕπου ἐτέλεσε τὰ ἐγ- χαΐνια αὐτοῦ. ΒΕΛΤΙΘΥΤΑΙ ἡ ΥΓΕΙΛ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΩΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΙΥ ΙΟ Ὀεράπων ᾖἰατρὺς τοῦ Σε6. Μητροπολίτου Κυρηνείας κ. Κυπριανοῦ κ. Πολύκλειτος ἾΊα χωθίδης, ἐπληροφόρησε τὸν Τύπον τι ἡ ὑγεία τοῦ 1Τανυερωτάτου θαΐνει συνεχῶς θελτιουμένη. Ὁ Άγιος Κυρηνείας δὰ παραμείνῃ ἐν τούτοις, κλινήρης εἷς τὴν ΝΙή- ερόπολιν Ἀ{όρφου ἐπὶ πέντε εἰσέ- {ν ημέρας περίπου. ΛΙΛΛΕ:ΙΣ ΤΟΥ ας. Λ. |. ΦΙΛΙΠΠΙΛΙΙ ΔΘΗΝΑΙ. Τὸ προσεχὲς Σάδύα τον, 18ηήν τρέχ. ὁ Ἀύνδεσμος «Οι Είλου τῶν ΑΙαδητῶν τοῦ χωριοῦ» ὀργανώνει διάλεξιν μὲ ὁμιλητὴν τὸν Ἰαδηγητὴν τῆς Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων ἐν τῇ Θεολο γικῃ Σχολῃ τοῦ Πανεπιστηειίοι ᾿Αδηνῶν χ. Δεωνίδαν Τ. Φιλιππί- δην. Θέμα: «Ὦὸ παιδί µας καὶ ᾗ εὐθύνη µας». Τὴν διάλεξιν θὰ τµιήσῃ διὰ τῆς παρουσίας του. ᾗ Α.Β.Ύ. ὃ ᾽Αντιθασιλεὺς Λιάδα χος Κωνσταντῖνος. ΕΙΣ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΙΝ 0 ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗ ΤΗΝ ΟΛΗΣΣΟΝ ΕΥΟΙΘΒΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ῥΜάοτιος. --ο Μακ. Πατριάρχης ᾿Αλεξαν- δρείας καὶ πάσης ᾿Αφϕοικῆς κ. Ἀριστοφόρος ἀνεκοίνωσεν ὅτι δὰ µεταθῇ τὸ δέρος εἰς τὴν ᾿Όδησ σὺν διὰ νὰ ἀνταποδώσῃ τὴν ἐπί- σκεφιν τοῦ ]ατριάρχου Μόσχας μαὶ πασῶγ τῶν Ῥωσιῶν κ. ᾿Ἀλεξί ου. Ὁ Πατριάρχης Αλεξανδρείας εἶπεν ὅτι, ἔχει σπουδαῖα ζητήματα νὰ συξητήσῃ μὲ τὸν Πατριάρχην Μόσχας καὶ ὅτι ἀπὸ τὴν σινάντη τιν αὐτὴν δὰ προέλΏουν μεγάλα καλὰ διὰ τὴν ᾿Ορδοδοξίαν. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Υἱοῦεσίαν ᾿Αοιῦμ. 15) 601 Υἱοθετοῦντες: Φίλιππος ΧΝαμπὶ, ἓν Τοικώμου ἐτῶν 44 καὶ Άννι Φιλίππου ἓν Τρικώτοι ἐτῶν ὅδ4 : ας ᾱςι Ἡβ Τίοετούµενον: ᾿ΑΏηνᾶ ἐν Ἔρι , ο α - 3 Χωμου. ετών 10. ᾿ - Αδηνᾶ ἐν Τρικώµου ἐτῶν 10. , Οἰογδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω ἨΥΐο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταί- την ἐγγράφως αρὸς τὸν πίσκοπον, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸ- δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆ: σήμερον. ΑΟΧΙΕ- Ἐν Βαρωσίοις, τῇ 14ῃ ΑΙαοτίυυ 19601. Ἐκ τῆς ᾿Ἱερᾶς Ἀρχιεπισχοπῆς Κύπρου. ΣΥΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑ ΤΛ. ΛΜΕΟΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΑ ΣΙΝΕΛΡΙΑ ὤοῬἜ- Νατὰ νατὺ ΔΟΝ Ἁλάοτιοσ, ἓς Αθηνών, τὸ ὑιάλειαα της συνεδρίας τῆς , δμνόδος τῆς λλ)ησίας τς Ἰμγλάδας, τὴν ΔΝ αθέχ. πηλός π] η ος ορἵας παωωυσιάσθη ἡ Ἠπίσκυπος Μελόης Αιλιανός, ο ὑπυῖος εἶναι μονο πως ἁντιπρόσωπας τοῦ Οἰκουμενι: χου Πατριάφχας εἰς τὸ 1Γαγνύ- σιιον δυμθυύαιον Εκ κησεωνε τυ ῥᾳυῖον ἔδοεύει εἲς Εονεύην χαὶ ὠμίλησε ποὺς τοὺς συνυδιχοῦς σγετικῶς μὲ τὴν αΓανουῦοδυξον διάσχεφιν τῆς Εὔδου. . Ὡς γνωστόν, ἡ διάσπερις θὰ γένη ἐντὸς τοῦ Αὐπούστου καὶ δα µετάσχουν εἰς αὐτὴν ὅλαι αἲ Ὃυ Ὀόδοξοι ὐρκκηἠσίαν καὶ ΓΓατοιαῳ χεῖα. ο) κ. Αἰμιλιανὺς ἀνεποίγωσεν ὅτι χατὰ τὴν διάσκενν τῆς Εό- δουν δὲν δά ληςδοῦν. ἅποα σεις. ἀλλὰ δὰ εἶναι τὸ αποώτον μεγάλον θῆμα ἐπαφῆς τῶν ἀντιποοσώσπιων των Ορθοδόξων Εγκκλησιῶν διὰ τὴν δημιονογίαν στενωτέρας συν εργασίας μεταξὺ αὐτῶν. Τὰ θέµατα τὰ ὁποῖα υὰ ανςητη- υσᾶν να ποὺ συνεωνήἠθησαν α5- ταξὺ ωτοιαυγῶν Νώνσταντινου: πόλεως γαὶ ωσίας. δὰ ἄπυστη }αῦν ὀντὺς ολίγον ἠμερῶν ἐκ τοῦ Εατυιαυγείο εἲς τὴν Ελληνινὴν Ἠγκλησίαν. κατὰ τὴν ἰδίαν συνάντησιν τοῦ Μελόης μετὰ τῶν ΑἉπίων δυνοι: χῶν, συνεζητή δη καὶ τὸ ποόγραι- τῆς ος Ε Ενικῆς τοῦ. Ἠαγκυσμίου μαθονλίου. Ἠκκλησιῶνν Ἡ ὑποία πα. υίνη τὸν. προσεγὴ Νοέμθριον εἰς τὸ Χέαν Δελχί, Εῖς ταύτην, διὰ ποώτην «φορᾶὰν, ὕὰ µετάσγῇ ἡ Ῥωσιὴ Εκκλησία Ἡ ὑποία ὕα ἄντιπουσωπενθῇ ὑπὺ δύο Ἐπισκό- πα ἑυψασιον υγ εύσεώς πων. ὴν λληνυὴν Εκκλησίαν δὲν εἴναι ἀκόμη γνωστὺν ποῖοι δὰ τὴν : αν ἀντιαοὐσωπεύσυνν, τόσον εἰς την ΩΙ ανυυόδοξον Διάσκεφιν τῆς Ρόδον, ὅσον καὶ εἷς τὸ Παγκύ- σµιον Σιμθού]ον. Ἱόκκλησιῶν εἲς Νέον δΔελχί. ΒΑ ΕΝΕΡΓΗΒΗ ΕΝΛΕΧΌΜΕΝΗΣ ΠΑΜΠΕΙΡΑΊΚΏΣ ΕΡΑΝΟΣ ΔΙΑ ΤΙ ΑΠΟΠΕΡΑΤΗΣΙΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΛΓΙΑΣ ΤΡΙΛΔΟΣ ΑΘΗΝΑ, 4 Δαρτίου. -- Τῆν ἑαπέραν τῆς Πέμπτης, ἃης Μαοτίου, συνήηλῦον εἷς τὴν ἑτη- σίαν γενινὴν συνέλευσίν των τὰ µέλη τῆς ΠΠΤαμπειραϊκῆς ᾿Ενώσε- ως ἀναστηλώσεως τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ. ΠΠειραι- ὥς, ὃ ὑποῖος εἶχε καταστραφή κα: τὰ τοὺς θομθαρδισμοὺς τῆς 11ης Ἰανουαρίου 1944... Ὁ πρόεδρος τῆς Ενώσεως κ. Μιλτ. Δ. Κουρῆς προέθη εἰς διοικητικἡν λογοδοσί- αν ἐπὶ τοῦ ἐκτελεσθέντος κατὰ τὸ παρελδὸν ἔτος ἔργου αρὺς τὴν κατεύθυνσιν ὑλυκληθώσεως τοῦ μνημειακοῦ. μητροπολιτικοῦ ναοῦ τοῦ ΙΤειραιῶς. «ϱὉ κ. Ἰουοῆς ἀνέφερεν Ότι τὸ υἰκοδόμημα εὑρίσχεται εἰς ἱκάνο- ποιητικῶς προχεχωρηµένον στά- διον. διά τὴν ἀποπεράτωσίν του ὕμως Β΄ ἀπαιτηδοῦν καὶ ἄλλα οἱ- χογομιχὰ µέσα, τὰ ὑποῖα ἡ «ἝἜ- γωσις» Ὁ ἀναξητήσῃ, ἐν ἀνάγκῃ, καὶ δι εἰδικοῦ παμπειραϊκοῦ ἐἑ- ράνου, Ὁϱ κ. Κοαυρῆς ηὐχαρίστησε, τέλος, ὅλους τοὺς αυντελεστὰς τῆς μεγάλης προσπαδείας καὶ ἰδιαιτέ- ρως τὸν ταµίαν τῆς Ἠνώσεως κ. Χημ. Χούπην καὶ τὸν γεγικὸν γοαμµατέα τῆς Ενώσεως κ. . Ρεγκούµην διὰ τὴν πολύτιμον συιθολήν των εἲς τὸ ὕλον ἔργον. Τ0 ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΛΣ ΛΠΕΦΛΣΙΣΘΗ ΝΑ ΣΥΤΗΤΗΘΗ ΕΝ ΚΛΙΡΙ ΥΠ0 ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛ. ΕΚΚΛΗΣΙΛΣ ΑΘΗΝΑΙ, Μάρτιος.-- Ἡληφρο- φορούμεῦα. ὅτι κατὰ τὴν συνε- δρίασιν τῆς Παρασκενῆς, 10ης τρέχ. ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκ- χλησίας τῆς Ἑλλάδος συνεξήτη: σε τὸ θέμα τῆς εὐθανασίας, ὡς τοῦτο παρουσιάσδη εἰς τὸν ἡμερή- σιον τύπον, ἐπὶ τῇ θάσει τῆς συ ζητήσεως, ἥτις ἐγένετο εἰς τὴν αἴβοωσαν τῆς ᾿Αρχαιολογικῆς Ἑ ταιρίας, πρωτοδουλίᾳ τῆς Εὐγονι κῆς Ἑταιρίας. ᾽Απεφασίσθη ὅπως τὸ θέμα ἐξετασὺῃ ἓν παιοῷ ὑπὶ τῆς “Ἱ. Συνόδου τῆς 'Ἱεραρχίας εἰσηγηταὶ δὲ ὠρίσθησαν οἱ δε Μητροπολῖται Χαλγίδος κ. Γοηγό οιος καὶ Κυδήρων κ. Μελέτιος ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙλΑΣΟΦΙ (Ἀονέχεια ἐν τῆς 6 σε.) γάλη ἀγάπη τῶν Ελλήνω πρὸς τὴν πατρίδα ἔσώσαν τὲ Ἔθνος µας ἀνὰ τοὺς κλύδω νος τῶν αἰώνων. Θά τελεώσω ἀναφέρων ἕνο διάλογον μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Πατριάρχου ᾿Αόραάμ, ὅ στις προσπαθεῖ νὰ σώσῃ τὰ Σόδοµα καὶ Γόμμορα ἀπὸ τῆς Επικειµένης καταστροφῆς. «.. «Εἶπε δὲ Κύριος κραυγἡ Σοδόµων καὶ Γομμόρας πε πλήθυνται πρός µε καὶ αἱ ἁ µαρτίαι αὐτῶν µεγάλαι σφό δρα... ἸΚαὶ ᾿Αόραάμ εἶπε᾽ µί, συναπολέσης δίκαιον μετὰ ἆ σεθοῦς, καὶ ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ὁ ἀσεθής ἐὰν ὥσι πεντή κοντα δίκαιοι ἐν τῇ πόλει ἆ- πολεῖς αὐτούς... καὶ ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ὁ ἀσεθής ὁ κρί νων πᾶσαν τὴν γῆν οὐ ποιή σεις κρίσιν εἶπε δὲ Κύριος' ἐὰν ὥσιν ἐν Σοδόµοις πεντή κοντα δίκαιοι ἐν τῇ πόλει, ἆ φήσω ὅλην τὴν πόλιν καὶ πάν- ία τὸν τόπον δι αὐτοὺς. Καὶ ἀποκριθεὶς ᾿Αόραὰμ εἶπε᾽' νῶν ἠρξάμην λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύό ρ:όν µου, ἐγὼ δὲ εἰμι γῆ καὶ σποδός' ἐὰν δὲ ἐλαττοθῶσια οἱ πεντήκοντα δίκαιοι εἰς τεσ. σαράκοντα πέντε, ἀπολεῖς ἕνε- κεν τῶν πέντε πᾶσαν τὴν πό- λινς καὶ εἶπεν, οὐ μὴ ἀπολέσες ἐὰν εὕρω ἐκεῖ τεσσαράκοντς πέντε καὶ προσέθηκεν ἔτι λα λῆσαι πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ τεσσα Ρράκοντα καὶ εἶπεν οὐ μὴ ἆ- πολέσω ἕνεκεν τῶν τεσσαρά κοντα, καὶ εἶπε µήτι Κύριε ἂν λαλήσω ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν «εἴ τριάκοντα καὶ εἶπεν οὗ μὴ ἀπωλέσω ἕνεκεν τῶν τρ: ἁκοντα, καὶ εἶπεν ἐπειδὴ ἔχω λαλῆσαι πρὸς τὸν Ιύριον, ἐὰν »ὲ εὐρεθῶσιν ἐκεῖ εἴκοσι και εἶπεν οὐ μὴ ἀπολέσω ἐὰν εὔὕ ρῳ ἐκεῖ εικοσι καὶ εἶπε, µήτ. Κύρ.ε ἐάν λαλήσω ἔτι ἅπαξ ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ δέκα, καὶ εἶπεν οὐ μὴ ἀπολέσω ἕνε κεν τῶν δέκα. ᾿Απῆλθε δὲ ὁ Κύριος ὡς ἐπαύσατο λαλῶν τὸ Αόραάµ, καὶ ᾿Αθραὰμ ἀπέ Ζτρεψεν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.. (θιθλίον Γενέσεως εφ. 8ου) Υ ). Οτι τὸ Ἔθιος τὸ Ελ ληνικὸν εἶναι εὐλογημένον ὁ πο τοῦ Θεοῦ, καὶ εἶναι προ ωρισμένον νὰ ζήσῃ, τὸ λέγε. και ὁ ἐκ τῶν νεωτέρων Πολ.. τικῶν τῆς Ελλάδος. Χαρίλαο: Ρικουπης: «Ἡ Ἑλλὰς προώὠ βισται νὰ ζήσῃ καὶ θὰ ζήσῃ. Β. Γ, ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ. ᾿Ιατρὸς Ι θΥΝεΣΚΏ 8Α. ΕΚΛΙΣΗ Ἰ0Η0Ν ΤΟΙΧύΓΡΑΦΙΩΝ ΚΥΙΡΙΑΚΝ ΕΚΚΛΗΣΙΠΝ ΛΟΝΔΑΙΝΟΝ, ὅ ΑΙαρτίου-- Ὁ Ἀνευδυντῆς τῆς Οὐγέσκο ἐξήτησεν ἀπὸ τὸν ἐν Λονδίνῳ 11ρεσθευτὴν τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ. Άντην Νδωτηριάδην, ὅπως ἡ ἱυπριακὴ Ἀνθέρνησις δεχδῃ εἰδικὴν ἀποστολὴν τῆς Ὠὐγνέσκο, αρὸς «4 Φτογράςησιν ψηφιδωτῶν τοικογραφιῶν λλη- νικῶν ᾿Εγκκλησιῶν. Αἱ ληφθησό- µεναι φώτογραφίαι δὰ περιλη- φὺοῦν εἷἴς πολυτελῃ τόµον, ἐχδο- ὑησόμενον ὑπὸ τῆς Οὐνέσκο. Πα- ρόμοιαι ἐχδόσεις ἐγένοντο διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἱσπανίαν. “Ὁ κ. Σωτηριάδης διεθίθασε τὴν παράκλησιν εἰς τὴν Κιαπρια- κἢν ἸΚυθέρνησιν, ἡ ὁποία ἀναμέ- νεται ὅτι δὰ προθῇ εἲς τὰς ἅπαι- τουµένας διευθετήσεις. ἡ ΗΛΡΧΛΡΙΛΣ (Ἀυνέχεια ἐν τῆς γ΄) σημειωθοῦν τὰ σχετικὰ προσεχὲς ἄρθρον. Δ.ὰ σήµερον νὰ τελειώνω- μεν. Πρὸ ὀλίγων μόλις ἐτῶν ἐν- θυμοῦμαι µίαν τραγῳδίαν, ποὺ συνέθη εἰς τὰ παράλια τῆς Κερκύρας, Ἓνας νέος μὲ µίαν νέαν ἐκολυμθοῦσαν εἰς τὰ ή- συχα νερὰ τῆς θαλάσσης. Χω- ρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν εἶχαν ἀπομακρυνθῆ ἁρκετὰ ἀπὸ τὴν ξηράν. Αἴφνης ὁ νέος διακρί- νει εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἕνα καρχαρίαν, ὁ ὁποῖος ἤρχετο ὁλοταχῶς πρὸς τὸ µέρος των, .Ἐφώναξεν ἔντρομος πρὸς τὴν γέαν καὶ ἤρχισαν νὰ κο- λυμθοῦν μὲ ὅλας των τὰς δυ- νάµεις. Όμως τὸ τραγικὸν δυστόχηµα δὲν ἀπεφεύχθη. Τὸ κητος ὤρμησε κατὰ τῆς νέας. Μὲ ἀστραπιαίαν κίνησιν τὴν ἅρπαξεν ἀπὸ τὴν κεφαλἠν καὶ τὴν κατέπιε µέχρι τὴ µεση. Κάποιαν στιγμὴν εφάνησαν τὰ πόδια της, ποὺ αἰωροῦντο εἰς µίαν ἀπέλπιδα προσπάθε:αν. Μετ’ ὀλίγον εἶχον καὶ αὖτά ἐ- ξαφανισθῆ. ᾿Απὸ τὴν παρα- λίαν ὁ κόσμος παρηκολούθη- σε μὲ κομµένην ἀναπιοήν τὴν τροµεραν αὐτὴν σκηνήν. , Αμέσως τότε ἕνας ναυτικὸς ἐμδῆκεν εἰς τὴν θάρκαν του καὶ ἔσπευσεν εἰς σώτηρίαν τοῦ νεου, ὁ ὁποῖος, κατάκοπος καὶ τρομαγμένος, ἐκολυμθοῦσε διὰ να σωθῃ. Τὸν ἐπρόφθασε καὶ τὸν ἀνέσυρεν ἀπὸ τὴν θά- λασσαν ἡμιλιπόθυμον. ο καρχαρίας μετ’ ὀλίγον ἐχάθη, ἀποσυρθεὶς εἰς τὰ ὁα- θεά... Διά πολὺν καιρὸν οἱ κάτοι- κοι ζοῦσαν μὲ τὴν ἀνάμν]ησιν της τραγικῆς εἰκόνος τῆς νέ- ας, τὴν ὁποίαν κατεθρόχθισεν καρχαρίας... αιδί µου]! ᾿Καρχαρίας εἶναι ἡ ἀνηθι- κοτης Καὶ ὅρμᾷ εἰς τὴν θά- λασσαν τῆς ζωῆς Απειρα εἷ- ναι τὰ θύματα τῆς ἀγριότητός της. Απειρα!... Βέοι καὶ νέες!... Μἠ ξεθα- ρεύεσθε καὶ ἀνοίγεσθε στὴ :ωὴ τῆς ἁμαρτίας.. Μινδυνεύετε κάθε λεπτὸ ᾱ- πο τον καρχαρίαν τῆς ἀνηθι- κότητος... Καὶ δὲν εἶναι ἁπλὸ τὸ πρᾶγ- μα. Ὅποιος πέφτει στὸ στόµα της, χάνεται... Τ” ἀκοῦτε Χάνεται.. ᾿Αοχιμ. Γ, Π,