Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-04-15

ΥΣ ΒΡΑΙΠΤΕΡΟΥΣ ΠΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 70Η ΕΠΙΤΛΟΤΟΥΣ Ο ᾿Επιτάφιος Ἁγίας Ὀάῤδαραἕ ᾿Ἐπιτάφιος τῆς Μητροπόλεως. Ψυχικοῦ. Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΩΝ Ι ΠΑΝΗΕΥΡΕΟΝ. ΠΓΟΡΤΙΑ Ἶ ΣΙΙΣν Ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιμ. «Ὁ) τάφος Του εἶναι κενός». Ἡ πκαταπληµτική, ἡ τροιεφά εἴδησις πουχλοφορεῖ ες τὴν πολι τὴν πρωΐαν τῆς ἐπαύριον τοῦ ἰουδαῖκοῦ Τάσχα, τὴν τρίτην ἡμέσαν ἀπὺ τοῦ ἐνταφιασιιοῦ ρα, «Ὁ τάφος Των εἶναι κενός» λέγουν αἲ γυναῖκες, ὑλόσωμοι τού- µουσαι. Οἱ ἀπώστολον τὸ, διοσέ στωσαν καὶ ἀπυσύρονται εἰς τὸ ὑπερῷόν των, τοῦ. ἀποίου σαὶ κλείουν τὰς Ὀύρας. Αιότι ία ἄλλη ᾳ ἡμη κυκλοφυρεῖ ὡσαῦτοις ἀνὰ τὴν πόλιν: «Οἱ µαθηταί τοῦ ἐκ. Ναζαρέτ ᾿1ησοῦ ἑλθόντες νι’ χτὸς ἔκλεμαν τὸ σώμα Αὖτο άν ὃ κυθερνήτης τῆς χώδας, Πιλᾶτος, τὸ μάθην οὐμὶ εἰς τοὺς παραθιαστὰς. τοῦ τάφου οἱ θωμαϊκοὶ γόµοι ἦσαν ρητοί: Βανατικὴ ποινη ἀνέμενε τοὺς δρασεῖς δράστας. ἛἩ πόλις τῶν αἱμότων, ἡ ὃ ποία πρὸ ὀλίγου ἐμίαγε τὰς χεὺ ρας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου, Ἡ µε Υάλη ἐχείνη πα- Η ότιος κοιμᾶται. σχάλιος ἡμέρα τοῦ χθὲς Σαὐ- ῥάτου, κατὰ τὴν ὑποίαν ἐἔσφυα γίσνη καὶὺ ἠσφαλίσδη ὁ Τάφος τοῦ Κυρίου, διὰ τῶν ἐπὶ τῇ ἕνυ- τῇ διαχύσεων εἶχεν ἐξαντλήσει χαὶ τοὺς. Ἱεροσολυμίτας καὶ τοὺς πο καταθά:.ει χαὶ διασκεδάσεων Τθὶ ΚΡΟΥ ΠΗΠΙΠΙΟΔΥ ΤΟΥ ΣΜΗΝΔΗΑΛΙΛΗ (Φ) διότν ὁ Ἰύριος ἐθριάπθευσεν ἓν δύξως κατὰ τοῦ μεγάλου ἐγθουῦ, µόνον. διότι τὺ, θασίλειον τῆς ἆ µαοτίας καὶ τοῦ θανάτου κατερηο δη. Ὑπάσχει χάτν περισσύτερον: Πῖμεθα µέτογοι τῆς νίκης, πην τΔ. γοῦ τῶν. ἠπυτελεσμάτων τῆς. γέστηµεν. μετὰ τοῦ. Ἀοιστοῦ ην τῷ Νοιστῷ διήλθοπεν διὰ τοῦ τάφου γαὶ τῆς πύλης τοῦ Όνιέ (00. εἷς τὴν Χαομόσπυνον ἅπο ατασιν ἡμῶν. Διὰ τοῦ Νοιστοῦ εἰ σήλθομεν εἷς νέαν τωήν. ος µέλη τοῦ. σῴματυς αὐτοῦ, της Ἐκκλησίας, αἰσθανόμενα, την ζωὴν αὐτοῦ. πάλλουσαν ἓν ἡμῖν. [ὐοισκόμενοι ες τὸν κόσμον τοῦ τον, ἁπλῶς ἀναιένομεν τὴν ραν, κατὺ, τὴν ὑπυίαν θὰ μετα θῶμεν ἀπὸ τοῦ. θανάτου εἰς τὴν ζωήν, θὰ, εἰσέλδωμεν ες τὴν ᾱ- τελεύτητον αἰωνιότητα. Ε ᾿Ἰ᾿Ανάστασις τοῦ Ἀορισιυῦ εἶναν τὸ λαμποόύτερυον Όλων Των ὑπερη σῶν γεγονότων καὶ τὸ απτς χαρμόσυνον, διὰ, τὸν χοισττα Αὐτὴ ἀνυψώγει καὶ κανά ζεν ὅλα τὰ ἄλλα καὶ αὸ ἄπλετον φῶς φωτίσει κα δεικνύει Πεότητα τοῦ Ἀοιστοῦ καὶ τὴν υε-- αν προέλευσιν τῆς ἁγίας ἵμιῶν ἠρησκείας. Μὰν ἡ Μειάλη τα ρασκεμὴ εἶχεν ἴδει διὰ τελενταίαν οΝΥ , νο, τὴν λοπληῦ» Ἆς προσκυνητὰς καὶ ἦσαν πορᾶν τὸν πηρῦν Ἀοιστόνι ὦ ἓν τούτου ὅλοι εἲς θαθὺν ὕπνον χύσμος δὲν δά ἤχουε πλέον περὶ παραδεδυµένοι. Αλλ᾽ Ἡ ποωτάκυῖ { αὐτοῦ. “Ὁ. Χριστιανισμὰς δὲν θά στος εἴδησις, διαδιδοµένη τώρα ῥᾳίστατυ χωρὶς τὴν. Ανάστώτιν ὑπὸ τὴν ἀληδῆ της μορφ ήν: ὃ [ιο ἀσάλμευτον τοῦτο καὶ εἲς τὸ Ἀριστὺς ἀγέστη ἐκ τοῦ τάφου, διηγεκὸς ἀδιάσειστον δεμέλιον ἀφυπνίσει ἐνωρὶς καὶ συνταράσ τῆς πίστεως ἡμῶν. σει τὴν πόλιν. Οἱ ᾿Αρχιερεῖς ε Τὸ γεγονὺς πράγματι τῆς γεργοῦν ἐσπευσμένως. Οἱ στοά ναστάσεως εἶναι ἐκεῖνο, ὑπὸ τὸν τιῶταν λαμδάνουν Ζυήματα, καὶ ἀποκρύπτουν τὴν ἆλ ήδειαν λένυν- τες, ὅτι οἳ μαθηταί του ἔκλεφαν τὸ. σῶμά του, καὶ ὃ 11 ἄτος, χάρις εἷς τὰς προσπαθείας τῶν ἀρχιερέων, τηρεῖ αιγὴν και εἰς οὐδεμίαν απροθαίΐνει ἐνέργειαν. Ἡ εἴδησις ἐκείνη κατέλαδεν ἔκτοτε καὶ ἐφώτισεν ὅλην ην οἰκουμένην. Ἱκαὶ σήμερον, ὕτε ὁ Χοιστιανικὺς κόσμος ἑορτάξδεν τὸ ν δύναμιν τοῦ ὁποίου αἱ ἰουδαϊκαὶ συνανωγαὶ καὶ οἱ ἐθνικοὶ γαοὶ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Υ’΄ ΣΕΛΙ24) το ἀνάμνησιν τοῦ ὑπερφνοῖς καὶ «Αναστάσεως ἡμέρα κα ν / 3 ξ' Ὦ δν κοσμοσωτηρίου γεγονύτος, εἰς ῦ- λαμπρυνθῶμεν πας α τό λας τὰς ἠπείρους Ἱαὶ ὅλας τὸᾶς{ (ερπνὸ τὰ, Κυρ Χ Π ώοας τοῦ κόσμου, εἰς κάδε γω: ἱερπνον αἰκακα οαβισᾶς ας χωσας του ποσμοῦν ὃν Ὁ . σχα πανσεθασµ.ον ἡμῖν ἆνε- γίαν τοῦ. πλανήτου µας, γαρμο εέιλε Πάσχα εν χαρά ἄλλη: ς ἀκούεται χαὶ Ὀοναμθευτικὶ : ο ! να ἅμμ. ἅγι τν σιατ Κι μ λους περιπτυςεώµεσα... Ω Τ10- ἡ ἑπινίκιος ἀναφόνησις: Χιπ Ἔσχα, λυτρον λύπης. Πάσχα τ 3 3 - νο, ας. Ῥὸ μέγα, τὸ ὑαυμαστὸν, τὸ μα ο Γ]άσχα μέγα, Πάσχα ον ήσθον η {τὸ πύλας ἡμιν τοῦ παραθδεί- χαρμόσυνον, τὸ παρήγοουν ΥΓ σου ἀνοῖξον. Πάσχα πάντιςς γὸς πανηγυοίζεται μὲ πλήρη τὴν ἁμιάζσου πιστοῦς..» συνείδησιν περὶ τῆς ἀληθείας το». ιᾶ, ποιος ιο ηρἂν - ο / εν τῆς σημασίας του, τῶν µεγάλων{ς ς Ἐν ερατη ο Ἐν σα ἀποτελεσμάτων του δι ὅλην τὴν ων «φαπμπεα, ΕΝΡΕΜΝΗΙ αν) πάνητα καὶ ἀναλλίασις ἀνεκλάλητος, ἄννροπο 7 ἡ Εκκλησία ὑμνεῖ καὶ : -- νά : ἰ πανη: «Ο Ἱάνατος ἀπετέλει τὸ 4«θ- η εξ ης νά πι τν όητρον τῶν πάντων ΑΛ. αι περι χέξις Πάσν τον . ω ο. ν ὠτήῆρος. εξι ἄσχα ε- ὅ ᾿Ιησοῦς ἐδριάμόευσε ἁάτά προς ο ζσηἳ 5 οκ .Ἱ τοῦ Δανάτου. Τὸν κατέλαθε -αὶ πενΕργει μθηκώτοτό πι τοῦ τὸν ἐδανάτωσεν. Ὅπως ἕνας 'τ.- ασια Ὡργαήνσν Ἔε ῇρ οάρχης ἐπιτυκῶς ἐξεφράσθη: σμθνουσιή Έπι δραχὺ τὸ σὺ- «Ὁ θάνατος ἐπάνω εἰς τὴν γῆν 5τηρον. ἅπι μελαγχολικαν κάλλος, ὅπερ χαρακτηρίὀξ: ἦτο ὡσὰν ἕνας ἐπιδοοιεὺς ἐχψους ᾽Αλλὰ, προσεθὀ ἡδη ἀπὸ τὸν νόµιμον μµονάογην κο χατενινήθη τελείως. Ιδέδη γεν ρας καὶ πύδας. Οἱ διαθάται τὸν θλέπουν μὲ περιφρόνησιν, χλευάζουν, τὺν κτυποῦν καὶ χακοποιοῦν, χωρὶς π]έων νὰ θῶνται τὴν ὀργήν το καὶ σχληρότητά του». Λὐτη εἶναι ἡ ἀκήδεια ταυτογοόνως ἡ σημασία τοῦ σχα. Πμεῦα ὕλοι δοῦλοι Δανάτοι, ἀνίκανοι νὰ ἄποτινι Έωμεν τὸν ζυγόν, νὰ, ἐλενδερο Δῶμεν, Τὸ τέλος µας ἦτο ἀνπιστό «εντος ἸΧαταστοοφή. Αλ} αἲ η νης ἐφάνη ἕνας γεαρὺς ἐξ οὐρανῶν. Η)δε μᾶς σῶ ση. Τὺν εἴδομεν συλλαμύανόμε γον ὑπὸ τῶν ἐχθοῶνν τυι χαὶ οι Δηλούμενον ἐπὶ τοῦ. στανροῦ. Ἰογρατήσαμεν τὴν ἀναπνοήν µας Ἡ ζωή του ἦτο ἓν ινδύνῳ, καὶ μὲ αὐτὴν ἡ ἀπὸ τοῦ Ἱανάτου -ἲ πελευδέρωσίς µας. ΜΕ συντετοιµµένας αχαὶ εἴδομεν αὐτὸν νὰ Σήµερον, ἐν τούτοις, γαοᾶς ἐκφεύγει ἀπὺ μας, διότι ἐνίκῆσεν Λήνατον, ὃ ὁποῖος μᾶς χατεδννό στευεν. ΠἩ κραυγή: Ανέστη. καὶ τύραννος. ο φο τὴν τη Η νὰ ἀποθνήσκὴ µία ρα νἩ τὸ « οὗτος 1 ϱὰ ͵ - Αλλά τὴν γαράν µας αὐξάνουν ὀπόττη περισσότερων καὶ τὴν κου δίαν υτας κινοῦν εἲς ἁγαλλίασλ τὰ, ὀποτελέσματα τῆς ᾿Ανάστ- σεω- τοῦ ζιοίον. Ἡ δὲν ιᾶς α)ηροῖ χαρᾶς μόνου, ο, του ἠγεμῶν γαρδίατ αἱμασσοτῦσας ως τον Χοιστὺς ᾿Ανάστα: τὰς ἐμιπνεύσεις των πρὸ τῆς ἁπαλῆς καὶ Λυδικῆς, ὡς ε-- πεῖν, ἁρμονίας, ἥτις αὐτόμαχος διαχέσται ἀπὸ τῶν ἱερῶν αὖ- τῶν φορμίγγων ἐπὶ τῷ τρ:σµ-- γίστῳ ἀγγέλματι. Ἐκκλι σία, ἀποθάλλουσα τὴν πένθ. μον περ: θολήν, ἐνδύεται Ἴρο., «ἠν καὶ φε γγοθόλον στολή, ὡς ἄν ἀντανακλα ἐπ᾽ αὖ ἃς Ἰ λευκότης καὶ ἡ λάμψ.ς τοῦ Χγγέλου, τοῦ ἀποκωλήσαντως τὸν λίθον τοῦ μνημείου. ὀνήλια Φάθη, οἱ ζοφεροὶ }όλοι τῶν χριστιανικῶν ναών διαυγάζονται ὡς ἐν ἡμέωα ἀνεσπέρου φωτός, καὶ τὰ ᾱ-- Ίη τὰ εὔοσμα καὶ δροσόεντει, ἅτινα ἀπὸ τῶν λειμώνων κεὰ -ὢν κήπων µετηνέχθησαν ὅ- πως στολίσωσι τὴν ἐπτάφ.οὶ σινδόνα τοῦ Σωτῆρος, τηροῦ σπιν, ἐτι τῆς ραδινῆς των Υά λτος, τῶν κοσμικῶν καὶ 0-)- υήτρώων τὰ ἴχνη ἐν τῇ τεθολω- μένῃ ὑπὸ τοῦ λιθάνου ὅτις πφαίρα τῶν ναῶν. Κπὶ ἡ τν κλησίακ καταπέµπει τὴν ϱὐχὴν αὐτῆς τὴν ἀναστάσ:μον κατὰ τὴν Ἡμέραν ταύτην ἐν γλὠγ- ση ἀλλοία ἢ ἡ συνήθης ἔἓν νλώσση πλήρει παιδικῶν θά ἐλέγομεν σκιρτηµάτων καὶ παιδ'κῆς συγκαταθάσεως. Εἰς τὴν αεγάλην εὐωχίαν τῆς Α- ναστάσεως προσκαλεῖ πάντας, παρόντας καὶ ἀπόντας, νη- στεύσαντας καὶ μὴ νηστεύσα.-- τας, πιστοὺς καὶ ἀπίστους καὶ τοὺς φέροντας ἔνδυμα γάμο), ων ο Ἀπὶ ἀλλήλους ]ετὰ τὶς Ὀστψιν ἡ χαρά, μιτὰ ( παὺυὺς α δυξα, µεια τον τάς ον η ζωή, μετα Την νέχρωσιν Ἡ ανα ὐτάσις. Και ἰδοῦ αἲ ἀνκυκουθοῦσαι τὸν Ἀιδάσκάλον ἓν τῆς 1 αλικαίας χα διαχυνυῦσαι αὐτὸν Διαρία ἡ Μαάγ- ῥαληνὴ καὶ λΙαρία ἡ τοῦ Ἰακώ- ὄυυ τοῦ. μικουῦ καὶ ᾿Ιωσῆ. µήτηνρ γαὶ Σαλώμη, εἶχον παρακολουδή- σει τὸν ἐνταφιασμὸν τοῦ ᾿1ησοῦ ὑπὺ τοῦ. εὐσχήμονος ᾿Γωσήφ. τοῦ ἓξ Αοιμαθείας, ἡὺ. Νάθύατον ἀπέσχγον πάσης πράξεως, κατὰ τὸν νύμον. Αλ) εἶχον ἑτοιμάσει τὰ μῦοα ἀπὸ τῆς γυκτὺς τῆς Παρασκευῆς, γαὶ τὴν {Κυριακὴν ὄρῦουου θαθέος, λα οἳ- σαν τὰ δογεῖα τῶν μύρων ἀγακήν ρησαν. διά, τὸ μνημετου. ονω- δεύυντο δὲ καὶ ὑπὸ τῶν μαθητών τοῦ Νυσίου, ΓΠέτουυ, καὶ ᾿]ωάν νου, χατείχοντο δὺ ὑπὸ φύθου ὄ γοκα τῶν ουδαίών. Ἡ λιασία ἡ λἰαγδαληνὴ ἄπρη: ποῖσα γάδε φύθων. ἐποοχώνησε ἀπὺ τοὺς ἄλκους καὶ ὡς ἓκ. τοῦ- του ἡλθε πρώτη εἲς τὸ μνημεῖον, Βλέπει ὅμως κατάπληκτος ἄπογχε- χυλισμένον τὸν λίδον καὶ τὴν Βύ- ραν ἀνοικτήν. Βἰσέρχεταν εἰς τὸ μνημεῖον. καὶ μένει ἄςᾳ ωνη ἀπ αὖ- τὸ ποὺ ἀντικοῦ τει, Τὸ Νῶμα τοῦ Κνοίον ἀπουσιάτει. ναὶ ὅπως ἡ το παροῦσα την ἑσπέοαν τῆς Πτα οισχευῆς εἲς τὴν τοποθέτησίν Του. ὑπὸ τοῦ. Νινοδήμου. Ἔπι- στιέφει εἲς τὴν λοιπὴν συνοδείαν ᾗ ἁποία εὐρίσκετο καθ ὐδὸν ἆ- Φύμη καὶ ἐμπιστεύεταν τὸ εγονὺς ΠΑΣΧΑ Α.Π. (3) καὶ τοὺς ἀγοραῖον περιόαλ- λοµένους ἵματιον. ο) μαρη τῆς Νύμφης ἐπὶ τῇ ἀνακτήγε τοῦ Βυμφίου, ὢ μέθη τρισα- γία καὶ ἀνερμήνευτος | Τὴν ὀψηλην ταύτην μέθην συναισθάνεται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ὁὃ ἑλληνικὸς Λαός, ὡς οὐδεὶς ἄλλος λαὸς. Οὐδεμια ἄλλη χριστιαν: ικὴ ἑορτὴ κί- τέχει. παρ᾽ αὐτῷ τὴν θέσιν τις ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Οἱ Δυτικοὶ ἔχουσι͵ τὰ Χριστούγεννα. - μεῖς ἔχομεν τὴν ᾽Ανάστασιν. Αὕτη εἶναι ἡ θασίλισσα τῶν ἑορτῶ», ἡ πανήγυρις τῶν πα- νηγόρεων ἡμῶν. Οἱ Δυτικοί ἑ- ορτάζωσι τὴν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ ἐν πλούτῳ τρυφ1ρ ρῶν καὶ ὡραίων ἐθίμων, ἐν οἶκο- γενειακῇ συνενώσει καὶ τὲρ- ψιν ἀνθρώπων ἀπὸ κα:ιροῦ σων- ᾠκειωμένων πρὸς τὸν πολ'τι- σμόν. ᾽Αλλά τοῦ ἑλληνικοῦ γ' Ἔνους αμπρὴ ἀνατέλλει καὶ δύει υθώδει δ'αχύσει καὶ }- περτάτη ἀγαλλιάσει ἄνθρω- πων, οἵτινες εἰς τὰς φλέδας των τὴροῦσιν ἔτι ρανίδας τι’ ὰς τοῦ αἵματος τῶν ἀγρίων καὶ ἀτιθάσων καὶ ὑπὸ τοῦ ἔρο- τος τῆς ἐλευθερίας θπωκαλω: µένων πτέρων µας. ᾿Αρματώ- λικαϊ οὐνήθειαι, ἄγρια ποίο πληροῦσιν ἐκείνην. Βαρὺς χει- μῶν ἐπικάθηται τῆς φύσεως, γουυύζε ὁ θορρᾶς καὶ πτοῦσι» αἱ χιόνες καὶ τὰ καλά Χριστούνεννα συσπειροῦνται πέριξ τῆς σπινθηροθο) ούσης ἑστίας. ᾽Αλλὰ πόσων διάφορον εἰκό- ἁ παρ στᾶ ἡ φῦσις παρ) ἡ μῖν πί- ἅτεαν οἳ κὠώδωώνες τῶν ἐκκλη- σιῶν ἐξανπνέλωσ' ναρμοσύνως τὴν ᾿Ανάστασιν! Τὸ ἔαο σων- εορτάξσ' μετὰ τῆς Σκκλησίςς 4 θήσις συνανάλλετπι μετὰ τῆς πίστες». Οἱ θύμοι τῶν ὁ ορέων μοσχοθολοῦσιν. ὁ σµα- οάνδινος μανδύας τῶν πεδ.ό- δων ἀιακινεῖται ἤρεμα ὑπὸ τῆς ἕ-:υρίτδος αὔρχς κα στίλότι διοκέντητος ἐκ λευκω.)- θέµων. αἱ εὐωδίαι τῶν ἑσπεωιδεειδῶν θυθίζουσι τ φψυνὰς εἰς μυστικὰς στάσεις. τὰ ρόδα τὰ ἐφήμερα. τὰ αἰώνια ρόδα, ξανθά. λευκά. (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Υ΄ ΣΕΛΙΑΑ) ΤΝ ΜΥΡΟΦΔΡΟΙ ΠΡΟΛΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΔΝΑΣΤΑΣΕΟΩΣ Τοῦ ΓΠανοσ. “Ἱερομονάχου κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΤΟΥΜΑΖΟΥ. «Ανασιάσεως ἡμέρα γαὶ Ααμπρυνθῶμεν' τῇ πανηγύρει περιπτυξώµεξα. τοῖς μισεῦσιν ἡμᾶς». Εἴπωμεν ἀδελφοὶ καὶ μόγον εἷς τοὺς δύο μαδητάς, πα ααλείπων τυῦτο ἀπὸ τῶν γυναικῶν. « 1[ραν τὸν Ἱνύοιον ἐκ τοῦ µνη- µείου. καὶ οὖν οἴδαμεν ποῦ. ἔδη- παν αὐτόν». Οἱ. δύο μαθηταὶ ἔτρεξαν, ὅκο- λουβούμενοι ὑπὸ τῆς Ἀἴαγδαλ ην ῆς, εἰσῆλβον εἰς τὸ μνημεῖον καὶ εἷ- δον. διεσκυρπισµένα τῇδε χαγεῖσε τὰ ἐντάφια σπάργανα καὶ τὸ αουδάριων δι” οὗ εἴχε καλύψει τὸ πρύσωπον τοῦ Γησοῦ ὃ Ιωσήφ. Απῆλ ον ἔχοντες κατὰ νοῦν ὕσα πρὸ 0). ίγου εἶδον. ΗἩ Μαρία ἵστα- το πρὺ τῆς εἰσόδου τοῦ ανηµείου, ἀναμένουσα τὰς ἄλλας γνναϊμας. Ὑπέφωσκεν ἡ Νιυριακή, αὶ Ἡ Μαγδαληνὴ ἔκλαιεν, ἀναπολοῦσα τὴν γλυκυτάτην μοσφὴν τοῦ. Αι δασκάλου, τὸ παθήγορηυν θάλσα- πον τῶν λόγων Του, «ώρα, ἐσκέατετο, οὔτε κἄν δύ- γαιαι νὰ τοῦ ἀπυδώσω τὰς ὄὀφει- λυμένας τιµάς, νὰ οάνω διὰ πο δων τὸ Τίμιον Σῶμα τοῦ ναὶ ἐπὶ τοῦ γαλ Ἁγίου πωυσώπου Του ν) ᾱ- νοίξω τοὺς. χοουνοὺς τῶν. δακοή- ΩΥ. μου». Αἴφνης δις 1» «1ραν τὸν Ἱύριόν µου ο0χ. οἶδα ποῦ ἔδηκαν αὐτόν». Ἰσθάνῦη ὅμως ὡσὰν κᾶποιος νὰ, ἵστατο ὄπισθέν της. ᾿Ίστρε- εν ἀνήσυχον τὸ θλέμμα καὶ εἰς -ὺ Δαμθὺν φῶς τοῦ ὄοῦρου, μὲ τοὺς ὃς δαλμοὺς πλήρεις δαχούων δὲν ἀνεγνώρισε τὸν Ἰησοῦ ὡς τὸν ἤκυνσε «ΓΓύναι τί κλαί- καὶ ἤνθρωπον ποὺ τῆς μίλησε. «Εναν τί κλαίεις, Τίνα τη- τεῖον: τὴν ἠρώτησε- εκύοιε εἰ σὺ ἐθάστασας αὖ- τόν, εἶπέ µοι ποῦ ἔδηχας αὐτόν, γαπὼ αὐτὸν ἀρῶ». Καὶ ἤκουσε τὴν γνωστήν της υληκυτάτην φωνήν, ἀντηχοῦσαν ες τὰ ὥτα τῆς. ελ[αρία 1» «Ῥαθθουνοὺ σναλε 1) Τίς ἡ ἀνάγκη Μαρία νὰ αναύ- σῃς τὸ ὑπερούσιον πλέον τοῦ Αι” δασκάλων σῶμαι Άφες εἷς τὸν ἄπιστον Θωμᾶν τὴν ἀξίωσιν, πως Ὀέσῃ τὸν δάντυλον εἲς τὺν τύπυν τῶν ἥλων καὶ τὴν εἰς τὴν πλευρᾶν αὐτοῦ... Έ σὲ ζσσεῖ ἡ πίστις. λατωεία σον. αΤοόύτη ες τὸν. Κύριον ος καὶ ἰδοῦ νεανίσχος μὲ ἠευκον ἱμότιον, ὡς ἡ γιών, ἑνδεδυμέγος ποολπαντεῖ τὰς ἄλλκας ηνναϊκας. ΕΠΗ φοθεῖσνε ὑμεῖς. εἶπεν εἰς αὐτάς. Οἶδα γάν Ότι ᾿Πησοῦν τον Ἠσταυρωμένον τητεῖτε, Οὐκ. ἐστιν ὧδε ἠνέυδη γάο ραθὼς εἶπε. Δε τὲ, ἴδετε τὸν τόπον ὕπου ἔκειτο ὁ Ἐπρως γαὶ τακὺ. πορευδεῖσαι εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. ὅτι ἡγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρών». λΙατῦ. χ’ 98, ὃ---τ. ολνέτελλε λαμποὺς ὃ ἥλιος τῆς (ὅ λέγεται διδά- Κποιανῆς. Αἲ. ἑοωτήσεις ἀπευθὗ- γοντο ἀλλεπάλληλον ποὸς τὴν λΙα- ρίαν Μαγδαληνὴν ἀπὸ τας συν τούφουὺς της. η χυῖμα νὰ μὴ δουν γα αὐτοῦ Αιδάσκαλον. Ἴδοῦ. ὦ τὸν Αἴανης. αὐτῶν. ο «Γυναῖνες, Ἰαΐρετεν» Ἐνοίᾳ ἳησαν ὅλαι μαὶ πατεςί- 1ου γ τοὺς πάδας Του. ᾿Α)λὰ τοὺς «Υνώνετη ποὺς τὸν ο . α α 1ησοῦς ποὺ ἐξέφυνεν. ρανόν, Αἲ ἀπληκαὶ γνναῖες ἔ- πτοήθησαν: των ἁλὴ «οθεῖσθε, νυναῖχες! 'Ὑπάγετε ἀπαγγείατε τοῖς ἀδε]- αοῖτ Πω, ἵνα ἀπέρωσιν εἲς τὴν Γι καίαν χάνει μὲ ὄροντα», Κα εξης ανίσΏη. Αλί μυροφύροι ἔτρεξαν ποὺς τὴν οἰμίαν ὅπου ἐκρύπτοντο οἳ μαῖη ταί, ἀνανγέλλουσαι αὐτιῖς. κα. «Ανέστη ὃ Κύριο Ἐν. τῷ μεταξὺ ἐμφανίζεται ε- γώπιον τοῦ ΙΤέτρου καὶ τοῦ ζω άννου. ποὺ ἠθεύγουν ἐχκεῖ Ὑγνου. Ἔπειτα οἱ λοιποὶ μαθηταί, εἴλο: ποιηΏέντες κουφίως δι ἀπεστα- µένων. Ὀπὺ τοῦ. Πέτουυ καὶ τοῦ Ἰωάννου. συνεκεντρώὠθησαν ἐτὶ τὸ αὐτὸ Όλοι, πλὴν τοῦ ΘΟωμᾶ Ἔλλεισαν ἔσωδεν τὰς Πύρας ναὶ ἤνονον τὸν 1έτρυν καὶ τὴν ἸΤω- , 5 άννην ἀφηγουμένους ΕΟΟ ς α: : ὁ ε τὸ μχῆμα κενόν. Διηπύουῦν ὅλοι πως (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Υ΄ ΣΕΛΙΔΑ) Την ΙΕΡΗΝ Ἐπιτάς ος ᾽Αγίας Σοφίας Στη: ρίος. ΣΑΒΡΑΤΟΝ 15 ᾿Απριλίευ 1961 ΝΑΛΑηΝ Τη ο Επιτάφιος ᾽Αγίας Ζώνης Κυψέλης. ΛΘΙΝΠΝ ΕΚΛΕΚΤΑΙ ΣΥΜΕΡΓΑΣΙΑΙ Τὰ λαμαρισακα ἔθιμα στὴν Κύπρο παρουσιαζ ουν ἐξαιρε- τικὀν ἐνδιαφέρον ἐπειδὴ ιά τοὺς Κυπρίους, ὅπως καὶ Υ ἁ ὅλους γενικὰ τοὺς Ἕλληνα . Ἶ γιορτὴ τῆς Λαμπρῆς, εἰ να: Ἱ. ἕορτῃ τῶν ἑορτῶν, καὶ πανήνωρις τῶν πα,ηγόρε ὧν, ὅπως την λέει καὶ ὁ σχετικὸς Πασχαλινὸς ὕμνος τῆς Ἔκ- κλησίας. Ἡ Λαμπρὴ εἶναι γιὰ τὸν ἝἛλληνα ἡ κορωνίδα τῶν ἔ:ρ: τῶν, Όπου γῆς καὶ ἂν θρίσικε- [αι ἀλλά πιὸ πολὺ ὅταν ὕρί- σκεται στὴν πατρίδα, στὸν ἵ πο ποὺ τὸν γέννησε καὶ τὸν ρεψςξ. Αὐτὴ τὴ γιορτὴ προ: τιμᾶ. περισσότερο ἀπὸ κάθε «λλη γιά νά γυ' ίσῃ στὴν πα- τρί δα, νὰ τὴ γιορτάσῃ ζω» τα- ἁ καὶ νὰ νοιώσῃ τὴ χαρά της ᾿Ανάμεσα στὸ πλῆθος τῶν ἑαρ. τῶν αὐτὴν δι άλεξε γιὰ νὰ α κολλήση τὸ ὄνομα Λαμπῃ καὶ νὰ παραµερίσῃ τὸ ἑθρ-κῖ- κὀὸ της ὄνομα Πάσχα, γυ.τὶ αὐτὴ λάμπει πραγμµατικὰ ἄνα- μεσα «τὸ πλῆθος τῶν ἑορεῶν τοῦ Ἓλληνα ταὶ µέσα στὴ δ.κἠ του τὴν καρδιά. Καὶ ὁ ἝἛλληνας τῆς Κύπρου ὅταν λέη Δαμπρὴ ἐννοεῖ ὄχι µόνον τὴν Κυριακὴ τῆς ᾿Ανάστασης, ἀλλὰ καὶ τὴ Δευτέρα καὶ τὴν Τρίτη, ποὺ εἶναι ἀπόλυτη 2ρ: γία καὶ κατὰ τὶς τρεῖς αὖτες μέρες. Τόσο ἡ ὀνομασία, ὅσο καὶ ὁ ἑορτασμὸς τῶν µεγά- λων αὐτῶν ἡμερῶν ἔχουν τὴν ρίζα τους στὰ Βυζαντινὰ χρό για. Ἓνας μεγάλος συντέλε- στής, ποὺ θοήθησε νὰ, πάρῃ τέτοιο ξεχωριστὸ, χαρακτῆρα ἡ γιορτὴ αὐτὴ ἀνάμεσα στοὺς Ἓλληνες ἦταν καὶ ἡ στάση καὶ συμπεριφορὰ τῶν Το-ο- κων σὲ ὅλα τὰ µαῦρα χρόνια τῆς Γουρκικῆς σκλαθιᾶς, ποὺ ἁπλώθηκε σὲ ὅλες τὶς Ἓλλι- νικὲς χῶρες, Οἱ Τοῦρκοι δὲν ἐπέτρεπαν στοὺς Ἕλληνες νὰ γιορτάσουν ἐπίσημα τὶς γιορ: τές των τὶς µεγάλες μὲ γλέν τια, χοροὺς καὶ τραγούδ:α, γιατὶ δὲν ἀνέχονταν νἁ θλέ- πουν τοὺς δούλους των νὰ γλεντοκοποῦν, Τὸ γλέντι κι ἡ χαρά, μπροστὰ οτὰ µάτια τό ἀγάδων ἤταν ἀσέθεια καὶ πε ρ:φρόνηση. ΑΠταν σήκωμα τε: φαλιοῦ τοῦ δούλου ἐνάντια στ ἄφεν τικό. Εξαίρεση μονά χα ἔκαναν, οἱ ἀγάδες τὶς τωςίς µέρες τῆς Δαμπρῆς. Αὐτές μονάχα εἶχαν τὸ δικαίωµα οἱ Ἕλληνες νὰ γλεντήσουν, νὰ χορέψουν, νὰ τραγουδήσουν λεύτεοα, μπροστὰ στ) ἄφεντι κά τους, ἢ ὁπουδήποτε δε λαν. Ὅμως ὁ πιὸ μεγάλος σων τελεστὴς νὰ παρῃ τὴ μορςἡ ποὺ πῆρε ἡ γιορτὴ τῆς Λαμ- πρῆς ἥταν ἡ ὡραιολατρεία τοῦ Ἓλληνα, ποὺ τὴν ἔχει ρι- ζωμένη στὴ ψυχή του ἀπὸ κα- ταθολῆς κόσμου. Ἡ ὁμορφιὰ τῆς ἐποχῆς ποὺ ψιορτάζεται ἡ Λαμπρὴ εἶναι ἐξαιρετικὴ. Ὅλα γύρω τρι- γύρω εἶναι ὡραῖα. ὝὍλα ζαων- τανεύουν, ἀπὸ τὸ µικρότεοο ἔντομο ὡς τὸν µεγαλύτερο ζωντανόν ὀργανισμό, ἀπὸ -ὁ ταπεινότερο χορταράκι, ὡς τὸν ήγαντα τῆς Θλάστησης. Ὅλα ἀνασταίνονται, ζωντανεύουν, ξεπετιοῦνται ἀπὸ τὸν τάφο τους καὶ γελοῦν καὶ χαίρουν- ται τὴ ζωή, ἀκόμα καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα. Μ.ὰ πόσο ἐξαιρετικὴ γιορτή. ιιὲ τόσο ἐξαιρετ'κὲς συνθῆκες ἑορτασιμοῦ, χρε.αζόταν καὶ ἐ Σαιρατικὲς προετοιµασίε ς ιά νὰ γιοοταστῇῃ. Μαἱ οἱ προετ.ι µασίες της ἀρχίζουνε στὴν Κύπρο ἀπὸ τὴ {1, Πέμπτη. Εἴναι ἀἁπαράόατο ἔθιμο. τὸ ὁράδυ τῆς µέρας αὐτῆς ἡ «α« θε. οἰκογένεια τά µεταφ-Γῃ στὸν ναὸ τοῦ χωριοῦ ἕνα µι κρὸ δοχεῖο Ὑεματο μὲ νερό. πὸ δοχεῖο ξὰ τοποθετηθῇ κάτω ἆ- πὸ τὸ ὀναλόγιο, ποὺ στήνεται στὴν ὡραίαν πύραῃ γιὰ νὰ το: τοῦς τήση ὁ πιπας τὸ ἱερὸν ὐα. γέλιο, ἀπὸ Όπου θὰ ο. α- βάση τὸ δράδυ τῆς µέρας «.. τῆς τὶς 12 εὖα, νελικὲς περινο πὲς, ποὺ πε ριγ Ἰράφουν τὰ Πάθη τοῦ Χρ.στοῦ. Μὲ τὸ διάόσσια τῶν περικοπῶν αὐτῶν θὰ ἁγι αστῇ τὸ νερό ἐκεῖνο, καὶ τν Τοῦ κ. ἑπόμενη Παρασκευή, ἀφοῦ τε- λειώση ἡ πρωϊνὴ ἀκολουθία τῆς μέρας ἐκείνης, θά µε-α- φερθῇ στὸ σπίτι, γιὰ νὰ χρη- σιµοπο:ηθῇ ἀπὸ τη νοικοκυρά στὴν κατασκευὴ προζυμ’ οὔ, τὸ ὁποῖον θά φυλαχθῇ γιὰ τὸ ζύμωμα τῶν ψωμιῶν τῆς οἶκο- γενείας͵ καὶ τὸ ὁποῖον θά ἆ-.α- νεώνεται ὕστερα ἀπὸ κάθε ᾿ύ- µωμα, ὥσπου νἄᾶρθῃ Ἡ {. Πέμπτη τοῦ ἑπομένου ἔτους, ὑπότε μὲ καινούργιο ἁγιασμέ- νο νερὸ θὰ ἑτοιμαστῇ τὸ κπι- νούργιο προζὀµ.. Τὰ Ι]1ασχαλι- νὰ ψωμιὰ πρέπει, ἀπαραίτητα, νὰ γίνουν μὲ τὸ καινούργιο προζύμι. Τὴν Μ. Παρασκευἠ ὅλες οἱ τοικοκυρὲς θὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν. γενικὴν καθαριότητα τοῦ σπιτιοῦ, καὶ δὲ θὰ ἑτοιμάσουν Κανένα φαγητὀ. Τὰ µέλη τῆς οἰκογανείας θὰ τραφοῦν μὲ ψωμὶ καὶ ἕψημα ἢ Ψωμὶ καὶ πορτόν. ἐληές, χόρτα καὶ πἁ- στὰ σύκα ὅπου ὑπάρχουν. Ἰὁ ἕψημα καὶ ὁ πορτὸς εἶναι τρό- φιμα ποὺ παροασκευάζουντ΄χι καὶ χρησιμοποιοῦνται µονάχα στὰ κρασοχώρια, ἀπὸ χυμὸ σταφυλιῶν. Όταν ὁ χυμὸς αὐτὸς θράση τόσο, ὥστε ἡ κά. θε σταγόνα του νὰ σχηµατίση κόµπο ἀπάνω στὸ νύχι τῆς νοι- κοκυρᾶς, ἔχει τελειώσει ἡ -α- τασκευή του καὶ ὀνομάζεττι, ἕψημα ἢ ἔψημον, καὶ φυλά- γεται σὲ πήλινο δοχεῖο γιὰ ὅ λον τὸν χρόνο καὶ σὲ ποσότητα ποὺ νὰ ἐπαρκῇ γιὰ τὶς ἀνάγ- κες τῆς οἰκογενείας, Αν στὸ ἕψημα αὐτὸ ρίξ. ἡ νοικοκυρὰ ἁλεσμένο σιτάρι. ἀλλὰ λίγο προτοῦ τελειώση τὸ ἵφημα, καὶ λίνους σπόρος σησαμιοῦ, καὶ ἐξακολουθήση τὸ ψήσιμο γιὰ λίγη ἀκόμα ὦ- ρα. θὰ σχηματιστῆ ἕνα πυκ»ὀ- ρευστο ὑγρὸ ποὺ λέγεται πορ- τός, δηλ. πολτός, ποὺ εἶναι υλόκισμα γιὰ ὅλον τὸν χρόνο καὶ σερθίρεται σὲ ἕκτακτες ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΛΣΧΛΛΙΝΛ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΙΠΡΟ ΝΕΑΡΧΟΥ ΚΛΗΡΙΔΗ περ: στάσεις, σὲ μέρες νηστεῖ- ας, καὶ κάθε φορά ποὺ ὑπάἄο- χουν στὸ σπίτι ζεστὰ ψωμιά. Σὲ παλαιότερα χρόνια σ:]ν Πιτοιλιὰ πολλὲς γυναῖκες σ.ν- ήθιζαν νὰ μὴ τρῶνε καμμµ ὰ τροφἠ τὴ Μ, Παρασκευή, εκ- τος ἀπὸ θλαστοὺς ἑνὸς φωτοῦ ποὺ τὸ ἔλεγαν Τζ όχχ ο, καὶ ποὺ εἶναι τὸ φυτὸ Σ ὀγχος τῶν θοτανικῶν. Γοῦ φυτοῦ σύ- τοῦ, ὁ χυμὸς εἶναι γαλακτω- δης και ἀρκετὰ πικρός. Τὸ ἕ- κανα αὐτὸ γιὰ νὰ θυμοῦνται πὼς τὴν ἡμέραν αὐτὴν ὁ Χρι- στὸς ποτίστηκε μὲ πικρὴ χολή, ἀνακατεμένη μὲ ξύδι, λῤο προτοῦ ξεψυχήση ἀπάνώ στὸν Σταυρό. Σὲ πολλὰ χωριά οἱ γυναῖκες κυνηγοῦν νὰ παρα- λάθουν λουλούδ.α ἀπὸ ἑκελα ποὺ υτολίστηκε τὸ ἐπιτάφ:ο καὶ νὰ τὰ φυλάξουν στά σπί- τια τους, γιατὶ πιστεύουν πως αὐτά, ἐπειδὴ ἁγιάστηκαν, µπο- ροῦν νὰ γιατρέψουν τὸν πονο- κέφαλο. Πιστεύουν ἀκόμα πως μποροῦν νὰ γιατρέψουν την ἄμματοπόνηση (δη- λαδὴ ὀφθαλμίο ἅμα ὁμα- στοῦν καὶ Χχρησιμοποιηθῆ τὸ ἀφέψημά τους. ἘΕνδ.αφέρον εἶναι ἕνα Αχί- κὸν τραγούδι που ἀπαγγέλλε- ται σὲ ὕφος θρηνῶδες µέσα στὸ ναὸ τὴ νύχτα τῆς Μ. Πα- ρασκευῆς ὕστερα ἀπὸ τὴν ᾱ- κολουθίαν τοῦ ἠπιταφίου. τὸ λαϊκὸν αὐτὸ τραγούδι ὀνομά- ζεται «Ορῆνος τ]ς Παναγίας» κι ὅταν ἀρχίση ἡ ἀπαγγελί ία του δὲ φεύγει κανένας ἀπὸ τοὺς ἀκροατὲς, καὶ οἱ στιχοι του προκαλοῦν υγκίνηση στὶς γυναῖκες. “Ὑπάρχουν πολλες παραλλαγὲς τοῦ Τραγουθ ὐῦ αὐτοῦ. Μ.ἀ ἀπὸ αὐτὲς περι- λαμθάνει 253 στίχους, μιὰ ἄλλη 256 καὶ μιὰ ἄλλη πολὺ περισσότερους. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΣ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΛΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. ΙΑ΄ ᾿Τὴν θασιλείαν τοῦ Χριστοῦ τὴν κληρονομεῖ ἡ ᾿Εκκλησία, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἵδρυςτα. ὁ θρόνος τοῦ μεγάλου Βασ: λέως «Μεταπεσούσης δὲ τῆς ὁασιλικῆς καθέδρας ἐν Χ» στῷ ἐπὶ τὴν ᾿Εκκλησίαν, ἀπὸ μὲν τοῦ οἴκου τοῦ σαρκικοῦ, ᾿Τούδα καὶ ᾿Ισραὴλ τὸ Θασιλι- κὸν µετέστη ἀξίωμα. Ἱδρύεται δὲ ὁ θρόνος ἐν τῇ Αγία τος Θεοῦ ᾿Εκκλησίᾳ εἰς τὸν αἰῶ- να, ἐκ δύο προφάσεων ἔχω': τὸ ἀξίωμα τοῦ θασιλικοῦ καὶ τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ. Καὶ τοῦ μὲν θασιλικοῦ ἀπὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Γησοῦ Χριστοῦ, κατα δύο τρόπους, δ.ὰ τὸ εἶναι αὖ τὸν ἐκ σπέρματος Δαθὶδ τοῦ Φασιλέως, κατὰ σάρκα, καὶ διά τὸ εἶναι αὐτὸν ὅπερ ἐν τιν θασιλέα μείζονα τοῦ αἰῶ- ος κατὰ τὴν Θεότητα». ϱ ἙἩ εἰς ἉἍδουκά θοδος: Ὁ Χοισόὸς μετὰ τὴν σταυρικἠν θυσίαν τοῦ [ολ νοθᾶ κατῆλθε εἰς τὸ θασίλε:οι τοῦ. θανάτου, τὸν “Αδη, σὺν τῃ. ψυχῃ. Αὐτοῦ: Κατερχόμε: νος ἐν Θεότητι σὺν ΨυχΠ εἰς ΄Αδου. ἐπανῆλθε ἐξ Ὑ“Αδόοι. κατὰ τὴν ᾿Ανάστασν σὺν τῇ Θεότητι καὶ τῇ ψυχῇ αὐτοῦ. Τοῦτο ὁ ᾿Επιφάνιος τὸ στηρί ζει ἐπὶ τοῦ Γραφικοῦ. Πραξ 2, 2/ «οὐ δώσεις τὸν ὅσιόν σοι ἰδεῖν διαφθοράν, ἵνα δείξη τὸν ὅσιον δ'.ὰ τοῦ σώιατος καὶ ἵνα, δείξη μήτε ψυχὴν ἐγκα- ταληφθεῖσα ἐν Αδου, Ἐν αὖ- τῇ γὰρ δ:ὰ τῆς παρσιμονῆς ἐν τῷ, “Αδη ἣν Θεὸς Λόγος ἵνα πλπρώση τὸ εἰρημέν ον παρὰ τῶν ᾿Αποστόλων ἂν κρατεῖ- σθα! αὐτὸν ὑπὸ τοῦ “Αδου. Π. αἰτία καὶ ὁ σκοπὸς τῆς Γυμµνασίῳ. καθόδου ταύτης εἰς τὸ 6ασί- λειον τοῦ θανάτου ἦτο νὰ σκυ- λεύσῃ τὸν Αδην, νὰ λύση τοὺς πεπεδηµένους ἐν ἀδρείᾳ καὶ νὰ λάδῃ τὸ τρόπαιον τοῦ Σταυροῦ κατὰ τοῦ διαθόλου». 1.) Ἡ ἐκ νεκρών Ἀνάστασις «Οὕτως κηρύσσοµεν καὶ οὕτως ἔπι- στεύσατε, ὅτι Χριστὸς ἀπέθα- νεν, ἐτάφη, καὶ ἐγήγερται ἐν τῇ τρίτη ἡμέρᾳ... εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται µμµάταιον τὸ κήρυγμα ἡμῶν». ᾿Απέθανε καὶ ἀνέστη ὁ ᾿Ιησοῦς ὑπὲρ ἡ- μῶν «ἵνα γέννηται ἁρραθων τῆς ᾽᾿Αναστάσεως καὶ πρωτό- τοκος ἐκ τῶν νεκρῶν» καὶ κἀπαρχὴ τῶν κεκοιµηµένων, καίτοι γε οὐκ ἀρξαμένου Αὸὐ- τοῦ ἀνίστασθαι. Πρὸ Αυτοῦ γὰρ ἀνέστησαν δι Αὐτοῦ Λά- ζαρος καὶ ὁ Υἱὸς τῆς χήρας καὶ ἄλλος καὶ δ.ὰ Ἠλία καὶ Ἑλισσαίου. Ἐκεῖνος ὅμως πάντες ἀναστάντες. πάλιν τε- θνήκασι, Οὕτω Χριστὸς ἁπαρ- χἠ τῶν κεκοιµηµένων. ᾿Ανα- στὰς γὰρ οὐκ ἔτι ἀποθνήσκςι, ὡς ἡ µέλλουσα ᾿Ανάστασις εἶναι τῆς Αὐτοῦ ζωῆς καὶ ᾧι- λανθρωπίας ἔργον», 'Τοῦ Ἆρ:στοῦ δὲ ὄντος ἁπαρ- χη τῶν κεκοιµηµένων «ἄ.,ξ- στη ὅλον Αὐτοῦ τὸ σῶμα σῶν τῇ Θεότητι». Τοῦτο ὁ Ἱἱερὸς Επφάνιος τὸ στηρίζει ἐπὶ τοῦ ψαλμικοῦ 15, 10 (οὐ Ύναρ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς Αδου,. οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν «ου ἰδεῖν. διαφθορἀν) «καὶ τὸ μὲν περὶ ψυχῆς ἐν τῷ “Αδη σηµαίνει τὸ μὴ ἐγκατα- Κειφαβ να, τὸ δὲ ὅσον ἵνα Φεί- ξῃ τὸ ὅσον σῶμα, τὸ μὴ ἑω- ρακὼς διαφθοράν, ἀλλ᾽ ἄνι- στὰν ἀδιάφθαρον τὸ τριήες- (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ δ΄ ΣΕΛΙΔΑ) Τ8ΝΕΟΝ ΚΤΙΡΙΘΝ ΤΗΣ ΧΙΛ. ΜΗΝΩΝ Τὸ νέον χτίριον ἑχτὸς τῶν ἐντευκτήρια νέων παὶ πχιδιῶν, βθεάτρον, πινηµατογράφου, ναὶ ψυχαγωγίας, ων, γραφίας, γραφομηχανῆς ὡς ΛΑΟΙ ΝΑΙ, ἸΑαοίλιοςν--- «Οργάνγωσιν, Ἡ ὑποία, μὲ θά- σιν τὴν Όρησκευτικὴν ἰδεολογίαν, ἔχει ἀνοιμτὲς τὶς πόοτες υιὰ Όλος τοὺς νέους ἀγεξαιρέτως Όρηήσχευ- τικῶν ἢ πολιτικῶν πεποιθήσεων», ἐχαρακτήρισεν ὁ ὁμύτιμυς παθη- γητὴς τῆς Θευλογικῆς Σχυλῆς τοῦ Πανεπιστηµίου Αλ Βηνῶν κ. ολ µίλκας ᾽Αλιθιζᾶτος καὶ πυύεδους τῆς Χ.Α.Ν, Αθηνών τὴν Χοιστι- ανικὴν ᾿Αδελφότητα λέων (Χ.Α. Ν.), εἰς συνέντευξίν του. πρὺς τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ ᾿Αθηναϊκοῦ Τύπου. «Δὲν Ὀέλομεν νὰ εἴμεδα µία αὐστηρῶς Ὀρησκευτικὴ ὄφγά- νωσις, ἀλλ’ ἐπιθυιοῦμεν νὰ δώ σωμεν ἐλευδέραν κατεύθυνσιν εἲς τὰ χοιστιανικὰ ἰδεώδη τῆς γεθ- λαίας», ἑτόνισεν ὁ κ. χαθηγητής, Ἡ Χ.Α.Ν. τεναι παγκόσμιος ὀργάνωσις καὶ ἡ ποώτη ἴδουσίς της ὀφείλεται εἲς τὺν Αγγλον ἐμπορούπάλληλον Γεώργιον Ο03λ- λιαµς, ποὺ πρὺ 190 περίπου ἐτῶν συνεχέντρωσε µίαν ὁμάδα νέων Τὸ σχέδιον τοῦ νέου κτιρίου μὲ σκοπὺν νὰ ρυῤμίσουν τὴν ξωήν των μὲ θάσιν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἔκτοτε ὅὕλαι σχεδὸν αἱ χῶραι τῆς Ἑθρώπης καὶ τῆς ᾽Αμερικῆς ἀπέκτησαν τὴν ἰδικήν των Χ.Α.Ν., ἀνεξάρτητον καὶ ὃδρῶσαν μὲ ἰδίαν ποωτοθουλίαν, ὑπαγομένην ὅμως εἷς τὴν 1Ιαγκό- σµιον ᾿Αδελφότητα τών Χ.Α.Ν., ποὺ ἕδρεύει εἰς τὴν Γενεύην. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ Χ.Α.Ν. Ύινε γνωστὴ μετὰ τὺν πρῶτον παγκόσµιον πόλεμον (1918) μὲ τὴν ἵδουσιν ἀπὸ '᾽Αμερικανοὺς ἄν- τιπροσώπους τῆς Χ.Α.Ν. τῶν «Ἀπιτιῶν τοῦ Στρατιώτου καὶ Ναύτου». 'Ἡ παπραγματικὴ ὅμως ἵδρυσις ἔγινε μετὰ τὸν πόλεμοι μὲ τὴν πρὠτοθουλίαν τοῦ κ. ᾽Αλι- θιζάτου. Σήμερον ὑπάρχουν δύι ἀνεξάρτητοι ὀργανώσεις: ἡ Χ.Α. Ν. ᾽Αδηνῶν καὶ ἡ Χ.Α.Ν. Θεσ- σαλογίκης, μὲ παραρτήματα, ἡ πρώτη εἰς τὴν Νίχαιαν καὶ ἡ δει- τέρα εἰς τὴν Καλαμαριάν: Τὸ γεώτερον ἐπίτευγμα τῆς Χ.Α.Ν. ᾽Αδηνῶν εἶναι ἡ ἀνέγερ- σις ἐννεαορόφου μεγάρου ἐπὶ τῆς διασταιυρώσεως τῶν ὁδῶν ᾿Ακαδη- µίας - Ὡμήρου ἐπὶ σχεδίων τῶν διδασκαλίας ξένων γλωσσῶν. καὶ ὑπνωτήρι«α δι 7 ἄλλων, δὰ περιλχµέάνη αἰθούσας παινιδιον διαλέξς- στενς- ὃ νέους. λογιστιχκῆς, » ἀρχιτεχτόνων ὸ. Εουρέκα καὶ Η. Σαγελλανίου, Ε. δαπάνη τῆς οκ- πυδυµήσεως ἐκαλύᾳ ὕη μὲ πουοσᾳ0- ος τῆς Ἀ.λνΝν «Απερινῆς 9μ0,000. δολλάρια, τῆς ΕΛ ΗΝΙ Κυθερνήσεως, πυῦ πουσέη ε υἱχόπεδυν, ἀξίας 99.000 δυ Κανίτ ων. περίπου, καὶ τυῦ Εασιικοῦ Ἠννιχοῦ. Ιδούματος, τὸ ὑπιῖον προσέφεοε ἑκατομμύοια. δο2. ὑπὸ τὸν. ὅσον ὕπως 3ῦ κρευθάτια ἐν τῶν το ποὺ Όὰ ἔχη γέον µέγαρον στεγάζουν α οιτητὰς : ἐπαυχιῶν ποὺ δὰ στέλ)λη. τὸ νο. τες. ο ὰ Ό το Τὺ νέον τίριον, ἐχτὸς τῶν λων, δὰ περιλαμµύάνη: ἐντευκτί ρια νέων γαὶ παιδιών, αἲδούσας παιγγιρίων καὶ ψυχαγωγίας τοῦ, χινημµατογράφοις, διαλέγει διδασκαλίας Ἐένων γλωσσῶν, ἐυ γιστικῆς, στενυγραφίας, γυαφυ- μηχανῆς, ὡς καὶ ὑπνωτήρια διο το. γέρυς. Θὰ ὑπάοχῃ ὑπηρεσία ποὺ δὰ ἀσχολῆται εἰδικῶς μὲ τὸν ἐπαγγελματικὺν προσανατυλισιὸν τῆς Χ.Α.Ν. ἐν ᾿Αθήναις, τῶν γέων καὶ μὲ τὰ προθλήματυ τοῦ γάμου καὶ τῶν σεξουαλικῶν σχέσεων τῶν νέων. ᾿Απομέγει ὁ ἐσωτερικὸς ἐξοπλισμὺς τοῦ κτι ρίου, ποὺ ὑπολογίζειαι ὅτι δὰ ἵ- περθῃ τὰ 5 ἑκατομμύρια, ποσυ, ποὺ ὑὰ ζητηῦῃ νὰ καταθληῦῇ πὸ τὴν 'Ἀὐηναϊκὴν οινωγνιαν ᾗ ὁποία ἐκτιμᾷ τὸ ἔργον καὶ τὴ ἀποστολὴν τῆς δ.Α.Ν. Καὶ κάτι ποὺ ἀνέφερε μὲ πυα ματικὴν συγκίνησιν ὁ κχαθηνγητη κ. Ἰλλιθιζᾶτος: ἡ ἀποθιώσα..α τι ως διευύντρια καὶ ἰδιοκτήτο-α εης γαλκοφώνου ἐφημερίδος «λ[εσ- σατε ντ’ ᾿Ατέν Ιωάννα Ὀτεφα- γόπυλι ἀφῆκε τὴν μοναδιχὴν ριουσίαν της, ἕνα τριώσυφον στι ιν παρὰ την Ι εννάδειων Οιθιο φήκην, ἀξίας 1.500.000 δοχ. πε- οίπου, εἷς τὴν Χ.Α.Ν, Αθηνων μὲ τὴν ἐπιθυμίαν νὰ γίνῃ παράρ τηµά της, παθὼς καν την θιόθλο, θήηκην της, ἡ ὁπυία περιέχει κα σπωιδαῖα άρχεῖα ἀπὺὸ τοὺς πουγ» νους της ποὺ µετέσχον εἷς τὴν ἠωιανάστασιν τοῦ 1821, Ρ. πρΝΣΤΑΝΤ ΙΧΟΠΟΤΛΟΣ στο Β ΙΔΡΛΝΙΛ ΠΙΘΑΝΗΣ ΝΑ ΑΝΛΓΚΛΣΟΗ ΝΑ ΠΡΟΒΗ εἰ ΕΠΕΙΓΩΥΣΑΝ ΕΠΙΣΚΕΥΗΝ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΛΦ0Υ ΑΙ ΔΙΑΦΩΝΙΛΙ ΚΑΘΟΛΙΚΑ, ΑΝΙΜΑΝ, ᾽Αποίλιος. --- Την Μεγ. Τοίτην 4ην τρέχ. µηνός, ὃ Ἠασιλεὺς Χουσεῖν ἐδήλωσεν, ὅτι ἣ Ἰορδανία πιδανῶς νὰ άναγκα- σῦῃ νὰ ποοθῇ εἲς ἐπείγουσαν ἐπι- σχευὴν τοῦ ναοῦ τοῦ Παναγίου Τάφου, εἰς τὰ “Ἱεροσόλυμα, ἐάν τὰ χοιστιανινὰ δύγµατα ποὺ εἷ- γαι ὑπεύδυνα διά τὸν ναύν, δν καταλήξουν εἰς συµωνίαν συν τόµως. Ὁ Χουσεῖν ἐτόγισεν, ὅτι εἶναι πολὺ «στενοχωρηµένος ». μὲ τὴν κατάστασιν, εἲς τὴν ὑποίαν εὑρίσχεται ὃ ναός. Ὡς γνωστόν. ὃ ναὺς τοῦ Παναγίου Τάφου πα- ρουσιάζει σημεῖα καταρρεύσεως ᾖ- πὺ ἐτῶν, ἀλλὰ τὰ τοία πνριώτερα χοιστιανικὰ δόγματα, οἱ Καῦσλι- κοί, οἱ ᾿Ορδόδυξοι καὶ οἳ ᾿Αομέ- νιοι (Κόπται) δὲν συμφωνοῦν ἐ- πὶ τοῦ ποσοῦ ποὺ δὰ καταθάλλῃ ὃ γαστον διὰ τὴν ἀναστήλωσίν τον. ἝἜκαστον δόγμα ἐπιζητεῖ νά χα: ταθάλῃ τὸ μεγαλύτερων ποσὺν καὶ ἀπέροιψαν Πδη πρότασιν ὅπως συµθάλουν κατὰ τὺ ἕν τρίτου, ὃι ότι δνεχδικοῦν µεγαλύτερον µέρος τοῦ ἕνὺς τρίτου τοῦ ναουῦ. Φοθοῦν- ται, δηλαδή, ὕτι ἡ ποσοστιαίό συμμετοχή των εἰς τὰς δαπάνας τῆς ἀναστηλώσεως δὰ χρησιµοποι ηῦῃ ἀργότερον ὡς θάσις ἐπὶ τῆς ὁποίας δὰ στηοιχΏοῦν ἀξιώσεις κν- οιότητος. ᾿Ἠπιθεώρησις τοῦ ναοῦ, γενοµένη τελενταίως ὑπὸ µηχανι- χῶν ἀπέδειξεν, ὅτι τὸ ἐν σιδήρου ἰκρίωμα τὺ ὁποῖον ἐτηποθέτησιιν οἱ ἍΑγγλοι ποὺς ὑποστήριξιν τοῦ να- οὔ, τὸ 1956, προλαλεῖ ζημίας εἰς ε ο Ο0ΡΘΟΛΟΞΩΝ ΚΑΙ ΚΟΠΤΕΝ αὐτόν. Οπωσδήποτε, τὸ ἐνδιαφέρον ἑγὺς ἀλλοθρήσκου Βασιλέως δι. τὸν κυριώτερον ναὺν τῆς Χριστια γωσύνης ἐκδηλωῦὲν κατὰ τὰς η µέρας τῶν 'Ἁγίων Παῦῶν, που εκάλεσεν αἴσθηῃσιν εἰς Ἱερουσι- λήμ. Ἱῃ---. 0 Μ. ΑΡΧΙΕΠΗΚΟΠΙΣ ΕΝΕΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΗΝ ΦΙΛΛΝΘΡΗΠΙΚΗΝ ΑΓΟΡΑΗ ΑΓ. ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ Τὸ ἀπόγειυμα τοῦ Σαθθάτωυυ, Της ᾽Αποιλίου, ΔΙ. ᾿Δογιεπίσκωπος ο: Ἀύπρυν κ.κ. Νακάριος, ἐτέ].εσε τὰ ἐγχαίνια Φικανί ρωπρής Ἅπο ρᾶς εἰς αγ. Ομολυγητάς, ὄργα νωδείσης ὑπὸ τοῦ. Οφρησμευτικοῖ ὖ Ομίλου Ἠλληνίδων Αν. Ὅμολη γητῶν, εἲς τὰς αἰθοήσας τοῦ. λη- μοτικοῦ. Ἁγχολείον τῆς ἑνωθίατ Πὶς τὸν Ι. ἸΑογιεπίσχυπον ἔπε φολάχδη θερμωτάτη ὑποδοχὴ Όπὴ π) ήθους λαοῦ. Εὺν. Πωύεδαον τη λημοκρατίας προσεα ὤνησεν ἓν ὃ- λίγοις ἡ Τααμματεὺς τοῦ. Ομ έν) Ἄ, Κυύα Ὁ, Ἠλενπεριάδον. 1. ἸΔογιεπίακοπος περιῆλδε τὴν πἴθανσαν ἐλθεμάτων, ἠγόρασον ἠωχετὰ αὐτῶν σνυνεγάνη τὺς υρία-, αἲ ἀποῖαι ὦὠωάνωσαν τὴν Φαν Ἑμαπινὴν ἸΑποσόν, σα ἃ ες μία Ὑπεύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ΣΙσαακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. ΜΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΗ 7Η” ΣΑΒΡΒΑΤΟΝ 15 ᾿Απριλίου 1561 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΓΗ! τη. 1Ηφ ΡΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΠ ΜΑΚΑΡΙΟΣ., Μύπρου, ἑλέῳ Παντὶ τῷ χορ:ιστεπωνύκῳω πληρώμαει Φεοῦ, ᾽Αρχιεπίσχεπος Νέας Ἰουστινιανῆς γαὶ πάσης τῆς Αγιωεάτης ᾿Αποστολικῆς Εμκλησίας Κύπρυυ. ἅαριν μαὶ εὐλογίαν παρὰ τοῦ ἐνδόξως ἐκ νεκρών ᾿Αναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ. Τέννα ἐν πνεύματι ἄἀγαπῃτά, ΧΡΙΣΤΟΣ Τὴν Παρασκευὴν τοῦ Παῦὂ ροῦ καὶ τῆς Ταφῆς διεδόχδη Νίκης καὶ τοῦ Οριάµόου, Αναστάσεως. ἡ ἱ Κατά τὴν φαεσφόρον ταύτην λαμπροφόρου τοῦ Χρ στοῦ ᾽᾿Αναστάσεως τὰ πάντα πεπλήρωται χαρᾶς. Οἱ Φραίνοντα, ἡ γῆ ἀγάλλεται, κόσμος. ὁρατός τε εΧριστὸς γὰρ ἐγήγερται, νιος.. Χριστός, ὁ Σωτήρ ἡμῶν καὶ εὖ λωθεὶς τῷ Σταυρῷ καὶ εἰς “Αδου κατελθών, κατέλυσε τοῦ θανάτου τὸ κράτος, ἐκ νεκρῶν δ ἀναστάς, «ἔδωκεν ἡμῖν τὴν καὶ τὸ μέγα ἔλεος». ᾿Επαξίως οὖν ἀγαλλόμειοι καὶ ἡμεῖς. τῷ ὑπερφυεῖ τούτῳ [ου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, γεγονότι, µατικὰς ἂἄς στάντα Κύριον, σταθερὰν δ᾽ ἂς ἀπόφασιν, Άρωπον, τὸν ιέον ἐνδυσώμεθα πὰ ὁ ᾽᾿Απόστολος Παῦλος, στὸς ἐκ νεκρῶν, ἵνα καὶ ἡμεῖς ζωῆς περιπατήσωµεν» (Ρωμ. ρον νὰ ζήσωμεν. Ας μὴ σκότει τῆς ἁμαρτίας. ΄ο φωτίζει ἤδη δι) εΧριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶ:», ρίῳ ἀγαπητά, οτῶμεν». Φυσικὸν ἐπακόλουθον ἡμῶν εἰς τὴν μετὰ τοῦ καταλ νάτου ᾿Γησοῦ εἶναι ἡ μετ Αὐτοῦ στενοτάτη ὡς ἀληθῆς προαπόλαυσ.ς τῆς ἐκείνης ἑνώσεως μετὰ τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ οὖρα- νίῳ παραδείσῳ, ἥτις ἐπηγγέλθη λικρινῶς πιστεύοντα. ᾽Αντλοῦντες, λοιπόν, θάρρος καὶ δύναμιν ἐκ τοῦ παρηγόρου καὶ ὄντως χαρμοσύνου τούτου ΑΝΕΣ ΓΗ ους. πας καὶ ἅδου τὴν καθαί(- ρεσιν, ἄλλης διοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν.», ὤμνους μὲν εὐχαριστηρίους καὶ ὠδὰς πνευ- ἀναφέρωμεν πρὸς τὸν είνα, τὸν παλαιὸν ἀποθέμενοι ἄν- ῷ ἡμετέρῳ Δεσπότη καὶ Κηδεμόνι». 6. 4). ζωὴν ἃς ἀποφασίσωμεν καὶ ἡμεῖς ἀπὸ σήµε- µείνωμεν ἐν τῷ ᾿Αναστὰς Κύρος ἀπλέτου φωτὸς τὴν νέαν ὁ- δὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν καὶ Αὐτὸς εἶναι ὁ π στὺς ἐν αὐτῇ χειραγωγὸς καὶ ὁδηγὸς ἡμῶν. ἵνα καὶ ἡμεῖς μετ’ Αὐτοῦ ἆνα- Χριστοῦ συνανάστασιν ἡμῶν ᾽ θαύμ 1ατος τῆς ὶ τοῦ Σταυ- τὴν ἲ ἦ ἡμέρί. ος µεν μ. Κυριακὴ, τῆς τυχία καὶ τὰς ζωῆς γῶνας πρὸς τοῦ φωτὸς τῆς οὐρανοί εὖ-ι Τὴν ᾿Ανάστασιν ἑορτάζτι δὲ ἀόραιος νάσ: τασιν ὃδ αρ φροσύνη αἰω- µάτων τῆς καθ᾽ Θτός. προ-.]- αἰών ον ζωὴν ) ο ημων ΙΠιατρίδα, ἐπὶ ἔθαιά. οιαν ἐν ὢ λάδωμεν τὴν καὶ ζήσωμεν Ὡς κἠγέρθη Χρι- ἐν καινότητι Και, ὴν πανηγύρει τῆς τας, ὅπως κατ’ τοὺς ἀσθενεῖς ἀπηλπισμένους πρὸς τοὺς τέκνα ἐν Κυ- πάντα καὶ τοὺς τῆς πίστεως Η χάρ:ς καὶ υτοῦ τοῦ θᾳα- ἔνωσις ἡμῶν, πραγματ.κς εἰς πάντα εἰ- { Ἐν τῇ Ἱ. Αρ κατάκτησιν νέων ζωης ἡμῶν ἀπεκδεχόμενοι καὶ πρὸς τὴν : ἐπιτυχίας καὶ εἰς τὴν μελέτ ν καὶ λύσιν τῶν, ᾿Αναμφ.ὀόλως δι των εἶναι νὰ καταστήσωμεν τὴν ἄρτι τῶν δε: σμῶν τῆς δουλείας ἁπαλλαγείσαν γλυκεῖα. οαν, πραγματικὴν κοιτίδα τοῦ κου πολιτισμοῦ, κοῦ ἀφειδῶς τὰς εὐεργεσίας αὐτῆς, ταστήσωμµεν αὐτὴν λαμπάδα φωτεινήν, φωτί ζουσα» ιὸν σύµπαντα κόσμον εἰς ἔργα ἀγά- ᾿Αναστάσεως, τοῦ έξασ κήσαν- τοῦ κόσμου ὃ ἁ μέσου τῶν αἰώνων ροτέραν ἐπίδρασ.ν, ἂς ἀιτιμετωπίσω: ὑπομονῆς καὶ καρτερίας τὰς ἀἄπο- ἀντιξοότητας τῆς ἐνεστώσης καὶ περι χαρεῖς ἂς ἀποδυθῶμεν εἰς ἆ κόσμων, ὑπὸ ᾿Αναστάσεως διαλαμπομµένων. ὡς πηγὴν τῆς κατὰ χάρ. 'α. ὣς ἀτενίζοντες ὡς πρὸς σύμ ποοόδου, ἂς ἐπιδεθῶ προόλη ἡμέραν ζωῆς, ἡμᾶς τὸ πρὠτιστον τού τὴν τοσαῦτα δεινὰ ὑποστά Ἕλλην οχρ: σκορπίζουσαν παντα- γὰ κα Ανα. της καὶ εἰρήνης, εὐτωυχίας καὶ προόδου, ὡς ἐδιδαξεν ὁ Βαζωραῖος ᾽᾿ΙΓησοῦς, ὁ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ. Γολγοθᾶ µαρτυρήσας διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς ὅλης ἀνθρωπότητος. Ἔυγχαίροντες δ᾽ ὑμῖν ἀπὸ καρδίας, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἐπιπόθητα, ἐπὶ τῇ λαμπρᾷ ταύτη οὐρανοπέμπτου Θρησκείας ἡ- μῶν, θερµὴν προτροπὴν ποιούµεθα πρὸς πάν- αὐτὴν ἐμπράκτως ἐκδηλώση- τε τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπην, τὴν πρὸς συμπάθε:αν, παρηγορίαν, τὴν πρὸς τοὺς τὴν πρὸς τοὺς δυστυχεῖς καὶ ἀναξιοπαθοῦντας παραμυθίαν. ἀδυνάτους θοήθειαν, ἵνα καὶ οὗτο: µετάσχωῶσι τῆς μεγάλης χαρᾶς, ἧς τὰ πάντας πληροῖ σήμερον ἡ ἐκ γεκρῶν ᾿Ανάστασ τοῦ Θεανθρώπου. τὸ ἔλεος τοῦ ἐκ νεκρῶν ᾿Ανα- στάντος Σωτῆρος Χριστοῦ σὺν τῇ παρ᾽ ἡμῶν εὐχῃ καὶ εὐλογία εἴησαν μετὰ πάντων ὑμῶν καὶ τῶν οἴκων ὑμῶν. Εὐχέτης πρὸς Θεὸν Διάπυρος ο ΕΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ.. Χιεπισκοπῇ Κύπρου, Αγιον Πάσχα 1961. ΧΙΙΜΛΕΣ ΛΛΟΥ ΠΛΡΗΚΟΛΟΥΒΗΣΑΝΙ ΗΣ ΛΕΙΚΕΣΙΛΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΛΝ ΤΟΥ ΕΙΤΛΦΙΘΥ ΕΚ ΤΟΥ ΚΛΘΕΛΡΙΚΟΙ ΝΛΟΥ ΜΗ ΙΠΛΝΝΟΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΗΤΒΙΚΗΤΕΡΩΝ ΙΟΝ Ὅπως παροεθλέπετο, µεγαλο- | πρεπῆς υπῆοξεν ἡ τὸ πρῶτον «γο- µένη τὴν νύκτα τῆς ΜεΥ. ααρα- σχευῆς ἓν Λευκωσίᾳ περιφορά τοῦ δπαρίση ἐν τοῦ Ναδεδριχοῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἰωάννου διὰ τῶν αεντοκωσ σαν ὑδῶν τῆς πρώ- τευούσης. Δεκάδες χιλιάδων λαοῦ εἴχον ἀπὸ ἐνωρὶς χαταλάδει ὕέσεις ἑκατέοωδεν τῶν ὁδῶν διὰ τῶν ὃ- Ἕν. στιγµιότυπον ἁτιὼ τὴν περ: 3 πυίων δὰ διήσχντυ ἡ πυμπή. «λός τοῦ μεγάλου. συνωστισιοῦ παοθται ἠήθη εἴς τινα σηµεία, παρ χαταύληἡεἴσαν ὑπὸ των πτυνομικῶν. τσαὶ τῶν πλὺπιων πυυσπάθειαν εία, ἡ ὑπυία ὑὰ ἔπρεπε ποφευχδῇ Αυστυκῶς ἀὐκετοὶ νεα οἱ ἐνόμισαν ὅτι ἐποόμειτο πενι πανηγύρεως ταὶ ἁγοῦ ἔπρυμηηεῦ- πενουτεχνύατα το α Σά ἆ Μις ὕησαν διάφυρα χαὶ κυατίδες Ἰατέφογον εἰς τὴν πλατεῖαν λ[εταξᾶ διὰ νὰ, διασχε ῥάσυυν μὲ τὸ νὰ προχαλωῦγ. τὸν φὐθον τῶν συν εντρωὐόντων αν Δοώπων. διὰ τῆς οἴίεως µέταξι τῶν πιστῶν κοοτίδων χαὶ πυθωτὲ- χνημάτων. Ὁμολογοῦμεν ὅτι ἄνι µόνυμεν. πεµισσυτέραν. εὐλάθειαν γαὶν ρατάνυξιν ἰδίως τὴν στι μῖΑ’ ὅτε, διήυγετη διὰ μέσον. µας ὦ γεχρύς, χατ. ἄνθρωπων, ᾿Τηποῦς. ΤΠ πωιπὴ ξεκίνησε τὴν 9.08 μαι, ἐν τοῦ αβεδοινοῦ Να λ μοι Τωάννιν εἷς τὸν πύον. καὶ ἐπέστοενε πεοὶ τὴν Εις πι. ἆ 6 1ἳ διῆλὴε διὰ τῶν ὀδῶιν αρα, Νινηύσον Φωγᾶ, Γατείας δα ναρίοις τοῦ. Ὀ), Ἀτασίνου, δα τείας Νεταξᾶ, Ἱκωνσταντίνος Έα λαιολόγου, Νιρηύήραν Φωνα ναὶ Κοραῇ. ης πυμπῆς ποση μα ὂντο ὃ0 αὐτολίνητα τῆς Αστυνομίας, τὰ ῥποῖα. μὲ τν Δυήεικν ἀσιπνη μιγῶν καὶ ποωολύπων Ἠνον. ὅλη δαν. διὰ μέσου. τῶν ἑνατέοσῦ ν τῶν ὑδῶν χιλιάδων πιστών. Ἠ κου λούθουν ἀνώτεροι ἀξιωματικυὶ τῖς ᾿Αστυνομίας κατὰ ἑξάδας, µαῦη ταὶ τοῦ Παγκυπρίου Γυμνασίου, ἡ Φιλαρμονική τῆς ΒΔΑΤΝ, ὑπὸ τὴν διεύθυγσιν τοῦ ὑπολοχαγοῦ χ. Μίμη Παπανικολάου καὶ ἀπύόσπα- σµα τῆς λληνικῆς Δυνάμεως, τὰ ἑξαπτέρυγα, ὁ Δ[ακαριώτατος Αρ- χιεπίσκοπος Ἰκύπρου κ. ΝΙακάριος περιστοιχιξόµενος ὑπὺ τοῦ. 1ος τικῆς Μγελεύσεως Δρ Ἱκ. Ἅπυρι δάχις, ὁ Ἱρεσθευτὴς τῆς ἙΏλλά- ὃος κ. ΔΝ. Ἑρανὺς καὶ τὰ µέλη 1{ρεσθευταὶ ἄλ Ἕλληνες Ύπουο- τῆς Ιρεσθείας, λων χορῶν, οἱ γοί ὁ Γενικὺς Εἰσαγγελεὺς κ. Κρίτων ᾿Γορναρίτης, Εουλευταί, ἀνώτεροι. Αικαστικοί, Αξιώματι- ποὶ τῆς ΕΛΑΥΚ καὶ ἄλλοι ἐπίση- μον, Τὴν πυμπὴν ἔκλειαν στρατι- κν ρων τοῦ ᾿Επιταφίου κατὰ τὸ ἑσπέρας τ ῆς Μ. Παρασκευῆς ἀνὰ τὰς πεντρικὠτέρας ὁδού. τῆς [Ίρωτευο-σης. Μίδη, ἱνωνσταντίνου. Αευνωσιάτον, Ἀ[αξίµον. Δουρσυυμπᾶ καὶ Φωτίου Κωνσταντινίδη καὶ ἱερέων, ἃ Εού: εδρυς τῆς Ευυ).ῆς τῶν λντιπου σώπων κ. 1 λαὔχος Ἱνληοίδης, 1Γούεδους τῆς Πλ ληνικῆ Μιμή, ο τοσυγκέλλου. τῆς ᾿Αογιεπισκυπῆς ὥται τῆς ΕΛΑΥΙΝ. Τον Ἠπιτάπι κ. Ἱαλλινίνου, τῶν. Εανοσιολογ. ον συγώδενε τιιητικὺν. ἀπόσπα ᾿Αοχιαανδρίτῶν νι Εεώσγ. αυ: Γσμα τῆς ΕΛΑΛΥΙ. Ἡ συμμετοχή τῆς φιλαρμον!- κῆς τῆς ᾿Πλληνικῆς Δινάμεως ή πυου, ἢἡ ἁἀποία ἐπαιάνιρε πένα ὑμθατήρια, πρυσέδωσεν ἰδιαιτέραν μεγαλοποέπειαν εἲς τὴν πομπήν. ΙΑ ΝΕ 0ΗΑ ΤΝ. | ΕΙΜΗΜΗΝ Ἑωορνως παδξ ας πεσονα ἔξομελένυς ΑΟΠΝ ΛΙ 0 ΑποζιιώἾ λος Ἡ μαμτὴ ἔξαμελὴῆς ἐπιτουπὴ, ο πητελοιένη ἐν τῶν Α[ήτοοπιν τῶν Νο, Οεσσαανίκης να λα παλίδος καὶ ἐν τῶν εν ὠν τι ευη στό ν πισολοζο κοκ. ωμος γίδαυ, Λεληνίνου χα λ[αντᾶ, τὴν ἀποίαν νετ ὑπα τῆς τι ααὐγίας κι τοῦ ὑπανανείοιν ἑλαι δείς Ἠ πελάτη τῆς τοὐποπιςήσοτος τῶν Ον την ΑΓητουςσόῤεοννν ο περατησὸ το Εαν της τοτ Ὑναστον, Ἠ Πελύτη αὔτηῃ ὁέγοτι τὰς τὴν ρατὰ τὸ ΔΕ ΥΗτΟΝ. ἓδίαι πιν τῶν ἐπισνυπικῶν πετ εετώνν ἀπη ασιροας τησ, κά τν πννμητή οτηπη τησεν τὰ ζατιληνν Ἱτὰς της νο σα ότεες τὰ, πο πατά, πωήλειτίι πιο οὐ δαυᾶς ζογασίας, Ἠ ὠποίς ἕραν ἠποῖα, μὲ τὴν ὀυήδειαν ἄστονομι μοζυμένη μὲ μερικὰς τροποπ).]- ε τὸ πρύθκημα τῶν μεσαίων ΑΔ Γητουπόζι μενήλαι δη σγο ον εἷς τὰ ἐπίπεδα. Ὁ. πίνιεξ πε τὸ πουτεινύµενα ορια τῶν τη τουπύεων, ἐδημασιεθη, εἰς τ: περιοδιχὸν ο Ἱονορίω ο ΑΠΕΒΙΒΣΕΝ 0 ΠΛΠΛΓΕΠΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΚΛΝΝΑΣ Ῥὴν δεπ ΓΓαρασγενὴν ἀπεθίυ- 14 ουριώτισσαν ἐν ἵι Σία ἃς ἐτῶν καὶ ἐκηδεήδη την ἑ παθων, λεν, δάθθατον, εὐσειῆς Αενῖτης, ὁ ΠΛΗΑΛΓΕΟΡΓΙΟΣΝ ΝΛΡΑΚΛΝΝΑΣ, Αν ασπιλις Λεμεσαῦ, Ο. μεταστὰς διετέλ σεν ἐπὶ σειωὰν ἴροευς εἰς τον Ἱ. γαὸν Απίου Ναραλάμπους τοῦ τε: Ἡ πρρχυμµειου. χυῶν διότι γιαὶ η αὐτὰ σον ες ἐτῶν η ΠΡΙΗ 1η) ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΥ ΛΝΑΙΛΗΟΣ ΙΝ ΛΕΚΩΡΙΛ Κατὰ τὸν Ἑσπερινόν τῆς Αν αστόσεως τὸ ἀνεγνώσθδη εἰς ἔπτὰ γλώὠσσας ἢ Κατὰ τὸ µμεσονόκτιον τοῦ ΜΕΥ. Σαθθάτου πρὸς τὴν ἄυ- ριακὴν τοῦ Πάσχα ἐτελέσθη πανηγυρικἡ 6. λειτουργία εν τῷ Καθεδρικῷ ἣΝαῷ Άγ. ᾿Γωάννου Λευκωσίας. Τὴν Λει- τουργίαν τοῦ ᾽ἸΓώάν. τοῦ Χρυ- σοστόµου τὴν ὁποίαν ἑτέλεσεν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύ:- πρου κ.κ. Μακάριος παρηκο- λούθησαν Ὑπουργοί, Πρεσδευ- ταί, ἄλλοι ἐπίσ]μο. καὶ πλῆ- θος κόσμου. Τὴν ἐπαύρ.ον Κυριακἠὴν τοῦ Πάσχα περὶ ὥραν 12 µεσηµ θρινἠν ἐτελέσθη ἐν τῷ αὐτῷ ναῷ ὁ πανηγυρικὸς Ἓσπερι- νὸς τῆς ᾿Αναστάσεως χορο- στατοῦντος τοῦ Μακ. ᾿Αρχιε- πισκόπου ἐνδεδυμένου ἅπασαν Εὐαγγέλιον ἢ διαλέκτους. τὴν ἀρχιερατικὴν αὐτοῦ -το- λἠν, συμπαραστατουµένου ὦπο Πανοσιολογ. ᾿Αρχιμανδριτῶν καὶ αἰδεσιμολογ. ᾿Εφημερίων τῶν ἱ. ναῶν τῆς Λευκωσίας, Τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ 'Ἔσπερι.οῦ ἀνεγνώσθη εἰς ἑπτὰ γλώσσας ἢ διαλέκτους, ἤτοι Ἑλληνικὴν, ᾿Αρχαίαν Ἑλληνικήν, (δακτυ- λικὸν ἐἑξάμετρον), ᾿Αγγλι- κήν, Γαλλικήν, Λατινικην, Τουρκικήν καὶ ᾿Αραθικήν. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ ΄Έσπερι- νοῦ ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος µετέθη εἰς τὸ µέγα Συνρδι- κὸν τοῦ νέου ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Μεγάρου ἔνθα ἐδέχθη τὰς συγ. χαρητηρίους εὐχὰάς τῶν Ἠλη- ρικῶν, τῶν ἐπ'σήμων καὶ : ὢν ἑκατοντάδων τοῦ λαοῦ. ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΧΑΛΚΗΣ ΜΗ! ΙΝΙΜΙΙΙΙΗ ΤΠ ΓΙΝΙΝΗΙΚΙ ΠΠ! Γεγονὸς σημαντικὺν ἐσημειωδη κατὰ τὸν παρελθόντα μῆνα εἲς τὰ χρονικά τῆς Οεολογικῆς Σχο- λῆς Χάλκης. Δύο ἐν τῶν κχαθηγη- τῶν αὐτῆς ἐξελέγησαν καὶ ἐχειρο- τονήθησαν Μητροπολῖται. Ὁ εἷς τούτων, ὃ καὶ 3οδχολάρχης τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ᾿Αρχιμανδοί- της Ἀ]άξιμος Ὠεπανέλλης, ἐγένε- το Μητροπολίτης Ὑτανυρουπόλεως ὁ δ᾽ ἕτερο, ὁ καὶ δΣυντονιστῆς-- Διευθυντῆς τῶν ἐπὶ τῶν 1Παγχοι- στιαγικῶν καὶ Πανορνοδόξων ΄η- τηµάτων Συνοδικῶν ᾿Ἐπιτροπῶν, Διάκονυς Χρυσόστομος Κωνσταν- τιγίδῃς, ἐγένετο Μητροπολίτης Ἀύρων. 'Ο Άγιος Ἀτανρουπόλεως εἷ- γαι πτυχιοῦχος τῆς Οεολογικῆς Ἀχολῆς Χάλκης κα τῆς Φιλοσυ- φικῆς Ἀχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου τῆς Λουαίνης καὶ διδάσχει ]στο- ρίαν τῆς Φιλοσοφίας, καὶ Φιλοσο φικὴν ᾿Ἠδικὴν. ὍὉ δὲ αγιος Μύρων εἶναι ατυχιοῦχος τῆς Οεολυγικῆς Ῥχολῆς Χάκκης καὶ τοῦ Ἱνστιτούτου ᾿Ανατολικῶν Σπουδῶν Ῥώμης καὶ διδάκτωρ τῆς Θεολογικῆς δχολῆς τοῦ Στρασ- θούργου καὶ τῆς ἉΧριστιανικῆς ᾿Αρχαιολογίας τοῦ ᾿Αρχαιολογικοῦ νστιτούτου τῆς Ρώμης καὶ ὃδι- δάσχκει Δογματικήν, “Ἱστορίαν τῶν Δογμάτων, Ἱστορίαν τῶν Θρησκευμάτων καὶ Χριστιανικὴν ᾿Αρχαιολογίαγ. Ἡ εἰς Μητροπολίτας ἀμφοτέρων ἠκούσθδη μετὰ χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως ἐχλογὴ μεγάλης παρὰ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ὃὅμο- γενῶν καὶ ἰδιαιτέρως παρὰ τῶν ἁπανταχοῦ μαδητῶν αὐτῶν. Ἡ δὲ χειροτονία των ἐγένετο τιµη- τικῶς ἐν Πατριαρχικῇ καὶ Ἓννο- δικῇ λειτουργίᾳ καὶ ἓν τῷ µέσῳφ συγκινητικῆς ἀτμοσφαίρας. Συγχαίροµεν καὶ ἡμεῖς εὐλαθῶς τοὺς ἐπαξίως ἐκλεγέντας νέους αὐτοὺς Μητροπολίτας καὶ εὐχόμε- ῦα εἰς αὐτοὺς ὁλοψφύχως ὑγείαν, μακροηµέρεΌσιν καὶ πᾶσαν ἐπιτυ- χίαν ἐν τῇ ἱερᾷ αὐτῶν διακονίᾳ, ἐπ᾽ ἀγαδῷ τῆς Εκκλησίας καὶ τοῦ Ἵθθγους ἡμῶν. Α. Ν. Μ. [0 ΠΛΣΧΛ ΤΩΝ ΛΥΤΙΚΝ ΕΠΡΤΛΣΘΗ ΠΛΝΗΓΙΡΙΚΗΣ ΚΛΙ ΝΕ ΠΡΟΣΕΥΧΝΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΡΗΝΗΝ Τ0Υ ΚΟΣΜΟΥ ΠΛΠΙΙ: «Αφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασιτί ποιοῦσι» ΙΡΡΟΥΣΑΛΗΑ, ὃ. (Άσσ. Ηοὲς). Οἱ Χριστιανοὶ ὅλου τοῦ Κόσμου- πλὴν τῶν ᾿Ορδοδόξων, τῶν ὑὁποίων τὺ Ἱιάσχα ἑ- ωρτάσῦη ἀργύτερον, --- ἑώρτα- σαν µεγαλοπρέπειαν, ἀλλὰ καὶ κατάνυξιν, τὴν Ανα στασιν τοῦ Σωτῆρος, προσεῦχη δέντες ὑπὲρ τῆς παγκοσμίου εἰ οήνης εἲς µίαν ἐποχήν, καὶ ἤν ἣ διεΏνὴς ἔντασις προχαλεῖ ο. πάλιν ἀνησυχίας. ὍὉ ἑορτασμὺ τῆς ᾿Αναστάσεως ὑπῆρξεν ἐφέτης Ἰ µεγαλοπφεπέστερος εἰς τοὺς ᾿.ᾱ- γίους Τόπους, ἀπὸ τοῦ διαμελι 'μοῦ τῆς Παλαιστίνης ἀπὸ 19 ἐ- τῶν. Ὑπολογίξεται ὅτι 10.000 Χοιστιανοὶ προσκΏηνηταί, ἓν δι» φόρων χωρῶν, παρηκολούθησαν τὴν λειτουργίαν τῆς ᾿Αναστάσεω: μὲ ος τὸν ἁμώνυμον ναόν. φέτος, αχτὸς τοῦ ὅτι ὑπῆρχον Όλο αἱ ἀγέσεις, ἐπεκράτει καὶ ἀτμύ αφαιρα ὑφέσεως κατόπιν τῆς σὺυμ πιλιώσεως τοῦ Βασιλέως Χουσε:» “αἱ Νάσεο. Ἐξ ἆλλου, ὡς ἀγγέλλεται ἐκ Ρώμης, ὃ Πάπας Ιωάννης, εἰς τὸ πασχαλιγὺν μήνυμά του, ἀνή- Φερόμενος εἰς τὰς «τρομοκρατικὰς ἐνεργείας» πολλῶν ἀνθρώπων τοῦ σημερινοῦ Κόσμου, ἐμνήσθη τῶν λόγων τοῦ ᾿Εσταυρωμένον, ὁ ὁ- ποῖος ὀλίγον προτοῦ παραδώση τὸ πνεῦμα εἶπε «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὗ γὰρ οἴδασι τὶ ποιοῦσιν». 'Ὁ Ποντίφηξ προσέδεσεν ὅτι «λύ- πη μᾶς καταλαμθάγει ἐνίοτε πού τῶν τρομερῶν Χραυγῶν. πολλῶν μελῶν τῆς ἀνδρωπίνης οἴνογενεν- ας, ποὺ ταράσσουν ἐκείνους, ποὺ ἀγαποῦν τὴν ἐλευθερίαν, τὴν δι- καιοσύνην καὶ τὸν φιλόπονον «αἱ ἤρεμον θίον. Οἱ ἄνδρωποι αὐτοὶ εἶναι οἱ ἴδνοι, ποὺ ἐκραύγαζυν «δὲν Ὀέλομεν νὰ θασιλεύσῃ ἐφᾳ᾽ ἡμῶν ὃ ᾿Τησοῦς, Σταυρώσατὲ τγ». '᾿Μν. κατακλεῖδι τονίζει ὅτι τελι κῶς δὰ Ὀριαμθεύσῃ ὁ Χριστὸς καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὑποῖοι πιστείυυν εἰς αὐτόν. ὃ θΙΚΟΥΙΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΙΑ ΤΑΣ ΕΡΡΤΛΣ Τ0Υ ΠΑΙΧΑ Ἡ Α, Παναγιότης ὁ Οἴκουμενι- Σὺς Πατριάρχης Αωνσταντινου πόλεως κ. ᾿Αδηναγόρας, ἀπηύθυ- γεν ἐπὶ τῇ ἔοοτῇ τοῦ Ι]άσχα ποὺς τὸν Ἀλήοον καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ουδοδόξου Ἐκκλησίας πι εἰς τὸ ὁποῖον, μεταξὺ ἄλλων, τυ γίζει: «Αἱ ἀνθρωπιστικαὶ ἰδέαι τοῦ δικαίου, τῆς ἀληθείας χαὶ τοί ἀγαδοῦ, αὖ κοινωνιστικαί τῆς. εἷ- υήνης, τῆς σινγεογασίας, τῆς συν αδελφώσεως, καὶ τῆς ἑνότητος κα ἐπὶ πᾶσιν αἱ ὕρησχευτικαὶ τοιαν-- ται, πρέπει ν᾿ ἀποτελέσωσι τὰ κό ρια στοιχεῖα τοῦ σταδεροῦ ἐσῶ- τερικοῦ ἡμῶν φοονήματος, τοῦ δι- καὶ πατευθύνοντος τὴν ἔξω ἐπέκτασιν ἡμῶν». έποντος ποὺς τὰ ΕΠΑΡΑΣΗΜΩΦΟΡΗΘΗ ϐ ΜΙΠΡΩΠΟΛΙΤΗΣ ΕΛΑΣΟΝΗΣ Τὴν Μυριακὴν τῶν Εαΐων, Ζαν τρέχ. μηνὺς, ὡς ἀνέγραψεν ἡ «Ἡκκλησιαστικὴη ζωὴ» είς τὴν προηγουµένην ἔκδοσίν της, ἐγέν- το ἡ ἀπονομὴ ἐξ ὀνόματος τῆς Α.Μ. τοῦ Βασιλέως τῶν Ἑλλη- γων Ιαύλου ὑπὸ τοῦ Ι]ροέδρου τῆς Βουλῆς κ. Κ. Ῥοδοπού.ου. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ ολο- Ἀλήρου τῆς περιοχῆς εἰς τὴν ἔορ- τήν, ἐθεδαίωσε τὴν ἀφοσίωσιν τοῦ κοινοῦ πρὺς τὸν ποιµενάρχην του, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναπτύξει Όαυ- µασίαν κοινωνικὴν δρᾶσιν εἲς τὴν πτωχὴν περιφέρειάν του, Ο ΔΠΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ (δυνέχεια ἐν τῆς 6” σελίδος) ρον καὶ τῇ ἀφθαρσίᾳ συνην ο- µένον εἰς τὸν αἰῶνα». Εἰς τὴν ἀρχαιότητα οἱ σἱ ρετικοὶ ᾿Αρειανοὶ στηριζὀµε- νοι ἐπι τῶν χωρίωνΡωμαί ουςάᾶ424Α΄ Κόρινθ {5 δκαὶΠρά ἕ. 3. ὐ. ἐδίδασκον, ὅτι ὁ Θεὸς ἤν,ι ρεν Αὐιὸν ἐκ νεκρῶν, “άρο ἕτερος ἐστὶ ὁ ἐγείρων, ἕτερος δὲ ὑποθεθηκὼς ὁ ἐγειρόμενος διὰ τῆς τοῦ δυνατοῦ δυνάµε ως». Ὁ ἱερὸς ᾿Επιφάνιος στ']: ριζόµενος ἐπὶ ἄλλων γρσοι κῶν χωρίων ἀναιρεῖ τὴν ο ξασίαν των ταύτην. Τὰ χωρισ εἶναι τὰ ἑξῆς 1) Ματθαίου 28. 6 “ὅρα γὰρ τὰ πρώτιστο πῶς ὁ Πηγεῖται ὁ Αγγελος φάσκω» τοὺς περὶ Μαρια». Τὶ ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετά - ο νεκρῶνς' καὶ τὶ φησὶ αὐταῖς. ἑάνέστη, οὐκ ἔστιν ὥδε καὶ οὐκ εἶπεν. «Ἠγειρεν Αὐτὸν Θεὸς καὶ σὺ ἔστιν ὧδε». Ματθαίουά .ἴκτα Ἠωάννουτ{ο, 18. «Ιδοὺ ἀναθαίνομεν ες ᾿Ἱεροσόλυ- μα... καὶ τῇ τρίτη ἡμέρᾳ ἀνα- ατήσ: ται» καὶ οὐκ εἶπεν ἆ.α- ὄ . ἰ στήστι Αὐτόν. Σαφῶς δὲ πε- ρὶ τούτου τὸ ἐξουσιαστικὸν τῆς αὐτοῦ δυνάµεως προενέ- κρινε λέγων. «᾿Εξουσίαν ἔκω τῆν ψυχήν µου θεῖναι καὶ λα- θεῖν αὐτήν»' ὁ δὲ ἐξουσία» ἕ- χων πῶς αὑτὸν ἐγείρειν οὐκ ἠδύνατο» ᾿Αναφερόμενος ὑὲ εἰς τὰ ἐν λόγῳ χωρίᾳ Ρ ὦ- µμαίουςάζά Α Κο- ριν 6. 15 5καὶ Πρ .-- ξεων 3, 1 5 λέγει «᾿Από- στολος γράφων, ᾖἵνα δξιξῃ μηδὲν ἄνευ θελήµατος Πατ.ὸς ἐν τῇ τῆς σωτηρίας οἰἶκὸονο- µίᾳ γεγενῆσθαι, ἔφη, ὁ Θτεος ἤγειρεν Αὐτὸν ἐκ νεκρῶν». 10 απ ἐκ δεξιῶν καθ ἑδ ρα. ᾽Αναστὰς ἐκ τοῦ τάφου ὁ Χριστὸς «ἀνελή- Φθη εἲς τοὺς οὐρανοὺς γαὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Ι]α- τρός. Τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνο- δον καὶ τὴν ἐκ δεξιῶν καθέ- ὅραν τοῦ ᾖ᾿Ιησοῦ, μετὰ τῆν ᾿Ανάστασιν «ὁ ἅγιος ᾿Ἐπιφά- νιος ἐμόθλέπει εἰς τὸ χωριον Ἐφεσίουςα, 1 0: ς«Ὁ καταθὰς αὐτὸς ἐστι καὶ ὁ ἆ- ναθὰς ὑπεράνω πάντων Ίων οὐρανῶν ἵνα πληρώσῃ -ἁ πάντα». (ΣΥΝΕΝΙΖΕΣΑΤ) ΣΑΡΡΑΤΟΝ {5 ᾿Απριλίον 1961 ------. {, Ἁ. ΟΚΟΝΙΝ -------.-----ἷ [λ ΚΛΗΛΙΑ ΤΗ ΒΜΙΜΙΑ 42ον Θέλοντας νὰ τραθδήςι το κοινό, συλλογίστε,ιιιὸ Ἱνὸς ποτα δὲ θὰ τραθουσε τοὺς νό ους ὅσο ἕνας χορός. 'Ἡἱ αίθου- σα εἶχε ἕνα π.ανο, κι ὁ Κρῆν- τεν ἦταν σπουδαῖος θιολιστής. Τοιχοκόλλησε μιὰ ἀναγγελια στὴν πόρτα τοῦ Ερυθροῦ Σταυροῦ, καὶ τὴν Πέμπτη, ξὸ δεψε τὸ κεφάλαιό του σὲ φροῦ τα. γλυκά καὶ λεµονάδες. ᾿Η. ἐπιτυχία τῆς 6ραδ.ᾶ-. παρ᾽ ὅλη τὴν κάπως ἀδέξια ἔναρξή της, ξεπέρασε καὶ τὶς πιὸ τολμ]ρὲς προσδοκίες 3Ηρθε τόσος κόσμος, ποὺ µπό: ρεσαν νὰ ὀργανωθοῦν ὀχτοα καντρίλιες. Τὰ περισσότερα ἀγόρια δὲν εἶχαν παπούτσια καὶ χόρευαν μὲ τὶς μπότες τοῦ ἀνθρακωρυχείου. Στὰ ὅδια: λείµματα τοῦ χοροῦ, κάθον- ταν στοὺς πάγκους, ποὺ ἥτϊαν γύρω ἀπ᾿ τὸ δωμάτιο, εὐτοχι- σµένοι, μὲ τὰ πρόσωπα κα- τακόκκινα, καὶ τὰ κορίτσια πήγαιναν στὸ μπουφὲ καὶ τοὺς ἔφερναν ἀναψυκτικά. Στὸ θάλς, τραγουδοῦσαν ὅλοι µα ζι τὰ ρεφραίν. Μερικοὶ ἂἀν- θρακωρύχοι ποὺ εἶχαν νυχτε- ρινὴ θάρδια εἶχαν µμαζευτεῖ στὴν εἴσοδο καὶ κοιτοῦσαν τὀ θέαμα. Τ’ ἄσπρα τους δόντια γυάλιζαν μὲς στὰ µαυρισµένα τους πρόσωπα. Στὸ τέλος, ἄρ- χισαν κι᾿ αὐτοὶ νὰ τραγουδᾶ- νε, καὶ μερικοὶ ἀπ᾿ τοὺς πιὸ τολμηροὺς γλίστρησαν ἀνάμε- σα στοὺς χορευτές, 'Η 6ρα- διὰ πέρασε μὲ πολὺ κέφι. Κοντὰ στὴν πόρτα, ἐνῶ τὸν καληινύχτιζαν καὶ τὸν εὐχαρι- στοῦσαν, ὁ Φράνσις συλλογι- ζόταν, τρέµοντας ἀπ᾿ τὴ χαρά του: «Αρχισαν νὰ ζωντανες- ουν. Εὐχαριστῶ, Θεέ µου, ἔ- κανα µιὰά ἀρχή.» Τ’ ἄλλο πρωῖ, μα, ὁ πάτερ-Κέζερ ἦταν ἔξω φρενῶν ἀπ᾿ τὸ θυμό του. - ἢΤ' εν αὐτὰ ποὺ ἀκούώ τις Ὡραίά δουλειά! “Ωραῖο π΄- ράδειγµα τοὺς δίνετε! Θά- πρεπε νὰ ντρέπεστε | Ὁ Φράνσις τὸν κοίταξε κίτ- τάπληκτος. -- πι θέλετε νὰ πεῖτε -- Ξέρετε τὶ θέλώ νὰ πῷ] Ἐννοᾶ τὴ σατανικἠή σας χτε σινοθραδινἡὴ συγκέντρωση. -- Μὸ μοῦ δώσατε τὴν ᾱ- δεια... ἐδῶ καὶ μιὰ ὀδομάδα. «Ὁ πατερ-Κέζερ ἔδαλε ας φωνές, -- Δὲ σᾶς ἔδωσα τὴν ἄδτι: νἁ κόνετε ἀκολασίες μπρο”τιχ στὴν ἐκκλησ-ά µου. ᾿Αρκετά κόπιασα γιά νὰ διατηρήσ’ὸ τὴν ὁγνότητα αὐτῶν τῶν κο: ριτσιῶν. Δὲν ἥταν καμια ἆ- γάγκη νὰ τὶς παρωθήσετε σ’ αὐτὸ τὰ ἄσεμνα χοροπη: δητά κ.’ ἀγκαλιάσματα. -- Μὰ ἡ θραδιὰ ἦταν ἐντε- λῶς ἀθώα. -- ᾿Ἀθώα Κύριε τῶν Δυ- γάµεων! (Ὁ πατερ-Κέζερ εἴχε γίνει κατακόκκινος ἀπ᾿ τὸ 9υ- μό του.) Δὲν ξέρετε λοιπόν, κακοµειρη µου, ποὺ ὁδηγοὼν αὐτοὶ οἱ χαριεντισμοὶ, αὗτα τ' ἀγκαλιάσματα, αὐτὰ τὰ σφιξίµατα τῶν κορμιῶν κάὶ τῶν ποδιῶν Οἱ νέοι αὐτοι ἀρ: χίζουν ἀμέσως καὶ πονηρεύ- οντα.. ᾿Αποκτοῦν σαρκι-ὲς ὀρέξεις καὶ γίνονται φιλήδο ο ἁρά:ϊσις ἦταν πολὺ χω: αός, καὶ τὰ μάτια του ἄστμικ- ταν ἀπ' τὴν ἀγανάκτηση. Νμηπτως σωγχέεται τὴ Ἰηδονία. μὲ δή Γιὰ. ὄιομα τοῦ Θ:00) ὠλέπετε τὴ δ.αφορά . Ὑπάρχει τόση. διαφορ-.. ση ὀνάμεσα στὴν ὑγεία καὶ στὴν ὀἀρρώστια. ἹἸὰ χέρια τοῦ πατερ-Κέζερ ἔκανον μιά σππσμωδικὴ κίνι- σ ὥς τὶς φυσικὲς ὁρ- Ποῦ “Ὅλι ἡ πίκρα ποὺ εἶχε µα ζέψ.: µέσα τοῦ ὁ Φράνσις ἐ δῶ καὶ δυωὸ μµῆνες ξεσπτσε ξαφνικὸ ἀπ τὰ κατάδαθα τῆς ψ.χῆς του. -- Δὲ μπορεῖτε νὰ καταρν]- σετε τη φύση. Αν τὸ κάµ-έ θὰ σᾶς ἐκδ.κηθεῖ. Εἶναι ἐντξ- λῶς φυοικὸ καὶ καλὸ νὰ 6λέ πονται καὶ νὰ χορεύουν 9ἱ νέοι μὲ τὶς νέες. Εἶναι ὁ φωώσι- κὸς πρόλογος τοῦ Φφλέρτ κα. τοῦ γάμου. Δὲ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρύδει τὴ σεξουαλική ἕλξη κάτω ἀπὸ ἕνα θρώμικο κά- λυμμα, σὰν πτῶμα ποὺ ἔχε σαπίσει. Αὐτὸ εἶναι ποὺ προ- καλεῖ τὸ πονηρὸ γέλιο καὶ τὰ λάγνα ἁστεῖα. Πρέπει νὰ μά Όουμε νὸ κάνουμε σεξουαλικἠἡ ἀγωνή, κι ὄχι νὰ ποδοπατᾶ- µε τὸ ἔνστικτο σὰ νᾶναι ὀχιά. Ὅποιος το ἐπιχειρήσει αωτόὸ, θ) ἀποτύχει, καὶ ὄχι µόνο θ' ἆ- ποτόχει, παρά καὶ θὰ 6ρωμί.- σει κάτι ποὺ εἶναι καθαρό κ΄ εὐγεγνικό Εγινε μ.ἁ τρομερὴ σ:ωπῇ, Στὸ λαιμὸ τοῦ ἐφημερίου, . φλέδες εἴχαν γίνει γαλάζιες, πι Ἑλάσφημεί ᾿Ανόητεί Δὲ θά ἐπιτρέψω νᾶρχονται οἱ νί- οι νὰ ζευγαρώνονται στην αἴθουσο τοῦ χοροῦ σας! -- Τότε θὰ τοὺς κάνετε νά ζευγαρώνονται--ὅπως λέτε--- στοὺς σκοτεινοὺς δρόµους καὶ στὰ χωράφια, -- Εἶοτε ψεύστης, τραύλισς ὁ ἐφημέριος., Θὰ διατηρήσω τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν παρθξνι- α τῶν κοριτσιῶν τῆς ἐνοριας μου. Ἑέρω πολὺ καλά τὶ πρέ- πει νὰ κάµω. -' Δὲν ἀμφιθάλλω, ἁπάντη- σε ὁ Φράνσις μὲ πίκρα. Μὰ τὸ γεγονὸς εἶναι πώς, σύμφῶνα μὲ τὶς οτατιστικὲς, τὸ ποσοοτὸ τῶν περάνοµων τοκετῶν τοῦ Σέἐῖλσλυ εἶναι τὸ µεγαλύτερο σ’ ὅλη τὴν ᾿Επισκοπή. Γιὰ μιὰ στιγµή, ὁ Φράνσς πίστεψε πὠς ὁ ἐφημέριος 6 πάθαινε ἀποπληξία. Τὰ χέρια του σφίγγονταν κι ἄνοιγαν, σὰν νᾶθελαν νὰ πνίξουν κα- ποιον. Τρικλίζοντας ἐλαφριας, σήκωσε τὸ δάχτυλό του και τὸ κατεύθυνε πρὸς τὸ µέρος τοῦ Φράισις --Οἱ στατιστικὲς θὰ δείξουν καὶ κάτι ἄλλο: “Οτι δὲν πρό- κειται νό γίνει καμιὰ συγκέν- τρωση σὲ ἀκτίνα πέντε μιλίων ἀπ᾿ τὸ σημεῖο ὅπου θρίσκοµαι. Τὸ ὡραῖο σας σχέδιο πάει πε- ρίπατο! Σᾶς τὸ διαθεθαιώναω: Καὶ δὲι πρόκειται ν᾿ ἀλλάξω γνώµη. Όρμησε στὸ τραπέζι κι ἄμ- Χισε νἁ τρώει μὲ λόσσα τὸ πρόὀγευµό του, (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) γοι. ΤΟ ΠΑΣΧΑ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 6’ ΣΕΛΙόΑ) ὠχρά, πορφυρᾶ διηγοῦν- ται τὴν δόξαν τοῦ Ιυωρίου. η Ανοιξις, ὡς ἄλλη µυροφόρσος, ὡς τῆς Μαγδαληνης Μαρίας ἀδελφί, κυρήσσει διὰ µυρίων στοµάιων ὅτι «ἑώρακε τὸν Κύριον». Δεῦτε, ἐξέλθωκᾶν τῶν σκοτεινῶν θόλων τῶν τα- ῶν, οἵτινες δὲν ἀφήνουσι τὴν χαράν µας νὰ ἐκραγῇ ἀκρῦ- τητος. Δεῦτε, ὑμνήσωμεν τὸν Κύριοι ὑπὸ τὸν σασφείρινον καὶ ἀοτερόεντα θόλον τοῦ οὐ- ρανου καὶ λάθωμεν τὸ φῶς τὸ ἀνέσπερον καὶ ἀναμείνωμεν τὰ πρῶτα μειδ.άµατα τῆς κροτοπεπλου ᾿Ποῦς. Τοιαύτην ὥραν ὁ Κύριος ἆᾱ- νέστη «ζωὴν τοῖς ἐν τοῖς μν'Ί- µασι χαρισάµενος». Εἰς ἡμέῖ», τοὺς ἐν τῷ θίῳ ἂς χαρίση ζω ἠν ζωῆς!, Χριστὸς ἀνέστη: Συναεροισθῶμεν πέριξ τοῦ ἆ- θελισθέντος ἀμνοῦ καὶ σώνο- δεύσωμεν τὴν ὅπτησιν ατοῦ. ἐντέχιως στρεφοµένου ἐπὶ τῆς ἀνθριικιᾶς δ.ἀ τοῦ κρότου τῶ' πυροθόλων. 'Ἡ πυρῖτις ἔστω τὸ σύιζολον τῆς ᾿Αναστάσσως καὶ τὸ φίληµα ἔστω τὸ σύμὂο- λον τῆς ᾽᾿Ανάπης. Δὲν ἐννοοῦ μεν τὴν λάιυμ.ιν τῆς Αναστς: σεως ἔνευ τῆς γλώσσης ἴοι τροµπτονίου καὶ ἡ ἀγάπα νῷ ρὶς ᾳ λύιτος εἶναι τὸ ἄνθο” ἄνευ τοῦ ἀρώματος. Οὕτως ὑποδέχεται καὶ ο τως ἀντ'λαμθάνεται τῆς ε9ρ: τῆς τού Πάσχα ὁ ἑἕλλην.κὸς λαός. Αὐτὰ τὰ ὀνόματα, δ'᾽ ὢν ἐκδηλοῦται τὸ Πάσχα χρη: σιµεύοωσιν ὅπως ἐμπνέωσ'ι εἰς αὐτὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ ὁ- ἑαΐρωσιν εἰς κόσμους ὀνείρων. ὡς ἐν οὐδεμιᾷ ἄλλη ἑορτῆ Ὅταν λέγῃ ᾿Ανάστασις ὁ ἕλ- ληνικὸς λαὸς. κρυφία τὶς χο δὴ ἁισπαλλομένη εἰς τὰ μυ χαίτατα τῆς καρδίας του, ὕ πενθυμίέει εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ Γένους τὴν ἀνάστασιν καὶ ὁ Χρισ:ὸς καὶ ἡ Πατρὶς συναὶ- τῶνται ἐν αὐτῷ ἰσοπαθεῖς καὶ ἰσόθεο:. Καὶ ὅταν λένῃ Ανα. πη ο ἑλληνικὸς λαὸς ἐκφω: νεῖ τὴι γλυκυτάτην τῶν }έ- ἔεων, ἥτις κατ’ ἐξοχὴν τον- ζομένη ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ και ἀνακηρυσσομένη ἐν τῇ διδ:κ- σκαλίᾳ τοῦ ἀποστόλου ΓΠαόύ- λου, παρέµεινεν ἐν τῇ γλὠ»: σῃ του τὸ κατ ἐξοχὴν περ- παθὲς καὶ ἐγκάρδιον ρῆμα, δι᾽ οὗ ἐκφράζει πᾶσαν στορ- γἠν καὶ πάντα ἔρωτα καὶ πᾶ- σαν ἀφοσίωσιν. Καὶ νομίζει τις ὅτι ὁ ἡμέτερος λαὸς κατ ἔξοχην ἠσθάνθη καὶ ἀπεδέχθη καὶ ἐπραγματοποίησε τὸ κή- ρυγμα τῆς ᾿Αγάπης, ὡς ὡξ- ρεται ἐν τῇ πρὸς [Κορινθίους ἐπιστολῇ τοῦ ἀποστόλου. “ἄγ! ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστε ται Π ἀγάπη οὐ ζηλοῖ ἡ ἆ- γάπη οὐ περπερεύετα!:, οὐ φι.- σιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητει τὰ ἑαυτῆς, οὐ παρος”- γυτα:, οὗ λογίζεται τὸ κακόν οὐ χαίεει ἐπὶ τῇ ἀδ'κίᾳ. συγ χαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ: πάντα ἐλπίετι, πάντα π:στεύει, πάντα ὑπομέχει”». Εὐνόητον δὲ ὅτι, ὅπως Λλά 6ῃ τις ἁγνήν ἰδέαν περὶ τοῦ τρόπου, καθ᾽ ὅν προσδεχοιμς- θα, κατανοοῦμεν καὶ ἑωρτα- ζομεν τὴν ᾿Ανάστασ':ν, δέον νις εὑρεθῇ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς σήμερον μακρὰν τῆς πρωτευ ούσης, ἔνθα, φυστικῷ τῷ λόν.ρ ὁ θίος δὲν δύναται τὰ παρά σχῃ “οιούτας ἀπολαύσεις. ᾿Α. ληθὴς καὶ ἀνόθευτος Λαιιτρὶ ἀνατὲᾶλλει διὰ τοὺς κατοίκους τῶν ἐπαρχιῶν, τῶν πόλεων, τῶν κωµοπόλεων, τῶν Υγωρίων ὅσον ὃ'ασώζονται καθαρώ”ς- ρον καὶ ἐκδηλοῦνται ἐμφτντ- στερον τοῦ ἐθνικοῦ 6ου τὰ Ἱ: θη καὶ ἔθμα. ᾿Εκεῖ αἱ γλυκὴ ταται παραδόσεις, ἐκεῖ αἱ ἕκ- ληνικώτατσι συνήθειαι, ἡ χοι στιαιικωτέρα Ἠπίστς και εὐα» γελ'ικωτέρα χαρὰ σὺ νοῦντοι καὶ ἀναφαίρονται ἐπὶ πάντων καὶ ὑπὸ πάντων ἀκο' λουθοῦνται ἀπροσπο' ήτως καὶ ἀπερίττως' ἐκεῖ καὶ ἄκων ως καθίστατα: γοιστανὸς καὶ ἑ ορτάζει τὴν ᾿Ανάστασιν ο τὴν Ανγοπην. Α.Π. (1) (1858) 'Ὁ Μακ. τοῦ Πάσχα ἐπεσκέφθῃ περὶ σµηµένους ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρο. ὥραν καταυλισμοὺς τὸν αὐγὸ μὲ Διοικητή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ς καὶ ἡ καὶ τάραξε ὁ σπασμὸς κι’ ἀναστηθῆκαν. Λ. καὶ [Ἰρόεδρος 11.45 π.μ. γενόμενος δων ἐπισκεπτῶν τοῦ ἝἛλλην. στρατεπέδου. τῆς ΕΛΔΥΓῃ συνταγματάρχη κ- Ποιὸς ἴσκιος, καὶ Ὑραμμµένο Ποιᾶς θολῆς κρυάδας πύρωσε τὸ θλέμµα Ποθοῦν, σιµώνουν, πᾶνε, ζευγαρώνονται πρώτη φορὰ γιὰ φίληµα τὰ χείλη Τάχα ποιὸς Θεὸς τὸν κόσµο ξαναγέννησς Πρώτη φορὰ ἤρθες, ἄνθισες ᾽Απρίλη Πῶς σήμανε ἡ καμπάνα τῆς ᾿Ανάστασης Πῶς γιορτάζω τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου Οἱ κόσµοι--ἔξω ἀπὸ μᾶς, γνώριµοι κι’ ἄχαροι-- πῶς γίναν μυστικὲς χαρὲς τοῦ Θείου Τὰ πάντα νέα καὶ γύρω µου καὶ µέσα πῶς ἄλλαξαν καὶ πῶς ὀρθοσταθῆκαν Αγγελος Πρθε... Εντάφια πέτρα κύλησε (Σαράντα τραγούδια). ΜΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ον. ΓΙολ. τὸ στρατόπεδο τῆς ΕΛΑΥΚ τῆς Κυπριακῆς ἐνθουσιωξῶς δεκτὸς ὑπὸ τῶν ᾿Ανωτέρω ὁ Μακ. ᾿Αρχιὲ Διονυσίου ΑΝΑΣΤΑΣΗ Σὰν ὕπνος ἡ ζωή µου καὶ ἀνονείρευτος ψυχή µου κοιλάδα τοῦ θανάτου. ᾿Αντὶ οὐρανὸς ἀπάνω µου, τὸ τίποτα᾽ καὶ μιᾶς ἐρμ:ᾶς χερσάδα τὸ ἐδῶ κάτου. Πο:ἁ φλέθα ἦταν θουθή, σιγἁ καὶ ὁλάνοιξε καὶ χύθη τὸ αἷμα ινε πρόσωπο ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ - ΣΚΑΖΙΚΗΣ Μὲ ἐκδηλώσεις ἀφοσιώσεως καὶ σεθασμοῦ ποὺς τοὺς πρωτεργάτας τῆς τετραετοῦς Ιυπριακῆς ἐποποιί- ας Δί, ᾿Αρχιεπίσκοπον Κύπρου ἈΙακάοιον καὶ Στρατηγὸν Γοώθγι- ον Γρίδαν-- Διγενῆη καὶ αἰσθήμα- τα ἀγάπης καὶ ἑκτιμήσεως πρὸς τοὺς ἠρωϊκοὺς μαχητὰς τῆς ΒΟΝΑ ὁ ἨἙλληνυὸὺς Κυποιακὺς λαὺς ἕ- ώρτασε εἷἲς ὕλας τὰς πύλεις διὰ πανηγυοικῶν Δοξολογιῶν καὶ ἐπιθλητικῶν παρελάσεων, ἐπὶ χε- φαλῆς τῶν ὁποίων ἐτέδησαν μὲ τὴν τιμημένην στολήν των ἀντάρ- ται τῆς ΕΟΚΑ, τὴν ἱστορικὴῆν ἐπέτειον τῆς 1ης ᾽Απομίου 1965. «ο πρῶτος ἀπὸ τῆς ἀνακηοίξεως τῆς Κύπουυ εἰς Δημοκρατίαν ἔορ- τασμὺς τῆς ἐπετείου τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἐνόπλου ἀγῶγνος ὑπῆρξε πρωτο- φανυῦς λαμπούτητος, ἰδιαιτέοως δὲ εἷς Λευκωσίαν, ὅπου ὁ Μακ. Αρχιεπίσκοπος Ἀύπρου χ. Χ. Μακάριος ἐδέχγδη τὸν Χ1θε: τισμὸν τῶν τιµηµέγων ἀνταν- τῶν τῆς ΕΟΙΚΑ ὑπὸ τὰς ἔπευ- φημίας χιλιάδων λαοῦ ποὺ εἶχον χατακλύσει ἀσφυμτικῶς τὴν 11:λα- τεῖαν Μεταξᾶ καὶ τοὺς γύρω χώ- ρους. ὍὉ ἑοοτασμὸς εἰς τὴν πρωτεύου- σαν ἐγένετο συμφώνως ποὺς τὸ χαταοτισῦὲν πρόγραμμα. ΗΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΟΞΟΔΟΠΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ 1. ΝΑΟΝ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ο. Ῥὴν 11 π.μ. ἀπίκετο εἲς τὸν {. ναὺν. Φανερωμένης, ὃ Μ. ᾿Αο- γιεπίσκοπος Κύπρου καὶ 1Τρόε- δρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας μ.ν. ΝΙακάριος, εἰς τὸν ὁποῖον τὸ ἀναμένοντα πλήθη ἐπεφύλαξαν Περμοτάτην ὑποδοχήν. 1Τροϊσταμένου τοῦ 1. Αρχιεπι- σχόπου καὶ συμπαραστατουμένου ὑπὸ τοῦ. Ἱερατείου τῆς πύλεως ἔ- φάλη Δοξολογία, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὑποίας ἐξεφώνησε τὸν πανη- γυρικὸν ὅ καθηγητὴς εἲς τὴν Ηαι- δαγωγικὴν Ακαδημίαν αχ. Μ. Μαραθεύτης. 'Ἡ παλμώδης καὶ ἐνθουσιώδης ὁμιλία τοῦ κ. Ἀἶαρα- Ὀεύτη διεχόπτετο ὑπὸ τῶν χειρο' χρυτηµάτων καὶ τῶν θερμῶν ἐπευ- φημιῶν τοῦ ἐνδουσιῶντος λαοῦ. λ[ετὰ τὸ πέρας τῆς Δοξολογίας α ΔΙ, Αρχιεπίσκοπος μετὰ τῶν Ελλήνων 'Υπονργῶν καὶ τῶν ἄλ- λων ἐπισήμων κατηυθύνὃη εἷς τὸ λημοτικὸν Δέγαρον, Ἡ ΠΗ}ατεῖα ΜΠεταξᾶ ἦτο κατάµεστος λαοῦ, ὁ ὁποῖος συνεχεντρώθη διὰ νὰ ἴἵδῃ ἀκόμη μίαν φορὰν τὴν παρέλασιν τῶν ἀνταρτῶν, τῶν ἀγωνιστῶν, τῆς µαθητικῆς νευλαίας καὶ ἁντι: προσωπειῶν τῶν ὀργανώσεων γαὶ σωματείων... Μετὰ δυσκολίας ἄν- ὄρες τῆς ἀστυνομίας γατώρθωσαν νὰ δημιουργήσουν Ἰατάλληλον γῶρον διὰ τὴν φιλάρμονικὴν τῆς Αστυνομίας, ἡ ὑποία ἐπαιάνιτε, ΒΙΣ ΕΑΡΩΣΙΑ --- Τὴν ΤΙ π.μ. χοροστατοῦντος τοῦ. 1Τανοσιολογ. ᾿Αοχιμανδρίτου κ, Εὐσταθίου Παπαγεωογίον ἔλά- η παφυνσία τῶν ἐπισήμων κα ἠντιπροσώπων. ὀργανώσεων καὶ σωματείων Λοξολογία ἓν τῷ ἶ. ναῷ Αγ. Νικολάου. Τὸν πανηνι αικὸν ἐξεφώνησεν ὁ φιλόλογος Ἡ. ἠί ΙΙΦΙΝΙ ΠΠ Ιημῆή [ὐ [ΙΙ ΤΝ ΜΗ] ἵ ΕΠΕΤΕΙΘΣ ΤΗΣ 1 ΜΙΡΙΛΘΙ Π. Δεθέντης, ὃ δὲ Δήμαρχος 1. 11ούγιουρος ἔδωσε τὺ σύνθημα τῶν ζητοκραυγῶν ὑπὲρ τῆς 1πις ᾽Αποιλίοι, τῆς ΠΟΚΑ, τοῦ Δία μαρίου, τοῦ. Διγενῆ καὶ τῆς Κύ- ποου. ΕΙ5Σ ΠΑΦΟΝ -- Ὅην 10 π.μ. ὀργανώῦη µε γαλειώδης παρέλασις, τῆς ὑὅποί ἠγοῦντο ἀντάρται τῆς ΒΟΚΑ ατολῃ ναὶ χιλιάδες λαοῦ µετά τῶν ἐπισήμων, Ἡ ὁποία κατηνδύν- δη εἰς τὸν Καδεδυικὺν ναὺν Αγ. Θεοδώρου, ὅπου χοροστατοῦντος Σεβ. Μητουπολίτου Πάφου 4. Γενναδίου ἐτελέσνη πανηγυοι- γἡ Δοξολογία, Τὸν πανηγνοινόν ἐξεφώνησεν ὅ θεολόγος, πρώην τη- πεάρχης τῆς ΕΟΝΑ κ. Ανδρέας Λαιποιανίδης. τοῦ ΕΙΣ ΔΠΜΗΕΣΟΝ κ Τὴν 11 πμ. ἐτελέσθη εἷς τὸν ἵ, ναὸν Καδολικῆς πανηγυρι- χὴ Δοξολογία χοροστατοῦντος τοῦ 5εθ. Μητροπολίτου Κιτίου κ. Αν: Ὀίμου. συμπαραστατουµένου ὑπὸ τοῦ. Ἱερατείου τῆς πόλεως Λεμε- σοῦ. Τὸν πανηγυοικὸν τῆς ἡμέρας ἐξεφώνησεν ὁ κ. ᾿Ανδρέας Ἱαπι- δόπουλος, πρώην τοµεάρχης τῆς ΕΟΚΑ καὶ νῦν 'Υπουργὺς ΔΗΜΟ- σίων Εργων. ΕΙΣ ΛΑΡΝΑΚΑ ος Ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς 1ης ἸΑ- πριλίου. ἐτελέσθη πανηγυρικὴ Δο- Ἑολογία ἐν τῷ ἵ. ναῷ ᾿Ἁγ. Λαζά- ϱου χοροστατοῦντος τοῦ Τανοσιλ ἸΑρχιμανδοίτου κ. Ν. Σιδεςᾶ, τὸν δὲ πανηγυρικὺν ἐξεφώνησεν ὁ κα- δηγητὴς κ. Γεώργιος Δοουσιώτης ΝΜ[ετὰ τὴν Δοξολογίαν ὠργανώθη παρέλασις ἡ ὁποία κατηυδύνδη εἰς τὸ κοιµητήοιον, ὅπου κατετέθη στέφανος εἲς τὸν τάφον τοῦ ἥρῳ- ος Πετράκη Κυποιανοῦ. ΗΙΣ ΚΥΡΗΝΕΙΑΝ ο Ἡ ἐπέτεος τῆς ἐνάρξεως τοῦ. Κυποιακοῦ ἀπελευδερωτικοῦ ἀγῶνος ἑωρτάσδη ἓν Κυοοηνείᾳ μεγα]λοποεπῶς. Ἰατὰ τὴν Βείαν λειτουργίαν ἐτελέσθη εἷς τὸν. γαὺν ᾿Αοχαγγέλου μνημόσυνον ὑπὲρ τῶν πεσόντων. Περὶ τὴν 10ην π.µ. μαδηταὶ καὶ καδηγηταὶ τῶν Σχολῶν Μέσης καὶ Κατωτέ- ρας ΙΠαιδείας µετέθησαν ἐν παρε- λάσει εἰς τὸ Νινηματοὔέατρον πα- τσελ).ῆ, ὅπου ἐξετελέσθη καλλιτ- γγιχὸν πρόνράμµα, μὲ ὑμιλίαν τοῦ », Ἱἴαναγ. ᾿Ἠρειώτη Τυµνασιάῳ χου, περὶ τῆς συμμετοχῆς τῆς µα- Βητιώσης νεολαίας εἲς τὸν ἄπτ λειδερωτικὺν. Κυποιακὸὺν ἀγῶνα. ΕΚΛΕΚΤΑΙ ΓΝΩΜΛΙ ον Ἡ ἐγκοάτεα καὶ τὸ μέ τουν. ατὰ τὴν νεανικῆν ἡλιιο ναι διαθατήθιον ποὺς εὐτογισιά γα, γηήσατειά. --- ἀΓλούταργος. ολ, » Περιῆλθε ἀξιωματικῶ» πκοπ2ς ἐἑνῷ κ.κ, Μακαριος κάτα την Κηριπκὴν τοὺς καταλλήλως δι«:εκο- καὶ ὁπλιτῶν καὶ τῶν ἕκατοντά- τσουγαρίζει τὸ [Πασχολινὸ ᾽Αομπού δη. ΑΙ ΜΥΡΟΦΟΡΟΙ ΠΡΟΛΙΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΙΣΥΝΞΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 6΄ ΣΕΛΙΔΑ) ποῖος ἤρπασε τὸ σῶμα τοῦ Δι- ῥαάσκάλου, ᾽Αντήλλασσον γγώµας ποακτέου. Ἀϊΐφνης ἐμφανίζεται των ὁ ᾿Τησοῦς: κ. κρήνη ὑμῖν 1) περὶ τοῦ . ͵ ενωπιον Κά ἔδειξε πρὺς αὐτοὺς τὰς ϱεῖοας καὶ τὴν πλευράν. 1εριχαρεῖς οἱ μαθηταὶ περι- στοιχίζουν τὸν Διδάσκαλον. ὍὉ ἱΠέτρος καταληᾳ δεὶς ὑπὺ τοῦ συ- (ᾖδους του. ἐνουσιασμοῦ, ὧρ»ί- ζετο, ὅτι τὴν φοράὰν αὐτήν, ὑὈὰ ὑπερήσπιδε μὲ τὴν ζωήν του τὸν Κίφριον χατὰ παντὺς κινδύνου. Ὁ. γλυκὺς Ἰωάννης ἠθέλητε νὰ, στηρίξῃ τὴν κεφαλὴν εἰς τὸ στῆθος τοῦ Διδασκάλου. Ἡ ἐπί- σχεψις τοῦ ᾿Ιησοῦ ἦτο σύντομος. 'Ἠλθε νὰ εὐαγγελισῦῃ εἰς τοὺς ἀγαπημένους του τὴν ᾿Ανάστασιν καὶ ἀπὺ Μαθητὰς νὰ τοὺς µετα- θάλῃ εἷς ᾽ Αποστόλους. ο «Πἰρήνη ἡμῖν Καθὼς ἀπέ- σταλκε µε ὃ Π[ατήο, χἀγὼ πέµπω ὑμᾶς». -- Ἰνεῦμα “ΆΑγνου» ποὺς «Λάδετε γαὶ πορευθέντες κηρύξατε τὰ ῦνη,ι, «}. Πορέδωγεν εἰς αὐτοὺς τὴν κλ’- ρονοµίαν. ᾿ξουσίαν ΠΠνευματι- γήν. --- «Αν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαν- τίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων πδατῆτε, κεκράτηνται». Καὶ ἐξηφανίσθδη. Πετ) ὀλίγον ἔφφβασαν αἵ γυναῖ- χες, κράξουσαι ἐν ἀλλοφροσύνῃ ᾱ- Μαλλιάσεως: --- «Βϊΐδομεν τὺν Κύριον! ᾿Ανέ- πτη Χριστός Καὶ οἳ ᾿Απόστολου ἀπήντησαν ομοῦντες τὰς χεῖρας: ο « Α)ληθῶς, ἀνέστη ὁ Κύοι- ος», Κατά τινα γοιστιανικὴν παθά- δοσιν οἳ ἀρμιερεῖς καὶ οἳ ποεσθύ- τερον τῶν ᾿Τουδαίων συνεκάλεσαν τὸ Συνέδοιον διὰ νὰ δικάσουν χαὶ Δανατώσουν τὸν Ιωσήφ ἐξ ᾿Αοι- µαθείας, ὡς κηδεύσαντα τὸ σῶμα τοῦ «[]λάνου» ᾿Ιησοῦ. ηὸ Σινέδριον σινῆλθεν, ἀλλὰ πετ’ ὀλίγον οἳ ἄνδοωποι, οἳ στα- λέντες νὰ. προσαγάγυὺν ἐν τῆς «νλακῆς τὸν ᾿Ἱωσήφ, ἐπέστρεψαν ἄαπράκτοι, (ϱ Ἰωσήφ ἔγινεν ἄφαντυς. ΛΑλλὰ πῶς ἦτο δυνατὸν δύραν ἄλλην δὲν εἶχεν ἡ φυλακή, οὔτε παράδυρα. Ἰκαὶ «ἐξενίζοντο ἐπὶ τούτῳ: πῶς τῶν Ὀνρῶν χεχλεισμέ γων καὶ σώων τῶν χλειδῶν καὶ τῶν σαοραγίδων εὐρεθεισῶν, ὁ Ἴ ὠσήφ ἐγένετο ἄφαντος:» α ΛΝΛΣΤΛΣΙΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς α΄ σελἰδ.ς) ». ἀκρογωών.αῖος Ἀίθος τοῦ Ἀριστιανικοῦ. οικοδυµήµαιτος, κακο της έποχης τοῦ Θωμᾶ ει- αι δια τοὺς σοφοὺς ἄσοφοις ὀρθολογιστὰς πέτρα σκανόκ- ου, συζητήσεων, ἀμφιθολιῶν καὶ ἄρνήσεων. ᾖΚαΐτοι εἴκοσι πῶνες διακηρύττουν τὴν κε- (άλην οὐτὴν ἀλήθειαν, ἐμπρὲς ἰς τὴν ὁποίαν οἱ εὐλαδεῖς εριστιανοὶ κλίνουν γόνυ καρ: δίας, ἡ ἀρνητικὴ κριτικὴ ὁ:ὁ ».αφόΓρων τεχνζσµάτων καὶ :αθρῶν ἐπιχειρημάτων πειρᾶ αι νὰ διαψεοσῃ τὴν σωµατι- ἣν καὶ γενικῶς τὴν ἀνάσ-α {ν τοῦ Κυρίου. ΑΑΝ ἐὰν ἤθελον νὰ µ7λε: ήσωσιν οἱ ὀρθολογισταὶ ιαὶ η ἀρνητικὴ κριτικὴ άνετη ρεάστως τὰ τεκμήρια καὶ τὰς αποδείξεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι τό αι εἰς τὴν ἁγίαν Γραφὴν καὶ Ίθελον νά εἶναι εἰλικρινεῖς τρὸς τὴν συνείδησιν των, ἃσ ραλῶς Εὰ διεκήρυττον καὶ οὗ τοι μεθ) ἡμῶν ᾿Αληθῶς ἆ ἐ στη ο Ἂρ στὸς ὁ υἱὸς τοῦ ε- οῦ τοῦ ζάντος | τὸ ἷς Διότι τιν ὁλόσωμον ταρὴν (αἲ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν «οὗ Κυωρίου προκατήγγειλαν ιά λόγου μὲν πλεῖστοι τῶν προφητῶν, πρακτικῶς δὲ προε- 2ανερωσεν αὐτὴν τὸ θαῖῦ)α οὗ ᾽ΙΓωνᾶ. Τὸ μὲν κῆτος,τὸ ὁ- ποῖον κατέπιε τὸν ᾽Ιωνᾶ, ἑωή- μαινε τὸν σκληρὸν θάνατον, ἐν ᾧ ἐτάφη τὸ ζώηφόρον σῶιια τοῦ Κυρίου ἡμῶν ὁ δὲ κατα- τοντισμὸς εἰς τὰ θάθη τῆς θα κάσσης τὴν τοῦ Σωτῆρος κά- Άοδον εἰς τὸν Αδην. Μετὰ ριήµερον ἐξῆλθεν ὁ ᾿Ιωνᾶς Ἰκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους διὰ νὰ Φανερώση, ὅτι ὁ Μέγιχς Αρχιερεὺς, τὸ ἐξιλαστήρ.ον 20μα, ὁ γλυκὺς ᾿Ιησοῦς μετὰ τρεῖς ἡμέρας θὰ ἀναστηθῃ ἐκ Ἰεκρῶν. Καὶ τὸ θαῦμα αὐτὸ το μὲν ἀνερμήνευτον διὰ τοὺς προχριστιανούς, ἀλλ᾽ ὅτε Ίλθεν ὁ Χριστὸ- εἰς τὸν κό- 7μον ἐφανέρωσε καὶ ἐξήγησεν αὐτό, λέγων «ὥσπερ γὰρ ἣν [ωνᾶς ἐν τῇ κοιλία τοῦ κή- ους τι εἲς ἡμέρας καὶ τρεῖς Όχτας, οὕτως ἔσται ὁ υιὸς οὉ ὀνθρώπου ἐν τῇ καρδια -ῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεὶς ὄκτας» (Ματθ. ι6΄’. 40). ἸΑλ λὰ καὶ ἀλλαχοῦ τὸ νλυκὺ καὶ µάγον στόµα, τὸ ὁποῖον ἐδί- δαξε τὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλί- πν και τὰς παραθολάς πργρα- νήγγειλεν τὴν τριήµερον τα- οὴν και ἀνάστασιν του διὰ τῶν ἑξῆς: «λύσατε τὸν ναὺν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέρ--.ς ἐγερᾶῶ αὐτὸν» (Ιωάν. 6. 19). Ἡ διακήρυξις καὶ ἀγγελία τοῦ λευκοφόρου ᾿Αγγέλου, τὸ γλυκοχάραγμα τῆς «μιᾶς τῶν σαθθάτων» πρὸς τὰς Μυροφό- ρους «Ιησοῦν ζητεῖτε τὸν Όία: ζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον' ἦ- γέρθη, οὐκ ἔστιν ὥδε' ἴδε ὁ τὁ: πος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν». ο κενὸς τάφος μαρτυρεῖ τὴν ἆᾱ- νάστασιν τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ἡ παμ- κλησις τῆς Μαγδαληνῆς, τὴν ὁποίαν ἀπευθύνει πρὸς τὸν εἰς αὐτὴν ἐμφανιζόμενον Κύριον «Κύριε, εἰ σὺ ἐθάστασας αὖ τόν, εἰπέ µοι ποῦ αὐτὸν ἔθηκας κἀγὼ αὐτὸν ἀρῶ» καὶ γενικῶς ὅλαι «αἱ ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου εἰς τοὺς µαθητάς του κατὰ µόνας, εἴτε καὶ ὁλόκληρον τὸ ἄθροισμα αὐτῶν, ὅτε καὶ έπι σήµως ἐντέλλεται αὐτοῖς «ἴιο- ρευθέντες µαθητεύσατε πάντα -ᾱ Ἔθνη..» (Ματθ. «8,19), καὶ ἡ ὑπὸ τοῦ Παύλου µνηµο νευοµένη ἐμφάνιοις εἰς την Αν ἐποόφθασαν νὰ συνέλὃουν ἐκ τῆς ἐκπλήξεως καὶ ἰδοὺ εἴσθάλ- λει δροµαίως εἰς τὴν συναγωγὴν εἷς τῶν φοουρούντων τὸ μνημεῖον τοῦ ᾿Τησοεῦ στρατιωτῶν. ο «λΜάδετε ὅτι ἀνέστη ὃ Τη: σοῦς». ΣἈγεπήδησαν ὅλοι ἐκ τῶν ἑδρῶν των. Τί λέγει αὐτὸς ἐκεῖ ὁ ἀνόη- τος Πῶς ἀνέστη εἷς νεκρός Καὶ ὃ στρατιώτης ἀφηγεῖται ἐν λεπτο: περείᾳ. ὕσα συνέθησαν ποοήγου- μένως. --. Ἠεισμὺς ἐγένετο πρῶτον εἶτα ἄγγελος Κυρίου ἀστοαπηφύ- ους ἐλθὼν ἐξ οὐρανοῦ ἐκύλισε τὸν λίδον ἀπὸ τοῦ μνημείου καὶ ἑκά- Ῥησεν ἐπάνω αὐτοῦ καὶ ἀπὸ φό- ῥου. αὐτοῦ ἐνενόμεδα πάντες οἵ στρατιῶται ὥς νεκυοὶ καὶ οὔτο φυγεῖν ἠδυνάμεῦα, οὔτε λαλῆσαι. Ἠκούσαμεν δὲ τοῦ ἀγγέλου λέ- γοντος πρὺς τὰς γυναίκας τὰς ἐκεῖσε ἐλβοίσα- τὸν τάφον ἰδεῖν. ὅτι: «μὴ φοθεῖσθε ἡὑμεῖς οἶδα γὰρ ὅτι Ιησοῦν ζητεῖτε. Οὔκ ἐστιν ὧδε, ἀλλὰ ἀνέστη, ὡς προεῖπεν ἡμῖν. Ἰύφατε καὶ ἴδετε τὸν τάφον ὕπου ἔπειτο τὸ σῶμα αὐτοῦ. 11ο: ρεύθητε δὲ καὶ εἴπατε τοῖς μαῦη- ταῖς αὐτοῦ, ὕτι ἠγέοδη ἀπὸ τῶν γεχκρῶν. Καὶ πορευέσδωσαν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, ἐκεῖ γάο αὐτὸν εὖ- ρήσουσι». Οἱ σύνεδροι προσέθλεψφαν ἆλ- λήλους ἀνήσυχοι. Αὐτό, ἐνεῖ οἱ στρατιῶται δὰ διέσπειρον ἀνὰ τὴν πόλιν πᾶσαν «τὰ ἐνύπνια ἅ εἶδον ποιμώμενοι». Πΐδον αἳ ἸΙουδαῖοι ὅ τι διὰ τῆς θίας δὲν ἠδύναντο γά κλείσουν τὰ στόµατα τῶν στοατι- ωτῶν. Αλλὰ μισθοφόροι. ὄντες ἠδύναντο νὰ, ἐξαγορασθοῦν. Καὶ οἱ ἹΙυνδαῖοι γράφει ὃ Αατ παϊος, ελαθόντες ἀργύοια ἵχανὰ ὄδωναν ταῖς στρατιώταις λέγύντες: Πῖπατε ὅτι οἱ παθηταὶ αὐτοῦ. νι- πτὺς ἑλόντες ὄκλείαν αὐτόν, ἡ- μῶν Σοιµωµένων. Καὶ ἐὰν ἆχου- σὺῇ τοῦτο ἐπὶ τοῦ ἠνειύνος, ἡμεῖς πείσωµεν αὐτὸν καὶ ὑμᾶς ἀμερί- ανους ποιήσωιεν. Οἱ δὲ λαθόντες τὰ ἀργύοια ἐποίησαν ὡς ἐδιδάχΌη- σαν. Καὶ διεφημίσῦη ὃ λόγος οὗτος παρὰ Ἰονδαίαις µέχοι σή- μερΟν», πρώτην πρὸς Κορινθίους ἔπι- στολήν του, ἥτις καὶ ἐγένετο πἰσθητὴ «ἐπάνω πεντακοσίτις ἀδελφοῖς ἐφάπαξ» ἐλέγχουσιν ὅλας τὰς διατυπωθείσας ἀντ'ρ- ρήσεις κατὰ -οὗ γεγονότος -ῆς ᾿Αναστάσεως καὶ ἀθαοί- ους καὶ ἀστηρίκτους, Ἡ ὅλη Ψψυχολογικἡ κατά- πτασις τῶν ᾽Αποστόλων πρὸ -αἳ μετὰ τὸ πάθος καὶ τὴν ᾿Ανάστοοιν, ὁ ζῆλος, ὁ ἐνθου- σιασμὸς καὶ ἡ µέχρι θανάτου ἀφοσίωσις αὐτῶν εἰς τὸ φζι- δρὸν κήρυγμα τῆς ᾿Αναστα- σεως τοῦ Μυρίου, ἡ αἰφνίδιος ψυχικἡ. µεταθολὴ καὶ ὁ φωτι ὢ εως 10Υ ΧΡΙΣΤΟΥ ὐ ΠΡΟΛΙΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΝΛΣΙΛΣΕΙΣ ΤΕΝ ΝΕΚΡΩΝ στιανικἡ σωνείδησις 20 αἱὼ- νων ὅτι ὁ Χριστὸς ἀνέστι. Α. Ἡ ᾽Αλλ’ ἡ ἀνάστασις τοῦ !«»- ρίου εἶναι ὃ προάγγελος τῆς ἀτομικῆς ἡμῶν ἀναστάσεως. Αν ὁ Χριστὸς δὲν ἀνίστατο οἱ τάφοι ἡμῶν θὰ σαν ἐσφραγ.- σµένοι διὰ παντός. «Χρίσιος ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, λέγει ὁ Παῦλος, ἀπαρχὴ τῶν κεκο:μ]- µὲένων ἐγένετο» (Α΄ Κοριν.. 2.20) καὶ ἀλλαχοῦ «εἰ Υὰρ πιστεύοµεν ὅτι ᾿ ησοῦς ἀπέβρα- Ἔ καὶ ἀνέστη οὕτω καὶ ὁ «2ε- ὃς τοὺς κοιµηθέντας διὰ τοῦ /ησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ» «ν΄ Ἄσσσαλον. 4,14). ως ἐκ τοῦ ιηδενὸς τὰ πάντα ἐδημιούρ-η- σεν ὁ Θεός. οὕτω καὶ διὰ τος αὐτῆς δημιουργικῆς δυνάµξὲῶως θὰ ἐπαναφέρῃ τὰ ἀνθρώπ. α σώματα εἰς τὴν πρώτην ..'ιτ οὐσίαν αὐτῶν µορφήν. Τὸ δόγ- μα τοῦτο, τῆς καθολικῆς ἀνα- στάσεως τῶν νεκρῶν συνδέεται στενώτατα μὲ τὴν ὅλην ἆοὶ- στιανικὴν διδασκαλίαν. Οὕτω ἐν μὲν τῇ Π. Διχθήκῃ ὁ ΘΞὸς «οὐκ ἔστι Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων» ('Εξοδ. 3,6. Μα-0. 22, 23). Ὁ Πιπριάρχης Α- δραὰμ προσφέρει τὸν µονογε- νη υἱόν του θὐσίαν εἰς τον Θεὸν «λογισάμενος ὅτι καὶ ἐκ νεκρῶν ἐγείρειν Ὀυνατὸς ὁ Όε- ὃς» (Ἑ. ια, 17-19). Αλλα τὴν ἀλήθειαν ταύτην καλλίτε- ρον παντὸς ἄλλου καὶ διὰ -α- φεστάτων λέξεων κηρύττει ὁ Κύριος ἡμῶν, Αὐτὸς ὁ νικη- τὴς τοῦ θανάτου, «Αμήν, ἁμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ ἱ- οὗ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονταυ ()]ωά:, 5.95). ἴλαὶ πάλιν «καὶ ἐκπορεύσονται οἱ -ᾱ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἷς ἀ.ά- σταπιν ζωῆς. οἱ δὲ τὰ φαῦ)λα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρί- σεως». “ο δὲ µακάριος Παῦ- λος εἰς τὴν πρὸς Κολασσαεις ἐπιστολήν του ἀποκαλεῖ “ὃν νικητὴν τοῦ θανάτου «πρὠτό- τοκον τῶν νεκρῶν» καὶ άλλα- νοῦ μαρτυρεῖ «ἀνάστασιν µέλ- λει ἔσεσθαι νεκοῶν. δικαίων τε καὶ ἀδίκων» (1]ραξ. 24 15]. ᾿Ο θρίαµθος λοιπὸν τοῦ Νι«η- τοῦ εἶναι καὶ θρίαµόθος ἴδικος μας. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΘ. ΠΕΤΣΑΣ Θελλόγος--Καθηγητὴς Η ΛΝΛΣΤΛΣΙΣ ΤΘΥ ΚΥΡΙΘΥ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 6΄ ΣΕΛΙΔΑ) κατέρρευσαν ὡς ἄλλοτε, τὰ τεί- χει τῆς 'Ἱεριχοῦς ὑπὸ τὸν ἦχον τῶν σαλπίγγων τῶν λευϊτῶν. Ε- γαι ἡ ᾿Ανάστασις τοῦ Χριστοῦ, Ἡ ὑποία ἠνάγκασε ὅὕλον σχεδὺν τὸν κόσμον νὰ γονυπετήσῃ πρὺ τοῦ Σταυροῦ. ἘΕΐναι ἡ ᾿Ανάστα- σις τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ὁ Χοιστιανισμὸς ὑπέταξε καὶ ιε- τέθαλε τὸν Χχόσμον. Ἐκ τῆς ἸΑ γαστάσεως τοῦ Χριστοῦ προένι- φεν ἡ πνευµατικὴ ἀνάστασις, διὰ τῆς ὑποίας ὃ κόσμος διηλθεν ἀπὺ τὰς σχιὰς τοῦ ἰουδαϊκοῦ νό- µου καὶ ἀπὸ τὰ σχότη τοῦ ἓ- Ὀνισμοῦ εἷς τὸ δαυμάσιον φῶς τοῦ εὐαγγελικοῦ νόµου. Ἠΐχεν ὃ παλαιὸς Χόσμος τὰς λαμπιδόνας του καὶ τὺ µεγαλεῖόν του, εἶχε τὸν πλοῦτον καὶ τὴν εὐδαιμονίαν καὶ ὅσα ἄλλα ἀάγα- δὰ φέρουν ἀχμὴν καὶ δόξαν. Μαρ- τυροῦν ἡ ἱστορία καὶ τὰ τόσα μνημεῖα τῆς εὐχλείας αὐτοῦ. Οὔτε οἳ Αἰγύπτιοι, οὔτε οἱ ᾿Αο- σὗριοι, οὔτε οἱ Πέρσαι, οὔτε οἱ Ἕλληνες, οὔτε οἳ Ῥωμαῖοι, οὔτε ἄλλο τι τῶν ἀρχαίων ἐθνῶν δι- ἤλδε διὰ τῆς παγκοσμίου σκηνῦς τοῦ ἀνθρωπίνου θίου ἄσημον καὶ ἀπαρατήρητογ. Ὅλα σιυνεισέφε- ρον εἰς τὸ κοινὸν τῆς ἀνδρωπὸ- τητος ταμεῖον, ἐξ ὅλων δὲ τὰ πλεῖστα καὶ κάλλιστα τὸ Ἑλληνι- κὸὺν ἕθνος. ῆὶς αὐτὸ αἱ ἐπιστῆ- μαι καὶ αἱ καλαὶ τέχναι τοιαύτην ἔλαδον τελείαν μορφὴν καὶ εξαί- σιυον Χάλλος, ὥστε ἀδυνατεῖ τις σμὸς τῆς διανοίας κατὰ την ἁμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ἀποθολὴ τοῦ φόξου καὶ τὸ ἆ- κατανίκητον θάρρος, τὸ ὁποῖ ον ἐπλημμύρισε τὴν καρδίαν χὐτῶν, ὥστε νὰ γίνωσιν οἱ ἓμ- τνευσµένοι διδάσκαλοι και οι- χπρύσιοι κήρυκες τοῦ Εὐαγ- ελίου, πάντα ταῦτα εἶναι (εκ- ρα τοῦ θριάµδου τῆς ζωῆς ᾽ατὰ τοῦ θανάτου, τοῦ φωιὸς -ατὰ τοῦ σκότους. Τὰ ὅσα ὃ- τὸ τοῦ ᾿Αποστόλου τῶν Ἓ- Ἰνῶν λέγονται εἰς τὰς ἀδιαμ- ρισθητήτου Ὑνηκιότητος ἐπι- στολὰς καὶ δὴ εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους Α΄ τε, 3 «Παρέστη- κα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις, ὅ καὶ ταρέλαθον, ὅτι Χριστὸς ἀπέ- Ίανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡ- ιῶν κοτὰ τὰς Γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερτι ῃ τρίτῃ ἡμέρα, κατὰ τὰς Γραφὰς» ἡ θεθαίώσις ὅτι «εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται κεὸν ῥα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενἠ ἑ καὶ ἡ πίστις ἡμῶν» (Νο- αθ. Α΄ τε, 14/15) καὶ παντα Ίσα μνημονεύονται εἰς τὰς Ἕλλας ἐπιστολὰς καὶ ἱστοροῦν- αι ὑπὸ τῶν τεσσάρων Εὐαγ- Ελιστῶν εἶναι Ὑραπτὰ ἆἀθά- ατα μνημεῖα ἐπὶ τῶν ὁποίων Ἰμεῖς οἱ Χρ.στιανοὶ ἐρειδόι «- νοι κηρύττοµεν μετὰ πεποιθή- πεως, Χριστὸς ᾽Ανέστη. Ας συζητοῦν καὶ ἂς ἀάμφιθάλλουν οἱ σοφοὶ ὀρθολογισταὶ δ.ά τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ. ᾿Ἐνώπιον των ὀρθοῦται ἡ Χρι- νὰ εὕρῃ τὸν µίτον, τὸν συνδέον- τα τὰ διανοητικὰ προϊόντα τοῦ δαιµονίου τούτου ἔδνους μὲ τὰ τῶν ἀρχαιοτέρων. ᾿Ἀδίᾳ διεγείνει τὸν ἐνδουσιώδη δαυμασμὺν παντὺς πνευμετικῶς ἀνεπτυγμένου ἆἄν- Βρώπου τὸ ἄριστον τῆς Ἓλληνι- κῆς µεγαλονοίας γέννημα, ἡ φυλῦ- σοφία. Ἰκαὶ ἐν τοσούτῳ ἡ ἠδικὴ διι- φθορά χαὶ ἡ ἠθικὴ σκοτόµαινα ἡ παρ” ὕλοις τοῖς ἀρχαίοις λαοῖς σρατυῦσα καὶ τὴν µεγίστην αὐτῆς ἔντασιν κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν λα- θοῦσα, εἶναί τι τὸ δυσαρίγραπτον, προκαλοῦν τὸν ἀποτροπιασμὸν παντὸς ἀναγνώστου τῆς ἱστορύίας τῶν χρόνων ἐκείνων. Ἐν τῆς ἀξιοθρηνήτου ταύτης καταστάσεως ἔσωσε τὴν ἀνῦθρω: πότητα ὁ ἉΧριστὺς Σωτήρ. Διὰ τῆς ᾽᾿Αναστάσεώς Ἔου ἀνέστησεν αὐτὴν ἐκ τῆς πτώσεως καὶ ἦλευ- δέρωσεν ἐκ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ ὔανάτωυ καὶ διὰ τῆς διδασκαλίας Του. ἐφώτισε τὴν διάνοιαν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐθελτίωσεν αὐτῶν τὰ ἔδνη. Ἐξελθὼν ἓν τοῦ Τάφου ὁ Σῶ- τὴς ἤρχισε τὴν μακρὰν ἐκείνων, ἐπ ἀγαὺῷ τῆς ἀνθρωπότητος, διὰ μέσου τῶν αἰώνων πορείαν, ἢ ὑποία δὰ ἐξαχολουδήσῃ ὃριαμόευ- τικὴ καὶ ἁδιάκοπος |έχοις οὗ πληρωδθώσιν αἱ 6ουλαὶ Αὐτοῦ περὶ τοῦ παρόντος κόσμου, ἰέχοι σύγ- τελείας αὐτοῦ, | ΣΛΒΒΑΤΟΝ 195 ΜΠΡΙΛΙΟΥ 1981 ΕΤΟΣ ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 43 «ΗΝ Ἐτησία συνδρομῆ 5ΟΟ µμὶλς Τιμὴ ο λλον αἱ μὶλς ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΤΗΣ δΔΙΑΚΑΙ- ἶ τ ΄ πει λη . . ΝΗΣΙΜΟΥ. Λεωνίδου ἐπισκ, ἀΠΕΙΚΠΙΕΚΟΠΗ εὔήρος ΒΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΦΕΜΑΙΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚ Α ΗΠΙΑ ΤΑ---- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΛΗΣΕις ᾽αθηνῶν, Κρήσκεντος, ΄Άνα. ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ ἵπν ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σπα των ο εν σι. εδώ τσ ο ξε Δὲν ἔσέησεν απόμη ὁ ἧχος της πχαμπάνας, ποὺ ἐμήνυσεν εἷς τὸν νεχρωµένον χόσμὸν την ᾽Ανάστασιν τῆς Ζωῇς, τὸν Ερίαμόον τοῦ Μεγά- λου Ἑσταυρωμένου. Διστηρεῖΐται εἰσέτι ἔντόνες ἡ ἀνταύγεια τῆς θείας ἀστραπῆς, ποὺ διέλυσε τὸ σκοτάδι τῆς ἀδιχίας ναὶ ἐπεθεθαίωσε τὴν νίχην τοῦ «ΑἈμώμου» χατὰ τῆς οπείρας τῶν παρανόμων... «Ὁ γλυχὺς χαιρετισμὸς τοῦ ᾿Αναστημένου πωοδότου: «Χαίΐρετε», μεταδίδει, όπως καὶ τό- τε, καὶ εἲς τὰς ἰδιχάς µας ψυχὰς τὸ ἱερὸν ρῖγος τοῦ θαύματος. 'Ὁ «ἡρμένος λίθος» μαρτυρεῖ την ἧτταν τοῦ θανάτου καὶ ἤ αὐριανὴ ὁμολογία τοῦ Φωμᾶ: «ὁ Μύριές µου καὶ ὁ Θεός µου», σφρα- γίζει τὴν ἀλήθειαν τοῦ χαταπληχτικωτέρου γεγονότος τῶν αἰώνων. Ὅμως ὁ θρίαμθέος αὐτὸς δὲν γκατεχτήξη χω- ρὶς ἀγῶνα. Σκληρὰ μάχη συνἠ φξη ἐπὶ χρόνον ἄνεώ ὡσαώ οὄτρώνουν τὸ σχέδιον τῆς συλλήφεως τοῦ «Α- νεπιξυµήτου». Καὶ προχωροῦν ὀλεταχὼς πρὸς πραγµατοποίησιν τῶν σκοτεινῶν σχοπῶν των. Κοι ὁ ἸΙησοεῦς τὰ παραμολονυξεῖ ὅἕλα, Και ἕ- τοιµάζεται δι ἕλα. Καὶ ἰδού. Ὁ µαδητής, ὁ μετ) αὐτοῦ ἔτι τριετίαν ὅλην συµπορενθείς, ἀναλαμθάνει νὰ ὀθηθήση τοὺς ἐχθρούς. Καὶ προδίδει τὸν Αιδά- σχαλον μὲ δόλιον φίληµα ἐχίδνης εἰς τὸν κ- τμ ώς δα τν νπτώ ώστώ πώ Σύμύολα θριάμθου | Ἡ πορεία τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι µένον ιο πορεία ἀγῶνος διὰ τὸν Ίδιον. Εἶναι καὶ µία πορεία διδαχῆς δι’ ἡμᾶς. ᾽Απὸ ὅλην τὴν ἑπή- γειον ζωήν Τεν ἀναπηδοῦν σφριγηλὰ µοθήµατα αἰσιοδοξίας, θάρρους, πἰστέως κχὶ δυνάμεως. ᾿Αδελφέ, Στὴν ζωήν µος ἡἤ περίπτωσις τεῦ Άρχη- 3 “4 ος τν πώ ώσπώώ πολὺν διὰ τὴν τελιχὴν ἐπικράτησιν τοῦ δι- παίον. ᾿ΑπὸἌ τότε ποὺ ἐνεφανίσδη ᾧὁ Χριστὸς εἰς τὸν δηµόσιον θίον καὶ διετύπωσς τὰς σατα- πληχτιχὰς ἀληθείας τῆς νέας πίστεως χαὶ διε- λυσε πλάνας' καὶ ἀπεχάλυψε τῶν ὑποχρισικν τῶν Γραμματέων πκχὶ Φαρισχίων' καὶ ἔθεμε- λίωσε νέον τρόπον ζωῆς' καὶ ἐχρήμνισε τὰ τεί- χη τῶν δουλικῶν διατάξεων τὸν πρεσθξυτέρων, αἱ ὁποῖαι ἐδημιούργουν 4σφυκτικον κλοιὸν εἰς τοὺς Ἰουδαίους' παὶ ἔχαμἜ τὸν ἄνδρωπον πόλιν ἡγεμονικὴν προσωπικότητα, ἀπὸ τότε ἤρχισσν ὑπόχωφος, ἀρχινῶς, ἐμφανὴς κατόπιν, θιαΐα« τέ- λος ἡ ἀντίδρασις τῶν σχοτεινῶν δυνάµεων χατὰ τοῦ «Αναχκαινιστοῦ». Ἡ πονηρὰ παράταξις νεῶν ἐκμεταλλευτῶν Φαρισαίων ἀπεδύξη εἰς ἀγῶνα ἐπιχρατήσεως παὶ πατέστρωσε ααταχθένιον σχέδιον παραμερισμοὺ γαὶ ἐξουδεένώσεως τοῦ «Ανοατροπέως»ί Τρία χρόνια συνεσκἐπτοντο μυστικά’ πρία χρόνια ἐξύφαιναν συχοφαντίας' τρία χρόννα ἔπλεκαν τὸν ἰστὸν τῆς συντριέῆς τοῦ «Πλά- νδυν1 Τρία χρόνια πρφητείµαξαν τὸν λαόν δια τὴν μεγάλην στιγμὴν τῆς ἐξεγέρσεως κατὰ τοῦ «Ὑἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου»'. Καὶ ὁ Κύριος τὰ ἔθλεπεν ὅλα. Ἱὰ ἐγνώριςε μὲ πᾶσαν λεπτομέρειαν ὅλα. Τρία χρόνια αὐτὴ ἡ ἀντίδρασις. Καὶ Χκχ- ποτε, ᾖλθεν ἡ ὥρα τῆς ἀνοικτῆς μάχης. οἱ Φαρισαῖοι ὀργανώνουν τὴν ἐπίθεσιν. ἅστα: σχης. ᾿Αντὶ νρκχυγῶν, ζωῆς. πον τῆς Γεβσημανη. Οἱ Μαθηταί, φοθηθέντες τὴν µανίαν τοῦ λαῦὸ, ἔγκαταλει- πφυν τὸν Διδάσκκλον, χέρια µαινοµένου πλήθους. τοῦ τοσάχις εὐεργετηξείς, οτρέφσεται κατὰ τοῦ Εὐεργέτου καὶ τοῦ δίδει χολήν», ἀντὶ τοῦ «ὑδατός, ὄξος». ο ξερμόαιµος μαθητής, ὁ Πέτρος, τὸν ὦρ- ὄρχου ἐνώπιον μιᾶς παιδί» «Φὺκ οἶδα τὸν ἄνξςωπον»)) τοῦ προσφέρε- νεῖται τρὶς μεθ Καὶ τέλες ἀνυπεράσπιστον αντὶ τοῦ σπήπτρου ὀκσιλικοῦ, ται ὑπὸ τοῦ λκοῦ κάλαμὸς ἐμπαιχκτιχκός. ἁλουργίδος, χλαμύδα κοφκχίνη. ᾽Αντὶ διαδήµα- τος, ἀπκάνβινος στἔέφανος. ται Σταυρὸς εἰς τὸν Γολγοξᾶν καὶ ἀντὶ ὅπιω- χατάραι. Αὐτὴ ἧτο ἡ τραγικὴ πορεία τεῦ Ὑἱοῦ Θεοῦ: τοῦ Πλαστουργοῦ γαὶ Σωτῆρος. ΟΜέΣΣ.:... Ὅμως αὐτὴ ἡ πορεία ὑπῆρίεν ὁ δρόμος τοῦ Φριάμόον. δὲν θὰ ὑπῆρχεν Οὐρανός, ὅπως ἂν δὲν ὑπῆρχε «φάτνη», δὲν ξὰ ὑπῆρχε ᾠκέωρ. Μέσα ἀπὸ τὴν πάλην, ἀναπηδὰᾶ ἡ νίκη. ἀπὸ τὸν ἀνῶνα, ξεχύνεται ὁ χυμὸς τῆς ζωήις. Μέσα οτὴ φλόγα ἀτσαλώνονται αἱ φυχαί, σα στὰ στάδια χατακτώνται τὰ Αν δὲν ὑπῆρχεν ὁ ἀνολδύσως, νὰ εἰς τὸ Ὁ λοός, ὁ ὑπ αὖ” «μόννα, ᾽Αντὶ ξρόνου, στήηνε- ὁ ξάνατος, εἰς τὸν ᾽Αρχηγὸν τῆς ΕΟλγε: ὡς τοεηὐφυµέν ως στεφανικ... γοῦ τῆς πἰστεὼς µας ἔχυι νὰ μάς διδάξη πο,.Ὀ, μᾶς κοξοδηγήση καὶ νὰ μᾶς διχφωτίσο. Κάποιοι Φαρισαῖοι ἔά ἐρεξοῦν καὶ γιὰ μᾶς, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὸ πρέσχηµκα προασπίσε ως, τάχα, τῆς ἀληφείας, τοῦ δικαίου, φανερᾶ πρυφά, δὰ στήσουν εἰς ὀάρος µας ἑνέδρας καὶ δα ἐπιδιώξόνν τὴν σουντριθήν µας. ΦΜὴ πτση- Ενμεν] κάποιος πρεδότης, ἴσως καὶ ἕν τῶν πολὺ ἐγγὺς πρὸς ἡμᾶς, εὐεργετηθεὶς, πιδαονῶς δὰ εὖ- ρεξῆ νὰ ἀντιγράφηῃ τὴν κατάπτυστὸν σόυμπερι φορὰν τοῦ Ιούδα. Μή κλενισθῶμεν: Κάποιος Πέτρος, δερμὸς οσυμπαρκστάτης πιδανὸν εἰς χάποιαν εὐχάριοτον περίοδον τοῦ 6ίου µας, ξὰ εὑρεξῃ τὴν στιγμὴν τῆς μεγάλης δοχιµασίοας νὰ µᾶς ἀρνηξῆ μεθ’ ὄρχνου γαὶ νά ὑποχριδῇ ὅτι οὑδέποτε μᾶς ἔγνώρισε. Μὴ ἆᾱ- ποχαρδιωξῶμεν] Κάποιοι συνεργάται, πρόθυμοι φίλοι(:) εἰς ἡμέρας φωτός, ξὰ σπεύσουν νὰ κρυθοὺν εἰς τὸ σκότος τῆς περιπετείας µας... ΜΗ ἅπε- δαρρυνθῶμεν! Μάποισι, ποὺ ἔσώξησαν οπὸ τὴν ἀγόπην μος, ποὺ ἐξερμάννησαν ἀπὸ τὴν πνοὴν µας, ποὺ ἔστάβησαν ὄρθιοι ἅἄπὸ τῆν συμποαράόστα- οἷν µας, ποὺ ἐγεύδησαν τὸ νέκταρ τῆς στορ- δῆς µας, ξὰ μᾶς ποτίσουν ὄξος καὶ χελήν... Νεὴ διαμαρτυρηξῶμεν: ᾽Αντὶ τὸν δεόσα., Καὶ στὸ τέλος χάπειος σταυρὸς δὰ στηδῃ καὶ γιὰ μᾶς' πάπεια« χερφιὰ αἴχμηρά ξὰ τρυ- πήσουν τὶς σάρχες µας κάποια λόγχη δὰ πλη- μέ- γώση τὴν πλευράν µας.... μεν: Η περίπτωσις τοῦ Ηυρίου δὰ μᾶς κρατήση ἀλυγίστους στὶς ὧρες «αὐτὲς τῶν μεγάλων κλο- νισµῶν..... ᾿Απὸ τὸν ἰδιχέν µας µικρότερον σταυρὀν, ξὰ δυνάµεδα νὰ πρεσκτενίζωµεν τὸν ἰδικόν Τευ µέγαν Σταυρόν. Φὰ διαπιστώνωµεν τέτε κάτι τὸ χπατοπληκτικὸν. Ἐκεῖ, ἀπὸ τὸν Στκυρὸν τοῦ Γελγνσξᾶ, ξὰ ἀναπηδᾶ οὐράνιον φῶς. Δαμπάδες μὲ ἱλαρὸν φῶς ξὰ ἔρχωνται πρὸς τὸν ἰδιχόν µας σταυρον, χαὶ µέσα εἰς τὴν ἔχστασιν αὐτὴν θὰ ἀπούεται κπαθαρὰ ἡ φωνὴῆ τοῦ Νικπητοῦ: «Δεῦτε λάθετε φῶς, ἐκ τοῦ ᾿Ανεσπέρου Φωτός»: 'ὁ Γολγοδᾶς δὰ παύῃ νὰ εἶναι ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου. Φὰ ὑφώνεται ὡς ὁλοφώτεινον σύμέολον δριάµόου καὶ μεγαλείου. Καὶ ὁ δρόμος ποὺ ὠδήγησε πρὸς τὸν Σταυ- Μὴ παραπονεθό- ρὺὸν, δὲν ξὰ εἶναι ὁ αἱματόθρεχτος δρόμος. ᾧὰ γίνεται ἡ χλῖμαξ, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὴν σἰωνίαν διναίωσιν τοῦ αγωνιστοῦ, πρὸς την ἔνδοξον στέψιν τοῦ μαχητοῦ τῆς ἀρετῆς. Καὶ σχέπτοµαι. Τὶ ξὰ ἔχανεν ὁ κόσμος, ὃν δὲν ὑπῆρχεν ὁ Γολογθᾶς καὶ ὁ Σταυρός: Φὰ ἔχανε τὸ νόηµα τοῦ ἀγῶνος. Φὰ ἔχχνε τὴν λάμφιν τῆς ὡραίας πάλης κατὰ τοῦ καχοῦ. Αν δὲν ὑπῆρχε Σταυρός, δὲν δὰ ὑπῆρχε παὶ ᾿Ανάστασις. Εαὶ µία ἀνξρωπότης χωρις τὸ φῶς τῆς ᾽᾿Αναστάσεως, χωρὶς τέρμα. ἸῬνχές, ποὺ πολεμᾶτε στὴ ζωή! Όλοι ἕ- χόμεν ἀνάγπην θάρρους καὶ «φρονήματος ὃ- φηλῆς στάθµης διὰ τὸν ἀγῶνά µας. Μὴ καμ- πτώµεθα, λοιπόν, εἰς τὴν πρθσπάθειαν πρὸς Χπκτάμτησιν τῆς φωτεινῆς πορυφῆς τῶν πόξων µας. 'Ο Κύριος μᾶς προσφέρει τὴν ζωήν Του ὡς πηγὴν διδαγµάτων εὐφυχίας καὶ αἰσιούο- ξίας. Νηλὰ τὰ μάτια: Τῆς αὐγῆς προηγεῖται τὸ σκότος. Τῆς γὰ- λήνης, ἡ τρικυμία, ἘΤῆς ἀνοίξεως, ὁ χειμών. Τῆς νίκης, ὁ ἁγῶν.., Προδοµένοι! Ἐγνκαταλελειμμένοι! ἛἜ- σταυρωμένοι! «Ανω σχῶμεν τὰς καρδίας»: Ἡ νίκη δὰ εἶναι ἰδική µας. Πιστεύσατε' ἰδική µας! Μᾷᾶς τὴν ὑπόσχεται ὁ αἰώνιος Νικητής: Μᾶς τὴν πιστοποιοῦν τέλος τὰ δύς ἀἁχατάλυτα Σύμόσλα: ὁ Σταυρὸς ναὶ ἡ ΄Ανάστασις: Ναΐι Τὰ Σύμθολα τοῦ Θριάμθου: ᾿Αρχιμ. Γ.Π. δὰ ἧτὸό µία πορεία ρα ος” νξ ο ΑΥΟ ΣΥΜΠΔΕΚΟΜΕΝΟΙ θυνεφιλιώδηοαν. μὲ τὸ ὑμεφιβιωθιγσανρ µε τὸ ς λ ὔ / ««Ὥρισ τὸς {)ρέσιν» «ΑΛΗΘΙΝΩΣ, ΔΔΕΑΦΕ ΜΟΤΣ ΑΘΗΝΑΙ, Απρίλιος. Περισσότερον καὶ ἀπὸ τὴν λάμψιν τῶν κεριῶν καὶ ἀπὸ τὴν τελετουργ κὴν µεγαλοπρέπειαν, τὸν συναγερμὸν τῆς ᾽᾿Αναστάσεως ἐλάμπρυν.ν ἔφε-ος ἕνα περιστατικὀν, τοῦ ὁποίου μάρτυρες ὑπῆρξαν οἱ ἐκκλησιασθ.ντές εἰς ἴο' ἱερὸν ναὸν τοῦ Αγίου Κωνσταντίνου τοῦ Πειραιῶς. ”Ηγγιζε τὸ μεσονύκτιον καὶ τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν εἰς ἕνα μυθικὸν ποταμὸν φωτός, ἐν ἐξάρσει, τὴν τελετὴν τῆς ᾽Αναστά εως. Αἰφνιδίως, εἰς ἕνα ἀπὸ τὰ κράσπεδα τοῦ πλήθους, ποὺ εἶχε κατακλύσει τή, πλατεῖαν Κοραῆ, ἤρχισαν νά ἀντηχοῦν αἱ ἀνευλαθβεῖς ἐκεῖναι. ὀρκωμο σίαι, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν τὸν πατροπαράδοτον πρόλογον τῆς συμπλοκῆς. Δύο ἄνδρες εἶχον ἔλθει εἰς χεῖρας καὶ μὲ τόσον πεῖσμα, ὥστε νὰ καὶό στῃ ἀδύνατον νὰ τοὺς διαχωρίσουν οἱ παριστάµ.νοι: -- Βρὲ παιδιά, χρονιάρα µέρα.. Τοὺς ἔλεγαν. Καὶ ἐκεῖνοι, ἐν χορῷ: - Τὴ δουλειά σας, ἐσεῖς. «Ακάβιδα ὑπῆρξε καὶ ἡ παρέμέασις παρατυχόντος ἀστυνομικοῦ ὁρ γάνου, τὸ ὁποῖον ἀπέφυγε νά ἀναστατώσῃ τὴν τελετὴν τῆς ᾿Αναστάσεω μὲ τὰ σφυρίγµατα 6οηθείας. Ὅσον θερµότεραι ἐγίνοντο αἱ ἐκκλήσεις δε τὸν τερματισμὸν τοῦ ἀδυσωπήτου ἀλληλοδαρμοῦ, τόσον περισσότερον ονς- ζωπυρεῖτο ὁ τρικούθερτος καυγᾶς. Όταν, ξαφνικά, ἔγινε τὸ θαῦμ.: Εἰ µίαν στιγμὴν ἠκούσθη ἀπὸ τὴν ἐξέδραν, τὸ «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν», τὸ ὁποῖον συνώδευσαν αἱ κωδωνοκρουσίαι τοῦ Αγίου Κώνσταντ.νου, ς' κρότοι τῶν πυροτεχνηµάτων καὶ οἱ συρίζοντες ὄφεις τῶν θεγγαλικῶν. Οἱ δύο ἀντίπαλοι, κουρασμένοι πλέον καὶ ἀσθμαίνοντες, ἐγκατέλειψαν αἰφνιδίως τὴν παρηκολοῦ0θει, μέσ µάχην καὶ, περιπτυσσόµενοι ἀλλήλους, ἐψιθύριζαν, εἰς ἕνα τόνον εἰλικρινῶς συγκινητικόν: : Χριστὸς ᾿Ανέστη, φίλε... “Ὅντι ἔγιν” ἔγινε.... ες ᾿Αληθινῶς ὁ Κύριος, ἀδελφέ µου. Οἱ παριστάµενοι ἐχαιρέτισαν μὲ θουρκωµένα μάτια τὸ ἀπροσδόκητον τέλος τῆς συμπλοκῆς. Καὶ αὐτὸς ὁ παριστάµενος ἀστυνομικός, διὰ νά μὴ στερήσῃ τῆς χαρᾶς τῆς Λαμπρῆς τοὺς δύο θερµοαίµους συμπλακέντας καὶ τὰς οἰκογενείας των, ἀπέφυγε νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὸ ἁρμόδ ον ἄστυνο- μικὸν τμῆμα. ἑπποτικώτατα ἀντήλλαξαν τὰς διευθύνσεις των διά νά συναντηθοῦν τὴν ἑπομένην καὶ νά τσουγκρίσουν -- μετὰ τὸ προσωπικὸν τσούκγρισμα :- τά αὐνα καὶ τὰ ποτήρια των. -οωωμ --- ο --- ωῶῑου -υ ο ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΛΡΟΥΣΗΣ ΕΚΛΙΣΕΔΣ ᾽Απὸ τῆς παρούσης ἐκδόσεως ἀρχ ζομεν τὴν δη:μ1σίευσιν τῆς ἐκλεκτῆς μελέτης τοῦ γνωστοῦ Λλαογράφου Μουπρίου κ. ΝΕ ΑΤ- ΧΟΥ ΚΛΗΡΙΔΗ. μὲ θέµα: «Πασχαλινά ἕξιμα ατὴ Πύὐπρο». ΑΝΛΒΛΛΛΟΝΙΛΙ Δόγῳ ἄλλης ἐπικαίρου-- -πασχαλίου ὕλης ἀιαξδάλλονται ὃ)ὰ τὴν προσεχῆ ἔκδοσιν αἱ δηµοσιευόµεναι συνεργασίαι τῶν: 1) ΑΝΔάΡΕΟΥ Χ. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Θεολόγου. «“Ὁ Πατριάρχης Φώτιος ὑπὸ τὸ φῶς τῆς νεωτέρας ἐρεύνης» (Συνέχεια). 2) ΠΕΤΡΟΥ Ζ. ΦΑΝΤΗ. «Ἡ µ:ἀ ἀληθινὴ ἵἱστορία ποὺ µοιάδει σᾶν λευταῖον µέρος). Ἱστορί« τοῦ Κουάριερ», παοαμύθι (Α6᾽ καὶ τε: πρ πο” ψ τ τ π νε κ τν μὲ ή πας , οφ Η ΑΠΑΣΤΛΣΙΣ ΤτοΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ--ΕΟΡΤΙΑ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Π ΠΡΟΛΙΓΕΛΟΣ ΤΙΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΛΝΑΣΙΛΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΗΝ Χριστὸς ᾿Ανέστη. Τὸ Χαρ: µόσυνον τοῦτο ἄγγελμα τοῦ μεγαλυτεέρου ἱστορικοῦ γε- γονότος τῆς ἆ θρωπότητως, τὸ ὁποῖον διὰ πρώτην Φφορ-ν ἠκούσθη εἴκοσι αἰῶνας ποῖν εἰς ἕνα τερπὸν κῆπον τῆς ᾿Ἱ- ερουσαλήμ, ἀντήχησε καὶ πά- λιν ὡς χαι ιρετισμός, ὡς ἄσμα, ὡς παιάν εἰς τὰ πέρατα Τ. ης οἰκουμένης μὲ τὴν αὐτὴν πν- τοτε θερμότητα τῆς πίστεως. Τὸ φαιορὸν τῆς ᾽Αναστάσςος κήρυγμα ἐπλήρωσε καὶ πά- λιν τοὺς ναοὺς τοῦ ὀψίσ'ου καὶ ἐξήγγειλεν τὴν χαρὰν τῆς Λυτρώσεως καὶ τοῦ διι- άµθου τῆς ζωῆς κατὰ τοῦ θανάτου. Οἱ πιστοὶ μὲ συγκὶ νησιν ἤκουσαν τὸν ἤχον τῶν Πασχαλινῶν κὠδώνων αἱ ἀγαλλίασιν ἐπαιηγύρισχι Αλ 4 ρα Ἀ α- να : αι ὃς σος Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣ.Α, Θεολόγου-- Καθηγητοῦ. ΄ -τὴν πο νήγωριν τονμ πανη γό- τίαν κατηλλάγημεν διὰ τοῦ εων» τὴν νίκην τ ᾿Αγάπι - ο δρν « μεωνρ τῇ ην τῆς Αγάπης] Σταυοοῦ καὶ τῆς ᾿Αναστά ε κατὰ ιοῦ θανάτου. Ἠσθάνθη- | τα α Ξ : Ὁ σαν καὶ πάλιν οἱ γνήσιοι ὁ- ο ες ατας Ἕεας πο εἰ .”.. ον στα ς ς 2 κα . Ὕνη τέκνα ὀργῆς καὶ κατάρας ἐ- παδοὶ τοῦ Χριστοῦ τὴν παρα [δι] κ. ς μα ών λος ᾿Γγενόµεθα υἱοὶ καὶ κληρονόκοι µυθίαν καὶ τὴν ἐνίσχυσ.ν. ο Εν : κ Ἶρν σα | τος Ὃ ως να '' τοῦ οὐρανίου Πατρός. Γὸ π/ ἢ τὴν. ὁποίαν ἐξέχεε εἰς τὸν γμµα «ὁ ὁποῖον κατήγαγεν ὁ ᾿Ιησοῦς δἁ τῆς ἀναστάσεως του κατὰ τοῦ θανάτου ὑπῆρςε θανάσιμον. ΠΠ νίκη το ορι- στική. Ἡ δύναµις τοῦ “Αόου παρέλωσεν ὁλοσχερῶς. Διυκ τῆς ᾿Αναστάσεως ὁ Γολυοῦαᾶς κόσμον τὸ φῶς καὶ ἡ ἐλπις του ἐκ τοῦ Τάφου νικηφόρως ἐξελθόντος [ησοῦ. Λιότ. ἡ ἀνάστασις τοῦ Λυτρωτοῦ εἷ- ναι φῶς, πηγἠ χαρᾶς. ἀγαλ- λιάσεως, δυνάµεως καὶ πίστε- ως. 0 0 επλήρωτ : ον | - - δε ον παντα -παπλήρώσαι γίνεται ὁ τηλαυγἠς φάρος καὶ φωτὸς, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ] ὁ κειὼς χάφος ὁ πρῶτος τῶν τὰ καταχθόνια ορ Ὃ να ας : ωκ : Χρ στανῶν λαξευτὸς ναός, Διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ] ὁ ἱερὸς ἄμθων ἐξ οὗ ἐξηγγέλ- Κυρίου γινόµεθα μέτοχοι «ὦ-1θη ἡ θεότης τοῦ ᾿Γησοῦ πλή- ρανοῦ καὶ κληρονόμοι Θξ-/ρως. οὗ. Ἔνοχοι πριν καὶ ὑπόδικοι 3 ἐνώπιον τοῦ κριτηρίου τῆς ὐ:ί- ΄Η ἀιάστασις τοῦ Χρ:στοῦ, ας δ.κα.οσόύνης διὰ τὴν ἁμαρ ΓΕ ΙΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Υ΄ ΣΕΛΙΔΑ] πο σεν δα κ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Ἡ Ἑορτὴ τῶν ᾿Ἑορτῶν Εὐρισκόμεθα ἤδη εἰς τὸ τέρµα τῆς Δαικαινη σίµου ᾿Ἑδέδομάδος. ᾿Ινωρτάσαμε λαμπρῶς καὶ πανη- γυρικῶς τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿]ησοῦ Χριστοῦ. Τὴν ἀνάμνη- σιν τῆς ᾿ Αναστάσεως διατηροῦμεν ζωηρὰν εἰς τὴν σέψιν µας καὶ θὰ πρέτῃ νὰ ἐξακολουθήσωμεν μὲ τὸν ἴδιον ἐνθουσιασμὸν νὰ τὴν προθάλλωμεν καθ᾽ ὅ- λας τὰς ἡμέρας τῆς ξωῆς µας. 'Ἡ Διακαινήσιμος Εδόδομὰς ἐκπνέει σήµεοον. Καὶ ᾗ τεσσαοακονθήµερος περίοδος τῆς λαμπρυφό θου ᾿Αναστάσεως δὲν ϐ᾽ ἀργήσῃ νὰ τελειώσῃ, ἀλλ’ ἡ τιµή µας ὅμως πρὸς τὴν ᾿Εορτὴν καὶ ἰδιαιτέρως πρὸς τὸν ᾿Αναστάντα οὐδέποτε πρέπει νὰ παύση νὰ διακηρύττεται. (λογικὴν λατρείαν ἐπιβάλλει ἡ Πί- στις µας πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ τὴν ΛΊατρε-αν ταύι- την παντοιοτρόπως πρέπει γὰ ἐκδηλοῦμεν. 4ιὰ τῆς 5! Ίσεως πάντων τῶν ἐντολῶν τῶν περιεχομένων τὴν συναφΆεῖσαν δ:ὰ τοῦ αἵματες τοῦ Χρισεοῦ τοῦ Σταυροῦ Καινὴν Δ.αθήκην. ῶς τοιαύτην προσατενίδει ἡ Εφημερίς µας τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου, τὴν ᾿Εορτὴν τῶν Ε- ορτῶν καὶ τὴν Πανήγυριν τῶν Πανηγύρεων. ἆ αἱ ὡς τοιαύτην, νὰ θεωρῶμεν οἱ πάντες. Μἡ λησμονῶμεν ὅτι «εἰ ἄριστὸς οὖν ἀπέθανε µα ταία ἢ πίστις ἡμῶν γπαὶ πενὸν τὸ κήρυγμα ἡμῶν». Ἡἠν µεγαλυτέραν ᾿Εορτὴν τῶν αἰώγων τιµή- προτείνει, σατε. Εῑν) ἑορτὴ τῆς πίστεως µας. Τὸ καύχημα τῆς Οἰπουμένης ἡ Λλαμπροτέρα σελὶς τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος. «Φάσκοντες εἶναι σοιῳοὶ ἐμωράν- θησαν» Συ)ηρίνατε τὸ ἀνυπέρθλητον καὶ κοσμο:στο- θικὸν γεγονὸς τῆς Αναστάσεως τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τελευταίαν πτῆσιν ἀστροναύτου εἰς τὸ διά στηµα. Αδχριᾶ ἡ ἀνθρωπίνη ἐνέργεια πρὸ τοῦ ἐκ- πάγλου καὶ θαυμασίου φωτὸς τὸ ὁποῖον ἐμπέμτει ἡ ᾿Ανάστασις τοῦ Ἀυρίου. ᾽Ανεξαρτήτως ὅμως τῆς συγκρίσεως, αὐτὸ ἑαυτὸ τὸ γεγονός, τῆς περὶ τὴν γῆν τροχιᾶς δορυφόρου ἢὶ καὶ τῆς εἰς τὸ διάστηµα ἀποστολῆς ἀνθρώπου, τοῦτο δὲ θὰ τὸ ἀποδείξῃ τὸ ἐγγὺς ἢ καὶ ἀπιώτερον µέλλον. 'Ασπλῶς ᾗ ἐπιτυχία αὕτη τοῦ ἀγθρώπου δεικνύει τὴν ἕω- τικότητα του, τὸ δαιµόνιον αὐτοῦ. Καἱ ἐὰν τὴν Σελήνην ἢ τὴν καθ) εἶναι ἄνευ σημασίας ᾿Αφροδίτην ἢ καὶ ἄλλον πλανήτην ἐπισκεφθῶμεν καὶ πάλιν δὲν δυνάµεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι κατεκτήσαµεν τὰ πέραν τῆς γῆς ὑπάρχοντα ἕτερα δημιουργήματα τοῦ αὖ- τοῦ Θεοῦ. Οἱ κατ ἀνθρωπίνους ὑπολογισμοὺς ᾱ- ναγραφόµενοι εἰς τὰ ἀστρονομικὰ Βιβλία ἀριθμοὶ τῶν ἁπλανῶν καὶ πλανητῶν ἀστέρων τῶν πλανη- τικῶν συστηµάτων εἶναι µυθώδεις. Αὐτοὶ καθ ἕ- αυτοὶ μαρτυροῦν περὶ τοῦ ἀδυνάτου τῆς ὁλοκληρώ- σεως τῆς προσπαθείας. Δ4ὲν εἴμεθα κατὰ τῆς ἀνι- χνεύσεως «διαστήματος». Οχι. Εἴμεθα ομως καὶ ὑπὲρ τῆς ἐρεύνης καὶ ἄλλου τινος... Περὶ αὐτοῦ ὅμως θὰ ἀσχοληθῶμεν εἰς τὸ :'κο: τοῦ ωρών ανν Εν σεχὲς φύλλον. ο έσει ολ ντ ᾧ

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΝΕΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 4p
Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΕΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ 4p
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΑΟΥ ΠΑΡΗΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΕΙΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΟΡΑΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΙΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΤΕΡΩΝ ΟΔΩΝ 4p
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΖΩΗΦΟΡΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙ 4p
ΜΕ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ ΕΩΡΤΑΣΘΗ ΕΙΣ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ 1ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 3p
ΑΝΑΣΤΑΣΗ 3p
Ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και Πρόεδρος της Κυπριακής Πολιτείας κ.κ. Μακάριος 3p
Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ 2-3p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 2,4p
ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 2p
ΑΙ ΜΥΡΟΦΟΡΟΙ ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 2-3p
ΤΟ ΠΑΣΧΑ 2-3p
ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 2p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΑΝΑΣΤΑΣΤΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΟΤΥ Ο ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ 1,3p
Συνεφιλιώθησαν με το «Χριστός Ανέστη» 1p
Σύμβολα θριάμβου 1p