Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-05-01

2 ΔΕΥΤΕΡΑ ! Μαΐου, 1961. ΠΑΙΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ο ΑΔΠΟΣ Ε ΕΠΙΤΚΠΟΣ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΛΣ ΤΑ] αΠρῆ Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. κ. Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. Γυμνασίῳ. 18’ ΜΕΡΟΣ Δ΄ Ο ΚΟΣΜΟΣ α) Ἡ δηµιουργία τοῦ χόσμου. Ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε τὰ ὄν- τα, τὸν κόσμον διὰ μόνου τοῦ λόγου Του, καθὼς λέγει καὶ τὸ ψαλμικόν: «Τῷ γὰρ λόνῳ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώ: θησαν καὶ τῷ πνεύματι του στόματος αὐτοῦ πᾶσα Ἡ Ὁν: ναµις αὐτῶν. (Ψαλμ. 33, 6)». Ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε τὰ Όν- τα ἐξ οὐκ ὄντων, ἐκ του μη: δενὸς, «καὶ οὐρανὸν καὶ Υν ἐξ. οὐκ ὄντων ἐποίησεν ὁ Θεός». Αἰτία καὶ σκοπὸς τῆς δημιουργίας εἶναι: 5... εἰς δόξαν αὐτοῦ πρὸς τὸ δεῖδαι τὴν ἄφθιτον αὐτοῦ Θεότητα». (Ο δημιουργὸς Θεὸς ἅπαξ δηµιουργήσας τὸν κόσμον οεν ἀφῆκεν αὐτὸν εἰς την. ἰδίαν αὐτοῦ τύχην, ὅπως διϊίσχυρί- σθησαν οἱ νεώτεροι Δοῖστ κ, ἀλλὰ ἐπικοινωνεῖ καὶ µεριμνα περὶ αὐτοῦ: «Αὐτοαγαθότης οὗσά καὶ αὐτοουσία ἐπικοινῶ- νεῖ τοῖς ἐξ αὐτοῦ ἐξ οὐκ Ον: των κτισθεῖσοι». Ὁ ἱερὸς Ἐπιφάνιος εἶναι ἀπὸ τοὺς Πατέρας ἐκείνους τῆς ᾿Εκκλησίας οἱ ὁποῖοι πα- ραδέχονται ὅτι εἰς την δηµι- ουργίαν τοῦ κὀσμοὺ συνέδα- λον καὶ τὰ τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος: «Διὸ συνεῦτι τῇ ἰδίᾳ ἀεὶ δόξῃ ἡ .Τριάς, ἀεὶ οὖσα ἀνάλογος ἕἙκαστῳφ ὀνόματι τοῦ ἀξιώματος αὐτῆς δι΄ αὐτῆς γὰρ καὶ οὐκ ἐκτὸς τά γεγονότα γεγόνασι οὐκ ὄντα. Διόπερ οὐδὲ καθ’ ἕαω- τὸν ὁ Πατὴρ αἴτιος τῶν ΎΣΎΟ- νότων ἐστίν. ᾽Αλλὰ Πατήρ, γἱός καὶ Άγιον Πνεῦμα ἕ- ποίησε τὰ πάντα». ϐ) Ἡ δηµιουργία τοῦ ἀνθρώπου. Δύσκολον ἢ μᾶλλον ἀδύνα- τον θεωρῶν ὁ ἱερὸς ᾿Επιφάνει- ος τὴν ἔννοιαν καὶ ἑρμηνείιαν τοὺΓενεσ. Α. 26 «ποιἠσωμεν ἄνθρωπον κατ εἰκόνα καὶ καθ) ὁμοίωσιν», ἀποδίδει τὴν πλήρη ἔννοιαν αὐτοῦ εἰς τὸν Θεόν: «ἐστι οὖν ἀνθρώπῳ το κατ εἰκόνα Αὐτὸς οἶδε ὁ Θεὸς πῶς ἐστί». Αὐτὸς δὲ ἆ- ποδεικνύων τὸ ἀκατάληπτον τοῦ χωρίου θέτει διαφόρους προὔὐποθέσεις τὰς ὁποίας καὶ μετ ἐπιδεξιότητος ἀναιρεὶ «ἐὰν γὰρ εἴπῃς τὸν ἄνθρωπον ἐποίησε κατ’ εἰκόνα και νοµ- ζεις εἶναι τὸ σῶμα, ὁ δὲ ἁό- ρατος, ἀκατάληπτος καὶ ἁπε- ρινόητος, ὡς τὸ ὁρατον καὶ ᾱ- κατάληπτον καὶ ὑπ αὖτου Εμ: πίπτων, εἰκὼν ἔσται τοῦ «ο: ράτου καὶ ἀκαταλήπτου, και ἐὰν εἴπης οὐκ ἔσται τὸ σώμα κατ’ εἰκόνα' ἔλαθε φησὶ χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπον κα λεῖ χοϊκὸν καὶ ἄνθρώπον κα: λεῖ Ψυχικόν. Ἐνεφύσησε γαρ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτου και 8: γένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς Ψυχην ζῶσαν, κτιστὴν δὲ τὴν ψυχῆν καὶ τὸ σῶμα νοοῦμεν. ΓΠῶς κτιστήν ἐνεφύσησε γάρ Φησὶ καὶ οὔτε µέρος Θεοῦ λέγομεν εἶναι, οὔτε ἀλλότριον τοῦ ἐμ- Φυσήµατος. Πῶς δὲ τὸ λεπτὸν τοῦτο νοεῖται Θεῷ ἔγνωσται.... καὶ ἐὰν εἴπῃς ὅτι οὐκ ἔστιν ἡ Ψυχἠ πάντως καὶ τὴν ψυχῆν ἄνθρωπαν κεκλῆσθαι ἡ ψυχη καὶ σῶμα ἐστὶν ἄνθρωπογ. λΑλλὰ ἐάν εἴπῃς τὸν νοῦν εἴ- και κατ’ εἰκόνα, λέγει ἡ Γρα- φἠ (Ρωμ. 7. 23), καὶ ἐὰν εἴπῃς ἀρετὴν εἶναι τὸ κατ’ εἷ- κόνα, ἐρῶ σε, εἰπέ µοι περὶ τοῦ ᾿Αδὰμ ποίαν ἀρετὴν εἰργά- σατο προτοῦ πλασθῆναι καὶ ἐὰν εἴπης μὴ εἶναι τῇ ἀρετῃ. Τίνι γὰρ πρέπει κατ εἰκόνα εἶναι ἀλλ᾽ ἢ τῇ ἀρετῇ... Ἐ- ἂν εἴπῃς τὸ θάπτισµα εἶναι τὸ κατ’ εἰκόνα, ἄρα οἱ μὴ λα- θόντες θάπτισμα δίκαιοι οὐκ σαν κατ’ εἰκόνα ἀπὸ γάρ Μωύσέως καὶ θαλάσσης ἤρξα- το ὁ τύπος ᾿Ιωάννου, ἠνοίγη ὁ τύπος, ἐν δὲ Χριστῷ ἐτελει- ώθη τὸ δῶρον». Προσέτι δὲ μᾶς παροτρύνει νὰ μὴ «περιεργαζώµεθα τὰ τοῦ Θεοῦ δωρήµατα τὰ χάριν τῶν ἀνθρώπων δεδομένα». Εἰς τὴν. δηµιουργίαν τοῦ ἀνθρώ- που συνέθαλον καὶ τὰ 3 πρό: σωπα τῆς “Αγ. Τριάδος «Τὸ γὰρ εἰπεῖν ποιήσωµεν οὐχ ἕ- ινὸς ἐστὶ σηµαντικὀν, ἀλλά Πατρὸς λέγοντος πρὸς Υἱὸν καὶ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν ὥς εἶναι µία μὲν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ «Ἁγίου Πνεύματος ἡ Θεότης, ἄνθρωπον δὲ γεγονέναι κατ᾽ εἰκόνα τῆς μιᾶς Θεότητος Πα: τρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Αγίου Πνεύματος». γ) Ἡ φυχή. Ἡ ἀνθρωπίνη ψυχἠ διαφέ- ΠΙΦΑΝΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΡΜΠΙΑ ὕων ζώων. Τὸ τοιοῦτον ὁ ριος «ἔδειξεν ἔργῳφ' οὐχὶ τῆ, αὐτὴν φυχὴν εἶναι ἐν τοῖς ἁντι θρώποις καὶ ἐν τοῖς κτήνεσ καὶ ἐν τοῖς ζώοις. Εἰ γὰρ ἡ: αὐτὴ ψυχἠ ὑπῆρχε, τίνι λοῳ ένα μὲν δουλόµενος καθαρίσα! ἀ µίαν φυχὴν σῶσαι, τὴν του] ἄ.θρώπου, τοῦ δαίΐµονος δισ-! Χιλίας ὁμοῦ ψυχάς πολ. οὐκ ἐφήσατο εἰ ἡ αὐτὴ ἢν, πῶς τὸν ἕνα καθαρίζει εις τὴν µίαν ψυχήν Εἰς δὲ τὰ «ἄλ- λα σώματα εἴτ οὖν ψυχὰς ἐ- πιτρέπει τοὺς δαίµοιας εἰσέρ- χεσθαι». ὍὉ ᾿ἸἘΕπιφάνιος εἶναι πολέ- µιος τῆς θεωρίας τῆς µετεµ- Ψυχώσεως τὴν ὁποίαν Πόη ἆᾱ- πὀ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων ἠσπάζοντο οἱ αἱρετικοὶ [κάνι- χαῖοι. Τὴν θεωρεῖ ἁἀδύατον «οὔτε γὰρ ἀπὸ σώματος εἰς σῶμα µμµεταγγίζονται αἵ Ψψ.- χαί....Σ, διερωτᾶται δὲ πῶς «εἰ ἐκ σώματος εἰς σῶμα ἡ µεταθολἡὴ τῶν ψυχῶν καὶ ὁὃ- πότε ἄνθρωπος ὕστερον κύων, διατὶ ἀπὸ μὴ ἀνθρώπου κύόων γίνεται ἢ ἀπὸ θοός διατὶ ἡ ὄρνις οὐ τίκτεται... [Καὶ εἰ ὅλως σῶμα ἕτερον ἀντ' ἑτέ ρου ἀπὸ σώματος οὐ γίνεται. πόσω Ὑε μᾶλλον ἡ ψυχῆ ἄν- θρώπου εἰς ἕτερον σῶμα -ε- ταθήσεται» (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Την Βατικανοῦ, Κυρισκήν, 23ην ᾽Απριλίςυ, ο κατὰ τὸ τυπικὸν τῆς Α ϐε θέσιν εἲἷς Ερόνον ὄσξικ τοῦ Γαθ Καντ σεν ἐπίσκοπον τὸν τῆς Δυτικῆς Ἔκιε κλήσεως «Ὁϊκουμεν διε διάσκειαν τῆς χης τῆς Βενετίας, (κατὰ τν τος ᾿Ορθοδοξίαν κοὶ τῆς τὸ «ὔμολικόν». νὰ ὑπονρομμίσῃ Ἐκκλησίας τῆς ΡΒώμῆς ὑφίρ Γιάντως μὴ λησιις θοῦν τὸ Τυτικὸν καὶ τὴ λατρε ΗΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΠΗ0 τωώς οἳ ει εἰς δεδς Το γεγονος αὖ ΟὩρλοδόξσου λέγει περὶ αὐτοῦ ὁ Πάπας ΕΚΔΝΟΙΣ5 ΡΝΟΕΝΙΚ Ε’ Εἰς τὸ παράδειγµα τοῦτο ὁ Φώτιος φαίνεται ἐπηρεασμένος ἐκ τῆς Χχριστιανικῆς ἀνατρο- φῆς καὶ τοῦ σεθασμοῦ του πρὸς τοὺς ἱδρυτᾶς τοῦ χριστι- ανισμοῦ καὶ τοὺς πρώτους χρι- στιανοὺς συγγραφεῖς. Εἰς τήν χριστιανικἠν ὀρθόδοξον πίστιν του δίδει διέξοδον καὶ εἰς ἀλ- λα κεφάἀλαιατῆς Βι6θλιο: θήκη ςτου. Αἱ θεολογικαἰὶ µελέται αἱ ὁποῖαι παρατίθεν- ται ὑπὸ τοῦ Φωτίου εἰς τὴν Βι- θλιοθήκην του εἶναι ἀφαντά- στως ἀπειράριθμοι, γεγονὸς τὸ ὁποῖον δεικόνει, ὅτι ἀπὸ τῶν πρώτων χρόνων τῆς ζωῆς του ἔδειξε ζωηρὸν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν θεολογίαν καὶ ὅτι το ἀρ: κούντως γνώστης ὅλων τῶν θεολογικῶν προθληµάτων. Τοῦτο, θεθαίως, ἦτο ἔντε- λῶς φυσικὸν ἐν Βυζαντίῳ, τῆς θεολογίας ἀπολαυούσης µεγί- στης τιμῆς, ὑπαρχούσης και ἐν τῇ κατωτέρᾳ καὶ ἐν τῇ ᾱ- γωτέρᾳ ἐκπαιδεύσει, Αλλό καὶ κάτι ἄλλο. “Οταν ἀἄνωγι- νώσκωμεν τὰ ἑρμηνευτικὰ σχόλια τοῦ Φωτίου ἐπὶ τῶν θεολογικῶν πραγματειῶν ἂν λαμθανόμµεθα ὅτι ἔχομεν ἐνώ: πιον µας ἕνα εἰλικρινῆ σωγ- γραφέα, μὲ ὑπερθολικὸν ζ]: λον διὰ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν του, Οἵ ὑπέρμαχοι τῆς ᾿Ανατο λικῆς ᾿Ορθοδόξου Εκκλησίας ᾿Αθανάσιος, Βασίλειος, Κύριλ- λος ὁ ᾽Αλεξανδρείας καὶ Ἰτῶ- άννης ὃ Χρυσόστομος, κατὰ κόρον ἐπαινοῦνται καὶ τὰ επι- χειρήµατα των κατὰ τῶν αἱρε- τικῶν διδασκαλιῶν ζωηρῶς ἐ: πευφημοῦνται. Οἱ ἀπειράρι θµοι αἱρετικοὶ συωγγραφεῖς ἆ γαγνωσθέντες ὑπὸ τοῦ Φωτίοι: κρίνονται ὑπ αὐτοῦ πολὺ οὐ στηρῶς, ὥς ἐπὶ παραδείγµατ.. ὁ ὨὩριγένης/Οοάεαχ 13, 119/. Φιλοστόργιος/Οοᾶεχ 40/, ω- άννης τοῦ ΑΙ(ΑΙ/Οοάε« 41 ᾖ. Θεόδωρος Μοψουεστίας/σοᾶεα 17τ/, Εὐνόμιος/σοάεκ 127. 1368/, ᾿᾽Αγάπιος/σοᾶεςκ 123/. Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ ᾿Τωαν- νης ὁ Φιλόπονος, τοῦ ὅποιου αἱ ἐργασίαι φαίνεται νὰ ἁπις- τέλεσαν ὑποκείμενον ἑνὸς ἐκ τῶν ἐνδιαφερόντων τοῦ Φω- τίου, ὀξέως κατηγορήθη διὰ τὴν διδασκαλίαν του περὶ τῆς ᾿Αναστάσεως. διὰ τὴν ἐπίθε- σίν του ἐναντίον τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος καὶ διὰ εὖν διδασκαλίαν του περὶ Τριά- δος/σοάεςχ 21. 55, 75/. 'Ωσαύ- τως εἰς τὰ ΜΨευδοκληµέντια εὑρίσκει αἱρετικὰς ἀπόψεις /Οοάεσ 112. 113/. Καὶ αἳ Α- πόκρυφοι Πράξεις τῶν ᾿Απο- στόλων ἀπερρίφθησαν ὑπ αὖ τοῦ/σοᾶαςχ 114/. 'Ο Φώτιος οὐ- δέποτε ἀπέτυχεν εἰς τὸ νἁ ἐ- πισηµάνῃ µίαν αἱρετικὴν δ'δα σκαλίαν, καὶ ὅταν κρίνη αἱ ἀπορρῖπτῃ ἕνα συγγραφέᾳ.. χρησιμοποιεῖ. ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖ- στον. πολὺ δρυμείας ἐκορό σεις. 'Ο ζῆλος του διὰ τὴν ὀρθό δοξον διδασκαλίαν, ἐπέθρα σεν, ἐπίσης. ἐπὶ τῆς κρίς τῶν φιλολογικῶν προσόντιω: τῶν συγγραφέων, τοὺς ὁγοί- ους ἀνέγνωσε. Οἱ ᾿Ορθόδοξο: Πατέρες συχνάκις ἐπαινοῦνται ρει ἀπὸ τὴν ψυχὴν τῶν ἀλό- διὰ τὸ ἐξαίρετον ὄφος καὶ τὸ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΟΤΙΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου λεκτικὸν των. Οἱ αἱρετικοί συγγραφεῖς κρίνοντα! αὐστη- ρῶς καὶ τὸ ὕφος καὶ ἡ γλὠσ- σα των συχνάκις κατηγοροῦν- ται, ὄχι θεῥαίως πάντοτε. Τὴν τάσιν τοῦ Φωτίου πρὸς χρησιμοποίησιν δ.ά µίαν «τκό- µη. φορὰν τῆς κλήρονοµιας τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς εἰς τὴν θεολογικἠν σκέψιν εἶναι ὄυνα- τὸν να συναντήσῃ τις εἰς τὰς Φφιλοσοφικὰς καὶ θξωρητικός αὐτοῦ µελέτας. Εἰς αὐτὸν ὁ- φείλεται. ἐπὶ πλέον, ἣ ἔπανασ- στροφὴ τῶν θυζαντινῶν πρὸς τὸν ᾿Αριστοτέλην. ΄Ο ἄριστο- τελισμὸς κατέκτησε τοὺς }ρι- στιανοὺς λογίους μετά τὴν ς᾿ ἐκ,, καὶ σταθερῶς κατώχυρῶ θη ἐν ᾽Αλεξανδρεία, ἕνθα ο. ἀριστοτελικοὶ ἑρμηνευταὶ πα- ρέσχον ἁἀρκετὴν ὑπηρεσίαι κατὰ τῶν ἐπικινδύνων ὃς σκαλιῶν τῆς νέοπλατων Σχολῆς τῆς ὮΓΠεργάμου τῆς παγανιστικῆς ᾿Αθηνο Σχολῆς. Αἱ περισσότερα: ἑρμηνευτικαὶ ἐργασίαι ἐπὶ τῶν ἀριστοτελικῶών /ἔργων/ δημοσιευθεῖσαι ἐν ᾿ λεξανδρείαᾳα καὶ ἐν ΒΕυζαντίῳ ἀπὸ τοῦ τέλους τῆς ς’ πρὸς τὰς ἀρχὰς τῆς ζ΄ ἑἐκ., ἐπιμαρ: τοροῦν τὴν σκοπιμότητα τοῦ ἐνδιαφέροντος τῶν ἄριστοτελι- κῶν μελετῶν τῆς χριστιανικῆς ᾿Ανατολῆς. ᾿Απὸ τῆς Ζ΄ ἐκ., καὶ ἑῆς, ὁπωσδήποτε, αἱ µελέται επι τῶν. ᾿Αριστοτελικῶων πρανµα: τειῶν ἐν Βυζαντίῳ, καὶ τὸ κό . σµα αὐτὸ φαίνεται νὰ ἐ! γεται μέχρι τῆς ΙΑ΄ ἐκ., Ότε ὁ Μιχαὴλ Εφέσου ἀἄνενερσο τὸ εἶδος τοῦτο τῶν φιλοσοῤι- κῶν. μελετῶν, Μετὰ ἀπὸ μακρὰν διακοπὴν εἰς τὰς ἀἁριστοτελικὰς µειᾶ- τας, ὁ Φώτιος:-εἷς ὁμολογή: τὴς τοῦ ᾿Αριστοτελισμοῦ--κα- τηύθυνε τὰς θυζαντινὰς φιλο- σοφικὰς καὶ θεολογικὰς τά- σεις ἐπὶ τῶν θάσεων ἐκείνων, τῶν ὑπὸ τοῦ μεγάλου τούτου Φιλοσόφου, /τοῦ ᾿Αριστοτέ- λους/ θεµελειωθεισῶν. ΕΙ πε- ρισσότερον προσελκύσασα τὸν ρεαλιστικὀν νοῦν τοῦ Φω.ίου ἤτο ἡ ἀριστοτελικὴ λογικη παρὰ ἡ περὶ ἰδεῶν θεωρία τοῦ Πλάτωνος, ἂν καὶ οὗτος δ.δάσκων τοὺς µαθητάς του ἠκολούθει συνήθως, τὰς πλα τωνικἀς ἰδέας. ὉΠίτο ὅμως αὐστηρὸς κριτὴῆς τῆς πλικτω: εικῆς θεωρίας. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) 800.000 Ἕλληνες ποντισκής καταγ µατα τοῦ Πόντου τὰ ἵερᾳ στην σ᾿ ὅλες σχεδὀν τὶς π δὲ στὶς ἀκριτικὲς περι θήκη . Τουρκίας μᾶ Τούρκους τὴς τῆς ΛΑ περι θάλα ἀπὸ τῆς Παρασκένης 29 γώ: μετὸ τὴν 2.1»: των Ἑλλήνων ἅσσυν. οτη» λίου, μιὰ ἱστορικὴ Ὁδ, ποὺ παρέμεινε ακτ ραγμένη σὲ κάβ, πον η ἠυχήτ την 50ὐπ απ τευούσης τῶν Κομνη«ῶν Αὐῑζοζῥατ της τής ταλύσεως τοῦ Ἕλληνοθι τις γβστους εἰς τη ΦώτΟοΥ φίον µας λιθεντόκορμοι Άντιοι μὲ ζίπτες, ἦν Εσυµατ.: Υὸ εἰκόνα τῆς τοῦ Πο ογίας Σουμελᾶ, τη ΕΚΛΝΛΗΣΙΣ οι. καὶ µίτραν ειοῦται διὰ πρώτην λσθη 5 ὃ ΚΓ΄, ὁ ὁποῖος, πρὶν γίνη Πατ Κω τὸ Σεξτίνιον Παρεκκλήσιον τοῦ ᾿Επισκόπου, α- ᾿Ορθοδόξου ὀρθοδόξους ναούς, καὶ ἐχειροτόνη- φορὰν παραμονὰς εἲς τῆν ἴστου αν Κατὲ τὰς τῆς συγ- ό αρ” Αδινας νσταντινούπολιν καὶ τὰς νὰ Εἐκδηλώση σεθασμὸν πρὸς τν Εφημερίδες, ὅτι αἐντὸς τῶν κόλπων δοξον δόγμα καὶ ἐκείνης «στὰ Καβολικοὺς, οἱ ὁποῖοι ἄκολου- λόγους προσηλυτιστικούς. Τὶ ΠΠ Ἰν ΤΟΡΤΑ Το ΚΟΤΛΑΡΙΟΟ ἠ, ΜΜ ΠΠ [' ΜΜ ΙΗΝΗ Ἑπι τοῦ Ἡ. 12 εν υὐταζον) πο ο οσο ο... { ων τασία δὲν συνεκασς τόση πιστονεντ στους σαν αὐίες ταῦ αἲς ση στο ο Νουάστες Ἰπομνἡμνευπατά τοῦ Κάπυτο εἷς χε πιω ίνη στὸ ταμεία τον ομ- ας ανοτουη εἶων τος τα ΠΗΦάΤΝ πησὺ τῶν ΕΙ σε νιών ρα Ἡ πεν ΠΠ ουσευχήθήκε στὺν Κεν γΝ. : υντάς τοῦ. τὴν τασε » Ἡ πιωδιά τόν σε είπα τὸν καλοῦσε νὰ τὴν επισέει θῇ μιά ἐτοιποάνατη πλύστοα ποῖ χατυιγυῦσε στὴ «τωγώτευη συνοῖ ία τῆς Ε λασλώσης. Ὁ Κυνάρινυ αυσιχὰ ἔτοσξε ἁμίσως, γτατὶ πτσο πῶς σὲ κάτι απηροῦσε πως νά τὴ θυη ση, Φαντασῦῆτε η ο. Τά χο πὺν τὴν ἔνπληςί του ὕταν { χὴ ἔτοιποάνατη γυναίκα παλι ἀπὸ μιὰ 2ύλτσα ποὺ εἶγε κονὶ πέν γάτο ἀπὸ τὸ Η: δικά της ὑέσμες ἀπὶι γαυτυνυμίσματα γαι τὰ πωόσφεοε σ᾿ αὐτὸν τὸ τὴν πα- υήκχλησι νὰ τὰ δεΖΟΠ γιὰ τὺ ὂν ᾳ ανώτουη σα τους 1 υῦ ὃς πὼς ἀπὸ µικοὴ εἶχε ἀπυπείν πωοστάτευτη κι ἀνανκάστηκὲ οι ΠΠ στὴ θωπάλη, Κι ἐπειδὴ ἕ- ὑπέφεσε πολύς ἔταξε ὥς τῆς ζωῆς της νὰ, ση ἡ- Ὀμαιούς της. Ἐσαὶ ὅ8 Ἱάστηχε ὡς ὑπηρέτφια νι ἐπὶ Ἰρύνια ὡς απ]ύστρα κι) ἐπρικχυνόµησε τὰ Ἰοήματα ποὺ τώρα. πούσφεοε στὰ οφ ανά. «ϱ ν. Κονάοερ θυέθηνε ασ µηχανία, δὲν ἤξερρ ἂν ἦταν σῳ: στὸ νὰ δεχὺῃΠ ἀλόλ]ήρο τὸ πυσὸ τῶν «054 ποὺ τοῦ. πρόσφσοε ἡ ατωγχὴ αλύστρα, μὰ ἐκείνη τον διεθεθαίωσε πὼς εἶχε ὅτι τῆς χοειαζόταν γιὰ τὸ ὑπύλυιπυ τῆς ζωῆς της καὶ πῶς μάλιστα διὰ διαθήρης τοῦ ἄφινε ὄ,τιοήποτε / πείνη σχυπὸν αἨ. τοὺς γορύνια ἐ εν ᾱ- ΕΠΙΚΑΙΡΑ Νικητα! ΄πὸ τυῦ 2. Αὲγ αρόχειταν διὰ νικη ᾱ- ὑλητικῶν ἀπώνων ἡ ἄλλους, σω µατικῆς δυνάμεως, Υικητάς. ού: χειταν διὰ νικητὰς ἀγώνων εἰς τὸγ πνευματικὸν στίθον εἰς τὸν ὁπυίων ζυίσεται καὶ μετρεῖται ἡ απντυ- ματιχὴ ἀντοχὴ εἲς τὴν ἄθετὴν καὶ τὸν ἠωωϊσμὺν. ἑ{ρόχειται ὃνὰ τοὺς νικητὰς τοὺς ὀπυίους αἱ πα- ρε ὑοῦσαι ἐπέτειοι τῆς Ὄσης Δἱα0- τίου. καὶ τῆς 1ης Απριλίου. μας παρονσίασαν καὶ ὠρισμέναι ἆ)- Μαι ἐπέτειοι μᾶς ὑπενδυμίνουν, ὡς εἶναι καὶ ἡ ἐγγίονσα τῆς Ίδης δἱαΐου, Καὶ ὅταν τυνίζωμεν τν ἐπότει- ον τῆς 10ης λαΐου δὲν ἐννοοῦμεν µόγυν τοὺς ἑουταζομένους «ατὰ τὴν ἡμέσαν αὐτὴν ἀπύστολον «ί- µώνα τὸν Ἠλωτήν, οὔτε τὸν ἅ- Μον. Νισόλαυν, τὸν ἓν Μόρ (τοῦ. ὑπυίου τὴν μνήμην ἔορτ τοπικῶς ἡ Ορθόδοξος σία εἲς Ἱατάνησον χαὶ Ὄργυπε- γὸν ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς Ηρυύδου τοῦ. σεπτοῦ }ειἠιάνου του εἷς Γώ µην. δὲ ἦμεο, 1. Αἰπεκατό δυσ.. 19641, 10. Μαϊου), ἐνθυμούμεῦα καὶ τοὺς ἠρωϊν' ῥχείνους γέους οἳ ὁποῖοι πιστοὶ εἷς τὰ ἰδανικά τῆς ἐλευθερίας ἑά- δισ ἔθώχοι, σὰν τέτοιαν ἡμέ θαν, τὴν ἀγγύνην, 5 τὸ Όραμα τῆς ἐλευθερία», ἢ λον ζῶντες εἲς τὴν αὔθαν τῆς ενθεοίας--διότι κατὰ τὴν γνώ- μην ἑγὸς σοςοῦ καθηγητοῦ, ὃ ἄν- ἄρωπος ἆφ” ὕτου ἀναλαμθάνει τὸν ὑπὲρ ἐλευδεοίας ἀγῶνα, καὶ ἄγω γίζεται, παντὶ σθένει, διὰ τὴν ἓ λευδερίαν σῃ ἤδη ἐκεύθερος καὶ τὰ, δεσμὰ τῆς δουλείας δὲν ἔγωνν ἅπ. αλπτοῖ ἐπιῤουιν. Ἑοιαῦταιν ἐπέτεοι εἶναι πάυσ πολ)αἳ εἲς τὴν Ἑλληνικὴν ἱστοοί αν--ειὰ τν Ἰζυπριακὴν. Κατά τὸν 11. ζώντ ΗΟΙΝΟΚΟΙΝΟΝΙΚΑ ΑΝΑΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, Λημοσιογράφοῦ. τετραετῆ ἐπικὸν ἀγῶνα τοῦ 1νυ- πριακοῦ λαοῦ ἴσως ύλαι αἵ μν μηνίαι τοῦ ἔτους, τολμῶ νὰ οἴπων έχουν γὰ ἐπιδείξουν τὸν Ὀρίαμόον των. Εὸν Ὀρίαμθον τῶν αικήητῶν τοῦ υπριακοῦ λαυῦ πατὰ τὴς στυννῆς ἀποικιοκρατίας. ἣν νὶ- χην εἲς ἕνα ἄνισον ἀγῶνα τοῦ δικαίου ἐναντίον τοῦ. δικαίου τοῦ ἰσχοροῦ, Ἰκαὶ ἀνεδείχθησαν αι τοὶ γικηταὶ αὐτοὶ ἓ τῶν ὑποίων οἱ περισσύτεροι ἦσαν ἀγοράμματυι μεριχοὶ δὲ μάλιστα καὶ τελείως ᾱ- νράμματοι, οἱ ὑποῖοι ὅπως ἦσαν ἐμπυτισμέγνοι ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἀπὸ τὴν πίστιν απρὺς τὴν ἴδέαν τῆς ἐλευθερίας τὴν ὃ- πυίαν Ὁ πατριώτισμὸς των τοὺς ἐνέανεε, Καὶ διὰ τῆς Ὠυσίας τών τὰ ἳ, ὁὑστᾶ των ὡς «θοτάνη ὁὀγέ- τειλεὸ, καὶ ἀπὺ τοὺς σεπτοὺς τά- (ους των «ἀνθίσει---γατὰ τὸν χοι- στιανὸν ποιητὴν- Ἡ πίστις αὐτὴ ποῖ μᾶς φωτίζει». Πμεῖς δὲ οἱ αγ] ηρᾶς ἐκείνης δοχιµασίας χάμωμενς ΟὈψείλομεν νὰ πυιήσωµεν τὴν ὑνσίαν των) ἠιμοιρίαι διὰ τὴν ἐπιτεν) λήσιν γαὶ κοιτικὴ γαὶ ἐπίορβις εὐθυνῶν ἀνυπάρμτων, αὐδεμίαν ὦ- (έκειαν παρέχουν. Τούναντίαν) ἔνότης, σὺυσπείρθωσις πέοιξ τῶν ὑπὺ τοῦ Θεοῦ τετα/µένων ἀρχγῶν ---ὡσ καὶ χατὰ τὺ διάστημα ἀνῶγος, Αὐταὶ µόνον καὶ εἶδαι µονίαν θὰ φέρουν εἷς την ἀπο]ει- δερωθεῖσαν νῆσόν µας καὶ αὐταὶ ἓν εὐθέτῳ χοθόνῳ δὰ ὁκορληοώσουν τὴν ελευδερίαν, γαὶ ὑὰ δραδεύ- συῦν. τὰ ὄνειρα τόσων γενεῶν. Αὐτὸ, ἰδιαιτέρως. τονίζοµεν. καὶ εὐχόμεβα νὰ ἀποκτήσονν οἳ φίλοι µας ἀναγνῶσται ὡς καὶ ἀῤκλη: ρος ὃ Κυποιακὸς λαός. ἐπιζήσαντες τς τι δὰ ἀξιο- ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΛΙΟΨΙΣ ΤΗΣ ΓΛΛΛΙΚΗΣ ΗΚΛΙΣΙΛΣ ΙΙ 1 ΙΗΤΗΜΙ ΤΗΣ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΛΣ Παρακεκινδυνευµένη εἰἲς μερικὰ σημεῖα ἡ ᾱ- ποψις τῆς Γαλλικῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς ἵε- ραρχίας διὰ τὸ ζήτημα τῆς τεχνογονίας. ἵμαγυν καὶ παραπυ).ὸ ενἠῶδες Ψέμα τοῦ. περιορισιυῦ τῶν. γεννήσεων, τὸ ὁποῖον τεευ τοίώς, όνῳ τοῦ. ὑπεραπ]λη υσιοῦ τῆς Τῆς, τώσων ἔχει ἀπασγολήσπει τοὺς. χοινωνιολόγους καὶ τοὺς Ὁ- που η ύνυυς τῶν λαών, ἡ Πες χία τῆς ᾿Ἠμκλησίας τῆς ἸΝαθυλι- Ζῆς Γαλλίας ὄλαθε σογκεκριόνας ἅπυή άσεις ἐπὶ τοῦ. θέματος τοῦ ἵχου τῶν γεννήσεων. ΗἩ. διακοίνωσις τῆς γαλινῆς Ἠλκκησίας ἡ ὑπηία, σηειωτέην, οἱ θετεῖται, καὶ. σὺ τῆς ί Ἓδυας, τῆς Ρώμης, Απο τινος γούνου διεζά εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ ὕλυν ἱκύσιμον. µία ἐρστρατεία διὰ Εὶς τὸ ἑ αρχίζει ὡς “1 Ἶ τῶν τὸν περιυρισμὸν τῶν γεννήσεων μιὶ ἄντισολληπτικὰς πεἠύδυυς, ἡ ὦ τυία διαταυσάσσει ανιζματα, συσκητίτιν τὴν οι ο ΡΕ”... ἐχστυατείε ἵν θα ώτάτην ὀντίκτυπην ἔπι τῶν ἆ τή τον αὕτῃ ἐπ ρα: ἐπιχοιοήμάτας Ὁ τὴν γειράή ἔτησιν τῆς ούτος τηλ πο τον. ατοκὴν ε/ ο τν ο νοο γεν μηὶ Η. νίνήσις δι ρινοα ήνιον, ἔτι ες πθθίεν καὶ ἁκῤπην τὸν. ἀγῶνα χα τὰ τῶν ἑρτοώστων ἡ γατὰ τοῦ ἠπουπαμινσωῖ κά ὅτι ὁ πεοτηρι σμὺς τῶν 3 νον. ἀποτε)εσματιχὸν τὴν παταπυλέμησιν τῆς πείνης εἰς τὸν κόσμον, Τὸ πρόθληµα, εἶναι γεγονός, ὅτι παρουσιάσει πυί- λας ὄψεις δημογφαφικῆς, ύγο)ο γικῆς πυινωγινῆς καὶ ἠδικῆς αἰὐ- σεως. Διὰ τοῦτο δεωροῦμεν χαὐῆ πὺν µας νὰ διαφωτίσωμεν τᾶς συνειδήσεις ὑπὸ τὸ φῶς τῆς Π]θι νῆς τῶν ποιστιανικῶν ἐἔντοί ῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς όν σίαςλ, νήσεων εἶναι τὸ μύ- μέσον. δια ο ΝΟΜΟΣ Το ΘΕΟΥ Τὸ, ἀνωτέρω απνεῦια καὶ ἡ µε: δηδιλύτης, θάσει τῶν οποίων οἱ ἱεοάυσγαι. τῆς [αῤλίας ἑξήταπιν τὸ δυσχκολύότατην τοῦτο Πέπα, τὸ ἀποίον ἁπασγχολεῖ ὄλας τοὺς. ολαοὺς καὶ ἰδίως τοὺς γεν στιανικοὺς, λόνῳ τῶν. αὐστησῶν ἐντυλῶν τῆς Ἠχγλησίατ, καῑι- στῷ τὸν πτίµενον της ἀνωτένω δία- χοινώσεως λίαν ἐπίκαιρον ο 0 γα δοΠυῦν τὰ, πλέον χαραλτηνι: στιἁ ἀπυσπάσματα τῆς ἅπος ά- σεως τῆς γαλλικῆς ᾿ΠΓεμασγίας: ϱἩ Ἐκλλησία συναισθάνεται ὄντως παὶ (δυνόγεια οἲς τὴν τς αελίδ.0 , ἡμτροἳ 7. ΦΛΝΤΗ1 τί πιωωνσία της θὰ πο. Ἑ μετὰ τὸν ἠάνατὸ της. ων: τόλει τὺ σα νητουφε τι λησονό- απσε 1.00 ἀπὸ τὴν αλύστωα, δαν ᾱ/ η μέρα, ἀνάπεπα στὰ πο παρέλθε ο 4 ὃς ασμάτων πο γε ζητήσει ἀπὸ ὀγη- ατάσια, τὸ παρακέοισε μέχρις ὐ- τοῦ. διάθασε οκύλ ΠΟ τὴν ἆκη- λοποαφία τους Όταν τὸ ἂν πουη οναένως ᾳ αντασϊῆτε τὴν Ἰατάπηςί του ποὺ ἀντὶι γιὰ δείγαατα ἐποόδαλς μιὸ, τευαστία δέσμη ἅπυ Ἱαυτηνο- μίσµατα ὡς Εα τοῦ, Οὔτε Ἴνο- μα οὔτε διεύθυνσις ὑπῆργε στὸ δόια, πόνο μιᾶ, σηπείώσις ἕπανα- χαλῶ. δεχδῆτε τὺ πυσὺ αὐτὸ νιᾷ την ανόγερσι νας μιροης ο νιας τῶν ἀρφανῶν σας.) ) δὺ μιὰν ἄλλη περίπτωση Γτύ- πησε ἡ απύρτα τοῦ γραφείου τοῦ Νουάσιερ καὶ μπῆκαν ὃυὸ ἄννω- στοι ποὺ τοῦ ἄφισαν 49.000 σὲ χαοτονυµέσµατα. Οὔτε τὸ ὄνυμα οὔτε τὰ ἀογικὰ τυὺς δέχθηκαν νὰ δώσουν καὶ δήλωσαν πὠς δὲν ἡ- ὕελαν ἐπίδειξι. «δᾶς δώσαμε τά χοήµατα, κι αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸξ εἶἰπαν χι’ ἐξαφανίσθηχκαν. ΔΙ αὐτὺ τὸν τρύὐπο συνεχίστη- χε τὸ ἔθγο τυῦ Ἱκουάριεο πι πο χυόνο σὲ Ἰρύνο τὰ ὁὀρᾳανὰ του πλήθυναν. ο Οεὺς ἑφρόντιζε γιὰ τις ἀνάγχες τους. ἡπὶ δύο ὁλόκκησρα ἕτη ὁ οναν- (ερ τητυῦσε χαὐημερινώς στὴ που- σευχή του ΦΌ.ου0 πυὺ χρειαςό- ταν γιά τὴν ἀνέγερση τῆς ἑχκκη- σίας τοῦ ὀρφανυτροφείου του. α έλος ἀπεφάσισε νὰ ανα έρῃ αὖ- τὺ τὸ ζήτημα σὲ μερικοὺς σύνεο- γάτες του καὶ σὲ λίγο «κάποιος τοῦ ἐνεχείρησε ἕνα χαντάκι μὲ τὴ φράση «ὐᾷ σοῦ δώσω τὶς {0.000 ὑπὸ τον ὕρον Ότι κανεὶς δὲν υὰ μάθῃ ὅτι ἐγὼ τὶς δίδω.» Ἡ ἐκ- Ἠ]ησία Ἀτίστηκε «είς μνήμην ἆ- γωνύµμουν κι ὅσοι ἔτυχε νὰ πα- ραχο) ου ήσουν τὴν δείαν λειτουν- γίαν σ᾿ αὐτὴν, ἰσχυρίρονται πὼς δὲν ὑπάρχει πυυὑενὰ μάτι τὸ πα- θόμοιο.. ᾿Εκατυντάδες ἀθώων µι- γοῶν ο ογῶν γυνατίζουν μὲ κατά νυξη νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Εα- νάγαῦθο ΓΓατέρα. γιὰ τὴ ατοργἡ καὶ τὴ πῳυστασία ποὺ τοὺς ὄινει κι οἳ ἀγγελικὲς των φαλμωδίες ποὺ «ὑάνουν µέχοις οὐρανοῦ, χανένα δὲν εἶναι δυνατον νὰ ἆ- φίσουν ἆσιγκίνητο,. Τύσον ταχὺς καὶ αυνεχἠς ὑπῆο- ξεν ὃ ρυθμὸς τῆς ἐργασίας τοῦ Κονυάριερ ὥστε ὀλίγον πρὸ τοῦ Βανάτοι τυυ, εἶχαν, ἤδη άνενερ- οῇη 64 ἓν ὕλῳ κτίρια γιὰ τὶς ᾱ- γάγχκες τοῦ ὀρᾳανοτουφείου, Ἡ- πΏῆοξε τόσυ ἀσυνήδης ἡ ὃδραστη- οιότης του γαὶ τόσο πολὺ κύριαυ- χοῦσε παντοῦ ἡ προσωπικότης του. ὥστε πυ))οὶ. ἐξέφοαζαν σο- ῥαρὲς ἀνησυγίες µήπως µετά τὺν Νάνατό του δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συγεχισὴῇ τὸ ἔργον τυυ. “ο ἴδιος ὅμως, γεμᾶτος πίστιν ὕπως πάντυτε, ἔλεγε «δν ὁ Θεὺς δὲν 6ρῆ στὴ γῆ μανένα κατάλλη- λο γιὰ νὰ τοῦ ἀναθέσῃ τὺ ἔργη, ἀσφαλῶς Ὀὸὰ στεί}ῃ κάποιον ἅγ- πελον ἀπὺ τὸν οὐρανὺ γιὰ νά τὸ ἠναλάθῃ.ν λαὶ πράγματι, ὅταν ὁ «πατέ- ρας τῶν. ὀρᾳανῶν» ἄνηλῦε στὸν Οὐράνιο Πατέρα. τὴν 16ην ο- Χτωθρίοα τοῦ 19084, τὸ ἔργον σι- γεχίστηκε ὑπὺ τὴν διεύφυνσιν ἑνος συμύουλίου. στὸ ὁποῖο μετεῖχαν ἣ σύζυγος χι οἳ δυό θυγατέρες τοῦ Ἀονάριερ. ᾿Αργότεοα ἔνδιες έωθη- σαν χι ἄλλοι πιστοὶ Ἀφιστιάνοί, ποὺ ἀγέκαθαν μὲ θερμὸν -ἤλον νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργον πάνω στὶς ἴδιες γοαμμὲς τοῦ ἰδουτοῦ του, 1 Ἡτίρια τοῦ ἱδρύματος αὐξήθηραν σὲ 98 γι ἡ ἕντασι τὺυυ σὲ 040 στρέµµατα. Ες τὴν ἐπετηρίδα τοῦ ἱδούματος τοῦ ἔτους 1909 παρέγε ται ἡ πληροφορία ὅτι ἀπὸ τοῦ ἕ- τοὺς 18Τ1 µέχοι σήμερον τὸ ἵ- δρυμα Ἱουάριερ περισυγέλεξ χα ἀνέῶρειίνε 94.101. ὀρᾳανὰ τὰ ὁπυῖα παρέδωσεν εἲς τὴν κοινω- γίαν ὡς Ἰρησίµους πολίτας. θασικὴ ἀργὴ τοῦ Ἱνουάριερ νά ἐ- ξαωτᾶᾷ τὴν συντήρησιν τοῦ ἱορύμα: τός του ἀπὺ τὰς δωρεὰς τῶν πι- στῶν, ἑτηρήῦθη καὶ τηφεῖται ᾱ- παρεγ κ ίτως. ᾿Απὺὸ κανένα ὃὲν Σητεῖται συνδρομή. Οὐδέπιτς πί- γονται ἐλλλήσεις καὶ ποτὸ δὲν ὃπ- µοσιεύονται. δια ημίσεις. Ἀὲν ο. πάφγιν. εἰστυάκτυρες καὶ γανεῖς δὲν. εἶναι ἐξωισιοδοτημένος, νὰ εἰσπράττη διά. τὸ ἵδρμια. Αί ᾱ- νάνγαν τοῦ ἐγτίδενται εἰς τὸν Θς- ὃν διὰ τῆς προσευγῆς ιξ τὴν στιν ὅτι Αὐτὺς δὰ ἐπησεάσῃ καρδίας ἐλείνων ποὺ πιναῖν τὴν γεύτητα καὶ θὰ στεουν ὑλισὰς ἀνάγχας τῶν παιδιῶν. Ες τὸν οἴρογομινὸν. ἀπολυγισιὸν. τοῦ ἔτους 1959 μεταξὺ τῶν ἐσόδων ᾱ- ναγφάηφεται τὸ ποσόν τῶν {12ὸ, δτ8-0-5δ ὡς ηροδοτήματα αἱ τὸ ποσὸν {49.104--«Π1----ἳ ὡς εἶπφω- ραί, Εἰς τὴν ἐτησίαν λογοδοσίαν του τὴν Ίδην Νεπτεμθοίου 19509 ὁ Γενιυκὺς Αιευθυντής τοῦ Ἱδυύ- µατος Ἀο Ὠαν]άδου ὠὀνέφερεν ἴτι εἷς τὸ ἵδουμα ἀνατρέᾳόνται ἐπὶ τοῦ παρόντος 6658 παιδιὰ γα- τανενηιένα σὲ 5{ εοϊκογένειες.) Ἱάδε δεκαµελῆς περίπου οἴχογέ- γεια χατοικεῖ σὲ Ξεγωριστὺὸ σπίτι καὶ ἔχει τοὺς διλούς της νωνεῖς» ἀνδούγυνα, πα ὑπηρετοῦν στὸ ἵ- ὄωυια, Τὰ παιδιὰ ζοῦν μιά πραγ- ματινὰ οἰκαφενειανὴ τωή, Ἡ πωυσπάβδεια τῶν ὑπευ ύνων εἶναι νὰ μὴν ὑπάργχη τίποτο ποὺ νὸ πἢ χάνη τὰ παιδιὰ νὰ, νοιώ ουν ὅτι τοῦν σὲ ἵδυνμα. Οὔτε στολή. οἳ- πειπαυγινὰ συαθούλια ἆ)λὰ παντου Ἡ οἰκογενειανὴ Ὀαλπωθ καὶ Ἡ γοιστιανικὴ ἀγάπη πάνω στὴν ὑπηία ἐθασίσνη ἡ ἵδουαις γαὶ θααΐτεται ἡ συνέχισις τῶν Οἵκον Ἱνάσεο μὲ σύν ητα Τί- στις εἲτ τὸν Οεύν.. πί- τὰς γιά τις το τς ΗΕΡΤΡΟΣ 4. ΦΑΛΝΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ { Μαϊου, {961. ἐ. ΔΑ. ΟΚΟΝΙΝ ἵ. ΚΛΗΛΙΛ ΤΗ ΡΛΙΛΗΝ Δ3ον Ὁ Φράνσις τέλειωσε }ΡΊΟ: ρα κι ἀνέόηκε στο δωµατ.9 του χλωμὸς καὶ ταραγµενος Μὲς απ΄ τὰ σκονισµενα τζάμι ἔθλεπε, στὴν αἴθουσα τῶν πρω των Βοηθειῶν, τὸ κασόνι μὲ τὰ γάντια τοῦ μπὸξ καὶ του» ἀλτηρες, ποὺ τοὺς εἶχε σ εί λει χτες ὁ Τάλοχ. και ποὺ Ἡ- ταν τώρα ἄχρῆστοι, ἄπαγορευ: µένοι. Ιὸν Επιασε μιᾶ μεγάλη ταραχή. Συλλογίστηκε: «ΔΕ µπορω νά ὑπομένω, ὁ Θεὸς δὲ µπορεί ν᾿ ἀπαιτεῖ τέτοια ὑπο- ταγή. Πρέπει ν᾿ ἀγωνιστῶ, ς ἀγωνιστώ σὰν ἴσος πρὸς ἴσοι μὲ τὸν ατερ-Κέζερ, ν΄ ἀγων-- στ ὧχ. γιά τὸν ἔαν τὸ µου, μά γιὰ τν ἀξιολόύπητη µισοπεθαµένη ἕνο- ρία.» ΄ Ηταν ξεχειλισµένος ἆ- πὸ ἀγάπη, κι ἀπὸ μιάν ἀκα: τανίκητη ἐπιθυμία νά θοηθήσε: τοὺς δυστυχισµένους αὐτοὺς ἀνθρώπους, τοὺς πρώτους «0 τοῦ ἐμπιστευόταν ὁ Θεός. Στὶς λίγες µέρες ποὺ ἀκυ- λούθησαν, µέσα στὴ ρουτίνα τῆς ἐνορίας, ἔψαχνε πυρετικα νὰ θρεῖ κανένα τρόπο νὰ κι- κήσει τὴν ἀπαγόρευση των συγκεντρώσεών του. Οἳἵ σογ- κεντρώσεις αὐτὲς εἶχαν γίνε. τὸ σύμθολο τῆς χειραφέτησης τῆς ἐνερίας του. Μὰ ὅσο τὸ συλλογιζόταν, τόσο ἡ θέση τοῦ ἐφημερίου φαινόταν ἀπόρθητη. Βλέποντας τὴν ἡσυχία του Φράνσις, ὁ γέρος ἄρχισε νά μὴν κρύθει σχεδὸν τὴ χαρα του. Ηέξερε νὰ τοὺς θάζει τὰ δυὸ «τόδια σ᾿ ἕνα παπούτσι... Φαίνετο:. πὼς ὁ ᾿Επίσκοπες θὰ τὄχε καταλάθει αὐτό, νι . αὐτὸ τοὔστελνε ὅλο καινούς- γιους, τὸν ἕνα μετὰ τὸν ἄλλ». Τὸ χαμόγελό του γινόταν ὃὅλο καὶ πιὸ εἰρωνικό. Μὰ ξαφνικά, τοῦ Φράνσ.ς τοῦ πέρασε ἀπ᾿ τὸ νοῦ µια - δέα. 'Η ἐλπίδα ἦταν ἴσως πολὺ ἀμυδρή, ἔπρεπε ὅμως νὰ τή δοκιμάσει. Τὸ χλωμό του προ σωπο ἄρχισε νὰ κοκκινίζει. καὶ παρὰ λίγο νὰ θάλει τὸ κλάματα. Βάξοντας μεγάλη προσπάθεια, κρατήθηκε. θα δοκιμάσω, συλλογίστηκε, πρε πει νὰ δοκιµάσω... μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τῆς θείας Πόλυ.». Εἴχε συαφωνήσει μὲ τὴ θε.κ Πόλυ καὶ τὴν [ζούντυ πὼς θάρχοιταν στὸ Σέλσολω, τὴ» τελεσισία θδοµάδα τοῦ [ου- γίου. Τὸ Σέλσλυ, θέθαια, δὲν ἦταν ἰδεῶδες µέρος γιά ἐξοχκή, μᾶὰ ὁ τόπος ἧταν ψηλά, κι δ ἀέρας καλός. Ἡ φρέσκια πρί- σινάδο. τῆς ἄνοιξης τοῦχε δώ- σει μιὰ πρόσκερη ὀμορφιά. Κι ὁ Φράνσις ἤθελε πολὺ νὰ ξεκουραστεῖ λιγάκι ἡ Πόλυ, ποὺ εἶχε µεγάλη ἀνάγκη ἀπὸ ἀνάποι ση. Ὁ χειμώνας τὴν εἶχε θλάφει πολύ, καὶ στὴν ὑγεία καὶ στά οἰκονομικά. Ὁ Θαδδαῖος Τ6ίλ- φοῦλ. «ρήμαξε», κατὰ τὴν ἕκ- Φρασή της, τὴν «Ένωση», πί- νοντας περισσότερο ἀπ ὅσο πουλοῦσε, ἀποφεύγοντας νὰ δείχνει τὰ ἔσοδα, καὶ προσπχ θώντσς νὰ πάρει ὅλη τὴ δου- λειὰ στὰ χέρια του. Ἡ χρόνια ἀρρώστια τοῦ Ἠέντ εἶχε πά- ρει παράξενη τροπή. Ἠπτωαν τώρα ἕνας χρόνος ποὺ δὲ µπο- ρουσε να µεταχειριστει τα πόδια του, καὶ ἦταν ἐντελῶς Ανίκανος γιὰ κάθε δουλε-ἁ. Καρφωμένος σὲ µμιὰ κινητὴ καρέκλα, εἶχε γίνει τώρα ας- λευταῖα ἐντελῶς ἀνεύθυνος κι ἀκαταλόγιστος. Τὸν ἔπιαναν παράξενες λόξες, καὶ µιλών- τας μὲ τὸν Θαδδαῖο, ποὺ ἕ ξακολευθοῦσε νὰ κολακεύξι τὶς ἀδυναμίες του, παίνευε τὸ Φανταστικό του γιώτ, ἢ τὸ ζυ- θοποιεῖο ποὺ εἶχε, τάχα, στὸ Δουθλίνο. Μιὰ µέρα, εἶχε ἔς- φύγει ἄπ᾿ τὴν ἐπιτήρησή τῆς, καὶ µαζ μὲ τὸν Σκάντυ πες ράξενο ζευγάρι ἔφτασε ὥς τὰ μαγαζιά τοῦ ἸΚλέρμοντ κιαὶ παράγγειλε δυὀ δωδεκάδες καπέλα. ὍὉ δρ. Τάλοχ, ποῦ πῆγε καὶ τὸν ἐπισκέφτηκε, εἶκε Αποδώσει τὴν κατάσταση τοῦ Μέντ σὲ διασάλευση τῶν Φρέ- νῶν, καὶ εἶχε προμηθεύσει τῆς θείας Πόλυ τὸ νοσοκόμο ποὺ τώρα τὴν ἀντικαταστοῦσε. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ί ἡΠΠΜΙΙ 1 ΠΛΗ ΕΚΜΙΙΙΣ ΜΑ. [Ό ΙΗΗΜΙ Τή ΤΗΝ ------------ααωρανρ Ῥυγέχειά ἐκ τῆς θ΄ σελίδυς] τὰς δυσκολίας καὶ τὰ θάρη ποὺ ἐπιθάλλει εἰς τὴν οἰκογένειαν ὁ δεσμὺς τῶν ἀλληλοδιαδόχκων γεννήσεων. Γνωσΐζεν ἐπίσης τὰ ἠπὺ τῶν δια(όρων ᾿Ῥθνῶν πα: ρουσιαζύµενά προθλήματα ἐκ τῆς ταχείας αὐξήσεως τοῦ πληδυσμοῦ. 1Ταρ᾽ Όλα ταῦτα, ἡ Ἐλλλησία «ἔχει ἀποστολὴν νὰ ὑπεγθυμιξῃ τὰς ἀρχάς, αἱ ὁποῖαν πρέπει νὰ ὑδηγοῦν τοὺς ἀγδοώπους καὶ ἶ- δίως τοὺς ἔχοντας τὴν εὐθύνην τῶν ποινῶν απρὺς ἐξεύρεσιν Ἀύ- σεων ἀνθρωπιστικῶν, Ὀαρραλέων καὶ Ἀετικῶν». Ἐν συνεχεία, Ἡ διακοίνώσις ᾱ- ναφέρει, Ότι μύνον ὃ Νόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι κατηγοφηματικὺς καὶ ὅτι ὑμίσταται ἐντὺς τοῦ ἀνθοσώ- που αὐσικὴ τάξις τὴν ὑποίαν ὁ Πλάστης ἐγκαδίδουσε διά τὸ παλὸν τῶν ἀτύμων καὶ τῆς Ίοι: γωνίας. ο ἄνθρωπος πρέπει νὰ τρέφῃ ἀγάπην ποὺς τὴν ζωὴν αἱ τὴν. οἰκυγένειαν. ᾿Απαγορεύεται ναὶ διὰ ἠθιωὺν ἀγχόμι σᾳυπὸν ἡ χρησιμοποίησις ἐσωτερικῆς μεῦό- δοὺ, ἡ ὑποία ἀντιτίδεταω εἰς τὸ θαδὺ νόημα τῆς ἀνθρωπίνης ᾖει- τουογίας. Α1ΊΑ ΤΗΝ ΡΟΝΙΜΟΤΗΤΑ Ἐν. συνεχείᾳ αροσθέτει: «Π Ἐκλλησία δὲν ἐπιμένει εἲς τὸν ἓν πάση Ὀνσίᾳ συνεχῆ γουμιό- τητα, Διά νὰ. θοηθήσῃ δὲ τοὺς συζύγους εἲς τὴν ἐπ)ήρωσιν τῆς ἀποστολῆς των καὶ τῆς ἔπιτελέ- σεως τοῦ Χυρίου σχοποῦ τοῦ. οά- μου, ὕστις εἶναι ὅχι μόνον ἡ τε- πνογογία, ἀλ]ὰ καὶ ἤ ἀνατοογὴ τῶν τέκνων, πυιεῖται ἔλκλησιν εἰς τὴν λογικὴν, εἷς τὸ καῦῆκον καὶ τὴν συνείδησιν, εἷς τὴν γνησίαν ἀγάπην, εἲς τὰς εὐθύνας τῶν γονέων, διὰ νὰ ἀποφασίσωυν ἐνώπιον. τοῦ. Οευᾶ, πόσα. παϊδιό δὰ εἶναι εἷς Ὀέσιν νὰ ἀναθρ- ον... ΣΗΜ. --Τὰ θαυμαστικἁ τίθενται ὑπὸ τῆς Συντάξεως. Ἱϊ ἀνγωτέρω ἀπόφασις ἢ ὑπυία προεγάλεσεν εἷς τοὺς Ὀερ)οήν- κοὺς γύχκλυνς διεδνῶς διάφοα σχόλια, διὰ, τὴν θέσιν τῆς τα): λωῆ- ἨΕν»»λησίας, Πεωρεῖται ὡς µία ἀπὺ τὰς σοθαρωτέρας ὕπευ- δύνους ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ. δέκατος. ΕΣ ΤΠΝ ΣΥΝΡΙΛΠΣΤΟΑ ΤΟΝ ΤΟΝΩΝ Ἡ αι τὴν πρωτοθοολίαν. τοῦ . --τωκο--- πιοῦ τῶν παιδιῶν εἰς τὴν λογικὴν καὶ τὴν συνείδησιν τῶν γονέων, ἀλλ ἀπυδοκιμάζει ἓν συνεχείᾳ ὡρισμέ- γα µέσα πεοιορισμοῦ γεννήσεων. «Αποδοχιμάζομεν ὅλας τὰς ἔσι- γοήσεις, α ὁποίαι, διὰ µέσου ἆν τισυλληαπτυκῶν µεδόδων καὶ στει- ρωτικῶν παραγόντων, ἔχουν σχυ- πὺν νὰ ἐμποδίσουν τεχνητῶς τὴν ἔλεισιν τῶν τέκνων εἲς τὸν ακό- σµον. Τὰ µέσα αὐτὰ, ἀντι νὰ περιορίσουν τὰς ἔκτρώσεις, τὰς πολλαπλασιάζουν Ἀαὶ καταστρέ- «ουν τὺν σεθασιμὸν πρὺς τὴν ζωήν». ο , Οἱ “Ἱεράσχαι τῆς Γαλλίας δεν παραλείπουν ὅτι μὲ ἀπόλοτον ἐμπιστοσύίνην εἰς τὴν Ἠπιστήμην εἶναι δυνατὸν νὰ. προοδεύσῃ ᾽Ανδρωπότης καὶ ν᾿ ἀποχαλυφθοῦν τὰ πεχουμµένα εἰσέτι ἀποθέματα τῆς Φύσεως, πυὺ ὁ Τλάστης ἕ- θεσεν ἐντὸς τῆς γῆς. τοῦ ἀέρος ναὶ τῆς Ὀαλάσσης διὰ νὰ, ἵνανο- πονηθοῦν αἳ ἀνάγχαι ὕλων τῶν ἀνθρώπων. ἣν ἀνωτέρω ἀπόφασιν ὡρισμέ- ναι ἵταλικαὶ ἐφημεοίδες παρουσία- σαν ὡς γέαν γνώµην τῆς Καῦο- λωῆς Εκκλησίας. Ἐπὶ τοῦ. δέ- µατος τούτου, εἷς τὸ ἐπίσημον ὦρ- γανον τοῦ Ώατικανοῦ «ξωμαῖος Παρατηρητής». ἐδόλη ἡ ἀπάντη- σις, ὅτι ἀνέναῦεν τοῦτο ἦτο διδα- σκαλί. τῆς αχοιστιανικῆς ἠδι- κῆσ(τ) καὶ ὅτι: «Υπάρχει έοις διὰ τὸν νόµίμον ἔλεγχον τῶν ᾱ- τυμικῶν Ὀογανικῶν ὅρμῶγ, ὥς καὶ διὰ τὴν λογικὴν αρόθλεφιν τοῦ. μέλλοντος». ΑΙ ΕΚΚΛΗΠΣΙΑΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Τὸ λίαν ἐπίκαιοον τοῦτο θέ ἀπησγύλησε τὸν παρελθύντα μῆνα γαὶ τὰς Ἐκκλησίας τῆς ᾽Αμερι- κῆς ποὺ διὰ μεγάλης πλειοψηφί- ας εἰνέκριναν τὴν χοῆσιν τεχνη- τῶν. πεδόδων διὰ. τὸν πεοιορι- σμὸν τῶν γεννήσεων δι. ἀντισυλ- ληατικῶν µέσων. ἐχεῖ ὕπου τὸ ἔ- πιῤάλλωυυν αἲ περιστάσεις». Τὸ θνινὺν Συμθούλιον. ᾿Εκλλησιῶν τῆς ᾽Αμεοικῆς ἀποτελεῖται ἀπὸ ϱ8 ὀχπουσώπους τῆς Διαμαρτοοῦ- μένης ᾿Εγνλησίας καὶ ὃ τῆς ος ἠοδύσου, Ὃς ἐννώσθδη οἵἳ ἅν τιποφόσωπυι τῶν Ὁς βοδόξων Ἰ χχκλησι ων ὃν ἔλαδον α ἑ ραος εἰς τὴν ΨηΠο αορίαν ἐπὶ τοῦ δε Ἰκνλησία ἀρίνειμα τος του τον, “νε πρ Ἐγγλησιαστικὸν Διχαστήριον (λευκωσίοις ἸΑοιῦμ. Αιωνγῆς 34)01 Μεταξὺ Ανδοέου Ἰωάννου, ἐκ Κλήσυυ, ἐνάγύντος καὶ Γεωργίας Ἀρήστου, ἐκ Βλήνυο, ον ἀννώστον. δια κονῆς, ἐναγομένης, ΚΛΗΣΙΣ Καλεῖται ἡ Γεωυγία Χρήστου ἐν Αήνον πιά νῦν διαμυνῆς καὶ πατοιχίας. ὅπως τῇ λ[αϊΐους 1951 ἡμεέοα αὐτοποοσώπως ἢἨ διὰ νυµίαυν αὐτῆς μα ὥσα Ὁ π.α,, ἐμφανισθῃ πληρεξανσίου, ἐνώπιον τοῦ. ἐν Λευκωσία στηρίον. τῆς ᾿Αογιεπισκοπῆς Κύπνου, ὡς ἀγνώστον Σέτ Ἠγνλησιαστικοῦ. Αννα: ἐνανυμένη ἐπὶ διαλύσει - , Φα ως. . ΄ . ΄ ον πο ὑπὸ τοῦ. μνηστῆρος της Ανδυέου Ἰωάννου, εν Ἰλἠοου. Ἐν ἐναντία πευιπτώσει διχασθήσεται ἐρήκην, Ἡ παροῦσα Ἰ)ῆσις δημοσιεν Πήσεται ἅπας ἓν ταῖς ἓᾳ ημευίσιν «Ἐκχ]λησιαστιχὴ ζωὴ «ΔΙάχη: καὶ ευ δεοία. Ἐν τῇ Ἱ. ἸΑογιεπισκυπῇῃ Κύποου, τῇ ΤΠ Απουμος 1981, “Ο Πρόεδρος Τ ΑΡΝΙΜΑΝΑΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΠΗ” ΓΟΤΘΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Λοξα στην πολυσκάλιστη τὴν ἐκκλησιά τὸ γέρµα ἑάμωνε φῶς ἀγριόχρυσο. Στὰ παραθύρια στέκαν μὲς στὸ γιαλὶ ζουγραφιστοὶ μὲ διαµαντένιο φέγγος Αγγέλοι µακροφτέρουγοι καὶ Παναγιὲς γλυκοῦλες. Τὸ δράκο τὸ φλογόστομο σφαγάρι ὃδρασκελοῦσε τὸ ἄσπρο φαρὶ τ΄ ᾿Αγιοῦ Γιωργιοῦ καὶ τοῦ παραδεισένιου δέντρου τὸ μῆλο δάγκανε κρυφοχαμογελώντας ἡ µάνα µας ἡ πρωτινὴ- τότε κορούλα ἀκόμα, Στὸ φρύδι κάθε ξέργυρης καµάρας τροµοχάσκαν ἀνασκελάδες, γήταυροι, πλανήταροι, γελοῦδες, τοὺς κολασµένους σκίζοντας στὰ κλαδωτά τους νύχια. - ν ς, μμῶ : --- ο ο Κι ἀπ᾿ τὴν καρδιά τὴν πέτρινη τῆς ἐκκλησιᾶς ροοῦσε θαθύθοη µουσοτράνταχτη φωνὴ καὶ ἤτανε γύρω σὰ μὲς στὸ ἀνεμοθάλασσο ν᾿ ἀθιθολοῦσαν ὄρη. ΠΕΤΡΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΣ ϐ ΙΝΣΟΥΣ ΠΛΤΗΡ ΠΛ. ΜΑΣ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου. Καθηγητοῦ τοῦ Παγ κυπρίου Γυμνασίου. «Ανθρωπον οὐκ ἔχω» (Ιωάν, 5,7.). ΔΕΣΠΟΖΟΥ ΣΑΝ, ἐπιῤλη- τικὴν καὶ ὅλως ἰἴδιαιτεραν κα- τέχει θέσιν ἡ ὑπὸ τοῦ παραλύ- του τῆς εὐαγγελικῆς περικο- πῆς της χθεσινῆς Πυριακῆς ἀπάντησις εἰς τὸν αρ- χηγὸν τῆς ζωῆς καὶ τῆς σῶ- τηρίας µας Ἰὸριον ᾿Ιησοῦν «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῆ τὸ ὕδωρ δάλῃ µε εἲς την καλυµθήθραν». 2 κέ- ψεις πολλαὶ καὶ ποικίλαι ὅη: μιουργοῦνται ἐκ τῆς κατὰ τόσον Φφυσικὸν τόνον λεχθεί- σης Φφράσεως τοῦ ἀτάφου, ζῶντος -- νεκροῦ, τῆς ὃν: στυχισµένης αὐτῆς ὕπαρ: ξεως. «Ανθρώπον οὐκ ἔχω», Διατὶ ἄραγε νὰ κεῖται τόσον περιφρονηµένος εἰς µίαν γώ: γίαν τῆς πενταγώνου κολωµ- θήθρας Διατὶ ἐνῷ τόσοι ἄν- θρωποι διέρχονται ἀπὸ ἐκεῖ καθημερινῶς καὶ τόσον πλῆ- θος συνωθεῖται, αὐτὸς λιπο- θυμεῖ ἀπὸ τοὺς πόνους ΑἈὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὸν πλη- σιάσῃ καὶ νὰ τοῦ ὁμιλήσῃ Δὲν τὸν θοηθεῖ κανεὶς νὰ εἰ- σέλθῃ εἰς τὸ θαυματουργὸν ὕ- δωρ τῆς Βηθεσδᾶ Οχι. Τό: σοι ἄνθρωποι γύρω του καὶ ὅμως οὐδεὶς τὸν οἰκτείρει. Αὐτὴ δὲ ἡ ὕπαρξις ἐκίνησε περισσότερον τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Κυρίου: «Θέλεις ὑγ.ῆς γενέσθαι» Μὲ πάλλουσαν δὲ ἀπὸ συγκίνησιν καὶ δακρυσμέ- νους τοὺς ὀφθαλμούς ὁ πα- ράλυτος ἀπαντᾶ ἀμέσως: επύ- ριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Μάρτυρες καὶ ἡμεῖς τῆς δραματικῆς αὐτῆς σκηνῆς, ἵ- στάµενοι ἀμίλητοι πρὸ τοῦ ἕ- κτυλισσοµένου καὶ ἐπακολου- θοῦντος θαύματος, ἂς προσ: παθήσωμεν, Ἀλύοντες τὴν σιω: πήν, νὰ. ἐμθαθύνωμεν εἰς τὸ νόηµα τῆς πρὸς τὸν Κύριον ἀπαντήσεως τοῦ Παραλύτου. Αἱ πλήρεις νοήµατος φράσεις τοῦ παραλύτου τῆς Βηθεσδα «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» θά πιο: τελέσουν τὸ θέµα τοῦ παρον: τος ἄρθρου µα Ἡ φωνὴ αὐτὴ τοῦ παραλό του τῆς Προθατικῆς ἸΚολυμ: βήθρας διαρκῶς ἔκτοτε ἀκςυξ- ται. περισσότερον µεγαλοφώ: νως, εἰς κάθε µέρος τοῦ πλα- νήτου µας, ᾽Αποκρουστικὴ ἀλ- λὰ πραγματική. Ἡ πλεον ζωντανή καὶ ἡ πλέον συνήθης, Πικρὰ ἀλλ᾽ ἀληθὴς «Ανθοω- πον οὐκ ἔχω». Φράσις ἡ ὁπρία ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ στόμα ἑνὸς ἐπὶ τριάκοντα καὶ ὀκτω ἔτη ἀσθενοῦς, ἀλλὰ καὶ φράσις. ἡ ὁποία καθημερινῶς ἐξέρχε- ται ἀπὸ τὸ στόµα τοῦ κας: νός. Καὶ ἰδοὺ διατί... Ἡ δυστυχὴς ἐκείνη µητερό ἡ. ὁποία τόσα ἐκοπίασε καὶ τόσας νύκτας διέθεσε ἄγρυ πνη παρὰ τὸ πλευρὸν τοῦ ἔα: ρυνοσοῦντος παιδιοῦ της. προ φέρει ὡς τελευταίαν φράσι’ τῆς ἐπιγείου ζωῆς της: «δὲν ἔκαμα παιδὶν. Καὶ τοῦτο διό- τι, ὅταν ἡ ἀξιολύπητη αὐτή μητέρα, μὲ τὸ ἀξιοθαύμαστον καὶ ἀξιοτίμητο παρελθόν, ἐρ ρίφθη εἰς τὸ κρεθθάτι εἴτε ἐκ γήρατος εἴτε ἀπὸ θαρεῖαν ᾱ- σθένειαν, ἐγκαταλείπεται μό- νη. διὰ νὰ ἀποθάνῃ χωρὶς νά ὑπάρχῃ κανεὶς κοντά τής, ἢ νὰ παραδώσῃ τὴν ψυχήν τῆς εὑρισκομένη εἰς κανένα ἀνή- λεον δωµάτιον οἰουδήποτε ἆᾱ- σύλου. 'Η ἀνταπόδοσις πρὸς τοὺς κόπους. τὰς ἀὐπνίας καὶ τὰ δάκρυα τῆς μητέρας: -Αν- θρωπον οὐκ ἔχω». ΄Ο πατέρας, ὁ ὁποῖος νυκθη- μερὸν ἐργαξόμενος κατηνα- λώθη ὣς λαμπὰς ἄσθεστος ἐ- πὶ τοῦ καθήκοντος, τῆς ἄνα: τροφῆς τῆς συντηρήσεως καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν τέκ.ων του. ἐκθάλλει σπαρακτικὴν φωνήν: «Δὲν ἐγέννησα παιδὶ διότι καθημερινῶς συναντᾶ τὴ ἀσέθβειαν καὶ τὴν ἀγνωμο τύ- νην ἐκεῖ ποὺ ἐπερίμενεν ὑπα- κοὴν καὶ ἀγάπην. «Ανθρωπον οὐκ ἔχω»-, ἀκούεται νὰ ψ.Ὀυ ρίζη δακρύων ὁ ἀξιολύπη”ὸς πατέρας, ὁ λευκανθεὶς χάριν τοῦ πατρικοῦ φίλτρου. «Ανθρωπον οὐκ ἔχω- ἀκοῦ- εται νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ πι- κραµένα χείλη τοῦ ὀρφανοῦ καὶ ἐγκαταλελειμμένου παι- διοῦ. Χωρὶς προστάτην, χωρὶς 6οηθόν. Ἔρμαιον τῶν περι: στάσεων. -'Ανθρώπον οὐκ ἕ- χω» ἀναφωνεῖ ὁ ἐργάτης. ό ὁποῖος κακομεταχειρίζεται ᾱ- πὸ τὸν φιλάργυρον καὶ ἄσ' πλαγχνον ἐργοδότην. «Αι- θρωπον οὐκ ἔχω» ὅμολογει καὶ ὁ τίµιος εργοδότης, ὁ ὁ- ποῖος στερείται τιµίων έργα: τῶν. Συγκίνησις καταλαμόάνει τὸν ἀληθῆ ἐκεῖνον φίλον, ὁ ὁ- ποῖος εὑρίσκεται καποτε πρὀ ἐκπλήξεων. Αὐτὸς μὲ τὸν ὁ- ποῖον συνανεστρέφετο ἄποκα- λύπτεται καποτε καχύ- ποπτος, ἀσταθής, ἀἄνειλικρι- νής, συμφεροντολόγος. Ἡ λυ- πη του είναι µεγάλη: «Τὶ ἀν- θρώπος εἶναι αὐτός ᾽Αμέσως δὲ ἐπακολουθεῖ: «΄Ανθρωτον οὐκ ἔχω»,. Καὶ πράγματι. «Ανθρωπον οὐκ ἔχω». Τὸ φαινόµενον εἶναι καθολικὀν, Εἶναι δὲ εἰς ὅλους γνωστὸν τὸ μὲ τὸν Διογένην σχετιζόµενον ἀνέκδοτον, χαρακτηριστικὸν καὶ τοῦτο τοῦ ποιοῦ τῶν ἀνθρώπων. Βρατῶν φανὸν διήρχετο ἐν πλήρῃ µεσηµόρίᾳ τὰς ὁδ)ὺς διὰ νὰ συναντήσῃ ἔστω καὶ ἕ- να ἄνθρωπον καὶ ἐνῷ τόσους ἁπήντα καθ) ὁδόν, διαρκὼς ἐπανελάμθανεν: «ἄνθρωπον ζητῶ». Καὶ ὁ μὲν Διογένης ἐδικαι- οὔτο νὰ τὸ εἴπῃ, διότι ἔζησε ες ἐποχὴν εἰδωλολατρίας, εἰς ἐποχὴν ποὺ δὲν εἶχε δ:δα- χθῆ ἀκόμη τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ σταυρικὸς νά νατος καὶ ἡ ᾿Ανάστασις τοῦ Κυρίου µας, ἀλλά οἱ πιὸ πάνω ἀναφερόμενοι δὲν ἐδικαιοῦντο, Ἐπαναλαμθάνοντες δὲ τὸ «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» τοῦ πα- ραλύτου χαρακτηρίζουν χωρὶς νὰ τὸ θέλουν καὶ τὴν κοινω: γίαν µας καὶ τὰς προσωπικὰς κατευθύνσεις µέρους τῶν σων- ανθρώπων µας, Ποῦ δὲ τοῦτο νὰ ἀποδοθῃῇ: Εἰς τὴν ἀπομά: κρυνσιν ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον Καὶ ὁ παράλυτος μακρὰν τοῦ Νυρίου το ἕν Ψψωχικὸν καὶ σωματικὸν ράκος. πλησίον ὅ- πως Αὐτοῦ ὑγιὴς καὶ θερµο»ρ' γὸς κήρυξ τοῦ θαύματος. Ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἆ- µέσως διέλυσε καὶ διεσκόρπι- σε τοὺς πόνους καὶ τὰ ὅα- κρυα, χαρὰν δὲ καὶ ἱκανοποί- ασιν προσέφερε εἰς τὸν αἰτοῦν- τα. Εἶναι ἄπειρος ἡ εὐσπλαν χνία Του. Εἰς ἀπάντησιν δὲ τοῦ «ἄνθρωπον οὐκ ἔχων ἑ ὑμνῳδὸς τῆς ᾿Εκκλησίας θέτε εἰς τὸ στόµα τοῦ Κυρίου μας: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα. διὰ σὲ σάρκα µπεριθέθλημαι καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» Ὑπάρχει ἄραγε µεγα- λύτερον τεκµήρ΄'ον τῆς ἀνά πης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὰ πα.διό Του ἀπὸ τὴν ἐπὶ γῆς ἐνανθοώ πησιν τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου Του Ας προσπαθοῦν οἱ ἄνθρω ποι νὰ ζήσουν μακρὰν ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον. Τίποτε τὸ πνευματικὸν δὲν κατορθώνοὺν Ἐπάνω εἰς ἄμμον κτίζουν. ᾿ἔσως νὰ ἐπιτύχουν καὶ ἐπι- τυγχάνουν πολλά εἰς τὸν τε: χνικὸν τοµέα. ἄνθρώποι ὅμως μακρὰν τοῦ Χριστοῦ ποτὲ δὲ θὰ δυνηθοῦν νὰ γίνουν. «Μὴ πεποίθατε ἐπ᾽ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων οἷς οὐκ έστ σωτηρία» ἀναφωνεῖ ὁ Ψαλμο δός. «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἀνάστατις καὶ ἡ ζωή... ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἆ- λήθεια... τὸ φῶς τοῦ κόσμου» διακηρύττει ὁ Θεάνθρωπος λυτρωτής. ὍὉ δὲ ᾿Απόστολος του λέγει: «Μἠὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται' ὅ γάρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος τοῦτο καὶ θερίσει»». Ὁ ἀληθὴς χριστιανὸς ἔχει θαθεῖαν τὴν συναίσθησιν, ὅτι πλησίον τοῦ Κυρίου οἱ πόνοι μετατρέπονται εἰς χαρὰν καὶ τὰ δάκρυα τῆς λύπης µετα- θάλλονται εἰς δάκρυα ἐνθου: σιασμοῦ. 3χει συναίσθη2.ν. ὅτι ἀνήκει εἰς τὸν Χριστόν, ἓν τρυφᾷ τὸ θέληµά Ίου καὶ ἡ γαλήνη τῆς συνειδήσεως τοῦ δίδει χαρὰν ἀληθινήν. Γνωρσί: ᾿ζει τὸν προορισµόν του. Καὶ αὐταὶ αἱ θλίψεις του γίνονται αἰτία χαρᾶς, διότι τὰς θεω, εἶ ἀφορμὴν ἀνόδου καὶ ἠθ'ικὴς τελειοπο:ήσεως. Γνωρίζει ὃτ' εὡς χρυσὸς ἐν χώνεωτηρίῳ δο κιµάζεται- καὶ ὅτι «δικαίω ψυχαὶ ἐν. χειρὶ Θεοῦ καὶ οὗ μὴ. ἄφηται αὐτῶν θάσανος' Τοῦτο εἶναι τὸ καθῆκον. τὸ θέληµα παντὸς π.στοῦ. ἡ ἓν Χριστῶ ἀνάπαυσις. «Δίκα:ος ἐὰν Φθάση τελευτῆσαι, ἐν ᾱ- γαπαύσει ἔσται.. - Ὁ παράλυτος ᾽Αναπητοί. σελίὸιϱ) (δυνέχεια εἷς τὴν δ΄ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ “ΝΡΙΒ. ΠΤΡΕΕΣΘΕ’ [ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΔΙΔ. ΤΟΝ ΓΛΜΟΝ) Ἐὴν ἐποχήν µας, ἐποχὴν ἡ ὗ πυία διαγρίνεται ὀλύτελα Οι τὸν ποατισμόν της καὶ τὴν αοὐυδόν της εἲς τὰς τέχνας, τα γοάμμα- τα πα τὰς ἐπιστήμας, αλ)ὰ Ίάῑ χνυίως διὰ τὴν συγγοαήὴν και ἔχδυσιν θιθλίων, πουπαντὺς ύιόλί ὧν γοιστιανυοῦ περιεχομένου, ἁγαραντήρισε, Μέχοι ποὺ ολίγυι ἡ ἕλλευρι θιόμίων. σχετισαένων μὲ τὸν γάµον, τὸν ἀρραθῶώναν πἩΝ συζυικὴν καὶ οἰκυγενειανὴν τω ήν, ᾿Εξαίρεσιν εἲς τὴν. ἔλλειμιν αὐτὴν ἀπετέλυὺν µύνον τὰ θιθλία ὡς «ἡ Ἀοιστιανιὴ Οἴκογένειω υῦ ἀοιδήμου ᾿Αογιμάνδρίτου, Διο: νυσίου. Φαρατουλῆ, «τὰ Νέα Θε- αέλια», λαὶ τὸ ὀιθλίο «ἤ Εὐτιχία ατὸν χοιστιανικὺν γάμον» µετά- ᾷρασις ἐκ τοῦ ᾿Αγγλινοῦ. ώρα ὅμως, εὐτυχῶς, τὴν ἕλ- χειψιν αὐτὴν ἔρχεται νὰ συμπλή υώσῃ τὺ θιόλίο «λῦφιο Παντρεύε σθε» ἢ ὡς ἄλλως καὶ ὃ συγγθα φεύς του τὸ ὀνομάσει, ἓν παρενὺἑ σει, «Προετοιμασία διὰ τὸν γά μον». Τὸ ἐκλεκτὺ αὐτὸ θιθλιά 0ιον εἶναι χαρπὺς πείρας καὶ κὐ πων ἑγὺς ἀξίου κληρικοῦ καὶ ἆ χαµάτου ἐργάτου τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ. Κυρίου, τοῦ. Πανοσιο)ογιω τάτου Αλεξάνδρου Καντώνη. «ϱ. διαπρεπὴς αὐτὺς κλησινὸς, καὶ συγγραφεὺς τοῦ περὶ οὗ ὃ λόγος. θιθλίυυς εἶναι. πολὺ Υῶ: στὸς εἷς τὺν Ἰυποιαχὺν λαόν, προπαντὺς δὲ εἷς τοὺς ἀναγνώ- στας τῶν χοιστιανικῶν ἐντύπων. ΓΠΠοῦ δεκαετίας καὶ πλέον εὗρισκό πενος εἰς ζωνσταντινούπολιν. αᾶς ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν νὰ δια- φωτισθῶμεν ὅὕσον ἀφορᾶ φλέγον- τα ζητήματα καὶ θέματα τῆς ὋὈν: βοδόξου. πίστεώς µας, διὰ τῶν θιθλίων του ϱΑξίως ΠοοσέλὂετεΣ καὶ οἳ «Βυζαντινοὶ ναοὶ τῆς Τό λεωσ» ὡς καὶ αἳ ἐμθυιθεῖς µελέται του εἲς τὸ χοιστιανικὸν περιοδι- γὺν τῆς Κωνσταντινουπόλεως «φῶο. τὺ ὁποῖον ὃ ἴδιος διηύ γεν. ἓ ἀνθελληνυκὰς ταρα χὰς τῆς θης Σεπτεµθρίου. -ῄαὶ τὴν. καταστροφὴν τῶν τυποφᾶ- φείων τοῦ «Φωτὸς» ὃ Πανοσ. αἲ γέχισε νὰ παρέχῃ τὰς ὑπηρεσίας Μετὰ τὰς του εἰς τὴν ἵ, Νητρόπολιν τῆς Θεσσαλονίχης, ἀπὸ ὅπου εἶδε τὺ φῶς τὸ θιθλίον του. «Απαντά στοὺς δισταγμούς σου». Ἰαὶ τώ: ρα εἰς τὰς «Χουσᾶς ᾿Αδήναςν Όπου ὑπηρετεῖ παρὰ τῇ ᾿Αποστο- λικῇ διακονία, ἐκτὺς τῶν σοφῶν μελετῶν του τὰς ὑποίας τακτικῶς ἀναγινώσχομεν εἰς τὸ περιοδικὸν «Χαρούμενον σπίτο ἔσχομεν τὺ ἐ ξΞαιρετιχὺν εὐτύχημα νὰ ἀποκτή σωμεν καὶ τὴν Ὀαυμασίαν μονο γραφίαν του. ελὔοιο Παντρεῦε: σοελ. πι ς - ., νὰ ἰς τοὺς ἀγαπητούς µας αί- λους, τοὺς ὑποίους ἀπεκτήσαμεν ἐν τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἄοῦρων μας, τὰ ὁπυῖα ἀπὺ ναιροῦ. εἰς παιοὸν δηµοσιεύοµεν εἲς τὰς Νν πριαχὰς ἐφημερίδάς, συνιστῶμεν γὰ, τὸ. μελετήσουν, ὑπότε οὗτοι δὰ συμφωνήσουν αεῦ ἡμῶν δι” ὔ- σα εἲς τὴν α΄ παράγοαφον τοῦ παρόντος σημειώματὺς διατυποῦ μεν, ΤΠ ἁπλότης δι ἧς ὃ συγγτα φεὺς παραθέτει καὶ ἔκθέτει τὸ σγετικὰ δέματα καὶ τὰς σοιρᾶς ἀληδείας τοῦ. Χοιστιανισμοῦ καὶ τῆς ἐπιστήμης ὡς ποὺς τὰ ἆπο οῶντα τὴν οἰνογεγειακὴν ζωὴ προθλήµατα, ὡς καὶ αἳ ἐπιτοχεῖ φωτονραφίαι, τὰς ὑποίας παθαῖ ἑ τει, παθιστῶσι τοῦτο πολὺ ποο σιτὸν καὶ καταληπτὺν, οὐγὰ μόνο εἰς τοὺς. ιιορφωμµένους ἀλλὰ καὶ εἷς τοὺς ὀλίγων γνώσεων ἀνθρόν πους. ας μὴ λησμυνοῦν δὲ οἳ ἀγαπῆ τοί µας φίλοι οἳ ὑποι δὰ τὲ ἀναγνώσουν, τὴν ἀλήδειαν τὴν ὁ ποίαν. διακηρύττει τὸ θιθλίον αὖ τό, τὺ ὅτι ὅηλαδὴ ἡ ἐπιτυχία εἲς τὴν ἐκλογὴν χοιστιανοῦ ἢ χοιστι γῆς συζύγου δὰ εἶναι εὐτυχία εἷς τὸν χοιστιανικὺν γάµον καὶ ες τὴν Ἰκοηγένειαν δὰ, ἐξασφαλίσῃ αὐτί -ὅὕπευ παὶ τὸ σπουδαιότεροΥ-- τὴν θασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ἸΚαὶ ὁ καλύτερος τρόπος, ἂς ἔχωμεν ὕλοι ὑπ' ὄψιν, διὰ νὰ ἐἔπι τύχωµεν. τοῦτο εἶναι νὰ μελετή: πώμεν αροσεχτικὰ μαὶ νά Ὀέσω πεν εἲς ἐφαρμογὴν τὰ ὕσα ὁ λὸ νος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ πεῖρα τόσων αἰώνων διδάσκει. Εὶς τὴν προσπά- Δειαν µας αὐτὴ πολὺ δὰ μᾶς βυηθήσῃ καὶ τὸ θιθλίο τοῦ ἁξίη) γλησικοῦ, πα. Αλεξάνδρου. (αν τώνη, «λῦριο παντρεύεσθε». αλ το Ἀνδ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑἈἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ἸΑοιῦμ. 15)61 Υἱορετοῦντες: Στέλιος Κωστή ἐν Ὠαρωσίω: Στῶν 30 ναὶ Θεοδώρα Ἀτέλιου ἔν Ὠωαωρωσίων ἐτῶν 51. Υἱοθετούμενον: Νίνη ἐκ ὨῬασωσίωνν ὃ πηνῶν Οἰονδήποτε πρόσωπον γγνωρίςον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τῖο- δεσίαν, κα)εῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγροάφως ποὸς τὸν Μαγ. ᾿Αοχιεπίσκοπον ἀναγοάφον αὶ τοὺς λόγους τῆς ἐγστάσεως, ἔχ- τὸς δεχαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. Ἐν ἨὨωαμωσίοις τῇ 191 Ἆπυοι λίου. 901. ᾿ αν τῆς Ἱερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Εὐπρευ ΘΥΣΙΛΑΙ ων ΜΥΤΙΛΗΝΗ, 25 τὸ Νάθύατον κά τὴν λίωυ, τὴν Δοτιλήνην νήσου, τὴν τὴν ον απυ εἰς ΕΙΣ ΠΛΝ ἸΑποζμοσις η ῦος Ἱυριακήν, καὶ ὅ]α χωμύπολιν πιιγήγυσιν τῶν Ταξιαργῶν, ἢἤ ὁποία ΗΓΥΡΙ προσκυνητῶν συνέρρεισε 99αν καὶ ὀδην ᾿Απιι σχεδὺν τὰ χωρία τῆς λΙανδαµάδου, διὰ παρουσιάσει καὶ ἔν- τοῦ διαφέυυνσαν ποωτοτιπίαν, ἐνθυμίζονσαν ἀρχαίας Ὀυσίας.. Συγ- χεκρηιένως, χάὺε Ἰρύνον σᾳάζονται δύο θώδια καὶ ἀπὺ τὸ κρέας των. παυασχευάζεται ϱαγητὺν διὰ τοὺς ποοσκυνητάς. Τά θώδια αὐτὰ πυοσφέρουν ἕνας Ἡ περισσότεροι εὔποροι πιστοί. Τὰ Σώα, στολ{ζονται μὲ ἄνθη καί, μετὰ τὴν Θείαν λειτουργίαν, ὁδηγοῦνταν ὕπιαθεν τοῦ ναυῦ, ὅπου σηᾳάζονται παρουσίᾳ προσκυνητῶν οἱ ὅὃ- πυῖοι σπεύδοιν νὰ θουτήξουν τεμάχια θάµθακος εἲς τὸ αἷμά των, διὰ νὰ ὅχυυν ὡς ἁγιωτινό.., Βὶς τὴν φωτογραφίαν, τὰ δύο στολι- σένα ζῶα ὑδηγοῦνται πρὸς σφαγήν. ΕΚΛΕΚΤτΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΙ ΠΛΙΧΛΛΙΝΑ. ΕΘΙΜΑ. ΤΗΝ ΠΡΙ ο Τοῦ κ. ΝΕΑΡΧΟΥ ΚΛΗΡΙΔΗ Β’ ον ον ος 1γιὰ νὰ ΥὙίνῃ τὸ φούσκωμα Τὴν ἡμέραν αυτὴν ὅσοι δά- /λεύτερα. ε τοι ἀποκοποῦν µέσα στὰ κ:ή- : - ͵ ἑ µατα τῶν χωρικῶν ξηραίνουν-|., Αφοῦ τελειώση μὲ αὐτὸν ται καὶ δὲ ἑαναφυτρώνουν, ἐ-] τον τρόπο Ἡ κατασκευη ον Φλαούνων, ἡ νοικοκυρὰ θά πειδἠ μὲ αὐτοὺς ἔπλεξαν οἱ Ε- ὁραῖοι στεφάνι καὶ στεφά’ο- σαν τὸν Χριστὸ γιὰ ἐμπαιγμό. Τὸ Μ. Σάόθατο εἶναι ἡ μέ- ρα ποὺ πρέπει να τελειώσουν όλες οἱ προετοι'ασίες γιὰ τὴ Δαμπρή. Κάθε Κυπριακὸ ἆ- γροτικὸ σπίτι εἶναι ἀναστατώ- µένο ἀπὸ τὰ χαράματα, κι οἱ νοικοκυρὲς εἶναι πνιγµένες στὴ δουλειά, γι ατὶ ἐχτὸς ἀπὸ τὴν ἑτοιμασία τῆς Δαμπριατι- κης φορεσιᾶς τοῦ κάθε µέλρως τῆς οἰκογενείας, ἔχουν νὰ ἑ- τοιµάσουν: Τὰ τόκκινα αὐγά, τὰ ψωμιὰ τοῦ νεροῦ, τὰ ἕερο- µάλαα, καὶ τὶς φλαοῦνες! Δὲ µενει σπίτι οὔτε στὸ κὠ: ριό, οὔτε στὴν πόλη, ποὺ νὰ μὴν ἑτοιμάση τὰ κόκκινα αὖ- γὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, γιλχτὶ αὐτὰ ἀτοτελοῦν τὴν θεθαίωση τῆς ᾽Ανάστασης τοῦ Κυρίου. Ἡ θεβαίώωση αὐιἠ ἔγινε σήμ- Φωώνα μὲ μιὰ παράδοση, ἔξω ἀπὸ τὰ Ιεροσόλυμα τὸ πρωίΐ τῆς Κυριακῆς, που σὰν στραπἡ διαδόθηκε σὲ ὅλην τὴν πόλη τὸ µεγάλο γεγονός, κι ἔγινε κατὰ τρόπο θα.:µαστό. Δυὸ ἀπὸ τοὺς µμαθηιὲς τοῦ Χρι- στοῦ πήγαιναν στὸ χωριὸ Ἔμ- μασούλ. Στὸν δρόµο τους, µό- λις θγῆκαν ἀπὸ τὴν πόλη, ἆ- πάντησαν μιὰ γυναίκα ποὺ κρατοῦσε ἕνα καλάθι γεμᾶτο αὐγά. Πήγαινε στὰ Ἱεροσό- λυµα νὰ τὰ πουλήση, κι΄ ἔπει- δὴ. κάτι εἶχε ἀκούσει γιὰ την ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, θέ- λησε νὰ θεθαιώθῇ, καὶ ρώτησε τοὺς δύο ἀποστόλους, Χωβις κἀν νά ξέρῃ πὠ ἦσαν µαθη τὲς τοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκεῖνοι τὴ Φεθαίωσαν πὼς εἶναι ἀληθ'ινὸ αὐτὸ ποὺ ἄκουσε, μά πάλι δὲν πἰστεψε καὶ εἶπε: «Αν κοκκινήσουν τ᾽ αὐγά στὸ καλάθι µου, θὰ πιστέψω πὼς ἀναστήθηκε ὁ Χριστός» | Δὲν πρόφτασε νὰ τελειώ Ἡῃ τὴ φράση της κι εἶδε που τ αὐγὰ στὸ καλάθι ἦσαν ὅλο- κόκκινα. Ετσι θεθαιώθηκε γιὰ τὴν Ανάσταση τοῦ Χρι- στοῦ. τὰ ψωμιὰ τοῦνε- ρ ο Ὁ εἶναι τὰ συνηθισμένα ψωμιὰ ποὺ ἑτοιμάζουν ὅλες οἱ νοικοκυρὲς τῆς ἀγροτιᾶς. ἐνῷ τὰ ξεροµάλαα εἶναι τὰ μεγάλα καὶ τὰ µμικρὰ κου- λούρια, οἱ ἄ ρτ ι καὶ οἱ θορτάτζοι, ποὺ ἄποτε- λοῦν ὁμοιώματα θατράχων. Οἵἳ αὐκοτές, οἱ ὁποῖες εἶναι κουλούρια μικρὰ μὲ ἕνα κόκκινο αὐγὸ ὄρθιο ἁπάνω στὸ κουλούρι καὶ στερεωμένο μὲ ἕνα σταυρὸ ἀπὸ ζύμη. ποὺ εἶναι στερεὠμένο στὰ πλευρὰ τοῦ κουλουριοῦ καὶ διασταυρώνει τὴν κορφὴ τοῦ αὐγοῦ. 'Η κάθε νοικοκυρὰ θά ἑτοιμάσῃ τόσες αὐκοτὲς. ὅσα εἶναι τὰ παιδιά τῆς οἰκογς- γείας μὲ ἡλικία κάτω τῶν 15 ἐτῶν. Μερικὲς νοικοκυρὲς φτιάνουν αὐκοτὲς καὶ γιὰ τὰ θαφτιστικά τους. Οἱ φλαοῦνες ἀποτελοῦν τὲ προκλητικὀν Πασχαλινὸν ἔδε- σµα, καὶ γιὰ τὴν κατασκευή τους ἡ νοικοκυρά θά ἑτοιμά- σῃ δυὸ ζόμες: Μιά μὲ τὸ ἀλεύρι, κι ἄλλη μὲ τριμμένο τυρί, αὐγά καὶ δυόσµο (ὅπου εἶναι πρόχει- ρος), τὰ ὁποῖα ζυμώνουνται ὥστε νὰ σχηματίσουν ἕνα ὁ- µοιοµερές μίγμα. Ἡ νοικοκυ- ρά, ἀφοῦ ἑτοιμάση καὶ τὶς δυὸ ζύόμες, ἀρχίζει νὰ κόδη κομμάτια ἀπὸ τὴν πρώτη δῦ- µη. μεγάλα ἴσα μὲ τὸ Υρόὐθο της καὶ νὰ τὰ πλάθῃ στὸ δκιαρτοσάνιδο μὲ τὴ σαῖτα της. Στὴ µέση τῆς πίττας ποὺ πλάθηκε, θάζει μιᾶ µεγάλη ἢ δυὸ κουταλιὲς ἀπὸ τὴ δεύτερη ζύμη. καὶ τὴν κλείει μὲ τὸν περίγυρο τῆς πίττας, δίνοντάς της σχῆμα τριγωνικὸ ἢ στρογγυλό, ἀλλὰ πάντοτε χωρὶς νὰ κλείσῃ ὃ- λότελα τὴν τυρόζυµη. γιατὶ ὅταν ψηθῇ στὸν «φοῦρνο. θὰ φουσκώσῃ πολὺ καὶ πρέπει νά μὴ εἶναι σκεπασµένη ὅλη ἑτοιμάση τὴν ἁλοιφή τους. Αὐτὴ εἶναι ἀσπράδι τοῦ αὖ- γοῦ ἀνακατεμένο μὲ σησάµι. Μὲ τὰ δάχτυλα τῶν χεριῶν της θὰ ἀλείψῃ τὸ ἐπάνω μέ- ρος τῶν «Φφλαούνων καὶ θὰ τὶς µεταφέρῃ στὸν φοῦρνο γιὰ νὰ ψηθοῦν. Τὸ θράδυ τῆς µέρας αὐτῆς κάθε ἀγροτικὸ σπίτι εἶναι πλημμυρισμµένο ἆᾱ- πὸ τὶς μυρουδιὲς τῶν φρέσκων ψωμιῶν, τῶν κουλουριῶν, τῶν αὐκοτῶν, τῶν Πασχαλινῶν ἄρτων, τῶν «Φλαούνων, καὶ τοῦ σησαμιοῦ, ποὺ σκεπάζει ὅλων τῶν ψωμιῶν τὴν ἐπιφά- γεια, ἐκτὸς τῶν ψωμιῶν τοῦ νεροῦ. Καὶ εἶναι ἀδύνατον οἱ προκλητικὲς αὐτὲς μυρουδιὲς νὰ μὴ θυμίσουν τὴν παρατή- ρήση ἀρχαίου σοφοῦ ποὺ εἷ- πε: «Δεινὸν μὲν ἰδόντα παριπ- πεῦσαι Κυπρίους ἄρτους. Μαγνῆτις γὰρ λίθος ὣς ἕλ- κει τοὺς πεινῶντας». Δηλαδὴ εἶναι φοθερὸ νὰ δῇς Κυπριακὰ ψωμιά καὶ να µη τοὺς κοντέψῃς. Σὰν µα- γνήτης σὲ τραθούν, σὰν νᾶ- σουν πεινασµενος. τὸ Πασχαλινὸν αὐτὸ ἔδε- σµα, ποὺ λέγεταιφ λαο ὐ- να, εἶναι ἄγνωστο πότε καὶ ἀπὸ ποῦ εἰσήχθη στὴν Κύ- προ. Ἡ ὀνομασία φλαούνα εἷ- ναι γνωστὴ καὶ στὴν 'Ελλά- δα, ἰδίως στὰ ὀρεινὰ χωριὰ τῆς Πελοποννήσου, στὰ ὅ- ποῖα λένε φλαούνα τὴν πίττα ποὺ ψήνεται ἀπάνω σὲ μιὰ πλάκα, τοποθετημένη στὴ θρακιά. Μπορεῖ ἡ ὀνομασία, νάχῃ σχέση μὲ τὸ ἀρχαῖο ρῇ- μαφλάω καὶ θλά ω, ποὺ σηµαίνει σπάζω, κοπανίζω, τρίθω, ἐπειδὴ τρίθεται τὸ «ὐ- ρἱ γιὰ τὴν κατασκευή της. Οἵ ἀρχαῖοι κὠμικοὶ χρησιµο- ποιοῦσαν τὸ ρῆημα φΛλάω μὲ τὴ σημασίατοῦ κατα θρο- χθίζω λαίμαρυγα, πράµα ποὺ ἐφαρμόζεται χώ- ρὶς συζήτηση στὸ ἔδεσμα αὖ τό. Τὴ νύχτα τοῦ Μ. Σαθθά- του, κατά τὶς 11 ἡ ὥρα, 2-5 ἔφηθοι τοῦ χωριοῦ ποὺ ἔχουν ἀπομνημονεύσει ἕνα λαικὸ τραγούδι, τὸ ὁποῖο λένε τραούδιν τῆς Α- νάστασης, καὶ μιά πα- ραλλαγὴ του περιλαμέάνει 99 στίχους, ἄλλη 70, κι’ ἅλ- λη 112, περιέρχονται τὰ σπί- τια τοῦ χωριοῦ, καὶ ἀπαγγέλ- λουν τὸ τραγούδι αὐτὸ σὲ ὕφος χαρούμενο, στὴν αὐλὴ ἢ στὴν ἐξώπορτα τοῦ κάθε σπιτιοῦ. Κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ ἀπομνημόνευση τοῦ τραγουδιοῦ αὐτοῦ παραµερί- στηκε ἀπὸ τὸ φανάρι καὶ τὸ χειρόγραφο τοῦ τραγουδιοῦ. Οἱ τραγουδιστὲς, μπαίνοντας στὴν αὐλὴ τοῦ κάθε σπιτιοῦ ἄλλοτε, συνήθιζαν, ἕνας ἀπὸ αὐτούς, νὰ φωνάξῃ: «Ὁρισμὸν, νοικο- τζυρο Ὀ! Αν ἀκουόταν ἀπὸ τὸ σπίτι τὸ ἁπαραϊτητο: «Ορῖστε» ἄρχιζαν τὸ τρα- γούδι. )Αλλοιῶς ἔφευγαν, γιατὶ καταλάθαιναν πὼς οἱ ἔνοικοι τοῦ σπιτιοῦ δὲν εἶχαν διάθεση νὰ τοὺς ἀκούσουν. Στὰ σπίτια ποὺ γίνονταν δε- κτοί, φιλοδωροῦνταν πρὶν φύ- γουν μὲ κουλούρι, Φφλαούνα καὶ κόκκινα αὐγά, ἀφοῦ στὸ τέλος τοῦ τραγουδιοῦ τραγου- δοῦσαν προκλητικἁ τοὺς στί- χους: «Ἔσιει θλαούναν ἔσιει| Ἔσιει κουλλούραν ἕἔν ἕ- (σε-1» (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΕΤΟΣ Ε' . ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 4 - Ἐτησί« συν δρεμὴῆ 50Ο μὶλς [ γραφεία: | ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ | | ! ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ Πο τήν στιγμήν, που ὁ ἄνθρωπος « ει ταξινομῆ µέσα του τὰς σχέψεις, τοὺς πἐδόὀν τὰς ἔπιδιώξεις χι τὰ πρεέλήµατα, π εεῦν τὴν νωήν τόν, ἀπὸ τότε ἀρχίνει νὰ συνει- δητοπειῆ τὴν ἔννοειχκν τῆς τωῆς, εἰς τὴν ἐποίαν δί- δει πλέον νέηµα καὶ περιεχέµενεν. ἕχκτασιν «καὶ μερφήν. Μία μερὶς ἄνέρωπων, ἡ πολυπληδεστέρα, λέγω ὅτι ἔτυχεν ἀπὸ μινρᾶς ἡλικίας περιωρισμένης μονοπλεύρευ ἀφωγῆς καὶ χατενξύνσεως, θλέηξι τὴν ζωήν ὡς ὑπέθεσιν, ποὺ ἔχει σχέσιν µένεν μὲ τὴν γῆν καὶ τὰ συναφῆ προθλήµατα ἐπιέιώσεως «κάὶ ἐφημέρου ἴκανοποιήσεως τῶν φυσικῶν ἀνερωπίνων ὁρμῶν καὶ Ἀλίσεων. τοῦ νκχὶ Εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν ἀνθρώπων. τῶν ὁποίων ὁ ἐρίζων τῶν ἐπιδιώξεων καὶ ἡ ἀχτὶς τῶν πόνων των σταματεῦν εἰς τὴν πτωχὴν καὶ ἀνκιμικὴὸν γηῖ- νην σφαῖρον χαὶ ξάπτεντχι, συνεπῶς, ὁριστικῶς σὶ τὸν χῶρον τῶν ὑλιστικῶν πρεσπτικῶν, πεὺ πρ ρει πρὸς ἱχανεποίησιν ἡ γῆ. Δεν εἰμποροῦν ν περάσφυν τὸ ἐφήμερεν καὶ νὰ ανσροιχηξεῦὺν εἲς τὴν νδρυφην τοῦ αἰωνίον. Ὑπάρχει ὅμως γαὶ µίχ ἄλλη μερὶς--ατυκῶς ἕ- λιγάριθµος--ἡ ὁποία στέκεται μπρεστὰ στὸ σεέαρὀ αὐτὸ εέμα τῆς ζωῆς μὲ δέὼς, μὲ συναἰσξησιν ευθύ: νης, μὲ ὑφηλωμένην φυχικὴν διάθεσιν, μὲ «φό Φεοῦ», Εΐναι ἤ μερὶς τὸν ἀνξερωπων, οἱ ὁποῖοι πι- στεύουν ὅτι ἤ τωῆ εἶνχι ἁποδαστολ ἡ. Πιστεύσεων ὅτι τὸ κάθε ἄτομοεν ἔχει χατκ τὴν διάρχειαν τοῦ Είου του νὰ ἐπιτελέσοῃ ἕνκ ἔργον. Το ἔργον αὐτό, διάφερον εἰς τὸν χαθένα, παρουσιάσει ἕνα κοινὸν σημµεῖόν: Οτι ή πραγματοποίησίς του ἀπαιτεῖ ο ὃ- να καὶ πάλην. Διότι ἡ τωή, εἲς τὴν τελευταίαν τῆς ἀνάλυσιν, δὲν εἶνχι παρὰ ἕνας συνεχἠς αγών. Εα: νἐν ἀπόχτημα, χαμμιὰχ χχρᾶ δὲν εἶναι δυνατή, ἂν δὲν εἶναι ναρπὸς ἀνῶνος. Εἰμπορεῖ, ξεθκχίως, ὁ ἄν- Δρωπος νὰ μὴ ἐπιτυγχάνῃ γαὶ νὰ μὴ νερδίξη παντα εἰς τὰς πρὀσπαθείας του. ΄Ὅμως αὐτὲς οὗτος ὁ ἀγῶων. εἶναι µία νίκη. Πολλοὶ ἄνθρωποει δέτουν ὠριομένδυς σχοποὺς, τῶν ὁποίων τὴν πραγμκατοποίησιν ἐπιζητοῦν εἰς την ζωήν. ᾽᾿Ασφαλῶς δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ναλύτερος καὶ φωτεινότερος δρόμος. Οχι τὶ περιµένομεν ἡμεῖς ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΡΕΑΣΤΟΥ ΒΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. θΕΜΑΙΑ --- ΕΚΚΛΙΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΝΛΤΙ-- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΗΛΗΣΕΙΣ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 1 ΜΑΤΟΥ 1961 “Ἱερεμίου προφ.. Ισιδώρας ῥσίας, Βατοῦ μµάρτ., καὶ Πα- ναρέτου τοῦ |Ιυπρίου. .. ας ἀπὲ τὴν ζωήν, ἆ λλο τὶ περιμένει ἡ ζωὴ ἀπὸ ἡμᾶς, αὐτὸ εἶναι τὸ µέγα ἔρωτη- µα. ποὺ πρέπει νὰ δέτη ὁ κάθε ἄνθρωπος εἰς τὲν ἕ- αυτέν του. Διότι ἡ ζωὴ δέτει προθλήµατα, τὰ ὁποῖα ὀφείλομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν μὲ τὴν πλήρη ἔννοιαν τῆς εὐθύνης, τέσον ἀπέναντι ᾖΤοῦ Φεεῦ, ὅσον καὶ ἀπέναντι τῆς ἰδίας ἡμῶν ὑπάρξεως. Ἐν τοιχύτη περιπτώσει ἡ ζωὴ ἀποχτᾶά ἰδιαιτέ- ραν ἀξίαν γαὶ αἴγλην, διότι λαµθάνει τὴν µορςὴν ἱερᾶς ὑποθέσεως. τῆς ὀπείας αἱ συνέπειαι ἔκτείνεν- ται πολὺ πέραν τῆς φθαρτῆς γῆς. Αυτὴ δὲ ἡ πραὺύµκ- τικότης ἐπλίσει τὸν ἄνθρωπον μὲ ὄρεξιν καὶ ἀντο- χήν, ὥστε γαὶ εἷς τὰς δυσχολωτέρας στιγμὰς νο ἠμπορῇ νὰ ὀρθώνῃ τὴν φυχὴν του ἁλύγιστεν ναὶ αχλόνητεν. Κατὰ τὰ ἔτη τεῦ τελευτχίςυ πυλέμου, εἰς την Πελωνίαν, ἕνα παιδάκι προσεπάξει νὰ σωδῆ εἰς τοὺς δρόµευς, καθ ἄν στιγμὴν ἔφερε στοὺς ὤμους του ἕνα ἄλλο μικρότερο. Κάποιος µεγάλὺς τὸ ἡἠρώ- τησεν ἐὰν ἥἤθελε νὰ τὸ ἐδηξήσῃη. Μαὶ ὁ μιχκρὸς ἆ- πήντησε: «Όχι, δὲν εἶνχι Εαρὺ, εἶναι ἄδελφόχι μου». Το ἔργόν µας, ὅσον γαὶ ἂν εἶνχι ἐπίπένον, ὅταν ανταποκρίνεται εἰς τὰ Εαθύτερα Ψυχικὰ µας σχιρ- τήµατοα, γίνεται ἐλαφρὸν καὶ εὐχόριστον. Όπως στὸ ποαιδάνχι, ποὺ ἐνρατοῦσε τὸ ἀδελφάχι του. , Καὶ ἔταν προχωρήσωµεν ἀπέμη περισσότερον καὶ συνυφάνωµεν τὴν τωήν µας μὲ τὴν ὁἁγιότητα Ἀχὶ την ἀρετήν, τέτε αὐξάνομεν γατὰ πολὺ τῆήν ἀνθεχτικότητα χαὶ τὴν µαχητιχότητα« τοῦ ἀνδρώ- που, µέχρι σημείου ὥστε νὰ ᾖἐπιτυγχόάνῃη ἄληξινὰ βαύματκ. «Ἐὰν θέλωµεν νὰ ἐφηθήσωμεν τὲν ἄνθρωπον νὰ πραγµατοποιήση μµεγάλκ σι τῶν δυνατοτή- των τὰς ὁποίας φέρει μανύ του, ὀφείλεμεν νὰ ἄφυ: πνισώµεν εἰς αὐτὸν σεν εἶναι δυνατον τὸ ὑύψηλόον καὶ τὸ ἅγιον», λέγει ὁ πολὺς Ἀρύαήσος. Όταν μὲ αὐτὰ τὰ χριτήρια ἀντιχρύξη ὁ ἄνθρωπος τὴν ζωήν, τότε δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ θερµαίνε- ται ἡ φυχή του ἅπὸ ὡραῖα«α ὄνειρα νὰ πάλλη ἡ χκαρδιὰ του ἀπὸ ἀγνοδὺς παλμεὺς χαὶ νὰ ἐπιςητῇ ἔντόνως τὸ ἀνέξασμα εἰς τὴν χορυφὴν τῆς πυραμίδες των ποινωνινῶν ἐπιδιώξεων. Δὲν δὰ εἶναι τότε ἕνες ψΨυχρὲς ἐχτελεστῆς ἔντελὼῶν καὶ νόμων. Δὲν θὰ ε. ναι ἕνκ ὄφυχον «ρομπότ», τὸ ὁποῖον ἐχτελεῖ µηκκ« νιχὰ μίαν ἐργασίαχν, τὴν ὀποίαχν τοῦ ἐρρύθμισαν οἱ τεχνιχκδὶ νὰ ἐπαναλαχμέάνη στερεετύπως. Δὲν ὃν ὁ- µοιάςη μὲ ἐχείνευς τοὺς ατμηµατάρχας», ποὺ -ά- θηνται διαρχῶς εἰς τὴν ἰδίχν θέσιν, σφραγίδουν τὰ ἔγγραφα καὶ σημειώνευν τὰς λέξεις: «Ἐγχρίνετα. χαὶ δικξιξόάςετχι», « Ἀλλοίμοενον-- γράφει ἕνας σὸγ χρόνος μελετητὴς τῆς ἀνθρωπίνης φυχῆς-- ἁλλοίμο- νον εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ Μένει διαρχῶς ἀδιάφόρος δικξιξαστὴς ἐγγρόάφων, εἷς τὴν οὐνταξιν τῶν ὁποίων δὲν μετέχει ὁ ἴδιος». Ἐνῷ, ἁντιθέτως, ὁ ἐνεονσιασμὸς διὰ τὴν τώην νγαὶ ἡ ἠγεμονινὴ ἀναρρίπισις τῆς σημαίας τῆς πρὀσω- πιχῆς σφρανῖδες, δίδει εἰς τὸν ἄνβρωπον ἵπανοπενῃ- σιν καὶ χαθιστᾶ τὸ ἔργον του νόνιµον γαὶ µόνιμον. Ῥεέαίως δεν ὃς λείπουν αἱ δυσχολίαι, αἱ αντι- δράσεις, αἱ ἐσκεμμένχι ὑπονομεύσεις, αἲ πιχρίκι εἰς τὴν ζωήν. Όμως ἡ φυχἡ 5ὰ ἔχῃ µέσα της µίαν ἰδι- λἡν της, ναξχρὰν γαι ἀδαπάνητον, πη ην ᾱ- ναζωπυρήσξως τοῦ φρονήµατος, ἐξασφαλίξουσαν τὴν ἄνευ διακοπῆς ἢ χάμψεως συνέχισιν τοῦ ὀγῶνας. Καὶ κάτι ἄλλο. Δέν ἔὰ εἶναι µένον διὰἁ τὸν ἕ- αυτὸν του ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀλύγιστος καὶ αἰσιό- δοξος. Φὰ πατερθώνῃ νὰ µεταγγίξη μυστηριωδῶς, μὲ µίαν µένον του λέξιν, χάποτε μὲ ἕνα τευ µόνον ἐλέμμα, ἣ μὲ ἕνα τὲυ ἐνξδαρρνντικὸν µειδίαµα, νὰ µεταγγίξη χειμάρρους αἰσιθδεξίας εἰς τοὺς ὑπ' αὗ τὸν ἢ τοὺς µετ αὐτοῦ συνεργανὀµένους, παὶ να ὃξ- μελιώνῃ ἔτσι γύρω του ἕνα περιξάλλον ὀὄγωνιστι- νῆς δραστηριό:ητος ναὶ αἰσιοδόξου ἀντιμετωπίσεως τῶν προθληµάτων τῆς ζωῆς. Ίὰ θὰ ᾖτο, ἀλήδεια, ὁ πόσμος, ἂν εἰς τὰ εν τρὶ χώτερα καὶ πλέον νευραλγικὰ σημεῖα« τῆς κδινωνν- τέτοιοι πῆς μηχανῆς, εὑρίσχοντο ἐπὶ νεφαλῆς ἄνθρωποι, ποὺ πατορθώνουν νὰ ἀπαγχιστρώνωντκαι ἀπὸ τὰς μικροπρεπεῖς καθημερινὰς ἐνασχολήσεις' νὰ ἀτενίςευν τὸν δρόµον τῆς ζωῆς µᾶ αἰσιοδοξίαν νὰ ἐμπνέωνται ἀπὸ τὸ στοιχεῖον τοῦ αἰωνίου και νὰ χινεῦνται μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι, θεμελιώνουν μεν τὸ ἔργον των εἰς τὴν γΏν, ἡ κορυφή του ὅμως 9ὰά ἐγγίσῃ τὸν οὐρανόν... Πόσον ὠραϊζεται μὲ τὸν τρόπὀν αὐτὸν ὁ ἀνθρώ- πινος θΐοςἳ Πόσον διευρύνεται ἤ προοπτική του! Πς- σον ἔξιδανικεύεται η ἀποστολή του: Πέσον ἐγγίσει τὸ ἄπειρον: ο ο Νέοι καὶ νέαι τῆς Ἠὐπρουί ᾿ΑπὸἌ τὸ θάθρον τῆς νεανικῆς σας ἐπάλξεως, τώρα ποὺ εἶσξε οἱ περισσότεροι σχόµη εἰς τὸ στα” διον τῆς ἐχλογῆς, δεωρήσατε τὴν ζωὴν ὄχι ὡς εὖ- παιρίαν ἰπανοποιήσεως ἐγωῖστικῶν πόθων ναὶ τα- πεινῶν διαθέσεων, ἀλλ ὡς περίοδον συστηματικῆς παλλιεργείοας τῶν φυχικῶν καὶ διανοητικῶν σας χαρισµάτων καὶ ὡς στάδιον ὡριμάνσεώς σας διὰ τῃν κἰωνιότητα. ᾿Ανοίξατε τὰ πτερὰ τῆς ἀφροστεφανωμένης νεό- τητός σας. Ποθήσατε νὰ πλαστουργήσετε τὸ μέλλον τῆς ἠρωϊκῆς µας πατρίδος, μὲ θάσιν τὸ ὅραμα μιᾶς εὐτυχισμένης χώρας. ᾿Αποξέσατε ἐμπρὸς εἰς τὸ λἱ- Ἄνον τῆς Κυπριαχῆς Δημοκρατίας τοὺς χυμοὺς τῆς ἀδιαφξόρου ἀχόμη μαρδίας σας. ᾿ἸΕμπνευσθητε ἀπὸ τὰ αἰώνια ἰδανικὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς τιμῆς. Μαὶ φιλοδοξήσατε νὰ θεμελιώσετε µέσα εἲς τὰ Φθαρτά, τὸ ἄφθαρτον, µέσα εἰς τὰ περιωρισµένα, τὸ ἄπειρον. Εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν δὲν ὑπάρχει µέση λύσις: Ἠ µία ζωὴ μὲ ἰδανικά, ἢ µία ζωὴ νεκρὰ καὶ χαμένη! Καὶ χαλεῖσθε νὰ διαλέξετε, χωρὶς ἀναθολήν. Τὶ ξὰ προτιµήσετε ᾿ἈΑλήθδεια, τί, Ἀπὸ ΤΝ ΚΤΗΡΙΑΚΗ χο Ο ΠΑΙΠΙΑΣ Εἶναι χλωμὸς μὲ ἄνάστημα μέτριο. Τὸ σῶμά του εἶναι σκεπασµένο πόν- τοτε μὲ ἕνα μαῦρο σκονισµένο ῥάσο. “Ὁ κόπος ποὺ καταθάλλει κάθε µέρα, πὰ τρεχάµατα, οἳ εὐχὲς καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι κόποι τοῦ ἄφησαν τὴ σφραγίδα των. Λιγνός, ξερακιανός, ψηµένος στὴ ζωή. Τὸ πρόσωπό του εἶναι θαθειὰ ρυτιδωμένο. σπιθοθόλα, λαμπερὰ καὶ γαλήνια. Τά μαλλιά του εἶναι ἄσπρα καὶ ἡ γενεισύα του εἶναι πυκνοφύτρωμένη ἐπάνω στὸ πηγούνι του, Αὐτὸς εἶναι ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ. ᾿Εκτελεῖ τὰ καθήκοντά του μὲ αὐστηρό- τητα, Εἶναι συµπονετικός, εὐσπλαχνικός. Ὅπου ὑπάρχει δυστυχία ἐκεῖ τεέ- χει νὰ πῇ δυὸ λόγια παρηγοριᾶς, δυὸ λόγια γιὰ νὰ κλείσῃ τὶς ψυχικὲς η: Τὰ μάτια του ὅμως είναι γὲς τῶν δυστυχισµένων ἀνθρώπων. Ἡ ψυχή του εἶναι µάλαμα. Εἶναι χΧρυσὸς ἄνθρωπος. Εἶναι γρόθυµος νὰ θοηθήση ὁποιονδήποτε ποὺ Βρίσκεται σὲ δύσκολη θέση. Πηγαίνει σὲ μακρυνὰ χωριὰ γιὰ νὰ µεταλάθη κανένα ἑτοιμοθάνατο. Στὸ χωριό του ὅλοι τὸν σέθονται καὶ αἰσθάνονται µεγόλη εὐγνωμοσύνη γι αὐτόν. Αὐτὸς κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἀγῶνος πόσους καὶ πόσους θοήβΊσε γὰ διαφύγουν ἀπὸ τὰ κρατητήρια ἢ τὴ φυλακή. Πόσες φορὲς δὲν ἐπῆρε φα- γητὸ καὶ πολεμοφόδια στοὺς ἠρωϊκοὺς πολεμιστές µας. Τὸ σπίτι του εἶναι ἀκριθῶς στὸ µέσο τοῦ χωριοῦ καὶ δίπλα σὲ µιὰά ἕν- κλησούλα φτωχική, ἀλλὰ ἱκανή γιὰ νὰ ἐκτελῆ τὰ καθήκοντά του. - Εἶναι ἕνα σπιτάκι μὲ τρεῖς καμαροῦλες. 'Ἡ ἐπίπλωσή του εἶναι σεμνή καὶ Φφτωχική. ᾿Απέναντι ἀπὸ τὸν τοῖχο τῆς κρεθθατοκάµαρας εἶναι μιᾶ μὲ- γάλη Φωτογραφία τοῦ Μακάριου καὶ τοῦ Διγενῇ. Μέσα στὸ ὑπνοδωμάτιο ἡ ἐπίπλωση ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα κρεθθάτι ξύλινο, δυὸ Καρέκλες καὶ ἕνα μικρὸ ἑρμαράκι. ᾽᾿Απὸ πάνω ἀπὸ τὸ κρεθξάτι κρέµµεται ἡ εἰκόνα τῆς Μεγαλόχαρτς. Τὸ περισσότερο µέρος τῆς ἡμέρας του τὸ περνᾶ προσευχόµενος ἢ γρ: ζοντας στὰ σπίτια τῶν Φτωχῶν, μοιράζοντας χρήματα στοὺς ἀνέργους ται εὐλογώντας γέρους, νέους καὶ παιδιά. Αὐτὸς εἶναι ὁ παπάς, ὃ γνήσιος δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κάνει τὰ πάντα γιὰ νὰ τηρῇ τὶς ἐντολές Του. Αὐτὸς δὲ εἶναι τὸ ὑπόδείγμα τῆς κοινω- γίας, ᾿Ελπίζει δὲ ὅτι θὰ ἀποκτήσῃ τὴ θασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ θὰ τὴν ἀποκτήσῃ ὡς ἀνταμοιδὴ τῶν ἔργων του. . 7. . - ΚΥΠΡΙΟΙ ΕΤΙΜΗΘΗΣΑΝ ΔΙΑ ΜΕΑΛΛΙΛΝ ΥΠΑ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΝ Νῖνος Χο. Γωαννίδης, {Γολτιλὺς ΜΠηγανικός τοῦ τεχνικυῦ γοαφείον Ἰωαννίδη καὶ Νεατάνα, τὸ ὁ ποῖων εἶναι ὑπεύθτνον διὰ τὴν ᾱ- γοινοδόκησιν τῆς νοτίας ατέροο τῆς Μονῆς καὶ οἳ ν Χοςς ἑρθολάθας, γαὶ τοπωπᾶσ, δωρητῆς Ἠὶς τὴν Ἱ. Νονὴν Ἀουσιστή- μον ἐγένετο τὴν Ἀυριακήν, ην ᾽Αποιμίου, μετὰ τὴν δείαν Αειτοῦν- ηίαν τελετὴ ἀπωνγοαμῆς πετά) ων μετὰ ἀναμνηστιλῶν δισώμµάτων ἀπυνεμηδέντων ὑπὸ τοῦ Εανοσιυη, Ἠνονμένως, τῆς λἰονῆς Ἀοιση- στόιιου ΟΩνυυηυίοῦ. ἔππουσω- 0” ΄ ᾽Ανωτέρω ὃ Πανοσιολογ. Ηγούμενος τῆς Μανῆς Χρυσοστόμου κ. Ὀού- Φριος, Καλλίνικος, οἳ τιµηθέντες διά μεταλλίων καὶ ἄλλοι πιστοί, Φωτογραφτή- ὁ Πανοσιολογ. Πρωτοσύγκελλος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου κ- µενοι μετὰ τὴν τελετή». ποῖντως τὺν ιν, ατού {πα τς τελετή ποσο ονης Ἱεροσολύμων , Εενέδικτον, εἲς ἐταῦς τμώμµόνοῦς ᾱ- Πα νς πρόσωπα τὰ ὁποῖα ὑπῆν δω: [τῆς Νονῆς Νοὐσιστό το νι 0 ρηταὶ ἢ εἰρνάσθησιν ἀνιδεντλῶς νοὔήμτος, ἀπηντησε δι τὈχασεστῶν πρὰς ἐξυπηρέτησιν τῆς Ἀἰωνῆτ [ο . Εν λερέντης λι κηλοῦ της Ἀρυσοστύαου, ἡ ὁποία ἠπαθετα {πα τέθη. ν Όεα Όπω τος. Ευ εἲς τὴν δικαιοδυσίαν τοῦ. [ανν αὔ νο, ἀὶς τα τολετο πως οτη Δι Χίου Τάπου. Οἱ τιαηθέντες εἶναι [καὶ ὁ Ἠρωτοσύγκελλας τῆς οἳ ν.. Τ. λεθέντης, ἐπίτουπος [γιοπισκαπῆς κ. ιο νικης τοῦ Γανανίαν Τάφην εν Νήτιω, Γὴν ὃ μμ, τῆς παρελὴ, {υσι] σχευῆς, Όδης Απριιίου, ἐγέν εἲς σεμνὴν τελετήν, παρωνσία πλήθους πόσμου ἡ ὑπὺ τοῦ ΑΙαχ. ᾿Αοχιεπισχόπου Ἀύπουυ , Μαμα- οἱου. κατάῦεσις τοῦ. δεπελίου. λές δοι. τοῦ. γέου. ἵ, γναοῦ Ἐλιυ» τι σμοῦ. {Ταάλλονριωτίσσης. δμπου- σῦεν τοῦ νααῦ ἑστήδθη ἀφὶς μὲ την] ο Μ. γερσιν |. επιγοαφὴν Καῶς ατε Μία χαθιώτάτος, Νέρη τοῦ. Σρυσχυπι χυῦ. δώμαάτυς ἐγαιοέτησαν διὰ σιώπίννων καὶ τιπάνων την ὁ ψεσιν τοῦ λα, λογιεπισχότια γεάνιδες δὲ ὕρρανον αὐτὸν μὲ ΥΕ. λιτά τί τόρεσιν τοῦ λΠιζου ᾽Ατθσιονῦ ὑπ τοῦ λίαν οχι επισχύπην. συ π στο το νου ὑπὸ τοῦ Γανυστολν λατ να τος κ ν Παν ιδη ες Ἔ 4 η εστω ν τῆς τις στον Εἴσισ]ητν ποστς ὤλησον Εν μαωδοις τον Ἁ]αλαυμώτατον ὁ Πού ος της κ ἠσιαστιχῆς Επιτουπῆς λα θομητίσσης λω . τοπ ίσας τί ἀπάπην ατα ας σι: σεν το ο νοτήτες λα τίοσις τος τὸ τοτε γ) το ΔΕ. ᾿λοχιεπισκότοςν ο τὴν που: αὐλωσιν τῆς εἰς τὰ, λλη οοὶ ατιανικἁ, ἰδεώδη. τελεῖ ἕν σαχόµῃ τεκµήριον τῆς εὐσεθείᾳ ἄσωμεν τὸν νέον Απομι σἒσις ἀνκγγώσδα ἡ Ντι νετυ | ριακὴ 1ρᾶξις κα ὑπεγράφη ὑπὸ τοῦ δΙαχ, Ολογιεπισκύπου, ὅστις ἓν τῷ µέσῳ κπατονυλτικῆς ἀτιο- σφαίρας πατέδεσε τὸν ὑεμέλιον λδον τοῦ νέου ναυῦ, Βἶτα αρησε- φώνησον τὸν Ἁίαα. ἸΑοχιεπίσχυ- πον γιά πωυσέφεσαν εἲς αὐτὸν ἀνθηδέσπας μαθήτρια τοῦ διοτι’ του εἲς Γιαλλουριώτισσαν. λα αγ ίνο αι) ουιώτισο]]ς χα ἁντιπούσωπος τῶὗ. σωματείο τοῦ ποσο την, δν τέδες ο λα Ιλ αχτεπίαλυ πας ἠ 1 ωωίστησεν ἅπαντας διὰ τὴν ἠροαὴν ὑποδυχὴνο ἡ ὁποῖα τοῦ ὀσὄνοτο γαὶ ἔξῆοι την ος 0 σίώσιν τῆς ἑνύτηήτος [ή αι ἠμαπίσσας σι ἓν οένοι τς Ἠλάη αρ υπο ο αι πντ τὸ Ὁ αμα δε ΟδΗ τῆς αήσλνίασ, Ὁ) ἁνας γαασν τον ἀπ ον Εαν αν ο ο ο τάτησν ἀποτοοἳ ον σύ τονπή ον τας Ώρες τοῦ ας τ ὁ γω ὃς ἅπιως συ ντύαοις ἑπγαννι ο ο --Ἡ ποπ. Μὶς τν τετ παρ στασιεν πε ονται ο χολῶν, ἐπιστμωνες χιά πλ κὐσμω, 1 ασγέδαι Τι Π[ΗΙ. ΕΙ {ΙΙ ΗΝ [ΙΙΙ [Μ ΗΗΛΙΙΙ ΙΙ ΤΙ ΙΙΙ ΙΙΙ ΕΙ ΙΙΙ «Ὁ νόος ναός, τὸν ὁποῖον ἐθεμελιώσαμεν σήµερεέν, εἶπεν ὁ Μαναριώτατες, ἀπο- τοῦ λκοῦ, εὐχομαι δὲ ὅπως συντόμως ἔγχαινι- νσὸν Παλλουριωτίσσης», ανεπέοσεως τοῦ γέου γαοῦ τοῦ προαστείου α1άλλουριωτίσσης, ὁὃ ὑπαῖος δὰ εἶναι ἓν τῶν µεγαλυ- τέοων ταν πεγαλοπρεπεστέρων τῆς Νήσου, ἐξεπόνησε τὸ λόχι- τεχτονιχὺν Εραφεῖον τῶν 3.1. Ρωύσου. καὶ Περικλέους, τὴν δὲ οἰχυδόμησιν ὀνέλαθεν ὁ Οἴἶνος 1, Κωνοσουμπᾶ καὶ Το. Ἡ δαπά- Αρχιεπίσκοπος κατέθεσε τῆν παρελβ. Παρασκευὴν τὸν θεµέλιον λίθον τού ὑπὸ ἀνέ- ναοῦ Παναγίας Παλλουριωτίσσης, παρουσία πλήθους κόσμου, ἐγένετο δὲ τότον κατὰ τήν ἄφιξίν του, ὅσον καὶ κατὰ τὴν ἄνακώρησίν του ἐκ Παλλουριωτίσσης ἀντικείμενον θερµοτάτων ἐκδηλώσεων ὑπὸ τοῦ πλήβους. ᾽Ανωτέρω ὁ Μ. ᾿Αρχιεπίσκοπος κατὰ τὴν ἄφ.ξίν Μη οἰκυδοκής ὑπολονίνετα ὅτι θὰ ἀνόλ η εἲς 45.006 Ί1ρῶν. ------------- ή ΗΡΙ ΤΙ Μ. [ΗΡΙ ΕΝ ΙΙΙ Απίοις Το οί τοῦ δν ἡ λδελφύτης α/τσνιτῶν Αλ Νηνων, τὰ ἄοκαδι ὺ, σωιατεῖς καὶ ἄπιντες οἳ ΡΟ τσι ίταν ληΗἡνῶνς [Γεὐσῶς αἱ ὐπὶ τῇ δοωτῃ τοῦ πιο χάρών πωωζατησαν εἲς τίῃ' τελεσυτῖσαν ὃν Αειπουογίαν τ ἁοτυγγασίας εἰς ταν ΑἈΡητουπη δα: Πχων δαν λδηνῶν τὴν ην Απο ία ὄνήνν εἷς ον εγοοστ- τηαςν εν δίακα αώτάτας λογιεπί σχωπος λοΠνῶν γα πάσης 1λ- ασ δι, Ὀνάνήητοσ, ὅατις γιὰ πιήπῃ τοῖς ἓ λημητσάνας πστὴ τὸ πέωας τῆς οιτουυυίας ἓλ τὰ ΑΤητουσοζιτινῷ Ν[ονάμω, (ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ᾿ Ἐν Χριστῷ τὰ πάντα ὡραῖα ᾿Ἑλέγομεν εἰς σημείωμα τῆς προηγουµένής ἐκδόσεώς µας ὅτι περισσότερον ἀπὸ τὴν «πατάκτησιν» τοῦ διαστήµατος θὰ εἰσηγού- µεθα τὴν διερεύνησιν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν μετ αὐτοῦ σχετι- ζομένων προθληµάτων. Διότι ἡ ἐπὶ γῆς παρουσία τοῦ ἐμλεντοῦ τούτου καὶ κατ ἐξοχὴν ἠγαπήμένου δηµιουργήµατος τοῦ Θεοῦ δεν ἀποβλέπει εἰς τὴν κατάκτήσιν τοῦ διαπλανητικοῦ συστήµατες, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὴν «ἀπόθεσιν τῶν ἁμαρτιῶν, πνεύματος Αγίου μέθεξιν, υἱοθεσίας λαμπρότητα, Θδασιλείαν οὐρανῶν. ᾿Επὶ ταῦτα Ἠέχληκεν ὁ Χριστὸς διὰ τῶν εὐαγγελικῶν θεσπισµάτων». 1Ιδοὺ διατὶ διατεινόµεθα ὅτι τὸ «μεγαλύτερον γεγονὸς εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρώπου», ὣς ἐχαρακτηρίσθη ἤ ἀποστολὴ ἀνθρώπου εἰς τὸ διάστηµα, εἶγαι ἤσσονος σημασίας. Πεγαλυτέραν ἐπιτυχίαν δὲν δύναται νὰ καταγράψῃ εἷς τὰς δέλτους της ἤ “Ἱστορία ἀπὸ τὸν ἐμχριστιανισμὸν τῆς συνειδήσεως μαὶ τῆς ὅλης ψυχοσωματικῆς ὀντότητος τοῦ ἀνθρώπου. Μόνον ὅταν ἀπαλλαγῆ ὁ ἄνθρωπος τῶν παθῶν, τῶν ἀδυναμιῶν καὶ τῶν προκαταλήψεών του θὰ δύναται νὰ ὁμιλήσῃη περὶ μεγάλης ἔπιτυ- χίας. « Ας μὴ θεωρῶμεν, λοιπόν, τὴν διερεύνήσιν τοῦ διαστήματος ὑπὸ τὸ πρῖσμα µόνον τῆς τεχνικῆς προόδου, διότι συνεπάγεται ἀνυπολογίστους συγεπείας. Ας ἔχωμεν ὑπ ὄψει µας τὸν πύργον τῆς Βαθέλ καὶ ἂς εἴμεθα ὀλίγον ἐπιφυλακτικοί, ὥς ἑτόνισε καὶ σεξαστὸς καθηγητὴς, ὃ ὅποῖος ἐπεσκέφθη ἐσχάτως τὴν ἆύπρον. Καὶ ὃ πύργος τῆς Βαξὲλ ἦτο µέγα ἐπίτευγμα. ἀλλὰ γνωρίξομεν ποὺ ὡδήγησε τοὺς κπατασκευαστάς του. Τὰ γεγονότα τῶν ἡμερῶν µας µόνον ὡς σκοτασμὸς τῆς δια- νοίας εἶναι δυνατὸν γὰ χαρακτηρισθοῦν, ὁ δὲ σκοτασμὸς αὐτὺς τῆς διανοίας ὀλέβριον καταστρέφει τὸ τέλος τοῦ ἀνθοώπου. ΙΜἠ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ ὡς σοφοὶ περιιατήσωµεν, κατεργαξόμενοι τὴν αρε- τὴν καὶ «εἰς δόξαν Θεοῦ τὰ πάντα ποιοῦντες». Κωοὶς Χριστὸν τὰ πάντα ἄνευ σηµασίας, ἀνάξια Λόγου. ἓν Ἀριστῷ τὰ πάγτα ὡὥραῖα, τερπνά, τὰ πάντα μαινᾶ. Ἡ 'Ἱ. Μονὴ Κύκκου. Εἰς ἑέδομαδιαίαν ἐφημερίδα τῆς «Δευκωσίας ἐδημοσιεύθη τὸ Κατωτέρω σχόλιον διὰ τὴν τελευταίαν μεγάλην δωρεὰν τῆς Ἱ. ΠΜονῆς Κύμκου. τὸ ὁποῖον καὶ ἀναδημοσιεύοντες ἐκφράζομεν τὴν ἰδίαν εὐχὴν. «Δυιαίως εἰς τὴν ᾿Ἱερὰν ΙΜονὴν Εύκκου. ὑπὸ τὴν διαχείρι- σιν τοῦ Ηγουμένου αὐτῆς κ. Ἀρυσοστόμου καὶ τῶν Λοσιῶν µε: λῶν τοῦ 'Ηγουμενοσυμµθουλίου, ἐδόθη ὁ ἐπίξηλος τίτλος τῆς ε- γάλης ᾿Εθνικῆς Εὐεργέτιδος. διὰ τὴν ἐκ 500.000 λιρῶν δωρεὰν της ποὸς ἀνέγερσιν τοῦ Γυμνασίου Κύκλου. 'Ὁμολογουμένως ἢ οἰκονομικῶς ἀνθηρὰ σήμερον ἸΜονὴ Κύκκου ἐχρησιμοποίήσε τὸν πλοῦτον τῆς. ποὺ ἐδημιούργήσε θεθαίως ἡ διαχειρισεικἡ ἑκανό- της τοῦ 'Ἡγουμένου τῆς. ἀλλὰ καὶ ἡ πρὸς αὐτὴν ἀγάπη τῶν πι- στων, ὍΌσπεορ ιερου σκποπου. Ἐπαναλαμβάνομεν τὴν ἐμφρασθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Μ. ᾿Αρχιεπι- σκότου ἐλπίδα. ὅτι καὶ εἰς τὸ μέλλον ὃ Ηγούμενος καὶ οἳ πατέ- ϱες τῆς ΠΜονῆς «θὰ μᾶς δώσουν μαὶ ἄλλην εὐκαιρίαν διὰ νὰ τους συγχαρῶκεν». «Ὁ μεγάλος ψαρᾶς» Θἀ ἀναγκασθῶμεν καὶ πάλιν, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἔργου ὁ «Μεγάλος ψΨαρᾶς- τὸ ὁποῖον προεθάλλετο εἰς «{Πευκωσίαν. µέχρι τῆς παρε]λ- θούσης ἑέδοιιάδος, νὰ καταλήξωμµεν εἰς τὸ δυσάρεστον συμπέρασμα τὸ ὁποῖον Κατὰ κόρον ἐπανελήφθη: ὅτι δήλ. ἤ Λεγομένη ἑθδόμη τέχνη ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι «ἐμπορικὴ» τέχνη. Δυστυχῶς καὶ εἰς τὸ ἔργον αὐτό. ὅπου ἔπρεπε νὰ ἐπιδειχθῆῇ περισσότερον ἀπὸ κάθε ὄλλο σεβασιιὸς τόσον πρὸς τὴν ἱστορίαν ὅσον καὶ πρόὀς τὸ ὑψήλό- τερον συγαίσθηµα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ θρήσκευτικόν, ἑκακοποιήθ)]- σαν τὰ σιάντα ἐπτὸς ἑνός.: τοῦ κέρδους. “Ἡ προχειρότής εἷς τὸ σενάριον. ἡ ἀμάθεια ἐν πολλοῖς. ἀλλὰ καὶ ἤ σκόπιµος ἀλλοίωσις τῶν γεγονότων συνηγωνίσθησαν μεταξὺ των, διὰ νὰ μᾶς παρον- σιάσουν τὴν «μεγάλην θρησκευτικὴν δημιουργίαν/», ὡς ἐχαρακτή- οἰσθη ὁὃ - Μεγάλος Ῥαρᾶς». 'Ο κινηματογράφος εἶναι σὰν τὸ μαχαίρι: τὸ τελευταῖον στὸ χέρι ἀνθρώπων χωρὶς πνευματικὰς ἐπιδιώξεις καὶ πρὸ παντὸς χοιστιανικὸν φρόνημα εἶναι φογικὸν ὂργανον. στὸ χέρι ὅμως -ὤῶν γουγεχῶν. συνετῶν, καλλιεογήμένων καὶ. ὑπὲρ πᾶν ἄλλο, χριστια- 1ῶν ἀνβοώπων εἶναι τὰ μµάλα ἐξυπηρετικόν. ῥ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 8Η” ΔΕΥΤΕΡΑ 1 Μαϊου, 1961. Ξ Τ ΛΠΕΒΙΠΣΕΝ Ὁ ΤΕΙΣ ΗΓΟΥΜΕΝΙΣ ΤΙΣ ο κο. Πεοὶ τὰς αὐηινὰς ὥρας τοῦ Σαθθάτοι, Ίδης Απομίον,, ἀπε- βίωσεν ἐν τῷ 1 ενικῷ ΧΝωσοχομείῷ Λευκωσίας ὁ τέως Ἠγούπενος ΝΙαγαιοᾶ Ὦυηγόριος. 0 ἐκλιπὼν ἐγεννήθη ἐν Ἀτουθόλῳ περὶ 1985. Τὸ 1410 πυρσε)ής η ὡς δόγιπος ες τὴν Ἱερὰν Μανὴν Ν[αγαιρᾶ, ἀφοῦ δὲ ὑπηοέτησεν εν αὐτῇ ἐπὶ ἀρχετὸν θονικὸν διά- στηµα, ἑστάλη ὡς ὑπότρυφως αὖ τῆς εἲς τὸ 1 Γανκύπριον Ε νανάσι: ον, Ἑὸ 1919 ἔνεγοάφη ες τὴν Οεολανυκὴν ον τοῦ Γανιπι στηέ Αθηνών, ὁπύδεν τε φοίτησε τὸ 19ο. ο ἀείανηστος ᾿Αρχιμανδοίτης Ὦρηγόσιος, διρτέ λεσε διδάσκαως ἓν τῇ δΤονῃ δα: τὴ γαισᾷ, ἀονύτευον δὲ Ῥαδη η ης ἐν τῷ Γανκυπρίω Ε ανασίων ο} ΙΕΡΑΣ ΝΟΝΣ ΜΛΧΛΙΡΑ ΓΡΗΓΡΡΙΡΣ πῆρέεν ἐπίσης αωυάφηςι Τὸ 1995. ἑφηφίσοη Ππούμένης, Μι γαιρᾶ, ἐξετέλεσε δὲ σού. νου μένον. έχων τοῦ. Ε918. ὅτεν η γήρατος, ὑπέθαλε την παραἰτησίν τοῦ, Δέν γὰ σηιειωὔῇ ὅτι επι Ἡ νουμεγίας τος ἀνωοδώθησαν τὰ, αἰνονοπικὰ τῆς Νονῆς Τῆς κηδείας τήν ἡ οποία ὅτε λέσῦη αὐθημευὺν ἓν τῇ Γερά λονῃ Νἱαγαιοᾶ, πυυέστη ἐν πό: ρους τοῦ. λ[ακαὐιωτάτας ὁ ΕΓανο αιολομιώτάτας λογο νδωίτης ες ας λοχιεπισκοπης Ἡ. Γεὔντης Πανίδης., Γον νεχοὺν συνώδεν σαν Ππέχοι τῆς τολεητηαίας χαάτοις χίας του ἅπαντες οἳ Μοναγοὶ γαἲ πο συ γεν γα. αἶλου του. Ἰππὶ της σποοῦ. το χητητό) ἠσν πλ ης στενών, -έ ϐ ΗΓΩΥΜΕΝΟΣ ΚΥΚΚΟΥ ΚΛΤΕΡΕΣΕ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΛΙΘΟΝ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ Την σν0 ωιι πιω. δα θάτου, ὅδας Αποηους ὃ Ενυ- σιολογ. νούμενες Βόλο 2. Χρυσόστομος Σατέῦεσεν ἓν ἔπισή” μῷ τελετῇ τὸν Ψεμέλιον Σίῆου τοῦ ἰδιομτήτου οἰκήματος τοῦ Σωμτεί- ου ΡΟΛ. ἸἨνχκόμης Λενχωσίας ιά ἐνετοίχισεν ἀναμνηστικὴν πλάχα, ο Ηανοσιρλογ. Ἠνυύμεένος Κὐν χω διὰ τὸ μένα ὄνδιαςέρον του το Ε.6.Α. ΕΓΚΗΜΗΣ ποὺς τὸ δα ΗτεΤον ανεδεχδὴ ὔ πὸ τῆς Ἰὐπιτουπῆς αὐτοῦ ὡς ὁτί- τος ΓΗ υὐεδοός του, ἩΓ ἀνέγευσις τοῦ Ἀτιρίο. αὐτοῦ ποανματοπωιεῖται χάνις εἲς τὰς διευχολύνσεις γαὶ τὴν ἁπέριστον ῥαήδειαν τὴν ὁπαίαν πανέσχε ποὺς τὴν ᾿Μπιτροπὴν τῆς Ο.Α, μη χώηις ὁ νυσιυλοῦν Ενούιό Νύγκυυ. γος ------------..- ΕΙΛΙΚΟΝ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΛΡΤΙΣΜΟΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛ(Η ΒΑ ΙΔΡΥΘΗ ΕἰΣ 18 ΠΛΝΕΠΙΣΤΗΜΙΌΝ θΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΣ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΗἠ ΑΘΗΝΑΤ, Αποίυς, Εκη- ῥοφορούμεθα. ὅτι τὺ 1 ανεπιστή- μιον Θεσσαλονίκης διὰ νὰ ἄντα- ποχοιδῇ εἰς τὴν ἠνάγκην ὑπάωξε- ως εἰδικῶς κατηοτισµένων Ο290- δύξων ἵεοαποστόλων, διὰ τὰς χώρας τῆς ᾿Ασίας καὶ τῆς Αϕοι κῆς, κατ εἰσήγησιν τῆς Όερλο- γικῆς Σχολῆς ἀπεράσισεν ὅπως συστήση Ίδουμα ᾿ΑΩοικανοασια τοῶν Μελετῶν. Πὺ “Ἵδρυια αὖ- τό, τὸ ὑποῖον θὰ ἀποτελῇ παράο- τημα τῆς Θεολκογύκῆς δολ. ῆς, δὰ χαταρτίζῃ ὕσους ἐν τῶν Ελλήνων απουδαστῶν δὰ ὕδελον νὰ εἶδι- κευθοῦν εἰς τὸν τοµέα τῆς ἔξω- τεριχῆς ἱεραποστολῆς, καὶ δὰ στε- . Φ θά μου ώνῃ τοὺς ἐξ Ασίας ἡ Αϕοιιῆς οουδυδόξοὺς σπονδαστάς, οἱ οποῖοι ἐπιδομοῦν νὰ, σπουδάσουν Οευλογίαν ἢἡ ἅλ- λαάς συνα(εῖς ποὺς τὴν ἴερατο στο) ἠν ἐπιστήμας. Πῖς τὸ “1δρυ μα δὰ διδάσκωνταν {λὥσσαι τῆς Ασίας γαὶ ᾿Αφοιμης. ὡς δα μαθήματα σχετικὰ μὲ τὰς χώρας τῆς ἱεραποστυλῆς καὶ μὲ τὰ που- θλήματα καὶ τὰς µειόδους αὐτ] Τὸ “δουμα πφοθλέπεται, ὅτι νὰ ειτουργήσ]ῃ ἀπὸ τῆς Π{ης πρρσε- γοῦς ᾿Οντωθρίον καὶ δὰ πεον/-αμ- θῥάνῃ καὶ οἴκοτρυφείον διὰ τοὺς ἐσωτεριχοὺς. φοιτητάς. γάνη ἆαι -ᾱ- α ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΛΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΥΓΚΛΝΙΑΣ ΚΑΜΗΑΑΑ, Αποιμίοις -- Λιὰ πρώτην ορὰν νασδο ἔτε- λέσνησαν αλήσεις αἱ 'Τεραὶ ᾿Απο- λουδίαι καὶ Τελεταὶ τῆς Αεγόλης Ἑθδομάδος καὶ τοῦ Ἁγίου 1Τά- σχα. “Ἕλληνες ναὶ ἸΙθαγεγεῖς Όυ- Δόδοξοι παρηκολούθησαν ομοῦ ταύτας εἷς τὸν νεύδµητον Πευὺν Καὺὸν τοῦ Ἁγίου Νικυλάον. 1 μεφικῶν Ἑλλήνων ἕ- δακούων, διότι ἐπὶ δεναετηοίδας ὕλας εἶχον στερη)ῆ τῶν Ἑορτῶν αὐτῶν. «ο Ἕλλην ᾽Αοχιμανδοίτης σιν- ελειτούογει χάδε φορὰν μετὰ τῶν ἐδῶ ᾽᾿Αφϕοικανῶν ᾿Οοῦυδόξων Τε- ρέων α.π. Ῥουθήμ Ὑπάρτα, ᾿Όδα- δία Μπασαγίταλο, Ἠϊοηναίου Μα συγκίνησις φδανε µέχρι γχίμπι (τοῦ. ἕλληνομιαοῦς) χαὶ α ε . ο. ] ᾽ 5 τοά. Αιανύνου. Ἀικολάυυ Φεριάσι. Τὰ ἱευὰ ἀναγνώσματα ἀνεγνώ- σῦησαν ὡς ἐπὶ τὸ αλεῖστυν (τὰ 811). εἲς τὴν Λλουγκάντα τῆλ ἔνχώσιον) γλὠσσαν. Αντιθέτως τὰ, ἱερὰ. Εουπάρια ἐφάλησαν τα τὰ, τὸ απλεῖστον ἑλληνιστί, σα: ύσον πολὺ ὀλίνα ἐξ αὐτῶν εχουν μετα ρασδῆ εἲς τὴν λουγνάντα. Τὰ. τοία αρῶτα «Χοιστὺς 'Δ- νέστην ἔάλησαν ἀνὰ ἕν ἕλληνι- , ἃ ν Ὃ νὰ ροή ' στὶ--λουγκάντα---ἀγγλιστί. ο- ποίως καὶ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς ας. εἲρ ο σον ᾿ ο Αγάπης» (Ἠσπερινοῦ τοῦ. ΕΓά- σχα) ἀνεγνώσῦνη καὶ εἲς τὰς τρεῖς αὐτὰς γλώσσας. σος ο) Λ. ὦ. - ο ην ---ι------------- ϐ ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΛΝΤΕΡΒΟΥΡΙΑΣ ΠΛΡΕΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΑΝΛΦΘΡΙΚΩΣ ΜΕ ΛΗΛΩΣΙΝ ΤΟΥ ΔΙΑ Τ Μ. ΛΡΧΙΕΙΙΣΚΟΠΟΝ ΤΟ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς Καντερ- θουρίας Ας Φίσερ ἐδήλωσε τὴν Δευτέραν, Ἱτην Απϕιλίου, ἐν Λονδίνῳ ὅτι, ὅταν κάποτε ἕχα- ρακτήρισε τὸν ἡ1αλ. ᾿Αοχιεπίόκο- πον Κύπρου κ. Μακάοιον ὡς ἔχα- γόν», ἡ δήλωσίς του αὔτη Ίνε- γοάφη εἰς τὰς Ἑλληνικὰς ἑἕφη- μερίδας γαὶ πουεκάλεσε μεγάλην ζημίαν. Ὁ ΑΦ Φίσεα πφοσέὔεσεν, ὕτι ἐὰν ἠδύνατο γὰ ποολάθῃ τὴν αὐτοῦ. Λε εὐχαρί: δηµοσίευσιν τῶν ὑπ χδέντων, θὰ τὸ ἔπραττεν στως | «ϱ. Δυο Φίσευ εἶπεν, ὅτι τυγαῦ ως ἐδήλωσαεν, ὅτι α δα. λογιε- πίσχοπυς Κύποου κ. ΔΙανάσως εἷ- ναι εκαλόςσντ. Κα ὅτε διὰ τῆς 6 φράσεως ταύτης ἠνγόει ὅτι ἦτο εφαχάςα ν ἓν σγέσει μὸ τὴν πολι τικὴν πατάστασιν εἲς Κύπρον, συνεπεία τῶν ταυαγῶν. ΙΛΡΥΣΙΝ ΕΒΡΑΊΙΚΗΝ. ΣΥΝΑΓΠΓΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΙΣΣΙΑΝ 1ΗΤΕΙ Ι ΣΥΝΟΔΟΣ 1ῆΝ ΡΑΒΒΙΝΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ 3 ἕκατομμ. ᾿Εθραῖοι εἲς ΝΕΑ ΥΟΡΝΗ. ΛΑποιλίου, Ἡ Ἀύνοδος τῶν Ἰαδθίνων τῆς ᾽Αμερικῆς ἀπεφάσισε νὰ τη: τήσῃ ἀπὸ τὴν Νυθιετικὴν ᾿Ἱδνω- σιν ὅπως ἐπιτοέφη νὰ ἵδουῦδῃ Ῥον- αγογὴ εἲς τὴν ἈΙόσχαν καὶ νὰ ἐγκατασταῦῇ ἐκεῖ ἀντιπροσωπεία τοῦ. Συμθουλίου τῶν Γαθθίνων. Τὴν ἔκκλησιν ὑπονοάφει ὁ τού- εδρος τοῦ ναθουλίον όντα αντ Ῥάντροου, ὁ ὑποῖος τονίζει ὅτι ἀντυπρόσωποι τῶν Ῥαθθίνων, ὅπε- σκέφὃησαν τελενταίως τὴν δηθι- ετικὴν Ἕνωσιν ὡς ἄτουμα ἵαὶ χωρὶς Καμμίαν ἰδιότητα καὶ ἔςη- χρίδωσαν ὅτι τοῦν ϱ.000.0µ0 0ραῖοι. «ἘἨπειδὴ εἶναι πιδανὸν οἱ τ τὴν Σοξιετικὴν Ένωσιν 5 εν μὲ Ῥόραιοι, αὐτοίς αουσιέτει ἡ γλησις, νὰ μι ἐπ δηηοῦν νὰ ταναστεύσουν τὰ Ἱσραὴλ, νο µίζομεν ὅτι αοέπει νὰ τοὺς. δυ Νῃ ή δυνατύτης νὰ ἐππκηρώνυνν τὰ ἠρησχευτικά των χαήγοντα, ἐπὶ πλέον δὲ νὰ ἔχαυν σγευτιχόν των Ὀλικόν, λεν τητοῦ μεν παρὰ, νὰ δαδῇ εἰς τὴν Πύδοα ἵκὴν. οινότητα τὸ ἴδια, δικχαίσίια τὸ, ἀπυῖον ἔχει ἡ Ἱνκλησία τῶν Διοιαυττρομένων καὶ τῶν. Ομίη, δόξωνε, ἔκκλησις διεθιθάσίη ἤδη ποὺς τὴν δοθιετιὴν Ἱννόευ γησιν διὰ, τῆς πωεσθείας της εἷς τὴν ΟΜάσιγχτῶν. εἰς τὸ ὕρη ἁ . ϐ ΠΛΠΑΣ ΛΝΕΚΗΡΥΞΕ ΙΠΣΗΦ! ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΤΟΝ ΙΜΝΗΣΙΡΡΑ ΠΡΟΣΙΑΤΗΝ . σον ΤΗΣ “ΡΙΚΛΥΜΕΝΙΚΗΣ” ἵτησις πρὸς Ὑϊεδεσίαν ΣΥΝΟΛΟΥ Ὑιοξετούντες: - ασ τκκερ γη δδι νὰ Νικόλας Δημιήτοι Εασης ἓν ᾗ ΑΣ .. ον ΝΕΤ «κής λασκίας - καὶ Ἑλένη λωρν Ἡ Α. ἁγιόταις ὗ ὦ, Πάπας ΝΧ. Ταΐση ἓ Αευμιώσίς ὑτολ Ἰωάννης ΚΙ ἑξαπέληισεν ἐν λὺ (6 χλιον ποὺς τὴν Ἱεραρχίαν μα - τοὺς απιστοὺς σύμπαντος τοῦ ἵνα , . , Ἀολικοῦ κόσμου, διὰ τῆς ὑποίαι Υιοθετούμενον: - ο γαλεῖ τοὺς πάντας νὰ αὐτήσονλ Γεωρπούλλα. Ἀνι διαμμα εκ τὴν εὐλάθειάν των αῳὺς τὸν ἅ γιον ᾿]ωσὴφ μνήστυθα τῆς 11αρ Ἀένου, προυστάτος. τῆς υκκησί α-, τοῦ ὑποίου. ἐπικαλεῖται τὴ Φερμὴν προστασίαν ἐπὶ τῆς ἔργα αἶας τῆς πφοπασκεναςένης «οἰκουπενικῆς» σ συνόδου, ΕΞ τπτ ς ποσο Ὑπεόύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ]σαακίον Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. Φινάρδυν ἐτῶν 9. Οἱονδήποτε πρύσωπον γνωρίζον χ : ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύ- την ἐγγοάφως πρὸς τὸν Μαγ. ᾿Αοχιεπίσκοπον ἀναγοάφον αἱ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἔν- τὸς δεκαπέντε (19) ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήμερον. Ἶν τῇ τν λα πιαλοσ]. ἵνὁ πιο τη πι Αποιίου Εαν Ἐν τῆς ᾿Ἱερὰς ᾽Αρχιεπισνοπῆς Κύὐπρευ. ἡ ΤΕΛ ΜΟΝΗ ΚΙΚΚΟΥ ΜΕΓΛΛΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΙΗΤΗΝ ΙΤ [ΡΜ δἰ ΜΙΝΙ Τῆ ΠΗΙΙΗ [1 1. νώπιον ιάδων ιωῦ. ὦ Παὐεδυυς. τῆς Αμιοκρατίας 11, ᾿Αοχιεπίσχυπηςτ χατέθεσε τὸ πα: δαθθατοανα ην ποιον τὸν ἠομέλιον Λίδον τοῦ Γιπνασίου ὐλγο, μενα οπυεπηῖς τούτη. οἱ κοδητήπατος ω αμ τις πάν - ματι το ο {ώρα δι Αυγ) αι οκ Ἡ Ίρίη λογιοπισκόπαν, τον 2Η στο διὰ τῆς µενάλαις αὗτῆς τῆς δἱανῆς Νύνλγους τῆς ποσα ὐτέθας παν νετ εἲς - τοονς ἁγτιχοπένης ες Ππισιο ἕχα: τομ ύοτον ῥαοῦιν η λΙονὴ κατόντο παῖων ἀνεφεοίρεται λονῆς αὐτῆς. ἠέντα, ὑπὸ τῆς δαπάναις τύσον Ὅτὸα τοῦ Α[. ὔσων ΗΤτιην δωῤρᾶς γιὰ ὅφ ἠ ων μΗΙ ἐπωξίωσ τν τίτλων τῆς πονάς Ἠηνινῆς δὐγουέτιδας, Ἐν ἁπλῃ τῆς το )οτῆτ ὁ 1. ἀο χιεπίσνοπυς ἔτέλεσον Αγιασιόον, ἀνωλούθως δὲ ὠπίλησεν ὁ 1 οόε δρος τῆς Πλ ηνιῆς Νονατ ης δαγολεύσειωσ, ἴστις εόΠος τὴν ει- Ἱεοᾶς ΝΙωνῆς Ἱνύν- ο Ην ο νύ- οονομίαν τῆς ποῦς εἰπὼν ὕτι ἡ της τῆς πωώωτεποήσης ἀλλὸ γα ἅπαντες οἱ λληνος Ἀύποοι αἲ σδάνονται εὐνωποσύνην ποὺς τν Μονὴν Νήκχος η ἁπηία ἑππυών- τως χαϊ τόσων γενναιοδήθωτ ἐλδη- λώγει τὸ ἑνδιαφέουν τῆς δτό τὴν 1]αιδείαν τῆς νήσων, Ὁ Ας πι ριδάνις ἐτόνισεν, ὅτι τώρα, οτε τὸ εὐνινὸν µέλλον τοῦ τόπον καὶ Π διαπαιδαώγησις τῆς νευλανας τῆς Αὐπροῦς θσειτῶν Ελ ηνη: γοιστιανιχῶν ἰδεωδῶν, εὐηίσνώνται εἷς χεῖυας πας η μεγάλη δωσεὰ τῆς Δονῆς Νύνχου ἀπυτελεῖι - γονᾶς ὑιρίστης σημασίας. ων συνεχεία. ἀνεγνώσδη ὑπὺ τοῦ Άους πυριδάχι ἡ Ἀτητορικὴ Ηυᾶξις, τὺ σγετικὺν δὲ ἔγγοαι[ην ὑπενοάφη ὑπὸ τοῦ Αἰε λοχιοπι- σκόπυν. καὶ ἑνετοιγίσὴη μεν) ἕ- γὸςσ “ὐλλου. ἑμάστης τῶν 19. ληνινῶν ἐς ημερίδων τῆς ἐχδύσεως τῆς ἠμέρας ἐκείνης πάτωῦι τῆς πλαλὺς τοῦ δεμελίου ὁ{που. λΙετὰ, τὴν κατάθεσιν ταῦ ὕεμε: αν Πο. ὀμίλησεν ᾱ ΓΓοὔεῦους της ο παλιλῆτ η ουρίας ΑΕ: σίας ὃν. Ὀδυσσεῦς ωαννίοηςν στις εξέφυασε εὖγα- Νὐλ ης ἠεοποτήτας πως του Ἠνηύσνον 2 Ἡν Νοοσώστον καὶ πατένας τῆς λίανης διὰ τὴν ΤΟΥ Ωιστίας ταῖς πως ἄναιας εειλοπούδαν ἁπτὺι ασίν νὰ γηήσονν εστι τὴν ποώτο σαν ονα τόσαν μη οῦ πι: σαωῇ πνοματικὸν Οτιώο ον, δ[οτὸς ταῦτα Έπος τς ας 1 η αιντήπατα τοῦ πε ατ ΟΜΠΛ] σεν ὁ [ανα Επαθαένως, Ινὐκ: χα, ον ες τἷς τὴν οπύμα: σιν τῆτ Αηνῆς νά παρεις ση τὸν ών γιὰ νὰ Ζαλὐᾗῃ τὰς ὃα πάνας διὰ τὴν ἀνύηεασιν τα Γὴ Πνασίο, Κύρο οπῶν ὅτι τὸ Ἡ- μπονυσαθοήτον τῆς Μονῆς ἓ- πι νὰ πυοσέυχοται πάντοτε, ἓν τὸ αὐτορ τοῦ δυνατοῦ, ἀθών ον εἰς τὰς ὑπυίαι ἆ- τὸ πουστι λείας αι πυσγωπο Ὀν νι Γευπηοθτήσυν ν σήνολον της )ληνινῆς Ἀνποια- ης ονωνίασ, Ίο. Ἡ ούμενας νέο εἲς πο ιένας ἐπυγάς, ὅτε ἡ λονὴ Νύνκυς ἀντεμετώπισε ζήτημα ἆ- ποπ] ἠωμιῆς χορών. Εύτει εἶπεν ὁ Τούμονας Ἠκολον ήσαμεν πυλί τὴν οἰνονομιῶν χα πα] 0ἱ εἷ- πυν ὧτι εἶπεν τσι’ ἠπούνηδες, τώ- ρατέληζεν. ἡ Απονὴ εὖ- ἠόσιν ἐνπληθιώ σχαπύν. ρα Όμιης, οἰσχεται σῃ ἕνα εἲς γι ου Ν ΕΗΥΝΛΙΓΙΣΤΙΛΙ Το ΜΑΝ. ΛΡΝΠΣΠΠΣΝΟΠΟΤ Λαθὼν τὸν λάγον ο Δον πίσγυπυς ἄνει ἑφθη εἰς τὸν μέγαν πησαφισιὸν τοῦ νέου Γυμνασιακοῦ μεγάρου, Πῖς τὸν γῶραν αὗτον, εἶπεν ὁ 1. Λοχιεπίσχοπος, ἡ νε- ολαία Πὰ αλονχῆταν Ῥλ- λαΑογοιστιανικά Υγάµατα, γιµατίζεταν γαὶ θὰ γαλκεύῃ ληνινὺν Ἰαυαντῆσα.., Λίχαι παινος ἀξίζει ὕσους ἐργάτην- τὰ θὰ μὲ /00- ο εἲς ταν διὰ τὴν δημιουσγίαν τοῦ ναοῦ ΠΜ κ. ΙΙΝΙΠΙΙ ΓΙ. ΚΙ ποαμιιάτωνν ἄλλη Ὁ ἀνήχευ τὸν ]- λοιποῦὺς πατευας διὰ τὴν οί- π Μονή αὐτοῦ τῶν ιίστη, τὴ πα ύπενον γιὰ τοὺς τῆς Ν[ονῆς Νύλλαα, στην απτην πυυσιυσάν. Κύννων καδίσταται σήμεσυν. δἷο μη Ἰοεονύτις κατὰ τὸ ποότ. (ον ὕλλων λευάλων εὐεουοτῶν ρηνους µας, λπευύνο ποης τον Εμαήενον τῆς λονῆς χαἱ τοὺς ολη πατέπας ενλάνδια ο χασητήσιας Τὸ ὑνομα τοῦ Ἱ[- ΜΗ ΗΕ ΩΙ τῆς Μονῆς γ. Νωνσοστα- Ὀδ μνήπηνε ύεταν τοὺς υἰῶνας. Αιὰ τῆς γειωυνοµίας αὐ- τῆς ὁ Εγούμενος καὶ πατέυες τῆς λἰανῆς ἀπέδειξανε ὅτι δὲν. εἴ- νας τσι χωύγηδες, ἐλπίζω, δὲ Ότι γαὶ εἲς τὸ μέλαν δὰ μᾶς δώσήνν γαὶ ἄλλην εὐναιοίαν διὰ νὰ τοὺς συν αρῶμεν διὰ παροποίας γτ1οῦ- νομίας εἷς τευλ ταῖ μυ σεις οι Την τελετὴν ἐπέστεφεν ο Ἠ- νινὺς Ύμνος, τὸν ὑποῖον ἀνό: πηοῦσεν Ἡ Φιαυμονικὴ τοῦ. ὃν διεύςυνσιν Ἑαπόλη. ις τὴν τε- παωέστησαν ὃ πυνονὼς Παπαδόπουλο σι Ηοεσθείας αἱ Οὐμνασίου, ὑπὸ τὴν τοῦ κο δν λετὴν ονασίας ο. Ὁ, ἐν τῆς ολ ληνινης 2.1. λανάλοτ, Ζέπος καὶ Αλντο: αιάδης, ὁ ἐκ τῶν μελῶν τοῦ ον” τανπατικοῦ. Αικαστηρίον χ. δι Τοιανταυλίδης. ὁ Τφνπουονὸς παρὰ τῷ Πουέδυω α. Αν Ἱοντός ὁ λιευυντης τῆς Γαιδανωγινκῆς ᾿Αποδημίας 2. Φο. Βοάγας, Όυυ- μενταῖ, πέα τῆς Ὑχοκῆς ο: θείας, Αιευζυντα χολῶν καὶ ας Ίαν π].ηδος ύσμυι, Το ΝΡΟΝ ΜΕ ΓΛΡΟΝ Ἱ μγάσιον ύκκου ἄνεγεί- ρετοι ἐπὶ ἑντάσεως ὅθ. στρεμά- των νῆς, δὰ γίνουν δὺ αἱ ἀπαφαϊ- τητος ἐγκαταστάσεις συμ(ώνως τῶν. τελευταίων ἐξελίξεων τὴς ἐπιστήμης καὶ τῆς τέχνης εἰς τὺν τοµέα αὐτόν, διὰ νὰ δεχθῆ ἁγέτως 1.800. μαδητᾶς γαὶ μαῦητρίας -.. ο. Στιγμµιότυπον ἀπὸ τῆν τελετῆν τῶν Προσκόπων τῆς λίου, εἷς Λάρνακα, στοιχιζόµενος ὑπὸ κληρικῶν τῆς Λάρνακος, ο ------ᾖἹ 'Ο Μακ. ᾽Αρζκικπίσκοπος Κύπρου κ.κ. εὐλογεῖ τὰ Κυριακῆς, ολων - -ᾱ- 23ης ᾿Απρι- Μακάριος, περ!- προσκοπικὰ λάθσρα εἰς τὸ Στάδιον τοῦ Γυμναστικοῦ Συλλόγου «Ζήνων», Τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ΛΝΜΙΜΤΟΣ Ἡ ΝΕΛ ΝΕΙΛΦΡΝΝ [ΗΣ ΚΛΙΝΗΣ ΛΙΛΘΗΚΗΣ ΕΜ. ΛΙΓΛΙΑΝ Ἡ Ενδεσις Οἱ 6ιθλιοπῶλαι σχηματί-ουν οὐρᾶν ἐξηντλήδη εἰς µίαν ἡμέραν διὰ νά προμηθευθοὺν αντίτυπα. Καθ) ἅ μεταδίδεται ἐκ Λογ- δίνου ἕν ἑκατομμύριον ἀντι- τύπων τῆς νέας µεταφράσεως τῆς Καινῆς Διαθήκης ἡ ὅπωια ἐκυκλοφόρησεν τῆν Ί4ην Μαρ: τίου ἐξηντλήθησαν αὐθημερόν. Ἓ κοσμοσυρροὴ ἡ ὁποία ἐ- σηµειώθη ἔξωθι τῶν θιθλιοτῶ: λίων ὑπῆρξε πρωτοφανὴς, λα- ρακτηριστικῶς ἀναφέρεται ἤ περίπτωσις τοῦ μεγάλου δι- Θλιοπωλείου Γ, Σμίθ καὶ Υιὸς τὸ ὁποῖον ἐπώλησε 80.000 αν- τιτόπων μέχρι τῆς 10 πρωϊνῆς, πρώὠχ ης ἡμέρας τῆς κυκλοφο- ρίας τῆς Βίθλου. Σημειωτέον ὅτι αὐτὴ ἡ µεγαλυτέρα παραν) γελία ϐι- θλίων ποὸ ἔγινε ποτὲ ἀπὸ τι ἐν λόνῳ ἐπιχείρῆσιν. ἐξ πλ, ν ΤΗ ΡΡΙ ΙΙ Ἑλς ΗΕ ΡΟΣΛΟΝΙΑΝ Εκπρόσωπος, ἐξ ἄλλ, τοῦ Πανεπιστηµίου τῆς Οἷ- φόρδης ἐδήλωσεν τὰ ἑξῆς πρὼς τὸν τόπον: Οἱ θιῤλιοπῶλαι συνήθως ἠμποροῦν νὰ ὑπολονίσουν -ὁ σα ἀντίτυπα μιᾶς νέας ἐκλο- σεως χρε άζονται. Αὐτὸ ὅμως τὸ ὁποῖον σωνέδη αὐτὴν (ὴν φορὰν ὑπτ ρέδη τὰς προσδοκί ας των. Αντίτυπα τῆς νέας Βίδλου τὰ ὁποῖα ὧπιλοίσθη- σαν ὅτι θα. διαρκέσουν ὀο καὶ πλέοι ἑθδομάδιας εἐηιτλή θησαν εἰς µίαν µύνον Πμέριιν Ἐν συνεχεία ἀνέφί ρεν. ὅτι ἄλλαι διαδοχι καὶ ἀνατυπώσεις πρόκειται: νὰ πίνουν λίαν σ.ν τόιίως. ΟΙ ΟΙ ΠΑΤΟ ΠΟ ΛΑ ΝΝΗΛΜΕΛΤΓΤΙΟΤΝ ΟΤΡΑΝ Δέον νὰ σημειωθῇ ὅτι οἱ ὄι ὀλιοπῶλαι ἐσχημάτισαν οὐρᾶν ἔξωθ: τῶν κεντρικῶν Ὑραφει οἱ πωλήσεως διᾶ νά ἐξασφαλί- σουν τὰ ἀντίτυπα τῶν Θιθλ.ο- πωλείων των. Ὡς εἶναι γνωστὸν ἡ νέα ί- όλος ἀποτελεῖ µετάφρασιν Ὁῖς Καινῆς Διαθήκης εἰς τὴν κ.αΧ θομιλουμένην ἀγγλικήν, ἐξενό- θη δὲ ὑπὸ τῶν Πανεπιστηµιῶν τῆς ᾿Οξφόρδης καὶ τοῦ ΠΚαιϊμ- πριτζ Δέκα ἐννέα διανοούμενοι ἢ- σχολήθησαν ἐπὶ δέκα τρία ὁ λόκληρα ἔτη διὰ τὴν ἐν λόγῳ µετάφρασιν. Ὅλαι αἵ Εκκίο]- σίαι τῆς | γγλίας συνειρΥγ ο Ἴσαν εἰς τὴν προσπάθ: αν αὐτήν, ἐκτὸς τῆς Καθολικ! Ἐκκλησίας ἡ ὁποία δὲν ἔλικδε μέρος. ----σπα---- ΓΣ ΡΟΝΜΗΙΝ ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΟΡΦΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 2 ΙΙ Νποζιω ἀπὺ - . το. πουσεχυῦς Γουλίου τὸ ποσόν κανσεοθατόριον ἃ ινωία δις ἡνη , γία ὃς φετος λεισιν, η δι ανώσι { γιὸ Μι ο ώτλ ην 1 ο -- ΕΝ ΙΝΛΑΣ ΙΔΡΥΘΗ ΚΛΘΟΛΙΚΟΝ ΚΕΝΙΡΟΝ ΠΛΗΡΟΦΙΡΙΠΗ ΛΟΝΛΙΝΟΝ, μη χητ ἑπεγως ἥτι Απο ασ, Ὁ τής ἕνκιήσιεστι εν θενὰς λε ΠΕΙ στι ιὐπίσχιπωτ εδ ή λααν ν πι. Γδιμίση! λε ντωνν την πα κής διοισ τετ λε ΕΑΝ το ΕΠΗ σε ον πἱ αοπν θυσιν μετα ξὺ δν ο, τῆς τι. α] ὕπεα Η ΕΙΡΤΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΕΜΑΡΤΥΡΙΣ ΓΕΠΡΓΙΘΥ ο. ΝΙάν, Αογιεπίσκυπος Κύ- πρου. Ἡ, ΑΙανάριος ἐγοροστάτησε τὸ. ἑσπέρας τοῦ. Ναθθάτυι, ᾽Αποιμίσις ἓν τῷ, πανηγυρίσαντι ἓ γα Αγ Γεωυνοςυ τοῦ. Ἆνι Δυμετίου καὶ ἠγήδη τῆς λιτανεύ σεως τῆς εἰκύνος τοῦ 'Α ου. Ὁ Νακαριώτατος ἐπενφ ημήθη ὕερ- ”.ας ῶς τόσυν κατὰ τὴν ἄφιξιν ὅσον αἱ κατά τὴν ἀναγχώρησίν τοι ἐκ τοῦ. ἵν γασὈι Ὁ Σε, ΑΠητοοπολίτης 1ά- (ο. κ. Γεννάδιος κατὰ τὴν ἔορ: τον τοῦ νι Γεωογίου τοῦ. δε γακομάστυρος, θδην Αποιλίους ἐλειτιάργησε ταὶ ἐνήουξε τον ὕεῖον. όπου ἓν τῷ ἵ, γαῷ γι [εωσνίου ω τέον ΗΝ Ἱελογεδάσιωών. εάν ΑΠητουπολίτης Νις ι Ανηιμης τὴν Κυριάνην ποιος τοῦ. Νε- αλά υτύ ους ἐτέλεσε τὴν : μαὶ ἑκή- ρυςε τὸν Ἠεῖον όσον ἐν τῷ πανη ἑορτὴν ἃ , 1 εωρνίου, είαν λειτονοπίαν Ἠπρισάντι ἵ ναῦ, Ανν Γενί Παν κυύδη λεμεσοῦ, ϱ) Σεῦ, ΑΠητουποίτης ἂν. οηνείας ό. Κυπριανὸς, κατὰ τὴν αὐτὴν ἠέριεν ἑτέλεσε τὴν πείαν Λειτονο” παν γαὶ ἐχήοσνξε τὸν ην λόγων ἓν τῷ ξορτάσαντι ἵ. ο ἷς . εοσο δΙόρή ο, πετ ναζν μη ο8 ΕΠΗ ΝΝΗΝ ΕΚΟΕΣΙΣ ΓΡΑΜΜΛΙΟΣΗΜΗΝ ΜΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΟΓΡΛΨΙΑΝ ΒΗΡΝΝΤΙ, κ λαο κ Ἠ ΕΕ λατΕ ΙΕ Ἑταωτία, Το ἀθγιη πέραν Γαὔοιηῦ τῆς Αὐστοας Όν- Μανωώσον. επι τῇ ποώτῃ. δυχ τή ο δι αὐτῆς δει πνῆ ἔγδεσιν .. (τσ Μο νς ες την πο αν ον πέος πενΏ ντα συ αεῖς ἐν Στ ελ νύνν, η ΠΕ ον σα. ἑτατονία, τδυ ΜΗ τὸ ἐπα ο ὑπὸ τοῦ. τα ἠμεοίον τῆς λα ωνενασσοτ «πδεσα, λἰπάνν- ας ὑπ τοῦ ἑκπαιδευτιοοῦ ράντς Αοὐτς καὶ ὑπὸ τοῦ δε ᾿ Ἱωσὴμ λοανν. ὙΎπε στὰς χαρδιακὴην προσξελὴν ΙΒ [ΙΡ ΙΙ ΠΜ πάνωποΏμό. χρήματα νά αφήσω εἰς ἔδωσα ὅλα ἐν τωῇ πρὸς α κὐτος, γράφει Εἰς την διαθήμης του, τὸ προσφιλᾶέσ διότι δὲν ἔχω στατα ἱδρύμχτά μεν. ἹἸὰ Ἐλπίω ὁ ἅγιος διάδοχός μου ἀρχιερεὺς νὰ αγαπήση ταῦτα ὡς πκχτέρας γχὶ όχι ὣς πατρνιός» 14 Απο τ-- ΜΑ αὐπνινητικας ἐνδηλώσεις ἔ- κήδευσε τὴν Ἑοίτην, ἴδην πο: λωυῦ, ὦ λαΐς τῆς Μεσσηνίας τὸν ΜΠητυυποζίτην Μεσσηνίας 2 ορον Χονυσύστυμων λασκαλήνην. Ὁ δά γάτος τοῦ. Αλέσσηνίας που. ἲς εχ πρυσθυλῆς. Απέθανε ἔτῶν, Αα ἄστονο: Κιμάτας ἂνε- ΝΑΛΑΛΜΑΤΑ. κχαρδιανῆς ἠλισίαν ἀγαὶ δρ τής εἷς « μι καὶ «Ο ἀείμνηστος Μητροπολίτης Μεσση- Χρυσόστομος πρόσφατον Φωτογραφίαν του. γνίας κατὰ ῥίδαζαν τοὺς παυικοκονἠήσαντας τὴν χηδείαν εἰς δεκάδας χυιά- δων. Σημειωτέον, ὅτι ἐτηρηθη τοιήηµεσον πένθος χωοὶῖς ἔντοιἣν τῶν Αοχῶν. κ Χπδεία τοῦ μεπσπνσας ἓ- γένετυ την 10ην απρωϊνὴν. ) Απὸ τῆς παραμονῆς α]ήδη κόσμου. εἷ- χον συγκεντρωθῆ εἲς τὸν ἍΤητου- μέρους τοῦ ύ. Ηρωδυπουογοῦ. '᾿Απὸ τῆς Δευτέρας, ἐπίσης, κατέ- «ὕασαν εἷς Ἱκαλαμάταν ὁ λίαν. ᾿Αοχιεπίσχοπος Αθηνών κα πά- σης λλ)λάδος κ. Θεόνλητος ναὶ οἱ 5εύῦ. ἈΠητροπυλῖται ᾿Αττικῆς, λείας, Οεσσαλιώτιδος, δίαντι- γείας, ἵ ὁρτονυς, Ξάνθης, Κανα- ῥυύτων, 1 άσόνος, ο ώμα πόλεως, Δημητριάδος, ΓΠοεθέζης, ΤΕ ρεθενῶν, ΔΙυτιλή Τρι υλίας, Ἀπάρτης, “Ἱεριστοῦ καὶ ὁ Ἠπίσκοπος Θαυμαγνοῦ, Εὶς τὸν νερρὰν ἀπεδόδησαν τι- μαὶ. ἀντιστοατήγου. ἐν ἐνεργείᾳ. 'Η σορὺς εἴχε τοποδετηῦη ἐπὶ χο) ίθαντυς πυροθόλος χα τὰς ταινίας της ἐκοάτουν ὁ ἀντιπρύε- ὃρος. τῆς Εονυκῆτ,. ὁ νομάρχης λ[εσσηνίας. εἷς στρατηγός, καὶ εἷς ἐμπρύσωπος τοῦ Δήμου. ΧΝε- πφώσιμον ἀποχαιρετισμὺν ἀπηνθθυ- ναν ὁ λίαν, ᾿Αοχιεπίσκοπος ἸΑ- θηνῶν ὰ. Θεύμλητος καὶ ὃ ἔππρό- σωπος τῶν Δήμων ναὶ Κοινοτή- των. τῆς περιερείας Μεσσηνίας. Ἠοτ ἄλλου συνεχίνησε μέχοι ΛΟΥ- μῶν τὰ, παφακολουῦοὔντα πλήθη, ὁ ὥστατος γαιθετισμὺς μικροῦ οἷ- νυτυόφαυ. τοῦ ὑρφανοτοοφείου. Ὁ ἀείμνηστος Ἀ[ητοοπολίτης ἠπησρέτει εἰς τὴν ἈΠητοόπολιν Ἀ[εσσηνίας ἀπὸ τοῦ 1445, ἐνῶ προηγουμένως εἷς τὴν Ἀ[ητρόπυ- λιν Τιυβείου. Ἰπίσκοπος ἐχειροτα- νήδη τὸ 1949. Ἐν τῷ µεταξύ, ἐδημοσιείβη τὸ πλῆρες πείµενον τῆς διαδήχης τοῦ. ἐκδημήσαντος Ἀ[ητοοπολίτου. Αιὰ τῆς διαθήκης του ἐγκαταλεί- πει ἕν ἐγκύλπιον εἰς τὸν Μητρο- πολίτην : Αττικῆς, ἓν εἲς τὺν Εν- Λείου, μίαν ἀρχιερωτικὴν στολὴν εἰς τὸν Ἀ[ητροπολίτην Ἐλενῦε- ρουπόλεως καὶ μίαν εἷς τὸν Ὑν- πίσκοπον Θαυμακοῦ. «Λυποῖμιαι, Υοάφει εἲς τὴν διαῦήκην. του, δι- ὐτι δὲν ἔχω χοήματα νὰ ἀφήσω εἷς τὰ απροσφιλέστατα ἱδρύματά μον. Τὰ ἔδωσα ὅλα ἐν δωῇ απρὺς αὐτά. Ελπίζω ὃ ἅγιος διάδοχός μου ἀρχιερεὺς νὰ ἀγαπήσῃ ταῦτα πολιτικὺν Ναὺν τῆς Ὑπαπαντῆς ὡς πατέρας καὶ ὔχι ὡς πατρ υιός. καὶ παρέμειναν καὶ ὅλην τὴν | Βὶς τὴν ἀγαπητήν µου ἀνεψιάν, γύχτα µέχοι τῆς ἔχᾳορᾶς. Τν παιδὶ τῆς μακαρίτιδος ἀδελφῆς μέρους τῆς Κυθερνήσεως παφθέ-| µου Φανῆς, τὴν ὁποίαν ἀνέθρεφα, στησαν ὃ ἀντιπρόεδρος τῆς ἴου- ἀφίνω τὴν εὐχήν µου», λῆς ». Καμῤύσης καὶ ὁ ὑπουρ- γὺς Ἰρονοίας κ. Ψαροέας, ὃ ὅ- ΦΠ. Α. ποῖος ναὶ κατένεσε στέφανον ἕκ ἴ ᾱ---ᾱν 7 , ᾿Απὸ ἡμιπληγίαν [ΙΝΕ ΙΝΙΠΛΛΝ ΜΙΝ ΗΜΠΗ ΗΝ “Ὁ ἐχλιπὼν ᾿Ἱεράρχης ὑπῆρξε παθηγητης τῆς Φιλοσοφιχκῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ἸΑθηνῶν εἰς τὸ µάθηµα τῆς Ἱ- στορίας καὶ ἐθεωρεῖτο εἷς τῶν πλέον µελετημένων Κλπριχκῶν. ΑΘΗΝΑΙ, δὗ ᾿Απριλίου, ---- Τὴν αρωΐαν τῆς Ἱαρασχενῆς, δ]ης Απριλίου, ἀπέθανεν εἰς τῆν Χαλγιδιγῆς ὃ Όπο- ἈΤητροπολάτης ἹἩ Ἀτοατυνίκην στὰς ἡμιπληγίαν Κοριτσᾶς Εὐλόγιος ουρίλας. σορὸς τοῦ ἐκδημήσαντος άργις ὡς διεκομίσθη τὴν ἑσπέραν τῆς ἰδίας ἡμέρας εἲς ᾿Αθήνας καὶ Ἡ κηδεία του, τῆς ὁποίας πθοεστη ὁ λίαν. ᾿Αογιεπίσχοπας ἸΑἲη- γῶν χαὶ πάσης Ἑ)λάδος }. Θεύ- χλητος ἐγένετο τὴν ἐποιέ- νην, Σάθθατον, ἐν τοῦ Μητουπολιτικοῦ. Ναοῦ Αδηνών. 'Ο ἐγλιπὼν ἱεράργης ὑπῆοξε 2α- θηνητὴς τῆς Φι)οσοφικῆς 1 }ῆς τοῦ Πανεπιστημίου. Αηνῶν εἲς τὸ μάὔημα τῆς Ἱστορίας μαὶ ε- Βεωρεῖτο εἴς ἐκ τῶν πλέον μα τηένων ληρικῶν, Ὁ. Μητρυπολίτης Κορυτσᾶς, ὡς χαὶ ὁ 3εθ, Μητοοπυλίτης ᾽Αγν- ροχάστουα κ. ἀααντελεήμων, γή: χουν εἲς τὸ Πατοιαρχεῖον νωγ αταντινονυπόλεως, ἐνδιωχθέντες δὲ ἀπὺ ἐτῶν ὑπὺ τῶν ᾿Αλθανῶν, πα- ρέμενον. εἲς ἈΠήνας, Οἱ ἐκκλησια- στικοὶ ὐχλου. τῶν Αὐηνῶν ἕ- ον δν γνώκην, ὅτι ἡ καλη σία Νωνσταμτινουπόλεως πρέπει γὰ, ἀναδείξῃ γέον ᾿Επίσκοπον Κυ- ρυτσᾶς διὰ λόγους ἱστορικοὺς καὶ πολιτικούς. Άλλως τε, χανογικῶς, τὸ. κλίμα τῆς Ἠγκλησίας αὐτῆς ὑπάγεται εἷἲς τὸ ΙΠ[ατοιαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως, ἀνεξαθτή- τως τῆς αραξικοπηματικῆς ἕνερ- γείας τῆς σημεοινῆς διοικήσεως τῆς ᾿Αλθανικῆς Εκκλησίας. Τοῦ- το δὰ ἔχῃ ἰδιαιτέραν σηµασίαν καὶ διὰ τὴν δικαίαν Ἕλλην,λὴν διεχδίκησιν ἐπὶ τοῦ τμήματος τῆς Βορείου ᾿Ηπείροι:, εἷς τὴν ὁπυίαν ἀνήνει ἡ ΙΚορυτσᾶ. ΨΠΦΙΣΝΑΤΑ Ἐπιτροπὴ Ώο- ρειοηπειρωτικοῦ ᾿Αγῶνος διὰ 1ρη- φἰσματός της ἐκφράζει τὴν θα- θεῖαν ἠύπην της διὰ τὸν Ὀάνατον τοῦ διαγεχριµένου Καδηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ὅια- ποεποῦς Ἱεράρχου Εὐλογίου Ἰου- Ἡ ἸΚεντρικὴ ρἶλα. ᾿Ανάλογον ψήφισμα ἓδέ- δώγε καὶ ὁ Βορειοηπειρωτικὸς τὸ ο οος , ο Ἀ ύλλούγος «Σελασφόρος», τοῦ ὃ- ποίοι ὃ μεταστὰς Ἱεράρχῆς ἵ- πῆοξε 11ρόεδρος. ΧθΕΣ ΕΓΕΛΕΤΗ Ἡ ΛΙΤΑΝΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΌΛΙΘΥΧΕΥ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ ------μω --------- ΛΙΥΤΙΑΗ ΝΕ Τ Ααΐον --- Χθὲς Νοριακὴν φ ἴνετο εἰς δὶυ- τιλήνην ὁ Ὑπονονὸς Θυησχευμιά των καὶ ηνικῆς Γ[αιδείας κ, 1. λογιατς τῆς διὰ νὰ, παραστῃ εἲς τὴν νι τῆς Ἰϊκόνος τοῦ πηλού κου αῑξ ἐπιθλητικῇ τε ἠπνεῖτο. ὁ Αλ ηνῶν Θεόν. η- Ἀποτι ἃς Αγίου, Οευδώροις κ Εντ ἠνης. τῆς ἡετῆς χαὶ λιτανεύσεως Χίαν. λοχιεπίσχοπος . , .. καὶ. πάσης Ἠλλάδος ή. τος ὁ ὑποῖος µετέθη εἷς θ ΙΗΣΟΙΣ ΠΛΙΗΡ 0ΛΗΝ ΜΑΣ (Νηνέχεια ἀπὸ τὴν Ὁ) σελίδα) τῆς Βηθεσδᾶ ἐνεκολπώθη τὸν Κύριον καὶ ἐσώθη. Ἔ κεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν τοῦ προσέφερον οἱ ἄνθρωποι τοῦ τὸ προσέφερεν ὁ Κύριος. Τὸ ποθούµενον ἐν τῷ Χριστῷ ἐπετεύχθη. Ας μὴ δειλιῶμεν, ᾿Εὰν τἴ- µεθα μακρὰν τοῦ Κυρίου, ἃς λάθωμεν τὴν ἀπόφασιν νὰ Τὸν πλησιάσωµεν. Ὁ Κύριος κρούει τὴν θύραν τῆς ψυχκῆς μας, -Ιδοὺ ἕστηκα ἐπὶ την θύραν καὶ κροὐῳ' ἐάν τις ᾱ- κούσῃ τῆς φωνῆς µου καὶ ἆ- νοίξῃ τὴν θύραν. εἰσελεύωο- μαι πρὸς αὐτόν Ας ἀνοίξωμεν τὴν θύραν καὶ ἃς καλέσωμεν τὸν ἱκύριὸν. Καὶ ἐὰν δὲν ἔχωμεν ἀνομο- πους καὶ ἐὰν πάντες μᾶς ἐγ- κατέλειψαν, ὁ Χριστὸς }ὲν μᾶς ἀφήνει μόνους. 'Ο θείος λυτρωτής, ὁ μοναδικὸς φίλος. ὁ, στενώτερος συγγενής. 'Ο νοµφίος. ὁ πλησιέστερος νεί- των. ὁ στοργνικὸς πατέρας. 'Ο ᾿Τησοῦς Πατὴρ ὅλων µας. Α. Ν. Π γην εἰδικῶς διὰ νὰ παραστῇ εἰς τὰς ἑορτὰς, συμπαραστατούµενος ὑπὸ ἄλλων δε, Ἱεραογῶν καὶ ἀγωτέοων Ἀληοικῶν τῆς Ἔκκλη- σίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ κ, Ὑπουρ- γὺς παρέστη καὶ εἷς τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ααογραφικοῦ Μουσείου, τοῦ Τυµνασίου καὶ τοῦ Κατσακουᾗεί- ου ᾿Οοφανοτροφείουν ὡς καὶ εἷς τὴν ἔνασξιν τοῦ Φροντιστηρίου ᾿Εξομολόγων εἰς ΄ Ἁγιάσσον. { ή ΠΡΟΠΑΡΑΙΚΕΥΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΧ. “ΛΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ” ΣΥΝΟΛΟΥ ΑΣΤΥ ΡΑΤΙΚΑΝΟΥ, Απο λιας. «ϐ) γενικὺς γραμματεὺς τῆς γεντρικῆς ἐπιτροπῆς τῆς Β΄ ἓν Βατικανῷ ποοπαρασκεναζομµέ- γης εοἰκουμενικῆς» συνύδου. ὃς θασµ. 1Περικλῆς Φελίτσι απαοῦν- σίασεν εἲς τὴν Α. 'Ἁγιότητα τὸν Πάπαν Ἱωάννην ΚΓ’ τὺν Ἔπαν καὶ τελευταῖον τόµον τῶν πραλτι- κῶν τῆς προπαρασκευαξαµένής συνόδον, Ὁ----ν ΕΛΛΒΟΜΕΝ Ανδρέας, ΠΠ άνταιν- Κατηχητιιὰ Νέα, Καθολική, Οἱ Ἐνορία, Χαροί- Απόστολος γος, 1 αλήνη, Αιδαχήν ωή, Τρεῖς “Ἱεράοχαι, µενο Ἀαίτι, 1Τεριοδικὺ (λληνί- δων Ἠοφείοι. Ῥλλάδος) η/οτὶά ἩἨδα]ίπ. ο Σωτήο, Εκκλησία. Ὁ Ἐκφημέριος, Δελτίον (Ἐνώ- σεως Ἑλλήνων Θεολόγων). Ἓλ- ληνικὰ Θέματα, Τεχνικά Ἴρον. οκά, ο ἔξω Ἑλληνισιιός κ. ἄ.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ 4p
Στιγμιότυπον από την τελετήν των Προσκόπων της Κυριακής 4p
Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΤΟΝ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΛΙΘΟΝ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ Ε.Θ.Α. ΕΓΚΩΜΗΣ 4p
ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΗ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΩΘΕΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΓΥΜΝ. ΚΥΚΚΟΥ 4p
ΑΠΕΒΙΩΣΕΝ Ο ΤΕΩΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΜΑΧΑΙΡΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ 4p
ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 3p
ΘΥΣΙΑΙ ΕΙΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙ 3p
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΑΤΗΡ ΟΛΩΝ ΜΑΣ 3-4p
ΓΟΤΘΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 3p
ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ 2p
ΟΙ ΝΙΚΗΤΑΙ 2p
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ 2p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 2p
ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ Ο ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΤΟΝ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΛΙΘΟΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΑΟΥ ΕΙΣ ΠΑΛΛΟΥΡΙΩΤΙΣΣΑΝ Κυπριακό 1p
ΚΥΠΡΙΟΙ ΕΤΙΜΗΘΗΣΑΝ ΔΙΑ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ 1p
Ο ΠΑΠΑΣ Πολιτισμός 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Πολιτισμός 1p
ΟΙ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ! 1p