Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-04-01

6 “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7ΠΗ” ΣΑΒΒΑΤΟΝ Ι Απριλίου, 1961. ΕΛΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ϐϱ ΚΜΜΙΛΙΙΚΗ ΧΛΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΕΗΚΚΜΗΗΝΣ “ϱ περὶ Καταστατικοῦ Ἀάνιου τῆς Ἰοητικῆς Ἐκκλησίας νόμος 4149 ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ ὑπ᾽ ἀοιὶ. 41. φύλλον τῆς «Ἐφημεοίδος τῆς Κυθερνήσεως» τῆς Ἱόης Μαντίου 1961, 'ϱ νόμος οὗτος τακτοποιεῖ τὴν ἀπὸ θθετίας ἐκκρεμότητα εἲς τὰ διοικητικὰ ζητήματα τῆς Ἀφη: τικῆς Ἐγκλησίας. Ὡς γνωστὺν, ἡ Εκκλησία τῆς Κρήτης εἶναι ανεξαρτήτος πο τὴν Εολληνικὴν διοτι είναι Ίμι- αυτόνομος αι ὑπάγεται εἰς τὸ Οἰκουμενικὺὸν ἁατοιαρχεῖον. Οι Κρῆτες Ἱεράρχαι, χατὰ τα παλαιὸν σύστηµα ἐξελέγόντο Ἰατ' οὐσίαν ἀπὸ το ὑποιογεῖον ααιδείας διω- τι ἡ τοπικῆ 3υνοδος, τὴν οποίαν ἀποτελοῦν υἱ ἑατὰ ἐπιοκοπυι χαι ὁ μητροπολίτης Ἱρακκειου ὡς πρόεδρος, ἐξέλεγε τρεῖς ἀργμιάν- ὁρίτας καὶ τὸ οπωυφγείον {ίαι- δειας ἐπέλεγεν ἕνα εξ αὐτών. Διά τοῦ νέου νόµου, ἡ τυπιὴ αύγο- ὃος ἐχλέγει είς πρώτην ψήφυφυ- ρίαν τρεῖς καὶ ἐξ αὐτώγ, εις δει τέραν ψΨηφοφορίαν, τὸν ἐπίσκυ- πον. Τοῦτο, ὅμως, θὰ ἰσχύσῃ εἲς τὸ µέλλον. Διά τὴν ἤδη ΄κενην ἆ- πισκοπὴν τῆς Ἀητείας, ὁ ἐπίσκυ- πος θὰ ἐχλεγῇ κατὰ τὸ παλαιὸν σύστημα. «ο μητροπολίτης Κρήτης, ἐξ ἄλλου, ἐκλέγεται ὑπὸ τῆς δυνύ- δου τοῦ Πατριαρχείου Κώνσταν- τινουπόλεως ἐκ τοῦ πίναχος τριῶν ἐπισκόπων τῆς Ἀρητικῆς κλλη- σίας, τοὺς ὑποίους αρολυίνει τὸ ὑπουργεῖον ΙΤαιδείας καὶ ἀπὸ- στέλλει εἰς τὸ Πατριαρχεῖον. Ἡ διάταξις τοῦ. Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Εκκλησίας τῆς 1νλ- λάδος, διὰ τῆς ὁποίας ἀπαγορεύε- ται εἷς τοὺς χληρικοὺς νά πρυσᾳς- γοιν εἰς τὰ πολιτικά δικαστήνια, ἄνευ ἀδείας τοῦ μἠτροπολίτου, διὰ τὴν συνταγματικότητα τῆς ὑποίας ἔχει προσφύγει εἷς τὸ Συμθούλιον τῆς Ἐπικρατείας ὁ ἱεροκήρυξ Καντιώτης, δὲν σινιπε- ριελήφὕη εἰς τὸν Χόμον τῆς Ἀοή) τικῆς Ὠκκλησίας. Διὰ τοῦ νόµυυ 4149. αἴρεται ἓ- πίσης ὃ περιορισμὺς τοῦ ορίου ἡ- λιχίας διὰ τὸν διορισμὸν ιεροκη- ούκων καὶ καταργεῖται τὺ ἆσυμ- 6ίόαστον τῶν κληρικών χαὔηγη- τῶν λΙέσης Εκπαιδεύσεως γαι ἕ- φημερίων. ὃν ὁλόχληρον τὴν “Ελ- λάδα. ὀ- έ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚ ΤΗΣ |. ΜΗΙΡΟΠΟΛΕΙΣ ΠΛΦΟΥ --- Ὁ Σεθασµιώτατος Α1ἠτρο- πολίτης Πάφου κ. Γεννάδιος ε- λειτούργησε τὴν 19ην Φεύρουαρί- υυ0, Κιυριακὴν τῆς Τ{ἐροφάγον, ἐν τῷ Καθεδοικῷ Ναῷ Ἁγίου Όεο- δώρου, τὴν δὲ Παφασχευὴν 34ην Φεθρουαρίου, ἀνέγγωσε τὴν Α΄ Ῥτάσιν τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θε- οτόκου, ἐν. τῷ Ἰδίῳ ναῷ. Τὴν Α΄ Κνοιαχὴν τῶν Νηστειῶν (Οφ0ῦσ δοξίας) Ό6ην Φεόθρουαρίου, ἔλει τούργησέ καὶ ἐκήρυξε τὸν Ὀεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ. γαῷ ᾿᾽Αποστύλου ᾿Ανδρέου Πισσονρίου, τὴν Ἱ]α- ρασχεύὴν δην Μαρτίου ἀγέγνωσε τὴν Β΄ Στάσιν τῶν λαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου ἐν τῷ ἵ. ναῷ Ἁγίου Κενδέου Κτήµατος, τὴν Γ΄ Κι- οιακὴν τῶν Νηστειῶν (Ἅταυρο- προσκυνήσεως), 12ην Μαρτίου, ἕ- λειτούργησεν ἓν τῷ Καδεδρικῷ Ναῷ ' Αγίου Θεοδώρου, τὴν Δ΄ Κυριακὴν τῶν Νηστειῶν, 19ην Μαρτίου, ἐλειτούργησε καὶ ἐκήρυ- ξε τὸν δεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ. Ναῷ ΠἩραιτωρίου, τὴν Παρασκενήν, 24ην Μαρτίου, ἐχοροστάτησε κατὰ τὴν ᾿Ακολουθίαν τοῦ Εσπερινοῦ τῆς Θεοτόκου καὶ ἀνέγνωσε τὴν Α΄’ καὶ Δ΄ Στάσιν τῶν Χαιρετι- σμῶν ἓν τῷ Καθεδρικῷ Ναῷ Δ- γίου Θεοδώρου Κτήματος. ΧΕΡΟΤΟΝΙΛΙ “ο. Ἀεθασμιώτατος Μητροπολί- της Πάφου κ. Γεγγάδιος κατὰ τὴν δείαν. λειτουργίαν, τὴν ὑποίαν ἕ- τέλεσεν..ἐν τῷ Ἱερῷ ναῷ 'Ἁγίου Θεοδώρου Γτήµατος, τὴν 19ην Φεθροναρίου, Γυριακὴν τῆς Τυ- ῥοφάγου, ἐχειρστόγησεν εἰς πρεσ- θύτερον τὸν ’ Διάκονον ᾿Αδραὰμ ἨΠαπαμιχαὴλ, διὰ τὴν κοινότητα Χούλους, τελειόφοιτον τῆς “Ἱερα- τικῆς 3δχολῆς, ατὰ τὴν εναν λειτούργίαν τὴν ὁποίαν ἐτέλεσεν ἓν τῷ ἵερῷ ναῷ ᾿Ἀποστόλου ᾿Αν- δρέου. ἣν ὀθ6ην Φεθρονυαφίιου, Κυριακῆν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, εχεν ροτόνησεν είς παπρεσθύτερον οιά τὴν κοινότητα Κάτω Ἱἱάφου τὸν Διάκονον ωσιμᾶν Χατξηνικολά- ου, τελειόφοιτον τῆς Ἱερατικης Σχολῆς, καὶ κατὰ τὴν δείαν Αει- τούργιαν τὴν ὁποίαν ἐτέλεσεν ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ Παναγίας ἄρυσελε- οὐσῆς 1{ραιτωρίου. ἣν 19ην αρ τίου, Κυριακὴν Δ΄ τῶν ἈΝηστειῶν, ἐχειροτόνησεν εἰς πρεσθύτερον διά τὴν κοινότητα Ηάσης Κοιλανίου, τὸν Διάκονον Ξενοφῶντα Γιάγκου, τελειόφοιτον τῆς 'Ἱερατικῆς χο λης. Τὴν Πέμπτην, 16ην Μαρτίου, ὥρα 10 π.µ. κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεθασμιωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ.κ. Γενναδίου, συνῆλῦον εἰς τὴν αἴδουσαν τῆς Λεοντείου Βιθλιοθήκης, ὕλοι οἱ Ἱερεῖς τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφερείας 11ά- Φου, καθ’ Ἡἥν ὃ Σεθασμιώτατος ἀνέπτινξεν ἐν ἐκτάσει τὸ θέμα τοῦ ἱερέως ὡς ἐξομολόγονυ. Τὴν Ὦ΄ ἘΚυριακὴν τῶν Ἀη- στειῶν (Σταυφοπροσκυνήσεως), ὁ Ἅγιος Πάφου, ἀμέσως μετὰ τὴν δείαν λειτουργίαγ, προέστη τοῖ μνημοσύνου τοῦ ἀπαγχονισθέντο: ἥρωος ἀειμνήστου Βὐαγόρα Παλ ληκαρίδου, Τὴν Όην π.μ. τῆς Παρασκευής. 94 Μαρτίου, ὃ λδἈεθασμιώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεννά | διος, ἐτίμησε διὰ τῆς παρουσίας του τὸν ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς Όὅης Μαρτίου ἐνδοσχολικὸν ἑορτασμὸν τοῦ Γυμνασίου Πάφου, κατὰ τὸν ὑποῖον ὠμίλησεν ὅ καθηγητής κ Γεώργιος Χατξηκωστῆς. “ΕΒΛΟΜΛΣ ΤΗΣ 0ΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ν ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΟΜΌΝ ΗΛΕΙΑΣ ἹΟ. Σε6: Μητροπολίτης ᾿Ηλείας κ. Γερμανὸς, διὰ τὴν ἔξαρσιν τοῦ θερμοῦ τῆς Οἰκογενείας καὶ τὴν. διαφώτισιν τοῦ Λαοῦ, διὰ τὴν ἀξίαν εἰς τὴν πρόο- δον τῆς Κοινωνίας καὶ τοῦ Ἔθνους, καθιέρωσε τὴν «'Ἑθδομάδα τῆς Οἶκο- γενείας», ἡ. ὁποία ἑωρτάσθη εἰς τὴν ἐπαρχίαν του ἁπὸ 12ης µέχρι Ίδης λήξαντος Μαρτίου, Κατ’ αὐτήν, ἀἄρχι- κῶς, ἀνεγνώσθη ἀπὸ τοῦ ἄμδωνος τῶν ναῶν Ἐγκύκλιος τοῦ Σε6. Μητροπολί: του, περὶ τοῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκογενσίας, ἡ ὁποία καὶ διενεµήθη κατὰ χιλάδας εἷς ρίων. καὶ Ρραδιοφωνικῶν ο.α- θμῶν Πύργου καὶ ᾽Αμαλιάδος ἐγένον- ΡΥ 5 «ΕΥ ΠΛΡΑΣΗΜΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡ/ΠΟΛΙΤΗΝ ΕΛΑΣΣΩΝΟΣ ΥΠ0 ΤΟΥ΄ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΘΗΝΑΙ, 27 Μαρτίου.-- ἹὉ Πρό- εδρος τῆς ΕΒουλῆς τῶν “Ελλήνων κ. Κωνσταντῖνος Βοδόπουλος ἐπέδωσε τὸ παρώσηµον τοῦ Γεωργίου Α΄ εἰς Σεθ. Μητροπολίτην λ]όκωθον, ἐπὶ τῇ ταετίας ἁπὸ τῆς ἀναρρήσεως του εἰς τὸν Μητροπολιτικὸν ΘῬρόνον ᾿Ελασσό- νος. τοὺς κατοίκους πόλεων 'Ὑπὸ τῶν ΧΩ: τὸν Ελασσόνος κ. συμπληρώσει πεν- α------------------υ- ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -- ΚΡΑΤΟΥΣ ΕἰΣ ΙΣΠΛΝΙΛΝ Εὶς μίαν αὐστηρὰν ἐπιστολὴν του πρὸς τὴν Κυθέρνησιν ὁ ᾿Αρχιεπίσκόπος τοῦ Τολέδου ἄποκα- λύπτει τὴν ὀξεῖαν τῆς ᾿Εκκλησίας Παραπονεῖται ὅτι ἡ γατικἡ τάξις δὲν εἰς τὰς «φάλαγγας», τικῶς ΄ καταδιώκεται πᾶσα ἐργαιικὴ κίνησις διευθυνοµένη «ὑπὸ τῆς Ἔκκλη- σίας. , “Ισπανικῆν διάστασιν μεταξὺ καὶ τοῦ Κράτους. πραγµατικὴ ἐρ- ἀντιπροσωπεύεται ἐνῷ συστηµα- ἀασεκάσερακας ΣΗΜΕΙΟΜΑΤΑ .. α (Συνέχεια ἐκ τῆς 1ης σελίδος) το καθ᾽ ὅλην τὴν περὶ σχολεῖα τῆς περιφερείας͵ διὰ ποοτά- τάσεως τῆς Μητροπόλεως πρὸς. τοὺς ἐπιθεωρητάς, ἐγένοντο εἶδικὰ µαθή- µατα καὶ ὁμιλίαι, ἐν συνδυασμῷ μὲ καταπολέµησιν τῆς ἐγκληματι- Κότητος. ᾿Εκτὸς τῶν ὁμιλιῶν καὶ µα- θηµάτων, οἱ ραδιοφωνικοὶ σταθιοὶ τῆς περιφερείας µετέδιδον συνθήµατα περὶ Οἰκογενείας, μερικὰ τῶν ὁποίων εἶχον γραφῆ εἰς πινακίδας καὶ εἷ- χον ἀναρτηθῇ εἷς ἐκκλησίας, σχολτῖα, δηµόσια γραφεῖα, Τραπέζας καὶ κα- ταστήµατα. ἑθδομάδα 2Επίσης, ὁμιλίαι Οἰκογενείας. εἷς τὰ τὴν ΙΕΡΕΥΣ ΕΣῃΣΕΝ Ε: ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΓΕΡΟΝΙΑ ΗΠΑΤΡΑΙ, Μάρτιος.--- Γ1ληθο φορούμεῦα. ὅτι, ὁ Ἐφημέριος τοῦ “1. Ναοῦ τῶν 'Ἁγ. ᾿Αποστόλων Νικ. Γιαννόπουλος, ἔσωσεν ἀπὺ αὐτοκτονίαν τὸν ᾽Αντώνιον Βούλ- γαρην, ἐτῶν Τό, τρόφιμον τοῦ Πτωχοκομείου, καθ ἤἥν στιγμὴν ὁ γέρων ἦτο ἔτοιμος νὰ ρυφΏῇ εἲς τὴν θάλασσαν. Ἀ[ετὰ τὺ τέλος τοῦ Ἡσπερινοῖ καὶ ἐνῷ ὁ ἱερεὺς Γιαννόπουλος ἐ ξήρχετο τοῦ ΄Ι. Ναοῦ, ὁ ὑποίος εὑρίσκεται πλησίον τῆς βαλάσσης παρὰ τὴν Χαρτοποιίαν Λαδοποί- λου, ἀντελήφθη ἕν ἄτομον νὰ τοέ’ Ν ο , ἐ ε Ν χῃ πρὸς τὴν λάλασσαν. ο Ἱερεὺς ἔσπευσε χαὶ συνεκράτησε τὸ ἅτο μον αὐτό, τὸ ὁποῖον ᾖτο ὁ Βούλ γαρης. Ὁ γέρων ὡμολόγησεν εἷς ανα ο ς ον τὸν ἱερέα ὅτι ἤδελε νὰ ριφῦῃ εἰς τὴν θάλασσαν διὰ ν᾿ αὐτοκτονὴ σῃ, διότι εἶχε θαρεῦῆ τὴν ζωήν του. Ο Ἱερεὺς Γιαννόπουλος ὦ δήγησε τὸν Βούλγαρην εἰς τι Πτοχοχομεῖον καὶ τὸν παρέδωσεν εἰς τὸν διευθυντὴν του. «Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας, προσενεγκὼν μεγάλας ὑπηρεσίας εἰς τὸ Ἓθνος. ᾿Απὸ ὕπου διήθχετο ἄφηνε σημεῖα τῆς παρουσίας του. Ἠτο ἄνθρωπος θετικὸς καὶ δημιουργικός, ἐξαιρέσει μερικῶν ᾱ- ο η πόψεων τὰδ ὁποίας ε ἴχε καὶ τὰς ὁποίας δὲν δυνάµεθα νἁ δεχθῶ τ { ὰ εἴπωμεν, ἀνενδοιάστως, ὅτι ἡ ἐκ τοῦ µεν ἀσυζητητί, δυνάµεθα νἁ εἴπωμεν. ἄνενδου 9 5, ὅ κ. 1 κόσμου τούτου ἀπονσία του εἶναι αἰσθητή, αἰσθητωτάτη. ᾿Αφήνει ν δυσαναπλήρωτον κενον. , λ ͵ . ἃ . Ὁ Θεός, ὁ ἑτάξων καρδίας Καὶ νεφρούς, εἴθε νὰ καταταξη - - - αὐτόν ἐν σκηνᾶς δικαίων Αἰωνία ἡ μνήμη! καὶ νὰ ἁναδείξῃ τὸν ἄξιον διάδοχόν του. 'Ο Ελληνικὺς Ἀυπριαχὺς α- ὁς ἑώρτασε μὲ ἐξαιρετικὴν με γαλοπρέπειαν τὴν ἐθνυκὴν : ἐπέ- τειον τῆς 2ὅης Μαρτίου 1851, Πα γηγυρικαὶ παρελάσεις καθ ἅπα- σαν τὴν ἨΝῆσον ἐδημιούργῆσαν ἀτμάσφαιραν πατριωτικῆς ἐξάο- σεως, ἐνῶ ἡ συμμετοχή τοῦ λαοῦ ες τοὺς ἑορτασμοὺς ὑπῆοξε -α- δολική. Βϊς Δευχωσίαν τῆς πανηγυρι- πῆς δοξολογίας προέστη ὃ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Ιζύπρου κ. κ. δῖα- κάριος. Βὶς τὴν δοξολογίαν παρέ- στησαν ἐπίσης, ὁ Ἡοόεδρος τῆς ΒῬουλῆς τῶν Αντιπροσώπων κκ. Γλ. Ἰληρίδης, ὃ Πούεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Κουνοτικῆς «Συνελεύ- σεως Δρ Ἰἵ. Ἀπυριδάχις, μέλη τοῦ. Ὑπονογικοῦ Συµθουλίου, ὁ Στρατηγὺς Μενέλαος Παντελίδης, ὁ Πρεσθευτὴς τῆς Ἑλλάδος κ. Κωνσταντῖνος Τρανός, πρεσθευ- ταὶ ἄλλων χωρῶν, θουλευταὶ καὶ ἄλλοι ἐπίσημοι. ἘΕμπνευσμένον πανηγυρικόν ἐξεφώνησεν ὅ καδη- γητὴς τῆς φιλολογίας εἰς τὸ ΠΤαγ- κύπριον Γωµνάσιον ἅ. Γεώργιος Προδρόμου, Μετὰ τὴν δοξολογίαν ὤργα- γώδη ἐπιθλητικὴ παρέλασις, εἰς τὴν ὁποίαν µετέσχον οἱ μαθηταὶ καὶ αἱ µαθήτριαν τῶν ἔκπαιδευτη- ρίων τῆς πρωτευούσης, οὗ παλαιοὶ πολεµισταί, σωματεῖα καὶ ὀργα- γώσεις χαὶ σώματα προσκόπων. διαίτερον τόνον προσέδωσαν εἰς τὴν παλμώδη παρέλασιν αἱ ἔδνι- καὶ ἐνδυμασίαι, τὰς ὁποίας ἔφε- ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 24 Μαρτίου.-- Παρασκευὴν Τῆν Μακ. Μακά- 17ην Μαρτίου, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ριος ὅστις καθήσῃ εἰς τὴν Πρωθυπουργῶν τῆς κατὰ τὴν Κύπρου κ.κ. µετέθη διὰ νὰ παρα- Συνδιάσκεψιν τῶν Κοινοπολιτείχς, ἐχοροστάτησε ᾿Ακολουθίαν τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου καὶ ἀνέγνωσε τὴν Δ΄ Στάσιν τῶν Χαιροτι- σμῶν εἲς τὸν ἵ. ναὸν τῶν Αγ. ἵΠάν- των καὶ ἐκήρυξε τὸν Θεῖον Λόγον, ἆ- ναφερθεὶς εἷς τὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα τῆς Κύπρου ἀπευθύνας πρὸς τὴν ἐνταῦθα Κυπριακὴν παροικίαν τὸν θερμὸν «πι- Ρετισμὸν ἀγάπης τῆς Κυπριακῆς Δη- µοκρατίας. «Χαίΐρω, εἶπεν ὁ Μακαριώ- τατος, διότι ἔρκομαι εἷἲς τὸ Λονδῖ,ον ὑπὸ εὐτυχεστέρας συνθήκας. Κάτω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς θόλους, συνέχισεν, ἀνε- πέφθη ἡ πρώτη εὐχαριστήριος δέησις, ὅταν ἡ Κύπρος κατέστη ἀνεξάρτηος Εὔχομαι, µέσῳ χειροκροτηµάτων, ὃ ναὸς αὐτὸς Κυπριακὰς χεῖρας Δημοκρατία. συνέχισεν ἐν νὰ παραμείνῃ εἲς ϱον οἳ ἐπὶ κεφαλῆς ὁμάδων τῆς, παρελάσεως εὐσταλεῖς μαθηταὶ καὶ µαθήτριαι καὶ ἡ συμμετοχὴ τῆς φιλαρμονικῆς τοῦ Παγκυσρί- ου. Γυμνασίου καὶ τῆς ᾿Αστυνο- μίας, ΕΙ5 ΒΡΑΡΩΣΙΛ Μεγαλοπρεπὼς ἑώρτασε καὶ ἡ πύλις τῶν ἉἩαρωσίων, ῥὃο- γουµέγη ἀπὸ ἐθγικὰς ἐκδηλώ- σεις, τὴν παγένδοξον ἐθγικὴν ἐ- πέτειον τῆς Άδης Μαρτίου. Κατὰ τὴν δοξολογίαν εἰς τόν ἵ. νγαὺν ΄Αγ. Νικολάου ἐχοροστάτη- σεν ὁ Πανασιολογ. ᾿Αρχιμαν- δοίτης κ. Ἑὐστάδιο Παπαγε- ὠργίου τὸν δὲ πανηγυρικὺν τῆς ἡμέρας ἐξεφώνησεν ὃ καδηγητὴς τῆς φιλολογίας ἐν τῷ Ελληνικῷ Γιωμµνασίῳ Αμμοχώστου κ. Τάκης Παπαδόπουλος. ΕΙΣ ΙΑΦΟΝ Ἡ Πάφος ἑώρτασε κατὰ τρό- πον λαμπροὺν τὴν ἔνδοξον ῥἐπέ- τειον τῆς ᾿Εθνικῆς Ἱαλιγγεγε- σίας. Τῆς πανηγυρικῆς δοξολογίας προέστη ὃ Σεθ. Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεννάδιο σύμπαρα- στατούµεγος ὑπὺ τοῦ ἨἩανοσιολογ, 'Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Χρυσορ- ροϊατίσσης κ. ᾽Αλεξίου καὶ τοῦ Ἱερατείου τῆς Πόλεως τοῦ Κτή- ματος. Μετὰ τὸ πέρας τῆς δοξολογίας ἐξεφώγησε θαυμάσιον λόγον ὃ φι- λόλογος τοῦ Ἑλληνικοῦ Τυµνα- ----ϕ- καὶ νὰ μὴ πραγµατοποιηθῇ ἡ ἀπειλου µένη ἔξωσις». ᾿Αναφερθεὶς ὁ [Πρόεδρος τῆς ἂημο: κρατίας εἷς τὸν ἍΕθνικὸν, Κυπριακὸν ἀγῶνα εἶπε μεταξὺ ἄλλων: Τὰ τέκνα μας, πειθαρχοῦντα πρὸς τὴν Ἐκκλη: σίαν καὶ τὴν Πατρίδα ἔγραψαν σελίδας δόξης καὶ τὸ ὄνομά των µπαρέμε'νεν ἀθάνατον. “Ἡ πίστις καὶ ἡ αὐτοθυσία των θὰ παραμείνῃ ἀστείρευτος πτηγὴ ἐμπνεύσεως, Χάρις εἷς τὰς θυσίας ἐ- κείνων ἣ Κύπρος εἶναι σήμερον ἔλευ- θέρα. ᾿Ακούονται, συνόχισεν ὁ Μακαριωτα- τος, κρίσεις καὶ ἐπικρίσεις κατὰ ιῶν συμφωνιῶν καὶ λέγεται ὅτι δὲν ἵκανο- ποιοῦν, Οὐδένα ἱκανοποιοῦν ἀπολύιως αἳ συµφωνίαι, ἆλλ᾽ ἀποτελοῦν τερα- στίαν ἐπιτυχίαν διὰ τὸν Κυπρικχκὸν λαόν. ᾿Απὸ σᾶς ἐξαρτᾶται νὰ ὁδηγηθῇ τὸ Κυπριακὸν σκάφος πρὸς τὰ πρόσῳ, ἐναντίον τῆς ἀρνήσεως καὶ τῆς ἧττοπα- θείας. Εἰς τὸ νέον στάδιον δὲν ὑπάρ- ᾿ΗΣ ΕΛΑΣ ΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΔΙ ΤΑ ΧΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΑΜΠΡΟΣ ΥΠΗΡ:ΗΝ 0 ΕΟΡΙΝΜΟ) ἵμ ΗΠΗΕΟΥ ΤΗΣ 154 ΜΙΡΙΘΥ 182 ΠΑΝΗΙΓΥΡΙΚΑΙ ΔΟΞΟΙΛώΓΙΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΡΔΛΗΤΙΚΑΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ σίου Πάφου κ. Χάρης Λοϊίδης. ΕΙ5 ΑΒΕΜΕΣΟΝ ἸΠλέονσα εἰς τὺ κυανόλευκον ἡ Ἀεμεσὺς ἑώρτασε τὴν Ἐθνικὴν Ἐπέτειον τῆς Όδης Μαρτίου Κατὰ τὴν δοξολογίαν ἐν τῷ ἵ, ναῷ Ἁγίας Νάπας ἐχοροστά- τησεν ὁ Σε6. ἈΠητροπολίτης {Κι- τίου κ. Άνθιμος. ᾿Ἠμπνευσμένον πανηγυρικὸν ἐξεφώνησεν ὁ καθη- γητὴς, τοῦ. Λανιτείου Γυμνασίου κ. Γεώργιος Οἰκονόμου. ΒΙΣ ΛΑΡΝΑΚΑ Μεγαλοπρεπῶς ἑωρτάσθη εἷς τὴν πόλιν Λάρνακος ἡ ἐθγικὴ ἓ- πέτειος. Ιατὰ τὴν δοξολογίαν ἐν τῷ ἵ. γαῷ “Αγ. Λαζάρου τὸν πα- γηγυρικὀν ἐξεφώνησεν ὁ καθηγη- τὴς κ. Παὔλος Σεµελίδης. Κατὰ τὴν. δοξολογίαν ἐχοροστάτησεν ὁ 1ἴανοσ. ᾿Αοχιμανδοίτης κ. Νικό- λαος Φιδερᾶς. ΕΙΣ ΚΥΡΗΝΒΕΙΑΝ Ἰαντὸς ἀτμοσφαίρας παλλοµμέ- γης ἂἀπὺ ἡἐθνικὰς ἐκδηλώσεις ἑωρτάσθη ἐνδουσιωδῶς εἰς Κυοή- γεναν Ἡ ἐπέτειος τῆς 2ὔης Μαρ- τίου. Κατὰ τὴν δοξολογίαν ἐμ- πνενσµένον πανηγυρικόν ἔξεφώ- γησεν ὃ Γυµνασιάρχης τοῦ 'Βλ. Γιωμνασίου Ἰυρηνείας κ. Ίανα- γιώτης Ν. “ἩἨρειώτης. Κηρύττων εἲς τόν ναὸν τῶν “Ἁγ. Πάντων Λονδίνου ὁ Μακ. ᾽Αρχιεπίσκοπος ἐτόνισεν : [ΛΙ ΩΣ ΑΘΛΗΤΗΙ ΛΣ ΕΡΓΑΣΘΗΜΙΝ ΝΙ) ΕΝΑ ΚΑΛΙΤΕΡΟΝ ΜΕΛΛΟΝ χουν κερκίδες διὰ θεατὰς, ἀλλὰ ὅλοι ὡς ἀθληταὶ ἅς ἐργασθῶμεν δι’ ἕνα κα- λύτερον µέλλον. Ας ἀτενίσωμεν πρὸς τὸ µέλλον μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ αὗτο πεποίθησιν. Εἶμαι θέ6δαιος, ἐπέραιεν, ὅτι θὰ νικήσωµεν καὶ εἷς τὸν εἰρηνι κὸν ἀγῶνα, ὅπως καὶ εἷς ἔνο- πλον καὶ ὅτι εὐτυχέστεραι ἡμέραι ϐ ἀνατείλουν εἷς Κύπρον. τὸν Ω λόγος τοῦ Μ. διεκόττετο ᾿Αρχιεπισκόπου συχνὰ ὑπὸ τῶν Χχειρο- κροτηµάτων τοῦ ἐκκλησιάσματος. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψίν του τὴν ἑπομέ- νην ἡμέραν, Σάδόατον, Ίδην Μαρτίου, παρὰ τῷ ᾿Αρχιεπισκόπῳ τῆς Καντιρ- θουρίας ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύ πρου κ. κ. Μακάριος συνεζήτησεν τὸ ζήτημα τοῦ ἵ. ναοῦ Αγ. Πάντων, ζη- τήσας ὅπως ὁ ναὸς παραμείνῃ εἲς Κυ- πριακὰς χεῖρας καὶ μὴ πραγµατοποιη- θῆ ἡ ἀπειλουμένη ἔξωσις ἐξ αὐτοῦ. ϱΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΧΛΙΡΕΤΙΣΜΟΙ «ο Ναι. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος τὸ ἔσπεφας τῆς ΙΙαρασκευῆς, Ό4ης Μαρτίου, πρυέστη τοῦ ΜΕΥ. 'Ἑσπερινού τοι Μὐαγγελισμοῦ τής Θεοτόκου χαι ἀχολούθως ἀγέγγωσε τὴν Α΄ και Δ΄ Ὑτάσιν τῶν Καιρετνσμῶν τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν ᾿Απολουὐίαν τῶν Τελευταίων Χαιρετισμῶν ἐν τῷ . ναῷ Φανερωμένης Δευκω- σίας. ο 5εθ. Μητοοπολίτης 11ά- φου κ. Γεννάδιος τὸ αὐτὺ ἐσπέ- ρας κατὰ τὴν ᾿Ακολουθίαν τοῦ Ἡσπερινοῦ καὶ τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόχου ἐχοροστάτησεν εν τῷ Καδεδρικῷ Νναῷ 'Αγ. Θεοδώ- ρου Κτήµατος καὶ ἀνέγνωσε τὴν Α΄’ γαὶ Δ΄ ΦΜτάσιν τῶν Χαιρετι- σμῶν τῆς Θεοτόκου. --- Ὁ Σεθ. Μητροπολίτης Μι- τίου κ. Ανδιμος κατὰ τὴν ᾿Αχο- λουδίαν τοῦ 'Ἡσπερινοῦ τοῦ Εύα: γελισμοῦ καὶ τοῦ ᾽Ακαδίστου Ἱ- µνου ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ ΑΤΠη- τροπολιτικῷ Ναῷ Καθολιμῆς Δε: μεσοῦ καὶ ἀνέγνωσε τὴν Α΄ και Δ΄’ Ἀτάσιν τῶν Χαιρετισμῶν. πο-------- Τ0 ΠΡΠΤΕΙΟΝ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΗΜΗΣ Ἠξεδόθη συλλογή Ψεολογικῶν μελετῶν εἰς ἕνα τόµον ἐπὶ τοῦ Παπιχοῦ πρωτείου ἐκθέτουσα τὰς ἀπὸ ὀρθοδόξου ἀπόψεως ἀντιρ- ρήσεις. Ὁ τίτλος του εἶναι «Τὸ Πρωτεῖον τοῦ Πέτρου» καὶ συγ- γραφεῖς 4 Ῥῶσοι χαῦηγηταί. ᾿Ι- δοὺ τὰ διαποαγµατευόµενα θέμα τα κατὰ σειράν: 1, «Ἡ Ἐκκλησία ἡ προνκαδηµέ- γη τῆς ἀγάπης». 9, κἩ δέσις τοῦ ᾿Αποστολοῦ Πέτρου ἐν τῇ ἀρχαία Ἐκκλησίᾳ». 8. «Ὁ Απόστολος 1Τέτοος, τὸ ποωτεῖον καὶ ἡ διαδοχἡ του ἐν τῇ Βυξαντινῇ Θεολογία». 4, κΤὸ πρωτεῖον χατὰ τὴν ᾿Οο0- θόδοξον Εκκλησιολογίαν». τ «Ὑπεύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣΣ λΙσαακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. ΝΕΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΛΙ ΤΟΥ ϱΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΛΊΡΙΛΡΧΕΙΘΥ ΔΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΤΗΙΟΛΙΣ, Ν]άρτιος.--- “Ὁ Ἀχολάρχης τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης 1Η α- γοσιολογ. ᾿Ἀρχιμανδρίτης κ. δΙά- Έιμος Βαπανέλλης, ἐξελέγη τιτου- λάφιος Μητροπολίτης Σταυρουπό- λεως ὑπὸ τῆς 'Ἱ. Συνόδου τοῦ Οἰκουμεχγικοῦ Ἱ[ατριαρχείου. Ὁ δὲ Καθηγητὴς τῆς αὐτῆς δχολῆς πρεσθύτερος Ἀρυσόστομος Κωγ- σταντιγίδης ἐξελέγη µτιτουλάριος Μητροπολίτης Μύρων. ΠΡΌΣΚΥΝΗΜΑ ΕΙΣ Τ0 ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΦΕΡΡΛΙΟΥ 4.000. 0] ΕΚΛΡΩΜΕΙΣ ΒΟΛΟΣ, 27 Μαρτίου.-- Ανω τῶν 5 000 ἁτόμων, ἐκ τῶν ὁποίων 4.000 ἐκδρομεῖς, µετέσχον δηλώσεων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο πρωτο- θουλίᾳ τῆς 'Οµοσπονδίας ᾿Εκδρομ:κῶν Σωματείων Ἑλλάδος, πρὸς τιμὴν τοῦ Ρήγα Φερραίου εἰς τὸ Βελεστῖνον. Τὸ ἑορταστικῶ» ἐκ ἑορταστικὸν πρόγραµµα περιελάµθανε προσκύνημα εἲς τὸ σπίτι τοῦ κατάθεσιν στεφάνων, Ρήγα, ὁμιλίας, κοὺς χοροὺς καὶ παραστάσεις. Εἰς τὰς ἑορτὰς παρέστησαν οἱ Σεθ6. Μητροπο- λῖται Δημητριάδος κ. Δαμασκηνὸς καὶ τοπι- Λαρίσης κ. ᾿]ώκωθος οἱ δήμαρχοι τῶν ) πλησίων θεσσαλικῶν πόλεων καὶ πλέον τῶν 200 ἐἑκδρομέων. ΝΕΑ ΜΕΤΑΦΡΛΣΙΣ ΑΓΓΛΙΚΗ ΤΗΣ Κ. ΛΙΑΘΗΚΗΣ ἐπισήμῳ τελετῇ Ἐν ες τὸ Αθ: θαεῖον τοῦ ἐν Αονδίνῳ Οὗστιμίνοτερ θὰ δοβοῦν πρὸς κχρῆσιν με- ταφράσεις τῆς Κ. Διαθήκης, εἷς τὴν σύγχρονον αἱ νέαι καθομιλουμένην ἀγγλικὴν. Απλοποιηθεῖσα ἐκ τῶν ἀρχαϊσμῶν τῆς ἐκδόσεως τοῦ 1611, ἀποτελεῖ ἔρ- ἐκ ἛἝλληνι- ἀλλὰ λογοτε- Υον μεταφραστικὸν τοῦ καὶ κοῦ πρωτοτύπου, χνικὸν συγχρόνως. ΤΙΜΗΤΙΚΟΝ ΜΕΤΑΛΛΙΘΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΛΚ. ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΛΘΗΝΗΝ ΛΘΗΝ ΑΙ, Μάρτιος.--- Την Κυ- ριακὴν τῆς ᾿Ορδοδοξίας, ἑορτὴν τοῦ Αγ. Θεοκλήτου, ἐγένετο εἰς τὸν Μητροπολιτικὸν Ναὸν ἸΑΛη- νῶν, μετὰ τὺ πέρας τῆς 8. λοι- τουργίας, Ἡ ἀπονομὴ τοῦ χρυσοῦ μεταλλίου τοῦ Πανελληνίου Σιλ- λόγου ᾿Ορδοδόξων «Ἰαναγία ἡ Ἐλευθεριώτισσα» εἰς τὸν ἕἔορτά- ἕοντα Μακ. ᾿ΑἈρχιεπίσχοπον ᾿Α- ὑηνῶν καὶ πάσης Βλλάδος . Θόεκλητον ὑπὸ τοῦ Προέδρου τοῦ Σνλλόγου κ. Αντωνίου Στανίτσα, ΠΛΡΛΣΗΜΟΨΙΡΙΑΙ ΙΕΡΛΡΧΗΝ ΑΘΗΝΑΙ, Μάρτιος.-- Ἡ Α.ΜΙ. ὁ Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων ΙΠαὔ- λος ἀπένειμεν εἰς τοὺς Σε6. Μή- τροπολίτας ᾿Αττικῆς καὶ Μεγαρί- δος κ. Ἰάκωδον, Λευκάδος κ. Δωρόδεον, ἘἙλασσόνος κ. ᾿Ιάκω- ύον καὶ Κίτρους κ. Βαργάθαν τὸν µεγαλόσταιυφον τοῦ 1 εωργίου Α΄ Ἐπίσης εἰς τὸν 3ε6. ᾿Αττικῆς ἆ- πεγεμήδη ὑπὺ τῆς ΑΒΎ τοῦ Δια- δόχου ᾽Αντιθασιλέως Κωνσταντί γοα τὸ παράσηµον τοῦ Σώματος Ἑλλήνων Ἡροσκόπων. ---υ----- ΛΝΘΕΣΤΗΡΙΑ ΠΡΩΕΞΑΡΧΟΝΙῦΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΑ, 27 Μαρτίου.-- Εἰς τὴν Κωμόπολιν Συκούριον τοῦ νομοῦ Όεισ. σαλίος ἐτελέσθησαν ᾿ Ανθεστήρια προ- εξάβχοντος Σε6θ. Λαρίσης κ. ᾿Ιακώδου. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ο. ΝΙακαριώτατος Πατοιάρχῆς Ἀ]όσχας καὶ πασῶν τῶν Ῥωσιῶν κ. Αλέξιος διώρισε προϊστάμενον τῆς ἐπὶ τῶν Ἐκδύόσεων Ὕπηρε- σίας τοῦ ΠΤατριαρχείου λ[όσχας τὸν Θεοφιλέστατον πίσκοπον Ποντύλσκ κ. ἈΝικόδημον. τοῦ Μητροπολίτου ε: ΛΦΟΡΜΗΣ ΤΟΥ ΕΕΡΘΕΝΤΟΣ θΕΛΛΤΟ) ἐΙΔ. ΤΟΝ. ΕΙΜΙΤΕΛΙΚΟΝ 71. 1ΟΛΙΛΤΗΙ ΝΑ ΛΠΙΦΙΥΓΗΛΙ ΠΠ ΑΝΛΙΝΩΝ ΙΩΝ. ΛΙΡΗΙΚΩΝ ΚΗΡΗΠΛΙΩΝ σμῶν ϱόφερ γνώσµατα ται ενω διανέμεται Ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἐκκλ. τῆς Ἑλλάδος διέκοψε τὴν Τετάρτην, οοαν Μαρτίου, τᾶς ἐργασίας της λόγω τῶν ἑορτῶν τοῦ Ἠάσχα καὶ θὰ, τὰς ἐπαναλάδη τὴν 34ην ᾿Αποιλίον. Κατὰ τὴν ἓν λόγῷ τελευταῖαν συνεδρίασιν ἠσχολήὓη κυρίως με τὸ θέµα τῆς διὰ κηρυγµμάτων πφρο- παγάνδας τοῦ Ζωδιάτη, ὁ ὑποῖος τὰ δημοσιεύει κάθε Κυριακὴν ἓ- αἱ απληρωμῃ. Τὰ Ἀηρυγματα. ᾱ- γαφέρονται εἰς τὰ Εὐαγγέλια, ποὺ ἀναγινώσκονταν εἷς τοὺς ὀρ- βοδόξους ναούς, καΐτοι οὗτος εἰ ναι Εὐαγγελικός. 'Η ἀκολουθουμε γη τακτικὴ κατὰ τοὺς 39νοδι- κοὺς “Ἱεράρχας, ἔχει παραπλα- γητικὸν χαρακτῆρα καὶ ἐπιδιώ- χει νὰ διοχετεύση κακοδοξίας εἰς τὸ ᾿Ορθόδοξον Κοινόν. Κατόπιν προηγουµένης ἀποφά- σεως τῆς 'Ἱ. Συνόδου, εἰς τὸ δια- γεµόμενον κατὰ Κυριακὴν εἰς τοὺς ναοὺς ἔντυπον τῆς ᾽Αποστό- λικῆς Διακονίας «Φωνή Κυρίου» δὰ δημοσιενδή σχετικὴ ἐγκύχλι- ος περιλαμθάνουσα μεταξὺ ἆλ- λυν τὰ ἑξῆς: «Κατ αὐτὰς ἔνε- τάδη ἡ προπαγάνδα ἑνὸς αἱρετι- ποῦ ὀνομαζομένου Σπύρου ζω- διάτου, ὅστις, σὺν τοῖς ἄλλοις, δημοσιεύει καθ ἑθδομάδα εἰς ἆᾱ- δηναϊκὰς καὶ ἐπαρχιακὰς ἔφημε ρἶδας καὶ περιοδικὰἁ ἄρῦρα ὕ- πὺ μορφὴν κηουγµάτων, κα: κόδοξα, αἱρετικά, εἰς τὰ ὑποῖα, μάλιστα, µέχον ποὺ τινος ΕΙ ΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΙΚΑΓΟΝ, Ἀάρτιος. (1δ. ὑπ.).---“Ὁ ἑορτασμὸς τῆς ὃδης Μαρτίου εἶχε ἐφέτος πανηγυ- ριχώτατον Ἀχαρακτῆρα, κατόπιν τῆς προτάσεως τοῦ Θεοφιλ. Έ- πισκόπου Σικάγου Αἰμιλιανοῦ, ὅ- πως, κατὰ τὸ πρότυπον τῆς πα- ρελάσεως τῶν ὁμογενῶν εἰς τὴν Νέαν 'Ὑόρκην, παρελάσουν μίαν ὠρισμένην ἡμέραν καὶ οἱ ὅμογε- γεῖς τοῦ Σικάγου. 'Ο Ἕλλην Ἐ- πίσκοπος, προτείνων τὴν καδιέ ρωσιν τῆς παρελάσεως, ἀντὶ τοῦ ἑορτασμοῦ εἰς πλειστὺν χῶρον, ὡς συνηδίζετο µέχρι σήμερον, εἶπεν ὕ- τι µεγάλαι δὰ εἶναι αἱ ἠθικαὶ ὦ Φέλειαι διὰ τὸν 'Ἑλληνισμὸν τῶν Ἠνωμένων Πολιτειῶν, ἂν καδιε: οώδῇ εἰς ὅλας τὰς µεγάλας πό- λεις τῆς ᾽Αμερικῆς νὰ παρελαύ- 0 ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΣ ΣΥΝΗΝΤΗΘΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΙΠΟΝ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 18 Μαρτίου.--- “ο Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου καὶ Πρό- Έδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ. Μακάριος, ὃ ὁποῖος µετέθη εἷς Λον δῖνον διὰ νὰ ἐκπροσωπήσῃ τὴν Κύπρον εἰς τὴν Διάσκεψιν τῆς Κοινοπολιτε΄ας, συνδιελέχθη τὴν πρωΐαν τοῦ Σαθθάτου, Ίβης Μαρτίου, ἐπὶ ἡμίσειαν ὥραν μὲ τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον τοῦ Καντέρμπουρυ Κἐπὶ προθληµάτων κοινοῦ ἐνδιαφέουον- τος διὰ τὰς δύο Εκκλησίας», ὡς διευ κρίνισεν ἐν συνεχείᾳ ἐκπρόσωπος τῆς ᾽Αγγλικανικῆς ᾿Εκκλησίας, μη 0 ΜΑΡΗΝΕΙΑΣ ΤΙΜΟΒΕΙΣ ΛΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΛΤΙΣ ΕΙΣ ΑΠΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙ, 2] Μαρτίου.--- 'Ἡ διαρ- κῆς /{, Σύνοδος τῆς Ἑλλάδος, κατὰ μίαν συνεδριάσεών της, ὥρισε τὸν Μητροπολίτην Μαρωνείας κ. ᾿Εκκλησίας τῆς τῶν τελευτοίων Σε6. Τιµόθεον ὡς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ προσκυνήµοιος εἰς τοὺς Αγίους Τόπους κατὰ τὸ Πά- σχα. ----Ἱ-υὉυ-ἰ-- ΝΕΑ ΛΙΕΝΕΞΙΣ ΓΚΟΜΟΥΛΚΑ - ΚΑΒΟΛΙΚΗΝ “Σ0ΒΑΡΑ ΕΠΙΘΕΣΙΣ” ΠΟΛΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, 20 Μαρτί- (Άσσ. Πρὲς).---Ὁ Ραδιοφωνι- κὸς Σταθμὸς τῆς πόλεως τοῦ Βατικα νοῦ µετέδωσεν, ὅτι ὁ Πολωνὸς Πρω θυπουργὸς κ. Γκομούλκα ἐξαπελωσ: «σοθαρὰν ἐπίθεσιν» κατὰ τῆς ρωμα!ο- καθολικῆς ου, Ἐκκλησίας, προκειµένου νὰ. ἐπιτύχῃ ἀποχωρισμὸν τῶν Πολω- νῶν Καθολικῶν ἐκ τοῦ Βατικανοῦ. Ὡς μεταδίδεται ἐκ Βαρσοδίας καὶ ὁ Πριμᾶτος τῆς Πολωνίας ἔσπευσε χθὲς νὰ ἀπαντήσῃ εἷς τὰς ὑπὸ κ. Γκομούλκα διατυπωθείσας ἐπικρί σεις ἰσχυρισμὸν ὅτι ἡ πο- ᾿Εκκλησία ἀκολουθεῖ τοῦ διαψεύσας τὸν τού Πολωνοῦ Πρωθυπουργοῦ, λωνικὴ τὰς ἂν τικομμουνιστικὰς ὁδηγίας κανοῦ. Βατι- ῖ- Γκομούλκα, ὡς καὶ Καθολικῶν τοῦ Ὡς γνωστὸν, σχυρισμὸς τοῦ κ. ἄλλοι ὁ τοιοῦτος κατὰ τῶν χαρακτη- ρισµοί του, κατὰ τὴν διάρκειαν ἐκ- Φωνηθέντος ὑπ αὐτοῦ προεκλογικοῦ λόγου, ἔδωσεν ἀφορμὴ εἲς τὸ Βατι- κανὸν νὰ ὁμιλήσῃ περὶ ἐξαπολύσεως «σοδαρᾶς ἐπιθέσεως» πρὸς ἁπόσχισιν τῶν Πολωνῶν Καβολικῶν ἐκ τῆς 'Α- «Ἐφ' ὅσον ἡ Εκκλησία δια τῶν της προσφερει δις τὸ κπρυγμα ἐχδοτικῶν ὀρνανι- εοοτρόπως χριστιανικὰ ἄνα- ἕκάστης ἨΠυριαχκης κατὰ χιλάδχς ἀντιτύπων εἷς τοὺς ἵ. ναούς». ὑπεγράφετο ὡς ἑαἰδεσιμώτατος», χρησιμοποιῶν τίτλον ᾿Ορθοδόξου Ἱερέως ποὺς παραπλάνησιν τοῦ Κοινοῦ. Μὴ ἀρκούμενος καὶ τοῦ- το, εἷς τὸ τέλος ἑκάστου ἄρθρου συνιστᾶ εἰς τοὺς ἀγαγνώστας, νὰ τοῦ ἀπευθύνουν ἔἐπιστολήν, διὰ γὰ τοὺς ἐφοδιάση καὶ δι ἄλλων προπαγανδιστικῶν ἐντύπων, δωρε- άν, ἀποσκοπῶν ἵνα διὰ τῆς ἀλλη- λογραφίας συνδεὺῃ µετ αὐτῶν χαὶ ἀποπτήση ὁπαδούς». Ἐν συνεχεία ἀναφέρεται, ὅτι ὁ Ζωδιάτης, μὲ τὸ πρόσχηµα ὅτι θὰ θοηδήση τὴν απατωχὴν Ἑλλάδα, παριστάνει τὴν χώραν µας εἰς ᾽Αμερικὴν μὲ τὰ µελαγώτερα χρώματα, ὡς ἄδρησκον, ἀμόρφῳ- τον, ἀπολίτιστον καὶ ὑπανάπτυ- ἁτον, χοησιμοποιῶν τὴν φιλαν- δρωπίαν ὡς δόλωμα πρὺς προπα- γάνδαν. Προστίδεται, ὅτι τὸ µε- γαλώτερον µέρος τῶν προοριξοµέ- γων διὰ τὴν ἀμοιθὴν ἱεραποστό- ]ων, συντήρησιν γραφείων, κἆ- μοιθὴν ἐφημερίδων καὶ διανομὴν δωρεάν, προπαγανδιστικῶν «ι- θλίων καὶ φυλλαδίων. Ἡ ἐγκύλλιος τῆς Συνόδου ἐν χατακλεῖδι, συνιστᾶ εἰς τοὺς “Έλ- εξ , ληνας Χριστιανοὺς ὕπως ἀποφεύῦ- ΠΑΡΕΛΑΣΙΣ ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΗΠΙΣΚΟΠΟΥ γουν τὴν ἀνάγνωσιν τῶν αἱρετι- κῶν κηρυγµάτων, ἐφ᾽ ὅσον ἡ Ἐκ- κλησία µας διὰ τῶν ἐκδοτικῶν «ὀργανισμῶν της προσφέρει δια- φοροτρόπως, χοιστιανικὰἁ ἀναγγώ- σµατα, ἐνῶ τὸ κήρυγμα ἑκάστης Κυριακῆς διανέµεται κατὰ χιλιά- δας ἀντιτύπων εἰς τοὺς ἴ. ναούς. ΕΙΣ Τ0 ΣΙΚΑΓΙ γουν οἱ ὁμογενεῖς ἑορτάκοντες τὴν ἐθνινὴν ἐπέτειον. 1 παρέλασις τῶν Ἑλλήνων τῆς πόλεως τοῦ Σι- χάγου δὰ πραγματοποιηῦῇ μᾶλλον κατὰ τὰ τέλη ᾿Απριλίου. -- ΚΙΝΗΤΟΙ ΝΑΟΙ ΕΝ ΒΕΛΓΙῆ ᾿Ογδοήκοντα πέντε τροχοφέροι Ναοὶ μὲ 114 ἱερες ἐπὶ 11 ἔτπηίς 7.000 διάφορα Βελγίου ἐξυπηρέτησαν τὰς Λλειτουργικὰς Υκας χιλιάδων ἐκείνων οἱ νας περιοχὰς στεροῦνται δὲν ἀξιοῦνται τῆς τακτικῆς ποιµαν- τικῆς ἐπαφῆς μὲ τὸν “[ερὸν Κλζνον. χωρία τοῦ λμο- ἵνά- πιστῶν. Κυρίως δὲ ὁποῖοι εἷς ἀπομακρυσμέ- Ναῶν καὶ ΠΡΟΗΧΒΗ ΕΙΣ ΜΜΙΡΟΠΟΛΙΤΗΝ “Ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν, προέ- στη λειτουργίας εἷς Α- γίων ᾿᾽Αναργύρων Νέας ᾿Ιωνίας, ἔν- θα ἀνήγγειλεν τὴν ἀπόφασιν τοῦ Οἱ- κουμενικοῦ Πατριάρχου, διὰ τῆς ὁποί- ας προήχθη εἷς µητροπολίτην Πατά- βων ὁ συµπληρώσας δθετίαν ὡς ἆρ- χιερεὺς ἐπίσκοπος Πατάρων Μελέτιος. τὸν Ναὸν -------ωμω--- ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΛΗΜΗΡΙΟΥ ΜΠΑΛΑΙΟΥ ΑΘΗΝΑΙ, δ Μαρτίου.-- Πρω- τοθουλίᾳ τοῦ ἹΤρυτάνγεως τοῦ ἑ[α- γεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν γαὶ Καθη: γητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν κ. Ὡασιλείου Βέλλα, ἓ- τελέσνη τὴν 2αν Αἱαρτίου, ἡμέ- ραν Πέμπτην, παρουσίᾳ τοῦ Μαν, ᾿Αρχιεπισκόπου Αθηνών καὶ πά- σης Ἑλλάδος ὰ. Θεοκλήτου, ὧεύ. “Ἱεραρχῶν, Θεολόγων καὶ πλήῦους πόσμου φιλολογικὸν μνηµόσυνον τοῦ ἀευμνήστου ᾿Ακχαδημαϊκοῦ καὶ Καδηγητοῦ Δημητρίου. ἉΙπαλά- νου, εἰς τὴν αἴθουσαν Τε]λετῶν τοῦ. Πανεπιστηµίου. 'Ὡμίλησε δι᾽ ὀλίγων ὃ κ. ΠἨσρύτανις καὶ ὃ Βα- δηγητὴς τῆς 'Ύμνολογίας, Άγιο- λογίας καὶ Παλαιογραπίας κ. ᾿Ανδρέας Φυτράχις, τὸν δὲν προσ- ήκοντα λόγον ἐξεφώνησεν ὁ Ἱνα- δηγητὴς τῆς Πατρολογίας τ. Κωνσταντῖνος Ἀ[πόνης, ΝΕΑ ΓΡΑΜΗΛΤΟΣΗΜΑ ΕΙ! ΤΗ ΕΠΕΤΕΗΙ ΤΟΥ ΒΑΝΑΤΟΥ ἵΤΥ ΠΑΠΑ ΛΕΟΝΤΙΣ Λ’ ΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, 28 Μαρτίου.--- Τὸ Βατικανὸν θὰ θέσῃ τὴν όην τρέχοντος μηνὸς κυκλοφορίαν ᾿Απριλίου εἰς γραμματοσήμων ἐπὶ τῃ 1500ῇ ἐπετείῳ τοῦ θανάτου τοῦ Πάπα Λέοντος Α΄ ποὺ ἔσωσε τὴν Βώμην ἀπὸ τῆν ἐπιδρομῆν τῶν Οὕννων διὰ προσωπικῆς συν Ἱντήσεως του υὲ τὸν ᾿Αττίλα τὸ 452 μ.Χ. σειρὰν ------ω---- ΜΙΑ ΝΟΡΒΗΓΙΣ ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗ ΠΛΣΤΗΡ ΟΣΛΟ, 21 Μαρτίου, (’Ιδ ὑπηρ.).--- Διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν 'Ιστορίαν τῆς Λουθηρανικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Νορ- ῥηγίας, ἐχειροτονήθη τὴν 21.3.61 -τά- στωρ µία γυναΐκα. Ἡ τελετὴ ἐγένετο εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Χαμάρ, ὅπου ὁ γίας Έδρας. ᾿Επίσκοπος ἍΣέλντρουν ῥἐχειροτόνησε τὴν κ. Ίνγκρηδ ἨΜπιέρκας, ἐνώπιον 1200 πιστῶν, ΣΑΒΒΑΤΟΝ 1 ᾿Απριλίου, 196Ι “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΠΗ” Ἰ, δ. ΟΕΒΟΝΙΝ [λ. ΚΛΗΛΙΑ 1 4]ον. Ἔπεφτε στα γόνατα, πα ρακαλώντας τὸ Θεὸ νὰ τοῦ δώσει θάρρος γιὰ ν΄ ἀντιμετω- πίσει τὶς δυσκολίες του, καὶ κάνοντας θερμὲς προσευχές. Τέλος, ὅταν κοιτοῦσε τὸ πλη- γωμένο σῶμα στὸ Σταυρὀ, ὑπομονετικὸ καὶ γλυκὸ μὲς οτὰ θάσανά του, ἡ ψυχή του γέμιζε εἰρήνη. Μιὰ νύχτα, λίγο μετὰ τὰ μεσάνυχτα, ἔπειτα ἀπὸ μιὰ τέ- τοια ἐπίσκεψη, ἀνεθαίνοντας στὶς μύτες τῶν ποδιῶν, θρῆκε τὸν πατερ-Κέζερ νὰ τὸν περι- μένει. Μὲ τὸ νυχτικό του κ᾿ ἕ- γα παλτὸ στοὺς ὤμους, μ᾿ ἕνα κερὶ στὸ χέρι, ὁ ἐφημέριος εἷ- χε καρφώσει τὰ χοντρὰ τρι- χωτά του πόδια στὸ κεφαλό- σκαλο, καὶ τοὔφραζε θυµωμέ:- νος τὸ δρόµο. -- Τὶ νομίζετε ὅτι κάνετε -- Πηγαίνω στὸ δωμάτιό μου. -- Ποῦ εἴχατε πάει -- Στὴν ἐκκλησία. -- Πῶς! Τέτοια ὥρα, νύχτα -- Γιατὶ ὄχι ἔκανε ὁ Φράν- σις μὲ ΦΘιασµένο Χαμόγελο. Φοθάστε µήπως ξυπνήσω τὸν Σωτήρα -- Όχι, ἀλλὰ ἐμένα, φώνα- ἒξε ὁ πατερ-Κέζερ Χάνοντας τὴν Ψυχραιμία του. Δὲν τὰ θέ- λω αὐτὰ τὰ πράµατα. Πρώτη φορὰ στὴ ζωή µου θλέπω τέ- τοιες ἀνοησίες. ᾿Εγὼὠ διευθύ- γω ἐδῶ πέρα ἑνορία, ὄχι µονα- στήρι. Μπορεῖτε νὰ προσεύχε: στε ὅσο θέλετε τὴν ἡμέρα, μὰ ὅσο σᾶς ἔχω ὑπὸ τὶς διαταγές µου, θὰ κοιµάστε τὴ νύχτα. ὍὉ Φράνσις κατάπιε τὴ θυ μωμένη ἀπάντηση ποὺ εἶχε στὸ στόµα ῄτου. Πῆγε στὴν κρεθατοκάµαρά του σωπη- λός,. Ἔπρεπε νὰ ὑποκύψει, νὰ Δάλει ὅλη του τὴν προσπάθεια, νὰ πάει καλά μὲ τὸν ἀνώτερό του, ἂν ἤθελε νὰ κάνει καλὸ στὴν ἑνορία του. Προσπάθησε νὰ σκεφτεῖ τὶς ἀγαθὲς πλευ- ρὲς τοῦ πάτερ-Κέζερ: τὴν εἰ- λικρίνεια καὶ τὸ θάρρος του, τὰ παράξενα ἀστεῖα του, τὴν ἁδαμάντινη ἁγνότητά του. Λίγες µέρες ἀργότερα, δια΄ λέγοντας μ'ἀὰ στιγμἠ ποὺ θεώ- ρησε κατάλληλη, πλησίασε μὲ διπλωματία τὸ γερο-ἐφημέριο. -- Αναρωτιέμαι, πάτερ... εἴ- µαστε σὲ τόσο φτωχὸ κι’ ἅπο- μακρυσμένο µέρος, χωρὶς κα- τάλληλα κέντρα ἀναψυχῆς... ἀναρωτιέμαι ἂν δὲ θὰ μποροῦ- ) ΒΛΙΛΗΛΣ ο. 6 , ο σαµμε νά ὀργανώσουμε συγκεν: ερωσεις για τοὺς νεους τῆς ἑ- νορίας. τ ᾿ΑχάΙ ἔκαμε ὁ πατερ- Κέζερ µε κέφ.. ωστε θέλετε νὰ Ύινετε και δημοφιλής, νεα- ρέ µου] -Θεέ µου, ὄχι, εἶπε ὁ Φράν- σις μὲ ἀνάλογη εὐθυμία, για: εἰ ἤθελε μὲ κάθε τρόπο νὰ πε- τύχει τὸ σκοπό του. Δὲ θέλω νἁ κάνω τὸ σπουδαῖο. Μά οἱ συγκεντρώσεις αὐτὲς θὰ µπο- ροῦσαν νὰ συμμαζεύουν τα παιδιὰ ἀπ᾿ τοὺς δρόμους... κα. τοὺς μεγαλύτερους ἀπ᾿ τὰ κα- Φενεῖπ. ΒΝά τοὺς ἀναπτύξουι Φυσικἁ καὶ κοινωνικά. ᾽Ακόμα καὶ νὰ τοὺς κάνουν νά πηγαί- νουν στὴν ἐκκλησία. πι Χό, χό! ἔκαμε ὁ πατερ' Κέζερ. Καλὰ ποὺ εἶστε νέος. ΒΜομίζω πὠὼς εἶστε χειρότερος ἀπ᾿ τὸν Λή. Ας εἶναι, κάντε ὅτι θέλετε. Μὰ μὴν περιµέ- νετε νὰ σᾶς ποῦν «εὐχαριστῶ» οἱ τιποτένιοι τῆς ἐνορίας µας. πι δᾶς εὐχαριστῶ, σᾶς εὖ χαριστῶ. Ἠθελα µόνο τὴν ἄ- δειά σας. Μὲ ζῆλο κ᾿ ἐνθουσιασμό, ὁ Φράνσις ἄρχισε ἀμέσως νὰ ἐκ τελεῖ τὸ σχέδιό του. 'Ο Βτό ναλντ Κάϊλ, ὁ διευθυντὴς τοῦ ἀνθρακωρυχείου Ρένσω. σκω- τσέζος καὶ φανατικὸς καθολ.- κός, ἔδειχνε ἀρκετὰ καλὴ θέ ληση. Δυὸ ὑπάλληλοι, ὁ Μόρι- σον ὁ ἐλεγκτής, ποὺ ἡ γυναί- κα του ἐρχόταν πότε-πότε και Φοηθοῦσε στὸ πρεσθυτέριο, κι’ ὁ Κρῆντεν, ἦταν κι’ αὐτοὶ καθολικοί. Μὲ τὴ µεσολάθησῇ τοῦ δ'.ευθυντῆ, ὁ Φράνσις πῆρε τὴν ἄδεια νὰ Χχρησιμοποιεῖ, τρεῖς ὁραδιὲς τὴν ἑθδομάδα, τὴν αἴθουσα τῶν Πρώτων Βοη- θειῶν τοῦ ἀνθρακωρυχείου. Μὲ τὴ δοήθεια τῶν ἄλλων δυό, προσπάθησε νὰ κάμει τὸν κὀ- σµο νὰ ἐνδ'αφερθεῖ γιὰ τὶς συγκεντρώσεις ποὺ ἑτοίμαζε ὝὍλα του τὰ χρήματα δὲν ἃ ταν παραπάνω ἀπὸ δυὸ λίρες καὶ θὰ προτιμοῦσε νὰ πεθάνε παρὰ νὰ ζητήσει συνδρομή ἀπ τὴν ἐνορία. Ἔγραψε ὅμως τοῦ Γουῖλι Τάλοχ--ποὺ ἡ δουλειά [ου τὸν ἔφερνε σ᾿ ἐπαφὴ μὲ τὴν Ένωση Ιέντρων ᾽Αναψ» χῆς τοῦ Τάϊνκαστλ--παρακα- λώντας τον νὰ τοῦ στείλει τί- ποτα παλιά εἴδη σπὀρ. ποὺ νὰ μὴ χρειάζονται γι’ ἄλλη δου- λειά. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) το ΘΕΙΟ ΔΡΑΜΑ (Συνέχεια ἐκ τῆς 6’ σελ͵). Βασιλεὺς ἸΙονδαίων 1.Ν.Β.1.2. Ἠρχισαν ήδη αἵἳ ὀδύναν τοῦ στανορικοῦ μαρτυρίου. Δίψα κατό- λαύα τὸν ᾿Ιησοῦν µεγαλη., οἱ πὀνοι ἐἑσκότκον την σκέψιν Του καὶ ἡ ἀγωνία Γοῦ ἐλύγιζε τὴν ψυχἠν. Σκότος µέγα ἐκάλυψε τήν γῆν ἀπὸ ἕκτης ὤρας µέχει ἑνάτης (ἀπὺ τῆς µεσημθρίας μέ- χοις τῆς ὃης μ.μ.) Ἀαὶ ὁ Τη: σοῦς πονῶν κατὰ τὴν ψυχἠν και τὸ σῶμα «ἀφῆκε «φωνὴν µεγά- λην.»: «Ελωί, ᾿Ελωϊ, λαμὰ σαῦα- χθανί! (Τουτέστι Θεέ µου, Θεέ µου, ἵνα τὶ μὲ ἐγκατέλιπες). «Διψῶ!» ὸ μαρτύριον προεκα- λει δίψαν καὶ κατὰ κρατοῦσαν συ- γήθεναν ἐμέθνον τοὺς σταυρούυµε- νους διὰ ποτοῦ παρασκεναξοµέγου ἀπὸ σμύρναν καὶ ὄξος. Ἠσυνηδί- ξετο μάλιστα τὸ ποτὸν αὐτὸ νά προσφέρουν εὐγενεῖς δέσποιναι τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐπιδεικνύουσαι φι- φανθρωπίαν!! ο ᾽αλλὰ ποοχειµένου περὶ του «Πλάνουν οὔτε τοῦ Αννα, οὔτε τοῦ Καϊάφα οὔτε ἄλλου τίνος Χαδουκαίου Ά Φαρισσαίου ἡ κόρη προσέφερε τὸ παυσίπονο ποτόν͵! Αἱ δὲ ἀχολουδοῆσαι ἐκ Γαλιλαίας τὸν Ἰησοῦν γυναῖχες, ἵσταντο µακρόθεν δεώµεναι διὰ τὸν φό- δον τῶν Ἰονδαίων. Μόνοι τῶν, λουπὀν, οἱ στοατιῶται παρεσχεία- σαν τὸ ποτόν. «Τετέλεσται!». Πάτερ, εἷς χεῖ- θας σου παραθήσοµαι τὸ πνεῦ- μα µου», καὶ χλίνας τὴν κεφαλὴν ἐξέπνευσεν. Ἠτο ἡ ὥρα ὃ μ.μ. τῆς Πα: ρασκευῆς. Καὶ ἀμέαως σεισμὸς μέγας ἔγινε. “Ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη τὸ καταπέτασµα τοῦ ἈΝαοῦ ἐσχί- σθη εἰς δύο «ἀπὸ ἄνω ἕως κάτω» Ἡ γῇ ἐσείσδη, αἱ πέτραι διεροά γησαν καὶ μνημεῖα ἠγεώχθδησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν εχοιιη: µένων ἁγίων ἠγέρῦησαν. «Ὁ. ἑκατόνταρχος διὰ τὰ ση: μεῖα αὐτὰ μαδὺ μὲ τοὺς φροῖ ροῦντα- εἶπεν: «,Ἀληδώς Θεοῦ Υἱὸς ἦν Οὗτος» τὴν ὥραν ἐκείνην, κατά τινα Χριστιανιχὴν παράδοσιν, εἰς τὰς ᾽αδήνας, Διονύσιας ὃ ᾿Αφεοπαγί της ἰδῶὼν τὸ αἰφγιδίως ἐπελθὸν σκότος, αἰσθανδεὶς τὸν σει-αὸν μαὶ τὰ λοιπὰ σημεῖα, δι ὧν τὸ σύμπαν ἐφούωε ἐπὶ τῷ δονάτῳ τοῦ Ῥωτῆρος, ἀγέχραξε ποὺς τοὺς διαποροῦντας, ἐπίσης, ᾿Ἀληναίοις. Ὁ «Μέγας τις Ἀνήσκει Θεὺς, δι ὕ τὰ πάντα τετάραχται καὶ ἐξό- Φωται. Ἡ Θεὺὸς πάσχει ἢ τὸ πᾶν ἀπόλλύται». Οἱ στανρωδθέντες ἐγκατελείπον- το ἐπὶ τοῦ Ἀτανροῦ πολλάς ἡμέ οας µέχοις ὅτου αἱ σάρχες των Ματασπαραχθοῦν ἀπὸ τὰ δηοία χαὶ τὰ ὄρνεα. Οἱ σταυρωδέντὲς ἔ ζων πολλάκις ἀρκετὰς ἡμέρας ἐπὶ τοῦ Σταυφοῦ, ἑκτὸς ἂν προσεθάλ- λοντο ἀπὸ τέτανον, ὁπύτε ὃ µαρ: τυουὺς Δάνατος ἐπεσπεύδετο. Οἱ δήο μετά τοῦ Κοοίου στανρῶ- Φέντες λησταὶ ἰσχυρᾶς ἀντοχῆς. εὔρωστο. ἐπέζων τῶν πόνων, ἀλλ’ ὃ λεπτῆς χράσεως ᾿[ησαῦς ἀπέδανεν ἐντὸς ἃ--ᾱ ὡσᾳῶν. 'Η ἀγωνία, αἱ ἁγουπνίαι, αἳ κακώ: σεις, συνέτριψαν τὴν ἀντοχῆν Ὅ τον γαὶ ἐξέπνενσε μὲ τὰς πρώτάς ὀξεία- ὀδήνα- τῆς στανοώσεως. «Οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνη ὁαὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ γὰρ µεγάλη Ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Σαθθάτου ἠρώτησαν τὸν ΓΠιλᾶ- τον, ἵνα ακαταγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη καὶ ἀρθῶσιν». 'Ὁ κατεαγ- μὸς τῶν σχελῶν ἐπεῖχε δέσιν τε- λειωτικῆς θολῆς. ἵὮ Πιλᾶτος ἔστειλε στφατιώτας (ἀνταποκοιδεὶς εἰς τὴν παράκλη- σιν). Διὰ τὸν ᾿]ησοῦν δὲν ἐχρειά- ξετο «τελειωτικὴ δολὴ» καὶ δὲν κατεάγησαν Αὐτοῦ τὰ σκέλη. Διὰ κάθε ὅμως ἐνδεχόμενον εἷς στρα- τιώτης ἐκτείνας τὴν λόγχην, «ξ- ξεκέντησε τὴν πλευρὰν Αὐτοῦ», ἐξ ἧς ἀνέόδλυσεν αἷμα καὶ ὕδωρ. Αρα εἶχεν ἀποθάνει. Οἱ. στρατιῶται ἀνώρυξαν προ- χείρως ἕνα λάχκχκον ἐκεῖ κοντά διὰ γὰ θάψουν τοὺς γεκροὺς καταδί- κους. Εἰς τὸν χκοινὸν αὐτὸν λάκ- χον ἐπρόχειτο νὰ οιφθῇ καὶ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. «Αλλ ἰδου ᾱ- νὴρ ὀνόματι Ἰωσήφ, θουλευτῆς (δηλαδὴ µέλος τοῦ Συνεδρίου) ὑπάρχων, ἀνὴρ ἀγαθδὺς καὶ δίχαι ος, ἀπὸ ᾿Αριμαθείας, πόλεως τῶν Ἰουδαίων, ὅς προσεδέχετο καὶ αὖ- τὸς τὴν θασιλείαν τοῦ Θεοῦ, έρχε ται πρὺς τὺν Πιλἄᾶτον καὶ ἠτη- σατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» (Λουν. 28, 50--.59). «εἶκαὶ γγοὺς (ὄχ- πληκτος ὅ ᾖἹΠιλᾶτος) ἀπὸ τοῦ Κεντυορίῶνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήὴφ (Μαργ. 15,45). ο ᾿]ωσήφ καὶ ὅ Νικόδημος εὖ- πρεπίσαντες τὸ σῶμα ἐντὺς τάφοι, εἰς τὸν ὁποῖον οὐδέποτε ἄνδρωπος ἐτέδη, μνημεῖον καινόν, ἐκύλισαν λίδον µέγαν εἲς τὸ στόµιον τοῦ μνημείου καὶ τὸ ἔκλεισαν θοηθού µενοι ὑπὺ τῶν ὑπηρετῶν τοῦ κή- που «Καὶ καθελὼν αὐτὸ ἐνετύλι- Ἑρ αινδόνι ναὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν μνήµατι λαξευτῷ, οὗ οὐκ ἦν οὗ: δεὶς οὐδέπω κείµενος' καὶ ἡμέρα ἣν Παοασκενή, Σάδύατον ἐπέφοω- πκε» (Λουγ. 93,ὅ8---.54). Ὁ Πι- λάτος ὕταν τοῦ ἐξητήδη καὶ χοι- στωδίαν ἔστειλε. «Κοαυστωδίαν ἕ- γετε. ὑπόνστε. ἀπφαλίσασδε ὡς αἴδατε.» (ΑΙατδ. 9τ.60)}) Η ΕΙΣ ΑΛΟΥ ΚΑΘΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ “Ὢ ᾿Ἱησοῦς, ποὶν ἢ ἀναστῇ, χα τῆλδεν εἰς τὸν Αδην διὰ νὰ ἕ- γείρῃ τοὺς προχεκοιµηµένους, τοὺς ζήῄσαντας δικαίως καὶ σώσῃ τὴν ἀνθρωπύτητα ἓἔκ τῆς προπατοφί- κῆς ἁμαρτίας. Όταν ἔφδασε πρὺ τῶν πυλῶν τοῦ ΄ Άδου ἐγένετο φω νἠ µεγάλη ὡσεὶ δροντὴ λέγονσα: ! Άρατε πύλας οἳ ἄρχοντες ὑμῶν καὶ ἐπάρδητε πἶὍλαι αἰώνιοι καὶ εἰσελεύσεται ὁ δαπιλεὺς τῆς δό ξηςν: Ὁ Αδης διέταξε τὸν δα: τανᾶν ν΄ ἀνττάξῃ ἐξερτόπεγος ἀντίστασιν κατὰ τοῦ ᾿Τητοῦ, πα- ηήνψειλε δὲ νὰ κλεισθοῦν καλῶς ἔσωδεν «ἵ θήραι. Τοῖς ἐπανελήφ- δη ἡ θροντώδης ἐπιταγή: «Άρα τε πύλας!» ᾿Επειδῆ δὲ ὁ Άδης δὲν ὑπήχουσεν, οἱ. ἀνολυνδοῦντες τὸν ᾿Τησοῦν ἄνγελοι ἐκραήνασαν: τΚύριος οαταιὼὺς καὶ δυνατός ἓν πολέμω». Καὶ εἰσῆλδεν ὃ Ώα αιλεὺς τῆς δόξης, ὥσπερ ἄνβρω- πος καὶ πάντα τὰ σκοτεινὰ τοῦ “Αδου. ἐφωτίσβησαν. Κατόπιν ἔλαίε τὸν πρυπάτορα ᾿Αδὰμ ἐκ τῆς χειρὺς καὶ τὸν ανή γαγε μεθ) ὕλων τῶν δικαίων ἀπὶ τὸν Αδην εἷς τὸν Παράδεισυν. ΄Ἱερομόναχος Σαδδάτῳ, ἐπεὶ Παρασκευὰ ἦν-- ἣν ΑΩΡΟΘΕΟΣ ΤΟΜΑΦΣΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ ᾿Ανέθηκες Χριστὲ τὸ Γολγοθᾶ, σῖον ὦμο φορτωμένος τὸ πλῆθος εἰχες οεί ν ἄκολουδα, γυρεύοντας μ᾿ ὀργὴ τὸ θάνατό σου, Μὰ σένα σ᾿ ὁδηγοῦσε τ' ἀπέραντα σὲ δίπλωναν τὰ µακρη, ὁ πόνος είχε μείνει γι καθως ἀργοκυλοῦσεν ἕνα δάκρυ. Σὲ κρέµασαν μὲ τρία καὶ θέλαν τὴν ἀλήθεια νὰ πεθάνουν Πατέρα, εἶπες τότ΄ ἀπὸ καρδιά, συχώρα τους, δὲν ξαΐρουνε τὶ κάνουν | Διψῶ, σὰν εἶπες, σοὔφεραν χολἠ τετέλεσται... κι’ ἀνοῖξαν τὰ φτερά σου, τὸ µῖσος τῶν ἀνθρώπων τὸ πολύ, ἐκέντησε µε λόγχη τὰ πλευρά σου. Ας ἤτανε νὰ λείψῃ τὸ κακό, οἱ µπόρες ποὺ μᾶς δέρνουν νὰ περάσουν, τὸ φῶς σου δῶρο νάρθῃ θεϊκό, τά πικραµένα χείλη νὰ γελάσουν. Ας ἥἤτανε γι’ αὐτὸ ποὺ στὸ σταυρὸ ἀνέθηκες, Θρησκεία µας, νὰ γίνῃ, ὁ Λόγος σου σᾶν ἄστρο λαμπερὸ νὰ φέρῃ πανανθρώπινα Εἰρήνη. το σταωρό σου, κάποιο φῶς, ἀδερφός τους καρφιὰ ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΤΣΙΝΗΣ Ἡ µακέτα τοῦ πνευματικοῦ κέντρου «᾿Ιωάννης ὁ ᾿Βλεήμων», τὸ ὁποῖον θὰ κτισθῇ εἲς κεντρικώτατον σημεῖον τῶν ᾿Αθηνῶν. ΑΙ ΑΘΗΝΑΙ 6) ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ Φὰ ἔχῃ αἴθουσαν διαλέξεων καὶ οἰκοτροφεῖον διὰ φοιτητρίας. Ἡ Ορθόδοξος Φιλανθρωπικὴ ᾿Α. δελφότης «Ιωάννης ὁ ᾿Ελεήμων», το ὁποίου προΐσταται ὁ ἱεροκήρυξ ᾿Αθη- νῶν Αὐγουστῖνος Καντιώτης, σχεδιά- ζει ἕνα θαυμάσιον ἔργον. Συγκεκριµένως, µία κυρία, µέλο΄ τοῦ Συλλόγου, προσέφερεν οἰκόπεδον Μεγάλης ἀξίας εἰς κεντρικώτατον ση- μεῖον τῶν ᾿Αθηνῶν, τὸ ὁποῖον ἡ 4 δελφότης θά χρησιµοποιήση διά τὴν ἀνέγερσιν πνευματικοῦ κέντρου. Τὸ κτίριον θά περιλαμδάνῃ αἴθου- σαν διαλέξεων καὶ ἄνωθι αὐτῆς οἶκο τροφεῖον διὰ τὰς ἀπόρους φοιτητρίας Ὡς γνωστόν, ὁ κ. Καντιώτης εἶχ- δημιουργήσει µικρότερον κέντρον μὲ αἴθουσαν ὁμιλιῶν καὶ οἰκοτροφεῖον πονάμμες πα στ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΜΠΡΑΣΚΑ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΕΛΜΙΝ ΙΕΡΕΥΣ Σ8ΤΕΙ ΕΝΑ ΝΕΓΡΟΝ ᾽Απὸ θάνατον εἰς ἰσόβια Πάντοτε πίστευα στὴ δύναμι τῆς προσευχῆς” ΑΘΗΝΑΙ, 2ὔ Μαρτίου.-- ὍὉ προθιερεὺς τῆς Ἑλληνικῆς Ἔμικλη- σίας εἰς τὸ Λίνκολν τῆς Νεμποα- σα τῶν Η.Π.Α. κ. Ναπολέωι Καράμπελας, συγετέλεσε διὰ τῶν ἐκκλήσεών του πρὸς τὸν Ίζυδερ γήτην τῆς Πολιτείας, τοὺς γε ρουσιαστάς καὶ τὸ Συμθούλιον Χαοίτων, εἰς τὸ νὰ µετατραπῇ ἡ εἰς Ὀάνατον χαταδίκη ἑνὺὸς νέ- γρου εἷς ἰσόδια δεσμά. “Ὁ δικηγόρος τοῦ. Οὐΐλσον κ. Μπάουερ, ηὐχαρίστησε τὸν 1δι- ληνα κληρικὸν καὶ τοῦ εἶπεν οτι αἳ ἐκκλήσεις του πρὺς τὰς ἆρμο δίας ᾿Αρχὰς καὶ ἡ παρουσία τοι κατὰ τὴν συξήτησιν εἰς τὸ Συμ- ῥούλιον. Χαρίτων, ἔπαιξαν ἀπο- φασιστικὸν ρόλον διὰ νὰ µειωθῇ ἡ ποινὴ τοῦ πελάτου του. ο Νέγρος εἶχε καταδικασδῆ εἷς δάνατον ἀπὺ τὸ δικαστήριον τῆς Νεμπράσκα τὸν Μάϊον τοῦ 1959 διὰ τὺν φόγον τοῦ Ῥέῦμοντ Ρασμοῦσεν, ἐντὸς μιᾶς ἀποῦ ήχης εἰς τὴν ὑποίαν τὸ ὑῦμα εἶργαξε το ἐκτάκτως διὰ νὰ ἐξοικονομῇ περισσότερα χρήματα πρὸς χάλυ- ιν τῶν ἀναγκῶν τῆς πολυμελοὺς ρἰκογενείας τοι. ΄Ο Νέγρος Ο)ίλ- σον εἶγεν ἀποπειραῦῇ τὸν Φεύρου- ἄριον τοῦ. 1968 νὰ ληστεύσῃ τὴν ἀποδήχην, μίαν ἠμέραν, ποὺ ἡ το δέδαιος, ὅτι δὲν εὑρίσκεται ἓν- τὸς αὐτῆς οὐδεὶς ἐν τῶν ὑπαλλή- λων της. Ῥαφνικά, ὅμως, εὑρέθη ἐνώπιον τοῦ Ῥασμοῦσεν καὶ τότε. τρομονρατηθείς, ὡς κατέθεσε κα- τὰ τὴν διάρχειαν τῆς δίκης τον, ἐπιρούόλησεν ἐναντίον του, χωρίς νὰ ἔχῃ πρὀδεσιν νὰ τὸν φονεύσῃ. Ὁ Ρασμοῦσεν εἶγε μείνει νεκρὺς ἐπὶ τόπου. Ἡ ἠπόθεαις αυνετάραξε τὴν Πωλιτείαν. Ὁ Ρασμοῦσεν ἄφηπι Ἀ, παιιδιὰ ὀρφανά, τὴν γυναϊκά του καὶ τοὺς γονεῖς του. ϱ πα τέρα- του, μάλιστα, ἀκυύων εἲς τὴν δίκην τὰ περὶ τρομοκρατή- σεως τοῦ Νέγρου καὶ περὶ τυχαίου πυροδθολισμοῦ, εἶπεν ὕτι δὲν µπο- ρεῖ νὰ καταλάδῃ τὶ νόημα ἔχουν διὰ φοιτητὰς εἰς τὴν ὁδὸν Παλαμη- δίου, τὸ ὁποῖον λειτουργεῖ ἀπὸ διε- τίας. Διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τῶν πόρων ἆπο- στέλλεται πρὸς ὅλα τὰ µέλη καὶ φί- λους τοῦ Συλλόγου ἔκκλησις διὰ τὴς ὁποίας ἐξηγοῦνται οἱ λόγοι καὶ ἡ ᾱ- νάγκη τῆς δημιουργίας τοῦ χριστια νικοῦ αὐτοῦ πνευματικοῦ κέντρου, μὲ τὴν µακέτα τοῦ μέλλοντος νὰ κτισθῃ κτιρίου καὶ καλοῦνται νὰ δηλώσουν τὶ μποροῦν νὰ προσφέρουν διὰ τὴν ἐπίτευξιν τοῦ σκοποῦ. Ὡς πληροφορούμεθα, παρ᾽ ὅλον ὅ- τι πρὸ ὀλίγων μόλις ἡμερῶν ἐκυκλο- φόρησεν ἡ ἔκκλησις, ἐν τούτοις συγ κεντρώνει ἱκανὰ ποσά. ὅλα αὐτά, ἀφοῦ ὁ γυιὸς του εἶχεν ἀποθάνει. 7 ᾿Απὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν ἡλθεν ἡ ἀδελφὴ τοῦ Νέγρου εἰς τὸ δι- Χαστήριον καὶ συνεχίνησε τὸ ᾱ- κροατήριον καὶ ἴσως καὶ τοὺς δι- παστάς. Ὁ ἀδελφός της ἦταν τὸ παιδὶ μιᾶς οἰκογενείας μὲ πατέρα ἀλκουλικόν. ᾿Απὺὸ τὰ δώδεχα παι- διά, ὁ Οὐίλσον, ποὺ εἶναι τώος 35 ἐτῶν, ἦταν τὸ πιὸ ἄτυχο. Συν ἤθισε τὸ ποτὀν, ποὺ τὸν κυρίευ- σε καὶ τὸν ὤδησε νὰ ἀποπειραῦῇ νὰ ληστεύση τὴν ἀποθήκην μὲ ᾱ- ποτέλεσµα νὰ σκοτωθῇ ὁ ἀτυχὴς Ρασμοῦσεν. Εΐς τὴν φυλακὴν ὁ Οὐῖλσον ἔδειξε σαφῆ δείγματα µεταγοίας του. 'Ὑπῆρξεν ἕνας ἵ- δεώδης φυλακισμένος καὶ ἔδηλω- σεν ὅτι δὰ ἐξακολουδήσῃ νάἁ εἶ γαν, ἂν τὸν ἀφήσουν νὰ ζήσῃ, ΑΓ ΕΚΚΛΗΣΗΙΣ ΤΟΥ ΕΒΛΛΗΝΟΣ ΙΡΒΡΕΩΣ ) Ἡ μάχη διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Οὐήλσον ὑπῆσξε σκληρά. “ο “Βλ. λην πρωδιερεὺς Ναπολέων Κα- ῥάμπελας, ἔπαιξεν εἰς αὐτὴν ἆπο- φασιστικὸν ρύλον. Βὶς τὴν ἔχκλη- σιν του πρὸς τὸν Κυδερνήτην τῆ. Νεμπράσκα κ. Μόρισον, ἔγραφε: «αταργήσατε τὴν ἐσχάτην τῶν ποινῶν, διότι ἡ διατήρησίς της ἆ- ποδεικνύει ὅτι ἔχομεν θάρόαρα ὁν- στικτα καὶ ὅτι δὲν ἔχομεν πρου- δεύσει. 'Ε ποινὴ τοῦ δανάτην' πρέπει νὰ καταργηῦῇῃ, διότι διὰ τὰ ἐγκλήματα δὲν εὐθύνονται, οἱ ἐγκληματίαι µύνον, ἀλλὰ καὶ οἱ γογεῖς, τὺ περιθάλλον, ἡ νινω γία, αἱ Ἠγκλησίαι, αἱ ἐφημερίδες, τὰ περιοδικά, ἡ τήηλεόρααις, τὰ θέατρα καὶ οἱ ραδιοφωνικοὶ στα- ὑμοί, ποὺ μὲ τὴν µετάδοσιν ἐν- γληματικῶν σχηνῶν. νεγογότων καὶ παραστάσεων. διεγείρουν τὴν φαντασίαν τῶν ἁἀτόμων καὶ τὰ ὠδοῦν εἲς τὸ νὰ ἐγλκληματήσουν. Σᾶς ὑπενθυμίξω ὅτι αἱ [Τολιτεῖαι ποὺ. πατήργησαν τὴν δανατικην ποινήνγ, δὲν ἔχουν περισσοτέρους ΠΛΛΡΟ ΜΗΝ ᾿Ορδεδοξία, Ἰἐπίσημον ΙΙ εφιο- δικον τοῦ Οἰκουμενικού 1{ατριαρ- {είος, ἐκδιδόμεγον κατὰ τρωηγί- αν, Ώτυς ΑΜ). Ῥεῦχος 1. 1ου- Λίου-- Αὐγούστου-- Νεπτεµόρίου 1960, ΄Απόστολες ᾿Ανδρέας, Εδδυ- µαδιαία φημερις της ἠινευματι- ας Διακονίας τυῦ ὨΩἰκουμενικοῦ αἱ ατοναρχείου. τος 10’. ἸΑριὺ. 199 καὶ 500. ᾿Γειτάρτη 1 καὶ ὃ Φεθρονυαρίου 1961. Πάνταιϊνος, Ιέπίσημον Λελτίον τοῦ. [ατριαργείου ᾽Αλεξανδρείας. Ἔτος 1 --- Αλεξάνδρεια 1 Φε- θρουαρίου 1961, ᾿Αοιῦ. ὃ---ᾱ. Νέα Σίων, }᾿Ιὐχκλησιαστικὸν ΗΠεφιοδικὺν Σύγγραμμα τοῦ Πα- τριαρχείου Ἱεροσολυμων, Έτος ΝΕ’. Τόμος ΝΕ’. Ἱεῦχος Θ--- 1 ---Α/- -ἐ-, Σεπτέμύριος--- Ο- χτώδριος, «Ἀοέμθριος--Δεχέμθριος 1960. Ἐγιλησία, ᾿Επίσημον Δελτίον τῆς ᾿Εκχλησίας τής ᾿μλλάδος, ἔχ- διδόµενον κατὰ δεκαπενδήµερον. Έτος ΛΗ΄- Αδῆναι, Φιλοδέης 19: 15 Φεθροναρίου καὶ 1 Μαρ- τίου 1961. Αριθ. 4 καὶ 5. Ἐφημέριος, Δεκαπενθήμερον ΠΠεριοδικὸν τοῦ ᾿Ορδοδόξου Ἓνο- ριακοῦ Κλήρου (Παράρτημα τοῖ Επισήµου δελτίου «Ἰχκλησία)). Ἔτος {, ᾿Αθῆναι, Φιλοθέης 19 15 Φεδρουαρίου καὶ 1 Μαρτίου 1901. ΄᾿Αριδ. 4 καὶ ὖ. Δελτίον Ἀρήτης, 1961. ᾿Απόάστολος Τίτος, Ἱερᾶς Μητροπύλεως Ἔτος Ι΄. Φεθρουάριος }εῦχος ὃ---Ἠράκλειον., Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἡηνιαῖον Οεολογιχὺν---Όφησκεν- αυκὺν. Περιοδικὺν---Όργανον τῆς 1. Μητροπόλεως Οεσσαλονίκης-- Έτος ΔΙΑ’. Τεῦχος ὅ19-- 613 α΄ -θ', Θεσσαλονίκη---Ἱανουάριος Φεδρονάριος. 1961. Ὁ «Ἀόγος τοῦ Σιταυροῦ Ἀπηνιαία ἔκδοσις τῆς 'Ἱ. Μητρο πύλεως ᾽᾿Αττικῆς καὶ Μεγαρίδος - ἨὭτος Α΄ --᾿Αριδ. ἃ --- Μάρτιος 1961-- Κηφισιά. Γαλήνη, Ἀηνιαῖον Περιοδι κὀν, ἐκδιδόμενον προνοίᾳ τοῦ Σε6. Μητροπολίτου Μονεμθασιας καὶ Ἀπάρτης κ. ᾖἸΙυπριανοῦ--- 1 τος Β΄ ---Αριθ. φύλ. 3) 1ὅ-- Σπάρ τη, Μάρτιος 1961. Κατηχητιχκὰ Νέα, Μηνιαῖον περιοδιχὸν Κατηχητικῶν Μ. Ἐκ- παιδεύσεως, ἐκδιδόμενον πφρονοι( τῆς ϊ. Μητροπόλεως ἈὙπάρτης--- τος Α΄--“Ὡπάρτη-- Ιανουάριος καὶ Φεόρουάριος 196---᾿Αοιῦμ φύλλων 1 καὶ ὃ. Παῦλος ὁ ᾿᾽Απόστολος τῶν ἸἘθνῶν, Αηνιαία ἔχδοσις τῆς 1. Μητροπόλεως «Δημητριάδος, «9ο γοίᾳ τῆς Α.Σ. τοῦ Μητροπολίτοι Δημητριάδος Δαμασκηνοῦ, Ηύλος. Μάρτιος 1961 --- Περίοδος {1΄ --«Ἔτος Β΄.--- ᾿Αοιὸ. φύλ. 10. “Ὁ Σωτήρ, ᾿Ορδόδοξον ΧἈρι- στιανικὸν Ιεριοδικὸν Όργανον Ομωνύμου ᾿ Αδελφότητος Θεολό γων--- Ἔτος Ε΄. -- ᾿Αὐῆναι 4 Ῥεθρουαρίοι, ὃ καὶ 10 Μαρτίου 961---Αριῦμ. 50, 81 καὶ 59. Ζωή, Θορησχευτιὴ Εφημερίς Ἄργανον ᾿Ομωνύμου ᾿Αδελφότητο: Θεολόγων--- Ίὗτος ὅἱογ-- Αὔῆναι 16. καὶ 93. Φεθρουαρίου 1981---- Αο’ὂμ. 9980 καὶ 92056. Ἐνορία, Δεκαπενθήμερον κ. λησιαστικὸν Τ[εριοδικόν, Ετος τ΄ Αριθμ. 306, 307 καὶ δ0δ--- ᾿Αδῆναν 15 Φεδρουαρίου, 1 καὶ 15 Μαρτίου 1981. ᾿Ανόπλασις, Μηγιαϊον ᾿Εκκλ. Περιοδικόν, ὄργανον τοῦ 'Ὁμωνύ . μου Συλλόγοι- Περίοδος Β'.-- Α.Ο. φύλλου 9ὃ-- “Μάρτιος 1961 --- ᾿Αθῆναι. Τύπος (Ἑλληνικὸς-- Ορ8ὀ- δοξος), ὄργανον «Παγελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως» ---Ώτος Α΄--Αριὸμ. φύλλων 1 καὶ ὃ -- ᾿Αδῆναι, Ιωάννης ὁ ἉἙαπτιστῆς. ᾿Ορθόδοξον Χριστιανικὸν Πεφιο- δικόν, Μηνιαιον Όργανον τοῦ Ὁμωγύμου Συλλόγου-- Έτος 1’ --Αὐῆναι, Μάοτιος 1961--- Αοιὸ. ι4σ. Μηνᾶ Τοη.. Χαρίτου, Ἀόῤγόὸς ἀπολογητινὸς ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ ἑορτῇ τοῦ ᾿Ορθοδόξου Χριστι- χνικοῦ Συλλόγου «Ἰωάννης ὁ Ἡαπτιστής», Ἐν ᾿Αὐήναις 1961, σελ. 160, Ῥχῆμα 35ο0Υ. Οἱ τρεῖς 'Ἱεράρχαι, Ἠθνιχο Βρησκευτικὺν φύλλον, Όργανολ τοῦ 'Ομωνύμον δυλλόγου---λὗτος ὕθρν- Ἐν Αθήναις Φεθρονάριος 1961--Αριδμ. 1110. Αρτος ζωῆς, Μηνιαῖιον Όρη: σκευτιχκὸν Περιοδικὸν, Ἔτος 9βον-- Αριθμ. φύλλων 946 941 καὶ δ48- ᾽ἹἸανουάριος, Φεθρουάρι- ος καὶ Μάρτιος 1961. Νοΐδςοςς ἀἂε Γερρεῖέ, Βαλ εῖΏ ετἰπιβείτίε] ἄθς Ῥτθςςες Ὁτή- νουβί{αίτες ἀθ ΕΤΑΠΟΕ, Ηΐνετ 1960. ἐγκληματίας ἀπὸ ῥἐκείνας, αἱ ὁ ποῖαι τὴν διατηροῦν». «Ὁ Ἕλλην πρωθιερεὺς, ἐξ ἄλ λου, ὑποστηρίξας τὴν µετατρο: πὴν τῆς θανατικῆς ποινῆς τοί Νέγρου. Οὐΐλσον εἲς τὸ Συμθυῦ- λιον Χαρίτων, εἶγε τὴν εὐκαιοίαν νὰ εἴπῃ: ) «Ἓνας εἰλικοινῶς µετανοών ἆ µαρτωλὸς εἶναι περισσότερον ἄγα- πητὸς εἰς τὸν Θεὸν ἀπὸ ἕκατοι- μύρια δικαίων. ᾿Ἐξοχκώτατε ἁγιά σατε τὴν Κυθέρνησίν σας μὲ µίαν μεγάλην φιλανδρωπικὴν πρᾶξιν». Ἡ ἁδελφὴ τοῦ Ἀέγοου Οὐνλ- σον, ὅταν ἄκονσε τὴν ἀπόφασιν, διά τῆς ὑποίας ἡ ποινὴ τοῦ ὃα- νάτον. μετετράπη εἰς ἰσόδνα δε- σµά, ἐφιβύρισε: «Πάντοτε ἐπί- στευα εἲς τὴν ὄψναμιν τῆς προ- σευγῆςσ», 1. Κ. ΚΑΙΡΟΦΥΛΑΣ Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΜΕΩΝ Εὐρισκόμεθα εἰς τὸ τέλος, φίλη νεοιµς, των ἅπλων σκε- ψεων, τας οποιας οιειυπωσα- μεν επἰ σειρὰν αρορων, άναφο- ῥικως μὲ το Ὄψιστον θεμα της ἠθικῆς. ᾿Ανεφεροησαν πολλυι παραγοντες και σωντελεσται, ὁποθοηθητικοὶ τῆς νίκης. Σήἠ- µερον θά σηµειωσῇ και ἕνας, ακόμη παράγων, ο ὁποίος ει- ναι καὶ ὁ ἰσχυρότερος. Ο ΘΕΟΣΙ Παιδί µου, Καὶ πο ὅσα ἐγράφησαν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅσα καὶ σὺ προσωπικῶς ἔχεις διαπιστω Σει, ὁ ἀγὼν αὐτὸς εἶναι ἄλη- θινὰἁ μεγάλος, πολύπλευρος συχνότατα πολὺ σκληρός, Ύ.: πάρχουν καὶ φύσεις ὁρμητικές, ποὺ αἰσθάνονται µέσα ὅλο τὸ σεισμό, ὅλη τὴν πλήμμυρα τῶν ἐκρηκτικῶν αἰσθημάτων νὰ τοὺς συγκλονίζῃ, νὰ τοὺς συν. ἵαράσσῃ. Καὶ εἶναι ἐπίσης γε γονὸς, ὅτι πολλοὶ εἰς αὗτηι τὴν καταιγίδα δὲν ἄντεξαν, Ελύγισαν. Δὲν θὰ τὸ ἤθελαι σως. Δὲν τὸ ἔκαμαν ἐπίτηδες. Απλῶς δὲν µπόρεσαν νὰ ἀν. Ἱέξουν στὴν πίεσι. Δὲν πρέπει τώρα, ἂν ἔγινεν αὐτό, νὰ ἀποκαρδιωθῇ κανέ νας. ᾿Εδῶ γίνεται ἕνας πόλε μος. Καὶ σὲ κάθε πόλεμο δὲ: Ἰμπορεῖ ιὰ μὴ ὑπάρχουν καὶ ραυματία!.. Αλλοι ἐλαφρότε- 2α, ἄλλιοι θαρύτερα. Τὸ σοθαρὸν εἶναι νὰ σηµει- ὠθοῦν θάνατοι. Εκεί, πλεον, δὲν ὑπάρχει θεραπεία. Τὰ Γραύματα 9οεραπεύονται. Και αἱ πληγαὶ κλείουν. Καὶ δὲ. εἶναι ὁλίνοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖο. έπεσαν καὶ μετὰ ἐσηκώθηκαν, ἐθεραπεύθηκαν καί, σταθεροὶ πλέον, ἐπροχώρησαν στὸ δρό- μο τὸ σωστό. Βέθαια τὸ καλύ- ἱερο εἶναι νὰ μὴ πέσῃ κανείς͵ Εἶναι τότε περ:σσότερον στα θερός, πτρισσότερον ἀνθεκτι. κὸς εἰς τὰς ἐπ:θέσεις τοῦ κα κοῦ. Αν ὅμως συνέθη τὸ ἆ τύχηµα, δὲν πρέπει νὰ κατα ληφθῃῇ ἡ ψυχἠ ἀπὸ ἀπελπισί αν καὶ ἀπόγνωσιν. Τίποτε δὲι εἶναι εἰς τὸν ψυχικὸν κόσµο: ἀδύνατον. Αρκεῖ νὰ τὸ θελἠ. σῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅλα ἐπι- τυγχάνονται. Ὅ λα | Δ.οτι εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν σκληρὰν παλην υπάρχει ἕνας πολιτιµότατος συµπαραστάτης καὶ ἀφαντάστου ὄυναμεως ε νισχυτής, Τὸν γνωρίζοµεν. [ὸ. ἀνεφέραμεν επανειλημμένως κατα την ἐξέτασιν τοῦ θέμα- τος αὐτοῦ: Ὁ ΘΕΟΣ |! Ὅλοι, ὅσοι ἔχουν µέσα των ὡραίους πόθους καὶ ἐπιδιώ ξεις, αἰσθάνθηκαν εἰς τὴν ψυ- χήν των τὴν παρουσίαν τοῦ Οεοῦ. Πόσον τονώνει! Πόσον ἐνισχύει! Εἰς τὶς Ώρες τῶν σκληρῶν ἀγώνων' εἰς τὶς στιγ- μὲς τῶν μεγάλων κλονισμῶν' ὅταν ὁ χείμαρρος τοῦ κακοῦ ὁρμάῃ καὶ ἀπειλῇ νὰ παρασύ. Ρρῃ τὰ πάντα, τότε, πόσην ὀύναμιν αἰσθάνεται ἡ ψυχή. ποὺ καταφεύγει εἰς τὸν Θεὸι καὶ ζητεῖ ἀπ ᾿Εκεῖνν τὴν Φοήθειαν! Διοχετεύονται µέσα της μυστηριώδεις δυνάμεις, χὶ ὁποῖαι ἰσχυροποιοῦν τὸν Φυχικὸν κόσμον καὶ ὁπλίζουν (ὸν ἄνθρώπον μὲ θέλησιν, μὲ µαχητικότητα, μὲ φλόγα ἆγω νιστικἠν. ᾽Ανοίγουν νέους ὁρί. χοντας πνευματικοὺς καὶ χα: ρίζουν εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀν- θρώπου φωτεινὸν περιεχόµενο «αὶ πλούσιον νόηµα. Τότε ὁ μοιάζει ἡ ψυχἠ μὲ θησαυρόν τὸν ὁποῖον ἀσφαλίζει ὁ ἄνθρω πος µέσα εἰς ἀπόρθητον φρού. ριον. Καὶ ἐκεῖ, ἀσφαλ'σμένγ ἡ ἀγωνιζομένη ψυχή, ἄναγω- νεῖ «᾿Αγαπήσω σε, Κύριε, ὦ ἰσχύς µου, Κύριος στερέωµό μου καὶ καταφυγἠ µου καὶ οὐστης µου». Ναί! Στερέωµα καὶ κατα- φυγή µας ὁ Θεός! Καὶ μὲ τὴν δύναμιν αὐτὴν τὴν ἐξ οὐρανοῦ, ὁ ἁγὼν γίνε- ται ἁπαλώτερος' οἱ κλονισμοὶ ἠρεμώτεροι' ἡ νίκη εὐχερεστέ- ρα. Θαύματα ἀληθινὰἁ πραγ- ματοποιοῦνται κάτω ἀπὸ τὴν πατρικὴν καὶ στοργικὴν πνοἠν τοῦ Θεοῦ. ᾿ἘΕκεῖνο, ποὺ ἔλξγε κάποια ἀρχαία ρήτρα: «Θεοῦ θέλοντος κἂν ἐπὶ ριπὸς πλέ- οις», δηλ. ἂν θέλῃ ὁ Θεὸς ἡμ- πορεῖς ἐπάνω στὴν ψάθα νὰ διαπλεύσῃς καὶ τὸν ὠκεανόν, Αποδεικνύεται κάθε µέρα σω στὸ καὶ ἀληθινὸ. Καὶ τὸν ὦ κεανὸν τῆς ζωῆς μὲ τὶς τρι «υμίες καὶ τοὺς πειρασμοὺς ἁμπορεῖς πράγματι μὲ εὖκο' λίαν νὰ διαπλεύσῃς. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια πιστοποιή- δηκε µέχρι τώρα ἀπὸ µυριά- δες ἀνθρώπων. Εἶδαν τὴν ἐκ- πληκτικὴν δύναμιν, ποὺ µε- ταγγίζεται στὴν ψυχἠ καὶ µε: τουσιώνεται σὲ ἀρετὴ καὶ νί- κη, ἄπειροι ἀγωνισταί, οἱ ὁ: ποῖοι, πρίν, ἦταν ἀδύνατον να φαντασθοῦν ὅτι θὰ ἡμποροῦ- σαν νὰ θγοῦν ἀπὸ τὴν κολα: σιν αὐτὴν τῶν κλονισμῶν καὶ τὴν θύελλαν τῶν αἰσθημάτων, νικηταί, Καὶ ὅμως! Καὶ ὅταν ἀκόμη οἱ πειρασμοὶ, σὰν παµ.- φάγον πῦρ, ἀπειλοῦν νὰ κατα καύσουν τὶς ψυχές καὶ ὅταν ἀκόμη παρουσιάζεται ὅτι τὸ πᾶν µέσα στὸν ἄνθρωπο νε: κρώθηκε᾽ κάθε εὐγενὴς Φ:λο: δοξία ἀπεφυλλίσθη' κάθε ἐν θουσιασμὸς ἐμαράνθηκε καὶ µόνον ἡ κτηνώδης ζωὴ κωδερ- νᾶ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ὅδη- Υῇ. μὲ τὸ µαστίγιον καὶ τότε δύναµις τοῦ Θεοῦ ἡμπορεί νὰ ἀλλάξῃ ριζικῶς τὴν εἰκόνα τῆς ψυχῆς καὶ νὰ ὁδηγήσῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀἆπφά- λειαν. ᾿Αρκεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἡ ἐ: παφὰ μὲ τὸν Θεόν. ᾿Αρκεῖ νὰ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! μὴ πεθάνῃ ὁ πόθος τοῦ ἀγῶ- νος. Τὸ θεμα, εἰς τὴν τελευ- ταἰαν Ίου άναλυσιν, εἶναι η τηµα συνενώσεως τής ἀνθρω- πίνης θελήσεως μὲ τὴν ῥὁοή- θειαν τοῦ Θεοῦ. Όταν ὑπαρ- χῃ ἡ πρώτη, δὲν ἠμπορεῖ πα- ρά νὰ ὑπάρχῃ καὶ ἡ δευτέρα. , Διότι εἶναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι ὁ Θεὸς ἀμείθει την διά: θεσιν, τὸν ἀγῶνα. Όταν ὁ ἄν. θρώπος κατέχεται ἀπὸ τὸν πόθον τῆς ἀνόδου καὶ προσ- παθεῖ νὰ ἀνεθαίνῃ διαρκῶς, ἔστω καὶ σιγά- σιγά, δὲν ἠμπορεῖ ποτὲ ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἐγκαταλείψῃ. Τὸ θέµα εἶνα: νὰ θέλῃ κανεὶς νὰ ἀνεθαίνῃ καὶ γὰ τὸ δείχνῃ στὴν πρᾶξ., Κάποτε εἰς τὸν τάφον ἑνὸς ὀρειθάτου, ποὺ πέθανε στὴν προσπάθειά του νὰ ἀναρριχη- 6ῃ εἰς ὑψηλότερες κορυφές, ἔγραψαν τὴν συμθολικὴν αὖ- τὴν φράσιν: «᾿Απέθανεν ἆνα- θαίνοντας»! Τὸ ἴδιο ἐφαρμόζεται καὶ εἰς την πνευματικὴν σφαίραν. Καὶ ἐκεῖ ἀναρρίχησις εἶναι, Καὶ µάλιστα πολὺ δυσκολωτέρα τῆς ἄλλης. Διότι εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ὀρειθασίας, αἱ δυσκολίαι εἶναι φυσικαί, τεχνικαί. Κάπο. τε καὶ αἱ δυσκολώτεραι ὑπερ. πηδῶνται εὐκόλως. Εἰς τὴν ἄλλην ὅμως ἀναρρίχησιν, τῆς φυχῆς, αἱ δυσκολίαι εἶναι συ- γεχεῖς καὶ ἐπίμονοι καὶ ἐνίοτε ὁλοὲν αὐξανόμεναι, ᾽Απαιτεῖ. ται, συνεπῶς, ἀπόφασις καὶ χάρις πλ α το, λοιπόν, εὐτύ α διὰ τὸν κάθε χαιστινών ᾱ γωνιζόμενον νὰ Ὑραφῇ, ἀπὸ τὸν Θεὸν πλέον, εἰς τὴν εἰδι- κὴν σελίδα τῶν προσπαθεῶν του, ἡ Φράσις: «᾿Απέθανεν ᾱ- νφαθαίνοντας» ! Ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔφθασε στὰ ὄψη. Εστω καὶ ἄν εἶναι πληγωμένος, Εστω καὶ ἂν δὲν ἤξευρε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τὸ ὁρᾶμα της ψυχῆς του. ᾽Αρκεῖ τὸ ὅτι ἐπάλαιε καὶ ἄνέδαινε. Ἡ ἁμοιδὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ εἶναι τὸ στεφάνι... Πόσο παρηγορεῖ αὐτὴ ἡ σκέψις! [Πόσο ἐνισχύει τοὺς ὠνιστάς, ποὺ µατώνουν στὴ σκληρὴ πάλη, ποὺ πέφτουν, που σηκώνονται, ποὺ ποτίζφουν τὸ δρόμο τους μὲ ἱδρῶτα καὶ δάκρυ... Ἠυχὲς ποὺ πολεμᾶτε! Δὲν μᾶς µένει ἄλλος δρὀό- μος, παρὰ ὁ δρόμος, ποὺ ὁδη- γεῖ πρὸς τὸν εὸν καὶ τὴν ἁάπη Του. Αὐτὸς εἶναι ὁ µό- νος τρόπος νὰ γεµίσωμµεν τὴν Ψυχήν µας μὲ νερὸ ὁλόδροσο καὶ καθάριο. Διότι µόνος τφυ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἠἡμπορεῖ νὰ Θγάλῃ νερὸ ἀπὸ τὸ θράχο ὃ ν᾿ ἀνοίξῃ πηγάδι µονάχα μὲ τὰ χέρια Του. Τί, λοιπόν, πε- ριµένομεν Δὲν εἶναι ὑπόβεσις, ποὺ παίρνει ἀναθολὴν ἢ τερο- ποποίησιν. 'Επομένως τὸ σωµ- φέρον μας εἶναι νὰ ἑνώσωμεν τὴν φτωχὴ δύναμί µας μὲ τὴν ἀκατάλυτη δύναμµι τοῦ Φεοῦ καὶ νὰ προχωρήσωμεν σταθε- ρά, ἀποφασιστικά, ἐλπιδοφάό- ρα πρὸς τὸ τέρμα. ποὺ εἶναι ἡ νίκη µέσα εἰς τὸ αἰώνιον φῶς τοῦ Χριστοῦ! Καὶ ἡ κατάληξις. Εἰς ἕνα τελευταῖον πόλεμον μεταξὺ Ρώσων καὶ Λεττονῶν, συνελήφθη αἰχμάλωτος ἕνας Λεττονὸς συνταγματάρχης. Μετὰ ἀπὸ ὀλίγην ὥραν, τὸν ἐπλησίασε κάποιος Ρῶσος ἀξιωματικὸς καὶ τοῦ εἶπε λα- κὠνικά:-- Εἷἰς αὐτὸν τὸν πόλε- μον, ὅσοι συλλαμθάνονται αἱ- Χµάλωτοι, τυφεκίζονται.. -Πολὺ καλά, ἀπήντησεν ἤρεμα ὁ αἰχμάλωτος. Καὶ ἆ- φοῦ ἔλυσε τὸ Χιτώνιόν του, ἐ- πρὀτεινο τὸ Ὑγυμνὸ του οστῆ- θος εἰς τὸν Ρῶσον, λέγων: - Εἶμαι ἕἔτοιμος. Πυροθόλησε. Παραδόξως ὅμως ὁ Ρῶσος δὲν ἐπυροθολοῦσε. ᾿Επέρα- σαν ἔτσι μερικὰ λεπτά. Ὁ ο µατάρχης ἀπορῶν, ἡ- ρώτησε τὸν Ρῶσον διατὶ δὲν ἐκτελεῖ τὴν ἀπόφασιν. Καὶ τότε, δεικνύων ὁ Ρῶσος τὸν Σταυρὀν, ποὺ εἶχε κρεµα- σμένον εἰς τὸν λαιμόν του ὁ συνταγματάρχης, εἶπεν ἀργὰ καὶ σοδαρά. τ' Δὲν ἡμπορῶ νὰ κτυπήσω ἐδῶ. Φύγε. Θὰ πῶ, ὅτι μοῦ ἐξέφυγες. Καὶ τὸν ἀπέλυσε... μον ἠμπορῶ νὰ κτυπήσω ἐ- ὅ]. Μὰ μιὰ φράσις γεμάτη ἆ- λήθεια. Ἔτσι θὰ ἔρχεται πάν. τα καὶ ὁ διάδολος, ἡ ἁμαρτία διὰ νὰ μᾶς δολοφονήσουν. Όσοι ἔχουν τὸν σταυρὸν εἰς τὴν καρδίαν των, θὰ αἰἶσθά- νώνται τὴν ἐπανάληψιν τῆς παραπάνω σκηνῆς, Θὰ μένουν ἄτρωτοι, Ἡ ἁμαρτία θὰ λέγῃ: ἠἡμπορῶ νὰ τὴν καρδίαν... Δὲν ἡμπορᾶ | Καὶ θὰ µείνῃη ἡ καρδὰ κτῆμα τοῦ Χριστοῦ. Καθαρόν. Ακέραιον. Γιὰ πάντα. Ναί! Γιὰ πάνται!... ᾿Αρχιμ. Γ. Π. Δὲν κτυπήσω αὐτὴν ΝΕΑ ΘΕΠΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΙΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΗΝ Ἡ ᾽Αγγλικανικὴ Εκκλησία λί- αν προσεχῶς θὰ ἐγκαινιάσῃ νέον Θεολογιχὸν Κοαλλέγιον εἰς τὴν 'Α- γίαν Πόλιν. Βϊδικώτερον δὰ ἆ- σχολῆται τοῦτο τὴν Χφιστιανι- κὴν ᾽Αρχανολογίαν, τὴν δεολογί- αν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, τὴν ἔρευναν τῆς Ἰσλαμικῆς 9εο- λαγίας καὶ τὴν Παλαιογραφίαν. π-- ““ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΣΑΒΒΑΤΟΝ Ι ᾿Απριλίου, 1961 ΕΠΙΚΑΙΡΑ--ΕΟΡΤΙΑ ή ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΛΠΙΘΥ ΙΕΡΟΜΛΡΠΡΟΣ ΓΡΗΓΠΡΙΟΥ ΚΩΝΣΙΜΤΙΝΟΗΠΟΛΕΗ Ὑπὸ ιὔῦ κ. Ὅ Ἓλλην, ὁσάκις ἐπέτρε: πεν ὁ Θεὸς νὰ καθ:σταῖαι ὦ πόδουλος καὶ εἰς τὸ ἑλλῆν .κὸν ἔδαφος νὰ πατῇ ὁ κατακτὴ τὴς, εἰς τὴν καρδ-ά του δεν ᾖ παυε νὰ φουντώνῃ ἡ ἔλπιοα πὼς -ἀργὰ ἢ σύντομα θὰ ἀνέ- τελλε καὶ πάλιν ὁ ἥλ.ος τῆς ἐ- λευθερίας καὶ τὸ διασυρίζον πνεῦμα θὰ ἑδρόσιζε τὰ λευ-, κανθέντα μαλλιά, εἰς τοὺς ὅ- πὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγώνων τῶν Ἑλλήνων. Ἔτσι καὶ ὅταν κατὰ τὴν ᾱ- ποφράδα ἐκείνην ἡμέραν τοῦ 1453, ἡ Πόλις τοῦ Βύζαντος καὶ Κωνσταντίνου εὑρέθη ὑπὸ τὸ θαρὺ πέλµα τοῦ ἀλλοφύλου καὶ ἀλλοθρήσκου κατακτητου καὶ ἡ σκιά «τῆς ἐρυθρᾶς ἡμι- σελήνου ἤρχισε νὰ ρίχνῃ την φοθερὰν σκιὰν της ἐπάνω εἰς τὴν ἔνδοξον πόλιν,. ἡ καρδία τοῦ Ἕλληνος «δὲν ἔπαυε νά ἐλπίζῃ πὠς «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιροὺς πάλιν δικά ἁας θᾶναι». Μὲ τὸ ὄνειρο αὐτὸ ἔ- ζησε τὴν ζωήν του ὁ σκλάδος Ἕλλην καὶ ἐξυπνοῦσε καθη μερινῶς μὲ µίαν ἐλπίδα, «πὼς θὰ δῇ μιά µέρα ἐλεύθερη πα τρίδα». . Τριῶν καὶ ἥμισυ σχεδὸν αἲ- ώνων σκλαθιὰ δὲν κατώρθώσε νὰ σθύσῃ αὐτὴν τὴν ἑλπίδα. Ὁ σπόρος τὸν ὁποῖον ἔσπει- ραν ὁ Ρήγας Φεραῖος καὶ ὁ Κοσμᾶς Αἰτωλὸς δὲν ἤργησε νὰ :΄ ἀποδώσῃ τοὺς ἀγλαοὺς καρπούς του. Καὶ νά! τοὺς δίδῃ. Ἡ ἐκκλησία ὅπως πάντοτε κατά τοὺς ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνας εὑρέθη εἰς τὴν πρώτην γραµµήν, εἰς τὰς ἐπάλξεις διά τὴν ἐλευθερίαν τῆς Πα- τρίδος. Κατὰ τὴν ἀνύψῶσιν τῆς ἐπαναστατικῆς σημαίας ὑπὸ τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ τὸ ἔθνος σύσσωμον, ὡς εἷς ἄνθρωπος, δίδη τὸ πα- ρόν. του. Τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων ἑ- κόσµει τότε ἡ θεία µορφὴ τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ε΄. Ἡ Πατρι- αρχεία του καίτοι δραχεῖα, ἐν τούτοις ἦτο µεστὴ ἐνθεων πράξεων ἑνὸς ἀξίου κληρικοῦ, ὡς ᾖτο ὁ Γρηγόριος. Τοιαύτη καρδιὰ ὡς ᾖτο ὁ Γρηγόριος, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ µυη- θῇ εἰς τὴν Φιλικὴν 'Ἔταιρειαν, καὶ ἡ ἐπανάστασις νὰ μὴν τὸν εὕρῃ εἰς τὰς ἐπάλξεις. Βιογραφίαν του δὲν πρόκει- ται νὰ δώσῃ ἡ στήλη αὐτή. Μόνον τὸ παράδειγµα καὶ τὴν ἡρωϊκὴν µορφήν του θέλει νά προθάλῃ πρὸς µίµησιν. Κατα τὴν Κυριακὴν τοῦ Αγ. Πά- σχα, 'Ί0ην τότε ᾿Απριλίου, ὁ ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ Πατριάρχης συλλαμθάιετα. καὶ ἐκτελείται δι’ ἀγχόνης, πι: στὸς εἰς τὰς παραδοσε.ς τῆς Φυλῆς καὶ ὑπέρμαχος τῆς Ορθοδόξου Πίστεως. !ἱ καὶ ἂν τὸ ἱερὸν σῶμά του ἐδόὂτ, εις τοὺς ΄᾿Γδραίους τῆς Ίλων) πόλεως καὶ ἐσύρέτο εις του. ὀρόμους καὶ τὰς ἁγυῖας τῆς πόλεως Διά τῆς θυσίας και τοῦ αιµατος αὐτοῦ ὥς κα: τῶν ἄλλων πολυαρίθµω: γνωστῶν καὶ ἀφανῶν ἠρώωι τῆς φυλῆς τὸ Εθνος ἔλαδε ὡς τίµηµα τὸ ἀνεκτίμῆτον ἆ γαθὸν τής Ελευθερίας. 'Ἡ Ου- σία του δὲν ὕστερει δὁ ον τῆς θυσίας τῶν ἠρώων τῆς πίστεως ἀπὸ τῶν χριστιανικῶν αἰώνων μέχρι τῶν καθ᾽ ἡμᾶς το.ούτων. Δὲν ὑστέρησε τῶν ἡρωικῶν μορφῶν τίς ἐποκῆς (ου ὡς τοῦ Κόποου Κυπρια νοῦ, τοῦ Β:κολάου τοῦ Χιου τοῦ Σοφοκλέους, τῶν νεοµαρ- τύρων Σπετσιωτῶν, τοῦ Πα παφλέσσα, τοῦ Σαλώνων ί- σαϊου, ὡς καὶ ἄλλων πολλῶν Ἡ διὰ τῆς ἠἡρωικῆς θυσίας του ἀπελευθερωθεῖσα Πατρὶς δεόντως τὸν ἐτίμησε, καὶ ἵ, ἀκκλησία εὐγνωμονῆ καὶ ἐ παξίως τὸν κατέταξε μεταξὺ τῶν νεωτέρων Αγίων της Ποιηταί, ὡς ὁ Βαλαωρίτης διὰ ποιημάτων ὕμνησαν τὴν σεπτὴν µορφήν του, ὁ δὲ Μη τροπολιτικὸς ναὸς τῶν ᾿Άθη: νῶν σεμνύνεται φυλάττων τό ἰ, ὁστᾶ του. Καὶ ἡμεῖς οἱ Ιύ: πριοι, τὰ Ἑλληνόπουλα, ποὶ ἄρτι ἀπετινάξαμεν τὸν δουλ’ κὀν ἀποικιακὸν ζυγὸν, δ:ὁ τῆς θωσίας καὶ τῶν τιτανίῶι ἀγώνων ἐνδόξων πατέρων και ἀδελφῶν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι ἔ- δώσαν ὅτι πολύτιμον εἶχον εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ έτὶ µησαν ἑαυτοὺς καὶ τὰς οἶκο γενείας καὶ ἀπογόνους των χρειάζεται νὰ ἐμπνευσθῶμεν ἅπαξ ἅπαντες ἀπὸ τὸ παρά δειγµα τοῦ Γρηγορίου Ε΄ καὶ νὰ ἀγωνισθῶμεν μὲ τὸ ἴδιον θάρρος διὰ νὰ νικήσωµεν τό) «κακὸν ἑαυτόν» µας νὰ νεκ ρώσωμεν τὰ πάθη µας διὰ νὰ δυνηθῶμεν «ὣς ἐν ἡμέρᾳ εὖ σχηµόνως περιπατήσωμεν».. Πᾶν ὅ,τι εἶναι ἁμαρτωλὸν καὶ ἄνομον νὰ παύσῃ νὰ ἔχῃ σχέσιν µαζί µας, πᾶν δὲ ὅ,τι εἶναι ἅγιον καὶ σύμφωνον πρὸς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποτε- λῇ τὸ στόλισµα, καύχημα κα θίωµά µας. Αὐτὸ ἄλλωστε ὅπ τεῖ καὶ ἀπὸ ἡμᾶς ὁ πρὸς τὸ ἐἑκούσιον Πάθος ἐρχόμενο Κύριος, τὴν ἠθικὴν ἀνακαίνι σιν, τὴν ἀναγέννησιν τοῦ πα- λαιοῦ ἑαυτοῦ µας, τὴν ΧἎρι: στ.ανικὴν ζωήν. ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ώ ΛΙΛΒΙΣΤΗΣ ΥΜΙΝΗΣ Ν ΠΙΛΙΡΚΙΝ. ΤΗΣ ΚΟΝΣΤΛΝΤΙΝΘΥΠΟΛΕΩΣ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΕΡΓΙΟΣ 'Ο ᾽Ακάδιστος “Ύμνος ψάλλεται τμηματικῶς μὲν καθ ἑκάστην 11α- θρασκευὴν των τεσσάρων πρώτων ἑθδομάδων τῆς Μεγάλης Τεσσαρα- κοστῆς,. καῦ΄ ὁλοκληρίαν δὲ κατὰ τὴν πέµπτην Ι[αρασκευήν, τὸ µε- λωδικώτατον δὲ τοῦτο ποίηµα ἆᾱ- ποτελεῖ ἐγκώμιον πρὺς τὴν Όεο- µήτορα, διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Ώα- σιλίδος τῶν πόλεων ἐν τῆς πο- λιορχίας τῶν ᾿Αθάρων. Τὸ Πάσχα τοῦ 655 ὁ Αὐτοκρά- τωρ τοῦ Βυξαντίου. Ηράκλειος, ὅστις ἀνεδείχδη εἰς τῶν μεγάλων πολεμικῶν ἡγεμόνων, ἐξ ὅσων ἆᾱ- γαφέρει ἡ “Ἱστορία, ἀφοῦ ἐτέλε- σε δοξολογίαν εἰς τὸν πολυὺρύ- λητον ναὺν τῆς 'Αγίας Σοφίας καὶ κατέλιπε τῆν διεύθυνσιν τῆς μεγάλης Αὐτοκρατορίας εἰς τὸν Μάγιστρον (1Τ1ρωθυπουργὸν) Γῶ- νον χαὶ τὸν Πατριάρχην Σέργιον, ὥρμησε διὰ τὸν µέγαν κατὰ τῶν Περσῶν ἀγῶνα. Μετὰ τεσσάρων ἐτῶν σχληροτά- τους ἀγῶνας καὶ πολυνέχρους µά- χας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐδαυμάσθη ἡ στρατηγικὴ μεγαλοφυΐα τοῦ 11 ρακλείου, ἡ ἐκστρατεία αὕτη ἀπέ- 6η νικηφόρος καί, διὰ τῆς συ- ναφθείσης τὴν δην ᾿Αποιλίου 035 εἰρήνης μὲ τὸν Διάδοχον τοῦ Χοσρόου Σιρόην, ἐτερματίσδη ὁ ἕλ- ληνοπερσικὸς πόλεμος, ὃ ὁποῖος ἤοχισε τὸ ἔτος 490 π.Χ. μὲ τὴν µάχην τοῦ Μαραθώνος, τὸ περι- φανέστερον δὲ τρόπαιον τοῦ αἷμα τηροτάτου ἐκείνου πολέμου ἦτο ἡ ἀπόδοσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τὸν ὁποῖον ἀπήγαγεν ὃ Χοσρόης κατὰ τὴν ἅλωσιν τῶν “Ἱεροσολύμων. Κατά τὸ διάστηµα ὅμως τῆς ἐκ στρατείας ταύτης ὁ Βασιλεὺς τῶν ΤΠερσῶν συνωιιολόγησε συνῦήκηὶ μετὰ τοῦ Χαγάνου τῶν ᾿Αθάσων ἀναλαθόντος νὰ πολιορκήσῃ τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ ποὺς τοῇ- το τριάκοντα χιλιάδες Αθαροι ἕ- φῦασαν ἔξωδι τῶν τειχῶν τῆς Ἡασιλίδος τῶν πόλεων, τὺν ΑΙάῑον τοῦ 626. «ϱ κίνδυνος ἦτο μέγας καὶ ἅμε σος, ἀλλ ὁ 'Ποάκλειας, µαγόμε- γος ἐναντίον ἄλλου ἐχθοοῦ, δὲν ἐ- πτοήθη καὶ δὲν διέπραξε τὸ σα}. μα νὰ δράµῃ πρὺς σωτηρίαν τῆς νινδυγενούσης πρωτενούσης. διότι ἐννώρὶσε τὴν ὁραστηοσιότητα τοῦ Ῥώνου γαὶ τὴν πίστιν τοῦ Ἱα- τοιάρχοι Σεωγίοι. ὅστις, διὰ τὴν σπωτηοίαν τῆς θασιλευούσης, δὰ ἐπεχαλεῖτο καὶ τὴν συνδρομην τῆς πολιούχοι Παναγίας. Αλλά τὸν ᾿Ἱούλιον τοῦ ἰδίου ἕ- τους ὁ Χαγᾶνυς μετέφερε νέον στρατὸν ἐξ ὀγδυήκοντα γιλιάδων ἀνορῶν, περιέζωσε τὴν πυλιν ἅπς ξηοᾶς καὶ ὑαλάσσης, συγεγνοήθηι μὲ τοὺς ἐπὶ τῆς ἀσιατικῆς παρά λίας Ι[έρσας καὶ ἐξήτησε τὴν παράδυσιν τῆς ἀσφυκτικῶς πυ- λιορπουµένης πρωτευούσης. Οἱ πολιορκούµενοι ὅμως ἐνισχυ Βέτες χαὶ ἀπὸ τὴν ἐπικουρίαν, τὴν ὁποίαν ἔπεμφεν ὁ '᾿Ηοάκλειος ἐκ 19.000 ἐμπειροπολέμων ἀνδρΏν, ὄχι µόνον ἀντέταξαν γενναίαν ἄμνναν κατὰ τῶν ΄Ἀθάρων ὄλλαά καὶ ἐξόδους ἐπεχείρησαν εἰς µίαὶ τῶν ὁποίων κατέστρεφαν δώδεκα πολιορκητικυὺς πύργους καί, τὶ σπουδαιότερον, κατώρθωσαν νὸ παραχωλύσουν τὴν ἐπικοινωγιαλ μετὰ τῶν Περσῶν, τῶν. ὁπυίων πυνέλαθον ἅπαντα τὰ πλοῖα. Ματαίως οἱ Αύαρες μετεχειρί ζοντο καὶ ἄλλας πολιορκητικὰς η ι ι ο. , , χανὰς καὶ µαταίως ἐπεχείρουν νὰ ἐπικοινωνήσουν διὰ μονοξύλων μὲ τοὺς Πέρσας ὕλαι αἱ ἔφοδοι εωπε- 1ρὐύοντο καὶ ὅλα τὰ µέσα γατε στρέᾳοντο, οἳ δὲ πολοοκούµενοι Ἀνδρείως ἆγωνιζόμεναι, παρέλνον τὸ ἠδικὺν τῶν. ἐχθρῶν, ὁπότε { Καγᾶγνος, ἀπελπισθεὶς γαἱ ὑφιστά- πεγος πολλὴν πανωλεθρίαν ἠναγ κάσδη, τὰς πρώτας ἡμέρας τοῦ Αὐγούστου. 608, νὰ καταστοέίην τοὺς πύογους καὶ τὰς μηχανής τοῦ, νὰ, διαλήσῃ τὰ ὀχυρωματικὰ Ὄργα αἱ νὰ λύσῃ τὴν πολιορχίαν Σπιστρέψας κατησχυµένας εἷς το ἴδια. ΙΙ ἀποτυχία τῆς πρώτης μεγάλης πολιορκίας, τὴν ὁποίαν ὑπέστη ἡ πρωτεύουσα τοῦ Αεσια- ὠγινοῦ. µας πολιτισμοῦ. εἶναι γε: γονὺς µεγίστης ἱστορικῆς σημ.ισί ας. διόπι, ἐὰν τάτε ἐχκνοιεήετι ἡ Κωνσταντινούπηυλις. ἐχινδύγειει πριστικῶς ὀλόνληοος ἡ Πυζαντινή µας Αὐτοχρατορία, ἥτις ἔζησε µε τέπειτα περισσότερον ἀπὸ ἕτ ἓ πατονταετηορίδας ἐνδόξοι, θίου. Τότε, ἐπὶ τῇ πουτάσει τοῦ {[α ταιάρχου δεργίον, ἐνεκοίδη ὑπὶ τοῦ νικηταῦ Αὐτοκράτορας σα κλείον καὶ εἲς ἐκδήλωσιν εὔὖγνωμα πύνης πρὸς τὴν Οευτόχον ἡ να- θιέρωσις τῆς Ακολουθίας τοῦ Α- »αδίστου Υπναν πρὸς τὴν Υπέα παχον Ἀτρατηνόν, ἡ ὑποία θλοῦ ν τὸ πρῶτον. κατὰ τὴν ΤΓανννχίδε εἷς τὰν ναὸν τῶν Ἠλανεονῶν. ἡ- πὀτε ἅπας ὃ Δαὺτ τὸν ὕμνον τῇ Αητοὶ ἔπελιρε, παὶ ἁποία τελεῖται μέγοι. σύπρσον. ΣΗΥΡΙΑΟΝ Φ. ΑΡΓΥΡΟΣ ταύτης ὀ στό δν ΕΚΑΝΟΙΣ5 ΡΝΟΕΝΙΚ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ Φ(ΟΤΠΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου Δ΄. 1Η! Δύο ἐκ τῶν φιλολογικῶν ἐ πισήµων ἐγγράφων μᾶς ὕπο: ὀοηθοῦν νὰ ὑπολογίσωμεν το Φάθος καὶ τὸ πλάτος τὴς µα- Δήσεως τοῦ Φωτίου, ἡ ὁποις Απεκτήθησαν κατὰ τὴν πρώὠ την περίοδον τῆς ζωῆς του’ ἡ Μυριόθιθλος καὶ τὰ Αμφιλόχά του-. Π στου λαιοτέρα καὶ πλέον ἀναλυτικὶ Ἰργασία διὰ τὰ θέµατα ταυτς εἶναι ἐκείνη τοῦ 5. Ἠετεεητυ στ. Τώρα εἴμεθα εἰς πλεονξ- κτικωτέραν θέσιν ὃ ἆ νὰ ὁρί σοµεν ἀκρ:θῶς καὶ μετὰ µε /αλυτέρας ἀσφαλείας τὰ θέ πατα ταῦτα, ὅταν ἡ ὕλη τῆς Ἰκθέσεως τῶν τοούτων ἀκρ:- λῶν καὶ ἀναλυτικῶν ἐργασι ὃν ἔχει συλλεγῇ ὑπὸ τῶν συγ γραφέων των. Ὡς πρὸς τὴν Μωρ:ό6 έλοι ἀπορρίπτοµεν τὴν γνώµην ὅτ Ἱ ἐργασία συνεγράφη ὀλίγα: Ἰθδοµάδας πρὶν ἢ ὁ Φώτιο: «ατὰ τὸ ἔτος 655, φόΥῃ ὃ-ο τὴν «᾿Αποστολὴν» εἰς τὴν χώ οαν τῶν ᾿Αράδων διὰ τὴν ἂν εαλλανὴν τῶν αἰχμαλώτων Ἰ ὅτι τὸ κολοσσιαῖο τοῦτο ἔρ ον γραφὲν ὑπὸ τοῦ Φωτίου Ὀνεγνώσθ] καὶ ἐμελετήθη ὑπ τὐτοῦ καὶ τῶν φίλων του. ο ὑποῖοι τὸν συνώδευσαν εἰς ὁ ταξίδιὀν του ὃ ὰ µέσου τῆς ΑΛ. ᾿Ασίας πρὸς τὰ σύνορο Ὃν ᾿Αράθων. , Εχει δίκαιον ὁ Σζ. :εΡἱεΣ, όταν διαθλέπη εἰς τὴν ἔργα: σίαν ταύτην τὰ ἀποτελέσμα: (α τῆς προσωπικῆς μελέτης τοῦ Φωτίου, ἀρυόμενος τὰς εἰδήσεις ἐκ πηγῶν αἱ ὁποίῖαι ἀνάγονται εἰς τοὺς νεανικοὺς ἵου χρόνους, πρὸ τοῦ 820. ὍὉ Ρώτος ἀναγινώσκει τὰς ἐρ γασίας, τὰς ὁποίας περιγρσ- φει μὲ τὴν πέννα εἰς τὸ χέρι, ἀναγράφων ἀπειραρίθμους ση µειώσεις και κριτικἀς παρα- (ηρήσεις καὶ ἀντιγράφων ἐκ- λογάς, αἱ ὁποῖαι ἐκίνησαν τὸ ἐνδ.αφέρον του. Εἰς τὰς ὁλί- /ας ἑθδομάδας πρὸ τῆς ἀνα- κωρήσεώς του ἐκ τῆς Πρω- τευούσης, ὁ Φώτιος ἁπλῶς συνεπλήρωσε καὶ διώρθωσε τὰς σημειώσεις του, προσθέ των ἑνίοτε προχείρους παρα τηρήσεις ἀπὸ µνήµης ἢ ἀπὸ τὰς ἐργασίας τὰς ὁποίας εἷ- χε ἀκόμη ἀνὰ χεῖρας. Ὑπ΄ αὖ τὰς τὰς προῦποθέσεις ἡ συγ- γραφὴ ἑνὸς τοσοῦτον τερα- στίου θ:θλίου εἰς ὀλίγας ἕ- βδομάδας εἶναι νοητὴ ἂν καὶ παρουσιάζει ἕν ἀπίστευτον πο- σὸν ἐργασίας. Τὰ «ΑΆμφιλόχια»μο: λονότι, ὁ Φώτιος τὰ ἔγραψε κατὰ τὴν πρώτην ἐξορίαν, τὰ 300 κεφάλαια, εἲς τὰ ὁποῖα δίδει ἀπαντήσεις εἰς διάφορα ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀντικατο- πτρίζουν τὴν διδακτικἠν ἵκα: γότητα καὶ τὴν πρὸς µάθησιν ἐρευναν, συνετάγησαν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, προτοῦ γίνη Πα- τριάρχης. 'Ἡ ἐργασία εἶναι ν εἶδος συμπληρώματος εἰς τὴν «Βιθλιοθήκην»του. Φυσικὰἀ ὁ Συγγραφεὺς συ νέχ σε τὴν ἔρευνά του καὶ κα- -ὰ τὸ διάστηµα τῆς πρώτης Πατριαρχείας του καὶ ἐνῷ ἢἣ- το. ἀκόμη ἐξόρισιο, ἀλλὰ τὸ κύριον µέρος αὐτῆς εἶναι καρπὸς τῶν μελετῶν, τὰς ὁ ποίας ἔκαμε προτοῦ ἐκλεγῆ Πατριάρχης. Αἱ δύο αὗται ἐρ- γασίαι. θεθαίως, δὲν συµπε- ριλαμθάνουν ὅλο τὸ Φφιλολο: γικὸν ὑλικόν, τὸ ὁποῖον συνε κεντρώθη ὑπ αὐτοῦ. Πράγμα τι φαίνεται νὰ ἔχῃ συγκεντρώ σει τοὺς ὀλιγώτερον γνωστοὺς {λασσικοὺς συγγραφεῖς, Κα -ὰἁ τὴν πρὸς τὸν ἀδελφόν του χφήγησιν ἀναφέρει τὴν συγ: γραφικὴἠν δρᾶσιν τῶν µεγα- λυτέρων συγγραφέων, ὡς 6ε- φαίως ἔπραττεν, καὶ διὰ τοὺς Βυζαντινοὺς λογίους, Πολὺ περισσότερον, καθώς λέγει εἰς τὴν εἰσαγωγικὴν του ἔπι- στολήν, τὴν ὁποίαν ἀπηύθυνε πρὸς τὸν ἀδελφόν του, εἶχε κατὰ νοῦν νὰ γράψη καὶ ἔτε- ρον τμῆμα εἰςτὴν Βιόθλιο- 8 ή κη ντου μετὰ τὴν ἐκ τῆς κἀποστολῆς» ἐπιστροφήν, ἆλ- λὰ ἄλλα γεγονότα. τὰ ὁποῖα πανενεδλήθησαν, τὸν ἡμπόδι σαν νὰ πράξῃ τοῦτο. Αἱ δύο κύριαι αὐταὶ ἔργα σίαι δίδουν ἐπίσης εἰς ἡμᾶς ἀκρ'6ῆ γνῶσιν τοῦ κυριωτέ- ρου ἐνδιαφέροντος τοῦ Φω τίου, ὅσον ἀφορᾶ τὴν Φιλολο γικὴν ἔρευναν καὶ ἀποτελοῦν «ρησίµους ἐνδείξεις διὰ τὸν χαρακτηρισμὸν τῶν προσωπι- κὢν ἐνδιαφερόντων του. ᾿Α. ποκαλώπτουν, ἐπίσης, τὶ ἡ παγκόσμιος Φιλολογία ὀφεί λει εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς µα- Δητάς του. Ἡ Βιόθλιοθή- κ η τοῦ Φωτίου μᾶς δίδει µίαν σαφῆ ἰδέαν τῆς σπουδα:ότη- τος καὶ ἐντάσεως τῆς ἄναγεν- Ἠστως τῶν κλασσικῶν µελε: τῶν ἐν Βυζαντίῳ κατὰ τὴι 9’ ἐκ. Ἡ ἀναγέννησις αὕτη ὁ- φείλεται κατὰ µέγα µέρος ἓἰς τὴν πρωτοθουλίαν τοῦ Φωτίου. ὍὉ Φώτιος εἰς τὴν ἐκλογὴν ἐκ τοῦ κλασσικοῦ κύκλου ᾱ- ποδεικνύει ἑαυτὸν πραγµατι- στήν, ἐνδιαφερόμενον περισ- σότερον διὰ τὰς πεζὰς ἐργα- σίας καὶ τὴν ἀκριθολόγον ἐ- π στήηµην παρὰ διὰ τὴν ποίη- σιν καὶ τὴν μωθιστορογρα φίαν. Εὶς τὴν κριτικὴν µερι- κῶν συγγραφῶν, παρουσ.ἁζε- ται θίνων κατ ἄμεσον τρὀ που τὰ ἱστορικὰ προθλήµατα (αἱ ἐκθέτων σαφῶς τὰς πλέον ἀξιολόνους καὶ χαρακτηρ στι- (ὰς σελίδας αὐτῶν. (60ΟΡΕΣΧ 50ο. 7ο. 72, 90). ᾽Απομακρύ: 1ει κάθε αυθολογ.κἠὴν κερδο σκοπίαν ἡ ὁποία ὁὀδηγεῖ εἰς τὸ πεδίον τῆς ποιητικῆς φαν τασίας. Εἴς καλὸς ἱστορικὸς θὰ πρέπῃ τὰ ἀποφεύγῃ τὰς μὴ ἀναγκαίας παρεκθάσεις, ὁ λόγος του θὰ πρέπη νὰ εἶναι καθαρὸς καὶ ἐπὶ τοῦ ἀκριθῶς Ἀναφερομένου σηµείου. ὍὉ ἑρ'στανὸς ρήτωρ ἢ ὁμιλητὴς δὲν πρέπει, θεθαίως, νὰ ἅμε- 1ῇ τὸ προσωπικὸν ὕφος. ἆλ- λ.. ὅμως πρώὠτισα µπάντων ερίπει νὰ ἔχῃ ὑπ ὄψει του οὓς ἀκροατάς του, νά σκέ: πτεται τοὺς ἀκροατάς καὶ νὰ δίδῃ εἰς αὐτοὺς γνῶσιν, ἐν ἁ- τλῷ καὶ καταληπτῷ τρόπῳ, ὧν ὑπ αὐτοῦ λεγομένων. Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος ἦτο ΊΑΙΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ τοιοῦτο ἰδεώδης ρήτωρ ὅμι λητὴς (0Ο0ΡΕΧ 1/2). Εἰς τὸν Φώτ.ον οφζςίκομµεν τὴν. ὃ:αφύλαξιν. εδιατήρ]σ:ν) πτολλῶν κλασσ.κῶν φ:τολόγι κῶν θησαυρῶν. 'Ο ἴδιος ὅ µως, φύσει, δὲν ἦτο εἷς Συνξ- σος ἢ εἷς Ψελλὸς ἢ εἷς δυτι κὸς Οὐμανιστὴς ἢ ἄλλος τις ἐκ τῶν ὑπὸ πης κλασσικῆς γνώσζως σαγηνευθέντων, οὔ ως. ὥστε οἱ ἀναφερόμειο' ἴ περ γραφόμενοι ὑπ αὐτοί Χριστιανοὶ χαρακτῆρες να Φαίνωνται ἀἁποπνιγέντες ἐκ τῶν κλασσ.κοπαγανιστικῶ) ἀντιλήψεων καὶ ἐκφράσε ὧΝ. Ὁ κύρος σκοπὸς τοῦ Φωτίου ἦτο νά καταστήσῃ τὴν ἑλληνικὴν καὶ ἕλληνιστι- κὴν. κληρονοµίαν, χοήσιμοι διά µίαν ἀκόμη φορὰν πρὸς κατανόησιν τῶν χριστιανικῶν ἰδεῶν. ᾿Εφαίνετο μὲν συµπα: βῶν τοὺς κλχτσ κοώς, τὰ σογ- «ωώμιιατα καὶ τὸ ἄψογον τῆς υλώσσης των, το ὅμως ἕναν του τῆς ὑπερθολικῆ- σπα θείσ. τῶν παγαν.στῶν κλασ σ:κῶν. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ο ΑΠΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΙΚΟΠΕΣ ΚΗΝΣΤΛΝΤΙΛΣ ΤΙΣ ΚΠΡΟΙ Τοῦ Πανοσιολ. ᾽Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡ ΣΟΥΜΠΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. 1’ ε΄) Ἡ ὑποταγὴ τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα «Ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὑποτάο σεται εἰς τὸν ἑαυτοῦ Πατέ- ρα. Ὑποτάσσεται δὲ οὐχὶ δοῦ λος καὶ ἐξουσίαν µὴ ἔχῶων, ἀλλ) ὡς Υἱὸς γεννητὸς προς τὸν Πατέρα Ιου. Τούτο δε το ῥασίζει ὁ ἱερὸς Επιφάνιος ἐπὶ τοῦ χωρίου τοῦ Λουκᾶ 1, 35, «Ὅταν εἴπη πάντα ὑποτε- τακται, δηλ, ἑκτὸς τοῦ ὑποτά- ἔαντος αὐτῷ τὰ πάντα. “Οταν δὲ ὑποταγῇ Αὐτῷ τὰ πάντα... ὡς καὶ ὁ ΄Αγγελος τὸ ὅμοιον ἀλεγε ἄνωθεν μὲν σηµάνας τὸν Υἱόν, εἶτα μετὰ προσυοήκης περὶ της ἐνσάρκου παρουσιας τὴν συνενωσιν δηλῶν, οτι, διο καὶ τὸ γεννώµενον ἐκ σοῦ, μξ- ιὰ προσθήκης Αγίου, κληθή- σεται Υἱὸς Οεοῦ' τούτου ἕνε κα αὐτὸς ὁ Υἱὸς ὑποταγήσε- ἴαι... τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ Πάντα... Οὕτω γὰρ τυραννῶν ὁ Υἱὸς οὐχ ὑποτέτακται τῷ Ἱατρί, οὔτε ὑποτέτακται ὡς Φοῦλος καὶ ἐξουσίαν μὴ ἕ- Κων... Οὔτε τότε κατὰ ἕλλει- ψιν, οὔτε κατὰ ὑπόθασιν, οὔ- τε κατ’ ἀνάγκην ἢ κατὰ λῆ ἓιν ὑποταγήσεται τῷ Πατρὶ. Αλλ᾽ ὡς Υἱὸς γνήσιος µονο’ γενὴς σὺν Πατρὶ ὀασιλεύων ἀεὶ εἰς µίαν ἑνότητα...». ») Ἠο ΤΡΙΣΣΟΝ Ῥοῦ ΚΥΡΙΟΥ ΑΞΙΩΜΑ α) Τὸἀάρχιερατικὸν ἀξίωμα: Ὁ :Ιησοῦς Ἆρι- στὸς διὰ τοῦ σταυρικοῦ τοι: Βανάτου, διὰ τῆς ἐξιλαστηρίου ταύτης θυσίας κατήλλαξε τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τὸν τόν, θῦμα καὶ θύτης. ᾿᾽Αρχ'ερεὺς αὐτὸς ἐθυσιάσθη δ.ἀ νὰ ἐξα- γοράσῃ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν Ὡς τοιοῦτος δὲ μένει εἰς τὸ: αἰῶνα. ᾿Αρχιερεὺς κατὰ τὴ) τάξιν Μελχισεδὲκ δῶρα προσ: φέρων τῷ Θεῷ ὑπὲρ ἡμῶν: ᾿Τὴν δὲ τάξιν Μελχισεδὲκ κροα τύνουσα ἡ Θεία Γραφὴ καὶ τὸ Πνεῦμα ρητῶς διδάσκον τὴν μετάθεσιν ἔδειξε τῆς ἱερωσύ' νης ἀπὸ τῆς Παλα ἂς συναγώ- γῆς καὶ τοῦ ἔθους εἰς ἔθος κάλλιστον καὶ ὑπέρτατογν... Οὕτω καὶ ὁ Κύριος οὐκ ὢν ἄνθρωπος... τὴν ἱερωσύνην τῷ Πατρὶ προσφέρει ἐξ ἀνθρω πὀτητος τὸ φύραμα λαθών, ίνα ὑπὲρ ὑμῶν ἱερεὺς κατα στῃ κατὰ τὴν τάξιν ΜΕλΧιΙσΞ. ρέκ τὴν μὴ ἔχουσαν διαδοχἠήν. Μένει γὰρ τὰ ὑπὲρ ἡμῶν εἰς τὸ διηνεκὲς δῶρα προσφέρων. πρῶτον μὲν ἑαυτὸν προσενεγ κας, ίνα λύσῃ θυσίαν Π.Δ. τὴν ἐντελεστέραν ζῶσαν ὑπὲρ παν. ὃς κόσμου ἱερουργήσας. Αὐ- τὸς Ουσιαστήρον, Αὐτὸς {ε- 2εῖον, Αὐτὸς θῦμα, Αὐτὸς ἵε- ρεύς, Αὐτὸς Θεός, Αὐτὸς Αν. Άρωπος, Αὐτὸς ᾿Αρχιερσεύς, Αὐτὸς πρόθατον, τὰ Πάντα ἐν Πᾶσι ὑπὲρ ἡμῶν γενόμενος να ἡμῶν ζωὴν κατὰ πάντα τρόπον γένηται τῆς ἱερώσύνης Αὐτοῦ τὸ ἀμετάτρεπτον ἑδραί. ὠμα εἰς τοὺς αἰῶνας ἀπεργά: σητα:, οὐκ ἔτι κατὰ σπέρμα τοὺς διαδόχους µερίζων, ἆλ:- λὰ κατὰ τὸ δικαίωµα φυλάτ- τεσθαι ἐν Πνεύµατι ᾽Αγίῳ όω- οούμενος». Ὁ ἐξιλαστικὸς Χαρακτηρ τῆς σταυρικῆς θυσίας καὶ τὸ ἀρχιερατικὸν ἁγίωμα τοῦ Κυ ρίου φαίνεται ἐπίσης καὶ ἐκ τοῦ ἀκολούθου χωρίου: Τὸ δὲ ᾿Αρχιερέα γίγνεσθαι, διότι ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ τῷ Πατρὶ ἑ- αυτὸν προσήνεγκεν ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπότητος αὐτὸς ἱερεύς, αὐτὸς Ἱἱερεῖον ἑαυτὸν μὲν προσήνεγκεν ὑπὲρ πάσης δὲ κτίσεως ἀρχιερατεύων, ἀναθὰς δὲ πνευματικῶς καὶ ἐνδόξως Γυμνασίῳ. ἐν αὐτῷ τῷ σώματι ἐκάθ:σε εκ δεξιὼν τοῦ ΙΙατρὸς γεγονῶς αρχκιερευς εἰς τὸ ωὔ]νεκες κα. υἐκήλυθως τοὺς οὐρανο-....2. ιο Αρχιερατικον ἀδίώμα τοῦ Κυρίου υποδηλοῦται καὶ εἰς τὴν Αγ. Γραφήν. ΙΠολλά δὲ χωρία τής πρὸς Εδραίους επ στολῆς καθὼς καὶ ἄλλα γραφικἀ παρέσχον ἀφορμᾶς εἰς τὸν ἱερὸν ᾿Επιφάν.ον να διακηρόξη τὸ ᾿Αρχιερατ. «όν ἀξίώμα τοῦ Κυρίου ὡς τὰ χω ρία 1) 'Ἔδρ. 2.10 «Ἱερεὺς τοί. νυν ὡς ἔφη ὁ Κύριος ἡμῶν Ιησοῦς Χριστὸς εἰς τὸν αἰώνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ» 2) Ἓθρ. 3. 2 «Δέξασθαι τὸν ᾿Αρχιερέα τῆς ὁμολογίας ἡ- μῶν» καὶ '᾿Εθραίους 2. 1 «φά σκει γὰρ οὗτος ἐν τῇ ἀκολου- θίᾳ ὅτι πᾶς ᾿Αρχιερεὺς ἐξ ἀν- θρώπων λαμθανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται εἰς τὸ προσφέρει δῶρα τε καὶ θυσίας δυνάµενος μετριοπαθεῖν ἀνάγ- κην γὰρ ἔχει περὶ τῶν ἴδίων ἁμαρτιῶν ὁ δὲ μὴ ἔχων ἁμαρ. τίαν ἑαυτὸν προσήνεγκεν τῷ Πατρί. Ιαὶ τὸ μὲν ἐκ τῶν ἂν θρώπων διὰ τὴν ἐνδημίαν το δὲ οὐκ ἐξ ἀνθρώπων τὸ μὴ ἔχων ἀνάγκην διὰ τὴν Θεότη: τα», ᾿Επὶ τοῦ ἰδίου γραφικοῦ ρητοῦ εἰς τὸν ἸΑ Υκυρ οώ- τὸν λέγει: «Πᾶς γὰρ ᾿Αρχιε- ρεύς... δἁ τοῦτο καὶ αὐτὸς μονογενὴς ἐπειδὴ ὑπὲρ ἀνθρώ πων αὐτὸς ἢλθεν γενέσθαι, ἔ- λαδεν ἐξ ἡμῶν τὴν σάρκα ἵνα ὑπὲρ ἡμῶν ἀφ' ἡμῶν γενοµε: νος προσφορά τῷ ἰδίῳ Πατρί. Εἶναι ὁ ἀνώτατος ᾿Αρχιερεύς Ὡς Πρύτανις τῶν 'ἱερῶν µε τέδωσε τὸ ἀρχιερατικὸν ἀξίω. μα εἰς τὸν πρῶτον τῶν Ἱε- ροσολύμων Ποιμένα καὶ Δι: δάσκαλον καὶ σοφὸν ἱεράρ.έῃλ τὸν ᾿Ιάκωδον τὸν ᾿Αδελφόθε- ον «Τὸ Ἱἱερατικὸν ὅτι αὐτὸς Αρχιερεὺς καὶ ᾿Αρχιερεων Πρύτανυς κατασταθέντος εὖὐ- θὺς ᾿Ιακώδου τοῦ ᾿Αδελφοῦ τοῦ Κυρίου καλουµένου και ᾿Αποστόλου ΕἜπ'σκόπου». ϐ) Βασιλικὸν ἀξίω- µα: 'Ο ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἷ- ναι ὁ αἰώνιος θασιλεὸς ὁ Ὢ ποῖος θασιλεύει «ἀνέκαθεν και νῶν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς». 'Η 6ᾳσ.. λεία του δὲν εἶναι ἐπίγειος, ὅπως ἀνέμενον οἱ συμπατρὢ ταί του ᾿Ιουδαῖοι, οἱ ὁποῖο παρεξηγήσαντες τὸ θασ.λικὸι ἀξίωμα τοῦ Μεσσίου ἀνεμε- νον αὐτὸν ὡς θασιλέα γήϊνον. μέλλοντα ν᾿ ἀποκαταστήσῃ τόν θασιλέα τοῦ ᾿σραήλ, ἄλλα αἰωνία, πνευματικὴ κυριαρ- χία. «Καὶ γὰρ ἡ θασιλεία αὖ τοῦ, ὣς ἔλεγεν ἐν τῷ Εὔὐαγγε- λίῳ, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ()Γωάν. 18.36)». Καὶ ἡ Αγία Γραφὴ καλεῖ πολλά- κις θασιλέα τὸν Χριστὸν π.χ. 1) τὸ Ἡσαῖου 45, 1 3: «Ἐγὼ ἤγειρα θασιλέα. Ὁὐχ ὁρᾶς φωνὴ ἐστὶ Πατρὸς ἴδιά- ζουσα, ἡ ἐγείρουσα ἐξ αὐτῆς τὸν ἀληθινὸν θασιλέα ἐπὶ πάν τας».2) Ρωώωμαίουςδ. 11’ «ὃς ἤγειρεν αὐτὸν θασλέα. πάλιν αὐτὸν τὸν θασ'λέα ὦ΄ λέγει ὁ Αγ. ᾽Απόστολος φά σκων. Εἰ δὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐγείροντος Χριστὸν ἐκ νεκρῶν. οὐκ εἶ ἐν ἡμῖν ὁ ἐγείρας Χρι- στόν. Ὡς θᾳασιλεὺς δὲ προσκυνεῖ- ται ὑπὸ τῶν Αγγέλων: Εἰ δὲ οὕπω θασιλεὺς πῶς εὗρί σκεται προσκυνούµενος ἀεὶ ὅ πὸ τῶν ᾿᾽Αγγέλων καὶ Αρ χαγγέλων πρὸ τῆς ἐνσάρκοι παρουσίας: Ὡς ἡ Γραφή λε γει περὶ Αὐτοῦ, ὅτι ὅταν ε- σαγάγῃη τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγουσα, καὶ προσκυνησάτωσαν αὐτῷ πάν- τες οἱ Αγγελοι τοῦ Θεοῦ (ἜἙ δρ. 1. 6)». (ΣΥΝΕΚΙΖΕΤΑΙ) Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΣ Το ΠΑΘΟΣ Τὴ ΕΗΙ0 ΠΡΑΜΑ ρα Γ[ανυσ. Γεουαυναγονυ στη ής τῆς επ. λαο τῆς ποστης αἡμοσιας εφ ανισεως την αν πα εναν 1 οἱ τ ους συν ηντησε ίου 1ουδαι ου ἀκώοατει ος ουν 5αὐδυκαιθιίς, τοὺς ὦανισσαιος και τοὺς ἰ σαματεῖς, συν ἃ | ἐπιοουη. {ων ἠντάνε µεταξο τοι (Πο όν τυσοτον ο θς0 Τί ερος Αοτάν μίσος τών Οάρισσαι ὃν και των Φαδυυκαιών. ΕΤ πολεμική Γον χατὰ τον ὁ ᾠαυισσαίων. χα ατὸ τῆς Πωνδαικὴ, ἱερέων καὶ των πονχοριτῶν τῶν απών Φρησνείας, των υραμματέων καὶ η ὀξεῖα πατ αι τῶν εἰρωγεία Ὄου, ἐπύχνουν τὰ (άξνις τῶν ἐχθοῶν ου. Οἱ δα αουχαῖοι, ἀποτελκοῦντες τὴν 1ου οά-κἠν ἀριστοχρατίαν, ὕσησλεῦτι «Ἡν ὁλιγαργίαν, καΐτοι ἐλάγιστι :αἩ ἑαυτοὺς φιλόθρησκυι, παροι σιάζοντυ ὥς τηρηταὶ καὶ ἑηλωτα τοῦ Νώσά κοῦ Νόμου, ποᾶγμα τὶ ὑποῖον ἐξησφάλιδεν εἰς αὐτοὺς τὴν αρονομιακὴν. ἐχμετάλλεσιν τοῦ Χαοῦ, τοὺς παρεῖχε πολλά, εἰ ποδήµατα, καὶ τοὺς ἀνίπρωνεν εἰ- (ερίυπτων κοινωνικὴν θέσιν. Οἱ Βωμαῖοι, ὡς πατακτηταί Ισέδοντο τὰς ρησκευτικὰς ὄσξα τίας τῶν ὑπ' αὐτοὺς λαῶν καὶ ἑ γεπιστεύοντο εἷς χεῖνας τῶν Όρησ εεπτικῶν ἀρχόντων τὴν μιχρὺν αὐτοδιοίκησιν, τὴν ὑποίαν παρε {ον εἲς ταὺς ὑπηκόους τῶν. Δυσαίστως, λυιπόν, καὶ ἔχθοι ιῶς προσέύλεπον οἱ Ψαδουκαῖο τρὺς τοὺς φαινυµένους, κατὰ τοὺς χρόνους ἐχείνους δηµεγέοτας Παρεξηγήσαντες δὲ τοὺς λόγους τοῦ Νοιστοῦ περὶ τῆς δασιλεία΄ Γοι,. κρίνοντες τὴν. διδασκαλία Γου μὲ τὸ στενὺν δονματικὸν των τνεῦμα καὶ ἐκλαβόντε τὸ ἅπο: λητρωτικὸν διὰ τὴν ἀνδρωπότητο «ήουγαά δρυ, ὡς σύνθημα ὀγλο «οατικῆς ἀνταρσίας, ὤ-οσαν τὴ) ὈΕόντωσίν Του. Ἡϊ ἐναντίον τοῦ ᾿Τηποῦ ἀντίδρα αις συνεμεντροῦτο περὶ τὸν Ἄνναν χαὶ τὸν Ἱναάφαν, Ω Καϊάφας ἦτο ᾿Αογιερεὺς ἀπὸ ὀκτὼ ἤδη ἐ τῶν (ἀπὸ τοῦ 96ὔ μ.Χ.) να διε τηρή δη. πέχοι τοῦ 36 μ.Χ. Ἰνατ οὐσίαν δὲν ᾖτο ἃ ὀρησγευτικὴ ἀρχηνός. Κατὰ τύπους µόνον ἂρ γιεράτενεν, διότι νατ᾽ οὐσίαν, ἀρχηγὸς τοῦ ᾿Ιουδαϊνοῦ Ἱερατείοι ἦτο ὁ πενθερὸς του Κανὰν ἢἡ Αν νας. πρώην ἀρχιερεύς, γόνος τα λαιᾶς καὶ ἐπιφανοῦς Ιουδαϊκή: αἰκογενείας ἐκ τῆς ὃὁποίατ ποστ προτίµησιν, ἐλαμθάνρντο οἵ Ας χιερεῖς. Ἡ οἰκογένεια αὐτὴ εἶναι ἓ Ἀναδείξασα τοὺς ἁγοιωτέρου” διώκτας τῶν πρώτων χοιστιανῶν ἂν ἸΤουδαίᾳ. Οὐὗτοι ὡς Σαδουκαῖοι εἶγον πᾶν συμφέρον νὰ μὴ ἐπιτοέψφουν εἷς τὸν Τητοῦν νὸ Ἀπεχτείνη τὴν ἓ πιροοήν Του εἷς ὅλα τὰ κοινωνικὰ πτοώµατα τῆς ἐποχῆς καὶ ὡς Ίἷα λιλαῖον. «Οὐὖδεὶς απηοωήτης ἓν Γαλιλαίας ἐδαγμάτιζον οἳ ἄριστο Ἀράται τῆς “Ἱερονσαλήμ. Μίαν ἡμέραν ἐστάλησαν ὑπηρέ- ται νὰ Τον κακοποιήῄσουν καὶ ν΄ Τὸν σιυλλάδουν, ἀλλ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐπέστρειμαν εἰς τοὺς ἀναιιέ γοντας αὐθέντας των χαταγοητεν µένοι. «Λιατὶ οὐκ ἠγήγατε αὐτόν.» Τοὺς ἠρώτησαν οἱ Γοαμματεῖς καὶ οἳ Φαρισσαῖοι. ἸΚαὶ οἱ ὑπηρέτα ἀπεχρίβησαν: «Οὐδέποτε οὕτως ἐ λάλησεν ἄνδρωπος, ὡς οὗτος ὃ ἄνᾶρωπος» (Ιωάν. 1,46). Ἔπρεπε νὰ τεὺῇ ἐκτὺς νόµου. ἑ ᾿Ἱησοῦς. ΓΚαὶ ὃ ννας, εἲς τὴ οἰχίαν τοῦ ὑποίρν ἐπανειληωμένω” ἔγιναν. διαθούλια, τὰς ἡμέρας ἐ πείνας, τὰς μετὰ τὴν Πῖσοδον τοῦ ἼΤησοῦ εἰς Ἱερουσαλήιι, συνεκάλε τε τὸ δυγέδριον.. Τοῦτο ἆπετε λεῖτο ἀπὸ 98 Ἱερες, 93 γοσύια τεῖς, 93 γέροντας γαὶ τὸν. 11ρόε Ἆρον ὅστις ἦτο ὁ ᾿Αργιερεὺς ἵκα - πας. 1 ροτοῦ ἀρχίση τὰς ἐργασία: του τὸ Μέγα Ἀτννέδριον ὁ ᾿Τητοὺς . ο . ο μον ἀπεστάλη δι ἀνάχρισιν ὑπὸ τοῦ ᾿Αοχιερέως Άννα, πενδεροῦ τοῦ ᾿Αρχιερέως Καϊάφα. Ἱκατὰ τὴν προανάκρισιν ὃ Αννας παρέστησε τὸν Ἰησοῦν ὡς ἐπικίνδυνον ὅη µεργέτην, ὡς γοινωνικὸν. στασια στήν, ἀπειλοῦντα τὸ θρησκευτικόλ λά καὶ τὸ κοινωγνικὸν καθεστώς καὶ τὸν Ἀόμον ἐᾳ᾽ οὗ τοῦτο δα σίξετο. Ῥὸ Σωνέδριον ἔπρεπε νά άόϊ σύντονα καὶ αὐστηρὰ µέτρα κατὸ τοῦ ἐν Γαλιλαίας Προφήτου, ὅπτι- ἀπετέλει ἐπικίνδυνον ἀνατροπέα τῶν Ἀρησκευτικῶν πεποιθήσεων καὶ τῶν πατροπαραδότων παραδόσε ων τοῦ λαοῦ. ϱ «πλᾶνοςυ έπλεπε νὰ, ἠανατωῦῃ! Ἡ τελευταία εἴσοδος τοῦ Τη σοῦ εἲς Ἱερουσαλὴμ, ἢ λαδοῦσε μορφὴν μεγάλης διαδηλώσεως, τα τετάραξε. τὸν Ανναν καὶ τὸ» Καϊάφαν. ΙΓλήδη αοῦ ὑπεδέχθη παν τότε τὸν 1 αλικαῖον Προφή την μετὰ θαΐων ναὶ γλάδων χαὶ τὸν. ἐπευφήαουν ὡς «Υίὸν λαιῖδ Ἰοχόμενον ἐν ὀνύματι Ἱυρίου. 0 Ἰησοῦς καδίστατο δι αὐτοὺς Ἱίαν ἐπίφοθος. Τὸ νόητρον τοί 1ουδαϊνοῦ. Ἱερατείου. ἐνλονίζετα. Τῆς Δαυμασίας ἐπὶ πλέον, µενα Ἰειώδης ὑποδοχῆς τοῦ. [αλλ ηίοι τροηνήδη ἡ φήφη τῶν δαυμάτων του. Εδεράπεισεν ἀσθενεῖς, ἀνέ ττησε νεκρούς. Τὰ πλήθη εἱλκύον το πρὸς Αὐτὸν. Ἔπρεπε νςύ ξοντωνῇῆτι, ἈΠεοικαὶ. ἀπόπειραι ἀπὺ µέροις τοῦ. Ἱερατείονῦ, ὅπως πλανηδῇ ᾗ ᾿Τησοῦς μαὶ ἐκτεβῃ εἲς δηλώσει: Ἀνγούσας τὴν Ῥωμαϊκῆν χνσιαρ ἶαν ἐπέτυχον, διότι πονηοῶς πάν τητε ἠρώτων. Αὐτόν, «λιδάσναλε εἰπὸ ἡμῖν τὶ σοὶ δοκεῖ Ἔξεστι δοῦναι 2ῆνσον Ἱκαίσασι ὃ οὔς ᾿Απόδοτε τὰ τοῦ. Κα σαρος τῷ ἹΚαΐσαρι καὶ τὰ τοῦ. Οεοῦ τῷ Οεῷ». Ίνα μέλος ἀνύόμη, τοῦ. Νυνεδρίου ἑξρδήλωσε ναὶ διαφωνίαν ποὺς τοὺς λοιπυὺς Φαρισσαίΐηυς οὕτως ἧτο ὁ Χινό Σι. ΧΛΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΝΙΑΟΤ δη ως, ο ὑπους αποσέδακς Όττριςς ενας αντιρυσεις, έως δα. κοὶ- γώµεν ἠμεις, είπε, τόν άνσρωπον, χωυις να Γὸν ἀκυούσωμεν ἀπυυ. νούµενονς Ο. Χύμος δὲν τὸ ὕτι- .. τ εἰ, «ΜΗ ὁ νόμος, εἶπε, κυ.νει τὸν. ἄνδρωπον, ἐὰν ἀκούσῃ παρ΄ αὐτοῦ. πούτερον χα γνῶ τι ποι- ει» {1ωάν. ἵ, ὀθ. 05). Μεριτοὶ ἠπείλησαν τὸν Ἀικόδημογ. κΝεταξὺ αὐτῶν ὁ Άννας και ὁ λαϊάφας: «ΔΙ χαὶ σὺ ἐκ τῆς 1 α- λιλαίας εἷ: ᾿Ώρεύνῆσον γαὶ ἴδε ὅτι τροφήτης ἐκ τῆς 1αλιλαίας, υὖκ ἐγήγερται» {1ωάν τ, ὅδ). Καὶ οὕτως ὁ λννας καὶ ὁ Καϊάφας διὰ νὰ ἀποσπάσουν την φῆφον τῶν μελῶν τοῦ Συνεῦμιου διὰ. τὴν εἰς θάνατυν χαταδίκην Του. Τησοῦ, εἶπον «Ὑμεῖς οὖκ οἴδατε οὐδέν. Οὐδὲ διαλογίζευται ὅτι συμφέρει ἡμῖν ἵνα εἷς ἄνθυω- πος ἀποθάνη ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ πἩ ὅλον τὸ Ἓνθνος ἀπόάλλυται». λιὸ καὶ ἐσκηνοθετήθη ἐν τῷ δυν- δρίω. ὁ τρόπος τῆς σιυλλήψεως, τῆς δίκης καὶ καταδίκης τοῦ Τη- σοῦ. Τὴν ὕλην ὑπόδθεσιν ἀνέλα- ϐε προσωπικῶς ὁ Αννας καὶ ὁ Δαϊάφας μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῶν. Γελικὴ ὕμως ἀπόφασις διὰ ον εἰς θάντον καταδίκην Του ἐλήφδη ἓν τῷ Μεγάλῳ Συνεδρίῳ. 'Ὦ Ιησοῦς δὲν ἐτέλει ἓν ἀγννια τῶν ἐναντίον Του τεκταινομένων. Ασφαλῶς δὰ εἶχεν εἰδοποιηῦῇ ἵ- πὸὺ τοῦ Νικοδήμου ἢ ἄλλου τινός, λαδόντος µέρος εἰς τὸ Νυνέδριον ἢ πληοοφορηθέντος τὴν ἀπύφασιν. ἝΑλλως τε, ὡς ἄνθρωπος πρυῃ- σθάνετο τὸν κίνδυνον. Τὸ µαρτύριον ἐγγίσει. Καὶ ὁ ]ησοῦς δλέπων ἐν τῇ φαντασίς Του. τὸν ὑψούμενον ἐπὶ τοῦ Γολογοδᾷ Ἀταιρόν, ἐπειγόμενος δὲ νὰ δώσῃ τὰς τελευταίας Γου ὑδηγίας πρὸς τοὺς ἀγωνιῶντας, ἐξ ἀηρίστων προαισδήσεων. ιιαδη- τάς, εἶπε, κατὰ τὸν ᾿Ιωάννην. εδῦν ἡ ψυχἠ µου τετάρακται καὶ τὶ εἴπως Πάτερ σῶταν µε ἐκ τῆς ὥφας ταύτης. ᾽Αλλὰ διὰ τοῦτα ἡλ- θον εἰς τὴν ὥραν ταύτην. ΙΤάτεο δόξασόν σου τὸ ὄνοιαν. Φωνὴ δὲ ἐξ οὐρανοῦ, λέγει ὁ Εὐαγγελι- στής, ἠκούσθη ἀπαντῶσα: «Καὶ ἐδόξασα γαὶ πάλιν δοξάσωἰν (]ωάν. 1ο, 2τ---δ). Ὁ ἸΤητοῦς µετέδαινε καδ’ ἡμέραν εἰς τὸ Τε- οὺν καὶ ἐδίδασχε, τὴν δὲ νύντα Ἱ- πέστρεφεν εἰς τὴν Βηδανίαν εἲς τὸ σπίτι τοῦ Λαξάρου καὶ τῶν ἆ- δελφῶν του Μαρίας χαὶ Μάοδας. --Εΐς τοὺς λόγους Του πρὺς τὰ πλήθη ὑπηνίσσετο τὸ προσεγχὲς μαρτύριον «Ἐγὼ ὑπάγω---ἔλεγε--- καὶ ξητήσατέ με καὶ ἐν τῇ ἁἆμαορ- τίᾳ ὑμῶν ἀποθανεῖσδε, Ὅπου ἐ- γὼ ὑπάγω, ἡὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλ- δεῖν». Ἔνπρεπε νά διατυπωδῇ µία γα- τηγορία περισσότερον συγκεκοιιιέ- γη, ὥστε νὰ τὴν αἰσδάνωνται καὶ γὰ τὴν ἐννοοῦν τὰ πλήδη. Τοιαί- τη δὲ εὑρέδη ἡ κατηγορία τῆς ιά -- -- - θλασφημίας κατὰ τοῦ Ναοῦ τοῦ δολομῶντος, Τὸν φανατιαμὸν αὐτὸν τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν Νόμον καὶ τὴν ὁ- περηφάνειαν του διὰ τὸν ἈΝαὸον ξειεταλλεύνδησαν οἱ ἀρχιερεῖς. Καὶ ἐσχέφβησαν νὰ παρουσιάσοῦν ἐνώπιον τοῦ πλήθους τὸν ᾿]ησοῦν ὣς παραθάτην τοῦ Μωσα κοῦ Νό- µου καὶ ὥς θλασφημήσαντα χατὰ τοῦ Ναοῦ. ζήτησαν δὲ νὰ εὔρουν φευδοµάρτυρας διὰ νὰ Τὸν γατα- δικάσουν. Μετά τινας δολιδοσκοπησεις κατέληξαν εἰς τὸν ᾿Ἱούδαν, τὸν κ τῆς πόλεως Καριώδ, τὸν γνω- στὸν Ἰσκαριώτην, ἕνα ἐν τῶν δώ- δεχα μαδητῶν, ὅστις ἐκράτει καὶ -ὸ γλωσσόκοµον, ᾖἦτο δηλαδη ταµίας τῆς ὁιάδος τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Ῥύγδηιια τῆς προδο- τίας του ἦτοι « Ὃν ἂν φιλήσω εἶπεν, αὐτὸς ἐστί' κρατήσατε αὖ- τὸν καὶ ἀπαγάγετε ἀσφαλῶς». 'Ο Ιούδας ἦτο ἀνεψιὸς τοῦ ἀφ- χιερέως Καϊάφα, υἱὸς τοῦ ἀδεληροῦ του, καὶ οὐδέποτε ὑπῆρξε πιστὸς µαδητης τοῦ ᾿]ησοῦ, τὸν 'Οποῖον ἠκολούβει ὡς ἐγκάθετος τοῦ δείου του, διὰ νὰ κατασλνοπεύῃ τὰς πρά- ξεις καὶ τοὺς λόγους Του. ἘΕλάμ- δανεν ὡς ἁμοιθὴν ἡμερησίως δ.ο δραχμὰς ἀργυρίου. Διὰ τὴν ὑπόδεσιν τοῦ Ἰησοῦ ἐξήτησαν καὶ εὗρον ψευδοµάρτυ- φας διὰ νὰ θεθαιώσουν τὴν κατα τοῦ Κυρίου κατηγορίαν: «Ἰόγω καταλύσω τὸν Ναὸν τοῦτον τὸν χειροποίητον καὶ διὰ τοιῶν ἤμε- ρῶν ἄλλον ἀχειροποίητον οἶνρδο- µήσω». Ὑπῃνίσσετο τὴν ἀνακαι- γισιν τῆς Ὀρησκείας τοῦ Μωύὐσέ- ὡς διὰ τοῦ τριημέρου Μαρτυρίου καὶ τῆς ᾿Αναστάσεώς Τομ. Αλλοι. φευδομάρτυρες ἔλεγον: «Οὐν ἐτήρει τὸν Ἀόμον, δεραπεύ- ὢν τὰ Σάθόδατα.» Ὁ Πόντιος ΙΤιλᾶτος, εἲς τὸν Ἁποῖον ὠδήγησαν τὸν καταδικα- σδέντα ἤδη εἷς δάνατον Ἰησοῦν, εὗρε τοῦτον ἀδῶον, χαραχτησρισας ς τελείως ἀθασίμους τοὺς ἴσχν- θισμοὺς τῶν Γραμματέων ναὶ τῶν Πρεσόυτέρων τοῦ λαοῦ. ᾽Αλλ’ ἐ- τειδή, φοθηθεὶς οὗτος, ὅτι ἐὰν δὲν Ὀπέγραφε τὴν δανατικὴν ἐκ ἐλεσιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δὰ ἐ- πκοφαντεῖτα εἰς τὸν Καΐσαρα ἐκ έρους τῶν. καταλλήλως ἐἔξεγεο- δέντων ᾿Ιουδαίων, ὡς ἐχδρὺς αὖ- τοῦ, ἠναγκάσδη νὰ ἐγκρίνῃ τελι- νῶς τὴν Δανατικὴν πκαταδίνην. «Π αρέδωκεν αὐτὸν εἲς τὸ σται- φῶσαι». Ἀετ αὐτοῦ δὰ ἔσται- φοῦντο καὶ δύο λησταὶ. “ΟὉ γνω- ατὸς Ἱας Αηιᾶς, ὁ συλήσας τὸν Χαὸν καὶ γωινώσας τὴν Σάρφαν καὶ ὁ Τέστης, ἕτερος ληστής, Ὠμότατος, ἁποωκόπτων τοὺς α- πτοὺς τῶν. ουναινῶν νπὶ κρεμῶνν ο. . . -ὰ γηπια ἀπὸ τῶν χλάδων δένδοων. , ]επὶ στανοοῦ. ἐσυνηλίζετο , . κ... ο νὰ νο άπ ετα ατία τῇ: Βσνατιγῆς Σπτελέσεως: «Τησοῦς Ναζωωσῖης (Φυνέγεια εἷς τὴν ὅην σολίδα) τῶν τυῦ ΕΤΟΣ. 8 ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 4) Ἐτησία συν δρεµη. ͵ ! 50Ο µιλὲ | Τιμὴ Φύλλου {5 μίλς] ΓΡΑΦΕΙΑ: | ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ κυπροΥ | | ΑΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. θΕΜΑΙΑ -- ΓἀΚΛΗΣΙΑΣΠΚΑ ΕΚΔΙΔΕΣΑΙ ΤΗΝ ἴπν ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΤΗΤΗΜΑΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΗΛΗΣΕΣ ΣΥΝΤΑΕΤΙΡΗΣ ΕΡΙΤΡΟΠΗΣ τρη ΣΛΒΒΑΤΟΝ 1 ΜΠΡΙΛΙΟΥ Ι98Ι Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΖΑΡΟΥ. Αἰγυπτίας «Αα. Μαρίας ὁσίας τῆς καὶ Μακαρίου ὁμολ. Ἀσ. Οἱ λασὶ ἔχευν τὰ ὀρέσημά των. Έχουν τὰς πῖ- γὰς τῆς ἔθνιχης των ἑωῆς, απὸ τὰς ὅποιας αντλουν διδάγματα. Έχουν τα ἄφιγηλὰ των σὐμέολα, τὰ ὅ- ποῖα ἀποτελεῦν σηµεία κοινωνικοῦ προσανατδλισμοῦ, σταθερὀς ἀφετηρίας διὰ νέας ἐξερμήσεις. θνα τει- οὔτον γεγονὲς εἶναι ἡ 1η ᾽Απριλίευ 1955, τὴν ὁπνίαν ἑορτάζει σήμερον διά πανηγνρικῶν ἐνδηλώσεων ἕ Κυπριαχκὲς λαός. Δὲν εἶναι ἁπλῶς µί« ἡμερομηνία, ποὺ ὑπενευμί- ζει τὴν ἡμέραν ἐξεγέρσεως τοῦ λαοῦ καὶ τῆς τυραν- νίας. Κατέστη πλέον ἔνδοξεν µετέωρον, τὸ ὁποῖόν μέλλει γαὶ πρέπει νὰ κπαδδρίςη τὴν γραμμὴν πορείας τῶν γενεῶν, ποὺ ἔρχονται. Διότι, ὅταν σταθῇ χανεὶς μὲ ρεαλισμὸν καὶ εἰ- λικρίνειαν ἐμπρὸς εἰς τὸ γεγενός, τὸ ὁποιον πανηγν’ ρίζομεν σήμερον, δὲν ἡἠμπορεῖ παχρὰ νὰ παταπλαγῇ ἀπὸ τὴν φυχικὴν ἀντοχὴν καὶ τὴν τόλµην καὶ τὴν φλόγα τοῦ λκοῦ µας, ὁ ὀποῖες ἀνέλαθε νὰ πραγμα: τοποιήση ὅ,τι, ἴσως, ἄλλοι δὰ ἐθεώρουν καθαρὰν «πα- ραφροσύνην» καὶ ξὰ ἐχαραχντήριζον ὡς ἐνέργειαν «αὐτοχτονίας»ι... Κατ ἀρχὴν τὸ ὅτι ὁ Κυπριακὸς λαός, ἐπὶ τόσους αἰῶνας, κατώρξωσε, παρὰ τὰς πιέσεις, τὰς πρεπαγαν'- δας, τὰ Φφρικτὰ μαρτύρια, νὰ πρατήση ἀπεραΐαν την ἐθνιχὴν του συνείδησιν χαὶ τὴν ἐρθξόδόξον πίστιν του. τοῦτο κρίνεται ἀπὸ τοὺς ἐρευνώντας τὰ γεγονότα ὡς καταπληχκτικὸν γεγονές. Δι᾽ ἄλλους λαοὺς µία τοιαύτη περιπέτεια θὰ ἐσήμαινεν, ἀσφαλῶς, τὸ τε- λος τῆς ἱστορικῆς των πὀἑρείας. Διὰ τὸν Ἕλληνιχνον ὅμως λαόν τῆς Κύπρου δὲν ἴσχυσαν οἱ κοινοί νόμει, ποὺ διέπουν τὰς τύχας τῶν ἄλλων λοῶν. Εδὼῶ ἔξε- δηλώθη ἡ ἐκπληχτικὴ ἀντοχὴ τῆς 'Ἑλληνιχῆς φυλῆς, ἡ ὁποίχ γαὶ µετέέαλε τὴν μορφὴν τῶν ἔξελίξεων,. Ἡ Κύπρος διετηρήδη διὰ µέσου τῶν περιπετειῶν της ἀλώδθητος καὶ ἀναλλείωτος. Ἰ ἣν πορυφὴν τῆς Βν: πριακῆς πυπαρίσσου δὲν τὴν ἐλύγισαν οἱ καταιγίδες καὶ αἱ δύελλαι. Ἔτσι ἐφθάσαμεν εἰς τὴν ΊΠν ᾿Απριλίου τοῦ 1355. Ἡ ᾽Αγγλία, παρὰ τὰς προσπαξείας, ποὺ ατεέλήξη- σαν, διὰ διπλωματικῆς ὁδου, ἐξηχολούξει νὰ ἄρνῆται τὸ διχκίωµα τῆς ἐλευθερίας εἰς ἕνα λκὸν πολιτισµέ- νον καὶ ἀξιοπρεπῆ, ὅταν παρεχωρεῖτὸ αὐτὸ τὸ ὅδι- πχίωμα εἲς ἄλλους λαούς, πολὺ κχαμηλοτέρας πολιτι- στικῆς στάθµης ἀπὸ τὸν Ευπριαὸν λαόν. Τὸ ποτήρι πλέον τῆς πικρίας εἶχε ξεχειλίσει. Καὶ ἢ ὀργὴ τοῦ λαοῦ εἶχε χερυφωθῆ. [εἰς αὐτὴν τήν πυρακτωµένην ἀτμέσφαιραν δὲν ὑπελείπετο παρὰ ὁ σπινθήρ, διὰἁ νὰ γίνη ἤ ἔκρηξις ΠΜαὶ ὁ σπινθδὴρ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ἤναφε. Καὶ ἡ φυχικὴ πυριτιδαποξήκη τῶν σχλαδω- μένων, ἀνεφλέγη. Αὐτὸ ἠἦτο. Την διπλωµατίαν τὴν διεδέ::2ῃ πλέον ἡ πυρῖτις. , Ἐσλμημα, θέδαια, μέγα. Διότι ἀπέναντι εἰς µίαν σιδηρόφρακτον αὐτοχρατορίχν, ὠὡπλισμένην μέχρις ὀδόντων, ὕψωσε τὸ σπιθαμιαῖον(:) του ἀνάστημα ὁ νέος Δαυϊδ. ᾽Αντὶ ὅπλων, ἐκράτει εἰς τὴν μίαν χεῖ ρά του σφενδένην. Καὶ εἰς τὴν ἄλλην τὸν Σταυρόν. Αὐτὸ δὲν ἦτο ἀγών. Αὐτὸ ἦτο θεθαίκ αὐτόχτο- νία(!), εἶχον εἴπει τότε μερικοί... Τέσσερα χρένια διήρχκεσεν αὐτὴ ἡἤ πάλη. Οἱ ἡ- ρωϊσμοὶ τῶν «νάνων» νατέπληξαν εἲς τὴν ἀρχήν, ἔθαλαν εἰς σχέφεις αργότερα, ἐφόξισαν τέλος τοὺς δυνάστας. Φἱ πχτακτηταὶ δὲν εἶχαν κατορθώσει νὰ ἀντι- ληφθοῦν, ὅτι αὐτὸς ὁ πόλεμος δὲν ἠἦτὸ πόλεµες ὅ- πλων, ἀλλὰ ἀναμέτρησις φυχῶν. Καὶ εἲς τὸ θέµα αὐτὸ οἳ «νάνοι» ἀνεδείχξησαν γίγαντες. Ἡ φυχή των ἑσκόρπισε χείµαρρον πνοῆς καὶ τόλµης. Παὶ ὁ χεί- µαρρος αὐτὸς ἔγινε σύντομα πύρινες ποταμός. Καὶ χατέγαυσε τὴν ἔτικέτταν τῆς ξελῆς διπλωματίας χπαὶ παρέσυρε τὴν στάχτην τῶν ἀαπειλῶν' καὶ διέλυσε τὰς ἀλύσεις τῶν σκλαξωµένων' καὶ ἐμέδυσε τας φυχας τῶν μαχητῶν' χαὶ τοὺς ὠδήγησεν εἰς τὴν πορυφὴν τῶν μεγάλων νικῶν. Καὶ ἐστάδη ἡ ἀνξρωπότης ἕκ- πληκτος ἐμπρὸς εἰς τὸν νέον αὐτὸν Δαυϊῖδ, ὁ ὁποίος διεσκέλιζε μὲ θηματισμοὺς τιτᾶνος τὴν Μυπριαμὴν γῆν, κπαθοδηγούμενος ἀπὸ τὰς δύο µεγάλὰς µὀδρφάς, τὸν ἐνσαρχωτὴν τῶν πόδξων καὶ τῶν ἰδανικῶν του φωτισμένον καὶ ἀπατάθλητον ᾿Αρχιεπίσμόπον Μακα- ριον παὶ τὸν µέγαν στρατιωτικὸν ἀρχηγέτην Άιγε- νήν. Καὶ ἔγινεν αὐτό, ποὺ ὀλέπομεν τώρα. Ἔπειτα ἀπὸ αἰῶνας, ἡ Κύπρος σήμερον δικαιοῦται νὰ ϱνὸμί- ζη µόνη της τὰς τύχας της, χωρὶς τὴν χαταθλιπτικὴν σπιὰν τοῦ δυνάστου, ποὺ τῆς ἀπεστέρει τὸν ἑλεύ- βερον ἀέρα. Ῥέθαια, ἴσως, νὰ μὴ ἐπετύχομεν ὅτι ἐποθούσα- ΛΕΞΛΜΗΗ καὶ ΛΕΙΚΙΗ) ᾿ μεν, Ὅμως αὐτὸ µόνον ἦτό δυνατὸν ὑπὸ τὲς παροῦ: σας συνδήχας νὰ ἐπιτευχθῃ. Πρέπει νὰ εἴμεξα ὄχι µό- νον ὁραματισταί, ἀλλὰ καὶ πρὀσγειωμένοι... Καὶ σήμερον ἑθρτάζομεν τὴν ἕχτην ἐπέτειον τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἀγῶνος, ποὺ εἶναι καὶ τὸ πρῶτον ἔτος, κατὰ τὸ ὁποῖον εἴμεθα ἐλεύθεροι. Μὲ καρδίαν χυριχρχηµένην, μὲ ὀλέμμο κπαξαρὸι καὶ μὲ ψυχἠν ἤρεμον πρέπει νὰ σταθξῶμεν ἐνώπιοδνι αὐτοῦ τοῦ γεγενότες. Ας εὐχαριστήσωμεν κατ ᾱρ. χὴν τὸν Φεὸν διὰ τὸ νινηφέρον ἐπιστένασμα τοῦ μεγάλου ὀνῶνός µας. Δὲν εἶναι ἀπὸ τὰ γεγονότα πεὺ ἠμπορεῖ χανεὶς νὰ τὰ ἑρμηνεύσῃ ἄλλως, παρὰ ὡς ἐχδήλωσιν ἰδιαιτέρας πρὀστασίας τοῦ Φεοῦ. Ἔπειτα δὲν πρέπει ἐπ᾽ οὐδενὶ λόγω νὰ ἁτονή: σουν µέσα µας αἱ πνευματιχοὶ δυνάµεις, αἵ ἠθιχαὶ ἀξίαι, αἱ ὀποῖχι ἀπετέλεσαν γαὶ τὸ στερεώτερον 6άθδρον τοῦ ἀγῶνος. Τάσις ἐγπαταλείφεως τῶν µε- γόλων ἰδεωδῶν τῆς πίστεως, τῆς ἀρετῆς, τῆς ἄγά- πης,͵ τῆς ἀνωτερότητος, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, θὰ ἰσθὸν- νάµει µε ἀφαίρεσιν τῶν πνευµένων ἀπὸ τὴν νεαρὰν Δημοκρατίαν µας. Καὶ ὅλοι µας ἀντιλαμξανόμεδα τὰς συνεπείας μιᾶς τοιαύτης ὁδυνηρᾶς πνευματικῆς ἐγχειρήσεως. Ὑπὸ τοιαύτας, ἓν συνεχεία, προὐποδέ- σεις δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀτενίζωμεν ἕλοι τὲ μέλλον μὲ αἰσιοδοξίαν καὶ ἐμπιστοσύνην μὲ ὑφηλὸν φρένηµα καὶ πνεῦμα ἑνότητος καὶ συµφυχίας. Θὰά ἀπεδειχθῶμεν µιχρόφυχοι καὶ µύωπες, ἂν δὲν πατορ- δώσωμεν νὰ ὑποσχελίσωμεν τὰς µικρότητας γαὶ να ἐξαρθῶμεν ὑπεράνω τῶν φιλοδθξιῶν καὶ προσωπι- κῶν σχέφεων. Ὑπὸ τὴν ἔννοίαν αὐτὴν τότε ἡ 1η ᾽Απριλίου τοῦ 1955 δὰ πχαταστῃ πράγματι ζωογόνος πηγη, εἰς τὰ γάργαρα ρεῖθρα τῆς ὁποίας εἰς τὸ μέλλον ὅλοι οἱ Κὺ- πριοι, ἰδιαιτέρως ὅμως ἤ νεότης, δὰ λούεται καὶ δα δροσίζεται, ὥστε χαθαρὰ καὶ φλογερὰ νὰ ξεχύνεται εἰς τοὺς εἰρηνικοὺς ἀγῶνάς της. Αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν εἶναι ἀνάγχκη νὰ τὴν πι- στεύῃ, νὰ τὴν ἐγκολπωθῇ ἀνεπιφυλάνκτως καὶ νὰ τὴν διαχηρύξη εὐθαρσῶς, ὡς ἐσημειώδη, πυρίως ἡ νεότης. Διότι ἡ νεότης ἀποτελεῖ τὴν ἀδαπάνητον ἔστίαν τῶν ἐξνιχῶν πόδων, τὴν δύναμιν, ποὺ ζοωποιεῖ τὰ ὄνει- ρα παὶ τὰς ἐπιδιώξεις ἑνὸς λαοῦ. Καὶ µία νεότης ᾱ- φυχος, χωρὶς σχιρτήµατα καὶ πτερυγισμούς, δὲν εἷ- ναι ποτὲ δυνατὸν νὰ μµετουσιώση εἰς πραγµατικότη- τα ὅ,τι ἡ ἐθνικὴ φυχἡ συλλαμθάνει εἰς τὰς ὥρας τῶν μεγάλων ἐξάρσεών της. Φὰ ἦτο, διὰ τοῦτο, µέγα ἀτύχημα, ἂν ἡ Νν- πριαχὴ νεότης χάσῃ τὸν ἐνθουσιασμὸν της, τὰ ἴδανι- χά της, τὴν ἔννοιαν τῆς ἑνότητος καὶ σχορπισθῃ εἰς διαφόρους ἰδεολογικὰς κατευθύνσεις ἢ εἰς πομµατιχκὰ στρατόπεδα, ἐνῶ ὁ ρόλος της εἶναι νὰ µένῃ ἠνωμένη, ἀδούλωτος, πιστεύφυσα, ἑτοίμη διὰ νέας ἐξορμήσεις πρὸς κοινωνικὴν καὶ ἠθικὴν ἀναδημιουργίαν. “Ἡ 1η ᾿Απριλίου 1955 δὲν πρέπει νὰ γίνη ἁπλῶς ἕνας ἱστοριχὸς σταξµός, ποὺ νὰ ὑπενθυμίξῃ τὸ γεγο- νὸς τῆς μεγάλης ἐξορμήσεως τοῦ Κυπριαχοῦ λκοῦ. Ἀὲν πρέπει τὰ ἰδανικὰ τοῦ ἀγῶνος ἐχείνου νὰ ἀποτεθοῦν εἰς τὸ Μουσεῖον, ὅπως δὰ ἀποτεθοῦν τὰ ὅπλα, αἱ στολαὶ χαὶ τὰ χειµήλια τῶν μαχητῶν τῆς ΕΟΚΑ εἰς τὸ Εδνιχκὸν Μουσεῖον τοῦ ἀγῶνος. Ἡ 1η ᾽Απριλίου ἐποτίσθη μὲ τὸ πνεῦμα τῆς αὐτο- δυσίας, τῆς πειδχρχίας, τῆς ἑνότητος, τῆς ἀγάπης πρὸς τὴν ἐλευθερίαν. Τὸ πνεῦμα αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ µείνῃ ὡς ζωοποιὸς δύναμµις καὶ διὰ τὸ μέλλον. Ὁ Κυπριαχὸς πύργος, ποὺ ἐχτίσθη ἐπάνω εἰς τὰ χόχχκαλα καὶ τοὺς τάφους τῶν μαρτύρων τῆς ἔλευδε- ρίας, πρέπει νὰ ὁλοκληρωθῇῃ. Πέτρα μὲ πέτρα, ἀγχω- νάρι μὲ ἀγχωνάρι, χρειάζεται νὰ σμιλευδῃ μὲ τῆς φυχῆς µας τὸ τίµιο καὶ Φλογισμένο γλύφανο. Ἡ Κὺ- προς πρέπει νὰ γίνη χώρα πολιτισμοῦ καὶ προόρου᾽ πολιτεία, ἀναπητὶ εἰς τοὺς φίλους της καὶ σεξαστὴ εἰς τοὺς ἐχθρούς της. Ἡ Ιῃ ᾽Απριλίου θὰ εἶναι µία δεξαμενή, ἀπὸ τοὺς προυνοὺς τῆς ὁπυίας ὅλοι µας δὰ ἀντλῶμεν δυνάμεις ναὶ πνεῦμα χαὶ ὑφηλὸν φρόνηµα χατὰ τὴν πορείαν µας πρὸς τὰς ἐπάλξεις. Φὰ εἶναι ἀχόμη καὶ ἕνας φωτεινὸς δείκτης, ποὺ δὰ δεικνύῃη σταβερὰ χαὶ χωρὶς παρεχχλίσεις τὸν δρό- μον πρὸς τὸ χαξῆνχνον καὶ τὴν ἀρετήν. Καὶ ἔτσι, πι- στεύοµεν, ὅτι δὰ ὀλέπῃ ὁ λαός µας πάντοτε τὴν µε- γάλην αὐτὴν ἡμέραν. ἵὸς ἁδαπάνητον δεξαµενὴν καὶ ὡς φωτεινὸν δείχτην'ι... ᾿Ἀρχιμ. Γ. Π. ς Τη ΠΝΕΥΜΛΗΠΗΟΝ ΝΗΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΠΗΡΟΥΣ Θὰ διαφωτίζῃ καὶ θὰ ψυχαγωγῇ ΑΘΗΝΑΙ, Μάοτιος.-- Την 12ην Μαρτίου εἲἷς τὴν Κατερίνην, ἔδροαν τῆς µητροπόλεως Ἰίτρους. ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τοῦ πρώτου ὀρόφου τοῦ µεγάφου τοῦ. «πνευ: ματικοῦ Ιέντοοι». ο Φδεθ. µη- τροπολίτης Ἡ. Μαορνάδας διακυινε ται διὰ τὴν δραστηριότητά του χυρίως εἷς τὸν τοµεα. τῆς κατα πολεμήσεως τῶν Ἑένων πρυπαγαν΄ δῶν, οἳ ποάκτορες τῶν ὑποίων ᾱ- πὺ πολλὼων ἐτῶν ἑργάνονται εἰς τὴν περιφέρειάν του. ναι πφοσπα δεῖ μὲ κάνε τούποων νὰ, διας ὡτί- ἐπὶ τῆς σηµασιας τῆς ᾿Οοὐαο Έου Ἐκκλησίας. Όχι µόνον ἀπὸ ἐκκλησιαστικ]ς. «ιά καὶ ἀπὺ ἐθνινῆς πλενυρᾶς. Τὺ ἀνεγειρόμενον Πνευματικὸν Κέντοον θὰ εἶναι (ρώτεινῆ ἐστὶα διὰ τὴν ἀπάκειφιν τῶν ἀπωτέρων διαθρωτικῶν σκοπῶν ἐχείνωνν ποῦ πολεμοῦν τὴν Ορδοδυξίαν, «ϐϱ) πρῶτος ὄσυφυς τοῦ κεντοθὶ πεοιλαμύάνει πολλὺς αἰδούσας. εἰς, τὰς ὑπιας, ὑπὸ τὴν αἰγίδα καὶ τὴν ἐπίθλεφιν τῆς πητρυπό- λεως, ! καὶ σῃ τὸν Δαὺν συνεντρώγονται γέοι γέαι καὶ παοαγυλου ον ποινῶγι χοιστιανικὰ μα μισά ὠπλίσμένοι, αἱ δὰ ἐξορμοῦν νὰ καὶ Οἱ τνέυιν αὐτοῖ, πνευματικά ἐφόδια, διὰ τὴν ὃ-αφώτισιν τῆς νεολαίας ὁλονλήσον τῆς περιοχης. , Εὶ- τὺ ἄγθρον τοῦ ἰδούματος Εὖ σος - ν . 5 τισῦνη κ... ναυς κα εἰς τὸν Μεγάλον Πατένα της ὃν χλησίας ΓΓατοιάσχην Φώτιον, ἒε χωριστὺν ἀνωνιστὴν τῆς ΟΕ οδς ίας, ὃ Όπ τος ἔγει σοιπεριηή ὃς εἰς τὰ ἐπίσηνα ἁπιοκουε τς Ἑκνλησίας. Φηηειωτέον Ότι εἰ ναι ἡ ποναδιχὴ ἐκκλησία εἰς Ὅγα τὰ ῥοπύδυξα, γοιστιανκὰ Κηιτη ἡ ὑπινι το ᾶτά αἲ τὴν Ην ΤΗΥ τοῦ. ἑ[ατοιάσχουν. Φώτο. Οἱ ὄλλοι ὄσεφοι, οἱ ὁποῖμ οῦγ τόµως, Χάνις εἲἷς τὴν πυοσπόθε αν τοῦ 3εθ. Μητροπ. κ. Βαρνάθά Πὰ ἀποπερατωνυνυν, ὑά εξινος τήσουν, ἐπίσης, τὴν ἐκπολιτιστι χήν, ἀλλὰ καὶ τὴν φυκάγωγικὴλ ἀνάγκην τῶν Ἀοιστιανῶν. Ῥηγκε κοιµένως, δὰ γίνῃ αἴδουσα Ονά τουυ. χα ΚΝινηιατογράφον εἰ τὴν ὑποίαν δὰ πουὐάλλωντα. τα γίαι ὑπὺ τὴν ἐπίθλεφιν τής κ γλησίας, μὸ πεοιεχόµενον Ἠοχη γωγικὸν καὶ. διδακτικόν. μὶς τὸ ἴδιον κέντρυν Πὰ απ. λης ο πεγόλη αἴθονσα δια .ες ὧν, εἰς τὴν ὑποίαν τακτικῶς δια ελοιμένοι. ὁμιληταὶ δά ἀναπτή πουν ὑέμωτα. τὰ ὑποῖα θοηὔηῦ εἲς τὴν χριστιανικὴν καὶ ἑὼνικὴ ἐξίφωσιν τοῦ ποιμνίου. 1ὲ τὴν εὖκα υίαν τῆς παρουν σιά σεως τοῦ. ο Πνενματικυῦ Κέντου Κατερίνηςο εἶναι ἀνάγνη νὰ το ἐχεῖνο ποὺ. συχνὰ ἄναιε δηλαδη ὅτι οἳ νέοι ΛΙ πουν έῴει γισυῃ απεται, τοοπυλῖταν ες ὅπυιαν αν καὶ ἂν εὐρίσκώνται. ΝΙΗΙΥΡΟΣ ΑΛΛΗΞΙΟΤ οσα ΦΙΛΟΛΟΡΗΜΛ ΤΗΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΡΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡείΣ ΠΑΦΟΥ Ἐπὶ τῇ εὖκα ρ΄ᾳ τῶν ἑορῖων οὗ Πάσχα ὁ Μακαρ ὥτατοί Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ ακάρ ος παρέδωσε ποὸς .οὶ Παν ερώτατον Μητροπολί”) Πάφου κ. Γεινάδον Τραπέζι. κἠὴν Έπτανὴ: ἐκ 1.000 λιρι ὣς θο]ῶς αν τῶν ἵωίον τῆς Μ τροπο τκὸς ΠΓριφερείας ἱ Γεεφου. Ἕνα κομμάτι κυπριακῆς γῆς ποτισµένο μὲ τὸ αἷμα ἑνὸς ἤρωος θὰ κοντή” σῃ τὴν ἐκκλητία τῆς Παναγίας λικοὺς λίτους στὸν Μαχσιρᾶ, λη ἀπὸ τὴν µπητέρα του γιὰ τὴν θοδόξων «Παναγία ἡ ... Κοκκιναρᾶ Κηφισιᾶς. ὅπου ἔπεσε μαχόμενος ὃ ἠρω.κὸς Γρηγόριος Αὐξεντίου καὶ ἐκκλησία στὸν πρόεδρο τοῦ συλλόγου ᾿Ελευθερώτρια” Ἐλευδερωτρίος, ποὺ ἀνεγείρεται μὲ συµ»5 Εἶναι πέτρα ἀπὸ την σπηλιὰ ἔστα- Όρ- εἰκόνα τὸ κ. Α. Στανίτσαν». Στὴν «καμένο λ'98ρι.-. λα) ᾽Απὸ τῆς αὔριον Κυριακῆς, τῶν Βαἴων, {μεγάλη Εδδομάς, ἡ τόσον συγκινοῦσα τὰ μυχιαίτατα ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ,) Ἡ Μεγάλη 'Εἔβδομὰς ἀρχίξει ἡ ᾽Ἁγία Ἡ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ: Δομηνίκου ὥςατο κοπούλου, (Ἐλ Γκρέκο). ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ο 2 ΕΚ Διασκευὴ Καλεῖ ὅλους ὁ Θεὸς πρὸς σωτηρίαν. Δυστυχῶς ὅμως ὲν ἀντοποκρινόμεθα ὅλοι εἰς τὴν πρὀσκλησίν Του. Δίδει εἰς Ίλους µας τάλαντα ὁ Θεὸς ἀλλά δὲν τὰ πολλαπλασιάζο: «εν ὅλοι. Αὐτὴ ἤτο ἡ αἰτία τῆς πτώ- σεως τοῦ ᾿Ιοὖδα. Δὲν εἰργά- σθη δ.ἀ τὸν ψωχικόν του κα: αρτισμόν. Δὲν ἠγωνίσθη εὖ- }ὺς ἐξ ἀρχῆς ἐναντίον τῶν κα- ῶν κλίσεων τῆς ψυχῆς του καὶ διὰ τοῦτο ἔχασε τὴν θείαν κλῆσιν. Σὲ κάθε ἄνθρωπον ὑπάρχει τα ροπὴ πρὸς τὸ κακὀν. Κα: Ἰένας µας ὀφείλει ν᾿ ἀγωνίζε- -αι σοθαρὰ ἐναντίον τῶν κα τωτέρων ὁρμῶν καὶ ἐνστίκτων. Ο ᾿Γούδας δὲν ἠγωνίσθη καὶ τὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ κατ ράφῃ. Εἰς τὴν Φυσικὴν ὑ πάρχει ὁ νόμος τῆς πτώσεως τῶν σωμάτων. Σύμφωνα ε αὐτόν, ἕνα σῶμα, τὸ ὁποῖοὶ πίπτει, δὲν φθάνει εἰς τὴν γῆν μὲ μίαν ὁμο:όμορφον ταχύτη- τα, ἀλλὰ ἐφ᾽ ὅσον πλησιάσει πρὸς τὸ ἔδαφος, τόσον καὶ ἡ ταχύτης του αὐξάνει. Αὐτὸς ὁ νόμος τῆς πτώσεως ἴσχυει και διά τὴν ἠθικήν. -- , ᾽Αλλοίμοιον εἰς ἐκενον. ο ὁποῖος κόμµιει τὰ γλυκὰ µα: εἰς τὴν ἁμαρτίαν. συνοµι- τοῦ Γαλλικοῦ πιστ χεῖ μὲ αὐτήν, σωζητεῖ μὲ αὖ τήν Ἑ κεῖνος ποὺ προχωρει στὸν κατήφορον, γλυστρᾷ | ΙΟΥΔΑΣ ὑπὸ πρὸς τὴν ἄθυσσον καὶ γλυ- στρᾷ τόσον ταχύτερα ὅσον κατέρχεται πρὸς τὰ κάτω. Εἰ- ναι σὰν νὰ θγαίνουν ἀπὸ τὴν γῆν, ἀπὸ τὸν θόρθορον, ἀπὸ τὸ ἠθικὸν τέλµα, μυστηριώδη χέ- ρα, τὰ ὁποῖα τραθοῦν πρὸς τὰ κάτω τὸν ἀτυχῆ ἐκεῖνον, ὃ ὁποῖος δὲν ὑπῆρξεν ἀρκετὰ δυνατὸς καὶ δὲν μπόρεσε νὰ σταματήσῃ εἰς τὰ πρῶτα πα- ραπτώματα. Οταν τὸ ὕφασμα αρχίση νὰ σχίζεται πρέπει νὰ ραφθῇ ἀμέσως ἄλλως θὰ οσχι- σθῇ περ:ισσότερον. Οταν μιά σχ σμὴ φανῇ σὲ μιὰ δθάρκα πρέπει νὰ φραχθῇ ἀμέσως ἄλ- τως τὰ κύµατα θὰ εἰσορμή: σουν καὶ ἡ θάρκα θὰ θουλιά- ξῃ. Εἰς τὸν νεαρὸν ᾿Ιούδα, ἡἣ πλεονεξία εἶναι ἐκείνη ἡ μι: κρἀ ρωγμή. εἰς ἕνα ἄλλον εἴ- ναι ἡ ματαιοδοξία, ὁ θυμός, ἡ ὀκνηρία, ἡ φιληδονία κ.ο.κ. Πιθανῶς, ἀπὸ παιδικῆς ἡλι- πίας, ἤρχ.σεν νὰ κλέπτῃ. ν΄ ᾱ- πατᾶ. εἰς μικροπράγµατα καὶ δὲν ὑπῆρξεν κανεὶς διὰ νὰ ἐκ- ριζώσῃ ἀπὸ τὴν τρυφερὰν Ψυ- χήν του τὸ ἐλάττωμα τοῦτο. Δὲν εἶχεν ἕνα ἄξιον πατέρα δ.ὰ νὰ τὸν συμθουλεύσῃ, νὰ τὸν ἐπιπλήέῃ, νὰ τὸν τιµωρή: ση. Δὲν εἶχεν µίαν στοργικὴν μητέρα νὰ τὸν καθοδηγήσῃ Γκαὶ νὰ τὸν διορθώσηῃ. Κι’ ἔτσι ἐσυνεχίσθη νὰ πραγματοποιῆ- ίαι µέσα του ὁ νόμος τῆς πτὠ: τοῦ θεολόγου κ. ΤΑΚΗ Σ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ σεως τῶν σωμάτων. ᾿Εκρατοῦσε τὸ κοινὸν όα λάντον τῶν ἀποστόλων καὶ ἔκλεπτε. ᾿Αναμφιθόλως, ἐξω- τερικῶς, ἦτο ἀρκετὰ ἐπιδέξι- ος, ὥστε, ἐκτὸς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζεν ὅλα, μµό: νον ὁ ᾿[ωάννης ὁ Εὐαγγελι- στὴς τὸ παρετήρησε. Κι’ ὅταν ὁ ᾿Ιούδας θυμώνει ὑποκριτι- κά, διότι ἡ Μαρία εἶχε χὺσε τὸ πολύτιμον μῦρον ἐπάνω στὰ πόδ.α τοῦ Χριστοῦ, ἀντὶ γὰ δοθῇ ἡ ἀξία του εἰς τοὺς πτωχούς, ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης κάµνει. αὐτὴν τὴν σκέψιν: «Εῖπε δὲ τοῦτο, οὐχ ὅτι περ τῶν. πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ. ἀλλ᾽ ὅτι κλέπτης ἣν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε, καὶ τὰ θαλλόμενα ἐθάσταζεν». (Ιω: ἁν. 12, 6). Παράδειγμα πολὺ χαρακτη- ο.στικὸν τοῦ τί γίνεται ἕνας ἄνθρωπος. ὅταν δὲν ἀγωνίζε: ται κατὰ τῶν παθῶν του. Κά: θε ἄνθρωπος ἔχει τὰς ἆ- δυναµίας του. Τὸ θασικὸν ὅ- µως καθῆκον µας εἶναι νὰ τὶς πολεμοῦμεν. Εἰς τὸ» ἕνα κυ ρ αρχεῖ ἡ ματαιοδοξία εἰς τὸν ἄλλον ἡ ὀργή, εἰς τὸν τρίτον ἡ φιληδονία, εἰς τὸν Ἱούδαν ἡ φλαργυρία. Αὐτὸ ἦτο τὸ µοναδικόν του πάθος καὶ γι αὐτὸ τὸν ὠδήγησεν εληνόγενα, ες τὴν Όπν σα δα) ἓ καρδίας καὶ τοῦ σιλέον ιψυχροῦ, σε έρου καὶ ἀἁδιαφόρου Χοιος, νου. μμε τὰς ἱεροπρεπεῖς Ακολουθ.ας, αἱ ὁποῖαι ἀπαρτίδονται ἀπὸ βανμασίους Όμνους καὶ τροπάρ.α, ὑψηλὰς προτροπὰς καὶ ουγ- Ἀλονιστικὰς διη:ήσεις, ἡ Αγία ἡμῶν ᾿Εκκλησία διδάσκει τὸ ἀληθὲς νόηµα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Φό προθληδῆ παραστατικὴ καὶ ἀνάγλυφος, ὡς καὶ κατα τὸ παρελθόν, ἢ τελευταία πε, ίοδος τοῦ μαρτυρικοῦ Βίου τοῦ Ἰυρίου « διὰ νὰ τονίσῃ ζωήρότατα, ὅτι µόνον ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει συντοιδή εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἀνάτασις, καὶ ὅτι τῆς ἀνασετάσεως θὰ πρέπ{] γὰ προηγηθῇ ὃ θάνατος. Καὶ µόνον ἐκεῖνοι οἳ ἃποῖοι θα συµπάσχουν ἓν τῷ 6ίῳ μετὰ τοῦ ᾿[ησοῦ δικαιοῦνται νὰ ἀναμένουν συµ»ίώωσιν μετ Αὐτοῦ. , Ας μὴ περιορισθῶμεν μὲ µίαν τυπικὴν καὶ ὅλως ἔπιφανει ακὴν συγκ.νῄσιν, ἆλλ’ ἂς ἀφήσωμεν τὴν τελευταίαν διδαχὴν τοῦ Ευρίου νὰ κρούσῃ τὰς λεπτὰς χορδας τοῦ εὐαισθήτου ἑαυτοῦ µας. {αἱ ἂς προσατενίσωµεν πρὸς τὸ» ἠΝυμφίον ἔτοιμοι νὰ τὸν ὑποδε- χθῶμεν μὲ ὅλα τὰ ἀπαραίζητα ἐφόδια καὶ ἂς ἀντικρύσωμεν τὸν Ἐσιαυθωμένον ἐπιδεωενύοντες τὰς προσωπικὰς µας πληγὰς καὶ ζυμπάσχοντες μετ Αὐτοῦ. Νὰ συναποθάνωµεν, ἐὰν θέλωµμεν νὰ συζήσωμεν µετ Αὐτοῦ. Μὲ αὐτὰς τὰς σκέψεις θὰ πρέπῃ ὅσοι θὰ παρακολουθῶμεν τὰς Αγίας καὶ Ἱερὰς ᾿ Ακολουθίας, νὰ ἀποχωρῶμεν ἐκ τῶν Ναῶν. Φὰ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἐπιτυχία τῆς στοργικῆς Μητρὸς ᾿Ἔκκλη- σίας µας καὶ ἡ ἐπιφανεστέρα νίκη τῆς ἑωῆς µας. Ἡ σημερινὴ ἐπέτειος Μὲ ἐπκωφαντικὰς συμθολιιὰς ἐκρήξεις εἰς διάφοβφα ση- μεῖα καθ] ἅπασαν τὴν Ἰῆσον καὶ μὲ χαρμοσύνους πὠδονοκρου- σίας ἤρχισαν ὀλίγον μετὰ τὸ μεσονύκτιον τῆς χθὲς οἱ ἐπίσημοι λαμπροὶ ἑορτασμοὶ τῆς ἱστορικῆς ἐπετείου τῆς 1ης Απριλίου 1966. Οἵ πανηγυρικοὶ ἑορτασμοὶ ϐ) ἀποκορυφωθοῦν σήμερον διὰ πανδήµων Δοξολογιῶν καὶ ἐπιθλητικῶν παρελάσεων εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῆς Κύπρου μὲ ἐπὶ πεφαλῆς τετιµηήµένους µαχητὰς τῆς ΕΟΚΑ. ἵἩ σ ου λαμέά , ' . Ἠμερινὴ ἐπέτειος καταλαμθάνει περίοπτον θέσιν εἰς -ὰς δέλτους τῆς νεωτέρας ἐπικῆς Κυπριακῆς Ἱστορίας καὶ ὡς ο. αύτην θὰ πρέπῃ νὰ ἐξακολουθήσωμεν νὰ τὴν θεωρῶμεν εἰς τὰ διηνεκὲς. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποίαν ὑιψμώθη ἡ φωνὴ πνὸς ὑποδούλου, σιδηροδεσµίου Λαοῦ κατὰ ἐγκοσμίων δυνάµεων, εὰς ὁποίας καὶ κπατώρθωσε, χάρις εἰς τὴν ἀποφασιστικότητα, «ἣν πίστιν καὶ τὴν θυσίαν τῶν ἠρώων καὶ τῶν μαρτύρων τοῦ ᾿Α- γῶνος, νὰ ὑπερξάλῃ καὶ νὰ ἐξουδετερώσῃ. Αἳ συνθῆκαι ὅμως αἳ ὁποῖαι διεµορφώθησαν εἶναι τοιαῦται, ὧστε νὰ ἐπιθάλλεται νὰ συνεχίσωµεν τὸν ἀγῶνα, οὐχὶ διὰ τῶν Απλωνι ἆλλὰ δι εἰρηνικῶν καὶπολιτισμµε- ν ω ν µέσων, πρὸς ἐπίτευξιν τῶν ἐθνικῶν καὶ δικαίων πόθων πας. Τὸ σεάδιον τῶν εἰρηνικῶν ἀγώνων εἶναι εὑρύτατον καὶ ὑπάρχει θέσις δι ὅλους. «Ἑϊς τὸ στάδιον τοῦτο ἂς κατέλθωμεν λοι ἠνωμένοι μὲ δηµιουργικὴν διάθεσιν καὶ πνοὴν διὰ νὰ ἄγωνι- σθῶμεν τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν διὰ τὴν εὐτυχίαν καὶ τὴν πρόοδον τοῦ τόπου µας καὶ τὴν δημιουογίαν καλυτέρων συνθηκῶν διὸ τὰ τέκνα µας. Κατ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπιτελοῦμεν τὸ καλύτερον μνημµόσυνον δι ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν χάριν ἡμῶν τὴν ἑωήν των καὶ τιμῶμεν τὴν μεγάλην ἐθνικὴν ἐπέτειον, ἡ ὁποία ἤνοιξε δι ἡμᾶς τὴν ὁδὸν τῆς ἐλευθερίας». Ο Νικόλαος Λούβαρις Τὴν 86ην λήξαντος μηνὸς ἀπεδήμησεν ἐν ᾿ Αθήναις ὁ σοφὀς ᾽ ὁμότιμος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σ χολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. τῆς ᾿Ανωτάτης Σχολῆς Πολιτικῶν ᾿Επιστημῶν καὶ ᾿Ακαδηµα κὸς Νικόλαος «Δούδαρις. Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς ὁ ὁποῖος διεκρίνετο διὰ τὴν εὑρυμάθειαν, τὴν χρήστότητα τοῦ χα- βακτῆρος, τὴν ὀξύτητα τῆς ἀντιλήψεως, τὴν προσήνειαν, καὶ τὴν φιλοσοφικὴν του κατάρτισιν προέθαλε τὴν ᾿Ορθοδοξίαν καὶ τὸν ᾿Ἑλληνισμὸν ἔξω ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τῆς Ἑλλάδος. ᾿Επανειλημμένως µετέθη εἰς τὸ ἐξωτερικόν. κυρίως δὲ εἰς τὴν Γερμαγίαν, ἔνθα ὠμίλει σαγηνεύων κυριολεκτικῶς τοὺς ἔπι στήµονας τῆς Δύσεως μὲ τὸ ἁπαλὸ καὶ γλυκὺ τῆς ἐκφράσεώς του καὶ ἐκπλίσσων αὐτοὺς μὲ τὴν πολυµέρειαν τῶν γνώσεών του. Εγνώριζε πολλὰς ΕἙὐρωπαϊκὰς γλώσσας κυρίως δὲ τὴν 1 ερμαγικήν, τὴν ὁποίαν συγκατηρίθµει εἰς τὴν δευτέραν θέσιν, μετὰ τὴν µητρικήν του, τὴν Ἑλληνικήν. Διετέλεσε κατὰ τὸ παρελθὸν, πρὸ εἰκοσαετίας περίπου (δυνέχεια εἲς τὴν θην σελίθα)