Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-05-15

ΔΕΥΤΕΡΑ 15 Μαϊεν, 19ΕΙ. Ἱ. ᾱ- ΟΚΟΝΙΝ γα ἵλ ΚΛΗΛΙΝ ΤΗΣ ΒΜΙΛΗΑ υθὔς 4δον ὍὉ Φράνσις θάθελε πολὺ γὰ παραχωρήσει τὴς | ζουντυ καὶ της θείας Πόλυ το δω: µάτιο τών ξένων στὸ πρεσόθυ: τέριο --- καὶ µάλιστα τ’ ὄνειρό του ταν νάχει μιὰ δική του ἐνορία, μὲ την 119λυ για οἱ κονόµο του καὶ τὴν Ἱζούντυ γιὰ προστατευοµένη του. Μα Ἡ στάση τοῦ πατερ - Κέσςερ ειχε ἀποκλείσει τελείως αυτή τὴ δυνατότητα. ὍὉ Φράνσις τοὺς θρῆκε μιά θΘολικὴ κα: τοικία στῆς κυρίας Μόρισον. Καὶ στὶς 22 Ιουνίου, ἡ θεία Πόλυ καὶ ἡ Τζούντυ ἔφτασαν. Τὴν ὥρα ποὺ τοὺς καλώσό- ριζε στὸ σταθµὀ, αἰστάνθηκε ἕναν ξαφνικὸ πὀνο στὴν καρ: διά. 'Η Πόλυ, πάντα ἴσια κι ἀλύγιστη, προχώρησε πρὸς τὸ µέρος του, κρατώντας ἀπ᾽ τὸ χέρι, ὅπως κρατοῦσε ἆἄλ- λοτε τὴ Βόρα, τὸ μελαχροινὸ κοριτσάκι μὲ τὰ καλοχτενι- σµένα μαλλιά. -- Πόλυ, ἀγαπητή µου ΙΠό- λυ, ψιθύρισε, σὰ νὰ μιλοῦσε στὸν ἑαυτό του. Ἡ Πόλυ δὲν εἶχε ἀλλάξει σχεδὸν διόλου. Τὰ ροῦχα της ταν ἴσως πιὸ τριµµένα, καὶ τὰ µάγουλά της πιὸ 6αθου: λωμένα. Φοροῦσε τὴν ἴδια ζακέτα, τὰ ἴδια γάντια, τὸ ἴδιο καπέλο. Δὲν ξόδευε ποτὲ μιὰ δεκάρα γιὰ τὸν ἑαωτό της- πάντα γιὰ τοὺς ἄλλους. Εἴχε φροντίσει γιὰ τὴ Πορα καὶ γι αὐτόν, γιὰ τὸν Βέντ καὶ τώρα γιὰ τὴν Τζούντυ. Ἡ ἀφοσίωσή της στοὺς ἄλ- λους ἦταν τόσο µεγάλη ποὺ ὁ «Φράνσις ἔνιωσε τὴν καρδια του νὰ ξεχειλίζει. Προχώρήσε καὶ τὴν ἔσφιξε στὴν ἀγκαλιά του. -- Θεία Πόλυ, εἶμαι ἐνθου- σιασµένος ποὺ σᾶς ξαναθλέ- πω... εἶστε... εἶστε πάντα ἡ ἴδια. -- Ὢ, Φράνσις... (Ἔψαξε στὴν τσάντα της νὰ θρεῖ τὸ μαντίλι της.) χει πολὺ «ἀξ- ρα ἐδῶ, καὶ κάτι µπῆκε στὸ μάτι µου. Τὴν πῆρε ἀγκαζέ, ἔπιασε καὶ τὸ χέρι τῆς Γζούντυ, καὶ τὶς συνόδεψε στὰ δωµάτιά τους, ὌἜκανε ὅ,τι μποροῦσε γιὰ νὰ τὶς εὐχαριστήσει. Τὰ ὁρά- δυα, εἶχε μακριὲς συνομιλίες μὲ τὴν Πόλυ. Ἠταν συγκινη- τικὴ ἡ περηφάνεια της γι΄ αὐτόν, γιὰ τὴ θέση του. Δὲ μιλοῦσε πολὺ γιά τὶς δικές της τὶς ἔγνοιες, ἐκτὸς ἀπὸ µιά: Ἡ Τζούνιυ ἤταν ἕνα πρόθλημα. Ηταν τώρα δέκα χρονῶν, καὶ πήγαινε στὸ Οχο- λεῖο τοῦ Κλέρμοντ. Ο χαρα- κτήρας της ἤῆταν ἕνα παρά- ἔενο μεῖγμα εἰλικρίνειας και μυστικότητας, καχυποψίας. Μάζευε στὴν κρεθθατοκάµα- ρά της ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ µικροπράµατα, καὶ γινόταν ἔξω φρενῶν ἂν κάποιος τῆς τὰ πείραζε. Εἶχε ἄγριους ἔν- θουσιασμοὺς ποὺ γρήγορα ἕ- σθηναν. Αλλες φορὲς παλι ἦταν δειλὴ κι ἀθέθαιη. Τῆς ἅταν ἀνυπόφορο νὰ ὁμολογεῖ πὼς εἶχε κάμει ἕνα λάθος. καὶ δὲ δίσταζε νὰ πῇ ψέματα γιὰ νὰ τὸ ἀρνηθεῖ. Κι) ἂν τῆς ἔκανε κανεῖς ὑπαινιγμὸ πως ἔλεγε ψέματα, ἔχυνε ποτάμια ἀπὸ δάκρυα ἀγανάκτησης, Ξέροντάς τα ὅλ᾽ αυτα, ὁ Φράνσις ἔκανε ὅτι μπορουσε γιά νὰ κερδίσει την έμπιοτο- σύνη της. Ιὴν ἔφέρνε συχνα στὸ πρεσθυτέριο, ὅπου, µε τὴν ἄφελεια ποὔχουν τὰ παι- δια, αἰσθανιόταν σά νᾶταν σπίτι της, πήγαινε κάθε τοσο στὸ δωµατιο τοῦ πατερ - Πέ- ζερ, σκαρφάλωνε στὸν κανα- πέ του, ἔπαιζε μὲ τὶς πίπες του καὶ τὰ πραµατα τοῦ γμα- φείου του. Γεμάτος ἁμηχανία, ἀλλὰ θλέποντας πὼς ὁ ἐφη- µέριος δὲ διαμαρτυρόταν, ο Φράνσις δὲν τὴ µάλλωνε. Τὴν- τελευταία µέρα τῆς σύντομης διαμονῆς τους, ἡ θεία 1Ιόλυ εἶχε πάει ἕναν τε: λευταῖο Ππεριπατο, καὶ ἡ Τζούντυ εἶχε καθήσει ἐπιτέ- λους σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς κάµα ρας τοῦ Φράνσις, μ᾿ ἕνα εἰκο- νογραφηµένο θιθλίο. Ξαφνι- κά, χτύπησε ἡ πόρτα. Ηταν ἡ μὶς Κάφερτυ. -- Ὁ Αἰδεσιμώτατος θέλει νὰ σᾶς δεῖ ἀμέσως, εἶπε τοῦ Φράνσις. Ὁ Φράνσις ξαφνιάστηκε γιὰ τὴν ἀπροσδόκητη αὐτὴ κλήση. “Ὁ τόνος τῆς οἰκονό- µας εἶχε κάτι ποὺ προμηνοῦ- σε κακό. Σηκώθηκε ἀργά. Ὁ πατερ - Κέζερ τὸν περί- µενε ὄρθιος στὸ δωμάτιό του. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔπειτ' ἀπὸ τόσες θδομάδες, κοίταξε τὸν Φράνσις κατὰ πρόσωπο. -- Αὐτὸ τὸ κορίτσι εἶναι κλέφτρα. (Ὁ Φράνσις δὲν ἀπάντησε, μὰ αἰσθάνθηκε ἕνα ξαφνικὸ κενὸ στὸ στομάχι του. -- Τῆς εἶχα ἐμπιστοσύνη. Τὴν ἄφηνα νὰ παίζει στὸ δω: µάτιό µου. Ιόμιζα πὠς ἤταν χαριτωμένο παιδάκι, παρ ὅ- λο πού... ὍὉ Νέζερ σταμάτησε θυμώ μένος. -- Τὶ πῆρε εἶπε ὁ Φράνσις μὲ στεγνἁ χείλη. -- Αὐτὰ ποὺ παίρνουν συ- νήθως οἱ κλέφτες. Ὁ. πατερ - Κέζερ γύρισε πρὸς τὸ τζάκι, ὅπου θρίσκον- ταν κάτι πακετάκια ἀπὸ δώ- τὸ ἕνα, - Ἔκλεψε ἀπ τὰ χρήµα- τα τοῦ δίσκου. Εἶναι χειρότε- ρο ἀπὸ κλεψιά. Εἶναι σιµώ- γία. Κοιτάξτε. Ὁ Φράνσις ἐξέτασε τὸ πα- κετάκι. Ηταν ἀνοιγμένο κι’ ἀδέξια ξανατυλιγµένο. Ἔλει- παν τρεῖς πέννες. -- Τι σᾶς κάνει νὰ πιστεύξ- τε πὼς ἡ Τζούντυ τὄκαμε αὖ- τό -- Δὲν εἶμαι ἠλίθιος, εἶπε σφυριχτὰ ὁ πάτερ--Κέζερ. Παρατήρησα ὅλη τὴ θδοµάδα πὼς μοῦ ἔλειπαν δεκάρες. Κάθε δεκάρα σ’᾿ αὐτὰ τὰ πα Κετάκια ταν σημειωμένη. Χωρὶς νά πεῖ λέξη, ὁ Φράν- σις γύρισε στὴν κάµαρά του. Ὁ ἐφημέριος τὸν ἀκολούθησε. -- Τζούντυ, δεῖξε µου τὸ πορτοφόλι σου. Ἡ Τζούντιυ Φφάνηκε κατα: τρομαγµένη, ξαναθρῆκε ὅμως γρήγορα τὴν ἠρεμία της. Χα: µογέλασε μὲ ἀθῶο ὄφος. -- Τ. ἄφησα στῆς κυριας Μόρισον. τα - Όχι, ἐδῶ εἶναι. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Η ΔΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΗΡΧΙΣΕ ΤΟ 1956 ὤῶ-----ο-------ουρονας Η ΠΛΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΡΩΣΦΕΡΕΙ ΙΚΛΝΗΝ Ρ0Η ΒΕΙΑΝ ΣΤΟΥΣ ΛΠΟΡΟΥΣ ------ο--μαααασασα Κέντρα εἰς ᾿Γωάννινα, Βίγλαν, Ἔδεσσαν γαὶ Κύὐδηρα ΑΘΗΝΑΙ, ΜΙάΐος.--- Ὑπονδαί- ας ὑπηρεσίας προσφέρει εἰς την γώραν µας ἡ Παγκόσμιος Ἠκ- κ)ησιαστικὴ Υπηρεσία, ἡ ὅπονα συνεστήθη ὑπὸ τοῦ ᾿Εθνινοῦ Συμ- θωλίου. ᾿Εκκλησιῶν τῶν ΠΗΑ., μὲ σκοπὺν τὴν θοήδειαν τῶν πτω- χῶν »ατοίκων τῆς Ἑλλάδος γαἱ τὴν ἀνασυγκρότησίν της. Ἡ Ὕ- απηρεσία ἀνεγγωρίσῦη εἰς τὴν χώ- ραν µας τὸ 19093, διὰ. νοµοῦετι- χαῦ διατάγματος, ἀλλὰ ἡ κννιως δρᾶσίς της ἤρχισε τὸ 1966. Ἡ Π.Ε.Τ., μὲ εἴδη, τὰ ὁποῖα συ/.λέ- χει εἲς ᾽Αμεοικήν, ἔχει χατουδώ- σει νὰ ἐνισχύσῃ κατ’ ἔτος ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ ἐντεῦθεν 9.004.000. Ἴτο- μα. Τὸ 1960 ἡ ἐνίσχυσις πὺξήθη σημαντικύτατα καὶ ἔλαθον θοή- θειαν 9.800.000 ἄτομα. λΙέχον τοῦ 1906 τὰ συλεγόµε- να εἴδη πῳοωρίζοντο μόνον διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν Ἱερέων τῶν ατωχῶν κοινοτήτων τῆς “Ελλάδυς. Ἐν συνεχείᾳ ὅμως ἡ ὀοήλεια ἕ- πεξετάθη ποὺς ὕλους τοὺς. κό ρους. Τὰ. παρεχόμενα εἴδη εἶναι τρόφιμα. ἱματισμός, οἰκιακὰ καὶ σχολικὰ εἴδη, παιγνίδια, γεώσγι- νὰ ἐργαλεῖα καὶ μηχανήματα, αὐτοχίνητα, ἀνταλλακτικά Ἀλπ. Τὰ διανεμόμενα εἴοη χοῦήΥὖν- ται δωρεάν ὑπὸ ἰδιωτῶν ἢ ὁμίκων τῶν εἰς ᾽Αμερικὴν χριστιανικών μοινοτήτων καὶ ὑπὺ τῆς Κυθεονή- σεως τῶν ΠΠ Λ., ἀπὸ τὰ γεωθγι- νὰ πλεονάσματα συμ(ώνως τοὺς τὺν ἀμερικαγικὺν νόµον 480 «ποὺς ποινωφελῆ γοῆσιν µέσῳ τῶν ἸΑ- μεοικανινῶν Ἠθελοντιῶν Ὄσγα . γνώσεων». Ἐφέτος ἡ προσπάθεια τῆς ΄Ύ- πηρεσίας ἐπεξετάθη. Διωονανώ: Ώησαν συστηματικὰ παιδικά οῦσ- σίτια καὶ ηὐξήδη ἡ θοήδεια τους τοὺς πάσχοντας, ἀ)λὰ ἤοθχισε νὰ περιορίζεται, συιιφώνως αποὸς τὺ τως ὅλων τῶν αἰτούγτων θΟοή- δειαν. Ἠδη ὑπάρχουν πέντρα «εἶδι- χῶν προγραμμάτων ἀνυψώσεως ἐπιπέδου ζωῆς» εἰἷς τὰ Ιωάννινα, τὴν Είγλαν Άρτης, τὴν Βδεσ- σαν, τὴν Ἰὔθοιαν καὶ τὰ Κὐὕη- ρα, μὲ προοπτικὴν συνεχοῖς ἐἔπε- κτάσεως. Χαρακτηριστικῶς ἀναφέρυμεν ὅτι τὺ 1951 διενεμήθησαν εἰς ᾱ- πύρους ἐφόδια ἀξίας 1.223.150 δολλαρίων καὶ τὸ 1958 10.085.283 δυλλ. Τὰ τρία τελευταῖα ἔτη ἡ διανοµή ἔχει αὐξηδῆ ἀχύμη πε- ρισσότερον. Τὰ ἐφόδια τὰ παραλάμθάνεν Ἡ Υπηρεσία ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τὰ, στέλλει εἲς τὰ πρὸς θοήδειαν χέντοα, ὅπου, µερίμνῃ τοῦ. ποοέ δρου καὶ τοῦ Ἱερέως τῆς χοιννότη- τος γίνεται ἡ διανομὴ ποὸς τοὺς δικαιούχους. 'Ἡ Υπηρεσία ἑδρεύει εἰς τὴν ὑδὺν δοφοχλέους 1 καὶ διειἠύνεται ὑπὸ τοῦ ᾽Αμερικανοῦ χ. Ο. Κιλπάτοιν καὶ τοῦ κ. 3. ΜΠιάηλίδη. Δ.Η. ----ν ΛΝΕΣΊΗλΟΘΗ Ἡ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΔΙΜΟΥ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 6΄ ΣΕΛΙΔΑ] εΚῶδιξ τοῦ Πλάτωνος», ποὺ ποάφτηκε ἀπὸ τὸν καλλιγοάφο Ἰωάννη γιὰ τὺ σο(ὸ ᾿Αρέδα τὸ Νας µ.Ἁ., ἕναντι 193 χγουσῶν Υυ- µισμάτων. (ποσοῦ. πάρα. πυλὺ με- γάλα τότε). Λοιπόν, τὸ 1801 τὸν ἔκλείε ὁ Ἡ. Ἀλάοκ, Άγγλος καὶ σήµερα. τὸ πολυτιπύτατο χει- ρύγραφο θρίσκεται στὴ Ῥυδλ η ονὴ Ἠιθλιοπήνη στὴν Οξάρδη -- ὕπως γαὶ τόσα ἄλλα ἀνεκτίμητα χειούγραφα, Κλεμμένα, θρίσκονται σὲ ὀνομαστὲς εὐρωπαϊκὲς Ῥιύιο- ὕήνες. ἀπὺ ἀληδία περικῶν του μοναστησιοῦ. πρὀγραµµα, ἡ ἐνίσχυσις ἀδιακοί- ΔΙ. Το ΠΟΙΗΜΑ ΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΛΗ” υ ΜΛΡΗΛΡΟΜΕΝΕΩΣ ΕΛΣΙΗΗΙΛΣ Σ.θήστηκε ἡ ἡμέρα ἡ φοθερή, γκρεμίστηκε στὰ σκότη κ. ἡ νόχτα ἐσπλαχνικώτερη ξαπλώνει τὰ φτερά της οτὸν σκοτωµένον Βασιλιὰ καὶ στὸ νεκρὸ στρατό του καὶ τὸν πλειὸ ὕστερο ἀσπασμὸ στὸ µέτῶπο του δίνει, Αλλὰ πρὸς τὰ μεσάνυχτα, στὴ σιγαλιὰ τὴ μαύρη. ὁποὺ κοιμοῦνται τὰ νερὰ καὶ τὰ στοιχειάἁ λαγιάζουν, ὁ σκοτωµένος Βασιλιάς ταξίδευε πωλάλα στοῦ κάτου κόσμου τὸ φριχτὸ καὶ σκοτεινὸ θασίλειο. Αὐτὸς μπροστὰ καὶ πίσω του τὰ παλληκάρια του ὅλα, μὴν ξέροντας ποῦ θρίσκεται, κι’ οὔτε γιά ποῦ πηγαίνει, Κά ἐκεῖ ποὺ γοργοπήγαινε καὶ γοργοπροχωροῦσεν, ἀκούει τὸ Χάρο, πὄλεγε στὴ μαύρη του τὴ μάννα, ποὺ τὸν ρωτοῦσε μὲ χαρὰ γιὰ τοὺς ἀποθαμένους. ποὺ τοὺς ἐπήγαινε ἄμετρους, ὅτ «ὁ Σουλτάνος νίκησε καὶ χιλιάδες καὶ χιλιάδες, µπῆκε μὲς στὴν Πόλη» ᾿᾽Ακούοντας ὁ Βασιλιὰς τὰ θλιθερὰ τὰ λόγια, ἀπὸ τὴ λύπη τὴν πολλὴν ἀγριεύει καὶ θυιιώνει καὶ στρέφει τ’ ἄλογο ζερθά, πισόδροµα γυρίζει, σέρνοντας πίσω σύγχρονα τὰ παλληκάρια του ὅλα, καὶ τρέχει-τρέχει σὰ θορριᾶς, σᾶν ἄγρια τρικυμία, νὰ πεταχτεῖ σὰ σύννεφον εἰς τὸν ἀπάνω κόσμο, νὰ πολεμήσει ἀκόμα μιὰ σὰν τ) ἄγριο τὸ λιοντάρι. νὰ διώξει τοὺς ᾿Αγαρηνοὺς ᾿πὸ µέσα ἀπὸ τὴν Πόλη, κι ὅλους στὴν Κόκκινη Μηλιὰν ἀράδα νὰ τοὺς στείλει, ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΒΑΣΙΛΗΣ Η ΌΧΕΝ ΛΕΝΕΡΥ ΕΙΣ ΤΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΙΑ᾽ Την Ἱκυριακήν, 90 παρελῦ, τή- γὸς ᾿Ααριμίιου, τὰ µέλη τῆς οδί Νέων. Λεπεσοῦ, συνυδευύµενα. ὃ πὺ τοῦ Ψευλόγου χα. ταύρου Ὅῷ λιπίου. ἐξέδοαμον εἲς Δευνωσί αν, Άγιον Ἱαρίωνα καὶ Αορη- γειαν. Οἱ ἐκδοομεῖς ἀφοῦ ἔκκκη- σιάσθησαν εἷς τὸν ῄπαδεδρικὺν ο { . ΄ ΄ ναὺν Αγ. Ἰωάννου Λευκωσίας, ἐπεσχέφθησαν τὰς Κεντρι-ὰς Φυλαχάς, ὅπου κατόπιν σεμνῆς γαὶ ἐπιθλητικῆς τελετῆς, κατετέ- θη ὑπὸ τοῦ Σ. Ολυμπίου ἐν μέ- ρους τῆς ΟΝΕ Νέων στέφανος εἲς τοὺς τάφους τῶν ἀθανάτων ἡ- οώων τῆς Κυωποριαχῆς ἐλευθερίας. ᾿Ακολούδως ἐπεσμέφῦησαν τὸ φοούριον τοῦ Ἁγίου ']λαρίωνος καὶ τὺ φρούριον Μυρηνείας. Ἔπι- στρέφοντες ἐπεσχέφὂησαν τὸν Ἁ[αν. ᾿Αρχιεπίσχοπον Ἐύπροι κ. Μακάριον, πρὺς τὺν ὁποῖον Όὑπέ 6αλον τὰ σέθη των. 'Ο Μακαριώ- τατος ἐδέχδη μὲ πολλὴν ἀγάτην τὰ μέλη τῆς ΟΝΕΝ γαὶ ἐπεδαφί- λευσεν εἲς αὐτὰ τὰς πατρικάς εὖ- χάς καὶ εὐλογίας του, ΕΚΔΝΟΙΣ ΡΝΥΟΕΝΙΚ« Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΟΤΙΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΜ. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου Στ΄ Εὑρίσκομ»ν εἰς τὰ Αμ: φι λ ὁ χι ά του ὄχι µόνον ἀρκετά τεμάχια ὑπαι- ψισσόµενα ἀριστοτελικὴν διδα- σκαλίαν, ἀλλ᾽ ὡσαύτως µιαν μακρὰν ἐπεξήγησιν τῶν δέκα κατηγοριῶν τοῦ ᾿Αριστοτέ- λους. Τοιουτοτρόπως ὁ Φώτι- ος γεφυρώνει τὸ ἀναφανὲν χά- σµα διὰ τῆς ἀναγραφῆς ἐρ- μηνευτικῶν σχολίων εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Αριστοτέλους. ἸΑλλ’ ὁ πρὸς τὸν ᾿Αριστο- τέλην θαυμασμὸς του δὲν ἔγι- νεν αἰτία νὰ λησμονήση τὴν Χριστιανικὴν του ἰδιότητα. Δὲν ἐχρησιμοποίει ἀπ᾿ ἀρχῆς µέχρι τέλους τὸ ἀριστοτε- λικὸ φιλοσοφικὸ σύστηµα, διό- τι εἰς πολλὰ σημεῖα διεφώνει, ὅπως διὰ τὴν διδασκαλίαν π.χ. περὶ ὑποστάσεώς ἠκο- λούθησεν τὴν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ πάλιν ἡ πραγματεία τοῦ Φωτίου ἐπὶ τῶν δέκα κατηγοριῶν τοῦ ᾽Α- ριστοτέλους φαίνεται νὰ ἀν- τανακλᾶ τὴν διδασκαλίαν τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὅτε ἦτο καθηγητὴς εἰς τὸ Αὐτοκρατο- ρικὸν Πανεπιστήμιον. Εἶναι ᾱ- ποδεδειγµένον, πλέον, ὅτι προ- ετίθετο νὰ δημοσιεύσῃ τὰ µα- θήματά του/τὰς παραδόσεις του/ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὰ καταστή- σῃιλίαν προσιτὰ καὶ κατανοη- τὰ εἰς τοὺς µαθητάς του καθώς παρέδιδε τὰ διαλεκτικἀ προ- θλήµατα. Διάφορα ἄλλα ΥΣ: γονότα, τὰ ὁποῖα παρενεθλή: θησαν, ἔκαμαν ὥστε τὰς ση- μειώσεις του ἐπὶ τοῦ θέµατος τούτου νὰ συγκεντρώσῃ εἰς τὰ Άμϕιλόχιάτου. Ὁ. Φώτιος εὑρισκόμενος πρὸς τὸ τέλος τῆς συγγρα- φῆς τῆς Β ιθλιοθήκης του δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ προϊ- δῃ, ὅτι τὸ εὐτυχέστερον μέ: ρος τῆς σταδιοδρομίας του θά κατέληγεν εἰς τόσον ἀπό- τοµον τέλος. Διότι κατὰ τὸ δι- ἁστηµα τῆς ἀπουσίας του ἓκ τῆς Πρωτευούσης συνέθησαν μερικά γεγονότα, τὰ ὁποῖα μξ- τέθαλον τὴν πορείαν τῆς ὅλης ζωῆς του. Ἡ ἀποστολή του εἰς τοὺς Αραθας ἡ ὁποια μνημονεύεται εἰς τὴν Εἰσα γωγὴν τής Βιόλιο 6 ή- κη ς του, ἀπεφασίσθη πο τῆς Θεοδώρας καὶ τοῦ Θε»- κτίστου κατὰ τὸ 855, καὶ Ιιό- νον μὲ τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν αἰχμαλώτων δύναται νὰ ου- σχετισθῇ, συμφώνως προς ᾿Α: ραθας συγγραφεῖς. “Ὁ Φώτι- ος κατὰ πᾶσαν πιθανότητα δὲν ἦτο τὸ κύριον πρόσωπον τῆς ᾿Αποστολῆς, ἔχων ἐξουσί- αν διά συνομιλίας μετὰ Ί1οῦ ᾿Αράθου Χαλίφου ΜαιίαΝαΚ- Κῑ. Ὁ ἀρχηγὸς τῆς ᾿Απογ στολῆς «Φαίνεται νὰ το κά- ποιος ἐκκλησιαστικὸς λειτουρ- γός, ὀνόματι Γεώργιος. Τοῦτο εἶναι καὶ τὸ πιθανώτερον, ἐὰν ὁ Γεώργιος οὗτος ταὐτισθῇ µε: τὰ, τοῦ ἐκ Παλαιστίνης Γε- ὠργίου. ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται ὑπὸ τῆς {τα Οοηξίκδημ]. Όα εἶναι, συνεπῶς. ὁ συνοδεύσας ἐπὶ τῇ εὐκαιρία ταύτῃ τὸν διδάσκαλόν του, ᾖἸῶνσταντι- νος- Κύριλλος. Ἡ ᾽Αποστολὴ πιθανῶς έξε- κίνησε κατὰ τὸ τέλος τοῦ 855. 'Η ἀνταλλαγὴ τῶν αιχµα- λώτων ἐπὶ του ποταµου Ίναπιὰς ἔλαθε χώραν κατὰ τὴν 12 ἢἡ 22-23 Φεθρουαρίου. συμφώνως πρὸς ᾿Αραθικὰς πηγάς. Τὰ µέλη τῆς ᾿Αποστο: λῆς ἠδύναντο νὰ ἐπιστρέψουν εἰς Κωνσταντινούπολιν μεχρ τῶν ἀρχῶν τῆς ἀνοίξεως. Κα: τὰ τὰ µέσα τοῦ χρονικοῦ ὅδια- στήµατος τῆς ἐν ᾿Αραδίᾳ πα ραμονῆς των συνέθησαν ἓν τῇ πρωτευούσῃ μερικὰ ΎΣΥΟ νότα τὰ ὁποῖα ἔλαθον χώραν ἀπὸ τοῦ Ιανουαρίου τοῦ 826 μέχρι τοῦ Μαρτίου τοῦ ἰδίου ἔτους. ᾿Ανακτορικἡ ἐπανάστα: σις ἐκηρύχθη κατὰ τοῦ ἴσχυ- ροῦ Λογοθέτου Θεοκτίστου. προστατευοµένου τῆς Θεοδώ ρας, ἡ ὁποία εἶχε σοθαρά ἔ- πακόλουθα: Οχι µόνον τὸν θάνατον τοῦ Θεοκτίστου, ἆλ- λ᾽ ἐπιπροσθέτως τὸ τέλος τῆς ἀντιβθασιλείας τῆς Θεοδώ- ρας καὶ τὴν ἀπομάκρυνσιν της ἐκ τοῦ Αὐτοκρατορικοῦ Οἴκου. Ἡ πολιτικὴ αὕτη ἀνατροπὴ δύναται, κατα τινα τρόπον, νὰ συγκριθῇ μὲ ὅσα σωνεξη- σαν τότε, ὅτε ἡ αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, μετὰ τοῦ πιστοῦ ῥ' πουργοῦ της Σταυρακίου, Ἱ- γωνίζετο διὰ νὰ ἀποκτήσῃ δύναμιν ὑπὲρ τοῦ υἱοῦ της Κωνσταντίνου Γ΄, τοῦ κληρο- γόµου τοῦ θρόνου. ᾿Επέτυχε σχεδὸν τοῦτο κατὰ τὸ ἔτος 790, ὅτε ὁ υἱός της ἐνηλικιώ- θη, ἀλλὰ στρατιωτικὴ ἐξέγερ:- σις κατέστρεψε τὰ σχέδιά της. Νικήτρια ἀπέθη ἐπιὰ ἔτή ἀργότερον, ἀφοῦ ἔχρησιμο- ποίησεν ὅλων τῶν εἰδῶν τας ραδιουργίας κατὰ τοῦ ἀνοή- του υἱοῦ της. Εἶναι εὔκολον νὰ φαντασθῇ τις τὴν σύγκρι- σιν ταύτην τὴν ὁποίαν κάµνουν πολλοὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν τῆς Θεοδώρας. οἱ ὁποῖοι ἐφοθοῦῶν- το διὰ τὸ µέλλον τοῦ Μιχαήλ. Ὑπῆρχε, θεθαί- ως, ὁ ἈΒάρδας, ὁ ὁποίος ἐτέθη εἰς τὸ περιθώριον ὑπὸ τῆς ἀδελφῆς του, καὶ ὁ ὁποῖ- ος δὲν ἐννόει νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν. ἐπηρεάζουσαν θέσιν τοῦ εὐνούχου. Φαίνεται ὅτι ὁ Βάρ- δας ἔμεινε ἱκανοποιημένος εκ τῆς ἁπλῆς ἐξορίας τοῦ Θ:ο- ΕΚΛΕΚΤΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΙ κτίστου ὑπὸ τοῦ Μιχαἠλ ὁ ὁ- ποῖος κατὰ τὸ 825 μ.Χ. εἶχεν ἤδη ἐνηλικιωθῆ, μολονότι ἄλ- λοι σύμθουλοι τοῦ νεαροῦ αὐτοκράτορος ὑπεστήριζον, ὅ- τι µόνον ὁ θάνατος τοῦ Θεο: κτίστου θὰ ἀπεσόθει τὸν ἑπα- πειλοῦντα αὐτὸν κίνδυνον’ κατ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐφὺ: νεύθη ὑπὸ τῶν φρουρῶν. κα: τόπιν ἐντολῆς τοῦ νεαροῦ «αὐ- τοκράτορος. ᾽Αλλά, ὅπως ἐπὶ Εἰρήνης, ἡ Θεοδώρα εἶχεν ἀρκετοὺς ὑποστηρικτὰς ἰδίως ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀφοσιωμένο. εἰς τὸ Βυζάντιον, ἕνεκα τοῦ ὅτι ἀπεκατέστησεν αὕτη τὴν λατρείαν τῶν εἰκόνων. Μετ ἐπιτάσεως ὑποστηρίζεται τῷ- ρα, ὅτι ἡ Θεοδώρα, μετὰ τῶν τυφλῶς ἀφωσιωμένων πρὸς αὐτήν, το ὑπὲρ τῶν ἰσχυρῶν µέτρων ἐναντίον ὅλων τῶν ἕ- χθρῶν τῆς ὀρθῆς πίστεως, εἷ- δικῶς δὲ ἐναντίον τῶν πρώην εἰκονοκλαστῶν, μολονότι ὃ ἵ- διος ὁ Θεόκτιστος προσετά: θησε, τουλάχιστον κατ’ ἀρχάς. νὰ, διατηρήση µίαν ἰσορροπί αν μεταξὺ τῶν Φφανατικῶν κγὶ τῶν μετριοπαθῶν. Οἱ µεταγε- νέστεροι εὗρον εἰς τὸ πρόθω: πον τοῦ Βάρδα ἕνα πολιτικὀὸν ἡγέτην ἐναντίον τοῦ ὁ- ποίου ἐστρέφετο ὅλο τὸ μῖσος τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς Θεοδώ: ρας. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΠΛΣΧΛΛΙΝΛ. ΙΘΙΜΑ. ΣΤΗΝ. ΚΠΡί τοῦ κ. ΜΕΑΡΧΟΥ ΚΛΗΡΙΔΗ Γ΄ ᾿Αφοῦ τελειώσουν, γυρίζουν στὴν αὐλὴ τῆς ἐκκλησίας, ὅ- που ἔχουν μαζευτῆ ἀπὸ τοὺς ἰδίους καὶ ἀπὸ τὰ ἀγόρια τοῦ δημοτικοῦ χοντρά ξύλα γιὰ τὸ ἄναμματήςΛλαμπρα- τζιᾶς. Τὰ σπίτα ποὺ δὲ δέχτηκαν ν᾿ ἀκούσουν τὸ τρα- γούδ:, θά τιμωρηθοῦν ἀπὸ τοὺς ἐφήδθους, κι ἡ τιμωρία τους εἶναι νὰ τροφοδοτήσουν τὴ Λαμπρατζιὰν μὲ καψόξυο- λα ἀπὸ τὴν αὐλή τους, τὰ ὅ- ποῖα θὰ παραλάδουν οἱ τρα- γουδιστὲς καὶ θὰ τὰ ρίψουν στὴ φωτιά. Μόλις ἀνάψουν τὴ Δαμπρα- τζιάν, ἀρχίζουν τὸ κτύπημα τῆς καµπάνας ἁδιάκοπα καὶ σὲ λίγο ἀρχίζει ἡ προσέλευση τῶν οἰκογενειῶν στὸν ναό. Στὰ σπίτια δὲ µένει κανένας, ἐχτὸς ἂν εἶναι θαρειὰ ἄρρώ- στος ἢ ἀνήμπορος. Τὰ κορί- τσια, περνώντας ἀπὸ κοντὰ στὴ Λαμπρατζιάν, πρέπει νὰ κόψουν καὶ νὰ ρίψουν σ’ αὖ: τὴν νὰ καῆ ὁ Μάρτης, ἡ κὀκ- κινη ἐκείνη κλωστή, τὴν ὅ- ποίαν δένουν στὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν τους καὶ στὸν λαιμὸ τὴν Ίην τοῦ Μάρτη, µό- νο καὶ µόνο γιὰ νὰ διατηρη- θῇ δροσερὴ ἡ ἐπιδερμίδα των, καὶ νὰ μὴ γίνη μαυριδερὴ ἆ- πὸ τὶς Μαρτιάτικες ἡλιαχτί- δες. ποὺ εἶναι δυνατές, ὥστε, ἐνῷ τὸ νυχτερινὸ κρύο θανά- τὠώσε ὡς τὸ πρωϊ τὸν γαΐδα- ρο. ὣς τὸ δείλης τὸν ἔκανε νὰ θρωμᾶ ἀπὸ τὴ δυνατὴ ζέωτη. Ἡ κάθε οἰκογένεια, ξεκι- νώντας γιὰ τὴν ἐκκλησία παίρνει µαζί της τὸ καλάθι της, µέσα στὸ ὁποῖον ἔόαλε ᾗ νοικοκυρὰ φλαοῦνες, κοιλ- λούρια καὶ κόκκινα αὐγά, πεντακάθαρη µαντηλιά. Όταν ἔρθῃ ἡ ὥρα ποὺ ὁ παπάς θὰ ἐκφωνήσῃη τὸν Καλὸν Λό- Υ ο. ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸ Τροπάρι: «Τὴν ᾿Ανάστασίν Σου ΧἎρι- στέ Σωτήρ!..». θὰ προθάλῃ ἀπὸ τὴν ᾽ἁγίαν θύρα καὶ θά ρωτήσῃ ἂν ἔχουν μαζευτῆ ὅ- λες οἱ οἰκογένειες τοῦ χωρι- ο. Θὰ γίνῃ ἀμέσως σχετικἠ ἔρευνα, καὶ ἂν λείπῃ κααμἁ οἰκογένεια ποὺ νὰ μὴ δικαι ολογιέται ἡ ἀπουσία της, 9ὰ εἰδοποιηθῇ ἁἀμέσως για νὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀκολουθία. ΄Ὅταν τελειώσῃ ἡ λειτουρ- γία, τὰ µέλη τῆς κάθε οἴκο- γενείας θὰ Ογοῦν ὅλα στὴν αὐλὴ τοῦ ναοῦ, µαζεµένα στο ἴδιο µέρος, καὶ θὰ περιµέ- νουν τὸν παπᾶ νὰ προθάλι. ἀπὸ τὴν θύραν τοῦ ναοῦ, νὰ εὐλογήσῃ ὅλους καὶ νὰ τοὺς προσφωνήσῃ μὲ τό: «Χριστὸς ᾿Ανέστη, Χριστια- νοί|» γιὰ νὰ τοῦ ἀπαντήσουν ὅλοι μ’ ἕνα στόμα: «Αληθῶς ᾿Ανέστη ὁ Ιύ- ριος». Ὕστερα θὰ εὐλογήσῃ τὰ καλάθια ὅλων καὶ τότε ὁ ἀρ- χηγὸς τῆς οἰκογενείας θὰ µοιράσῃ τὸ περιεχόµενο τοῦ καλαθιοῦ στὰ µέλη τῆς οἶκο- γενείας του καὶ θ’ ἀρχίσουν νὰ τρῶνε. Τσουγκρίζοντας τὰ Κόκκινα αὐγὰ λένε: «Χριστὸς ᾽Ανέστη». Αν ὑπάρχουν φτώ: χὲς οἰκογένειες ποὺ δὲ μπό- ρεσαν νὰ ἑτοιμάσουν τὰ ΠΠ α- σκάτικά τους, εἴτε ξένοι ἀπὸ ἄλλα χωριά. θὰ φιλευτοῦν ἀπὸ τὶς οἰκογένειες ποὺ στέκονται δίπλα τους, γιὰ νὰ κάνουν κι’ αὐτοὶ Πάσκα. 'Απὸ τὸν περίθολο τοῦ ναοῦ ξεκινοῦν ὅλοι γιὰ τὰ οπί- τια τους γιὰ τὸ Πασχαλινὸ πρόγευμα, ποὺ ἀποτελεῖται ᾱ- πὸ σούπα τραχανᾶ ἢ αὐγολέ- µονη, θραστὴν κότα ἢ κρέας. καὶ κόκκινα αὐγά, μὲ ἐπιμονὴ τῶν μεγάλων νὰ μὴ φᾶνε τὰ παιδιὰ περισσότερα ἀπὸ ἕνα γιατὶ θγάζουν ἁμματάδες (καλογήρους) ποὺ εἶναι δοθι- Ώνες, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦνται ἀπὸ σταφιλοκόκκους στὸ αἆ- μα. Σὲ παλαιότερα χρόνια στὴν Πιτσιλιά μερικοὶ συνήθιζαν νά φεύγουν µόνοι ἀπὸ τὸν περί- Φολο τοῦ ναοῦ, νὰ τρέχουν σὲ δικά τους µπεριθόλια, ν᾿ ἀγκαλιάζουν τὰ δέντρα των. ἀχλαδιὲς, μηλιὲς χρυσομηλιές κληματαριὲς κλπ., καὶ νὰ τοὺς λένε δυνατά: «Χριστὸς ᾿Ανέστην{, πιστεύ- οντας πὼς ἔτσι θὰ καρποφο- ροῦσαν καλύτερα τὰ ἀκαματι- κα δέντρα τών. (ΣΥΒΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΠἩ ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ο. τωρα Π' ΑΝΘΟΙΖΕΙΣ Ὑπὸ ᾿Αρχιμ. ΜΑΞ. Εἶναι ἄνοιξις' εἶναι ἡ ἐποχὴ που τὰ Ὀένορα καὶ τα λου- λούδια εἶναι ανθισµένα στους κήπους, στίς λαγκαδιὲς καὶ στις Θδουνοκορφες. Είναι ἣ ἐποχὴ ποὺ τὰ λουλούδια--τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ-- ἀνθισμένα ἀναδύουν τὸ αρωμά των που ἀνεθαίνει εὐωδία εὐχάριστη στὸ Δημιουργό. Τὰ πουλιὰ-- τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ-- μὲ τὰ φαιδρὰ κελαδήµατά των ψάλλουν στροφὲς µμµελωδικὲς γεμάτες χαρά καὶ δοξολογία. Γιορτάζει ἡ Φύσις, γιορτα- ζει τὸ σύμπαν τὴ ζωή, τὴ καινούργια ζωή. Γιορτάζουν καὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ μάλιστα οἱ νέοι, ἡ ἄνοιξις αὐτὴ τῆς ἀν- θρώπινης ζωῆς. Νὰ ἀνεθαίνῃ ὅμως, ὅπως τῶν λουλουδιῶν τὸ ἄρωμα καὶ τῶν πουλιῶν τὸ χαρωπὸ κελάδηµα, τῆς ψυχῆς των ἡ ἁγνότητα καὶ τῶν ἐλπίδων καὶ πόθων των τὸ θυμίαμα εὐάρεστον εἰς τὸν Δημιουργόν. ᾿Ανθίζουν µέσα στὶς ψυχὲς τῶν νέων µας σή- μερα τὰ ἄνθη τῶν ἀρετῶν, τῆς ἁγιότητος ,τῆς εὐγνώωμο- σύνης, τῆς ἀγάπης, τῆς φιλο- τιµίας ᾿Εμπνέονται σήµερα οἱ νέοι µας ἀπὸ ὡραῖα καὶ ὑψηλά ἰδανικὰ ἀπὸ εὐγενεῖς πόθους καὶ ἐλπίδες χρυσές ἢ μήπως ὀλιστικὲς σκέψεις, ἔνοχοι πόθοι, δουλοπρεπῆ φρονήματα, ζωώώδεις ὀρμές εἶναι τὸ περιεχόµενον τῆς καρδίας των Ποία εἶναι ἄρά- γε ἡ ἀπάντησις, ἡ ἀλήθεια Αγαπητό µου παιδί, φίλε νέε, ἀναγνῶστα µου, ἐσὺ µπο. ρεῖς νὰ μοῦ ἀπαντήσῃς καλ- λίτερα. Σκέψου, ἀνάλυσε τὸν Ψυχικό σου κόσµο καὶ τὸ πε- ριεχόµενο τῆς ψυχῆς τῶν φί- τῶν σου, τῶν γνωστῶνσου, καὶ μίλησε τὴν ἀλήθεια. Ξεύρω πὼς ἀγαπᾶς ἀκόμη τὴν ἁλή- θεια. Λοιπόν! ἼἜλα' μὴ ὃι- στάζεις, μὴ ντρέπεσαι. Ὅμο- λόγησε' πῶς σαλεύεται µέσα σου ᾗ ἀρετή Τρεµοσθύνει σᾶν τὴ φλόγα τοῦ καντηλιοῦ ποὺ τῆς ἔλειψε τὸ λάδι, ἡ ἁγνό- τητα, σκεπάζονται σᾶν μὲ νέ- φη ἀτμοῦ, τὰ ἰδανικὰ κλονί- ζονται, οἱ ἐλπίδες καὶ τὰ ὅ- νειρά σου ΜΝαὶ τὸ Θθλέπω' θέλεις, πο- θεῖς νὰ χαρῇς κάτι τὸ ἀνώ- τερο, τὸ ἁγνότερο τὸ πνευµα- τικώτερο, κάτι τὸ σταθερὸ καὶ ἀσάλευτο, κάτι ποὺ τὸ γυ- ρεύεις, ποὺ πᾶς νὰ τὸ πιάσῃς καὶ σοῦ φεύγει' κάτι ποὺ πι- στεύεις πὼς ἂν τὸ πιάσης θὰ σοῦ ὁλοκληρώσῃ τὴν χαρά σου. Λοιπὸν τὶ σκέπτεσαι Νά δικαιολογηθῇῆς μήπως Φούζᾶ- σαι θλέπω γιατὶ ξεύρεις πῶς μπορεῖ νὰ μὴ σὲ πιστέψω. Ας εἶναι. Λέγε ὅμως. Θὰ σοῦ πῶ καὶ ἐγὼ τὶς σκέψεις µου. Νάἀά σὲ ἀκούσω ὅμως πρῶτ.α Λοι- πὀν Τὸ παράδειγµα τῶν ἅλ- λων -Τῶν φίλων σου, τῶν γνωστῶν σου, τῶν µεγαλυτέ- οών σου, τῶν γονιῶν σου, ἡ ἀδιαφορία τῆς κοινωνίας, τὸ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ Καθηγητοῦ κακό, ὁ νόμος τῆς σαρκὸς ὀΠεροκήρυκος ποὺ τώρα ξωπνᾶ µέσα σου, η ἅμαρτια που απλωνει τους πλοκαµους της γυρω σου, ο κινηματογράφος, το ϐθεατρο, τὸ περιοδικό, τὸ θιόλίο, οἵ κα- κοὶ δαίμονες της παρεας σου, η µονασιά, το σκοτάοι, τα Ἰ(αν- τα γύρω σου. Αυτά θα µου πῆς. ᾽Αλλὰ καὶ πάλιν ὄλεπω σεν ἡσυχάᾶξεις, Κατι ἔχεις µε- σα σου, κατι ποὺ σὲ τρῶγει, σὲ ἐνοχλεῖ, κάτι ποὺ δὲν µπο- ρεῖς να πῄς τὶ εἶναι, κάτι ποὺ σᾶν νὰ το φοθᾶσαι. Ε/Ι λοι- πὸν νὰ σοῦ πῶ ἐγὼ τὶ εἶναι αὐτό. Ἡ συνειδησίς σο υ, ποὺ μὲ τὶς ἐνοχλήσεις της αὐτὲς ποὺ λέγει. 1ιαρ᾽ ὅ- λα ταῦτα, παρ) ὅλες τις ὃδι- καιολογίές συ εἶσαιῶὸ- παίτιος. Φταῖ καὶ ού. Αὐτά, φίλε ἀναγνῶστα, εἶναι ἡ ἀλήθεια πικρή, ἀλλὰ ἁλή- θεια. Συμφωνῶ µαζί σου πως γύρω σου τὰ περισσότερα ποὺ θλέπεις, ποὺ ἀκούεις καὶ διαθάζεις σὲ γαργαλίζουν καὶ σὲ ὠθοῦν στὰ γήννα καὶ στὰ σαρκικὰ καὶ σὲ ἀπομα- κρύνουν ἀπὸ τὴν ἀρετή,ταὶἱ- δανικἀ, ἀπὸ τὰ ὄνειρα καὶ τὶς ἐλπίδες τὶς χρυσές, ἀπὸ τὸ φῶς καὶ τὴν χαρά! Συµ- φωνῶ καὶ σὲ συγχαίρω γιατὶ δὲν ἔπαψες, ἀλλὰ νοσταλγεῖς καὶ ποθεῖς τὰ πνευματικά, τὰ φώτεινὰ καὶ τὰ αἰώνια. Πρό- σεξε λοιπὸν παρ᾽ ὅλην τὴν σαπίλα ποὺ ἴσως νὰ ὑπάρχῃ γύρω σου, παρ᾽ ὅλες τὶς ἐ- παναστάσεις ποὺ νοιώθεις µέσα σου, παρ) ὅλους τοὺς ῥὑ- φάλους, τὰς παγίδας καὶ τὰ ἐμπόδιά ποὺ συναντᾶς στὸ δρόμο τὸν καλὸ ποὺ θαδί- ζεις, νὰ μὴν νικηθῆς, νὰ μὴ πέσης, ἀλλὰ νὰ µείνῃης τ ὦ- ραπ) ἀνθίζεις ἕνα πα- νώριο λουλούδι, ἔστω κι ἂν γύρω σου θλέπεις θρωμόχορ- τα κι ἀγκάθια κι ἀγριάδα, ποὺ νὰ ἀκτινοθολῆ ἀπὸ ὁμορ- φιὰ ἁγνότητος καὶ ἀρετῆς καὶ ποὺ ἀποπνέει εὐωδία ἆ- γνῶν σκέψεων καὶ αἰσθημά- των, ποὺ νὰ προσελκύει νὰ ὀσφρανθοῦν τὴν εὐωδία του αὐτὴ οἱ κουρασμένοι ὁδοιπό- ροι τῆς ζωῆς, ἀλλά νὰ µείνῃς τώρα π ἀνθίζεις. ἕνα πουλὶ ποὺ μὲ τὸ γλυκὺ κα ἱδροσερὸ κελάδηµά του, κελάδηµα εὐγνωμοσύνης καὶ Φιλοτιµίας νὰ δοξολογῇ τον εὐεργέτη δημιουργὸ καὶ νὰ εὐχαριστῆ τοὺς ἄλλους εὖερ- γέτες τῆς ζωῆς του. Πρόσεξε λοιπὸτώρα π) ἀνθίζεις, ἀγαπητέ µου νέε, νὰ εἶναι τὸ ἄνθος τῆς νεότης σου ὡραῖο καὶ γερὸ γιὰ νὰ δώση ἕνα ὡραῖο καὶ εὔγεστο καρπό, τὸν καρπὸ μιᾶς ἑνάρετης, µμιᾶς τιµίας, μιᾶς εὐσεθοῦς καὶ μιᾶς εὐτυ- Χχισµένης ζωῆς. Καϊμακλὶ δ.5.61. ᾿Αρχιμ. Μ. Κ. ΛΝΕΓΝΗΣΘΗ ΤΡΙΣΛΓΙΌΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΤΛΦΩΝ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΙΝ ΠΡΙΝ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΠΝΟΣ - Τὴν Κυριακὴν, Την τρέχον- τος ἐτελέσῦησαν ὑρησχκευτικὰ µνη- µόσυνα τῶν ἐχτελεσθέντων ἡρώων ΑΠιχαὴλ καὶ ᾿Ανδρέου εἰς τὸν ἵ. ναὸν Ῥτροθόλου πραϊσταμέγου τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου Ἀύπρου κ.κ. Ἀἰακαρίου, εἰς Ταλαιχώριν ποοῦ- σταµένου τοῦ Θεοφ. Ἐψηφισμένου Ἠπισχόπου Τριμιδοῦντος κ. Τε- ὠργίου, εἰς τὸν ἵ. ναὺν Ἁγ. ᾽Αντωνίου Λεμεσοῦ ποοεξάρχοντος τοῦ Παν. ᾿Αρχιμανδοίτου κ. Ἀι- κολάου Σιδερᾷ καὶ ὁμιλήσαντος τοῦ κ. ἈΙαρίου Τριτοφτίδη ὡς καὶ εἰς Άγιον ΝΜάµαντα Λεμεσοῦ. Βὶς ἅπαντα τὰ εἷς τοὺς ἀνωτέρω ἰ, ναοὺς τελεσθέντα ταῦτα |ινη- µόσυνα παρέστησαν Χιλιάδες λα: ο τιμῶντος τοὺς ἀδανάτους τοὺς γέους οἳ ὅποῖοι διὰ τῆς μαρτυρινῆς βυσίας των ἔδωσαν εἷς τὴν ύ- προν τὴν ἐλευθερίαν. Ὡσαύτως τὴν Τετάρτην, 10ην Μαΐου, ἐπὶ τῇ συμπληρώσει πεν- ταετίας ἀπὺ τῆς ἐκτελέσεως τῶν πρώτων ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, Μιχαὴλ Καραολη καὶ ᾿Ανδυέα Δημητρίου, ἱερεὺς τῆς κοινότητος Στροθόλου, συνοδευόμενος ὑπὸ συγγενῶν ἠρώων, µετέθησαν εἰς τὰς Κεντρικὰς Φυλακὰς, ὅπου οἱ τάφοι τῶν 15 ἀπαγχονισθένιων καὶ πεσόντων ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, καὶ ἔτέλεσε τοισάγ'ον, καὶ ἐμνημόνυεσε τὰ ὀνόματα τῶν ἐκεῖ ταφέντων 13 ἠρώων τοῦ ἸΑ- πελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τοῦ Κυ: πριακοῦ λαοῦ. Προηγουμένως εἶχε τελεσδεῖ εἰς τοὺς Ἱ. ναοὺς Στροθόλου καὶ Παλαιχωρίου ὮὉ. λειτουργία ὡς χαὶ ἵ. μνημύσυνον τῶν δύο πρω- τομαρτύρων τῆς ἀδανάτου ΒΟΚΑΛ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἐγκλησιαστικὸν Δικαστήριον Λευκωσίας Μετ Νέδης Γεωργίου ᾿Αριθμ. ᾽Αγωγ. 14)61 αξὺ ἐκ Κυρηνείας, νῦν ἐν Λευχωσίᾳ ἐναγούσης καὶ Γεωργίου Νίκου ἐν Λευκωσίας, νῦν ἁγνώστου διαμονῆς ἐναγομένου ᾿Απόφασις (Διατακτινὸν) Διὰ ταῦτα πάντα τὸ ποφασίζει: Ἐκκλησιαστικὺν Δικαστήριον κρίνει καὶ ᾱ- 1) Κηρύττει διαλυτέον τὸν γάμον τῶν διαδίκων ἐξ ὑπαιτιότητως 5 ᾿ τοῦ ἐναγομένου. 9) Καταδικάξει τὸν ἐναγόμενον εἰς τὴν πληρωμήν τῶν τῶν δικαιωμάτων τῶν Διαζευκτηρίων. ᾿ γαι ἐξόδων 8) Τὰ τέκνα τῶν διαδίκων νὰ παραµείνώσι παρὰ τῇ ἐναγούσῃ μητοί των, ἠποχρεουμένου τοῦ ἐναγομένου εἲς τὴν διατροφὴν και . ἐν συντήρησιν αὐτῶν μέχρις ἐνηλικιώσεώς των. 4). Τάσσει προδεσμίαν τριάκοντα ἡμερῶν ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τῆς παρούσης ἀποφάσεως πρὺς ἀναχκοπήν. 5} Ἡ παροῦσα ἀπόφασις δηµοσιευδήσεται ἅπαξ εἰς ν τὰς ἐφημε- ρίδας «Ἰωκκλκησιαστικὴ Ζωὴν καὶ «Μάχη». Ἐν τῇ Ἱ. ᾿᾽Αρχιεπισχοπῇ Κύπρου, τῇ 26ῃ ᾿Αποιλίου 1961. Ὁ Πρόεδρος ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΦΩΤΙΟΣ 2 ΜΕΚΚΛΙΣΙΑΣΤΙΚΗ 0Η” ο ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΝΔΗ ΓΙ) ΕΛΛΗΝΙΣ ΣΥΝΙΕΡΕΣ ΜΙ 11αρ᾽ ὕλον τν ἢ Ἰατωτέρω ἑ- πιστυλὴ τοῦ πατρὸς Ἀρυσοστόμου 1 πασαραντοπούλου ἐλήφύη κάπως ἀργὰ ἐν τούτοις τὴν δη- μοσιεύομεν διότι πιστεύομεν ὅτι τὸ ἀγαληφθὲν ὑπὺ τοῦ ἐξδαιφετου αὐτοῦ. αληοικοῦ ερωποστολικὺν ἔργον ἔχεν ἀνάγκην καὶ τῆς ἰδι- κῆς µας θοηθείας, 'Ἡ καῦ οἵου- δήποτε τρόπον ἐνίσχυσις τοῦ ἔρ- γου τῆς 'Ἑλληνορθοδόξου ᾿Εχκμη- σίας τῆς ᾿Αφοικῆς ἀποτελεῖν ὑνί- στην τιμὴν δι ἡμᾶς κα τῶν αρεσθυγενῆ ὀρθόδοξον ᾿Ἀκκιη- σίαν µας, «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». Τὸν παρελθόντα Δεκέμόρι- ον 1960 καὶ ἐπὶ ταῖς 'Αγίαις Εορταῖς τῶν Χριστουγέννων ἔστειλα µίαν πολυγραφημµένην ἐπιστολὴν εἰς πολλοὺς τῶν ἀγαπητῶν ἐν Χριστῷ Συμ- πρεσθυτέρων, προπάντων εις τοὺς ἁγίους Γιρωτοσυγκέελ- λους καὶ ᾿Αρχιερατικοὺς Ἔπι. τρόπους τοῦ ᾿Εσωτερικοῦ καὶ τοὺς Πρα σταµένους Ἔφημε- ρίους τοῦ ᾿Εξωτερικοῦ, περὶ τοῦ ἐναρξαμένου ἤδη σὺν Θεῷ “ἱιεροῦ καὶ Μεγάλου Ἔργου τῆς Ἑλληνικῆς ἑΕξωτερικῆς «μεραποστολῆς, Οἱ περισσότεροι--ἰδίως τοῦ Ἐσωτερικοῦ-- δὲν ἀπήντησαν µέχρι τώρα, ὅλαι ὅμως αἱ λη- φθεῖσαι ἀπαντητικαὶ ἔπιστο- λαὶ εἶναι πλήρεις ἔνθουσια- σμοῦ καὶ Χριστιανικοῦ παλ- μοῦ. Δὲν δύναµαι δὲ οὐδόλως καὶ εἰς τοὺς μὴ ἀπαντήσαντας νὰ καταλογίσω ἔλλειψιν ἐν- διαφέροντος καὶ ἀγάπης πρὸς τὸ ἀναθιῶσαν εἰς τὰς ἡμέρας µας ᾽Αποστολικὸν καὶ Γίατερι. κὸν ἔργον τοῦ εὐαγγελισμοῦ καὶ τῆς παντοῦ διαδόσεως τῆς Χριστ. ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Επανέρχομαι λοιπὸν ἐπὶ τῇ Κοσμοχαρμοσύνῳ καὶ Άο- σμµοσωτηρίῳ τοῦ Χριστοῦ ᾽Α- ναστάσει καὶ ἀπευθύνω τὴν παροῦσαν πρὸς ἅπαντας, διὰ νὰ τονίσω ἅπαξ ἔτι, ὅτι τὸ “ἱερὸν τοῦτο Ἔργον ἀνήκει εἷς ὅλους τοὺς εὐσεθεῖς καὶ φιλοπάτριδας ἛἜλληνας ἵκλη- ρικοὺς καὶ Λαϊκούς. Ιδιαιτέρως ὅμως ἀνήκει εἰς Ὑμᾶς, ἅγιοι ἀδελφοί, τὸ «ἲ {- µιον Πρεσθυτέριον». Εἰς “ἹΎ- μᾶς οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν πατρι- κὴν εὐλογίαν καὶ στοργικην µέριμναν καὶ τὴν ὑψηλὴν ᾱ- γρυπνον ἐποπτείαν τῶν Σεθα- σµιωτάτων ᾿Αρχιερέων µας καὶ μὲ τὴν υἰϊκὴν συµπαρα- στασιν «τῆς ἐν Χριστῷ Διακονί. ας» (ὅπου ὑπάρχει) εἶσθς οἱ ἄμεσοι ποιμένες, οἱ ἐρχόμενοι εἲς καθημερινὴν ἐπαφῆν µε τὸ «Χριστεπώνυμον Πλήρωμα». Χρειάζεται τὸ '“Ιερὸν τοῦτο ὌἜργον τὴν ἠθικὴν καὶ ὕλι- κὴν συμµπαράστασίν σας διὰ νὰ προχωρήσῃη, νὰ ἀνδρωθῇ καὶ νὰ ἐπανδρωθῇ διὰ καταλ- λήλων στελεχῶν καὶ ἐργατῶν, ὥστε νὰ ἀποδώσῃ ἐν καιρῷ τοὺς ἀναμενομένους καρποις. Πρέπει καὶ ὁ πλέον ἄσημος καὶ ὁ πλέον ὁλιγογράμματος ἀδελφὸς “Περεύς, ὅστις ἐφη- µερεύει εἰς τὸ πλέον ἀπόκεν- τρον καὶ μικρὸν χωρίον τῆς Ἑλλάδος ἢ τὴν πλέον ἀπομε- µακρυσμένην καὶ ὀλιγομελῆ Ἑλληνικὴν Παροικίαν τοῦ ᾿Ε.- ξωτερικοῦ, νὰ τὸ περιθάλλῃ μὲ τὴν ἀγάπην καὶ τὸ στορ- γικὸν ἐνδιαφέρον του. Δὲν ἔχω νὰ ὑποδείέω ἐδῷ τὶ καὶ πῶς δύναται νὰ καµῃ ἕκαστος. Αὐτὴ αὕτη ἡ ἀγάπη καὶ ὁ Χριστιανικὸς παλμός τῆς καρδίας παντὸς ἀδελφοῦ ἹἹερέως δύναται νὰ ἐφεῦρῃ πολλοὺς καὶ διαφόρους τρό- πους μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Α- γίου Πνεύματος καὶ τὴν εὖλο- γίαν τοῦ οἰκείου ᾿Αρχιερεώς. Θὰ εὕρῃ δὲ ἀσφαλῶς μεταξὺ τῶν ἐνοριτῶν του ζηλωτὰς Λαικοὺς, διὰ νὰ τὸν θοηθή- σουν συσκεπτόµενοι καὶ συν- εργαζόµενοι μὲ τὸν Ἱερέα καὶ Ποιµμένα των. ᾿ ὍὉ Σεθ. Μητροπολίτης Εἰ- ρηνουπόλεως (΄Ανατολ. ᾿Α: φρικῆς) κ.κ. Μικόλαος, κανὼς καὶ ὁ ταπεινῶς ὑπογραφόμε- νος παρέχουν ἱκανὴν ἐγγύη- σιν, ὅτι πᾶσα εἰσφορὰ μικρὴ ἢ µεγάλη -- θὰ πιάσῃ τόπον”. ΣΤΙΣ ΠΟΔΙ 0 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΙΛΡΥΜΛΑΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΗΟΔΙΣ, ὅ Ναΐου.--- Εὶς τὸν ἱστορικὸν να- ὃν τῆς Ζωοδόχου 1Πηγῆς Ιπαλου- κλῆ ἐτελέσνη Πατριαρχικὴ λαὶ Ἀυνοδιχὴ λειτουργία, χατόπιν τῆς ὑποίας ἡ Α. ααναγιύτης ὁ Οἱ: πουμενικὺὸς Πατριάρχης κ. ᾿Αὖπ- γαγόρας ἀγέγγωσε τρισάγια εἰς τοὺς τάφους τῶν ἀοιδίμων {Τα- τριαρχῶν καὶ εἰς τὸ Νελροταῃεἴον τῶν κεποιµηµένων, «ών τὰ ὀνόμα τα Κύριος οἶδε». ᾿Ακολούῦως, Πατριάρχης ἐπεσκέᾳ ὕη τὸ ἕἑλλη γικὸν 1 ηροκομεῖον καὶ τὸ Ἄοτο- γομεῖον λ[παλουνλῆ. ποὺ εἶναι ἐκ τῶν σημαντικωτέρων τῆς Κων: σταντινουπόλεως. Ὁ Ίφορος τοῦ Νοκομείου κ. Σ. Ροΐδης ἐξέβεσεν εἰς τὸν Παναγιώτατον τὰ τῆς κει- τουργίας τοῦ Νοσοκομείου. Κατά τὸ 1960 ἐνοσηλεύβησαν εἰς αὐτὰ 9 93ῦ ὑμογενεῖς, ἰδίως δὲ ἄποροι, εἶχε δὲ τὸ καθίδρυµα ποοὔποληγι σμὺν 5.905.000 τουρκικών ΑΙΘΟΥ: ΜΠΛΝΤΛΧΗ Εὰν τὸ ἐνδιαφέρον καὶ ἡ ἆ- γάπη καὶ «ἡ προθυμία πρόκει- ται, καθὸ ἐὰν ἔχῃ τις εὐπρωσ- δεκτος, οὐ καθὸ οὐκ ἔχει... καθὼς γέγραπται. Ὁ τὸ πολύ οὐκ ἐπλεόνασε καὶ ὁ τὸ ὁλί- γον οὐκ ἡἠλαττόνησε (Β΄ Κορ. Η΄ 12-15). Ιατὰ (ην ἀγαθὴν διάθεσιν τῆς καρδίας ἑκάστου ἡ χάρις καὶ ἡ εὖλο γία τοῦ Θεοῦ. Περαίΐνων τὴν παροῦσαν μου διαθιθάζω πρὸς πάντας τὸν Πασχαλινὸν ἐν Χριστῷ ἀδεῖ-ρι- κὸν ἀσπασμὸν τοῦ π. Ῥουδὴμ Σπάρτα καὶ τῶν λοιπῶν ΄Α- φρικανῶν Συνιερέων µας. Μετὰ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ανα- στάντι ἀδελφικῆς ἀγάπης. λΑρχιμ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Θ. ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Καμπάλα--Οὐγκάντα Πάσχα 1961. ΥΓ, Όστις ἀδελφὸς ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπικοινωνήσῃ μαζί µας, ἃς γράψῃ: , Ἠο]ν Ατοπβίξηορτίο 1τιΏολμρο]15, οἳ Φαο[ίοηπ οἱ ΜΙΣΕΙΟΠ. ῬΟ.Βοα 3970 Καπιραἰᾶ-- Ὀσαπάα, Εαδί Α{ΓΙΟ8. κ. ενκαέ 2μκας « ητᾶτε γαταφύγιο στὴν ὕπο- μονὴ καὶ στὴν πῳοσενχή. Ὁ Θεὺς κάνει συντροφιὰ μ' ἐκεῖ- νους ποὺ ὑπομένουν. «Ὁ ἄσπλαγχνος δῆ ἔξω ἀπὸ την ἀνδρωπότητα. . Ἰαγένα κέρδος δὲν εἶναν τσο µεγάλο, ὅσο ἐκεῖνο ποὺ προέρ: χεται ἀπὸ οἰκονομία. κ Ὁ καλὸς λόγος καὶ τὴν πέτρα ἀχόμα πορεῖ νὰ συγκινήσ]. . Οὔτε χι ἀπὺ τὸ γεχοῦὸ κουθέν- τα, οὔτε χν ἀπὺ τὸ «υλάογνς. χάριν ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΙΑ ΙΓ ΜΕΡΟΣ Ε. ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ Ι ᾿Αρχὴ τῶν Αγγέλων Οἱ ἄγγελοι τὴν ἀρχήν τῶν τὴν ὀφείλουν εἰς την δηµ:- ουργικὴν δύναμιν τού Θεοῦ. «Αγγελοι δὲ πάλιν ἀπὸ τῆς ἄνωθεν δυνάµεως τὸ αἴτιον ἕ- σχήκασι τοῦ εἶναι. Εἰ γὰρ καὶ ἀρχαὶ καὶ ἐξουσίαι να- λούμεναι οὐκ ἐκτὸς Θε9ῦ αὗται Ὑεγόνασι μάλιστα -ᾖν οὐρανοῖς». Εἰς τὴν διαφωνίαν ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὸ τῶν Πατέ: ρων ὡς πρὸς τὸν χρόνον τῆς δημιουργίας, ἐὰν δηλαδή, οἱ ”Αγγελοι ἐδημιουργήθησαν πρὸ τοῦ ὁρατοῦ κόσμου Ἡ σὺν αὐτῷ ἢ ἔπειτα ἀπὸ αὖ- τόν, ὁ “ἱερὸς ᾿Επιφάνιος ἄν- τιπροσωπεύει 2αν γνώμµην, τῆς συνδημµιουργίας: «Οὺ γὰρ τὸν ἑωσφόρον µόνον ἕ- λεγε ἀστέρα καὶ τὰ γε πολ- λῶν ὄντων τῶν ἄστρων ἡλί- ου καὶ σελήνης ἐν τῇ τεταρ:- τῃ ἡμέρᾳ γενοµένων, προγέε- νοµένων δὲ θαλάσσης καὶ ξύλων καὶ καρπῶν καὶ στε ρεώματός τε Ὑγῆς καὶ οὖρα- νοῦ ᾿᾽Αγγέλων ἅμα σὺν τού τοις Ὑενομένων. Εἰ μὴ γὰρ ἅμα οὐρανῷ καὶ γῆ καὶ Αγ- γελοι ἐκτίσθησαν οὐκ ἂν ἔλε- γε τῷ 'Ιὼθ (38, 7) «ὅτε ἐ- γεννήθησαν ἄστρα ἤνεσάν µε ων Τηλαυγῶς γὰρ σηµαίνει ὁ τοῦ Θεοῦ λόγος, ὅτι, οὖτε μετὰ τὰ ἄστρα γεγόνασι ἄγ- γελοι, οὔτε πρὀ οὐρανοῦ καὶ γῆς, σαφῶς ἀμεταθέτου ὄντος τοῦ ρητοῦ. ὅτι πρὸ οὐρανοῦ καὶ γῆς οὐδὲν ἦν τῶν κεκτισμέ- γων ὅτι «ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τῆν γῆν» (Γενέσ. 1. 1). Ὡς και τὴν μὲν γὰρ πρώτην ἡμέραν ἐποίησε τοὺς οὐρανούς, τῆν γῆν, τὰ ὕδατα... τὰ πνεύματα -ᾱ λειτουργοῦντα ἐνώπιον χὐτοῦ. ἅτινα ἐστὶ τάδε Χγ: γελοι..... Την γνώµην ταύτην τοῦ. ἱεροῦ ᾿Ἐπιφανίου, της συνδηµιουργίας τὴν παρέλα δε ἡ Δυτικὴ ἐκκλησία καὶ ἐ- δωσε εἰς αὐτὴν κΌρος δονµα- τικὸν εἰς τὰς συνόδους Λα- τερανοῦ καὶ Βατικανοῦ. Σή- µερον ὅμως κατὰ τοὺς πε- ρισσοτέρους Λατίνους δούν µα- τικοὺς δὲ ἀποτελεῖ δόγμα πί- στεως. 11 Ἡ φύσις τὸν Αγγέλων Οἱ Αγγελοι κατὰ τὸν ἱεμὸν Ἐπιφάνιον εἶναι ἀόρατοι, ἀθά νατοι. ἄφθαρτοι, καὶ ὑπερε- χουν τῶν ὁρατῶν ὄντων: -- καὶ οὐκ ὅτι οἱ Άγγελοι ὑπερέχουσι τῶν ὁρατῶν ἐν τάξει, τῶν ἄλλων µείζους πάντων εἰσί. οἷα δὴ ἀόρατοι κτισθέντες..... καὶ ἀθάνατιοι κατὰ χάριν ὑπ αὐτοῦ κτισθέν τες...» καὶ :ἄγγελοι τε δοῦ- ναι αὐτοῖς ἀφθαρσίαν Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Ποαγκ. πάντες οἱ ἄγγελοι µου Φφωνῇ! Τὸ περίφημο μοναστῆρι τῆς Πάτμου ὅπως ἀνεστηλώθη τὸ ἐξωτερικό του μὲ τὴν Φροντίδα τῶν «πὸ τὴν ἐποπτείαν τοῦ διευθυντοῦ ᾿Αρχαιοτήτων κ. τὸ ἀναστη λωτικὲς ἐργασίες. ᾿Ορλάνδου καὶ Εὐθυμίου Στίκα. δεκανήσου, ἐξετελέσθησαν οἱ κ.κ. ᾿Αναστασίου Κοντῆ, τότε ἐφόρου λω- ΗΙ᾽ ΕΚΔΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙΑ ΤΗΝ 8ΗΝ ΙΡΕΧΟΝΙΘΣ ΜΗΝΟΣ ΕΟΡΙΗΣ ΤΟΥ /Ι. ΙΩΑΝΝΟΥ. ΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΙΝΕΣΤΗΛΔΘΙΙ Ἡ ΜΟΝΗ ΤίΣ ΠΜ Τὸ οπήλαϊιον ὅπου ἀπεσύρὸη ἐπὶ χρόνια ὁ προστάτης τῆς Ἡ Πάτμυς ἦτυ Ἡ νῆσυς ἀπὸ τς πιὺ ἄσῆμες κατὰ τ᾽ ἀρχαῖα χοόνια.. ἣν ἀναςέοουν, θέθατα, χάπυια φυρὰ ὁ Ουυσκυδίδης, ὗ Πλίνιος καὶ ὁ Ἀτοάθων, ἀλλὰ χωρὶς νὰ τῆς δίνουν καμιά ἴδι- αιτέρα. σημασία. Καὶ εἶγει εν ἀνέκαδεν ὑγιεινὸ κλῖμα, ἄλλὶ ἥ- ταν (καὶ εἶναι) ἄγονος, χαθλῶς τὸ. ἔδαφος της εἶναι Ἑηρὸ, καὶ δὲν διατηρεῖ ἵχνος ἠγρασίας. θὰ ἥταν ἴσως µέχοι σήµερα ἄ γνωστη. στὸν περισσότερο «όσο, ἂν δὲν συνέθαινε νὰ πάῃ ἔχεῖ, τὸν ποῶτο μετὰ Ἀοιστὸν αἰώῶνα, νὰ, µείνῃ ὁ Εὐαγγελιστῆς Ἴωαν- γης καὶ, ποὸ πάντων, νὰ γοάνῃ ἐγεῖ πέυα, τὴν ἐπυχὴ τοῦ αὐὖτο- χράτορος Δομιτιανοῦ, τὴν περιφη- µη Αποχκάλυννψ ἑ του, το απωστικιστικὺ καὶ μυστηριακὀ του Ομ0λίο, στὴν Ὀέσι ἴσως, ὅπου ᾱ- κόμη δείγνεται τὸ σπήλαιο τὴς απ τινα ὄλωκε Οδεοσλν ο Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΛΙΤΙΛΣ ΤΗΣ ΠΡΙ Τοῦ Πανοσιολ. ᾽Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡ ΣΟΥΜΠΙΑ Γυμνασίῳ. 111) Ὁ ἀριδμὸς τῶν ᾿Αγγέλων Οἱ ἄγγελοι κατὰ τὸν -ξ- ρὸν ᾿Επιφάνιον εἶναι πολυᾶ- ριθµοι. Τὸ τοϊοῦτον φαίνετ/ι ἐκ τοῦ ἑξῆς χωρίου «Τὰ πνευ. µατα τὰ λειτουργοῦντα, ἅτι- να ἐστι τάδε: Αγγελοι προ προσώπου καὶ ἄγγελοι της δόξης. Αγγελοι πνευµατων πνεόντων. Αγγελοι νεφελῶν καὶ νεφῶν Χιόνος καὶ χαλά ζης καὶ πάγου». 'Ὁ ἱερος Πατὴρ φαίνεται νὰ διαχωρίόῃ τοὺς ᾽Αγγέλους εἰς διαφόρους τάξεις, ὣς ᾽Αγγέλους, “ρ: χαγγέλους κλπ., «καὶ δεστό- την ᾽Αγγέλων, ἀρχαγγέλων δι οὗ τὰ πάντα Ὑγεγένηται καὶ ᾿Αρχαὶ τε καὶ Ἑξουσίαι, Αγγελοί τε καὶ ᾿Αρχάνγξ: λοι...Σ. ιν Άγγελοι ὑπηρετοῦν τὴν ὁ. Μεγαλειότητα Διὰ νὰ στηρίξη τὴν γνώμην του ταύτην ὁ ἱερὸς Ἐπιφάνι- ος προσάγει τὸ χωρίον (Ε- 6ρ. 1, 14) ὅπου φαίνεται ὅτι οἱ Αγγελοι διακονοῦν τὸι Κύριον. «Οἶδε γὰρ ἡ Γραφή. λέγειν, ᾽Αγγέλους καὶ Αρ: χαγγέλους οὐκ εἲς ἐναντιό- τητα τεταγµένους, ἀλλὰ λει τουργικἁ πνεύματα εἰς δ:ἄκο- γίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς µέλλοντας κληρονομεῖν σω τηρίαν.. Αγγελοι ἐνισχύρων τὸν Ἱύριον. ὅτε, ἐν ἀγωνία γενόμενος, ἵδρωσε καὶ ἐν το ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡς οἱ θροµ- ᾷοι αἵματος «ὅτε ἐν ἀγωνίᾳ γενόμενος ἵδρωσε καὶ ἐνενε το ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὥς οἱ θρόµ 6οι αἵματος καὶ ὤφθη ἄνγε: λος ἐνισχύων αὐτόν» (Λουκ 22, 24). ᾿Επίσης ὁ Θεὸς ἐκ διώκων τοὺς Πρωτοπλάσιους διατάσσει -τὰά Χερουθὶμ καὶ τῇ Φφλογίνῃ ροµφαία τηρεῖν τὴν. εἴσοδον τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς». ν) οἱ Αγγελοι δοξολόγ ουν ἐν ὄμνοις τὸν Φεὸν Σεμνοὶ δὲ Αύγγελοι ἐν οὐρανῷ τὸν ἐπινίκιον ὅμιον ἅδουσι Σεραφεὶμ καὶ Χερου: 6ὶµ τὴν Τριάδα ὁμοδόξως καὶ ὁμοτόχως δοξάζοντες καὶ λέ- γοντες Αγιος. Άγιος. πλ γιος κλπ. (Ἡσαΐου 6. 3) τρεῖς φωνὰς ἀποτελοῦντες εν ἑιότητι λέγοντες καὶ οὐ πόλυ- ονύµως.. Καὶ ὅτι ἐστιν «αεὶ τοῦτο ὂν ὅλον δόξα.... δοξώλο: γούµενον παρ᾽ ᾽Αὐγγέλοις μὲλ κατὰ τὴν τῶν. Ανγέλων Ὀό- ἔαν τὴν παρὰ τῷ ᾿Αποστόλῳ προκριτέαν τῶν ἀνθρώπων καταγελλομένην (Α΄ Κορ τθ. 13 1). καὶ ἐξουσίαι τειῖα γμένα: εἰσὶ δι ἄλλην πραγμα τείαν. Ποίαν φημὶ Ἠ διὰ ρυθμῶν τοῦ ὕμνου διὰ ϊ την ἄνω ἀκήρατον δοξολογίαν.. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) σµμοξάκουστη ἡ ἄγονη Νῆσος. μὸ» γ διαμονῆς του {κ Ἁγία Αννω), στὰ μισά τοῦ ὀρόμου ποὺ ὀδηγεῖ ἀπὺ τὴν Σκάλα (τὸ ἐπήνειο) στὸ μοναστήρι. «εγώ, Ἰωάννης, ὁ ἀδελφὺς ὑ- μῶν. (ἔτσι περιγοάφει ὁ ἀγαπη- τὸς μαθητής τοῦ Χριστοῦ τὴν ᾱ- φιξί του στὴν ΠΙάτμο), ἐγεγό- µην ἓν τῇ γήσῳ διὰ τὸν λόγον τοῦ. Θεοῦ γαὶ διὰ τὴν µαρτυσναν 1ησοῦ Ἀοιστοῦ. Ἰγενόμην ἓν πνεύµατι ἐν τῇ Ἀυριανῇ ἡμέος χαὶ ἤκουσα «ᾳωνὴν ὀπίσῳ µου μὲ: γάλην ὡς σάλαιγγος λεγούσης: ὃ θλέπεις γοάψφον εἲς θιθλίον ἈἸαὶ πέµψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις, εἰς Ἴέφεσον καὶ εἲς Σμύοναν και εἲς Ηέογαμον καὶ εἷς Θνάτειρα καὶ εἷς Φιλαδέλφειαν καὶ εἷς «αυ δίχειαν καὶ εἲς Ῥάρδεις...». Μέσα στὴ σπηλιὰ τῆς Α απ ο- χαλύψεως στν Πάτμο. ὕπως τὴν ἀπυκαλοῦν καὶ σήµερα ἀκόμη, ὁ ἐμπνευσμένος ᾿Απόστο ος ἄχονσε τὴν οὐράνια φωνη γαὶ εἴδε τὴν χαταπληκτικὴ σειρὰ τῶν ῥᾳτασιῶν καὶ τῶν ἀπονὺ- Ψεων, ποὺ. περιέχονται στο Χο- σμαξάκουστο θι0λίο τῆς Ἱκαινῆς Διαθήκης. Τότε ἡ Πάτμος ὕὰ ἡ- ταν αγεδὸν ἔρημη νῆσος. Μόνου χατὰ τὸν ΓΛ” αἰῶνα. ἀκούστηνε καὶ πάλι. Οἱ δελτζοῦκοι Τοὔωγοι, τότε, μὲ τὶς ἐπιδοομὲς τους στὴ λΠγοὰ. Ασία ὑπεχρέωσαν τῶλ ἤσιο. Χοιστόδουλο, ἠνοήμενο, τοῦ μοναστησιοῦ. στὸ ὄὅρος Ἀάτμυ τῆς Βιθυνίας, νὰ χαταφ η στὴν ἕ οημη Πάτμο καὶ νὰ Ἰδυύσῃ µονα- στῆρι, ποὺ. τοῦ. τὸ πατωχύρωσε μὲ γουσύθουλό του ὁ αὐτορρά τωυ Αλέξιος (Κομνηνός) ὁ Α΄. Αὐτὸς χάρισε στων ὕσιο τὴ γη: σο «ὡς δῶρον ὀἀναφαίρετον, ὁλευ- δέραν. δὲ τὴν τοιαύτην νῆσον δω- ρηΏῆναι αὐτῷ χαὶ. πάσης ἀπη], λαγµένην σεμοετικῆς σιςητήσεως, ὡς ἂν «φαντιστήσιον τε ἓν αὐτῇ ὄνγεγοίροι, τοὺς. οἰκείους τε ια: θητὰς ἐπὶ τὸ αὐτὸ συναγάγοι καὶ οὕτως, ἀπερισπάατως, προσομιλοῖὰ Θεῷ καὶ τὰς εὐχὰς ὑπὲρ τοῦ Κράτυυς ἡμῶν Ὀερμοτέρας ποιοί το}. Εὐ μοναστῆοι χτίστηκε στην ὑμηλότερη κορυςἡ τῆς νήσου τ- που ὑπῆοχε, τ. ἀργαῖα χρώνια, ἱερυ. τῆς ᾿Αρτέμιδας-- διατηοσεῖται ἀνόμη μὲ μιὰ ἔπιοαφὴ ὃ θωμος της). Ἀτίστηχε σὰ «φρούριο χαὶ ἦταν πολὺ ὑφη)ὰ μαὶ στερεᾷ τα τουύρω του τείχη. Οἱ 1ίνοι σκὀρ- πιον κάτοικοι μαζεύτηκαν τοτε ύρω ἀπὺ τὸ μµοναστῆοι χάμη: λύτερά του καὶ πκήθνυναν ἀθνετο μετὰ τὸ 11.8, ὅταν οἳ Τοῦρχοι χατέλαθαν. τὴν Πόλη κ ἡσῦαν πάρα πολκυὶ 1λυζαντινοὶ νὰ Χατοι- νήσουν στο ἓ λε ὐ ἃ ερ ο μέρος. Τότε σημειώθηκε στὴ νῆσο ἡ ε- γαλύτερη, εὐημερία, Όπως απλη ους ορεῖ ὁ Ολλανδὸς γεωγοάγυς Ἀτάππευ, ἡ γῆσος ἀνθοῦσε, είχε Σαλλιεογηῦῇ καὶ εἶγε γίνει ἕνα εὔα σου. µέρος χάοι στὴ «(ιλοπυ- γία τῶν κατοίκων, οἳ Πάτιος ἔνιναν κ ἔμποροι χα πολλά πασάθια τους θρΐσλαν ταν πάντα στὰ τρία ἆσᾳακῆ Ἰι- πάνια τῆς ΠΗάτμυυ (τῆς εδκά: Ἰαστ,. τοῦ. «δτανρυῦ». γαὶ τοῦ Ε κοίκυιν). Αλλά καὶ θενετσιά- νιχκα. αράῤια ατάθμεναν. στὴν Πάτμο, ἰδίως τὴν ἐπογὴ οί Κρητικοῇ. πολέμων. γατὰ τῶν Τούρνῶν. ὝὍμως, ὁ πληῦτυς τοῦ νησιοῦ τοράθηξε τὴν προσαγὴ τῶν περα τῶν. τοῦ Αἰγαίου. Εηῦ ί Ἱ άπας (ποῦ χαλόπιανει χάοιν τοῦ ποναστησιοῦς τοὺς ἸΓατηίος} ᾱ- πει]λαῦσε μὲ ἀφοσισιὸ τοῦς κο: σάραὺς ἂν λἠστεναν τὰ εώγαπητὰ τον τέννα». Καὶ Χωστιανοὶ αλλά να Ἀ[οοσι άν πειραταίς αἱ τς ὀλλεπάλλήλες καὶ τακτικε στα: ἐπιδρομὲς τοὺς, ἑωήποναν »απμεσινὰ, τὸ καὶ εξα- Ὀλίωώναν τόσο τὸ γηαί, ὥστε ὅταν ᾗ Ῥουθνεφύς ἔνανε τὴν περι] «η- αἱ τοῦ, ἡ Ἱάτμας ἦταν πια (ωιτότερυς σχάπελως τοῦ. Ἁναί χάνι ὦ τες Πέρης Ἠλον 00 υήσια ἔδιναν 15 γούνι ο Εάταη σπὰ, νὰ ηἩἡ πατήσουν τὸ πήδι ταῖς οἳ Τοῦυλαι, ΤΠ) αἲ στὴ σπηλιά ἐωημητήσιο τοῦ. λ- πυστόλήανς οἱ νησιώτες δεί νανν τὶ οἙριονλτσι Απο) λε ΕΑ Οἠπητα πα λωος μὸ Ὁ της ςαθ- δα, Τὸ µπενάλο αναστΏσα, πι α πο ρνης τος. ἦταν σὺ πονοή ση στ γησὶ ολα τὰ γούνα τιν: ο . : κ Εν Ἠτίαν, της Ἑι νοτοκατίτ τπτ τον Ἑλονρινρ πνώσισς ὑπο νετ ποτε λεην π7 οήτον, ο) ΕΕ την }έτι ἦτι στὴν ὄτορή των ΤΙ. τὰ ῶν γα). αῦσαν στὸ ποναστῆυι 200 Ποναγνίας.---Πως ἔγινεν Ἅς- ἄγύρωποι ἀπὸ τοὺς ὑποίους 50 Ἡ- ταν παπάδες. ΠΠερίφημα εἶναι µέσα στὸ μυ- γαστῆοι Ἡ θιόλιοῦηκη μὲ πολυτὶ- µότατους κώδικες ὀρχαίων τγ- γραφέων καὶ ἡ σκευοδήκη μὲ κοι- αηλια ἀτίμητης ἀξίας, ΕΡιὰ τοῦτο. ύταν ἔγιναν αοὶν μεοριχὰ κούνια (τὸ 19506). οἱ σεισμοὶ καὶ διέτρε- ξαν λίνδυνο τὰ σπάνια χειρόχρα- φα καὶ τὰ μοναδικὰ κειμήλια τοῦ. μυναστηριοῦ τῆς Πάτμου, ὃ καδηγητὴς κ. ᾿Ἀναστ. Ορλάνδος, ὁ, διευδυντὴς τῆς ᾽᾿Αναστηλώσεως χ. Ἐτ. Ἀτίκας καὶ ὃ διευδυντῆς Αρχαιοτήτων κ. 1. Κοντῆς έξε- τέλεσαν ἐργασίες στερεώσεως, ποὺ διαφήλαξαν τὰ Ἀτίρια καὶ μαλι- στα τοὺς ἔδωσαν τὴν ἀθχικη, τὴν αρωτότυπήη µορφή τους. Αν. καὶ οἱ ἐργασίες τῆς Ἵνα- στηλώσεως συνεχίζονται ἀκόμη, οἱ ἐπισχέπται τῆς Πάτμου ἀπὸ τώρα. θλέπουν, ὅπως ἦταν ἄθχι- κἁ χτισμένο, τὸ περίφημο θνξαν- τινὺ µοναστῆοι. Δἰάλιστα, ἢ Ἴσω- τερική, διαρούῦμισις τῶν κτιοίωχ, ποὺ δὲν ἐτελείωσε ἀκχόμη, Ὀὰ ἔπι- τοέψῃ, ὅπως λέει ὃ κ. Αοντῆς, τὴν ἔχδεσι χατὰ, πιὸ ἄνετο τρόπου τῶν. κειμηλίων τῆς µμονῆς, πυῦ εἴναι ἁφαντάστου σημασίας. Ἡ.- πίσης, Ὀὰ συντελέσῃ καὶ ἡ δηµι- ανουία χώοου πιο πατάλκηλου. ποὺ εἶναι. σπάνιας ἀξίας καὶ ᾱ- κοιθῶς γιὰ τοῦτο πρέπει νὰ φυ- Ἰαχῆῇῃ καὶ νὰ σταµατήσῃ τὸ ὅργιο τῆς λεηλασίας της ἀπὸ τοὺς ξέ- γους, Θ) ἀναφέρῳω ἕνα παρά- δειγµα καὶ µόνο: τὴ θιθλιοδή- νη τῆς Πάτμου ἦταν ὃ περίφηµος (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Υ’ ΣΕΛΙΔΑ) ΕΠΠζΑΙΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 15 Μαϊου, 19ΕΙ. -----μκε-εεαν- ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΙΥΛΡΧΙΝ. ΕΣ Τ0 ΒΛΤΙΚΝΟ Ἡ µία µερίς, : ική ἁρχῶν τῆς Εκκλησίας καὶ η ἡ συντηρητική. εἶναι ὑπὲρ τῶν μεσαιωνικών ἄλλη ὑπὲρ τῶν ὅηµόκρατι- κῶν µεβώόδων καὶ τῆς πρὸΞΕεΥ γίσεως τοῦ Βατικανοῦ μετὰ τῶν ἄλλων Εκκλησιῶν. Ἱης ὃ Ταρντίνι καὶ ἕτεροι ὃ Καρδινάλιοι. ὃος προΐσταται ὁ Πάπας χαὶ πρώτης τάσεως ὁπαδοὶ εἶναι Τῆς ἄλλης µεοι- οἱ Καρδινάλιοι καὶ ᾿Επίσχο- τοι τῆς Γαλλίας. τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ἱεραποστολῆς. ΡΩΜΗ, Μάῑος. ϱ1δ. ὑπης.): “Ὅταν, πρὸ ετους καὶ π/ευν, ο». Ηάπας Ἰωάννης ο ΑΙ ἀνην- γειλε τὴν σύγκλησιν μιᾶς 05ου: ῆς Συνόδου, ἡ οποια ἔδωσε μενικῆς τὴν ὤῦησιν διὰ τὰς γνωστὰς κι- νῆσεις ὑπὲρ τῆς Ενώσεως τῶν κκλησιῶν, τούτο τὸ ἔχαμεν ἐς ἰδίως πρωτοδουλίας καὶ χωρὶς νά ἔχῃ προειδοπυιήσει τὸ λογχκά θιον τῶν Ἰκαρδιναλίων. Οἱ Ίας- δινάλιοι τῆς Ἰαθολικῆς Ἐκκλη- σίας δὲν ἐπιτρέπουν ἀπροσεξίως' χαὶ διὰ τοῦτο, εὐθὺς ἐξ ἀθχῆςι ἔδωσαν εἲς τὸν Πάπα νά κατα-α- ϐῃ ὅτι τὴν ᾿Εκκλησίαν τῆς Ὁώ- µηῆς δὲν διευθύνει αὐτὸς, ἀλλὰ τὺ «ΠΠεντάγωγον» τῶν Καρδιναλίων. οὐρεθέντες, λοιπόν, ποὺ τετολε- σµένου. γεγονύτος, μὲ τὴν ἀναγ- γελίαν τῆς Οἰκουμενικῆς Σήνο- δου, ἐνήογησαν διὰ δύο τούπων: Ποῶτον, εἶπαν, ὅτι ὃ ΠΗοντίς ης δὲν ἐννοοῦσεν Οἰκουμενικὴν ο ήν- ρδον, ἀλλὰ Ἀνοδον τῆς Καῦθοσλι- χῆς Ἐκκλησίας, εἲς τὴν ὁ ποίαν ἠδύναντο νὰ παρευρε- θοῦν, ἐὰν ἤθελον, καὶ ἔκποό- σώπυν ἄλλων δογμάτων αι δεύτερον, ἤοθχισαν συστηματικὴν πάρεμπόδισιν τῆς προετοιμασίας τῆς Νυγόδοι, ὅταν δέ, μετ ἄρχε- τὸν μαιρὸν, ἐγένοντο αἲ διάφοροι ἐπιτροπαί, ἐπὶ χεφαλῆς των ἔδε- σαν πρόσωπα τῆς ἀπολύτου ἔμπι- στοαύνης τοῦ «Πενταγώνου». ηὸ «ΠΤεντάγωνον», διὰ τοὺς μὴ γνωρίζοντας τὰ πράγματα, εἶναι µία ὑμὰς ἀπὺ πέντε Καρδιναλί- ους, ποῦ ἔχουν τὰς πλέον ἐπικαί- ρους δέσεις εἰς τὴν πολιτυκὴν καὶ ἐκκλησιαστικὴν διοίκησιν τοῦ ὕα- τικανοῦ. Ὡς ἐν, τούτου δ᾽ ἐπιθάλ- λέεται εἷς µέγαν ἀριθμὸν Καρδι- ναλίων, ἔχουσα συγχρόνως τέρα- στίαν δύναμιν, εἰς σημεῖον ποὺ νὰ ἐπιθάλλῃ τὰς Ὀελήσεις της εἰς ὅλους τοὺς Καλολικοὺς ἀρχιεζεῖς καὶ εἷς αὐτὸν ἁκόπη τὸν Ἱάπαν. Τοῦ «Πενταγώνου» απραΐσταται ὁ Καρδινάλιος Ταρντίνι. Διὰ νὰ κα ταφανῇ ἡ ἰσχὺς τοῦ Καρδιναλί- οὐ αὐτοῦ καὶ τοῦ «Πενταγώνου», ἀρκεῖ νὰ λεχὺῃ ὅτι οἳ πολιτικοὶ καὶ διπλωματικοὶ κὔκλοι τῆς λλώ- μης εἷς ὕλα τὰ ἨἈέματα ὑμι)οῦν πάντοτε περὶ Ταρντίνι καὶ οὐδέ- ποτε περὶ Πάπα. Ἐν. τῶν ἀνωτέρω διαφαίνεται ααφῶς ὅτι τὰ στελέχη τῆς Δυτι- γῆς ᾿Ηνελησίας εἶναι διηρημέγα εἰς δύο. ἀντιμαχομένας μερίδας, ὥς απρὺς τὸ θέμα τῆς Ἀννόδου καὶ γενικώτερον. Ἡ µία µεθις, ἡ συντηρητική, εἶναι ὑπὲρ τῶν μεσαιωνικῶν ἀρχῶν τῆς Ἐλκλη: σίας καὶ ἡ ἄλλη ὑπὲρ τῶν δη- μοκρατικῶν καὶ τῆς μεθόδων ΟΥΡΑΝΟΣΤΑΛΤΗ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, δημοσιογράφου. Αί ἑγίζουσαι ἑορταὶ τοῦ ἁγίου Νικολάου. (ἀνακομιδὴ τῶν Λει- ᾠάνων του, 90 Μαϊου) ἡ τῶν Α- γίων Πατέρων τῆς ἓν Ἀικαίᾳ Οωσυμεννκῆς Συνόδου καὶ τῶν ἁγίων Φεοστέπτων θασιλέων καὶ ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου. καὶ Ἠλένης (951 Μαΐου), μᾶς δίδουν τὴν εὐκαιοίαν νὰ Κάμωμεν µερι- γὰς σκέψεις, αἲ ὑποῖαι μᾶς πεί- Ώσυν. ὅτι πᾶν ὅντι οὗτοι. ἐπέτυ: γον τόσυν διὰ ὃν γνιήσουν τὸν καλὺν ἑανυτύόν των, ὅσον καὶ κατὰ τὸν ἀνῶνα των δι ἐπικράτησιν τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς πίστεως εἷς τὺ Νεῖον πυόσωπον Ἰνανβρωπήσαάντος ᾿Ιησοῦ Χοιστοᾶ, ὤφευλον, πθὸ παντός, εἲς τὰς χοισιανὰς μητέρας των, Αξίζει λοιπὺν τὸν χόπον νὰ ἀσιοληθῶμεν καὶ ἡμεῖς μὲ τὸ ἴε . κ ε τι , οὖν. τηῦτο ποόσωπον τῆς μητέρας τῆς αὐρανόσταλτης, ἀτίμητης ιά γασ» ματὰ τὸν ποιητήν. Ἔκτος τοῦ. παραδείγματος τῶν. μητέζων τῶν. ἀνωτέρω. ἁγίων, μᾶς πυυτρέ- πει ναὶ ἡ Πύλις χὺὲς ἕἔορτα: αἰηῖσα ἑαοτὴ τῆς Νητέρας γαἲ πλον τὸν χοιστιανικὸν κόσμον γαὶ ἴδίως εἷς τὴν Ελλάδα (τὴν πρώ- την Ἱνυριακὴν τον. λΙαΐους ἔφετος τὴν. 14ην ΑΙαΐουλι Ἱαλαιότερα αὐτὴ ἢ ἑαστὴ ἑωοτάζετο εἲς ρλ- λάδα τὴν δαν Φεθροναρίοῦν ζορ- τήν, κα). ἤν ἡ Παναγία τοῦ Κιν οἵμαν Ἀ[ητέοα, προσέφερε τὸ Πεῖον Αρέφος εἰς τὸν ναόν, ὅτε ἐδέξατο αὐτὸ. εἲς τὰς ἁγπάλας αὐτοῦ. ὦ ποεσθύτης δυμεών, Εὶς τὴν μητέρα παρουσιάζεται ποωπαντὺς ἴκδηήλως ἡ ἀρετὴῃ τῆς ἀγάπης. λγοουσχνεῖς χυνράσεταα, Ὀυσιάζοι τὸ πάν διὰ τὸ παιδί της, διὰ, νὰ κατοθώσῃ νὰ, τὸ δῇ φαὐνιπον εὐ ὑπό] ηπτο χυινωνιαν χαὶ ελείει τὰ, µάτια ὅταν δὰ φὐνῃ ἀπὸ αὐτὸν τὸν κήσπον ἱκανοποτ- µένη σὰν. τὸ ἰδῃ νὰ, ποαγµατυ- πιιῇ τὸ, ἄνειρά της. Ἡ ἀνάπη της « Ῥάνει πέχοι τοτούτου, σημεί- αὖς πστε καὶ τὸ αἷμά της νὰ, δί- δη διά νὰ σώσῃ τὸ παιδί της. λναύοσται πευίπτωσις κατὰ τὴν ἁπιίαν μήτέσα, εὐρεθεῖσα, εἲς ὅπυς δὲν ὑπῆσγε στισὼν νεσοδ αἱ τὰ παιδὶ της ἐνινδύνευε νὰ ἁπυπάνῃ τῆς δίφης χατεξέσγισε τὰς ο λέθας της διὰ νὰ τὸ ποτί- ση μὲ τὸ αἴπά της, πουτιαήσασα γὰ γάση Ἡ ἰδία τὴν ζωήν της πρυλειύνον νὰ σωῦῇ τὺ ῥοῦῆς τοῦ ἐνάσετος πολίτη µέσα εἲς τὴν τόπον παιδί τη, ᾽Απόναντι τοῦ. µίσυνς καὶ τῆς ἀδιαφοοσίας πρὸς αὐτὴν ἀντιπαφα- θάλλει τὴν ἀγάπην τῆς. ᾿Ἀναφέ- ροῦ0ν, ὅτι κάποτε κάποιος νέυς--- ἀνέκδοτο θέθαια εἶναι αὐτὸ---ᾗ- γάπησε µία μάγισσα. ᾿Βκείνη διὰ γὰ τοῦ δώσῃ τὴν Χαρδιά της καὶ γὰ ἀνταποκοιθῇῃ εἲς τὸν ἔρωτά του, τοῦ εἴπε νὰ τῆς «έοῃ τὴν καρδιὰ τῆς μητέρας τοῦ, καὶ τότε θὰ, ἀντελαμθάνετο αὐτὴ ἐὰν αφᾶ- γµατι τὴν ἀγαποῦσε. ᾿Εκεῖνος ἓ- πῆγε ἐσκύτωσε τὴν μάνα του, ἐπῆρε τὴν καρδιά της καὶ ἔτρεχε διὰ νὰ τὴν φέοηῃ εἰς τὴν μάγισ- σα, διὰ νά τῆς δείξῃ πὼς πυρά: γµατιν τὴν ἠγάπα, καὶ ἔκαμε τὸ δέλημά της. Ἠνῷ ὅμως ἔτρεχε χαρούμενος νά φθάσῃ στὺν προο- ρισμό του ἐκτύπησε καὶ ἔπεσε κά- τω. κο. «Ἰ[όνεσες ἀγάπη µου» τὸν ἠρώτησε ἢ καρδιὰ τῆς µάνας του. Ανέκδοτο. θέδαια, εν αὖ- τό. φανταστικό ἀλλὰ πολκὰ αᾶς λέγει, μᾶς διδάσκει. ἠμγώπιον τοιαύτης ἀγάπης, τι ποέπει νὰ προσφέρῃ ὁ ἄνθρωπος, ὁ Χυιστιανός ᾿Ασφαλῶς, ἀγάπση. Τὴν χαρά τὴν ἱκανοποίησι, καὶ συαμόρφωσιν, ποὺς πᾶν ὅτι ζητεῖ, ὅντι δέχει. Ἐπιθάλ]λεται νὰ μὴν τῆς δίδων- ται ἄφουμαὶ λήπης καὶ πόνου ποντὰ εἲς τοὺς μεγάλους µόχθους χαὶ πόνους τοὺς ὁποίους ὑποπέ- ρει, ἕως ὕτου ἀναθρέψῃ τὰ (ω.α- στάµια της. Καὶ εἶναι πολλοι οἱ τοιοῦτυι αόνοι. οἳ ὁποῖοι, ὡς ϱοµ- φαΐα. δίστοµος, διαπερνοῦν τὸν γάσδία της καὶ τὴν καταῦρυμμα- τίζυν. πα ὅσον ἐκδηλοῦται ἡ ἄγάπη τῆς Ν[ητέρας χατὰ τόσους καὶ ποι- γίκους τρόπος καθῆκον ὕλων µας εἶναι νὰ τὴν περιθάλλωµεν. ὃδιας- κῶς μὲ ἁγάπην. ΠΗουπαντὺς δὲ τώνα, ὅτε ἔωο- τάααπεν τὴν πρὸς τιμήν της ἡμέ- ραν, ἂς ἀνανεώσωμεν τὴν ὑπόσχε- σίν πας: δὰ τὴν ἀγαπῶμεν. Αλλωστε χα ὃ Οεὺς ὑπόσγεται καὶ ἐπίνεια. ὄχι μόνον. οὐράνια, ἁγαθά, δι ἐκεῖνον ὃ ὅποῖος ἄγα- πᾶ, σέθεται καὶ ἐχτιμᾶ τὴν αἠτέ- ρα του. Ἡ πέµπτη ἐντολὴ τοῦ δεχακάγου τονίει: «, ἵνα εὖ σοι γένηταν χαὶ ἵνα μακροχρόνιας γε- γη ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἦν Κύσιος ὁ Οεὺς σοὺ δίδωσι σοι», ᾽Ααὺ. σένα λυιπὺν ἐξαρτᾶται. ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, ἐὰν Ὀέλῃης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς νὰ, ζήσης πολλὰ 7ουνια. Λ.Σ. πφοσεγγίσεως τοῦ Βατικανοῦ μετὰ των. ἄλλων ΄Ελκλησιῶν. ης πρώτης τάσεως ὁπαδοὶ εἶνα. υ 6αρντινι καὶ οἱ Καρδινάλιο τοῦ «Πενταγώνου» ᾿Οτταθιάνι, Νινά- λι, αΠιεσάρδο καὶ Μικάρα, Κόύως καὶ μερικοι Επίσκοποι τῆς ἹἹτα- λίας καὶ τῆς ᾽Αμερικῆς. Ἱῆς ἅ]- λης µερίδος τῆς αφοοδευτιτῆς, προΐσταται ὃ Πάπας χκαὶ ἄχολυυ- δοῦν οἱ Κκαρδινάλιοι καὶ Ἐπίοκο- ποι τῆς Γαλλίας, τῆς Γερµανιας ναὶ τῆς 'Ἱεραποστολῆς, Παρ ὁ- λον. ὅτι οἳ δημοκρατικοὶ ὑπερισχύ- οὖν εἰς ἀριθμόν, γίνεται συστη- ματικὴ παρεµπόδισις τῆς προςτοι- µασίας τῆς Συνόδου καὶ δὲν εἷ- γαν ἀκόμη θέδαιον ὕτι αὕτη τα συνέλδῃ, ὡς ἔχει ἀναγγελθῃ, ἐν- τὸς τοῦ 1965. Ἡ ἐπιτροπὴ δια τὴν προσέγγισιν μετὰ τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ὁ- ποίας εἶναι ὃ ᾿Τησονΐτης Καρδι- νάλιος Ἀῑπέα καὶ µέλη ὁ Ὅλλαν- δὺς Ἠίλλεμπραντς καὶ ὁ Ταλλος ᾿Αοοιγκί, συνεχίζει τὸ ἔργον της, μὲ. ἑλαχίστας, ὅμως, πιθανότητας α , ἐπιτυχίας. Αἱ.. διϊστάµεναι ἀπόψεις τῶν στελεχῶν τῆς Καδολικῆς Ἔνκλη- σίας ἀρχίξουν ἀπὸ τότε ποὺ ἕξε- λέγη Πάπας ὁ Ἰωάννης ΚΓ΄. 1 ἐκλογὴ τοῦ Καρδιναλίου Ῥονκάλλι ὡς Ἱ]άπα, μπορεῖ νὰ ἐγένετο δε- κτὴ μὲ πολλὴν χαρὰν ἀπὸ τὸν Καδολικὸν κόσμον, δὲν συνέξη, ὅμως, τὸ ἴδιον καὶ μὲ τὰ μέλη τῆς Ῥυνόδου τῶν Καρδιναλίων. Μετὰ τὸν Ὀάνατον τοῦ Πάτα Πίου τοῦ 18’, οἳ Καρδινάλιο εὖ- ρέθησαν διηρηµένοι ὡς πρὺς τὸν διάδοχον. Πάντες ἠὑπεστήριξαν τὴν ἐκλογὴν τοῦ Ἰ᾽Αομενίου «αρ- διναλίου. ᾽Αγκαντζανιὰν ὡς γεου Πάπα. ἸΑλλ’ αὐτὸς εἰς τὴν Σὴν- έλεισιν τῆς Καπέλλα Ἀιξτίνα ἐ- δήλωσε δηµοσίᾳ ὅτι δὲν θὰ άπε- δέχετο τὴν ἐκλογήν. Κατόπιν τούτου ἐξελέγη ὁ Πατριάρχης τῆς Βενετίας Ῥονκάλλι, ὃ νῦν ᾿Ἰωάν- γης ὁ Γ΄. Τῆς ἐκλογῆς προῦπῆρ- ξε. σφοδρά ἀντίδρασις ὑπὺ μιᾶς ὁμάδος ἸΙαρδιναλίων. Τοῦτο χα- τέστη πλέον οφανερὸν ἀπὸ τὰς ἀμέσους ἐνεργείας «ἀντιποίνων» τοῦ νέου Ἱάπα, ὃ ὑποῖος ἁπε- μάχρυνε πολλοὺς ἀντιφρονοῦντας ἀπὺ τὴν Φήύνόδον, μὴ ἐξαιρουμέ- γου καὶ τοῦ πλέον δραστηρίου καὶ πρώτου τῶν Καρδιναλίων, Γάλ- λου τὴν καταγωγήν. Τισσεραάν, ὁ ὁποῖος διὰ γράμματος «εὐαρεσχεί- ας» ἐγκατέλειψε τὴν ὨὈέσιν τοῦ γενικοῦ γοραµµατέως τῆς Ἀυνό- δου τῶν Ἡνωμένων ᾿Ανατολικῶν Ἐγκλησιῶν. Μετὰ ταῦτα ὕρχισεν ἡ εἰσαγωγὴ γέων Καρδιναλίων ες τὸ Κογκλάδιον διὰ τὴν ἕξα- σφάλισιν τῆς πλειοψηφίας. α- δη ἔφῦασαν εἰς τὸν ἀριὑμὺν ἐ- γενῆντα. Ὁ Πάπας, εἲς τὸ Βατι- κανὺν, εἶναι, τρόπον τινά, σύμθο- λον καὶ πολλάκις ὄργανον τής Γενικῆς Γοαμµατείας τοῦ Ἰυά- τους τοῦ Βατικανοῦ, τῆς ὑποίας. ὡς εἴπομεν,. προΐσταται ὁ συντη- οητικὸς καὶ παγίσχυρος Ἰαρδινά- λιος Ταρντίνι. Πέραν, θεθαίως. τούτων, εἷς τὸ Βατικανὺν ὠπάρχει,. διὰ τὸ πὔρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ διὰ τὴν ὑπακοὴν τοῦ. καδολικοῦ κόσμου, τὸ ἀπολυταρχικὸν σύστημα. μὲ ἐπὶ πεφαλῆς τὸν «ἀλάνῦδαστον» Πάπαν, τὸν τὰ πάντα διατάσσον- ται πλήν, ὅμως, μὴ ἔχοντα ἀπόλιυ- τον ἐξουσίαν, --τ----ᾱ-ᾱ-- Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΕΓΕΝΕΤΟ ΛΙΚΙΗ ΥΠ0 ΤΟΥ ΠΛΠΛ Η10ΛΙΣ ΤοΥ ΒΛΤΙΚΑΝΟΤΣ, ὃ Ἀαΐου--- Ἡ ἨΒασίχισσα τς ᾿Αγγλίας Ἐλισάθετ καὶ ὁ σύξυγὸς της Δοὺξ τοῦ ᾿Βδιμθούργου. Φί- λιππος ἐγένοντο τὴν πρωΐαν τῆς Παρασχειῆς, ὅης Μαΐου, δελτοὶ εἲς ἀκρύόασιν ὑπὺ τοῦ Πάπα Ἰωάννου ΑΓ’. Σημειωτέον Ότι διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ τῆς ε- ταρουθμίσεως ἐπισκέπτεται τὺ {δα- τικανὸν ᾽Αγγλὶς Βασίλισσα. Ἴξ ἄλλου εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Ἱνοάτους τῆς ΙΤόλεως τοῦ Βατικανοῦ, κατὰ τὸ 1959, ποὺ γίνεται ἐπισήμως ὃε- χτὸς ὑπὸ τοῦ Πάπα, Ηγέτης τοῦ Ἠνωμένου Βασιλείου, δεδομένου τι κατὰ τὸ 13953, ὁπότε ἐπεσκέ- φὕήῆσαν τὸν τότε Ἱάπαν ὁ Βλαι- λεὺς Γεώργιος ὁ Ἡ΄ καὶ ἡ ἆλα- σίλισσα Μαίρη, ἡ ἁγία ἕδρα δὲν εἶχεν ἀνακτήσει, εἰσέτι, τὰ ἐδα- φικὰ κιριαρχιυκά της δικαιώιατα, πυὺ εἶχεν ἀπολέσει κατὰ τὸ 1618, χατόπιν τῆς γαταλήψεως τῆς Ρω- µης ὑπὸ τῶν ᾿Ἱταλυκῶν θασιλικῶν στρατειάτων. ΕΠΡΤΗ ΤΗΝ ΠΛΤΜΙΠΝ ΑΘΗΝΑΙ, 8 Μαΐου,-- Οἱ ἐν ᾿Αθήναις καὶ Πειραιε Πάτμιοι ἑώρτασαν τὴν 8ην Μαΐου, ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θευ]λό- γου, διά λειτουργίας εἰς τὴν ἄνω- Βεν τοῦ συνοικισμοῦ Παπάγου φερώγυµον Μονήν, χοροστατήσαν- τος τοῦ 3εθ. Μητοοπολίτου πρώ- ην λείας κ. Ἀντωγίου. Ὡς γγωστὺν εἰς τὴν νῆσον Πάτμον, τῆς Δωδεκανήσου, ἠπάρχει ἡ ἵ- στορικὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάν- γου τοῦ Θεολόγου, ΕΤΟΣ ' ΛΡ. ΦΥΛΛΟΥ 48 Ἐτησία συνδρομὴ 5ΟΟ μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΓΡΑΦΕΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΑΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίρην ΕΚΑΣΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ θΘΕΜΛΙΑ -- ΕΝΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΜΛΙΛ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΠΛΗΣΕΙΣ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 195 ΜΛΊ0Υ 196 ΛΑχιλλείου Παχωμίου ἐπ. ὁσ., Λαρίσσης. Μεγάλου. Μὲ παραλήρημα ἐνθουσιασμοῦ ἑώρτασαν πρὀ τινος οἱ Ῥῶσοι τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ Γκαγκάριν, τοῦ πρώτον ἀστροναύτου. Παρελάσεις, ἑορταί, ὑποδοχαί, δεξιώσεις, παράσηµα εἰς τὸν ἄνδρωπον τοῦ διασιή- ματος. Μὲ τὰς ἰδίας ἐκδηλώσεις ὑπεδέχξησαν αι οἱ ᾽Αμεριχανοὶ τὸν Άλαν Σέπαρντ, τὸν ἰδικόέν των πρῶτον ἀστροναύτην. ἝἛνας σχληρὸς χπαὶ ἀἁσταμάτητος συναγωνισμὸς καὶ ἀνταγωνισμὸς παρατηρεῖται ἀπὸ μακροῦ μεταξὺ τῶν δύο γιγάντων, διὰ τὴν διατήρησιν τῆς πρωτὸ- πορείας εἰς τὸν τοµέα ἐρεύνης τοῦ διαστήματος. Καὶ εἶναι, θεθαίως, ἀληξὲς, ὅτι χατὰ τὰ τελευ ταῖα ἔτη ἡ ἐπιστήμη ἐπέτυχε χαταπληχτικὰς κατα- κτήσεις καὶ εἰσέδυσε μὲ θαυμαστὴν ὄντως δύναμιν εἰς τὰ μυστήρια τῆς φύσεως. Αἴ κατακτήσεις της δὲ οῦ- ταὶ ἔγιναν ἀφορμῆ νὰ ἀχουσθοῦν πολλαὶ µεγολόὸ: στοµοι ἐπαγγελίαι ἀπὸ μέρους ἐνθέρμων ὁπαδῶν της, µέχρι σημείου, ὥστε νὰ ὑποστηρίζεται, ὅτι ἡ ἔπι: στήµη θὰ λύσῃ ὅλα τὰ προθλήµατα τοῦ ἀνδρώπου καὶ δὰ µεταθάλῃη τὴν γῆν εἰς ἕναν ἀληξινὸν παρά: δεισον εὐδαιμονίας. Κατ’ ἀρχήν, θεξαίως, ὁ Χριστιανισμός δὲν ἔχει λόγους νὰ μὴ δέλῃ αὐτὴν τὴν πρόοδον. Διότι εἶναι ποινἠ ἀντίληψις πλέον, ὅτι ἡ πίστις δὲν φοξείτοι τὴν ἔρευναν. ᾽Αντιθέτως τὴν εὔχεται καὶ τὴν ἔπι- διώχει. Διότι µέσα εἰς αὐτὸν τὸν ἀσυνήθη ἔπιστημο νικὸν ὀργασμόν, ἰδίως εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν φύσιν, ἡ ἔρευνα ἀποπκαλύπτει καθαρώτερα τὸ μεγαλεῖον τῆς δημιουργίας καὶ, κατὰ συνέπειαν, τονίδει ἐντονώτε ρον τὴν σοφίαν τοῦ Δημιουργοῦ. Εὶς τὴν Π. Διαδή- γην σημειώνεται µία φράσις μεγάλης σπουδαιότητος: «Αὐτὸς ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάξεσδαι ἐν τοῖς θαυµασίοις αὐτοῦ» (Σ. Σειρὰχ λη”, 6). Αὐτός! Ὁ Φεός, ὅπλαδή. Εαὶ συνεπῶς ἡ Ἀριστια- νικὴ Φρησχεία δὲν ἔχει λόγους νὰ μὴ χαίρηῃ διὰ τὴν διεύρυνσιν τῶν τομέων ἐρεύνης τῆς ἐπιστήμης. Αλ λ Α1τ... ᾽Αλλὰ ὑπὸ µίαν προὐπόθεσιν. Ποίαν: Ότι δὲν θὰ εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου Μονόπλευρος. Δηλαδὴ δὲν θὰ καλλιεργηθξῆ κατὰ τρόπον ἀφύσιμον Τῃἡ αν υ τρ] νοιαν, τὴν ἐπιστήμην. Διότι, ὅταν δὰ δοβῆ τοιαύτη κπατεύθυνοις, τότε, κατ ἀνάγνην, θὰ λείφη ἡ ἰσὸς- ροπία τῶν δυνάµεων. 'Ἡ μὲν περιοχὴ τῶν αἰσθημά- των ναὶ τῶν πόθων δὰ εἶναι ἀναιμιχὴ καὶ στεῖρα, ἑνᾧ ἡ περιοχὴ τοῦ νοῦ δὰ παρουσιάζῃ ἀφύσιχον ἐξόγκω- σιν. Καὶ ὁ ἄνθρωπος δὰ εἶναι τότε εἰς τὴν πραγιια- τικότητα ἕνα διανοητικὸν τέρας.... Καὶ αἱ συνέπεικχι μιᾶς τοιαύτης καταστάσεως οἷὲν εἶναι δύσκολον νὰ ἀντιληφξῃ χανεὶς πόσον τραγιχαὶ θὰ εἶναι, τόσον εἰς τὰ ὄτομα χαθ ἕαυτά, ὅσον καὶ εἰς τὸ ποινωνιχὸν σύνολον γενιχῶς. διότι ὁ ποατα- πληχτιχκὸς αὐτὸς ρυθµός, μὲ τὸν ὁποῖον προχωρεῖ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν χατάκτησιν τῶν μυστικῶν τῆς ού- σεως, δυστυχῶς, µετουσιώνεται εἰς καταστρεφιγὴν δύναμιν, τείνουσαν νὰ σχορπίσῃη τὸν ἀφανισμὸν εἰς τῆν δύσμοιρον ἀνθρωπότητα. Όλαχι αὐταὶ αἱ ἄνα- παλύψεις δίδουν τροφὴν εἰς τὸν ξεὸν τοῦ πο- λέμου Ὑκχὶ στήνουν τὴν Αλαιμµητόμον, ἡ ὁποίᾳα θὰ νεκρώσῃ τὸ πᾶν. “ο ᾽Αμερικανὸς φυσιχὸς ῥδό- πτωρ Σζίλαρντ ἕπαμε τὸν ἑξῆς ὑπολογισμόν. «ΦὈὲ τὰ νέα δερμµοπυρηνιχκὰ ὅπλα, ὁ θάνατος ὅλων τῶν πατοίχων τῆς γῆς θὰ ἐστοίχιζε µόνον 1.000.000 ο06 δολλάρια. Δηλαδὴ ὁ κάθε ἄνθρωπος δὰ ἐφονεύετο µόνον μὲ 40 σέντο. Ἰ όσον τρομακχτικὴ δὰ εἶναι µία μελλοντικὴ σύγχρουσις τῶν κρατῶν, ἐξ αἰτίας τίς ἀναπτύξεως τῶν ἐπιστημενιχῶν μεθόδων. Εἴχαμε κάποτε τὴν ἁπλῆν θόμόαν. ᾽Αργότερον ἐπέτυχεν ὁ ἄνθρωπος νὰ χατασχευάση τὴν ἄτομι- νὴν θόµθαν, ἡ ὁπφία γαὶ συνεχλόνισε τότε τὸν χὸ- σµον. Ἡραδύτερον ἐπέτυχε τελειροποίησιν τῆς ἁἅτο- μιχῆς. Ἐν συνεχεία ἔχαμε τὴν θόμθαν ὑδρογόν»υ. Μετὰ ταῦτα τὴν θόμθαν χοθαλτίου. ᾿ἘΕσχάτως ςὲ παρουσίασε καὶ τὴν ἐόμόαν κονιορτοῦ. Διὰ νὰ γἱ- νουν ὅλα,... πονιορτὸς καὶ ἀφανισμές. Εἶχε δίκαιον ὁ ᾽Αἰστάϊῖν, ποὺ ἔλεγε χάποτε: «Αν γίνη ποτὲ τρίτος Εχίσῃ νὰ ἀναπτύσσῃη μόνον τὸ πνεῦμα του, να δεικνύῃ δὲ περιφρένησιν γναὶ ἀδιαφορίαν πρὸς τῆν παλλιέργειαν τοῦ ἐσωτερικοῦ τὸυ χόσµου, τῆς ψυ- χῆς του, τῶν αἰσθημάτων του. Διότι εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ σύγχρονες χόσµος αἰσθάνεται µίαν ἔντονον ἀποστροφὴν πρὸς ὅτι λέ- γεται ἄνωτερότης, εὐγένεια ἤδους, φυχιχὴ ὑγεία, πνεῦμα Φεοῦ. Δὲν τὸν συγχινοῦν τὰ ἰδανιχκά. Δὲν τὸν πυρακτώνουν αἱ ἰδέαι καὶ οἱ παλμµοὶ τοῦ Φείου. Εχει στρέφει τὸ ἐνδιαφέρον του µόνον εἲς τὰ ἵιλι- πά, τὰ ἐφήμερα. 'Η φυχή του εἶναι ἄδεια ἀπὸ σχιρ- τήµατα καὶ πόθους ἱερούς. Μκαὶ δι αὐτὸ ἀγωνίζετοι νὰ δημιουργῃ κάθε τόσο καὶ νέας ἐντυπώσεις. Διότι νοµίδει ὅτι ἔτσι γεμίζει τὸ πενὸν τῆς φυχῆς του. Ὅμως ματαιοπονεῖ. Αν δὲν οστραφῇ πρὸς τὰ αἰώνια ρεῖθρα τῆς ζωῆς, τὰ ὁποῖα ἐχπηγάξευν ἀπὸ τὸν Φεὸν καὶ ἂν δὲν ποτιοξῃ ἣἡ φυχή του ἀπὸ τὸ εὔ- δωρ τὸ ζῶν», τὰ ἰδανιχπό, τὴν ἀρετήν, δὲν θὰ κοα- τορθώσῃ ποτὲ νὰ εὕρῃ τὴν χαρὰν τῆς ζωῆς χαὶ τὴν εὐτυχίαν. Φὰ διφᾷ εὐδαιμονίαν χπαὶ δὰ τρυγᾶ καχο- δαιμονίαν. Φὰ εἶναι ἕνας τραγιχὸς χιμαιροχυνηγός. Θέλετε αποδείξεις Παλαιότερα δὲν εἶχεν ὁ ἅν- δρωπος τὰς σημερινὰς ἐπιτυχίας εἰς τὸν τοµέα τοῦ μηχανικοῦ πολιτισμοῦ. Σήμµερον εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἔχει δηµιφΦυργήσει ἀληδινὰ θαύματα. ᾿Ανέσεις, εὖ- κολίαι, πόοµφόρ, δυνατότητες εὐχαρίστου ζωῆς ἄπει- ῥροι... Καὶ ὅμως δὲν εἶναι περισσόότερον εὐτυχῆς τῷ- ρα. Ίσως - ἴσως εἴναι ὁλιγώτερον εὐτυχῆς σήμερον, ἀπὸ ἄλλοτε... Ἡ ἀθεθαιότης τῆς ἐποχῆς τὸν συντρίθει. Ἡ ἆ- γωνία τοῦ ἐνδεχομένου πολέμου τὸν συνταράσσει. Ἡ χανία ἔγινε προκλητική. Τὸ ἔγχλημα φαινόµμενον σύνηθες. Ἡ ἀδιχία, πανὼν ζωῆς. 'Ἡ ἀρετή, ὑπέδε σις εἰρωνείας. αἱ ὁ Φεὸς, κάτι ἀνεπιθύμητον... “Ὁ- νοδος τῆς πνευματικῆς στάθµης τοῦ κόσμου... Φαίΐνε ται ὅμως ὅτι δὲν φξάνει.... Καὶ ἔτοι, ἐνῷ τὸ μυκλὸ ἀναπτύσσεται, ἡ φυχὴ γίνεται ἀνάπηρη χαὶ ἀναι- μιχή... Συνεπῶς, ἂν θέλωµεν νὰ ζήσωμεν καὶ νὰ μῆ διαλυθῶμεν, πρέπει νὰ ἀλλάζωμεν ταχτιπήν. Νὰἁ ρίφωμεν τὸ μεγαλύτερον θάρος τῶν πρὀσπαθειὼν µας εἰς τὴν γνκλλιέργειαν τοῦ πνευματιχκοῦ, τοῦ ἐ- σωτεριποῦ ἀνθρώπου. Δὲν σηµαίνει, θέέαια, ὅτι δὰ σταµατήσωµεν τὴν σπουδην τῆς ἐπιστήμης. Καθὸ- λου. Φὰ συνεχίσωµεν νὰ θυξιζώμεθα μὲ ἀγαλλίασιν εἰς τὸν ὠκεανὼν τῶν μυστηρίων τῆς φύσεως. ᾽Αλλὰ πρέπει νὰ κοιτάξωµεν περισσότερον τὴν ψυχἠν µας. Φὰ ἦτο ἄρά γε ἐσφαλμένη ἡ σχέφις µας, ἂν ὑπε- στηρίζαµεν, ὅτι ὁ κόσμος εἰμπορεῖ νὰ ζήσῃ καὶ μὲ ἕλι- γωτέραν σὐφίαν, δὲν εἰμπορεῖ ὅμως νὰ ζήσῃ μὲ ὁλί- γην ἀρετήν: Μὲ ὀλίγην ἀρετὴν, ἡ γῆ θὰ µεταξλη» θᾷ εἰς ζούγχλαν, ἔπου θὰ λειτουργήσῃ, κατὰ τρόπον ἀλύγιστον, ὁ νόµος, ποὺ ἐκπηγάζει ἀπὸ τὸ «δίκαιον τοῦ ἰσχυροτέρου». Αὐτὸ ὅμως δὰ Ἰσοδυνάμει μὲ πλήρη χπατάλυν»ιν τῶν ἀρχῶν τοῦ ἀνξρωπισμοῦ χαὶ τῆς ἐννοίας τόὈ ποινωνιποῦ ὀργανισμοῦ, ἐννοίας ἑνότητος, ἀγάπης καὶ δικαιοσύνης. ᾿Αρετήν, λοιπόν, µπερισσοτέραν χρειάζεται ἡ ἀνδρωπότης. Συνεπῶς καὶ ἡ Ἰθύπρος ᾿Αγάπην περισσοτέραν. Τιµιότητα περισσοτέραν. Πίστιν πε- ρισαοτέραν. Χάριν Φεοῦ περισσοτέραν. Τὸ ἕνα χέρι δὰ χειρίζεται τὰ τηλεσκόπια, τὰ µικροσχόπια, τοὺς διαθήτας, τὴν γραφίδα, τὰ λεπτα ὄργανα τῶν ἐργαστηρίων τῆς ἐρεύνης γχαὶ σπουδῆς τῶν μυστηρίων τοῦ κόσμον. Τὸ ἄλλο ὅμως χέρι, τὸ δεξιόν, δὰ χρατῇ στα- δερὰ χχὶ τίµια τὰ ἰδανιχά, τὴν ἀλήθδειαν, τὸ φῶς, τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ. Φὰ γίνουν ἔτσι τὰ δύο χέρικα, δυό φτερά, ποὺ δὰ δώσουν εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν δύ- ναµιν νὰ πετάξη, νὰ ἀνεέξῃ φηλά, νὰ ἐγγίσῃ τὸν θὐρανόν... Τότε µόνον θὰ κατακτήση τὴν εὐτυχίαν. Ἐκχὶ τὴν γαλήνην. καὶ ἐγωϊστικὸν µόνον τὸ μυαλό. ᾿Αφοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἤ συνισταμένη νοῦ καὶ καρδίας, δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ὠφέλιμον νὰ στρέφωμεν τὸ ἐνδιαφέρον µας µόνον εἰς τὸν νοῦν, τὴν διά- πόλεμος, μὲ ς τέτοια ὅπλα, ἁἀσφαλῶς ὃ τέταρτος δὰ γίνη μὲ... πέτρες. Διότι τότε δὰ ἔχῃ παταστραφή τὸ πᾶν...». Αὐταὶ δὰ εἶναι αἱ συνέπειαι ἂν ὁ ἄνθρωπος συν- λα ἔχουν χλονισδῆ. Ὅλα ἐυθίξονται... Καὶ ὅμως ἡ πρόὀέδος εἰς τὰς ἐπιστήμας εἶναι ᾱ- νευ προηγουμένου... Αν ἔφθανε µόνον αὐτό, δηλ. ἡ ἐπιστήμη, τότε θὰ ἔπρεπε νὰ παρατηρηθῆ καὶ ᾱ- Ναί! Μόνον τότε... Π. ΜΗΤΡΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ--ΔΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟΝ Επὶ τῇ χθεσινῇ παγκοσµίῳ ἑορτῇ τῆς Μητέρας καταχωροῦμεν τὰ ᾱ- πωτέρω δύο τοµάχια τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται τὸ μὲν ἕν εἰς τὴν Παρθένον, ἡ ὅποία προσατενίζει τὸν Υἱόν Της θαδίζοντα τὸν δρόµον τοῦ μαρτυρίου καὶ τὸ ἄλλο τῆς ᾿Ανθούσης, τῆς μητρὸς τοῦ ᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἡ ὁποία ἔχυσε δάκρυα καῖ θαθέως ἑβλίδη ὅταν ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ υἱός της προετίθετ μετ ἄλλων συνοµιλήκων του νὰ μεταθῇ εἲς τὴν ἔρημον διὰ νὰ ἀσκητεύσῃ. Κ.αὶ τὰ δύο κείµενα ἀναφέρονται εἷς τὴν μεγάλην ἀγάπην τῆς Μητέρας, τὸν μητρικὸν πόνον, ὅταν τὸ παιδὶ της ὑποφέρει. ΚΛΟΠΣΤΟΚ «Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ» (Απὸ τὸν «Ἰεσσία») κ Ἡ Μαρία ἐσηκώθη καὶ ἐκοίταζε τὸν ᾿Ιησοῦ. Κι᾽ ᾿Εκεῖνος καθὼς εἶδε πὴν ὠχρότητα θανάτου πού, ἁπλωνόταν στὴν µορφή Της τὸ θλιµµένο Βλέμμα τῆς Μητέρας, ἕἔστρεψε τὸ πρόσωπο... Εκείνη, μὲ σκοτεινὰ τὰ µάτια καὶ θουθὴ τὴν ἁκοή, προχώρησε τρέμµο”- τας πρὸς τὴν ἕδρα τῶν Κριτῶν καὶ εἶδε ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸν Υἱὸν ποὺ ἔ- στεκε, εἶδε τοὺς ἰσχυροὺς κατηγόρους γύρω του καὶ τοὺς κρίνοντας Ῥω- µαίους καὶ ἄκουσε τὴν κραυγὴ τοῦ ὄχλου, ποὺ γύρω ἀντηχοῦσε μίσος καὶ θά- νατο. Τὶ μποροῦσε νὰ κάµῃ Ποίου τὴν εὐσπλαγχνία νὰ ἱκετεύσῃ Ἔστρεψε τὸ Ελέμμα πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς τὸν Οὐρανὸ καὶ πάλι ἀπέμεινε ἄφωνη. Τώρα δέεται ἡ αἱμάσσουσα καρδία: «Ω Σύ, ποὺ διὰ τοῦ ἀγγέλου Τὸν εὐηγγελίσθης καὶ μοῦ Τὸν ἔδωσες εἷς τὴν κοιλάδα τῆς Βηθλεέμ, ὥστε νὰ χο- ρῷ τῆς µητρότητος τὴ Χαρά, ποὺ δὲν τὴν ἔψαλαν ἀρκετὰ οἱ ἄγγελοι, ποὺ ὑμνοῦσαν τὴν γέννησί Του, εἰσάκουσε πολυεύσπλαγχνε τὸν πόνο τῆς ψυχῆς µου καὶ ἀπάλλαξέ µε ἀπὸ τὸν Φόθο ποὺ μὲ συγκλονίζει. Μοῦ ἔδωσες τὴν μητρικώτατη καρδιά, καὶ τὸν ἄριστον τῶν Υἱῶν, τὸν ἄριστον πάντων τῶν ἐπὶ γῆς γεννηθέντων. Μὴν ἀφήνης αὐτὸν νὰ ἀποθάνῃ. ᾿Η ἂς Υίνῃ τὸ θἐληµά Σου. σθῦσε τὰ δάκρυα ποὺ Σὲ ἵκετεύουν γιὸ καὶ Σὺ ποὺ ἐποίησες τοὺς οὐρανοὺς, εὐσπλαγχνία». Ἐδῷῶ ἡ καρδιὰ ἔμεινε ἄφωνη. 'ὉΟ χείμαρρος τοῦ ἐπερκχομένου ὄχλου την παρέσυρε παράµερα καὶ τῆς ἀπέκρυψε πλέον τὴν ὄψιν τοῦ Υἱοῦ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ [Αναφέρει τὰ λόγια ποὺ εἶπε ἡ μητέρα του ὅταν τῆς ἆ- νάγγειλε τὴν πρόθεσί του νὰ φύγῃ µακρυά της γιὰ νὰ ἆ- σκητεύσῃ]. ων Ὅταν ἕἔνοιωσε ὅτι αὐτὰ εἶχα κατὰ νοῦν, μὲ ἐπῆρε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μὲ ἔμπασε στὸ σπίτι καὶ ἀφοῦ μὲ κάθισε στὸ κρεδάτι, ὅπου μὲ εἶχε γΥεννή- σει, μὲ θερμὰ δάκρυα ποὺ προξενοῦσαν πόνο, ἀλλὰ καὶ μὲ λόγια ἀκόμη πιὸ θερμὰ, μοῦ εἶπε: «Εγὼ, παιδί µου, δὲν εἶχα τὴν τύχη νὰ χαρῶ τὴν ἀρετὴ τοῦ πατέρα σου. 'Αὐτὸ ἦταν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ λίγο ὕστερα ἀπὸ τοὺς πόνους τῆς γεννήσεώς σου, ἆλθε ὁ πόνος τοῦ θανάτου του, ποὺ πρόωρα ἔφερε σὲ σένα τὴν ὀρφάνια καὶ σὲ µένα τὴν χηρεία τὴν πικρή. ων Αλλὰ, τίποτε ἀπὸ ὅλα ὅσα κατόπιν ὑπέφερα, δὲν μὲ παρακίνησε οὔτε στιγµή, νὰ σκεφθῶ δεύτερο γάμο καὶ νὰ φέρω ἕναν ἄλλον στὸ σπίτι τοῦ ξικεῦ πατέρα. ᾽Αλλὰ ἔμεινα στὴν ζάλη καὶ τὸν πόνο τῆς χηρείας, πρῶτα, πρῶ- θοηθουµένη ἀπὸ τὴν ἄνωθεν Δύναμι, κι ἔπειτα ἀπὸ τὴν µεγάλη παρηγο- ποὺ μοῦ ἔφερνε γιὰ ὅλα τὰ δεινά µου, τὸ νὰ θλέπω συνεχῶς τὴ µορφή καὶ νὰ διατηρῶῷ ἔτσι ἔμψυχη τὴν εἰκόνα τοῦ ἀποθανόντος. μιὰ χάρι ζητῶ: Νὰ μῆ μοῦ δώσης τώρα δεύτερη χηρεία μὲ τὴν ἀναχώρισί σου καὶ μοῦ ἀνάψεις πάλι τοὺς πα- λιοὺς πόνους. Γιὰ ἐμᾶς δὲν μένει πιὰ ἄλλο παρὰ θάνατος. Ὑπόμεινε λοιπόν, σὲ παρακαλῶ, καὶ μεῖνε µαζί µου. Καὶ σκέφου ὅτι κι ἂν χίλιοι σὲ ἀγαποῦν, καγεὶς δὲν ὑπάρχει ποὺ νοιάζεται γιὰ τὴν εὐδοκίμησί σου ὅσο ἡ μητέρα σου... 9 ! ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΠΛΡΑ Τῆ ΜΑΚΑΡΙΠΤΛΤῃ σου τα, ριὰ του .. Ἔγαντι λοιπὸν ὅλων αὐτῶν, σοῦ ΞΕΥΡΕΘΗ Τ0 ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΜΛΡΤΥΡΙΣ ΕΙΣ ΛΕΣΒΟΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ, 18 ΝΙαΐου. Εἰς τὴν θέσιν Ἰαρνυὲς τῆς περιο- χῆς Θέρμης οἱ κάτοικοι ἐνερΥ]- σαντες ἀνασκαφήν, κατόπιν ὅρα- ματισμοῦ νεάνιδος, εὖρον τὸ λεί- ψανον προεστοῦ τοῦ χωρίου µαρτυ- θήσαντος μετὰ τῶν ἁγίων [α- φαὴἠλ καὶ Νικολάου τῶν ὁποίων τὰ λείψανα εἶχον εὑρεθεῖ εἰς τὴν ἰδίαν περιοχήν. Πλησίον εὑρέδη- σαν ἐρείπια θυξαντινοῦ ναοῦ. Ἰὴν παρελῦ. Ἱ[αρασχευήν, 11 τρέχ. μηνὺς ὁ Μακαριώτατυς Α΄: χιεπίσκοπος καὶ Ιρόεδους τής Κυπριακῆς Δημοχρατίας κ... Ν[ά- κάριος ἐδέγθη εἰς φιλοφρονητιὴν ἐπίσκεψιν τὸν ἐνταῦθα παθεπι- δημοῦντα ᾽Αγγλικανὸν ᾿Αογιετί- σκοπον τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τὴν κ. Μακίννις. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΔΟΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΗΠΜΑ ηοῦ », ΑΗΜΗΤΡΙΟΥ Λ. ΔΡΙΤΣΑ, Οεολόγοι, Καθηγητοῦ τοῦ 'Έλλ. Γυμνασίου Ῥιξοκαρπάσου, Ἕνα ζήτημα, ποὺ ἔχεν λησμωγη- δή ἐπικίνὸννα εἶναι τὸ παρᾶδει- γµα. Ίσως ἐπειδὴ οἳ πολύπλενρες ἀνάγκες τῆς σύγχρονης ζωῆς ἕ- στρεψαν ἀλλοῦ τὰ ἐνδιαφέροντά μας. Ίσως γιατὶ σήµερα χυνη- γᾶμε τὴν εὐκολία καὶ ἀφίνυυμε γιὰ τοὺς ἄλλους τὰ σπουδαῖα ἕη- τήµατα. ὌὍΌλα, ὅμως, αὐτὰ δὲν μᾶς ἀπαλλάσσουν ἀπὸ τὴν εὐθύνη τῆς καλῆς ἀνατροφῆς τῶν παι- διῶν, τῆς ὅποίας σπουδαιότερο µέσον εἶναι τὸ παράδειγµα τῶν μεγάλων. Ἠϊναι δίδαγµα τῆς ψυχολογίας, ὅτι τὸ παιδικὸ μυαλὸ δουλεύει µε εἰκόνες. Οἱ πράξεις τοῦ παιδιοῦ εἶναι κυρίως, ἀποτέλεσμα τῆς ἔπι- δράσεως τοῦ παραδείγματος. Εἷ- γαι ἀλήθεια, ὅτι τὰ σημερινὰ παιδιὰ ἀπὸ μικρῇ ἡλικία δείχνουν, µία τάσι γιὰ ἀνεξαρτησία. “ο ἐγωῦσμὸς τους τρέφεται ἀπὸ τὴν ψυχρότητα καὶ τὴν ἀδιαφορία ὦ- ρισµένων γονέων. 2 αὐτό, ἀκρι- θῶς, τὸ σημεῖο χρειάζεται πφοσ- πάθεια ἐκ µέρους των γιὰ νά κρατήσουν τὰ παιδιὰ χοντά τους. Νὰ θροῦν τὸ σημεῖο τῆς ψυχικῆς ἐπαφῆς. Νὰ δώσουν στὰ παιδιὰ τους νὰ καταλάδουν, ὅτι ξοδεύουν ἀρκετὸν καιρὸ γι αὐτά. Ώτσν αὐτὰ δὰ ἀποκτήῆσουν τὴν ἐμπιστο- σύνην τῶν γονέων τους. Θὰ ζή- σουν τὴν οἰκογενειακὴ ξωὴ σαν χάτι διχό τους. Καὶ τὸ παράδει- γµα τοὺς δὰ γίνη ὁδηγὸς στὶς σκέψεις καὶ στὶς πράξεις τῶν παι- διῶν. Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ περισσύ- τερη εἰλιμρίγεια στὶς σχέσεις τῶν γογέων πρὺς τὰ παιδιά. Οἱ πε- ρισσότεροι γονεῖς ᾖΤοῦν χωριστὰ ἀπὸ τὰ παιδιά τους. ᾿ Άλλοι τὰ θλέπουν σὰν ἀνεπιθύμητους ἔτι σκέπτες στὸ πανηγύρι τῆς συζνγι- χῆς των ζωῆς. Έτσι ὅμως δηµι- ουργεῖται κλῖμα ψυχούτητος, πυῦ τραυματίζει τὴν παιδικἡ ψυχή. Πρέπει νὰ σεδώµαστε τὴν παρου- σία τοῦ παιδιοῦ καὶ νὰ εἴἵμαστε τὸ ποότύυπο γιὰ τὴ ζωὴ του. Γιατί αὐτὺ παρακολοιυθεῖ τὶς Λλεπτομέ ρειες τῆς ζωῆς µας καὶ τὶς ἄντι- γοάφει. 5 αὐτὴ τὴ δουλειά δοη- δεῖ πολὺ καὶ ἡ παιδικὴ περιέργεια. Ετσι τὰ παιδιὰ παραδειγµατί- ζονται ἀπὸ τοὺς γογεῖς. Καὶ ἄντι γὰ τὰ προετοιμάζουν γιὰ τὴ τωή. ἐππαιδεύουν τεντυμπύὔδες. ᾽Απὺ τὴ μάννα ὑὰ µάδη τὸ παιδὶ τὸ δρόµο τῆς Εκκλησίας. 'Ο πατέ- ρας θὰ τὸ κάνη νὰ ἀγαπήση τὴ δουλειά. Τὰ ἀδέλφια του δά γί- νουν οἳ δάσκαλοι τῆς πειδαρχίας. Ἡ ζωὴ τοῦ σπιτιοῦ θὰ συγηδίση τὸ παιδὶ αἳ μιὰ ὅμορφη καὶ συ- στηματιχὴ ζωή. Μεριχοὶ θὰ. προθάλονυν τὸ ἔπι- χείρημα, ὅτι ὁ ἀγώνας γιὰ τὸ ψωμί, δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἆσχο λοῦνται καὶ πολὺ μὲ τὰ παιδιά. ᾽Αλλὰ αὐτὸ εἶναι Ἡ πιὺὸ ἀνίσχνυρη δικαιολογία. Τιατὶ ἡ ἀγωγὴ τοῦ παιδιοῦ δὲν εἶναι ζήτημα χρόνου, ἀλλὰ καλῆς διαθδέσεως καὶ µετρηή: µένης συμπεριφορᾶς. 'Ἡ γλῶσσα τῆς ζωῆς διδάσχει πιὺὸ Ἰαλὰ ἀπὺ τὴν ἀνθρώπινη γλῶσσα. Καὶ τὸ παιδικὸ αὐτὶ τεντώνει ὅταν ἀχούη τοὺς ἤχους τῆς πρώτης. Ὑπάρχουν περιπτώσεις γονέων. ποὺ θλέπουν μὲ διάφορο µάτι τὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ. Τὸ ἀφίνουν γὰ γίνη ὅπως αὐτὺ θέλει. ᾿Αλλὰ αὖ- τὸ δὲν ξέρει τὶ θέλει. Χά, ἕνα θασικὺ σφάλμα τῶν γονέων. 110ο- δίδουν τὴ θέση τους, ἀφίνοτάς την νὰ τὴν πάρη τὸ διαφωτιστικὸ «φυλλάδιο» καὶ ἡ επαρέα» τῆς γειτονιᾶς. 'Π παιδικὴ ψυχἠ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ κάποιον ὁδηγό. Ἰναὶ ἡ δέσις αὐτὴ ἀνήκει µόνον εἲἷς γογεῖς, Αὐτοὶ θά προσπαδήσουν νὰ πλησιάσουν ἁπαλὰ τὴν ψυχη τοῦ. παιδιοῦ. Θὰ τὴν ᾖζεστάνουν μὲ τὴ στοργή τους καὶ δὰ τὴν φωτίσουν μὲ τὸ παράδειγμά τους. Ἡ ἀγάπη τους δὰ γίνῃ ὁ πυλι- χὺς ἀστὴρ στὴ μελλοντική τους πορεία. 'Ἡ χαρούμενη συξήτησι ποὺ κά νουν οἱ γογεῖς, δημιουργεῖ ἀνάλο γη ψυχική ἀτμόσφαιρα στὺ παι- δί. “Ὁ τόγος τῆς φωνῆς τους καὶ οἳ χειρογοµίες, γίνονται ἀντικεί- µενο. τῆς παιδικῆς περιέργειας. Οἱ μικρυλεπτοµέρειες τῆς καῦθημε- ρινῆς των ζωῆς, εἶναι τὰ κύματα μὲ τὰ ῥὁποῖα γίνεται τὸ ὑφάδι τῆς παιδικῆς πείρας. ἈΙόνον ὅταν ἰδοῦμε τὸ παιδὶ σὰν ὁλόκληρον ἂν Όρωπο μὲ ἀνάλογα δικαιώµατα, δὰ κατευδύνωμε ὀρδὰ τὴ ζωή του. Ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀπαραίτη- το νὰ χαρακτηρίδη τὶς σχέσεις γονέων καὶ παιδιῶν, εἶναι ἡ κατα γόησις καὶ ἡ ἀγάπη. Ἠτσι καὶ τὸ παράδειγµα τῶν ἄλλων παίρνει ἕνα χαθοδηγητιχὺ χαρακτῆρα γιὰ τὰ παιδιά. Αὐτά, παραλλήλως, γοιώθουν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς παρουσίας τῶν γονέων. Γεγικώτερα τὸ περιθάλλον παί- ζει σημαντικὺ ρόλο στὴ διαµόᾳ: φωώσι τοῦ παιδικοῦ χαρακτῆηρα. διαπίστωσις, ὅτι «ἡ κοινωνία χά: λασε» εἶναι μιὰ ἔμμεση ἀναγνώρι- σις τῆς μεγάλης εὐθύνης ποὺ θα- ούνει ὅλους µας καὶ ἡ ὑποία μᾶς ἐπιθάλλει νὰ γίνωμε συνεργάτες στὴ σπουδαία ὑπόδεσι τῆς ἄνα: δημιουργίας τῆς ποινωνικῆς ζωῆς. Οἵ πακομοιοιὲς καὶ οἳ µεμιμοι- ρίες, ὅτι φταῖνε οἳ ἄλλοι ἂς µεί γουν στὸ περιθώριο. Ὁ καθένας γὰ προσφέρῃ ὅτι μπορεῖ στὴ µε- γάλη αὐτὴ κοινωνική προσπάδεια, Τὸ παράδειγμά µας ἂς γίνη ἡ ἐμ- πρακτη ἀπόδειξις τῆς συμμετογῆς µας στὸ ὑψηλὸ αὐτὸ ἔργαν. ΔΙ. ΛΕΩΝ. ΛΡΙΓΣΑΣ Καδηγητὴς-- Θεολόγος ΣΥΓΧΛΡΗΤΗΡΙΛ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΗΛΤΑ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Πολωνίας Τιµοθέῳ Ἐγκαρδίως συγχαίροντες ἐπὶ ἐκλογῇ 'Ὑμετέρας ἀγαπητῆς δία- χαριότητοςς ὡς Μητροπολίτου Βαρσοθίας χαὶ πάσης ΙΤολωγνίας, εὐχόμεθα πᾶσαν παρὰ Κυρίου ἐ- γίσχνσιν Πρωθιεραρχικῷ Αὐτῆς ἔργῳ. Δυπούμεθα, διότι, λόγῳ ἵ- διαζουσῶν ἐνταῦθα συνθηκῶν, δὲν δὰ δυγηδῶμεν, ὡς δὰ ἠθέλαμεν νὰ ἀποστείλωμεν ἀντιπροσωπείαν κατὰ τὴν ἐπίσημον Αὐτῆς ἐνθρόνι- σιν. Περιχαρεῖς θὰ παριστάµεῦα κατ’ αὐτὴν νοερῶς, προσευχόµε- γοι ὑπὲρ ὑγείας καὶ µακροηιε ρεύσεως Ὑμετέρας ἈΝΙακαριότη- τος. 11.5.1961 Το ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Σερδίας Γερμανῷ ᾿Αδελφικῶς περιπτυσσόµενοι Ὑμετέραν ἀγαπητὴν Μακαριότη- τα ἐπὶ ὀνομαστηρίοις, συγχαίἰρο- μεν Αὐτῇ, ὁλοψύχως εὐχόμενοι ὑγείαν ἀστεμφῃ, µακρύτητα ἡἦμε- ρῶν καὶ πᾶσαν ἀπὺ Θεοῦ εὖλο- γίαν καὶ ἀγαδωσύνην. 19.50.1961 Το ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΤΑ ΘΕΜΛΙΛ ΤΗΣ ΠΛΝΟΡΡΟΛΟΞΟΥ ΛΙΑΣΚΕΨΕΠΣ ΤΗΣ ΡΟΛΟΥ ΑΘΗΝΑΙ, ἨΜάΐος. --- Ματὰ ἡμιεπισήμους πληροφορίας τὰ γε- γιχὰ θέµατα μὲ τὰ ὑποῖα Ὁ) ἆ- σχοληῦῃ ἡ κατὰ τὸν προσεχή Αὔγουστον συνερχομένη εἰς Ῥό- δον ΓΠανορθόδοξος Διάσχεψις δὰ εἶναι τὰ ἀκόλουδα περίπου: α) 'Ἡ Όέσις τοῦ λαϊκοῦ στοι- χείου εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. ϐ) 'ΠΗ διαποίµάνσις τῶν µετα- , ναστενυόντων, Υ) Ἡ ἕνωσις τῶν ᾿Ορδοδόξων Ἐγγλησιῶν μετὰ τῶν ἀπεσχισμέ- γων ᾿Ανατολικῶν Ἐκκλησιῶν (Αρμενίων, Κυπτῶν καὶ Αἱδιό πων αλπ.). ὃ) Ἡ ἐξύψωσις τοῦ. µορφῶώτι κοῦ χαὶ Χοινωνικοῦ ἐπιπέδυυ τοῦ ᾿Ορδοδόξου Ἑλήρου. πο. δ 5 ῤ - . ε) Ἡ εὐθιγράμμισις τῆς Οἱ- ἀινήσεως τῶν κ ἠνωμένην Οσο πουμενικῆς κλησιῶν μὸ τὴν Βοδοξίαν. στ) Ἡ ὁμοιομοοφία τελετουργικοῦ. Ἡ Τ[Γανορθόδοξος Διάσκεψις τῆς Ῥύδου δὲν παπρύκειται, κατὰ τὰς αὐτὰς πληροφορίας νὰ λάθρ ἀποφάσεις ἐπὶ τῶν συγκεκρμέ- νῶων ἀνωτέρω Ἡ ἄλλων θεμάτων. Οὔτε θὰ συςητηθοῦν εἰδικὰ δέ µατα, ᾽Απλῶς Ὁ ἀνταλλαγοῦν ἆ πόψεις καὶ δὰ ἐπιδιωχὺῇ πονίως ᾗ. στενωτέρα ἑνότης τῶν Ορῦυ- δόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἡ αὔύσφιγ- ἒις τῶν μεταξὺ αὐτῶν σχέσεων ἵνα χαταστῃ δυνατὴ ἡ ἐκ μέρους των ἅἀπὺ κχυινοῦ ἀντιμετώπισις τῶν νενικῶν. προθληµάτων τοῦ μα ἐπὶ. τοῦ ΓΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ᾿Ἐπαξία καὶ ἐπιτυχὴς ἡ ἐκλογὴ Ἡ Αγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Εκκλησίας τῆς ἈΕΚύπρου ματὰ τὴν τελευταίαν ἔἕκτακτον συνεδρίαν Αὐτῆς ἐξέλεξεν ὡς - πίσκοπον τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης ἐπισοκοπῆς Τοιμυθοῦντος τὸν Πανοσιολογ. ᾿Αρχιμµανδρίτην κ. Γεώργιον Παυλίδην. 'Ἡ ἐκ λο)ἡ τοῦ Θεοφιλεστάτου ᾿Εψηφισμένου εἶναι ἐπαξία καὶ ἔπιτυ χὴς διότι πρόκειται περὶ ἑνὸς κληρικοῦ, ὃ δποῖο συγκεντρωγει πολλὰ πιροσόντα ἀπαραίτητα δι ἕνα ἐκκλησιαστικὸν ἡγέτην τῆς συγχρόνου ἐποχῆς. 'Η ἑπλογὴ τοῦ κ. Παυλίδη διὰ τὴν νευραλγι κὴν- --ἐκκλησιαστικὴν αὐτὴν θέσιν δὲν σηµαίνει περιφρόνησιν πρὸς τοὺς ἐν Κύπρῳ ἢ τῷ ἐξωτερικῷ ἐργαξομένους Λλαμπρονς Κυπρίους αληρικοὺς µας. Οὗδεὶς ὄχι µόνο δὲν δύναται νὰ τὸ εὔπῃ ἀλλ οὔτε καὶ νὰ τὸ διανοηθῇ. Διότι εἶναι τελείως ἀναληθὲς. Ἔχομεν καὶ «κληρικοὺς ἁρτίως µεµορφωμένους, καὶ πληρικοὺς μὲ πεῖραν καὶ κληρικοὺς μὲ ἦθος. Οὐδεὶς τὸ αμ: φισξητεῖ. Οὐδεὶς ὅμως δύναται σαὶ γὰ εὕρῃ τι νὰ εἴτπῃ διὰ τὸν Θεοφιλ. κ. Γεώργιον. Περὶ τούτου μαρτυρεῖ ἤ πεῖρα ἑνὸς ἔτους, κατὰ τὸ ὁποῖον εἰργάξετο ἓν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῇ Ἀύπρου καὶ τὸ λαμπρὸν καὶ ἐξαίρετον παρελθόν του. ὍὉ Θεοφιλ. ἐψηφισμένος Ἰριμυθοῦντος εἰσῆλθεν εἷς τας τάξεις τοῦ Ἀλήρου πρὸ δεκαεξαετίας. Εἰργάσθη δὲ κατ ἀρχὰς ὥς “Περοκήρυξ εἰς τὴν Ἱ. ΠΜητρόπολιν Φθιώτιδος {(Λαμίαν) ἐπὶ δ1ᾳ ἔτη καὶ κατόπιν ἐπὶ 510 ἔτη εἰς τὴν Ι. Πητρόπολιν Δράμας. Πρὶν ἢ ἔλθη εἰς Κύπρον εἶχε διορισθῇ ὥς ᾿Ἱεροκήρυξ εἰς τὴν Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπὴν ᾽᾿Αθηνῶν καὶ ὣς Διευθυντὴς τοῦ Γραφείου «Θείου Κηούγματος» τῆς ᾿Αποστολικῆς Διακονίας. ᾿Ἠτο ουν’ τάμκτής τοῦ θρησκευτικοῦ φυλλαδίου «Φωνὴ Κυρίου», τοῦ 1960, συνεργάξετο δὲ καὶ μὲ πλεῖστα ἄλλα περιοδικὰ καὶ θρήσκευτικας ἐφημερίδας. Ἑϊΐς Κύπρον, ἀἄφθ᾿ ὅτου διωρίσθη διευθυντής τοῦ Γραφείου Θρησκευτικῆς Διαφωτίσεως, ἐπελήφθη διαφόρων προθληµάτων ἐχόντων ἀνάγμην ἁμέσου ἐπιλύσεως. Προσέφερε τὰς ὑπηρεσίας του εἷς τὴν ἐφημερίδα µας καταστὰς εἷς ἐκ τῶν σιλέον ἐκλεκτῶν συνεργατῶν µας. Συνέγραφε τὸ Ἀύριον ἄρθρον καὶ τὴν στήλην τῶν Νέων. ᾿Εκδίδει τὸ θρησκευτικὸν φυλλάδιον «Ῥήματα Ζωῆς», τὸ ὁποῖον ἀπέσπασεν πολλοὺς ἐπαίνους. Εἰς τὸν Θεοφιλέστατον ᾿Εψηφισμένον Τριμυθοῦντος εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ τοῦ χαρίση χρόνια πολλὰ διὰ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ προσ: φέρῃ τὰς ὑπηρεσίας του εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν µας. ς « ᾿ νά , Ἡ ᾿Εορτὴ τῆς Μητέρας Ἀθὲς ἑωρτάσθη μεγαλοπρεπῶς καὶ μὲ συγκινητικὰς ἐκδηλώ: σεις εἲς ὅλον τὸν κόσμον ἡ καθορισθεῖσα ἡμέρα τῆς Μη: τέρας. Δὲν ὑπῆρχεν ὡραιοτέρα σκέψις ἀπὸ τοῦ νὰ τιμηθῆ μαὶ νὰ ἁγιασθῇ συγχρόνως ἡ καιοµένη ὑπὲρ τῆς οἰκογενειακῆς εὐημερίας μητρικὴ λαμπὰς καὶ νὰ ἐξαρθῇ τὸ ἠρωϊκὸ στοιχεῖο τῆς ἀκενώτου µήτρότητος. Αἳ περισσότεραι αὐτῶν αἳ ὁποῖαι ἐξῆραν τὸν θρησκευτικὸν καὶ ἐθνικὸν ϱόλον τὸν ὁποῖον διαδραματίζει ἡ Ελληνὶς Ἱητέρα ἀλλὰ καὶ αἳ περισσότεραι αὐτῶν αἱ ὁποῖαι παρηκολούθησαν τὰς θαυµασίας ἑορτὰς εἶναι µήτέρες γνωρίξουσαι ἓκ πείρας τὰ κα: θήµοντά των καὶ τὴν ὑψηλὴν ἀποστολήν των ἐν τῇ κοινωνίᾳ. Παραλλήλως πρὸς τὴν πληθὺν τῶν ἱερῶν καθηκόντων τοὺ ἔχει ἡ Ελληνὶς Μητέρα ἂς ἔχη πάντοτε κατὰ νοῦν καὶ τοῦτο: ὅτι µόνον ἐὰν στρὲψῃη τὴν προσοχὴν τῶν παιδιῶν της πρὸς τὴν Ἔκ- κλησίαν δύναται εὐκολώτερον νὰ διαπλάσῃ τὴν ἐθνικὴν συνείδήησιν των. 'Ἡ ἑλληνικὴ ψυχἠ διετηρήθη καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος χάρις εις τὴν σταθερἀν καὶ ἔμμονον προσήλωσιν της πρὸς τὴν κατ ἐξοχὴν παραδοσιακὴν ᾿Εμκλήησίαν τὴν ᾿Ορθόδοξον. Καὶ διετήρησεν ὅτι τίµιο καὶ ἅγιο ἔχει γὰ παρουσιάσῃ τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα διὰ τῆς συνεργασίας τοῦ θρησκευτικοῦ παράγοντος. “Ἡ σύγχρονος ἸΗητέρα ἂς ἔχῃ ὑπ) ὄψει της τὸν ἰδανικὸν πα: ραδοσιακὸν ἑλληνικὸν γυναικεῖον τύσον. Όχι µόνον νὰ ἀγωνίξε: ται διὰ τὴν συντήρήσιν τῶν ἀρετῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν δηµιουργι: κὴν τελείωσιν αὐτῶν. Νὰ διακρίνεται διὰ τὴν παραδειγµατικὴν ἀλληλεγγύην μαὶ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας. Νὰ ἔχη ἀγάπην πειθαρ: χηµένην, αὐστηρὰν καὶ χαλιναγωγημένην. Νὰ θέσῃ ὣς µοναδικήν της ἐπιδίωξιν εἰς τὴν ζωὴν τὴν δήµιουργίαν ἀνθρώπων, νὰ τάξῃ σκοποὺς καὶ προορισμούς. Νὰ καταστῇ ἑστιὰς τῆς τιμῆς καὶ τοῦ Μαθήκοντος. ᾿Γδανικώτερον πρότυπον δι ὅλας τὰς μητέρας εἶναι ἡ σε: μνὴ Κόρη τῆς Ναξαρὲτ, τὴν ὁποίαν ὕμνησαν οἱ αἰῶνες καὶ προη κυνοῦν τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴν ἂς ἀκολουθήσουν ὅλαι αἳ ἸΜητέρες τοῦ κόσμου καὶ Αὐτὴν ἂς μιμηθοῦν αἳ γυναϊκις ἐκεῖναι ποὺ θέλουν νὰ ἀφήσουν σημεῖα τῆς διελεύσεως των ἐκ ] ) Ορθοδόξου, Νοιστιαγισιοῦ. τοῦ κόσμου τούτου καὶ νὰ ἐγκωμιάζωνται καὶ ἐπαινῶνται. “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ΔΕΥΤΕΡΑ 15 Μαϊευ, 19ε(ί. ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΦΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ ΤΗΣ ΟΧΕΝ ΤΗΝ ΠΛΡΕΛΘ. ΤΕΤΛΡΤΗΝ ΕΤΕΛΕΣΘΗ ἡ ΕΠΙ ΤΗ ΛΗΞΕΙ ΤΝ ΜΑΘΙΜΛΤΗΝ ΕΟΡΙΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΑΡΡΕΝΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Τὴν παρελὺ. Τετάρτην, 10ην τρἐχ. µηνός, ἐτελέσθη εἰς τὴν αἴδουσαν τελετῶν τῆς ΟΝΧΡΝ ἡ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαδηµάτων ὃ- υρτὴ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων ᾿Αορένων Λευκωσίας καὶ Πρυα- στείων, ὕτοι τῆς Φανερωμένης, Καϊμακλίου, 1αλλουριωτίσσης, Ἀτροθόλου καὶ ᾿Αγγλικῆς Σ/ολῖς. Ἡ Βορτὴ περιελάµθανε ἁπιγ- γελίας καὶ Ὀρησκευτικὰ ἄσματα. Ἠοὺς τοὺς χατηχητύπαιδας ὡπμί- λησεν ὁ Ι]ανοσιολογ. ᾿Αοχιμαν- δρίτης κ. Κωνσταντῖνος Δευκω- σιάτης, τοῦ Θεοφιλ. ᾿Ἐπισχόπου Τριμυθοῦντος.χ. Γεωργίου ἀἄπυν- σιάζοντος εἰς ᾿Αθήνας, ἀπειθ- νας πατρικὰς συμθουλὰς καὶ ὅια- θιδάσας τὰς εὐχὰς τοῦ ΜΙάκαδιω- τάτου. Τὰ ἐνθύμια ἀπένειμεν ὁ 1{ανοσιολογ. 1Γρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. ᾿Αοχιεπισκοπῆς κ. αλ λίγικος. Εἰς τὴν Πορτὴν παρέστησαν: «ϱ. 1Τανοσιολογ. αρωτοσύγκελ- λος τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς κ. Ἰχα λίνυοςι οἳ 1ανοσιολογ.. οχι µανδοῖταν Χιχ. Κωνσταντῖνος Ἀευκωσιάτης χαὶ Μάξιμος Ἰουρ: σουμπᾶς, τινὲς τῶν ἐφημερίων Φανερωμένης καὶ οἳ Οεολόγοι «.Χ. Νικόλαος Πέτσας, Ὠασίλειος ν- ποιανίδης, Θεοχάρης Ἀχίδας, ᾿ Άν: δρέας Ν. Παπαθασιλείου χιλ Παναγιώτης Τσικουρῆς ὡς καὶ ὁ φιλόλογος κ. Χοῖστος Κολοιός. Η ΟΡΦΟΔΟΞΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΔΛΙΚΗΝ ΑΦΡΙΚΗΝ ΕΙΕΛΕΣΘΗΣΑΝ ΤΑ ΕΓΚΛΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΛΜΗΤΟΥ |. ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΩΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΣ ΟΥΓΚΑΝΤΑ Τὰ ἐγχαίνια ἐτέλεσαν ὃ ΣεΕ6. Μητροπολίτης Εϊρηνέευπο- λξεως Χ. Νιχόλαος.--Τὸ οἰχόπεδον προσέφερεν ὁ Έασιλευς τῆς Οὐγκάντα Μουτέσα ὁ Β΄ ὁ ὁποῖος µετὰ τοῦ στρατιωτι- κοῦ Οἴχου του, παρηχολούξησε τὴν τελετὴν τῶν ἐγπαινίων. Κατὰ πληροφορίας ἐν Ἰάμπα. λας, τὸν παρελΏ. Μάρτιον ἐτελό- σθησαν μετὰ πάσης ἐπισημότητος ἐκεῖ τὰ ἐγκαίνια τοῦ γεοδµήτου ὀρθοδόξου ἱεροῦ γαοῦ τοῦ Αγίου Νικολάου. 'Ο ἓν λόγφ ναὸς είναι ὁ πρῶτος Λλιθόκτιστος ναὺς εἰς ὕλην τὴν περιφέρειαν τοῦ προτε- κτοράτου τῆς Οὐγκάντας, ὁ δὲ ρυθμός του εἶναι ἐπιμήκης µονό- Ἀλιτος θασιλικἠ, µετρίων διαστά- σεων, εἰς σχῆμα σταυροῦ, ἄνει τοῦ ὁόλου. Οὗτος ἀνηγέρῦη ἐντὸς τοῦ περιθόλου τοῦ δωρηθέντος ὗ- πὸ τοῦ θασιλέως τῆς ἈΙπουγκάντα ἐκτεταμένου οἴκοπέδου, ὕπου ἐπί- σης ἔχουν ἀνεγερθῃ τὰ σχολεια καὶ τὸ νοσοκομεῖον τῆς ᾿Ορθοδό- ξου “Ἱεραποστολῆς. Τὰ ἐγκαίνια ἐτέλεσεν ὃ σεθα- σµένου λόγου, ἐξῆρε τὴν σηµασίαν τοῦ ἐγκαινιασθέντυς ναοῦ διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν τῆς ᾿Ανατολικῆς .λ- φρικῆς καὶ ηὐχαφίστησε τὸν Όα- σιλέα διὰ τὰς δωρεὰς καὶ τὴν εἴ- γοιάν του πρὸς τὴν ᾿Ορδόδοξον Ἐκκλησίαν. Μετὰ τὸ πέρας τῆς τελετῆς ἐ- γένετο δεξίωσις τῶν ἐπισήμων παὶ τοῦ λαοῦ εἰς τὴν πλησίον τοῦ ναοῦ εὐὑρισκομένην μεγάλην σκο- λικὴν αἴθουσαν, κατὰ τὴν ὑποίαν προσεφέρῦησαν ἀναψυχτικά, ἑνῶ χορὺς ᾿Αφοικανίδων μαθητριῶν ἔψαλλε τοπικὰ θασιλικὰ ἐμδατή ρια. Τὴν ἄφιξιν καὶ τὴν ἀναγώ: ϱΠσιν τοῦ Βασιλέως τῆς Μπουγ- κάντα, ἐχαιρέτησαν παφατεταγμε- γοιυ ἑκατέρωῦεν τοῦ δρόμου, απὸ τῆς εἰσόδου, τοῦ περιθύλου µέχρι ὪὉ. ὀρθόδοξος ναὸς τοῦ Αγίου κάντας Καμπάλα. Εἰς Νικολάου, εἷς την πρωτεύουσαν τῆς Οὐγ- τὴν Οὐγκάνταν, ὡς Υνωστὸν ἔχει δηµιουργηθῇ Ένα ἴδιαίτερον ρεῦμα ὑπὲρ τῆς Ορθοδοξίας χάρις εἲς τὸν ἰθαγενῆ ἄρχι- µανδρίτην Ῥουδὴμ Σπάρτας καὶ τὸν Παπασαραντόπουλον. “Ὁ ναὸς τοῦ Ἕλληνα ἀρχιμανδρίτην Χρυσόστομον ᾽Ἁγίου Νικολάου ἀνηγέρθη μὲ χρή- µατα, ποὺ προσέφεραν οἳ ὁμογενεῖς, καθὼς καὶ μὲ προσφορὰς τῶν ἛΕλ- λήνων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν. Τὸ οἰκόπεδον προσέφερεν ὁ Βασιλεὺς τῆς Οὐγκάντας Μουτέσα ὁ Β΄, ὁ ὁποῖος μετὰ τοῦ στρατιωτικοῦ Οἴκου του παρηκολούθησε τὴν τελετῆν τῶν ἐγκαινίων. Ἡ ὀρθόδοξος Κοινότης τῆς Οὐγκάντας, ἀναγγέλλουσα τὴν ἀνέγερσιν τοῦ ναοῦ, ἀπευθύνει καὶ πά- λιν. θερμὴν ἔκκλησιν πρὸς τοὺς Ἕλληνας κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ὅπως συνεχίσουν τὰς προσφοράς των διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν καὶ ἄλλων Χριστία- νικῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν καὶ εὐαγῶν ἱδρυμάτων᾽ εἲἷς τὸ κέντρον τῆς ᾿Αφρικῆς. σµιώτατος ἈΠητροπολίτης Είρηνου- πόλεως (’)Ανατολικῆςι ΄Αφρικῆς) κ. Νικόλαος, συμπαραστατούμενος ὑπὸ τοῦ λληνος ἀρχιμανδοίτου καὶ ὀκτὼ ᾿Αφρικανῶν ἱερέων καὶ διακόνων. ᾽Αρκετὴν ὥραν πρὸ τῆς ἐγάρξεως τῆς τελετῆς τῶν ἐγχαι- γίων, εἶχε συρρεύσει πλῆθος ὀφῦο- δόξων ᾿Αφρικανῶν, τιγὲς τῶν ὁποίων ἀφίχδησαν μετὰ τῶν οἵ- κογενειῶν των ἀπὺ ἀπομεματρν- σµένας περιοχάς. Επίσης συνε- Ἠεντρώῦδη καὶ ὁλύμληρος ἡ μιχρὰ ἑλληνικὴ παροικία, Ἡ τελετὴ ἤρχισε τὴν δην π.μ. μὲ τὴν συνήδη εἰς ἐγκαίνια ναών λιτάνευσιν τῶν Αγίων Λειφά- γων, ἐν συνεχείᾳ ἐγένετο ἡ κα τάθεσις αὐτῶν εἲς τὴν ἡγίαν Ἐράπεζαν, τὸ πλύαιμον, ὃὁ καῦα- γιασµός καὶ ἡ ἐπένδυσις αὐτῆς, καὶ ἠκολούδησεν ἡ ἀοθχιερατικὴ δεία λειτουργία. Εἰς τὴν τελετῆν παρέστη ὁ Ίλα- σιλεὺς τῆς ΑΙπουγκάντα Μουτέσα ὁ Β΄, συνοδευόµενος ὑπὺ τοῦ ἀπ χηγοῦ τοῦ στρατιωτικοῦ τοι Ὁἵ- χου. Επίσης παρέστησαν, ὁ Αγ- γλος γενυκὺς διοικητής, ὁ ἀνὰ τρινετίαν αἱρετὺς Πασιλεὺς -Ἡς Μπουσόγκα, ὃ ποϊγκι ἀδελφὺς τοῦ ῥασιλέως τῆς Μπουγκάντα, ὃ πρωδιπουργὸς τῆς ΑΙπουημιάντα ὃ πρόεδρος τῆς ἕλληνιγῆς χο'γό- τητος τοῦ Ναϊρόμπι γαὶ ἄλλοι ἓ- πίσημοι. Ἠΐς τὸ τέλος τῆς τελετῆς ὁ χα: ροστατήσας ᾿Λοχιερεύς δι’ ἔμπνευ τῆς θύρας μαδήτριαν ποστολῆς, “Ὁ ἐγκαινιασθεὶς ναὸς τοῦ -Α- Υίου Νικολάου, ἀνηγέρῦη ἐντὸς ἑξαμήνου χάρις εἲς τὴν µέριμναν τῆς µμικτῆς ἕλληνοαφρικανικὴς οἰκογομικῆς ἐπιτροπῆς, διὰ τῆς μικρᾶς σχετιῶς δαπάνης των 50.000. σελινίων, ποσοῦ προελθὀν- τος ἐξ ἐράγων πχαὶ εἰσᾳορῶν µε- ταξὺ τῶν ὀρθοδόξων τῆς Αν. ᾽λ- φρικῆς. Ἡ ἐσωτερικὴ ἐπίπλωισις χαὶ διακόσµησις (τέµπλον, ὕρό- γου ἀναλόγια, πιγχλιδώµατα, τοῦ γαοῦ, µαθηταὶ και τῆς Ορθοδόξου Ἱερα σολέα, πλήρης σειρὰ χαθισμάτων, παγκάριον, τορνευτὰ Ἐύλινα µα- νουάλια ο), εἶναι δῶρα Ἑλλάδος καὶ Ἑωτερικοῦ. ΘΑΝΑΤΗΣ ΙΕΡΕΙΣ Τὴν Κυριακήὴν Την Ἀ[αΐου, ἆ- πεθίωσεν εἷς ἠλιγίαν Τὸ ἐτῶν ὁ ἵ- ερεὺς τῆς 1. Μονῆς ᾿Αοχαγ μέλου Ἀ[οναγρίου. Π]απᾶ ᾿Ανδρέας Οἶχο νόµου. ΤῬοὺς. οἰμείους τοῦ. µετα- στάντος καὶ ἰδιαιτέρως τὸν ἆδελ- φόν του 1Τανοσιολογ. Ἡγούμενον τῆς “. Μονῆς Ἱρορδιτίσσης γ. Παγκράτιον Ὀερμῶς συλλυπούµε δα. σσ. Ὑπεύθυνος: ΧΡ, ΑΓΑΠΙΟΥ ἐν μέρει ἓκ τοῦ ἐ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ»Σ ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἐκγλησιαστιὺν Αιαστήσιυν Αευχωσίας Μετα ἕἘ ταύρου ἐν ἹΤουδρόμου, Κώστα ᾿Αοιζμι Αγων, 40181 : υ νῦν ἓν Ἰαγίφ. Δομετίῳ αμ ἐνάγοντος αἱ Μαρίας Νικόλα ἐκ Νέου Χωρίου [Γάφου, χαὶ νῦν ἀγνώστοι διαμυνῆς ἐναο έν η- ἔνανομένγης ΚΔΗΣΙΣ Καλεῖται ἡ Μαρία Νικολάου ἐκ Ἀέου Χωρίου Πάφου κά νον ἀγγώστου διαμογῆς καὶ κατοικίας, Δευτέρᾳ καὶ ὥρᾳ 9 π.μ. ἐμφανισῖῇ αὐτῆς πληρεξονσίου, ἐνώπιον τοῦ ἐν Δευκωσίᾳ Ἰγλλησιαστιαῦ Μαστηοίου τῆς ᾿Αογιεπισκοπῆς Ἱύπροι, ὡς ἐναγομένη ἐπὶ διας: ὑπὸ τοῦ συξύγου της Ἱώστα ταύρου ἐν Προδρόμου καὶ νῦν ἐν γίφ Δομετῳ. ὕπως τῇ 5ῃ Ἱουνίοι. 1901, ἠπύρή αὐτοπρωσώπως ἢἨ διὰ νομίμοι ο Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην. Ἡ παροῦσα γλῆσις δημοσιειήσεταν ἅπαξ ἓν ταῖς ἓᾳ ημερίοιν «Ἡγλλησιαστικὴη ωὴ» καὶ «Φιλελεύθερος», Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αθγιεπισκοπῇῃ Κύπουυ, τῇ 19] Μαΐου 1991, Ὁ 1 ρόέδρος Χάρτου τῆς Ενχκλησίας τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς--- Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ΄Α- γιωτάτης ᾿Εκκλησίας τῆς κύ- πρου, συνελθοῦσα ὑπὸ τὴν προεδρίαν τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρ- Χιεπισκόπου Κύπρου κ. Μα- καρίου εἰς δύο συνεδρίας, την 2αν καὶ 3ην Μαΐου 1961, ἔλα- θε τὰς ἀκολούθους ἀποφάσεις συμφώνως πρὸς ἀνακοινωθὲν ἐκ τοῦ Γραφείου τῆς ἍἹ. Συνόδου: 1) ᾿Απέρριψε τὴν ἔφεσιν τοῦ τέως Πγουμένου τῆς |. Μονῆς Μαχαιρᾶ Εἰρηναίου, τοῦ “Ἱερομονάχου ᾿Επιφανίου καὶ τοῦ Διακόνου Εἰρηναίου, ἐπεκύρωσε δὲ τὴν ὑπὸ τοῦ Δικαστηρίου τῆς Ι. ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς Κύπρου ἐπιθληθεῖσαν ποινήν. 2) ὍὭρισεν ᾿Επιτροπὴν ἐκ νομικῶν ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολί. του Κιτίου κ. ᾿Ανθίμου, ὅπως συνεχίση τὸ ἔργον τῆς ἄνα- θεωρήσεως τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας Πύ- πρου, 3) ᾿Απεφάσισεν, ὅπως ἀντι- προσωπεύσῃ τὴν ᾿Ἐκκλησίαν εἰς Νέαν Δελχὶ 1 Γενιχην ΣἈυνέλευσιν τοῦ Π.Σ.Ε. ᾽Απέρριψϕε τὴν ἔφεσιν τοῦ τέως ᾿Ηγουμένου Μαχαιρᾶ.--- “Ἔδρισεν κχῶν ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Σε6. Κιτίου διὰ τὴν ἄϊ χθεώρησιν Κύπρον.-- Ὅρισεν ἀντιπρόσωπον : ὶ η Ἱ ὧ- ᾿Εξέλεξε νέαν εφορειαν της ἘΕξέλεξεν ὡς ᾿Επίσχοπον Τριμυδοῦντος τὸν Πανοσιολογ. κ. 1. ΙΙ 8 [ἱ 18 ΤΝ ἨΗΝΗ ΠΙΝΒ ΙΙΙ ΤΙΜΗ Πἡ ΙΝΜΙΗΙΝ Τὴ ΙΙΙ ἐπιτροπὴν ἔχν νοµι- τοῦ ἹΠαταστατιλου διὰ τήν συνερχομέενην Παυλίδην--- Καθήρεσε διαχένους Κύπρου εἰς τὴν ἐν Νέᾳ Δελ- χῇ τῶν ᾿Ινδιῶν συνερχοµένην κατὰ τὸν προσεχῆ Ἠοέμόριον Γ΄ Γενικὴν Συνέλευσιν Ἰιοῦ Παγκοσμίου Συµθουλίου των Ἐκκλησιῶν ὁ παρὰ τῇ Παι- δαγωγικᾷῇ ᾽Ακαδημίᾳ Κύπρου καθηγητὴς κ. ᾿Ανδρέας ΛΜι- τσίδης. 4) ᾿Εξέλεξε νέαν Ἔφορειαν τῆς 'Περατικῆς Σχολῆς «Α- πόστολος Βαρνάθας» ἁποτε- λουμµένην ἐκ τοῦ Πανιερωτά- του. Μητροπολίτου Πάφου κ. Γενναδίου, ὡς Προέδρου, τοῦ Πανοσ. Ἡγουμένου,. Κύκκου κ. Χρυσοστόμου, ὡς ᾿Αντι- προέδρου, τοῦ Δρος Χριστάκη Χαραλάμπους, Βουλευτοῦ, τοῦ κ. Σάθθα Χρίστη, Ἐκπαιδευ- τικοῦ Συμθούλου καὶ τοῦ κ. Μιχαήλ. Μαραθεύτη, καθηγη: τοῦ τῆς Παιδαγωγικῆς ᾿Ακα- δηµίας. 5) ᾿Ενέκρινε τὸν ἄπολογι- σμὸν τοῦ 1960 καὶ τὸν προῦ- πολογισμὸν τοῦ 1961. τοῦ πε- ριοδικοῦ «᾿Απόστολος Βαρνά- θας»., ἐπισήμου ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου. Ληξάσης τῆς θητείας τῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ περιοδικοῦ ὥρισε νέαν τοιαύτην ἐκ τοῦ Πανιερώταιου Μητροπολίτου Κιτίου κ. Αν: θίµου, ὡς Προέδρου, τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμανδρίτου κ. Μαξίμου Κουρσουμπᾶ καὶ τοῦ “Ἱερολ. Διακόνου κ. ἄρυσο- στόµου Κυκκώτου, ὥς μελῶν. Ὡς διευθυντὴν τοῦ περιοδικοῦ διώρισε τὸν καθηγητὴν κ. ᾿Ανδρέαν Μιτσίδην. ϐ) Προτάσει τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος, ἐξέλεξεν ὡς Χωρεπίσκοπον τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης ᾿Επισκοπῆς Τρι- μυθοῦντος τὸν Πανοσιολ. Αρ. Χιμανδρίτην κ. Γεώργιον Παυ- λίδην, τῆς χειροτονίας αὐτοῦ ὁρισθείσης τὴν ΚΜυριακήν, 2Ίην Μαΐου 1961. 7) Προέόη εἰς καθαίρεσιν Τῆς Φιλεπτώχου Τὴν 8δην µ.µ. ὥθραν τοῦ πα: ρελθόντος Σαθθάτου ὃ λίακ. ᾿ὰο- χιεπίσκοπος καὶ ΙΙρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας χ.κ. Νία- χάριος ἤνοιξε τὴν Φιλανῦρωπι- χὴν ᾿Αγορὰν τῆς ΟΣΕ (Ἀεα- γίδων). Λευκωσίας εἰς τὴν «ον σαν τελετῶν τῆς ᾿Οργανώσεω-. Ὁ Μαν. ᾿Αρχιεπίσχκοπος περιῆλ- θε τὴν πλονυσίαν σιυλλογὴν τῶν ἐκδεμάτων --- ἅπαντα ἔργα νεα- γίδων --- καὶ ἠγόρασε πλεῖστά ἐξ αὐτῶν. Εῖς τὰ ἐγκαίνια παρέ στησαν μεταξὺ ἄλλων ὁ ὰ. Αγ τῷ Διακόνων 'Ελλαδίου Χαν- ὁριώτου, ἐκ Χανδριῶν καὶ Χαραλάμπους ᾿Ονησιφόρου ἐκ Λάονακος Λαπήθου. ϐ) ᾿Εξήτασε διαφόρους αἱ- τήσεις, ἐφ᾽ ὢν ἔλαδθε τὰς ὃε- οὖὐσας ἀποφάσεις. ΚΙΝ 10 ΜΗ] ΙΙΙ Η [] ΠΡΙΝ {ἡ. ΙλΙΗΚΠΙΤ ΗΙΝΗΙ: ν ΊἩν πρωῖαν τῆς Κυριακῆς, Της Μαΐου, ὃ Μ. ᾿Λοχιεπίσκυ- πος ΙΚύπρου κ.κ. Μακάριος ἑτέ- λεσε τὴν Όείαν λειτουργίαν και ἐκήρυξε τὸν Ἠεῖον λόγον ἐν τῷ ν. ναῷ Χρυσελεούσης Φτροδόλου ἐνγώπιον πυκνοῦ ἐκκλησιάσμαιος, μετὰ δὲ τὸ πέρας τῆς θείας Άει- τουργίας ἐτέλεσε τὰ ἐγκαίνια τοῦ γεοδµήτου. οἰκήματος τῶν Ου: δόξων Ἱδουμάτων τοῦ πφοαστεί- ου. Κατὰ τὸ δεῖον κήρυγμα ὁ ΥΝ. ᾿Αοχιεπίσκοπος ἐτόνισε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «ΦΙὲ πίστιν, μὲ Ὀάρρος καὶ ἀποφασιστικότητα ἵὰ προχωρήσωµεν εἰς τὺ ἔργον τῆς οἰκοδομῆς τῆς νέας πολιτείας ᾱ- πτόητοι ἀπὸ τὰς φωνὰς ἐκείνων οἳ ὁποῖοι ἀντιμετωπίζουν τὰ παν. τα ὡς ἄρνησιν καὶ εἰς τὰ πάντα δυσπιστοῦν, σκορπίξοντες οὕτω -ὁ πγεῦμα τῆς ἀμφιθολίας καὶ τῆς ἠττοπαδείας. Ἐπανειλημμένως εἲς τὴν Ἱστορίαν µας ἀπεδείξαμεν--- ἐτόνισεν ἐμφαντικῶς ὁ ΔΙακαριώ τατος---τὶ εἴμεῦα ἱχανοὶ νὰ ἔπιτε- ]έσωμεν ὅταν μᾶς δισπνέει ἡ πί- στις, Ἡ ὑὈέλησις καὶ ἡ ἀποφασν- στικότης. » ᾱς ἐργασθῶμεν---ἀνέφερε απι- ραιτέρω ὃ Ν[ακαοιώτατος--μὲ τὴν πνοὴν τοῦ οἰκοδόμου, μὲ τὸ δάν ρος τοῦ μαχητοῦ γαὶ τὴν ἄρετιν τοῦ Ἓλληνος διά ν΄ ἀξιοποιήασω- μεν τὰ διὰ σκληρῶν ἀγώνων καὶ Ὀυσιῶν ἀποκτηθέντα καὶ ἂς ο.ἡ παρασνυρώμεῦα ἀπὺ τὰς πραῦνας ἀπελπισίας τῶν Ὀρηνωδῶν. Τὸ μέλλον. ἀνήνει εἰς ἐκείνοις-- ἐπε- ράνεν ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος---οἳ ἁποῖ- ου πιστεύουν εἰς τὴν ἀνεξάντλητον παγητικότητα. τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ Παρουσία πλήθους κόσμου ὁ ΔΙ. ᾽Αοχιεπίσκυπος ἐνεχαινίασε τὺ γεόδµητον οἴκημα τῶν ᾿Οοδοδό- ων Ἱδουμάτων Στροθόλου. μιλῶν κατὰ τὰ ἐγκαίνια ὅ Αο: Πιεπίσκοπος ἐξῆρε τὴν συμθολὴν Όλ- ΓΕΡΡΙΗ ΤΗΣ 0.Χ.ΕΝ. ΜΣΦΙΛΗΤΗΣ --. Ἡ ΟΝΕ Νεανίδων Άίοσιι Κωτῆς ἐτέλεσε τὴν Κυριοκήν, 9η Απριλίου, εἰς την αὐλὴν τοῦ σχυ- είου. τῆς κοινότητος ἑορτὴν κά: τὰ τὴν ὑποίαν ὠμύλησεν ἡ ὑπεύ Όυγος τῆς ΟΧΕΝ περὶ τῆς δυοά- σεως τῶν ΟΝΕ Ν καὶ ἀνεθιθάσίη- σαν ἐπὶ σκηνῆς τὺ πατριώωτίκον σκέτς «Τὸ στεφάνωια τῶν ηρώ- ΦΥ», τὸ πατριωτιχὸν ὁρᾶμα «Α- ἠάνατη µάναν χαὶ τὸ Ἀνπρια «ὖν σχέτς «Όποια στέχει μὲ τὸν γοῦν τής θρΐίσχει τύχην». Αχυλυύθως ὠμίλησεν ὁ Εήηφισμένος Χουε πίσχοπος Ἑριμυθηῦντος χ. εως γιος Παυλίδης, ὕστις συνέστησεν ὑμόνοιαν καὶ ἀγάπην διὰ τὴν πρόυδον τῆς Κυπριακῆς Άημυ- Ἀρατίας. Εμίλησεν ὠσαύτως ὁ ἐν τῶν ἀγωνιστῶν 2. . Ἱκοτσιά- της, ἐν Ἱόρνυυ, Γὴν ἑαρτὴν πα οηκυ)λαύθησαν ὁ Βουλευτῆς γι Ἀωιστυφίδης, αγωνιστὰ, ἡ ΟΝΕ Ἀέων Καμακλίου καὶ πληας Ἀὐσμωι ἐν τῶν πειτυγικών. γροι ὤν. Κόσνους ξουγῶν, δνυδα γα Ασίας λννης, ΕΛΛΒΟΜΕΝ λνλλησίας Ἰφαμιέσιας, ο) λὁ Μας τα Νταν, Γρη όσιος ύ Η ο Γαμᾶς, Απύώσταλς Είτος, ωή. Ὁ Εωυήν, Ἠνορία, Οἱ Τρεῖς [εωάσγαις Ῥὸ γαρούμενη Ἠπίτι, Ο. δωτήο, ΕΓὸ οἱνασγ νο: χὺ οῆμα. ὑΗ Ἡ ΠΠ ΙΙΙ ἰ ΤΝ ΙΗΠΙΝ ΤΠ ἰ ΙΡ ΙΠΠΗΙΙ ΙΤΗΠΙ 19 ΠΙΝΝ [ ΗΙΜΗ ΙΠΗΙΗΙ τῶν Ὀρησχκευτικῶν ὀργανώσέων εἰς τὺν ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνα καὶ ἐτόνισε τὺν σπουδαῖον ρόλον, τὸν ὁποῖον τὰ ὑρησχευτικὰ σωώ- µατεῖα ἔχουν νὰ διαδραµατίσουν εἰς τὴν διαµόρφωσιν τῆς γύίας πολιτείας µας. Ἡ σεμνὴ τελετὴ περιελάµθανεν ἁγιασμόν, Ὀρησχευτικὰ ἄσματα ὑπὸ τῆς χορωδίας τοῦ Γατηχη- τικοῦ Οπλέων, ὁμιλίαν τοῦ 11ρο: ἔδρου τῆς ᾿Ἐκκλησιαστικῆς πιτροπῆς Ἀτροθόλου κ. ΣΚ. Μυ- ριανθέα καὶ ὁμιλίαν τοῦ ὑπενθύ- γου τῆς χριστιανικῆς ἐργασίας Στροθόλυυ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμαν- δρίτου κ. Κωνσταντίνου Λευνω- σιάτη. Τὰ σχέδια τοῦ οἰκήματος τὸ ὁποῖον εἲς τὴν ὑμιλίαν του ὁ ἉΙακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐχαρακτή- ρισεν ὡς λαμπρὀν, ἐξεπονηδὔησαν ὑπὸ τοῦ Τεχνικοῦ ῶραφείου Ίωαν- γίδη καὶ Α[εστάνα. Τὸ ὕλον κιί- ριον εἶναι Ἠυξαντινοῦ ουθμοῦ. 1εριλαμθάνει πλὴν τῶν θοηῦη τικῶν μεγάλην αἴδουσαν τελε- τῶν, ἡ ὑποία δύναται νὰ ὑποδι- αιρεῦῇ διά κινητῶν διαφραγµά των εἰς 4 αἰἴθούσας διδασκαλίας. Τὴν ἐργασίαν ἐξετέλεσεν ὃ ἔργο- λάθος κ. ᾿Ανδρέας Κάριτος. Εἰς τὸ ἐγκαινιασθὲν οἴκημα ἤ- νοιξε . Φιλανθρωπικὴ ἀγορὰ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων Στροθό” λου, τὴν ὑποίαν ἐγεχαινίασεν ὁ Μ. Αρχιεπίσκοπος. Ἡ ἀγορὰ παοέµειγεν ἀνοικτὴ καὶ τὴν ἔπο- µένην ἀπὸ τῆς 10 π.μ. µέχρι τῆς Της μ.μ., διὰ νὰ παρασχεῦῃ ἡ εὐκαιρία εἰς ὅσους δὲν ἠδυνήθδη- σαν γὰ τὴν ἐπισκεφῦοῦν λόγῳ τῆς κοσμοσυρροῆς κατὰ τὴν τε- λετὴν τῶν ἐγκαινίων τοῦ νέου οἰκήματος τῶν Κατηχητικῶν, νὰ πράξουν τοῦτο. ΣΥΝΤΟΜΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ -- Τὴν Κυριαχήν, 3θὴν ᾽Απαρι- λίου. καὶ ὥραν 10.50 α.μ. ἐ- πραγματοποιήΒη ἢ μµετακομιδὴ τῶν ὁὀστῶν τοῦ ἀειμνήστου ΑΙη- τροπολίτου. Οηθῶν καὶ Λεθαδείας Συνεσίου, ἐξ ᾽Αηνῶν εἰς Λεθά- δειαν, ὕπου τὰ ὀστᾶ ἑναπετέβη- σαν εἰς ἀνεγερῦέν μνημεῖον. --- Υπὸ τοῦ Μακ. ᾽Αρχιεπισκά- που ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλκά- δος κ. Οεοχλήτου κατετέῦη κοτὰ τὸν μῆνα ᾽Απρίλιον διὰ ποοικο- δότησιν γορασίδων, τέκνων ἱερέ- ων τῆς ὑπαίῦρου τὸ ποσὸν τῶν 80.546 δραχμῶν. (206 περίπου λι- ρῶν). --- Γουμελὴς ᾿Ἠπιτροπὴ ἐν τῶν Ἓεθ. Ἱεραρχῶν Δράμας κ. Όι- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΛΗΣ Μίππου, Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπό- λεως κ. Ἑὐσταδίου καὶ Ἱυδήρων Ν. Μελετίου ἐπεσχέφῦη τοὺς ὗ- πουργοὺς ᾿Εσωτερικῶν χαὶ Ἔρνα- σίας διὰ τὸ θέμα τῆς Ἐυριανῆς ἁργίας καθ ἅπασαν τὴν Ελλά- δα καὶ εὗρε τοὺς ὑπονργοὺς συµ- φώνους μὲ τὺ αἴτημα. τε Ἡ Ἀύνοδος τῆς ἨἘκκλη- σίας τῆς Ελλάδος κατὰ τὺν παρελΏ. μῆνα εἰς µίαν τῶν σὺν- εδριάσεων της ἀνεφέρῦη ὅτι εἲς τὸ ἐκδιδόμενον περιοδικὀν «Ἑ- φημέοιος» Ὀὑπάρχει παράφρασις τοῦ. Παρακλητικοῦ κανόγος, ἡ ὅ- εοίαᾳ δὲν ἐκρίδη σκόπιµος καὶ ᾱ- πεφασίσὃη γὰ διακοπῃ ἡ δηµο- σιευοµένγήη παράφφρασις. “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΥ” ΕΝ ΑΘΗΝΛΙΣ ΑΟΠΑΝ ΑΙ, 19 ΔΙαΐου. --- δις τὴν ὑδὺν Ζωοδόχου ΕΜ ηγῆς ἐγένε- το ἡ κατάῦεσις τοῦ Ὀεμελίου λί: ου τοῦ «ἸΕγευματικοῦ Κέντρου», μὲ αἴθουσαν διαλέξεων καὶ οἶκυ τροφεῖον φ«οιτητριῶν καὶ ἐργαζυμέ γων νεαγίδωχ, τὺ ὁποῖον ἀνεγεί- θει ὁ ἱεροκήουξ {1ανοσιολογ. Ας: γιιανδρίτης κ. Αὐγουστῖνος [καν- τιώτης. Ἀημειωτέον ὅτι τὸ οἴκοπε- δουν προσεφέρθη δωφρεὰν χαὶ προ σέφεφον τὴν συνδρομήν των πο].- λὰ, ἄτομα, ὡς χαὶ τὰ ιλανθρωπι: κὰ σωματεῖα « Ἅγιος Ἰωάννης Ἐλεήπων» καὶ « Αγία Εἰρήνη», τὰ, ὁποῖα ἔχει ἱδρύσει ὁ ἱεροκησυξ ». Ἱχαντιώτης. Εὶς τὴν τελετὴν το ᾽Ἁγιασμοῦ παρέστη ὁ Σεῦ, Μη: τουπολίτης Ἀαλκίδος α. 1 οηγό- ριος. ὁ ὁποῖος ἐξῆρε τὴν απροσω- πικότητα τοῦ. ἱεροκήρυχυς Αρ: γι. α. Καντιώτη καὶ τὸ αὖντε- λύμενον ὑπ' αὐτοῦ ἔργουν, ΛΙΑΧΗΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗΝ ΜΑΧΛΙΡΑ δε τοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. ΔΙο- γῆς Νίαχαιρα ἀνεροινώδη τὴν παρελδ.. Παρασκευὴν ὅτι ἡ δελφότης τῶν. μοναχῶν ἔξέλετ Διαγειριστικὴν Ἠπιτροπείαν, ἆ παρτισΏεῖσαν ἐν τῶν Ἱερομονάχων λαπιανοῦ, Ν[ελετίον γαὶ λΙανα- ρίονε καὶ τοῦ. Τεουδιακύνου, δι: λοβέονς, ατοχιούγχον. τῆς Θεολονς κῆς Ἀγολῆς τυῖ ΤΠ ανεπιστηιί”. ᾽Αδηνῶν, ἥτις καὶ δὰ διαγειοί: ἕεται τὰ τῆς Νονῆς µέχοι της ἐκλυγῆς νέος Ἠπονμένου, Ἱδφοσας τῆς Μ[ονῆς εξελέγη ὦ “Ἱεροδιάχονος Νοπσόστομος Ἁ[α: χιιριώτης, ϱ ΣΕΔ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ ϐΑ. ΕΠΙΣΚΕΦΔΗ ΤΟΝ ΠΕΛΟΥΛΑΝ --- Κατόπιν σινεδριάσεως -αὶ τῶν τριῶν ἀντιπροσωπευτικὼν ὑργανώσεων τῆς κοινότητος 1ἱε- δουλᾶ, ἀντιπροσωπεία, ἀποτελου- µένη ἐκ τῶν Χ.Η. Χαρ. Ἐπαμει- νώγδα, Προέδρου τῆς κοινότητος καὶ τῆς Ἐφορείας, Ν. «Α. Για]- λουρίδου, ΕΤ Ὁμνασιάρχου καὶ Ὁ- ωάγνου 1Γηλαθάκη, Προέδρου τής ᾿Εμγλησιαστικῆς ᾿Ἐπιτροπείας {1ε- δουλᾶ, ἐπεσκέφδη τὸν 3εθ. ΔΠη- τροπολίτην Ἰνυρηνείας κ. Νιυ- πριανὸν καὶ προσεκχάλεσεν αὐτόν, ὕπως ἐπισχεγδῆ ἐπισήμως τὸν 1Η εδουλᾶν, ἵνα. λειτουργήση καὶ χηρύξῃ τὸν Ὀεῖον λόγον. Ἡ ἀν- τιπροσωπεία ἐξέφρασε τὴν λύπην της καὶ ἀπεδοχίμασεν τὰ σιμθάν- τα κατὰ τὴν διάοχειαν τοῦ κη- ρύγματυς τῆς Αὐτοῦ. Σεθασμιύτη- τος κατὰ τὴν 19ην Ιουνίου πα- ρελθόντος ἔτους, Ὁ δε. ΑΠητροπολίτης γείας ἀπεδέχῦη τὴν πυύσ»)ῆσιν χαὶ ὥφισεν ὡς Ἠἡμέραν ἐπισημου ἐπισχέφεώς τον. εἰς 1εδουλκᾶν τὴν 4ην Ιουνίου 1961, χαὴὶ ἣν δὰ λειτουργήσῃ καὶ κηούξῃ τὸν δεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ, ναῷ Τιμίου Σταυροῦ, τὸ ἀπόγευμα δὰ παφαχο- λουὔήσῃ ἐν τῷ Γυμνασίώ τὸ ἴεα- τραὰν ἔρμον. «ΕΠ η Πονλίου 14519. ἀνολυύδως δὲ δὰ ἔγκαι- γιάσῃ ἐν τῷ Τυµνασίῳ ἔκνεσιν Οἱἰλοχυρικῶν καὶ Τέχνης. Τὴν ἓ παύοιον Όά ἐπισκεφΏῇ τὸ Γιπινά- σιον ἐπισήμως, χατόπιν προσγλή- σεως τῆς Ἰφορείας τοῦ Ἐν να- νρή- τοῶν, πρόγχειταν νὰ ΔΗΜΗΤΡΙΛΔΟΣ ΔΑΜΛΑΣΚΗΝΟΣ / σιον. τ πως ᾿Αδελφότητος Ο.Χ.Ε. Νεανίδων (Ἀευκωσίας. το ΠΑΡΕΛΦΟΝ ΣΑΒΒΑΤΟΝ 0 ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΤΕΛΕΣΕ ΤΑ. ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΛΥΟ ΦΙΛΑΝΘΡΗΠΙΚΗΝ ΛΓΡΙΝ ᾽Αμμοχώστου καὶ τής Βϊς τὸν Μακαριώτατον, ὃ ὁποῖ- ος συνωδεύετο ὑπὺ τοῦ ἐψηφιπμέ- γου Χωρεπισχόπου Τριμυδοῦντος χ. Τ. Παυλίδη καὶ τοῦ ΠἩρωτο- συγκέλλου τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς κ. Καλλινίκου, ἐπεφυλάχδη θερμυ- τάτη ὑποδοχή, µαθήτριαι δὲ τοῦ Γυμνασίου ἔρρανον αὐτὸν μὲ ἄγ- δη. ηὸν Μακαριώτατον προσεφώνη- σεν ἡ Πρόεδρος τῆς Φιλοπτώχου ᾿Αδελφύτητος κ. Εὐγενία Κκαινι- ράχη. ᾽Απαντῶν ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ηὐχκαρίστησε διὰ τὴν ὑποδοχὴν, ιών Φωτογραφία ἀπὸ τὰ ἐγκαίνια τῆς ἐν Λευκωσίᾳ Φιλανθρωπικῆς ᾽Αγορᾶς τΆ.. ΟΧΕΝ. 'Ὁ Μ. Αρχιεπίσκοπος περιεργαζόµενος τὰ πλούσια ἐκθέματα τῆς λΑγορᾶς. Δεξιὰ τοῦ Μ. ᾿Αρχιεπισκόπου ἡ δ. Οὐρανία Κοκκίνου καὶ εἷς το ἄκρον ἀριστερὰ ὁ Α΄ Γραμματεὺς τῆς λεὺς Έξαρχος, Α΄ Γοραμματεὺς τῆς Βλληνικῆς Ιρεσθείας, ἐκ- πράσωποι ἄλλων πρεσθειῶν, ὁὃ Γεν. Εἰσαγγελεὺς κ. Κρίτων 1υρ- ναρίτης κ.ᾱ. Ἡ ΦΙΛΛΝΘΡΩΙΙΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Τὴν 4.50 μ.μ. τῆς ἰδίας ἡμέ- ϱας ἐτελέσθησαν ὑπὸ τοῦ Δίακ. ᾿Αρχιεπισκόπου καὶ τὰ ἐγκαίνια τῆς Φιλανθρωπικῆς ᾿Αγορᾶς, τὴν ὑῥποίαν ὠργάνωσεν ἡ ᾿Επιτροπεία τῆς Φιλοπτώχου ᾿Αδελφότητος ᾽Αμμοχώστου εἷς τὰς αἰδούσας τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Αγ. Ἰωάννου Βαρωσίων. Ἑλληνικῆς Πρεσθείας κ. ᾽Αχ. Ἔξαρχ:ς. διὰ ἔρ- συνεχάρη τὴν Αδελφότητα τὸ ἐπιτελούμενον ὑπ αὐτῆς γον καὶ ἐξέφρασε τὴν χαράν του διότι εὑρίσκεται ἐν τῷ µέσῳ τοῦ Πατριωτικοῦ λαοῦ τῆς ᾽Αμμοχόά- στου καὶ ἰδιαιτέρως τῆς µαδητιώ- σης νεολαίας. ᾿Ακολούδως ὁ Μα- καριώτατος ἀπέκοψε τὴν κορδέλ- λαν καὶ ἐνεκαινίασε τὴν ἀγοράν. Εΐς τὴν ἀγορὰν διετίὃεντο ἐρ- γα. χειροτεχνίας, ἀγγειοπλαστι- κῆς, Λόρδος πλάστικς, καλαῦο- πλεκτικῆς κλπ. ΙἩ ἀγορὰ παρέµεινεν ἀνοικτὴ χαὶ χδθὲς Κυριακὴν ἀπὸ τῆς 9 π.μ. µέχρι τῆς 8 μ.μ. ΕΙΣ ΗΑΛΙΕΙΑΝ δᾷ ΕΤΕΣΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ ΛΠΕΒΙΠΣΕΝ ΕΝ ΛΘΗΝΛΙΣ 0 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΠΛΟΑΚΑΡΝΛΜΑΣ ΙΕΡΩΘΕΟΣ ᾿Αφίνει µίαν οἰπίαν του εἰς τὸ ᾽Αντικαρχινικχὸν Τὴν παρελδοῦσαν Ἱ]αρασνενὴν ἀπεθίωσεν εἰς ᾿Αδήνας, πάσχων ἐκ καρχίνου ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλοακαρνανίας καὶ µέλος τής Ἱερᾶς Συνόδου “Ἱερόθεος 1{αρα- σκευόπουλος. Ὁ ἐχλιπὼν ἠητροπολίτης ἐγεν- νήδη εἰς τὸ ἈΚαστέλλιον Καλα- θρύτων τὸ 1811. ᾿Απὺ ἡλικίας 14 ἐτῶν ἐμόνασεν εἰς τὴν ἱστορικὴν µονὴν τῆς 'Ἁγίας Λαύρας καὶ ὗ- πηρέτησεν ὡς ἱεροκήρυξ ἐπὶ σει- ρὰν ἐτῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρύ- πολιν Παροναξίας, εἰς τὸν Ἠη- τροπολιτικὸν ἩἈρόνον τῆς ὁποίας ἀνῆλδε τὴν 96 ᾿Ἱουγίου τοῦ 1914. 1 ἣν Βεόσωστον ταύτην ἐπαρχίαν ἐποίμανε ἐπὶ µίαν 9θετίαν, µέχοι τοῦ 19594. Τὸ 1954 ὃ ἀείμνηστος “Ἱερόθεος μετετέθη εἲς τὴν “Ἱεράν Μητρόπο- ιν Αἰτωλοακαρνανίας ὅπου παρέ- µειγε µέχρι τοῦ Βανάτου του. «Ὁ. ἐκλιπὼν Μητροπολίτης, ὁλί- γον ποὺ τοῦ θανάτου, τὸν ὁποῖον ἀνέμενε διότι ἐγνώοιζε τὴν φοῦε- ρὰν ἀσθένειαν ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔπασχεν, ἐξέφοασε τὴν ἐπιθυμίαν νὰ ταφῇ εἰς τὴν ἵερὰν µονὴν Αγ: γελοκάστοοι. τοῦ Μεσολογγίου. Μετὰ τὴν χηδείαν τοι, Ἡ ὁποια ἐγένετο εἲς τὸν Μητραπολιτικὺν Ναὸὺν τῶν ᾿Αθηνῶν τὴν Στην π.μ. χαροστατοῦντος τοῦ Ιαν. Αοχιε- πισκόπου ᾽Αδηνῶν καὶ πάσης Ελ. εἷς Μεσολόγγιον καὶ ἐξετέδη εἰς λαϊκὸν προσκύνηµα εἲς τὸν η: τροπολιτυκὸν ναὺν µέχρι τοῦ ἆᾱ- πογεύµατος τῆς χδὲς, Κυριακῆς, ὁπότε διεκοµίσὃη καὶ ἐτάφη εἰς ) ος ο τὴν Μονὴν ᾿᾽Αγγελοκάστρου. Εϊς τὴν Χχηδείαν τοῦ ἀειμνή- στου Ἱεροῦέου παρέστησαν ὁὃ ᾿Αντιπρὀεδρος τῆς Ελληνικῆς Κυθερνήσεως κ. Παναγ. Κανελ- λόπουλος, οἳ πουργοὶ Θρησχευ- µάτων καὶ ᾿Ελνικῆς Παιδείας κ. Ῥ. Βογιατζῆς, ὁ 'Ὑπουργὺς Ἰρ- γασίας Στράτος, ὁ 'Υφυπουργὺς Οἰκονομικῶν κ. ᾽Αλιπράντης, οἱ ἓν ἸΑδήναις εὑρισκόμενοι Σε8. Μητροπολῖται, ᾽᾿Ακαδημαϊκοί, ἵνα- δηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου κ-ᾱ. Εἰς τὺν νεκρὸν ἀπεδόδησαν αἱ γεγοµισµέναι τιµαί, ἐπικήδειον δὲ ἐξεφώνησεν ὁ ᾿Αρχιγοαμματεὺς τῆς “Ἱερᾶς Ῥυνόδον ἸΠανοσ. ᾿Α0- χιμανδρίτης Χ. Θεόκλητος Φιλιπ- παϊος. Τοποτηρητὴς τῆς 'Ἱ. Ἠητρο- πόλεως Αἰτωλοακαρνανίας ωρίσδη ὃ 3εθ. Μητροοπλίτης Άρτης. Ὡς πληροφορούμεῦα ὁ ἀείμνη- στος Μητροπολίτης Αἰτωλοακαρ- γανίας διὰ τῆς διαδήχης του ᾱ- φίγει µίαν οἰχίαν τὴν ὁποίαν εἴ- γεν εἰς τὸ Χαλάνδρι εἰς τὺ Αν: τικαρκιγικὸν νστιτοῦτον, τὴν δὲ µίτοαν του καὶ τὴν ποιμαντορικὴν τοῦ ράθδον εἰς τὸν πρωτοσύγχελ- λον τῆς “Ἱ. Μητροπόλεως Αἰτώλο- αχαυνανίας Σχ. Καλλίνικον Ταὔ- Ἰάδος ἆ. Θεομλήτου ϐοπῦου” ς . µένγου. ὑπὸ δυνοδικῶν «Αο- χιερέων. Τῆς ἑπομένηῆς, ἦ σορός του μετεφέρῦη τὴν ἆ ο]. λον, Ημ ΑΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΒΡΤΗ ΕΙΣ ΠΑΤΡΑΣ ο ΑΘΗΝΑΣ, ὃ Μαΐου (Β.1.Ε.) ως Κατὰ πληροφορίας ἐκ ἴα- ἑορτασῦῇ ἐ- χεῖ, εἲς τὴν παρὰ τὴν πόλιν τῶν Πατρῶν, ἵ. μονὴν τοῦ ΑΥ. . πολάου τοῦ Ἀρεμαστοῦ, τὴν 30ην τοέχοντος, ἡ μνήμη τῆς ἔπετειοι τῆς μετακομιδῆς τοῦ σ. λειφάνον τοῦ Αγ. Νικολάρο Μύρων. Ῥό- σον γχατὰ τὸν πανηγνυρικον ἔσπε- ρινὸν ὅσον καὶ κατὰ τὴν ὃ, λε:- τουργίαν θὰ προστῇ τῶν ἀκολοι- διῶν ὁ 5εθ.. Ἀ[ητροπολίτης !Τα- τρῶν κ. Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος καὶ δὰ ὁμικήσῃ ἐπὶ τῆς σημασίας τῆς ἑοοτῆς κατά τὸν ἑσπερινόν. Τροθλέπεται ὅτι θὰ παραστῇ πτολὺ πλῆθος κόσμου ἐξ ὕλης τῆς Ελ- λάδος. πο ΕΣΠΘΗ ΠΣ ΕΚ ΘΑΥΜΛΤΟΣ 0 ΜΗΤΡΟΠΟΝΙΤΗΣ 4 λ[αἴον, --- Τὴν ἕ- σπέραν τῆς Ι[αρασχενῆς, ὅης δ[αΐου, ἀνετράπη πλησίον της Αεθαδείας αὐτοχκίνητον, ἐρχόμενον εἷς Ῥόλον. τοῦ ὁποίοι ἐπέθαινον ὃ 5εθ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Δαμασκηνὸς καὶ ἡ ἀδελφή του γ. Νίτσα Τσιμποροπούλου. Ἡ ᾱ- νατροπὴ ποοεκλήῦη ἐξ ἀποτόμου ἑλιγμοῦ τοῦ ὁδηγοῦ τοῦ αὐτομιγή- του. Ταν. Καραφωτιᾶ, διὰ νά ᾱ- πυς ὄγῃ σύγκρουσιν μὲ «ορτηγον, Τόσπον ὁ 3εθ. Ἀ[ητροπολίτης, όσον γαι ἡ ἀδελφή του καὶ ὁ ὁδηγὸς τοῦ. αὐτοχινήτου. ὑπέστησαν ἕλα- ποὰ τραύματα. δν αὐτοχίνητον νοριολεχτοῶς. διελύδη. Ὁ δεῦ. ἈΠητροπολίτης Δημητριάδος ῦεω- οεῖ τὴν. διάσωσίν των ὡς Ὀαῦμα καὶ ἀπεάσισεν, Όπως εἰς τὺ οη- πεῖον τῆς συγκρούσεως ἀνεγείρῃ προσκυνητάριον τῆς Αγίας Τα ΒΟΛΟΣ, ρασλενῆς. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αριῦμ. 11)0ἱ Υἱοξετοῦντες: Ῥπυρίδων Σωτηρόπουλος ἐκ Ώα- θωσίων, ἐτῶν 60 καὶ Εἰρήνη Σω- τηροπούλου ἐκ Βαρωσίων, ἡλικίας 56 ἐτῶν, Υἰοβθετούμενον: Νοιστίνα Σωτηραπούλου ἐκ ἵα λαθρύτων ἡλικίας 8 ἐτῶν. Οἰονδήποτε πρὀσωπον γνωρίξον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίο- δεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύ- την ἐγγράφως αρὸς τὸν Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἑνστάσεως, ἐν- τὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν 1961. Ῥαρωσίοις τῇ 11ῃ Μαΐου Ἐκ τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Ἐύπρου.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΤΕΛΕΣΕ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΔΥΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΩΝ ΑΓΟΡΩΝ Πολιτισμός 4p
ΑΣ ΕΡΓΑΣΘΟΥΜΕΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΟΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΙΝ ΤΩΝ ΔΙΑ ΘΥΣΙΩΝ ΚΤΗΘΕΝΤΩΝ 4p
ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘ. ΤΕΤΑΡΤΗΝ ΕΤΕΛΕΣΘΗ Η ΕΠΙ ΤΗΝ ΛΗΞΕΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΑΡΡΕΝΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 4p
ΤΗΝ 2ΑΝ ΚΑΙ 3ΗΝ ΜΑΪΟΥ ΣΥΝΗΛΘΕΝ ΕΚΤΑΚΤΩΣ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 4p
ΑΝΕΓΝΩΣΘΗ ΤΡΙΣΑΓΙΟΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΤΑΦΩΝ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ 3p
ΤΩΡΑ Π' ΑΝΘΙΖΕΙΣ Πολιτισμός 3p
ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 3p
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΙΚΑΝΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΡΟΥΣ 3p
Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ 3p
ΟΥΡΑΝΟΣΤΑΛΤΗ 2p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 2p
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΥΝΙΕΡΕΙΣ ΜΟΥ 2p
ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1p
ΜΗΤΡΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΤΑ ΔΥΟ ΦΤΕΡΑ!... 1p