Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-06-01

2 ΜΑΡΙΑΣ ἵ,. ΚΥΡΟΥ [Ι ΣΚΙΠΟΙΤΟΥ ΛΝΩΤΕΡΟΙ ΚΑΤΙΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΛΛΕΗΘΙ Δημοσιεύομεν κατωτέρω τὴν ἐξαιρετικὴν ὁμιλίαν τῆς ἀποφοίτυι μαθητρίας τοῦ Ανωτέρου Κατηχητικοῦ Σχολείου (Θηλέων) ὂα νερωµένης Μαρίας Κ. Κύρου. ἡ ὁποία ἐλέχθη κατὰ τὴν ἐπὶ τ)) λήξει τῶν πατηχητικῶν μαθημάτων ἑορτὴν τῆς δης παρελ’. 01] νὸς Μαΐου. ᾿Ἡ ὁμιλία τῆς δ. Κύρου ἀποτελεῖ παρήγορον ἄγγελον τῶν ἐπιδιώξεων καὶ τῶν κατευθύνσεων τῶν νέων µας καὶ πυρινως τῶν νεανίδων µας. Τὴν συγχαίροµεν καὶ ἐλπίζομεν ὅτι θὰ ευο µμητας. Σήµερα, πυῦ ελείεν πάλι ἕνας χούγυς δοάσεως τοῦ. Νατηγητιλου Ἀχολείυν, ἡ µαθητοὴ Υεοκανα, ποῦν φοιτᾶ σ᾿ αὐτὸ, γοιφῦει ἐπι- τακτικὴ τὴν ἀνάγνη γιὰ ἕνα ᾱ- πολογισμὺ καὶ αιὰ ἀξιολόγηση τῶν ὥσων τής πυοσει έωθησαν, αλά ναὶ τῶν όσων Ὑενικὰ πωοσῳ έρ2ν: Ίαι σ᾿ αὐτὴν ἀπὸ τὺ ΚΝατηγητιῦ, Ηιὸ ὐαδειά, πιὸ ἐπιταντινὴ γοις- ουν. τὴν ἀνάνκη αὐτὴ υἱ µανή- τριες. τοῦ. Αγώτεοου. Κατηκητ' γοῦ γαὶ εἰδικώτευα ὅσες ἄποφοι τοῦν ἐφέτος. μίναι πωάγµατι τόσο πολυ σὺν- ετο τὸ α αινομενινὰ ἀπλὺ ὀθγυ τοῦ. Κατηχητιλυῦ Σχολείο, ου πυλύπλενοη καὶ πολυσύνθετη, οἱ γαι ὡς ποὺς τὶς ἐκδηλώσεις τής χαὶ ὡς ποὺς τὶς ἐπιδράσεις αυῦ ὑφίστατωι ἡ νεανικὴ υγ καὶ ὔ- συ πολ)απ]ᾶ εἶναι τὰ ποοθήμα: τά της. Ώτσι δὲν εἶναι εὔκυλη γ' ἀναλοθῆ αὐτὸ τὺ ἔονο, Όταν ὕμως ἀναλυγιςύμαστε τὴν ὠφό λεια ποὺ ποοχύπτει ἀπὸ τὸ ἵνα- τηχητοὺ Ὀχυλεῖο, πυῦ μὲ τὴ ὃι δάσγαλία τον χύὐνέι φῶς στὴ νύα γικὴ ϕυχὴ καὶ διαλύει τς συγλε- χυµένες Καταστάσεις καὶ ή ὗει τὰ πυοθ)ἡματά της, Όταν νου ΌουμΣ, ἐπομένως, τὴν εὐγνωμοσύνη µας α᾿ αὐτὺ τύσο μεγάλη, τότε κατα λαθαΐνουμε γιατί ὀφείλουμε νὰ Ἐεχωρίσωμε µέσα µας, νὰ ἄξιο' λογήσωμµε τὸ ἔργο του, τὶς ἐπιδιώ- Έεις τοῦ, τοὺς σκοπούς τοῦ, Γκαὶ, δίνοντας μιὰ ενικὴ εἰκόνα τοὺς, νὰ ἐκφοάσωμε συγχοόνως τὴν εὐγαριστία µας σ᾿ αὐτό. Ἁχοπὺς τοῦ Κατηγητικοῦ χο: λείος εἶναι ἡ απληήθεστέοα διδα: σκαλία τῆς Ὀυησχείας τοῦ. Χρι- στοῦ. Οχι ἡ ἁπλῆ µμµετάδοσις γνώσεων καὶ τύπων, ἀλλὰ ἡ πλη- ρέστεφη Ὑνωριιία τοῦ μαθητῆ μὲ τὸ Χριστὸ καὶ ἡ θαδύτεοη χατα- γόηση τῆς οὐσίας τῆς πίστοως καὶ τῆς ἐκωράσεως τῆς, ποὺ παγ- τός, μὲ ἔογα: Εἵνεται ἀκύμη, στὸ ΑΑνώτερο Κατηχητικό, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἡ απροσπάδεια νιὰ τὴν ἐξεύρεση λύσεως ὑπὺ τὺ Ἀφιστια- γικὸ πνεῖμα νὰ συγκελριµένά προύλήματα καὶ ἀπορίες γεν κῆς ἢ εἰδικῆς «φύσεως, ποὺ ἀπασχολοῦν τὴ νεανικὴ ψυχή. Ανάγεται, αν πὀν, ἡ μελέτη τῆς ἐπιδράσεω- τοῦ Κατηγητικοῦ στὴ μελέτη τῆς ἐπιδοάσεως στὴ ᾠυχὴ τοῦ νέου ἢ τῆς νέας. λν ὁ Νοιστὺς γοειάζεται οὖν ὑπέρτατος Φίλος στὺν ὥρμο ὄν- Όρωπο, στὺ γέρο, ατὺ παιδί, ξωτι- πῆς σημασίας εἶναι ἡ παροινσία Του. στὸν ἔφηθο, γιὰ τὴν εὖτυ χία, τὴ χαρὰ του γαὶ τὴν ὅλα- »λήοωση τῆς πφοσωπιχύτητός τον 1 ιατὶ ἡ ἡλινία αὐτὴ ἀπαιτεῖ φοσίώση αὐ ἰδανικὰ, καὶ σὺ πού τυπα τοποβετημένα σὶ θάῦρο σ.ἡ συνείδηση τοῦ ἐφήθου. Αν τὰ πρότιπα γκοεμισθυῦν, ψιατι τὸ θάδρο τους εἶναι σαδρύ, «τε μὲ τὶ δὰ συμπληοωδῆ τὸ κενόνι Ἆν ὅμως ὄψιστο 1Τρότυπο καὶ Καῦο- δηγητὴ θάλη ὃ γέος τὸν Ἀφιστύ, τότε στὺν ἴρεμυ ἀπὸ τὰ πάθη δρύµο, ποὺ δὰ θαδίσῃ, ὅλα τὰ ἵ- δανικὰ δὰ παρουσιασθοῦν αἱ δὰ ζητήσουν νὰ ἐνσαρχφῦῃ ἡ πίστις σ᾿ αὐτὰ στὴν κάθε πράξη τοῦ νέοι. ΤῬὴν πατρίδα, τὴν δικαιοσύνη, τη» ἀλληλοθοήθδεια, µόνο, ὕταν κατεν- θύνεται ἀπὸ τὸ Χριστό, μπορςὶ γεύτης νὰ τὴν ὑπησετῇ ποαγµατι- κά. Ἡ νεανικὴ Φνχἠ εἶναι εὐάλωτη καὶ ἡ νεύτης γεμάτη πειρασμοῦς καὶ δυσκολίες. συναιαδηματωὼς μεταπτώσεις καὶ ἀδυναμία, Μέσα στὴ συγκεχυµένη ἀτιόσφαιρα ποὺ δημιουργοῦν αὐτὲς οἳ πρῶτες µοῇ- φὲς τῶν παθῶν, καταπνίγωνται οἱ χαλὲς ἰδιότητες καὶ τὰ πυοτερή: µατα αὐτῆς τῆς ἡλικίας, καταπνί- γεται ἡ δίφα γιὰ μάθηση, ὅδια- στρεθλώνεται ἡ ἀγάπη στὺ ὡραῖο, ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἀφοσίωση σὺ ποό τυπα. Ἡ πειδαργικότης χάνεται. Τοόπο ζωῆς ἐπιθεθλημένο διὰ τῆς θίας ἡ νεύτης δὲν δέχεται, Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπιαούη σὲ αὐστηςί διαταγὲς αηνχοῆς λογικῆς ποὺ δὲν συγκινοῦν τὴν ναρδαι της. ΣΑκοιθῶς µέσα σ᾿ αὐτὺ τὸ χάος γαὶ σ)᾽ αὐτὴ τὴν τρικυμία ἡ Χφι» στιανιχὴ Ορήσκεία ἔφχεται νὰ, ὐ- ποδείξη Ἐκεῖνον ποὺ δὰ σι γηινη- ση τὴ νεανικὴ Φυγή. Ἰκεῖνον ποὺ ναθιστᾶ εὐχάνιστο τὸ καῦη- χον χωρὶς νὰ τὸ ἐπιθάλλη. κεῖνον ποὺ ὕταν ἡ ἁγάπη Του δοοσίση τὴ νεανικὴ ἡιχήν τὴν ἁπαλήνει καὶ τὴν χάνει νὰ ὑπο »ούῃ καὶ νὰ ὑποτάσσεται στὺ δί ναιο, ἐνῷ αυ χωάνως τὴν ἐλεν βερώγει ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τῆς κ.ά οἷζει τὴ μοναδική δύναμη τῆς αὖ- τοννριαρχίας χαὶ τῆς Ἀεκήσέως Ἡ γεανινἡ ἀδυναμία τότε µετο θάλλεται σὲ σΏένος, ἀπυφασιστι χότητα καὶ καρτερία. Ἡ ἁπαλὴ ουχ τοῦ. ἐφήθον γίνεται ἀτσαλένια στὺν ἀγώνι μπροστά στὺ χαχυ Ἱους να χασῇ τίποτε ἀπὺ τὴν εὐαισθησία καὶ τὴ λεπτύτητά της ιπουστὰ στὺν πύνο τῶν ἄλλων. λἰονάχα ἢἡ δύ- ναµη τοῦ Νοιστιανισμοῦ γατορθώ γει αὐτὸ τὸ ἠαῦια, νὰ συνενώνχ δηλαδὴ τὶς πιὸ ἀντίῦετε- ἰδιότητες στην χαλύτεμη τους ἔκφφαση σ᾽ ἕνω αυγκερασμὸὺ τέλειο, ἄθίνοντας τὴν κάθε μιά νὰ ἐνδηλφδῃ στὴν κατό»- λη ὥρα χαὶ συνθέτοντας μ αὖ τὸν. τοάπο χαραντῆρες νενναίοης. ἀλλὰ ναὶ απανετιχούς, ἠμηλόφος αὖτο γες ναὶ ταπεινούς, 4 ομαὃοντι µετριύφρονες, σεμνοῦς, ἁγωνιστ- ούς, αταθευούς. ἩΗ Ὀέλησις ου γεται τὸ τιμόνι ποὺ χατευθύνει χάΐδε πράξη. 'Η Νέλησις κι ἡ ᾱ- ποφααιστικότης δυγαμωμένη ἀπὺ τὸν ἀνῶνα γιὰ ἕνα χακύτερο { οωντῆσα, ἕνα καλύτερο μπέλλαν μιά καλύτερη κοινωνία. Πἱώσυ ὧα ἐκ διοχέτεναις τῆς δυαστηθιύτητος χαὶ τοῦ νεανινοῦ ἐνθουσιασαοῦ στὶ σωστὸ δρύμοῖ. Ῥοῦτο οἱ γένι ἀμσότευα, τὸ ἀντιλαιθάνονταις ῦτ ταν Δὰ μποροῦν νὰ ποῦν, Ότι τὰ ὠφαιότευα χοόνια τῆς τωής τοὺς δὲν τὰ σπατάλήσιν αἳ στείρα ὁ νειοοπυλήµατα, ἀλλὰ, σ δη ορ: γιχὴ ἐργασία. ᾿Αλόμη πευισσότε: θα, ἃ Νοιστιανισμὸς κατευθύνει τς νέες ποοετοιμάτοντάς τες σι τὴν ἀποστυλὴ τυὺς. ς κά νὰ υνωοίσουν τὶς ἀπέωραντες ου αὲ- τοὺς δυνάμεις καὶ τὶς συ μῦον- ί πὼς νὰ, τὶς ἀξιοπυιήσηνν εἶναι. αὐτὴ Ἡ λεύει παίονοντας τὸ οὐλο τῆς ἔμα γώ” ερίας αιὰ ἐμπνενστοίας μέσα στη” (Χυνέχεια εἷς τὴν δην σείδα) | | | | ΕΚΑΝΟΙΣ ΡΝΟΚΝΙΚ« ΠΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ 7᾽ Εάν ὁ ἀγων περιωριόςο µόνον εἰς Φφιλονεικεια» ἅτισ Ἀλέπουσαν εις πολιτικἠν ἰσχὶ. δὲν θὰ προεκαλειτο τοση µία ἐκ της διαμάχης µετας» τῶν μελῶν τῆς Αυωτοκρατος!: κῆς οἰκογενειας. Δυστυχως, ἐν Βυζαντίῳ, οἱ ἀγῶνες ὃν ἆἅ ποθλέποντες πρὸς ἀπόκτησιν πολιτικῆς ἰσχύος, συχνάκ.' ἐπεξετείνοντο καὶ θρησκευτικοῦ πεδίου. Θά ἐμε- τριάζετο κάπως τὸ πραγµᾶ ἐὰν ἡ Εκκλησία κατὰ τας ἴ]: µέρας αὐτὰς διηυθόνετο υπό ἓνὸς Γερασίμου, ἑνὸς Βικηφύ- ρου, ἑνὸς Μεθοδίου ἢ ἄλλου τινος ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποίοι αι τιμετώπισαν μεγάλην δυσκο: λίαν. προ παντὸς μεταξὺ τῶν ἄκρων Φφανατικῶν στοιχει ἂν καὶ ὁ Μεθόδιος ἠναγκάὰ: σθη νὰ χρησιµοποιήσῃ ἐκκλι- σιαστικὀν µαστίγιον ἐναντίν τῶν Στουδιτῶν. τῶν ἄρχην ων . τῆς ἀντιθέσεως. Ὁ Πατριάρ: χης ᾿Ιγνάτιος, εἰς, ἀσφαλώῶς, ἅγιος ἄνθρωπος. ἢλθεν εἰς τὸ προοκήνιον, ὑπὸ τῆς Θὲ0: δώρας, χωρὶς νά ἔχῃ ἐκλεγ]ι ὑπὸ Συνόδου τινός, δ:ότι ἡ Θεοδώρα ἥλπιζε, ὅτι διά τοῦ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΛΣ ΤΑΣ ΚΠΡΟΙ Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. ΙΔ΄ ΜΕΡΟΣ ς᾽ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 1. Ενότης Εκκλησίας Ἡ Εκκλησία «παραλαθοῦ- σα ὑπὸ τῶν ᾽Αποστόλων κ'ὶ τῶν ἐκείνων μαθητῶν τὴν εἰς ἵνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκρά: ἴορα πίστιν, Κκαίπερ ἐν όλο τῷ κόσµμῳ διεσπαρµένη, καθ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἕως πε- ράτων τῆς γῆς» ἐν τούτο:ς πιμελῶς φυλάσσει εἰς ἕνα οἱ- «ον οἰκοῦσα καὶ ὁμοίως π'- στεύει τούτοις ὡς «ίαν ψυχῆν καὶ τὴν αὐτὴν ἔχουσα καρδί. αν καὶ συµφώ-ως ταῦτα κη: ρύσσει καὶ διδάσκει καὶ πα: 2αδίδωσιν εἰς ἕνα στόµα κε κτηµένη. Καὶ γὰρ αἱ κατὰ κόσμον διάλεκτοι ἀνόμοιοι, ἄλλη ἡ δύναµις τῆς Παραδό- σεως, Μία καὶ ἡ αὐτὴ καὶ αὖ- τε αἱ ἐν Γερμανίαις Ἐκκλη- σίαι ἄλλως πεπιστεύκασ:, οὔ- τε ἐν ταῖς ᾿Ιθηρίαις, οὔτε εν Κέλτοις, οὔτε καὶ ἐν ᾿Ανατο: λῇ, οὔτε ἐν Αἰγύπτῳ, οὔτε ἕν Λιδύῃ... ᾽Αλλ' ὥσπερ ὁ ἥλιος. τὸ κτῖσμα τοῦ Θεοῦ, ἐν ὅλῳ τῷ κόσµῳ εἲς καὶ ὁ αὐτός «οἱ)- τως καὶ τὸ κήρυγμα τῆς ἆλη θείας πανταχοῦ Φαίνει καὶ φωτίζει πόντας ἀνθρώπους τοὺς θουλοµένους εἰς ἐπιγνω- σιν ἀληθείας ἐλθεῖν». 11) Ἱεραρχία Ὅπως ὑπὸ τῶν ᾿Αποςιό λων ἤδη ἐθεσπίσθησαν ἐν τῃ Ἐκκλησία οἱ θαθμοὶ τ]ς ἱερω σύνης, τοῦ ἐπισκόπου, πρεσό»- τέρου καὶ διακόνου. το:οῦτοι καὶ διέµειναν ἐν τῇ ἐκκλησις. Οὐχ ττον ὅμως πολλοὶ αἱρ: τικοὶ διεµφησθήτησαν τὸ κῶ ρος αὐτῶν καὶ τοὺς ἄπερρι ψαν, ἄλλοι πάλιν ἐἑταύτιζον καὶ συνεχώνευον δύο διαφό οους θαθμοὺς. ὅπως τὸν του ἐπ'σκόπου καὶ τοῦ Πρεσθυτέ: ρου, το .οῦτοι δὲ ἦσαν οἱ π:ρὶ τὸν ᾿Αέτιον, οὕς καὶ πολεμᾷ ὁ ἱερὸς ᾿Επιφάνιος. 'Ὁ αἱρετικὸς Αέτιος θασιζξ- [αι ἐπὶ τοῦ χωρίου Α. Τι µ ὁ- θεον 4, 4 ὅπου ὁ Α: πόστολος γράφει µόνον εἰς Πρεσθυτέρους καὶ Διακόνους καὶ οὐχὶ εἰς ᾿Επισκόπους. ΕΙ:- λεμῶν αὐτὸν ὁ ἱερὸς Παιὴρ λέγει: «Ὅπου μὲν ἦσαν ἐπ. σκοποι ἤδη κατασταθέντες ἕ γραφεν ἐπισκόποις καὶ διακὸ- νοις. Οὐ γὰρ πάντα εὐθὺς ἡ δυνήθησαν οἱ ᾿Απόστολοι κα: ταστῆσαι πρεσθυτέρων »ᾱρ 2γένετο Χχρεία καὶ διακόνων. Λιὰ γὰρ τῶν δύο τούτων τα ἐκκλησιαστικὰ δύνανται πλη- ροῦσθαι. Οπου δὲ οὐχ εὑρέθη τις ἄξιος ἐπισκοπῆς ἔμεινεν ὁ τόπος χωρὶς ἐπισκόπου. Ὅπου δὲ ἐγένετο χοεία καὶ ἦσαν ἆἅ ξιοι ἐπισκοπῆς κατεστάθισ:ν ἐπίσκοποι. Πλήθους δὲ μὴ ὄν- τος οὐχ εὑρέθησαν ἐν αὐτοῖ- Πρεσθύτεροι κατασταθῆνχι καὶ ἠρκέσθησαν ἐπὶ τῷ κατα τόπον µόνῳ ἐπισκόπῳ». “Ὁ σκοπον ἄνευ διακόνου ἁδύ.-α- τον εἶναι» διὸ ὁ Αγ, Από: στολος «ἐπιμελήσατο διακό νους εἶναι τῷ ἐπισκόπῳ ο.ά τὴν ὑπηρεσίαν. οὕτω τῆς ἐκ- κλησίας λαθούσης τὸ πλήρω κα τῆς οἰκονομίας». Στηριζόµενος δὲ ἐπὶ τῷ' χωρίων Α. Τιμοθ. 5. 1 καὶ . 19, ἀνατρέπει τὴν δόξαν τοῦ ᾿Αετίου λέγων: «καὶ ὅτι μὲν οὐ δύναται ταυτὸν διδάσκει ὁ θεῖος λόγος τοῦ Αγ. ᾿Απιο- στόλου. τίς μὲν ἐστὶ ἐπίσκῳ ἠξκτ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΙΑ Γυμνασίῳ. κ. πος, τὶς δὲ ἐστι Πρεσθύτερος, ὡς λέγει Πιμοθέῳ, ἔπισκοπω όντι. Ιιρεσθυτερον μὴ επιπλή: εεις ἀλλὰ παρεκάλει ὡς [Πα- τέρα. Τὶ εἶχε πρᾶγμα Επί» σκοπον μὴ επιπλήττειν, εἰ αῇ ὑπὲρ τὸν Πρεσθυτερον ἔχων τὴν ἐξουσίαν. Ὡς καὶ παλιν κατὰ πρεσθυτέρου μὴ ταχέ- ὡς κατηγορίαν δέχου, εἰικὴ τι ἐπὶ δύο ἢ τριῶν μαρτύρων καὶ οὐκ εἶπεν τινὶ τῶν Πρ:- σθυτέρων. Μἠ δείξῃης κατηγο- ρίαν κατὰ ἐπισκόπου, οὐδὲ ἔγραφε περὶ τῶν πρεσθυτέμων τινὶ μὴ ἐπιπλήττειν ᾿Επισκό: πῳ». Αναφερόµειος δὲ εἰς Τον γάµον καὶ τὴν οἰκογενειακή» πολιτείαν τῶν κληρικῶν ὁ 'ᾱ- πιφάνιος λέγει: -«Ακηκόαμε» ὃτι δεῖ τὸν ᾿Επίσκοπον ἀνεπι- ληπτον εἶναι, μιᾶς γυναικός ἄνδρα, ἐγκρατῆ, ὡσαύτως κιιὶ τὸν διάκονον καὶ τὸν Πρεσδή- τερον. Καὶ γὰρ τῷ μὲν ὤντι οὐ δέχεται τὸ Άγιον τοῦ 8:- οῦ κήρυγμα μετὰ τὴν Χρισ'οῦ ἐνδημίαν τοὺς ἀπὸ πρώτῳ γά: µῳ τελευτησάσης τῆς αὑτῶ. γυναικὸς δευτέρῳ γάµῳ σωνς- φθέντας διὰ τὸ ὑπερθάλλων τῆς τιμῆς τῆς ἱερωσύνης. Καὶ ταῦτα ἀσφαλῶς ἡ Αγία τοῦ Θεοῦ ἐκκλησία μετ’ ἀκριθείως παραφυλλάττεται. ᾽Αλλὰ καὶ τὸν ἔτι θιοῦντα καὶ τεκνογο- νοῦντα μιᾶς Υγυνσικὸς ὄντα ἄνδρα οὐ δέχεται, ἀλλὰ ἅἀπὸ μιᾶς ἐγκρατευσάμενον ἢ χη οεύσαντα διάκο.ον καὶ π[ σθύτεοον καὶ ᾿Ἐπίσκοπον κπὶ ὑποδιάκονον, μάλιστα ὅπὼς ἀκριθῶς οἱ κανόνες οἱ ἐκκλη- σιαστικοί ΜΕΡΩΣ σ΄’ ΜΥΣΤΗΡΙΑ 1) Πεοὶ τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσµατος Τὸ µυστήριον τοῦ Βαπτί- σµατος προτυποῦται έν τῇ {1. Διαθήκῃ. ᾿Η διάδασις τῆς ερυο- θρᾶς θαλάσσης ὑπὸ των Ἱἰ-- ὁραίων θεωρειται ὡς τύπος κατά τὸν ᾿Επιφάνιον, τοῦ µι- στηρίου τοῦ θαπτίσµατος. 10, τύπον αὐτὸν τὸν ἤνοιξε ὁ Ὁ|- ωάννης, τὸ µυστήριον δὲ ε’:- Αειοποιήθη ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ. «᾿Απὸ Μωῦσέως καὶ θαλάσοις ἤρξατο ὁ τύπος, ἀπὸ ᾿Ιωα.- νου ἠνοίγη ὁ τύπος, ἐν πρι- στῷ δὲ ἐτελειώθη τὸ δῶρον». Τὸ θάπτισμα εἶναι ἡ ἀντι- κατάστασις τῆς ᾿[ουδακῆς πε- ριτομῆς ἐν τῷ Χριστιανισμό». :Ἠ. περιτομὴ ἡ σαρκική, ὐ- πηρετήσασα Χχρόνῳ, ἕως τῇ. μεγάλης περιτομῆς, τοὐτέστι τοῦ Θαπτίσµατος τοῦ περιτέ µνοντος ἡμᾶς εἰς ὄνομα Θς: οὗ. καὶ “διήρκεσεν ἡ περιτοιἡ χρόνῳ ὑπηρετήσασα ἕως μείζων περιτομὴ παρεγέν τοὐτέστι τὸ λουτρὸν τῆς π λιγγενεσίας.. Τὸ θάπτισμα ναι καὶ ἕν καὶ µόνον, ζῶν, ἆ θάνατον, καὶ τελούμενον οὐ) διά τὴν πλύσιν τοῦ σώματος ἀλλὰ διὰ τὴν πλύσιν καὶ ἆ παλλαγὴν τῶν ἁμαρτημάτων Εϊ μὲν γὰρ ἐν ἑνὶ δαπτίσµατ! ἐστοίχουν, ἄρα ἐθάρρου: τοὐτῳ. ζῶντι καὶ ἀθανάτῳ ὄν τι. εἰς τὸν αἰῶνα.... οὐχ Ὁ νεκεν πλύσεως σώματος ἀλὰ ἕνεκεν ἁμαρτημάτων.. Τὸ θάπτισµα, ὁλόκληρον τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καθαρο. πο'εῖ' οὐχὶ ἕνα μµόον µέλ»”. Τὰ γὰρ ὕδατα καὶ ἡ ἁγία - πίκλησις, οὐχὶ ἐν ἑνὶ μέλους τοῦ ἀνθρωπίνου γίνεται. ἀλλὺ ὅλον τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καθαροπο'εἳ. πάντων τῶν κα κῶν ἁπαλλάττει. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Ν ενας ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ τοῦ κ. ΑΜΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΑΕΙΟΥ. Θεολόγου ρα τρόπου τούτο:, θα ἠδ στο πυρά ση την ἱσυρμοτ αν των μοτρ ακουω, ίων φἀιναιικωνν των οἱ Ὁ ον οι ἄρχιγοι ὁ«ιούοιται «μεχρι ἴου θΌκ-ατου του κΝιευοῦδ.ο, Ευρισκοντο ὦπο ἀφορισμόν. ἑνάντως ο Ἵγνατιος απέτωχε ὡς προς τὴν οιμιουργίαν ἐν- οιαφεροντος, χαρακτιριοτικόν της μεγάλης οἑσιοτεχνιας τω» προκαιοχων του. πίτο ρω: σιωµενος εἰς την. Θεοδώμαν και ὡς ἐκ τουτου ἤτο «ώκολον εις τους φανατικους να χρη: σιµοποιήσουν τὸ κύρος του οιὰ τὰς ραο.ουργίας των ενιντίο” ίου Βάρδα, του ἰσχυορού ἄν- δρὸς της νέας κυδέρνήσεως καὶ του πλέον ἐέπικι,δύνου ἀνταγωνιστοῦ των. ὦ γιά. τιος εδωσε μεγάλην οημάσίαν εἰς τὰς φήµας αἱ ὁποιτι δις: δίδοντο ὑπο τῶν ὀπαδων τῶν ἄκρων, ἐπι τῆς ὑποτιθ-μένης ἀχαρακτηρίστου συμτεριφο- ρας τοῦ Βάρδα. ᾿Επὶ πλέον ἠρνήθη καὶ δηµοσίως εἰς χ.- τὸν τὴν Θείΐαν Ιοινωνίαν, ὍὉ Βάρδας διά τὸν ᾖδ κε ὸν κλονισμὸν τὸν ὁποῖον ἐπρο- ξένησεν εἰς αὐτὸν ὁ Πατριόρ: χης Ιγνάτιος δὲν ἔλοξς τι- τρα κατ αὐτοῦ, ἀλλ ἀφῆκε τὸ πρᾶγμα κάπως ἀπ.ρατή- ρητον μὲ µμµοναδικὀν »κοπως ὅπως ἀποστερήσῃ τοὺς ὅπα- δοὺς τῶν ἄκρων τῆς ἐλπι δος. ὅτι ἡ Θεοδώρα. ζῶσα ᾱ- κόμη εἰς τὰ ἀνάκτορα, βὰ α- πέθαινε πάλιν ἴἰσχυρά. ΔΑ. αὖ- τὸ καὶ ὁ Μιχαἠλ «ἁἀποφόσ. σε νὰ τὴν ἀποστείλῃ µαζὶ μὲ τὴν θυγατέρα της εἰς Μίαν γυναικείαν Μονήν. ὍὉ Ιγνά- τιος κληθεὶς νὰ εὐλογήση τς προσχήματα. ἠρνήθη, ἀλλὰ τὴν ἄρνησίν του δὲν ἐξεμε” χλ- λεύθη ἀμέσως ἡ νέα Κυδέρ- νησις ἐναντίον του. Μόνον ὅ- .-. ταν ὁ Πατριάρχης Ίγλοτος δ.εµαρτυρήθη διά τὴν ἐκτέλ. σιν ἑνὸς Γεδεών. ὁ ὁποιος ἔ- κάλει τὸν ἑαυτόν του υ.ὂν τῆς Θεοδώρας, καὶ ἴφχισὲ ία στασιαστικὴ κίνησις ἐνωντίον τοῦ Μιχαἡἠλ καὶ τοῦ Ὁάρὸσ. τότε ἡ κυθέρνησις προσεπάθ')- σε δι ὅλων τῶν ραδιουργιῶν τὰ κατηγορήσῃ τὸν ᾿[γνάτιον ἐπὶ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ καὶ κατὰ τὴν 23ην. Μοεμθρίου τωῦ 826, ἐξώρισαν αὐτὸν ἐν Ὁ νήσῳ τῆς Τερεθίνθου, Οὕτω διὰ δύο καὶ ἐπ. πλέον ἔτη ἐπετράπη ὑπὸ ἵις τέως κυοθερνήσεως εἰς τὸν ἰγνά- τον νὰ παραμείνῃ ἐν 1Π ὑπη: ρεσίᾳα. πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὃ- πωζιμ.οῖ τὴν στενοχωρίαὶ Ὅμι κωθερνήσεωώς διὰ τὴν ὅλην στάσιν τοῦ ᾿Ιγνατίου αἱ τὴν ἀπροθυμίαν τοῦ Βάρδα, τοῦ ὠπευθώνου ἀνδρός. νά περι- πλέξη τὴν κατάστασιν ὃ.α εν” ἂς ἐπιθέσεως κατὰ τοῦ Πα- τριάρχου. Εάν ὁ ᾿γνάσιος ἐδείκνυε περισσοτέραν κάπως προσοχήν, περιφρονῶν τὴν ὃ- πὸ τῶν φανατικῶν στο’'χείων ἐκδηλωθεῖσαν πρὸς αὐτὸ» σχέ- σιν, θὰ ἀφίνετο. πιθανώτατα. ἀνενόχλητος. Ὅταν λάδωμµεν ὑπ ὄψει τὸν τραχὺν χαρακτῆρα τοῦ ]- Ὑνατίου κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν. δύο τελευταίων ἐτῶν, ἐν τῇ. ἐνασκήσει τῶν καθηκό' τωντου, δυνάµεθα μετά µεγα- λυτέρας θεθαιότητος νὰ ἆπο δεχθῶμεν ὅτι ὁ Νικήτας ἐν τῇ ἐκθέσει του ἀναφέρει, ὅτι ἵψ,Λ, οἱ ἀρχιερεῖς, ὑψηλοὶ λειτουρ γοὶ καὶ συγκλητικοὶ (ἀάναφε- ρει δύο ἐπιτροπὰς) ἐπέμενο,, ὅτι ὁ Πατριάρχης παραιτεῖται ἐν ὄψει τῶν παρουσῶν δυσκο: λιῶν. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) υνά. ου πο Πρὸ μερικών ἑδδομάδων, ἕνας νε: κρύφθηκε εἰς τὴν Γινακοθήκην τί γος του µετά τὸ κλείσιµόν της, γίου ᾿]ωάννου τοῦ Σταυροῦ:., βους τοῦ ἐκκεντρικοῦ Ισπανοῦ ζωγράφου. ναξ ἠγοράσθη τὸ 1955 ἀντὶ 5.500 ποὺ θεωρεῖται ςκφονκανηκὴ τρὸς Άγγλος, ἡλικίας 14 ἐτῶν, ἐ- Γλασκώδης καί, ὅταν θρέθηκε μό- Έσχισε μ᾿ ἕνα ξυράφι τὸν εἰκονιζό- µενον περίφηµον πίνακα τοῦ Σα ὁατὸρ Νταλὶ «Ὁ Χριστὸς τοῦ Αα. ἕνας ἀπὸ τοὺς καλυτέ- Ας σημµειωθῆ, ὅτι ὁ πί- χρυσῶν λιρῶν. 'Ο νεαρὸς συνε- λήφθη τὴν ἑπομένην ἀπὸ τὸν φύλακα τῆς Πινακοθήκης καὶ παρεπέµ- φξη εἰς τακτικἠν δικάσιµον. ΕΟΡΤΙΑ β------- Π ΕΡΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 'Υαπὺ τοῦ γ: ο Τὴν Πεντηκαστὴν ἑώνταζον οἱ Εὐφραῖοι εἲς ἀνάμνησιν Ὀανιικ- τουογοῦ. γεγονότος τῆς [Γαλάνης Διαθήκης. Ὦὴν Πεντηκοστὴν εώω. τάσε γαὶ ἡ Νήτηο Χοιστιανικὴ ἸἨενλκησία. ὡς υεγονὺς ποναδικν καὶ χοσμωϊστορικὸν, ἐπισα σαγίαιν τὴν ἐν τῷ χόσμω σωτηριώδει ἕ σιν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ χοσιοιτα τήσιον ἔογον Του. Εἶναι αὐτὴ αἱ) τη ἡ γενέθλιος ἠπέρα τῆς Ἕνκνλλη σίας µας, διότι κατ αὐτὴν ἰδρύ η ἡ πρώτη Ἰοιστιανιὴ Ἠκκωισι/ λατόπιν τοῦ. κηούγαατος τοῦ. Α- πωστύλον ρεύσαντα ἀπὶ πεφιέρνειαν πλη- ἥ διὰ νὰ απληροφοφηδοῦν ιό τὸν ἀκονσθέντα Βύρυθον τῆς ΓΓέτουυν, ποᾶς τὰ ση ιέγης Οταίας πνοῆσν. Τὸ ΠΠ ανάγιον. ΕΓνεῦμα ααωνὴ νε ἕκτοτε ἐν τῇ Πμγλησίᾳ δι κωῦν αὐτήν αὐτὸ διὰ τοῦ στόιιιν τος τῶν. ἰδιακόνων τοῦ λόσψων) Καλεῖ Ὠύνια Οεοῦο, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ὡποῖον πολλάκις διεείοει Όνν γοῦν. ἡμῶν ποὺς ἔπιστους ἠντ κ ἠδη νε ἡμᾶς ες ενυμᾶς σωτηωί οἷσν καν τες πᾶσαν τὴν ἀ)λήηδηι αν, λὐτὸ τὸ ὁπυῖυν «ἐλάλησε δις τῶν οφ ητῶν», τοὺς. ἐπαῖ δας τῶν Ἠθυαίων τοὺς ἀπειρυρα α εδίδα 2 Αύοιον νατὰ τὴν αἱ νὰ ὑμνοῦν ταν Βοιαμθέυτιν ήν ων εἴσιαδον, εἲς Εευοσύλανες αὐτὸ αυναντιλαιύάνεται καὶ Γπυεσθεύοι ὑπευ ἠπῶν στενανποῖς ἀλαλήτοις Ὅπων τὸ Ενεῦμα αὐτὸ τοῦ Ίαν: ρίου. ἐχεῖ ναὶ ἡ ἐλευδεοία, Ἓλευ βερία. ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ἁἀτιμίας, ἐλευθερία. ἀπὺ τὸ φοθεοὸν πάθος ἓ τοῦ. μίσους καὶ τῆς γαιρερακίηςι ΑΝΑΡΙΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ἐλευθερία. ἀπὺ τὰς τύψεις τῆς ΄ ΄ 9 αν α συνειδήσεως ἡ ὑποία μὲ τὰς ἂν Ἱ : ράτους μµάστιγµας της οραπίΐζει ἡμᾶς ὅταν εἴμεθα ἔνοχοι ἐνώσιον τοῦ. Κυρίου, Καὶ ἐνόσῳ. εὑρισνό- μεδά. μακρὰν τοῦ ΓΠνεύµατος τὸ Κυρίου, τοσούτῳ χαὶ αὗται πλη ὑύνονται, καὶ ἐνόσῳ δὲν σπεύδοτι νὰ ἐξαλείψουμεν ταύτας, διά τής σομηιλιώσεώς µας μετὰ τοῦ έν οίου καὶ τοῦ Πνεύματός Του, δὲν ἠποκλείεται τὸ ἐνδεχόμενον νὰ ὑδηγήσουν ἡμᾶς γαὶ εἲς ἀπεννιω- πμένα διαθήµατα. ἀλλὰ καὶ ἐά. τοιοῦτό τι δὲν σιμθῆ ὁπωσδήπυτ: Νὰ χάσωπεν τὴν εἰρήνην ραὶ τὸν παλήνην εἰς τὴν ζωήν. µας. ἸΑφοῦι τοιαῦται εἶναι αἲ ἑνέω γειαν. καὶ αἲ εὐεργεσίαι ποὺς Ἰ μᾶς τοῦ Π[Γανανίου. Πνεύματος πάντοτε, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως χατὸ τὰς ἁπίας αὐτὰς ἠμέρας τῆς ἆ- γίας Ἱεντηκοστῆς Ὀευμὴν ἃς ἆ- πευδύνωεν ποὺς αὐτὸ τὴν παρά Ἀλησιν ὅπως μὴ ἀφίσταται ἡμῶν. Πλ Ενκαινίσει ἡμᾶς καὶ πάρα μένει. συ αποφευόμενον. τς ἡ΄ ἡμῶν ως ΗἨνεῦμα εὐδὲς καὶ νεο: ια. ἡεμονινόν, Σν αντι. δὲ ἂς ἔργεται εἲς τὴ χε πας ὁ Ίμνος, τὸν ὑπιδον γαῦ” ἑκάστην ἠπέραν κατὰ ἂν τρίτην ὥραν, ἡ Ἰνκλησία ἅπιι- ἠύνει πρὸς τὸν Ἱνύριον «Ἀύρις ὁ τὰ ΓΓαγάνιον σου νεα ἓν τῇ τοίτῃ Ὀρᾳ. τοῖς ᾿Αποστόλοις ση’ παταπέµλρας, Τοῦτος αγαῦδέ, οἡ ἀντανέλης ἂψφ ἡμῶν, ἀλλ ἕνα, γισον ἠμῖν τοῖς δεαµένοις σον. ΕΕΓΚΛΓ ΝΤΑ ΠΛΣΧΛΛΙΝΛ ΙΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΠΕΜΠΊΙΗ 1 ἸἹευνίευ, “ών ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΙ Τοῦ Α ϱ Τελευταίυν) Στὴν περιοχἡ τῆς Ζωοπηγης συνηθίζουν οἱ οἰκογένειες νὰ στήνουν τραπέζια στὴν αὐλὴ τῆς ᾿Εκκλησίας, παίρνοντας ᾱ- πὸ τὰ σπίτια τους τὰ φαγώσι- µα ποὺ χρειάζουνται, καὶ µετά τὴ λιτανεία στήνουνται χοροὶ Κυπριακοί, ἀνδρικοὶ καὶ γυ: ναικεῖοι, καὶ τοὺς σέρνουν νιοἰ καὶ νιὲς καὶ ἡλικιωμένοι ἀκό- μα καὶ ἀπὸ τὰ δυὀ φύλα. Μετὰ τὸ Πασχαλινὸ πρό: γευµα, ἀφοῦ γίνη ἡ ἀναγκαία διευθέτηση γιὰ τὴν διατροφὴ καὶ τὸ πότισμα τῶι ζώων τοῦ σπιτιοῦ, ἀρχίζουν νὰ σχηµα- τίζουν μπουλούκια κοριτσιῶν καὶ ἀγορ ὧν. μεγάλων καὶ μικρῶν, ὅλων ντυµένων μὲ τα γιορτινά των. Τὰ μπολούπια προχωροῦν πρὸς τὸν π:ρίῶο- λον τοῦ ναοῦ γιὰ τὴν πρωτη λιτανεία, ποὺ θὰ γίνῃ γύρω ἀπὸ τὴν 2η µμµεταμεσημόθρ.νἠ ὥρα. Ὥσπου νάρθῇ ἡ ὥρα τῆς λιτανείας δίνουν καὶ παιρ- νουν τὰ δ.άφορα παιγνίδια. Τὰ κορίτσια στὴν μ.ὰν ἄκρη τῆς αὐλῆς, μ.κρὰ καὶ µεγά- λα, σχηματίζουν τὶς ὁμάδες των κι ἀρχίζουν τὰ δικά τους, παιγνίδια. Στὴν ἄλλη ἄκρη κάνουν τὸ ἴδιο τ᾽ ἀγόρια μὲ θεατὲς τοὺς ἡἠλικιωμένους, οἱ ὁποῖοι συχνἀ ἀνεκατεύονται στὰ παιγνίδια παρὰ τὴν ἡλι- κία τους. Ἡ ποικιλία τῶν Κυπριακῶν αὐτῶν παιγνιδιῶν ποὺ παί- ζουνται τὴ Λαμπρὴ στὸν περί. 6ολο τοῦ ναοῦ ἢ στὶς πλατεῖ- ες τῶν χωριῶν, εἶναι πραγμα. τικὰ καταπληκτική. Χρειά- στηκαν 134 µεγάλες σελίδες στὸν ]7ον τόμο τοῦ Δελτίου τῆς Εταιρείας Κυπριακῶν Σπουδῶν, γιὰ νὰ περιλάθουν τὰ παιγνίδια αὐτά, τὰ περσ- σότερα τῶν ὁποίων εἶναι Λαμ- πριάτικα καὶ θὰ μποροῦσαν νὰ χωριστοῦν σὲ δυὸ κατήγο- ρίες μὲ τὴ µορφή τους: Σὲ κοινὰ παιγνίδια γενικἁά καὶ, σὲ παιγνίδια ποὺ παίρ- νουν τἡ μορφὴ ἀθλοπαι- δι ὤ ν. Στὴν πράξη μποροῦν νὰ χωριστοῦν σὲ παιγνίδια γιὰ τοὺς μεγάλους ποὺ πέρα- σαν τὸ 12ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. ἄντρες ἢ Υγυναῖκες και σὲ παιγνίδια γιὰ τοὺς µι- κρούς, ἀγόρια ἢ κορίτσια. Δὲ νομίζω πὼς εἶναι εὔκο- λο νὰ μιλήσω ἐδῶ, ἔστω καὶ μὲ τὴν πιὸ δυνατή συντομία, γιὰ τὰ πιὸ χαριτωµένα ἀπὸ τὰ παιγνίδια αὐτά. Αλλως τε ἡᾗ περιγραφὴ των εἶναι γιὰ μὲν τοὺς ΓΚυπρίους ἀναγνιὴ- στες τῶν χωριῶν ἐντελῶς πε ριττή. γιὰ τοὺς ξένους δὲ καὶ τοὺς πολίτες, ποὺ δὲν ἔτυχε νὰ δοῦν, ἄχρηστη, γιατὶ πρέπει νάναι πλήρης ἡ περιγραφὴ τοῦ κάθε µπαιγνιδιοῦ γιὰ νὰ τὸ καταλάδουν,. πράµα ποὺ δὲν εἶναι εὔκολο. Θὰ προσθέ- σω ὅμως ἐδῶ μερικὲς παρα- τηρήσεις σχετικἀ μὲ τὴν κα- τηγορίαν ἐκείνην τῶν Λαμ- πριάτικων µπαιγνιδιῶν τὰ ὁ- ποῖα ὠνόμασα ἆἀθλοπαι.- διές. Τὰ παιγνίδια αὐτά εἶναι Τὸ µονάππηον (ἄλμα ἆ- πλοῦν μετὰ φορᾶς). Τὰ κολλητὰ (ἄλμα ἁπλοῦν ἄνευ φορᾶς). Τὰ τριάππηδκια τριπλοῦν μετὰ φορᾶς). Τὸ τρικούτσιν (ἄλμα τρι- πλοῦν μὲ τριποδισμὸν). ᾿Αρτηρητζὴς τζιαὶ γιαζητζῆς (ἄλμα εἰς µῆκος καὶ πάνω ᾱ- πὸ σκυμμένο νεαρό). Πρώτη ἐλιὰ (ἄλμα εἰς ὅ- ψος πάνω ἀπὸ σκυμµένο νεα- ρὸ ποὺ µεγαλώνει τὸ ὕψος κάθε φορὰ ποὺ οἱ ἅλτες τε- λειώνουν ἕνα πήδημα). Τὸ καστέλλιν (ὁ πύργος ποὺ σχηματίζεται μὲ τὴν ἆ- νάθαση νεαρῶν στοὺς ὤμους ἄλλων). Τὸ χέσα (ἡ διελκυστίνδα). Τὸ διτζίµιν (Τὸ σήκωµα μεγάλου θάρους). ὍὉ ἑξεροπόταµος πάνω ἀπὸ νεαροῦ ἀπὸ σκύόουν γιὰ (ἄλμα (πήδηµα σκυµμµένο σῶμα γεαρούς, ποὺ νὰ. πηδήσουν ἄλλοι ἀπὸ πάνω τους, ὥσ- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ 1961. κ. ΜΕΑΡΧΟΥ ΚΛΗΡΙΔΗ που νἁ φτάσουν στὸ σηµ-ιο ποὺ συμφωνησαν). Πιστεύω πως οἱ ἀθλοπαισιὲς αὐτὲς ἀποτελοῦν μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς προχριστιανικὲς πα. ραδόσες Ἑλληνικῆς ἀρετῆς, καὶ μάλιστα ἆ- πὸ ἐκεῖνες ποὺ ὁ Χρόνος καὶ οἱ θύελλες ποὺ ξέσπασαν στὴν Κύπρο δὲ μπόρεσαν νὰ -σθηή- σουν. Τὰ διάφορα Γυμνάσια τῶν πόλεων τῆς Κύπρου, στα ὁποῖα οἱ μακρινοὶ ἔκείνοι πρὀγονοί µας ἀσκοῦσαν “ἢν Ελληνικὴν ἀρετὴν τοῦ ἀθλῆ- τ σμοῦ, σωρειάστηκαν σὲ έγει͵ πια, μὰ οἱ ἀθλοπαιδιὲς που γίνουνταν σ᾿ αὐτὰ µεταφέρει]- καν στοὺς περιθόλους των ναῶν τῶν Κυπριακῶν χωριὼν. Οἱ δηµόσ.οι ἀγῶνες τῶν πα- λιῶν χρόνων καταργήθήκαν, τὰ στάδ.α ποὺ δέχουνταν κα: θημερινἁ τὴν Κυπρακὴν ϱλ- κἠν χορτάριασαν, κι οἱ κο- λῶνες των γκρεμίστηκαν, µά ἡ ἀγάπη ποὸς τοὺς ἀγῶνες ἐκείνους δὲν ἔσόησε, Υ::τὶ ἀποτελοῦσε θίωµα της φυλῆς, καὶ συνεχίστηκε στους περιφολους των ναῶν καὶ σιις πλατεῖες των Κυπριακῶν χω- ριῶν κατα τὶς γιορτές ς Ιναµπρῆς. Και δει Ί]ταν ου: νατὸ να Υγίνῃ ὃδιαφορετικες, ἀφοῦ Κύπριοι ἆθλητες «ων μακρ.νῶν εκείνων χρόνων α- νεδειχθησαν νικητές σὲ ἰα- νελληνίους ἀγῶνες. ὍὉ Σαλαμίιος ὭἩρ - κλείδης νικᾶ στην ὉΟ- λυμπία κατὰ τὴν ἑκατοστήν τεσσαρακοστὴν τετάρτην Ὁ- λυμπιάδα. ὍὉ ΟὈνησικράτης ἀπὸ τν ἰδίαν πόλη νικᾶ κατὰ τὴν ε- κατοστὴν πεντηκοστὴν ᾿Ολωμµ- πιάδα καὶ ὁ ᾿Αρίστων Νίκο- νος ἀπὸ τὴν Καρπασίαν νικά στὰ Πόθια κατὰ τὸ ἔτος ὁύ0 τει Χ. Τόσον οἱ ἀθλοπαιδιὲς, ὃ- σο καὶ τὰ διάφορα Λαμιρι- ἁάτικα µπαιγνίδια, ἐπαναλαμ- Δθάνουνται καὶ κατὰ τὶς ἐπό- µενες μέρες, τὴ Δευτέρα καὶ τὴν Τρίτη, ἀναπόσπαστα σων- δεδεµένες μὲ τὴ µγιορτὴ τῆς Λαμπρῆς. Τελειώνοντας, μιὰ καὶ µο- ναδικἡ καὶ διάπυρη εὐχὴ ἔπι- θυμῶ ν᾿ ἀπευθύνω πρὸς τὴν ἀγροτικὴν οἰκογέ νειαν, ποὺ ἀποτελεί τὸ ὑγιὲς κύτταρο τῆς φυλῆς, νὰ μὴ ἐγκαταλείψῃ ποτέ, μὲ κα- νένα τρόπο, μὲ καμμιά δι- καιολογία, μὲ καμμιὰ πρόφα. ση, τὰ ἔθιμά της, καὶ τὰ Λαμ- πριάτικα καὶ τὰ ἄλλα, γιατὶ τὰ ἔθιμα αὐτὰ ἔχουν τὴν ἆᾱ- ξία καὶ σηµασία τους. 'Η «ὖ- στηρὴ τήρηση τῶν ἐθίμων αὖὐ- τῶν διὰ µέσου τῶν αἰώνών καὶ ἡ αὐστηρὴ προσκόλληση τῆς ἀγροτιᾶς σ᾿ αὐτὰ ειναι ἐκείνη ποὺ ἔκανε τὴν Κύπρο: ν᾿ ἀλλάξῃ πολλοὺς ἀφέντές, χωρὶς ν᾿ ἀλλάξῃ τὴ δική της τὴν καρδιά, καὶ νὰ διατηρί,σῃ] ἁγνὸ κι’ ἀμόλυντο τὸν Ελ: ληνικό της χαρακτῆρα. ΤΕΛΟΣ ΒΕΑΡΧΟΣ ΚΛΗΡΙΔΗΙΣ ΝΕΟΝ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΛΑ ΕΙΣ ΚΑΜΑΚΟΥΡΑ ΚΑΜΑΚΟΥΡΑ, (Παπωνία], λΙάϊος. (ἱδ. ὑπηρ.).-- 'Ο περι ν- µος Βούδδας τῆς Καμανούρα εἴ- γαι θαρύτερος ἀπὺ ὅσον ὑπειονι. ζετο | Τὸ τεράστιον ἄγαλμα τοῦ Βούό- δα κατὰ τοὺς ἠπολογισμοὺς τῶν εἰδικῶν ἐξύγιζε 150 τόννους. 1ρὸ ἡμερῶν ὕμως ὕταν τὸ ᾱ- γαλμα μὲ εἰδικοὺς γερανοὺς αγι- φώδη διὰ νὰ τοποθετηθῇ εἰς νέαν θάσιν ἀπὸ χάλυδα καὶ µπετοῦ, ἐξυγίσθη καὶ εὑρέδη ἔχον ὀασυς 160 τόννων! Ἡ νέα θάσις εἷἲς τὴν ὑποίαν τοποδετεῖται τὸ ἄγαλμα ἐστοίχι- σε τὺ ποσὺν τῶν 2.500.000 δολ: λαρίων. Ἡ μεταφορὰ ἐγένειω διότι ἡ παλαιὰ θάαις Ἠρχισε νά παταρρέῃ. Τὸ ἄγαλμα κατεσχευα- σῦθη ποὺ τ0ῦ ἐτῶν γαὶ ἀποτελεί ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ἀξιόλυγα του” θιστικἁ περίεργα τῆς Καμακούια, Σ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ πυφασίσει: τητυς τῆς ἐγαγομένης. τῆς παρούσης αρὺς ἀνακοπήν. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Ανδρέα Ἰωάννου ἐκ Κλήρου αν ἐν ..- , - Ἀ). Ἑάσσει ποοβεσμίαν τριάκοντα ἡμερῶν ἀπὺ τῆς 34) Η παροῦσα ἀπόφασις δηµοσιευθήσεται ἅπαξ μερίδας «Ἠλ»λησιαστικὴ Ῥωὴρ καὶ «Ἑλευθεσία». ἷ Πκκλησιαστικὺν Δικαστήριον ΑΔενγωσίας }Αοιῦμ. Αγωγ. 9481 ἍΓετα ςξ ὺ άγοντος 9 αν Γεωργίας Νυήστοην, ἐν Κλήρου νῦν ἁγνώστου διαιιονῆ- ἐναγομένης ΛΠΟΦΑΣΕΒΩΣ (ΛΔιατακτικόν) ο ὃ , « ῳ : « : ε Ἡ Ἆιὰ ταῦτα πάντα τὸ ᾿Εκκλησιαστικὺν Λικαστήριον κοίνει καὶ ᾱ- ο, ας ἅ ς ο 1). Κηρύττει διαλυτέαν τὴν µνηστείαν τῶν διαδίκων ἐξ ὑπαιτιὸ- 9 α ο ἒρι κὴ , 3}. Καταδικάξει τὴν ἐναγομένην εἷς τὴν πληρωμὴν τῶν ἐξόδων ο οὐ , , - « , η 3 ' καὶ τῶν δικαιωμάτων τῶν Διαλυτηρίων. δηµόσιεύσεως εἰς τὰς ἐφᾳη- ᾿Αοχιεπισχοπῇ. Κύπρου, τῇ 96ῃ Μαΐου 196ἱ. «Ο Πράεδρος ΑΡΧΙΜΑΝΑΛΡΙΤΙΗΙΣ ΦΩΤΙΟΣ ΠΕΜΠ η { Ἱουνίου, {9Ε1. Ἰ. Α. ΟΕΟΝΙΝ 45ον Ὁ Φράνσις ἔσκυψε καὶ π- ρε τὸ πορτοφόλι ἀπ τὴν έἔνω τσέπη τοῦ φουστανιοῦ της. Ηταν ἕνα καινούργιο ποῦ- τοφολάκι ποὺ τῆς εἶχε χαρίσει ἡ θεία Πόλυ πρὶν φύγουν ἅπ τὸ σπίτι. Ο Φράνσις τ' ἄνοισε μὲ ἀγωνία. Εἶχε µέσα τρεις: δεκάρες, καὶ ἡ κάθε μιά Ἡ- ταν σημµειωμµένη μ᾽ ἕνα στπυ- ρό, ο ς ὸ. Κέζερ πῆρ᾽ ἕνα ὕφος γεμάτο θρίαµόο κι ἀγανᾖ- κτηση. -- Τι σᾶς ἔλεγα ὥστε τσι λοιπόν. παλιόπαιδο, κλεψες τὸ Θεό! ᾿᾽Αγριοκοίταξε τὸν Φράνσ:ς. -- Θἄπρεπε νά καταδ.ώ- χθεῖ γι αὐτὸ ποὺ ἔκανε. Αν ἤμουν κηδεμόνας της, θά τὴν 2) εν ε- πήγαινα κατ εὐθεῖαν στὴν ἀστυνομία. , -- Όχι, ὄχι! φώναξε ἢ Τζούντη ξεσπώντας στὰ κλά- µατα. Εἶχα σκοπὸ νὰ τὶς ἔα- ναθάλω στὴ θέση τους. ἀλή- θεια σᾶς λέω] ὍὉ Φράνσις εἶχε γίνει κα- τάχλωμος. 'Η θέση του ταν τρομερὰ δυσάρεστη. Μάζειρε ὅλο του τὸ κουράγιο. -- Πολὺ καλα, εἶἰπε ἤρεμς. Θὰ πᾶμε ἀμέσως στὴν ασΏν- νοµία καὶ θὰ τῆς κάνουµξ μήνυση στὸν ὑπαστυωνόμο Χα: μιλτον. Ἡ ἀπελπισία τῆς ἸΤζούντῃ ἔφτασε στὸ κατακόρυφο. -ᾱ- Φνιασμένος ὁ ἐφημέριος πι κρογέλασε. -- Θἄᾶμουν σᾶς δᾷῶ... ) Ὁ Φράνσις πῆρε τὸ καπελο του κ᾿ ἔπιασε τὴ Τζούντη ἀπ᾿ περίεργος ἵνα τὸ χέρι. , --Ἔλα Τζούντυ. Κουράγιο, Θὰ πᾶμε στὸν ὑπαστυνόμο Χάμιλτον, καὶ θὰ τοῦ ποῦμε πὼς ὁ πατερ-Κέζερ σὲ κα- τηγορεῖ ὅτι τοὔκλεψες τρεῖς δεκάρες. , Ὁ Φράνσις προχώρησε µζ τὸ παιδὶ πρὸς τὴν πόρτα, κι τὸ θλέμμα τοῦ πατερ-Κέξερ γέμισε ταραχή, κ᾿ ἔπειτα φὺ- 6ο. Εἶχε διαστεῖ πολὺ νά µ'- λήσει. Ὁ ὑπαστυνόμος Χάμ.λ- τον, ὁπαδὸς τῆς Οράγγης, δὲν τᾶχε καλά µαζί του: εἰ- χαν τσακωθεῖ συχνὰ στὸ πσ- ρελθόν. Καὶ τώρα... ἡ γελοία κατηγορία... Φφαντάστηκε τὸν ἑαυτό του νὰ γίνεται ρεζίλι μπροστὰ σ’ ὅλο τὸ χωριό. - Δὲν εν ἀνάγκη νὰ τὰ. τε! εἶπε ξαφνικά. ὍὉ Φράνσις ἔκαμε πὼς δεν ἄκουσε. -- Σταθεῖτε! φώναξε ὁ πα- τερ-Κέζερ. Καταπίνοντας τὴ λύσσα του, κατόρθωσε νὰ ψελλίσει: -- Ας... τὸ ξεχάσουμε κα- λύτερα. Μιλῆστε της ἐσεῖς. Καὶ θράζοντας ἀπ᾿ τὸ θυμό του, θγῆκε ἀπ᾿ τὸ δωμάτιο. Ὅταν ἡ θεία Πόλυ καὶ ἡ σποτ ἵλ ΚΛΕΜΑ ΤΗ) ΒΜΙΛΕΗΑΟ. 1.» ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΗ ΤΗ) Τζούντω γύρισαν στὸ [ά:ν- καστλ, ὁ Φραισις αἰστάνθὴκε ἀάμέσως οἶκτο για τον εφήµε- Ριο: Όελησε να του εζηγήσ5”, νὰ τοῦ ἐκφράσει τὴ Άωπη του γιὰ τὴ μικροκλεφιά «Ἡς Γζούντυ. Μὰ ὁ πατερ.Κέζερ τού ἔκοψε κάθε τέτοια δ'Φ θεση. ΄Ἡ συναίσθηση πὠς την εἶχε πάθει ἀπὸ ενα νεώτερο του τὸν γέμιζε πίκρα. Αλλὼ: στε, ἦταν νὰ φύγει σὲ λίγο γιὰ τὴν ἄδειά του, καὶ ἤθελε νὰ θάλει τὸν Φράνσις στη σε- ση του πρὶν ξεκινήσει. . Αμίλητος, µουτρωµέελος, ᾱ- γνοοῦσε τὸν Φράνσις. ΙΚανόνι- σε μὲ τὴν κυρία Κάφερτυ -α τρώει μοναχός του πρὶν ὅπ τὸ νέο παπά. ᾖΤὴν τελευτα»α Κυριακὴ. πρὶν ἀπ᾿ τὴν ἀνακ:ν- ρησή του, ἔκαμε στὴν ἐκκλη- σία ἕνα θίαιο κήρυγμα. µε 9έ. μα τὴν ἕόθδομη ἐντολή: «Ὀύῦ κλέψεις.» Κάθε του λέξη ἦταν ι προορισµένη γιά τὸν Φράνσις. | Τὸ κήρυγμα αὐτὸ ἔκαμε τὸν Φράνοις νὰ πάρει τὴν ἀποφασή του. Μόλις ἡ λειτουργία τ5 λειώσε, πῆγε ἀπευθείας στ” σπίτι τοῦ Ντόναλντ Καῑλ πῆρε τὸ Διευθυντὴ κατὰ μξ- ρος, καὶ τοῦ μίλησε μὲ θἐέρα3. Λίγο--λίγο τὸ πρόσωπο 129 Κάῑ. ἄρχισε νὰ φωτίζεται” μὲ κάποια ἀμφιθολία ἄκομα ἀλλὰ καὶ μὲ ἐλπίδα. Τέλος ψιθύρ.σε: ΄ Αμϕιθάλλω ἂν θα τὸ καταφέρουμε. Μὰ θὰ σᾶς ὑποστηρίξω ὥς τὸ τέλος.» Οἱ δυὸ ἄντρες ἔδωσαν τὰ χέρια τους. - Τὴ Δευτέρα τὸ πρωῖ, ὁ πὰ- τερ-έζερ ἔφυγε γιὰ τὸ Χά- ρογκαίητ, ὅπου θᾶμενε ἔσ] θδοµάδες γιὰ λουτροθεραπείᾳα. Τὸ ἴδιο θράδυ, ἡ μὶς Κάφερ- τυ ἔφυγε κι αὐτὴ γιὰ τὸ χῶ: ριό τῆς, τὸ Ρόσλαιηρ. Καὶ τὴν. Τρίτη, νωρὶς- νωρίς, ὁ Φράνσις συναντήθηκε στὸ στα θμὸ μὲ τὸν ἨΒτόναλντ κόϊλ. Ὁ Κάλ εἶχε µαζί του ἕνα χαρτοφύλακα μὲ ἔγγραφα, καὶ μιὰ καινούργια µπροσου- ρα ποὺ εἶχε θγάλει μιὰ ἄν- τίπαλη ἑταιρεία ἀνθρακωρο- χείων στὸ Βότιγκαμ. Εἶχε φο- ρέσει τὰ καλύτερά του ροῦχα. καὶ τὸ ὕφος του ἦταν ἀποφα: σιστικό, σχεδὸν ὅσο καὶ του) Φράνσις. Πῆραν τὸ τραῖνο τῶν ἕντεκα ἀπ᾿ τὸ Σέλσλυ. Ἡ μέρα πέρασε πολὺ σιΥά, καὶ δὲ γύρισαν παρὰ άργα τὴ νύχτα. Ὁ Φράνσις φαινόταν κουρασμένος. καὶ ἡ ἔκφρασή του δὲν ἔδειχνε τίποτα. “Ο Δ': ευθυντὴς τοῦ ἀνθρακωρυχείθυ τὸν καληνύχτισε χαμογελών τας. Οἱ ἑπόμενες τέσσερις µέρες πέρασαν κανονικά. ᾿Επειτσ. ἐντελῶς ἀπροειδοποίητα. ἄρχι σε μιά περίοδος παράξενής δραστηριότητας. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) βΙ ΣΚΠΟΙ ΤΟΥ ΛΝΩΤΕΡΩΥ ΚΛΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΗ (δυνέχεια ἐκ τῆς 6) σελίδος) ἀφιερώνοντας «Ὁὴ ὑπηρεσία τῶν κοινωνία καὶ ἑαυτό τοὺς στὴν ἄλλων. «Ὁ. Χοιστιανισμὸς ἱκανοποιεί ὁ- λες τὶς εὐγενικὲς νεανικὲς ἄνα- ζητήσεις. Ιροαφέρεν τὴν ὠριαν' τερη, τὴν ἠδικώτερη χαὶ συγκὀ- γως απρακτικώτερη φιλοσοφία, τὰ ἁγνύτερα πρότυπα ἀπὸ τὴν αἰώ: για ἱστορία τον. /ητεῖ ὅμως οἷν' πληρη τὴν ψυχὴ τοῦ νέου δοσμξ- γη σ᾿ αὐτόν, γιὰ γὰ µπορέση να τὴ διαπλάσῃ καὶ νὰ τὴν ὀλοκ]η- οώσῃ. Ναὶ τοῦ δίνει τὴ σοθαρυ τητα καὶ τὴ σιγονριὰ τῆς ὥριμης ἡλιίας, χωρὶς νὰ τοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴ γεανικἡ χα- υά, ἀλλὰ μᾶλλον προαδέτοντας σ᾿ αὐτὰ τὴ χαρὰ τοῦ ἤρεμου αν- βρώπονυ, τῆς ὑλυλληρωμένης που σωπιχότητος. Κωοὶς νὰ τὸν ἅπι- μακρύγει ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦ δένει ὕπλο γιὰ ν᾿ ἀγωνίκεται κατὰ τῆς χακίας τοῦ κύὐσμον. Τοῦ. ἐμπνρει ἰδανικά, γωοῖς νὰ τὺν ἄἀποχουιί ζη μα’ ὄνειρα, καὶ τὸν παραδίος στὴν κοινωνία, ὅσα Ὑίνεται, τέ- λείος πολίτης. Τά Κατηχκητικἁ Σχολεῖα ὃ τάπος ὕπου ἡ χριστιανινὴ ἅ)-ή- Δεια κατακτᾶ τὴ νεανιὴ ἳ τ ελλ ε καὶ τὴν αὐνδέει σᾶν ἀχώφιστο φίλο. μὲ τὸ Φίλο, τὸ Χριστό, ον αὐτὴ ὃ ἔφηδος ἀποχκτᾷ ὅλα τὰ ἓ- φύδια γιὰ μιὰ ἐπιτυχημένη φῇ στὴν κοινωνία. 1 αὐτὸ καν ο μαθήτριες τοῦ Κατηχητικοῦ 319: λείου γοιῴθουν θαδειὰ τὴν εἰ γνωμοσύνη στὸ πνευματινὸ αὖτὶ φυτώριο τῆς ἀληθείας καὶ ἡ εἰ- υνωμοσύνη τους στρέφεται συνκ:: πριιένα ποὺς τὺν µεγάλο Φίλο καὶ ᾿Οδηγητὴ ἀᾳ ἑνός, ποὺς τις Κατηχήτφες, τὸν Ἱεοὸ Κλίος καὶ ὕσους ποπιάζουν γιὰ τὸν Ὁ- φηλὺ σκοπὺ ἀφ᾽ ἑτέρου, , Καὶ ὅσες ἐφέτος ἀποφοιτοιυν. ὑπόσχονται ὅτι ἡ δράση τους Βὴὺ θᾳίσκῃ πάντοτε τὴ συμπαράστα- ση, τὴν ἀφοσίωση καὶ την ὕπυ στήριξή τους. Καὶ ἔχουν τὴ θε θαιότητα ὕτι ὁ θεὸς δὰ εὐλοῦἹ πάντοτε τὺ ἔργο, ποὺ εἶναι ἡ θά- ση κάθε πολιτιστικῆς προσπαῦει ας. ποὺ περικλείει καὶ ἀγκαλιαςι' ὕλους τοὺς τομεῖς καὶ ὕκες τ: ἐνδηλώσεις: Τὸ ἔογο τῆς στερεί” σεως τοῦ ἴδανικοῦ τῆς Χριστια- νικῆς πίστεως στὴν πατρίδα ας. ΜΑΡΙΑ κ. ΚΤΡΟΥ Ἐελειόφ. τοῦ. Ιαγκ. Ευμνασίου τί 1. Κλασσικυῦ ἡ ΕΕΤΗΙΣ Τθ ΡῃΙΚΟΥ ΣΟΥΜΙΟΥ κ -- ον Βὶς τὸ ἱστορινον δοῦλι, ἔγιναν οοταατικαὶ Εκδ λὠώσεις, εἰς ανα: πνησιν τῶν ᾱ- ἠώνων τῶν ἩΓ οωϊχῶν Σον τῶν κατὰ τὴν Τουυκυκοατί εν. Ολνωτέρω ' δεό, Νητουπολί- της αραμυθιᾶς γω ίυς ο -Ἡ πάρχης, Οεσπςῦ τίας καὶ. ἄλλα ἐπίσηποι ποὰ τι τῶν τι αλλο, ἠρώυν σόντιων τῶν, ὕπου. ἔτει ἑ ση ἔτινηίοστ' νὺς ὀέήσις. νφαονς ὃν ὁν 'Ἡ. ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ νέου Μητροπολιτικοῦ μεγάρου τῆς !|. απλο αφ φε φας φουστάνι λετε κνντνς Μητροπόλέεος Μυτιλήνης ὅπου τὸ παρεκκλήσιον τὸ ἐπ) ὀνόματι τῶν ἓν τῇ Νήσῳ Λέπόω διαλαμψάντων ἁγίων { ἱεραρχῶν,. Μαρτύρων καὶ ᾿Οσίων). 9) 1ο ΤΙΟΙΜΛΑ ΜΑΣ ΝΕΛΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΙΓΝΩΣΤΟ ΑΤΓΩΙΝΙΣΤΗ Σπυρίδων Σγευρόπουλος. Δὲ θὰ κτυπήσουνε γιὰ σένανε καμπάνες | αγιος δὲ θάσαι µήτε διαλεχτός. Μέσ᾽ ἀπὸ τῶν Τὶ πιὸ καλός, ὝἜνας κι) ἐσὺ πολλῶν καὶ σὺ τὸ πλῆθος ἕνας. τὶ πιὸ κακός, ἀπ᾿ τοὺς πολλοὺς θασανισμένους. Μοχθεῖς' κι’ ὁ ἱδρώτας σου σταλάζει μυστικά, χύνεται ἀθόρυθα στὴ γῆ. κι ἐκεῖ θαμμένος μετράει τὸ διάθα τοῦ καιροῦ, στὴ σιγαλιά... Κκὺ ἂν δὲ κτυπήσουνε γιὰ σένανε καμπάνες. κι κι κι) ἂν δὲ σοῦ ψάλλουνε παιᾶνες κι ὥσαννά, ἂν μὲ τοὺς ἥρωες δὲν εν τὸ µερτικό σου, ἂν σὲ σκεπάση μιὰ γιὰ πάντα ἡ λησµονιά, Κρυφὴ ἡ χαρά, καθὼς κρυφός σου εἶν ὁ ἀγώνας ὅταν ἐεχνιέσαι ἀπ᾿ τοὺς πολλούς, ἐσύ, πιστὸς σὲ κάποια µέσα σου 6αθειὰ φωνὴ ποὺ ἀκούεις καὶ ζῆς στὸν κόσµο σου γενναῖος καὶ σιωπηλός. ᾿Ορθός στὸ χρέος! Ὡς τὴν ὕστατη π.οή σου. Κι εν ἡ χαρά σου ὁ πιὸ τρανὸς γιὰ σὲ μισθός. κι ἂν εἶσ᾽ ἀσήμαντος, χαμένος μὲς στὸ πλῆθος γιὰ κάποιον οθᾶσαι ὁ νικητὴς κι’ ὁ διαλεχτός. ΧΑΡΑ ΚΡΙΣΠΟΥ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ Ὑπὸ τοῦ κ. ΔΗΜ. ΛΕΩΝ. ΔΡΙΤΣΑ. Θεολόγου-- Καθηγητοῦ Εἶναι πολλὲς οἱ στιγμὲς στὴ ζωή, ποὺ ὁ ἄνθρωπος παρα: δίδεται ἁπόλυτα στὴ διάθεσ. τῶν πέντε αἰσθήσεων. Τότε ποὺ θουτιέται ὁλόκληρος μέ- σα στὴν ὕλη, ζητώντας νά γε: µίση τὸ ἀπύθμενο πιθάρι τῆς ἡδονῆς. Γεύεται λαίµαργα τή γλυκύτητα τῆς στιγμῆς, γιὰ νὰ σηκώσῃ ὕστερα µετανοιω µένος τὸ κεφάλι του. ΄Η θέ- λησί του αἰχμαλωτίζεται ἀπὸ τὰ προκλητικἁ ἀποθέματα τῆς ὑλικῆς ζωῆς. Τὸ τραγούδι τῶι σειρήνων τὸν ἔχει γοητεύσει. Ἡ καρδιά του ἔχει γίνει τὸ «κέντρο» ὅπου τὸ πανηγύρι τῶν παθῶν ἔχει φθάσει στὸ κατακόρυφο. Τὰ μάτια του ἔχουν γίνει τὸ περισκόπιο τῆς ἀκολασίας. “Ὅταν ἡ σάρκα ἔχει τὸ λό γο στὴ ζωή, τότε αὐτὴ προσᾶ: νατολίζεται ἐπικίνδυνα. Εχει χάσει τὸν πολικὸ ἀστέρα του προορισμοῦ της καὶ ταξιδεύει ἄσκοπα στὸν ὠκεανὸ τοῦ χρόνου. “Ὁ καπετάνιος εἶναι μεθυσμένος καὶ τὸ τιμόνι ἔχε' φύγει ἀπὸ τὰ χέρια του. Παὶ τότε ἐπέρχεται τὸ μοιραῖο. !ὁ καράθι ξεπέφτει στὰ θράχ.χ καὶ τοὺς ὀφάλους, γιὰ νὰ νΥί νη συντρίμμια. Ἡ καταστροφ του. ὅμως, γίνεται αἰτία νὰ συνέλθη ὁ καπετάνιος. πρὠτη του πρᾶξις. τότε, εἶν-Ἡ νὰ τραθᾶ τὰ μαλλιά του καὶ νὰ θγάζη ἄναρθρες κραυγές γιὰ τὴ συμφορά ποὺ τὸν ὁμ'] κε. Εἶναι, ὅμως, ἀργά. Κα: ράθι δὲν ὑπάρχει πιά καὶ ὁ καπετάνιος παλεύει μὲ τὴ θά: λασσα. Αὐτὸς εἶναι ὁ ποὺ ἐμπιστεύτηκε ή τῆς ζωῆς του στὶς προσταγ5ς της σάρκας. Αὐτὸς ποὺ ἄφισε τὸ τιμόνι του νά τὸ κατευθύ νουν οἱ ἐπιθυμίες της. ΜΗ λη- σμονοῦμε ὅμως, ὅτι ὁ ἀνθρῳ πινος προορισμὸς δὲν περιορ' ζεται µέσα στὰ στενὰ ὅρια της ὕλης. Ἡ ψυχοδιολογικὴ πλη ρότης τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρ' ξεως εἶναι συνάρτησις ἔσωτε ρικῶν καὶ ἐξωτερικῶν στο» χείων, τῶν ὁποίων ἡ ὑφὴ πρξ πει νὰ καθορίζεται ἀπὸ τλ ἐλευθερίαν τοῦ πνεύματος. Πολλοὶ θλέπουν τὴ ζωὴ σερ ἕνα ξεφάντωµα, σὰν ἕνα γλέν τι πανηγυρικό, ὅπου ὁ καθέ νας ἀπολαμθάνει ὅ-τι τοῦ ὅ ρέσει. Αλλοι θέλουν λίγο ἀπ' ὅλα. Εἶναι οἱ ἀπροσανατόν: στοι μὲ τὸ σημάδι τοῦ ἄναπο͵ φάσιστου. Ὑπάρχουν κι ἔκτ' νοι. ποὺ συμθιθάζουν τὶς ἀν θρώπινες ἀπαιτήσεις. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ µέτρου καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας. Δὲν θὰ παρα ἄνθρωπος. τὸ καράδι λείψουµε κι αὐτοὺς. ποὺ οἱ: κουν τὸν πρῶτο λόγο στὸ πνεῦμα. Οἱ ψυχοσώμµατικες του: ἀπαιτήσεις εὑρίσκοντυ: σὲ πλήρη ἐναοιό: σι. Ἡ σέ π'µότης τῆς ζωῆς των. κι ῶ µατίζεται ἀπὸ τὸ τόξο τοῦ πνεύματος. Μά, ἂν προσέξωµε τὶς σπου δαιότερες κοσµοθεωρίες στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων θὰ πα- ρατηρήσωμε, ὅτι καμμιὰ ὃει στερεώθηκε ἐπάνω σὲ χωμα:- τένια θεμέλια. Όλες εἶχα ὀψώσει τὴν κεραία τοῦ πνεύ- µατος στοὺς κόσμους τοῦ ἆ- πείρου γιά νὰ συλλάδθουν τὴν ὁμορφιὰ τῆς ἀπόλυτης ᾽Αλή- θειας. ᾿Εκεῖνο, ποὺ ἔχει ση µασία εἶναι νὰ γνωρίζῃ κανεὶς πῶς καὶ τὶ ζητᾶ. Οἱ ἐξετάσεις, ποὺ δίδει ὁ καθένας στὸ σχο- λεῖο τῆς ζωῆς, θαθμολογοῦ»- ται μὲ κριτήριο τὸ θαθμὸ συν- ειδητοποιήσεως τῆς μοναδικό. τητος τοῦ προορισμοῦ µας. Ναί, τὸ σῶμα ἔχει τὴ σχς- τικἠ του ἀξία. Στὴ θιτρίνα τῆς Δημιουργίας τὸ ἀνθρώπι: νο σῶμα ἔχει τὰ πρωτεῖα τῆς χάριτος καὶ τῆς ἁρμονίας. Ε.ῖ- ναι τὸ καμάρι τῆς ζωῆς. Δὲν μποροῦμε νὰ τοῦ ἀρνηθοῦμε τὴ μεγαλοπρέπεια τοῦ µέτρου καὶ τῆς ὁμορφιᾶς. Ας μὴ γίνεται, ὅμως, αἰτία νὰ μένω με κολλημένοι στὴ γῆ, γιατὶ τὸ πνεῦμα ἀγνοεῖ τὸ νόµο τῆς Δαρύτητος. Μὴ λησμονοῦμε. ὅτι εἴμαστε πλασμένοι γιὰ τό ψηλά. 'Ἡ ψυχή µας ἀποζητὰ τὸ Χαµένο παράδεισο. Τα πνευματικὸ στοιχεῖο τῆς ὑπάρ- ξεώς µας προσανατολίζεται ἐ πίµονα στοὺς κόσμους τῆς αἰωνιότητος. Θέλει νὰ ζωντα:- νέψη τὶς σχέσεις του μὲ τὸ Μεγάλο του Συγγενῆ. Εἶναι προδοσία νὰ µεταδά λωµμε τὰ αἰσθητήρια ὄργανκ σὲ δέκτες ἰ' ἀγγελκ.αφόρους τῆς ἁμαρτίας. 'Η ὀμορφιὰ τοῦ σώματος πρέπει νὰ ἐξυπηι,ξτῆ κοἸοια πνευµατικὴ σκοπιμό- τητα. Ἡ ψυχοσωματικὴ πλη:- οότης εἶναι ἔργον τῆς ἀνθρω: πίνης Θ.λήσεως. Σ᾽ αὐτὴ τήν» ὑπόθεσι ἂς ἐξοδεύση ὁ ἄνθρο- πος ὅλο τὸ δυναμ΄σµό του. Η. ἀξιολογικὴ διάκρισις τοῦ σώματος καὶ τοῦ π εὐματος θὰ ὁδηγήση εἰς τὴν ἑνότητο τοῦ σκοποῦ των, ὁ ὁποῖος ὃ:- καιολογεῖ ἀπόλυτα τὴ µονα δικότητα τοῦ ἀνθρώπ'νου πρ. ορισμοῦ. ΔΗΜΗΤ. ΛΕΩΝ. ΔΡΙΤΣΑΣ Καθηγητὴς -- Θεολόγος ΡΙΖΟΚΑΡΠΑΣΟΝ σπιν ΕΛΛΒΜΕΙ ᾿Απόστολος. Ανδρέας, Γάντια γος, Ἰόνκκλησία, Ἐκφημέοιος, Ἰωή. ο Σωτήος, Η ἸΑνάπλάσις Ὁ Ἠωομήν, Ἐὔπος, Αρχκενν Ἠεκλησιαστιχοῦ. καὶ Ἱνανονο Δικαίου, Εϊ εἶναι τὸ Κατηχητινος Σγαλεῖαν, Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής. λληνικὰ δέκατα Γαὔλος α ον νῶν, οὐράνιον πήστολος τῶν Μὐγοριστα Όπεν. ασ ἨΠρεσθύτερος, Βίς μγημόσυνον. Ἠπιμελεία, Ἔπιφα- γίου. ΙΤ. Οεοδωροπούλου. ων Α- Νήναις 19601. Σελ. 106, 4 ερασίμου Ε. Πονιδόρη, ταχτικου. παὐηγητοῦ της 4εγ. αγλησιαστιχής Ιστυφιας αι της ΟΗΧΧΛ. Ιστορίας τῆς ΒΝλα- ὃυς ἐν τῷ Ιανεπιοτημιῳ ΄Αδη- νωχγ, Εκκλησιαστικὴ Ιστορία της Μλλάδος ἀπὸ τὴς ἰδρύσεως των Εκκλησιῶν αὐτῆς ὕπυ τοῦ ᾿Απός στόλου Ιαύλου µέχρι σήμερον (49/50---1961). Ἱόμος Α΄ ἀπὸ τοῦ Α΄ µέχρι τῶν ἀρχών τοῦ Η΄ αἰώγος. Μετὰ εἰσαγωγῶν «Α΄ καὶ Ε’. Ἐν ᾿Αδήναις 1944-1960. 3ΕΛ. ΧΥ ΤΦ4δ. Ξώρα Γ, ταχτικοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου ΄Αὕηνων: «Αἱ σινομιλίαι μεταξὺ ᾿Ηλιοῦ καὶ }η- στοῦ (κατὰ τὸν Βατιχανὸν χωδι- κα 25606)». (Ανατύπωσις ἀπὺ τὸν τόμο: «Εἰς µνήµην Κ. ἁ- µάντου» σελ, 918--550). Σελ. .4, Ἀθῆναι, 1960, (8. 4.). Φιλολογικὴ ἔχκδοσις μετὰ σχο- λέων Ὀρησκευτικοῦ. στικουργήµα- τος, ἐκδοθέντος τὸ πρῶτον ἓν Ἐνετίᾳ τῷ ΙΤτΤθ ὑπὸ τὸν τίτλον: «Δίαργαρίται τῶν Πριῶν Ἱεραρ- χῶν, ἤτοι λόγοι παραινετικοὶ τῶν ἓν ἁγίοις ἹΓατέρων ἡμῶν καὶ οἱ- κουμενικῶν μεγάλων διδασκάλων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γοηγορί- ου. τοῦ Οεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ. Ἀφυσοστόμου, µεταφρασδέγ- τες εἷς τὺ ἁπλοῦν εἲς ὠφέλειαν κοινὴν παρὰ Ιωνσταντίνου Λα- πόντε τοῦ μετενομασθέντος ἴναι- σαιορίου... παρὰ Νικολάφ Γλυκεί τῷ εξ Ιωαννίνων» σελ. δθὰ---ο10. Ἡ παραλλαγὴ τοῦ Βατικανοῦ τούτου. χώδιχος εἶναι απροφανῶς ἐν. προφορικῆς παραδόσεως. ᾿Αθούρη ὰ, «Ὁ κανὼν τοῦ ᾿Ακαθίστου Ύμνου» σελ. 64. ἸΑ- βῆναι, 1901, (8. 4.). ο ἀφανῆς Βολονάκη Αα, Μυστικὺς λΔεῖ- πνος, ἜἛκδοσις: «Τὸ ἑλληνικὸ θιθλίο» σελίδες 388, ᾿Αθῆναι 1961. Μυθιστόρημα τῆς πάδους τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου(-). 'Ο Πατοιάρ- χης Κωνσταντινουπόλεως Ι1Ερωκό- πιος (Ἱούνιος 1Τ8δ--- ᾿Απρίλιος 1189). Φυλλάδιον. Ῥελίδες 94. Ἀθῆναι, 1961. ᾿Ανάτυπον ἐκ τοῦ. Τιμητικοῦ Τόμου. ἐπὶ τῷ ᾿]ωθιλαίῳ τοῦ δε θασμιωτάτου Ἀ[ητροπολίτου Φι- Μίπτων-- Νεαπόλεως καὶ Θάσου Χουσοστόμου, ζωῆς καὶ τοῦ παν ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΛΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ - ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΙΣ ΛΑΜΛΣΚΗΝΟΥ ΑΟΠΑΝΑΙ 55. Μαΐου. -- Τὴν 1.50 μ.μ. τῆς Δευτέρας, ὅδας παρελῶ. μηνὸς Αἰαΐου, ἐτελέσῶη εἷς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τοῖ εΠαονασσοῦν, τὺ ἐπιστημονικὸν ανημόσνυνον τοῦ. ἀειμνήστονυ Ας χιεπισκόπου ᾿Αδηνῶν, 1ρωῦδυ πουργυῦ καὶ ᾿Αντιθασιλέως. Ἡ ὀργανωτικὴ ἐπιτουπὴ τοῦ μγημοσίνου ἀπετελεῖτο ἀπὺ τοὺς Χ.ὰ.. ΕὉ. Αδανασιάδην-- Νόδαν, Ἀριυσόστομον Ἱκαραπιπέρην Α. ᾽Αλιθιζάτον, Ἑ. Ἰλνδοιανᾶνον, κ. Μερεντίτην χα Α, ΔΛημητρά: γην. Ὁμιλητὴς ἠτα ὃ }. Σήςης Κύλλιας διευδυντὴς τῆς Ἑνκλη- σιαστικῆς Σχολῆς Ἁγίας Ανα: στάσίας. Ὁ χ. Κὐλλιας ἀνέπτιξ. τὴν πολυσχιδῆ ἑκκλησιαστικήν, ποινωνικὴν καὶ ἐθνικὴν δρᾶσιν τοῦ. ἀειμνήστου. Δαμασκηνοῦ ως ἁμητροπολίτου, Κορινθίας, ὡς 0: χιεπισκύπυ Αθηνών, ΤΓρωῦι- πονργοῦ. καὶ Αντιθασιλέως. οσα ΕΥΛΡΜΟΣΤΟΙ ΓΑΜΟΙ Τὴν Κυριακὴν, δτην λἠξαντος μἨγός, ἐτελέσδησαν ἐν τῷ ἐ, ναῷ Νονσελεούσης Ἀτοοθόλοιν οἳ γάμοι τοῦ κ, Ανδοέαν Νο ον λέος, εογάτον µας. αετὰ τῆς ὃ. Ν[αρινῦ λας ὸ, Καρασλὴν ἄδελᾳ ῆς τοῦ τελεσέντωας ὑπὺ τῶν Αγγλων γωνιστοῦ τῆς ΠΟ ΝΑ ΜΟαἡ). ἵνα συν δν υ- κά. οαυλη, Οἳ νάμοι ἐτελέσνησαν ὑπυ το Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ 1σΏ ΜΙ ΤΑ ΝΕΦΙ ε, 3 Ὑπὸ τοῦ Πανοσιολογ. Θὰ ἐπῆνες, φίλε ἀναγ,ώ- στα, εἷς τα Φουνά. Θα ἑπῆ- γες διὰ νὰ περάσῃης ὀόλιωας ηµερας το καλοκαιρι εις τὴν εζοχην ἢ θά ἐπῆγες, τουλα- χιστον, εκδρομὴν μὲ τὸ χ7- Λλείον σου η µε τοὺς φίλους σου. Θά εἰοες ἄσφαλως τὰ θουνὰ ἀπὸ κοντά, τοὺς «Θεό- ρατους» ὀράχους, τοὺς ἁπιύό- τοµους κρημνοὺς καὶ θά τοὺς ἐθαύμασες. Θὰ ἐθαύμασες ἆ- κόµη τὶς πανύψηλες ὄουνο- κορφὲς καὶ θὰ έχαρη ἡ ψυχι, σου τὸ ὑπέροχον μεγαλεῖο των, τὸ ἀγριωπὸ παράστηµά των. ᾿Ασφαλῶς θά ἐπόθησες ν΄ ἀνεθῆς σ᾿ αὐτές, νὰ τὶς κα- τακτήσ]ς. ἜἜχουν ὅμως καὶ αὐτὰ τοὺς κατακτητάς των εἶναι τὰ χιόνια, τὰ νέφη, αἱ θροχαὶ, κι οἱ ἀετοί. ΕΙ Λοιπόν, ξεύρεις διατί, φίλε µου, σὲ συγκινοῦν τὰ πα- νύφψ]λα θουνὰ καὶ οἱ γιγάντι- οι θράχοι μὲ τὸ ὄὕψος καὶ τὸ ἀγέρωχο παραστηµά των Ἐεύρεις διατὶ σὲ συγκινοῦν καὶ θέλεις νὰ τοὺς Φλέπῃς, νά τοὺς χαίρεσαι καὶ ποθεῖς νἀ τοὺς κατακτήσῃς Αν κάµης µίαν πρόχειρον ἀνάλυσιν τῆς ψυχοσυνθέσεως σου, εἰς τὴν Ἰλικίαν ποὺ εὑρίσκεσαι θὰ τὸ θρῆς ἀμέσως. Εἶναι διότι τοὺς ὁμοιάζεις, εἶναι διότι µέσς: σου Φφυλάττεις ἀκόμη κάτι ἆ- πὸ τὸ ὑψηλὸ καὶ ἀπροσπέλα- στο, κάτι ἀπὸ τὸ ἁἀγέρωχο καὶ τὸ ὡραῖον. Καὶ αὐτὸ τὸ κάτι εἶναι ἡ ἀρετή σου. ἡ ἆ- γνότης σου, οἱ εὐφενεῖς πόδει σου. αἱ ὡραῖαι ἐλπίδες σου ποὺ µέσα σου στέκονται ὡς θράχοι πανόψ]λοι, ἀμετακίνη- τοι καὶ ἀγέρωχοι. Οἱ νερο: ποντὲς καὶ τὰ ἀνεμοόρόχια τῶν παθῶν καὶ τῶν ὁρμών ποὺ ἀναφαίνονται µέσα σου δὲν ἠμποροῦν ιὰ τοὺς κινἠ- σουν, νὰ τοὺς κρηµνίσουν, νὰ σὲ κρημµνίσουν. Μόνον τὰ Χχιόν.α δέχονται ὡς εὐεργετικοὺς κατακτητας καὶ αὐτὰ διὰ νὰ λυώσουν κα- τόπιν καὶ νὰ κυλίσουν πρὸς τὴν θάλασσαν ὡς ρυάκι ἢ ὣς χείµαρρος καὶ καταρράκτης. Καὶ τὰς θροχάς, διὰ νὰ ὃρο- σίσουν ἀνθρώπους καὶ νὰ πὸ- τίσουν τὰ σπαρτὰ καὶ τά δένδρα διὰ νὰ δώσουν πλου- σίους καρπούς. Ετσι ὁλόλει,. κη, ὅπως τὰ χιόνια, εἶναι καὶ ἡ ἀρετή, τὰ (ἰδανικὰ καὶ οἱ πόθοι σου, ποὺ διαλύοντα: µέσα στὸ εἶναι σου, ὡς εὔὕερ- γετικαὶ δροσοσταλίδες καὶ ζωηφόροι δυνάµεις διὰ νὰ σὲ ὁροσίσουν, ὅταν ἡ κούρασις καὶ ἡ ἀπογοήτευσις, ἢ ὅταν ὁ Φθόνος καὶ ἡ κακία τῶὼ» ἄλλων ἢ τὰ ἀτυχήματα κχὶ οἱ ἄγονες προσπάθειες καὶ ἣ θλίψις θὰ θελήσουν νὰ εἰσχώ- ρήσουν µέσα σου, καὶ νὰ σὲ θοηθήσουν νὰ συνεχίσῃς τὸν ἀνηφορικὸ δρόµο τοῦ καθήκον- τος καὶ τῆς τιμῆς, διὰ νὰ δυ- νηθῇς νὰ. δώσῃς καρπόν, καρ- πὸν ὠὡραίων καὶ ὠφελίμων ἔργων εἰς τὴν κοινωνία ποὺ ζῆς καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν σου. Φίλε ἀναγνῶστα, εἶμαι δέ- θαιος ὅτι ἀντελήφθης διατὶ σοῦ ὑπενθόμισα τίς ὀψηλές θουνοκορφὲς καὶ τοὺς µεγαλο- πρεπεῖς θράχους διὰ νὰ σε ὑποθοηθήσω, ὄχι µόνον να αἰσθανθῇς ποῖος εἰσαι καὶ πῶς σήµερα ἀντιμετωπίζεις τὴ ζωὴ--καὶ τοῦτο τὸ ὀφείλεις στὶς ἀρετὲς ποὺ ἔχεις- ἀλλὰ συνάµα νὰ σὲ θοηθήσω, σήμε- ρα μάλιστα, ποὺ διανύεις τὴν πιὸ κρίσιµη ἡλικία καὶ πο- ρεία τῆς ζωῆς σου, νὰ ἐκτὶ- µήσης τὸν µεγάλο θησαυοὸ ποὺ ἔχεις, τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ἀρετήρσου, ποὺ εἶναι µέσα σου δυνάµεις ἀκατάθλητές καὶ µεγάλες καὶ θὰ σὲ 6ρᾳ θήσουν νὰ ἐκτελέσῃς πράξεις γενναίας καὶ ἔργα µεγάλ.. καὶ εὐγενικά. Δυνάμεις, ποὺ θὰ σὲ θοηθήσουν νὰ πραγµα- τοποιήσῃς τοὺς εὐγενεῖς οτό- θους σου καὶ τὰ ὡραῖα ὄνειρά σου καὶ νὰ γίνῃης τιμἠ καὶ ὦ- περηφάνεια εἰς τοὺς δικοῦς σου καὶ εἰς τὸν τόπον σου. πι Ξεύρω τὶ σκέπτεσαι. ΤΑ ΝΕΦΗ Αὐτὰ ποὺ γεννῶνται µέωα σου στὴ καμπὴ αὐτὴ τῆς ζῶ- ῆς σου. Μὲ πιὸ ἁπλὰ λόγια. «Τὸ ξύπνημα τῆς σαρκός, ὁ ἄλλος νόμος, ὁ ἀντιτιθέμενος εἰς τὸν νόµον τοῦ Θεοῦ ποὺ πολλάκις σὲ ὠθεῖ νὰ πράξης αὐτὸ ποὺ δὲν θέλεις. Αἱ ἄλλαι δυνάµεις, µέσα σου, αἱ ἄγε- νεῖς, ᾽Ακόμη καὶ τὸ ξύπνημχ τοῦ «νοὸς». ᾿Αρχίζεις νἁ ἀντιλαμθάνε- σαι τὴν κακίαν καὶ τὴν ἀδικί- αν ποὺ ὑπάρχει εἰς τοὺς µε- γάλους, εἰς τὴν κοινωνίαν. Καὶ κάτι ἀκόμη: ἀρχίζεις νὰ δλέ- πῃς γυμνὴ τὴν πραγµατικότη- τα, τὰ ἀγκάθια τῆς ζωῆς, πού. ἴσως, καὶ νὰ σὲ ἑκέντη- σαν. Τὸν δρόµο τῆς ζωῆς τὸν θλέπεις μὲ ὀλιγώτερα τρ:αν- τάφυλλα καὶ περισσότερα ἆᾱ- γκάθια. ἸΚαὶ εἶμαι Φδέδαιος πὼς ἐπαναστατεῖς πρὸ τῆς ἆ- θλιότητος καὶ τῆς ἀδικίας τῶν μεγάλων. Ισως ἀκόμη και ἀμφιθολία ποὺ κάποιο θιόλίο ἢ φίλος τῆς κακῆς ὥρας ἔ- οπειρε µέσα σου. διά τὶς µε- γάλες ἀλήθειες ποὺ ἐπίστει- ες ἀπὸ μικρὸ παιδί. Αὐτὰ σκέπτεσαι. Τὰ νέφη τὰ. μαῦρα. Αὐτὰ σὲ φοδιίζουν καὶ δὲν ξεύρεις ποῦ νὰ ἀπ: ΕΓανοσιολυση λογιμανδοίτου Φωτίωὸ Κωνσταντινίδη, τῆς Α.δ1, Σω) μένης νὰ παυαστῃ. ταθῆς καὶ σὲ ποιὸν νὰ πῆς Ὁ- ᾿Αρχιμ. «. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ λα αὐτὰ ποὺ αἰσθάνεσαι, αὖ- τοὺς τοὺς Φφόδθους σου, τοῖς δισταγµούς σου: Ποιὸς θά µπορέσῃ νὰ σὲ νοιώσῃ, νὰ πάρη ἀπὸ τὸ χέρι καὶ νά σὲ ὁδηγήσῃ. Εἶναι ὡσὰν νὰ θλέ- πῃης τὰ ἀπόκρημνα φαράγγια καὶ φοθᾶσαι μήπως εὑρεθῆς χωρὶς νὰ τὸ θέλης εἰς τὰ 6: θη, εἰς τὴν ἄθυσσον, ἁγιώρ:- στος νεκρός. Εχεις δίκαιον. ᾿Ορθῶς υκέ- πτεσαι. Μόνον. ποὺ ἐλησμόνη- σες κάτι κάτι τὸ σημµαντικὀ. ποὺ πρέπει πάντοτε νὰ τὸ Όυ- μᾶσαι, Τοῦτο: “Οτι πίσω απὸ τὰ νέφη ὑπάρχει ὁ ἥλιος και πὼς τὰ νέφη διαλύονται ἢ μὲ: ταθάλλονται εἰς εὐεργετικῆ» θροχήν. Ἠλιος, ἀπείρως θερμότερος καὶ ἀπείρως λαμπροιερος ει- ναι ὁ Χορηγὸς και ᾿Αρχηγωος τῆς ζωῆς σου, ὁ Πύριος (η: σούς, ποὺ μὲ τὸ φῶς του ν- αγγελίου Ίου θὰ διαλύσῃ της ἀμφιθολίας σου τὰ νέφη κα. μὲ τὴν θερμότητα τῆς ἀγάπης Του καὶ τὴν ἀκτινοθολίαν τῆς Ἁγιότητός Του θὰ διαλωση τῆς σαρκός σου τὰς ἐπανς- στάσεις καὶ μὲ τὴν Θείαν ἄν. ριν Του θὰ σὲ προστατεύση ἀπὸ τ’ ἀγκάθια, τοὺς κρημνοὺς καὶ τὰ φαράγγια. ᾿Αρκεῖ να« Τοῦ τὸ ζητήσης. ᾿Αρκεῖ νά προσεύχεσαι. Βὰ µάθῃς, να συνηθίσῃς νὰ προσεύχεσα.. ᾿Αρκεῖ νὰ Τὸν ἀναγνωρίσης ὡς τὸν μοναδικὸν Φίλον σοι., Ὁδηγόν σου καὶ, Αρχηγό του εἰς τὰ δύσκολα αὐτὰ χρόϊικ τῆς ζωῆς σου. Μὲ τὴν θοήθειάν Του καὶ μὲ τὴν ἰδική σου γενναίαν πρ»ῦ- πάθε:αν θὰ παραμείνης όρά- χος, Πέτρα ἀσάλευτη. Και -ά µεταθάλης μὲ τὴν θοήθεαν Του καὶ μὲ τοὺς κόπους καὶ τὸν ἱδρῶτα σου τὰ νέφη, καὶ τὶς ἀναθυμιάσεις αὐτές, ποὺ γεννῶνται µέσα σου εἰς ἀτμὸὺν εὐεργετικὸν, τὸν ὁποῖον νὰ θέσης εἰς τὴν ὑπηρεσίαν σου δ.ὰ νὰ σὲ κινήσουν- ὅπως ὁ ἀτμὸς, τὴν ἀτμομηχανὴν γαὶ τὸ ἀτμόπλοιον- νὰ πράξης ἕρ- γα ὑψηλὰ καὶ ὡὠραῖα καὶ νὰ συµθάλης οὕτω εἰς τὴν ἔπι- κράτησιν τῆς δικαιοσύνης, τῆς χρηστότητος, τῆς εὐτυχίας τῆς αὐριανῆς κοινωνίας, τῆς ὁποίας πρέπει νὰ εἶσαι ὃν καὶ ἐνεργὸν µέλος. Αὐτό, λοιπόν, νὰ θυμᾶστι Πὼς πίσω ἀπὸ τὰ νέφη ὑπαρ- χει ᾿Εκεῖνος ποὺ σὲ ἀγακα καὶ εἶναι ἕτοιμος, πρόθυμος καὶ πολὺ θὰ χαρῇ νὰ σὲ ὦρ- ηθήση, ἀρκεῖ νὰ Τοῦ τὸ ζητη- σης. ᾿Αρκεῖ νὰ προσεύχεσα.. Ναί, νὰ προσεύχεσαι. Αὐτὸ νὰ θυμᾶσαι. Καμακλὶ 16.5.61. ᾽Αρχ. Μ.Ι. ΠΡΟΟΛΙΣ ΙΕΡΛΠΟΣΤΟΛΙΑΙ ΕΙΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΝ Πολλοὶ Ισπανοί ἱεραπόστολο: ἐπιχειρήσαντες ἄλλοτε νὰ κατα” κτήσουν τοὺς ἀἁγρίους ᾿Ινδοὺς τῆς Βενεξουέλας οὐδέποτε ἐπέστρεψαν. Κατεσφάγησαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρω ποφάγους αὐτούς, 1ρό τινος ὅμως Καπουτσῖνοι δι ἀλεξιπτώτων τοὺς προσήγγισαν εἰς ἕνα παρδένον δάσος καὶ τοὺς πλείστους ἔφερον εἲς τὺν Χριστόν. Οἱ καρποὶ εἶναι τοσοῦτον πλούσιοι ὥστε οἱ σηµ-- ριγοὶ κατηχηταὶ τῶν ἰθδαγενῶν νὰ εἶναι πρώην ἀνθδρωποφάγοι ! 'Ὁ πιὸ εὐγενικὺς ἄνδρωπος εἷ- ναι ὀκεῖνος ποὺ κάνει τὸ καὶ, κι ἂς ἀκούη λόγια κακά. Γιά τὸν καλὺὸ ἡ νύχτα δὲν ἔχει σχοτάδια. Γιὰ τὺν κακό, ἡ- µέρα δὲν ἔχει φῶς. ..Ὅσον περνᾶνε ἀπ τὴ τωή, πρέπει νὰ συλλογίωνται τα πάθη τοῦ Ἀοιστοῦ γιὰ νὰ πε- ρηγοριοῦνταν. . Οὔτε ἡ γῆ ἀνδίσει χωοὶς Όρο- χἠ, οὔτε ἡ ψυχὴ χωρὶς δάχρυα. Οἱ σπείροντες ἓν δάκρυσιν ἐν ἀγαλλιάσει δεριοῦσιν. “ΤΑΝΙΛ ΛΟΚΙΜΜΕΙΕ.« ΙΤ Λέγουν πολλοί ὁ ἄνδρωπος ὅ- λα πρέπει νὰ τὰ δυχιµιάζῃ! ἄια ὡς ἐπιχείρημα ὑπὲρ τοῦ ἴοχνυι- σμοῦ αὐτοῦ αροθάλλουν τὺ ὅτι δῆδεν κατ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ γνωρίσῃ καὶ δά ἀξιολογήσῃ κά λύτερα ὃ ἄνδρωπυς τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν, διὰ νὰ ἐκλέξῃ τὸ καλὺν καὶ νγ᾿ ἀποφύγῃ τὸ κακὺν προχει µένου. δνὰ τὸν ἑαντόν του, Ἐπικίνδυνοι πειθαματισμοί ] ΜΗ παίζωµεν «ἓν οὗ παικτοῖς». Καγεὶς δὲν παίξει μὲ τὴν φωτιὰ ἡ μὲ τὸ μαχαίρι. Κανεὶς δὲν ο»- πιμάσει τὸ δηλητήριον πρύς ποι- Οαματισμόν του. Ἡ. σιγουριὰ καὶ ἡ ἀσφάλεια-- καὶ ἡ στοιχειώδης σύνεσις---ἐπι θάλλυνν τὴν ἀποφυγὴν τῶν αἰτίων ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἐξωθήσουν εἲς τὸ χακόών. Θεάματα ἀκατάλληλα εἶναι ὃν τῶν πρώτων ποὺ πρέπει νὰ Απο φεύγῃ ὁὃ φρόνιμος ἄνδρωπος, ὁ σεμνὺς νέος, ὑ συνετὺς οἴχογε- νειάρχης... δ-ᾱ---- 4 ΙΙ) Τὴ. ΝΝΙΙΜΝ ΠΜ ΙΙ ΠΠ] Την νριακὴν Την παρελ τν μη: νὸς, λ[αἶον καὶ ποτ αν ας ἐγένετο ἡ καερωμένη τελετή ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθημάτων τον Κατηγητικῶν ο χυλείων ᾿Αγοθοῦ ἓν τῷ, πεοιθόλω, τοᾶ Ελ ηνκοῦ. - πεητείον υμνασίου. λγροῦ. ααρέστησαν ἡ Αιευζύντοια τοῦ ὥφαν 4 Συ μνασίον, αηηταὶ, κά ἵνα ὑηγήτριαι, ώ Νιου ὕηντῆς τοῦ. ποτικοῦ Ἀγυλείον Από γα. λὶ δάσκαλοι, τὸ Γερατεῖων τῶν. δίυ ἔναριῶν τοῦ. Αγοοῦ φόροι, Ἰλγωνισταὶ. καὶ π] ήθος ρήσιω . ὖπ λογιμ. ὃν ἀρχῃ ἐτελέσνηῃ δέησις 1 ανοσιολονιωπάτον Ἰλνθίμου ᾿Αναστασίον, ἀνολοι ὠμίλῃησεν ἡ Κατηκήτοια τοῦ ληνικοῦ. Απεητείου Γυμνασί ον ᾽Αγουῦ ὃ. Εασιακὴ Καπακίδου, ἐπηκολούβησαν ἀπανμελίαι καὶ ἓ- φάλησαν ἅαματα καὶ ἔξετελέσνη- τοῦ σαν ο σχύτας., λιετὰ ταῦτα ὠμίκησεν ὁ Εα χοσιολοὺ. λογια, κ. Αν μας ν- ναστασίος διὰ τὴν ἁξίαν καὶ τὴν ὁρᾷσιν τῶν Κατηγητινῶν ο γολει- ων. ἐπεδαμίλεύσεν τὺς πατοιᾶς εὐχὰς γαὶ εὐλουίας τοῦ. δέθασιη ο τάτον. Μητουποζίτου. Νιτίου 2. κ. ἸΑνθίμους, ποὺς τὰ, 9δο Ἱνάση- γητόπαιδα τῶν ὁ Κατηχητοον ᾿Ανοοῦς. ἤτοι, δύο Ανωτέρων δύο λέσων γαὶ δύο Ἱκατωτές Σλοθένων ναὶ ΟἨηλέων. Ἰνν τ ἀνωτέρω. ἀπειοίτησαν ἓφέτος ιιαθηταὶ καὶ ιιαδήτοιαι. Ὦν τέ. διενεμήθησαν τὰ ὑπὺ τῆς Ἱεοῖς Μ[ητοοπύλεως Κιτίου. σταλέντα ἐνθύμια, εἲς τοὺς. Κατηγ ητόπα” δας, Ἡ ὅλη τελετὴ ἔχλεισεν δις τοῦ Ἰεθνικοῦ Ύμνου, Οἱ διδάξαντες ἑφέτυς Νατηγη- ταί, εἲς τὰ Κατηγητικὰ Αγοοῦ εἶναι οἱ ἀκόλονυδοιτ Ανώτερου Θηλέων, ΙΓαάνοσιολογ. Αργίμα” δρίτης κ. λνθιμυς. Αναστασίου, ἸΑνώτερον. ᾿λουένων, ὁ γ. Πα υκᾶς. λέσυν ᾿Αροένων ὃ. Βαα. Καλπανίδου. Καθηγηταὶ τοῦ Ἑλ- ληνικοῦ. Απεητείοι Γὐνασίου ν- φοοῦ. Μέσον Θηλέων ὁ αἰδ. [τη πανδρέας Νωνκφράτους ἐφηιέοιος ἸΑγοουῦ,. Κατώτ. Οηλέων ἡ ὃ,. Αλκιστή Κριστοδονλίδου κο Ἱκατωτ. ὐ , Οεύδωφας Παλάζης διδάσκαλυι τοῦ Δημοτι χοῦ Σχολείου ᾿Αγουῦ: ““ΕΚΚΛΗΣΙΛΣΤΙΚΗ 1Η” ΠΕΜΠΤΗ 1 ἡ ΧΗΡΟΙΘΝΙΑ ΤΟΥ θΕΟΦΙΝ. ΤΡΙΜΙΘΟΥΝΙΟΣ «ΓΕΩΡΠΘΥ να. ἓν της α- σεμίδυς) να εὐλογῇ τὰ ἔργα σου καὶ τας ἡμέρας σου καὶ λάέης παρ 0: τῇ ῥε τὸν ἡμέρα ἐκείν] γάλῃ τῆς µισθαποδοσίας τῆς δικαιοσύνης οτέφανον». ο ΜΗΥΤΑ ΤΗΝ ΝΜΕΡΟΤΟΝΤΑΝ Αοῤος ΤΟ οΡΟΦΙΑ. ». μωρο ον τω 1. δλο ΦΑΝ ΩΜΟ ΝΗΣ Μακαριώτατε Δέσποτα, Πανιερώτατοι Αγιοι Αρχιέ ρεῖς μαὶ Ποιμένες. “Ηγιασμένον ἐν Χριστῷ πρ» σθυτέριον, ᾿Ηγαπηκένε τοῦ ἐν τῇ τοῦ Ῥυρίον λαε. «Ὅταν ὁ θεόπτης ἹἩ ωὐοῆς. ὡς ἀναφέρει ἡ Παλαιά Διαθήκη, εἶδεν ἐπὶ τοῦ ὄρους Κωρὴό τὸ παράδοξον. βέαµα, τὴν Αάτον. δηλαδή, γὰ καταφλέγεται. λωοσις ὅμως νὰ κατακαίεται, καΐι δια- πορῶν. ἑτόλμησε νὰ προσεγγ:ο} τὸν μυστηριώδη ἐκεῖνον τότον, ἤκουσε φωνὴν ἐπιτακτικὴν καὶ βείαν λέγουσαν: “Μωῦσῆη, Μω- ὑσῆ μὴ ἐγγίσης ὧδε' λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου. ο γὰρ πλσοσς, ἐν ὦ σὺ ἕστηκας. 1 (Ἔξόδ. , 4----5). ὅτι αἱ σήμερον ἁγία ἐστί- 1δοὺ ὅκως ἐπαναλαμβάνεται ἡ Ἱερὰ καὶ ο: βερὰ ἐκείνή σµηνή. ἐν τῷ προ: σώπῳ ἑνὸς ἀδυνάτου καὶ ἴκ πεινοῦ λειτουργοῦ τῶν Μνσι] ρίων τοῦ Θεοῦ. Διότι καὶ πρός ἐμέ ὁ ᾿Αρχηγὸς καὶ Δομήτο.ο τῆς ᾿Εμκλήσίας ἀπευθύνει τὴν ἰδίαν φράσιν: “Ὁ τόπος, ἐν ὦ ἕστηκας, γῆ ἁγία ἐστί Καὶ ὄντωςὴ Διότι θεωρῶῷ τὴν χιερωσύνην ὡς πολὺ βαΐνουσαν πᾶν ἐπίγειον ἀξίωμ{, λαμπροτέραν τῆς Θδασιλυῆς ἆ' λουργίδος καὶ χωροῦσαν ἐπὶ τῶν πτερύγων τῆς ἠΦΛείας χάριτος πρὸς οὐρανούς. Διαυγὴς καὶ ἓ πιβλητικὴ ἀκούεται τοῦ Ἄρυσο- στόµου ἡ φωνή: “Η Ἱερωσύν] τελεῖται μὲν ἐπὶ τῆς γῆς, τά- ἔιν δὲ ἐπουρανίων ἔχει ταγἆ των, καθ ὅτι οἳ ἱερεῖς τὴν γν οἰκοῦντες καὶ ἐν ταύτῃ] ποιούτιε: νοι τὴν διατριδήν, τὰ ἐν οὖρι νοῖς διοικεῖν ἐπετράπησαν γαἱ ἐξορυσίαν ἔλαξον, ὦν οὔτε ἆγ- Αρ: ὗπιο ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΠΡΙ0Ι ΜΙΜΟΣΙ0ΓΡλΦ/Ι ΕΠΕΣΚΕΦΟΗΣΛΝ 108 ΠΛΝΛΓ, ΙΚύΥΜ. ΠΛΤΡΙΛΡΧΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΔΙΣ, 90 ΝΜαΐου.-- Τἡν πεσηµθρίαν τῆς ης ν Αευτέρας, ὖδας παρελῦ. µη λαΐου, τὰ Ἱλληνικὰ µέλη τῆς Ὁμάδος τῶν Ἰυπρίων ὀὑήμοσιυ- γοάφων, οἱ ὁποῖοι ἐπεσχέφδησιν τὴν Τουρκίον, ὡς 4 ιλοξενούµενοι τῆς Ῥουρχικῆς Ἱυθερνήσεως, ἐπε σγέφθησαν τὺν Π[ατοριαρχιχὺν Ναὸν καὶ ἐγένοντο δεκτοὶ ὑπὺ τῆς Λ.Θ. ΤΠ. τοῦ. Οἰκουμενικοῦ Πα: τριάρχου κ. ᾿Αδηναγόρα πρὸς τὸν ὁποῖον ὑπέθαλαν τὰ σέδη τωγ, 'Ἡ συνάντησις διήρκεσε ἐπὶ µίαν περίπου ὥφαν, ἐντὸς ἀτμοσφαίρας μεγάλης ἐγκαρδιότητος: “ο 1Ταναν Οἰκουμενιχὸὺς 1[ατριάρχης ἐξέφοα- σε τὴν θαθυτάτην συγἈίνησιν τον διὰ τὴν ἐπίσκεφιν τῶν Ἑλλήνων Κυπρίων δημµοσιογοήφων, ἄνε- φέρδη δὲ εἰς τὴν πυλυκύµαντυν ἱστορίαν τῆς Κωνσταντινουπύλεως χαὶ τὰς φιλικὰς σχέσεις αἴτιγες ἐπικρατοῦν μεταξὺ τοῦ Έονοχικυῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. «Ὁ Παναγιώτατος ἐπέδειξεν ὃ- πίσης ζωηρὸν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν πρόοδον τοῦ Κυὐπριακοῦ λαοῦ τόνισε δὲ τὰς «ιλιωτάτας αγὲ- σεις, αἴτινες ὑφίστανται µεταθ» τοῦ Οἰνουμεγικοῦ. Ἱατοιαρχείου ε- μεταξὺ τῶν ὁποίων, ὡς εἴπεν, οὗ: δέποτε ποοέχιφεν οἰαδήποτε πρι.σ- τοιθη, Ώμίλησε ιετὰ µεγάκης ἐπτικήσεως διὰ τὸν Μ. λοχιεπι σχοπον Κύπρου κ. Μακάριον, πετά τοῦ ὁποίου ἐγνωρίσθη ἐν ᾿Αμεοιῇ πυγέστησε δὲ ἑνότητα γαὶ σύννυ- γασίαν μεταςὺ τοῦ. Ἀνπριαλυ ἑαοῦ. Ἐν σχέσει μὲ τὰ ἁπασχυ λοῦντα τὸν Χῳ,στιανισμὸν που- θλήματα ὃ αχ: Ἰλδηνανόρας τό: φρασε τὴν αἰσιοδοξίαν τοι, { ἡ προσπάδεια διὰ τὴν ἑνοποίῆσιν τῶν Κοιστιανικῶν ᾿Εκκλησιῶν δὰ τι ἀποθῇ χαρπυφύρος καὶ ὅτι σΏν- τόµως αὗται δὰ συνενωθοῦν ὑπ ὑμοσπονδιαχὸν σύστηµα, διατη- ροῦντα ἕκάστη τὴν ἀνεξαρτησίαν της καὶ συνεργαξόμεναι ἐπὶ τῶν γενικχωτέρων χοινῶν θεμάτων. ἵὉ Ηρωοτοσύνκελλυς τοῦ Οἱ κο μενικοῦ. ἹΤατριαρχείου. 3ε6. ΔΙΗ τροπολίτης δελευγείας κ. Ἀύμι λιανὺς, ὕστις ὑπεδέχθη τοὺς ληνας Κυποίους δηµοσιογράφυιυς εἷς τὸ, ἰδιαίτερυν. γοαφεῖον του, πρὸ τῆς συναντήσεως μετὰ τοῦ Πατριάρχου, εἶπεν ὅτι τὸ Πα τοιαρχεῖον δὲν ἔχει μεγάλην πε- οιουπίαν, στησίζουν δὲ στα)-- οὡς ἡ μεγάλη ἁγάπη καὶ ἡ θαΐεῖ τὸ καὶ τῆς Εκκλησίας τῆς Κύπρου πίστις τῶν Ἀοιστιανῶν. ΕΤΕΛΕΣΘΗ Ἡ ΕΠΙ ΤΗ ΛΗΞΕΙ ΤΗΝ ΜΛΑΘΗΜΑΤΗΝ “ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΕΤΕΡΠΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΝ ΣΧΟΛΕΙΠΝ ΘΗΛΕΏΝ ΛΕΥΚΠΣΙΛΣ Εἰς μὲν τὰ Μέσα Κατηχητικὰ Σχολεῖα Φηλέων ἔνεγρα- Φφησαν 750 µαθήτριαι εἰς δὲ ἐνεγράφησαν 450 µκβήτριαι τὰ ᾿Ανώτερχ ΕΜ. Σ. Φηλέων Σχολῶν Μέσης Πκιδεας ιλευκωσίας Τὴν Δευτέραν, δην λ[αΐοῦς αυ ὥραν ην αμ. ἔλαθε χώραν εἰς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τελετῶν τῆς ΟΝΙΝ ἈΔευκωσίας σεμγὴ τελετή, ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθημάτων τῶν Ἱκατηχητι Ἀχολείων Οηλέων, Μέσων ἈΑνωτέρων. Ἡὸ πρόγοαµµα τῆς τελετῆς «τε ριελάµθανε, ὁμιλίαν τῆς τελειυφοῖ: του µαδητρίας τοῦ. ΠΗ. Ενανασίων Κύρου λίαρία (τὴν ὑποίαν ὃδη- µοσιεύοµεν εἷς τὴν ϐ) σελίδα τῆς παρούσης ἐκδόσεώς ας) ἄσια τα, ἀπαγγελίας, καὶ ὀμιλίας τὸν Οεολόγων δεσποινίδων ἸΑΥγελ- γῆς Ζηαίμου, καὶ Οὐρανίας Κουν Ἠίνου. Ἀτὺ τέλος ἐδόθησαν εἰ: τὰς µαδητρίας. ἐγδύμια μὲ σαν τινὰς παραστάσεις, Ἰελειτούονησαν ἔᾳ έτος ὑπὸ τι διεύθυνσιν Καθηνητοιώνς «ἰνατι χητοιῶν 4 λ[έσα Ἱκατηγητικὰ Σχου λεῖα καὶ ὃ Ανώτερα. Γὶς τὰ λΙέσα Ἱκατηγητικὰ λεῖα ΟἨλέων ἐγεγοάιησαν μαδήτοιαι Ὑχολῶν Νέσης λείας τῶν τυιῶν κατωτέρων ῶΝν, Ες δὲ τὰ Ἰλνώτερα Οηλέων. 4590. αθήτοιαι Ὑγολῶν Μέσης ἰ[αιδείας τῶν τοιῶν ἄνω- τέρων τάξεωγ. Εἰς αὐτὰ ἐδίδαξαν. αἳ ναδηνή τοιαι τοῦ Παγκυπρίοι Ε ὐπνασιων, δεσπυιγίδες (ὐρανία Ἀονκίνον. Κλευπάτοα. Νούσκου Αγγε ἠησίμου, Εαναγιώτα Παπανι στασίου, Ε[αναγιώτα ΕΕ κίκα, αἱ λ[αρία Ἡ αρασχευυπούλου., ΤΗ] ΜΙΝΙ Ἱ] ή] ΙΙ 1 τοῦ Εαν ο λλησιῶὼν Γωπι- Τὸ Ἠμῆμα Δεότητος γοσµίου. Ῥωμθουλίου ὀργανώνει διὰ μέσου κῶν ᾿Επιτρυπῶν του, ἑκάστης γ0- ας, κατὰ τὸ παθὸν Νέρος, καὶ κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη, τασκηγώσεις ἐργασίας εἲς πολ κς Εὐρωπαϊκὰς χώρας. ἲ κατασνὴ- γώσεις αὐταὶ ἀποθλέπουν εἰς τὴν ἀφιλοχερδῆ συμμετοχὴν νέων κ. νεανίδων εἰς τὸ ἔογυν τῆς ἄνοι: κοδοµήσεως εἲς πληγείσας ἓν τοῦ πολέμον ἢἨ τῶν δεομηνιῶν πενρια χάς, ἐπίσης καὶ εἲς τὴν ὁ παφὴν καὶ ἀλληκογονωριμίαν τὲ- ταξὺ τῶν νέων τούτων. τινος. προέρχονται ἐκ δια- «αρετικῶν χωρῶν -αὶ ἁἀνή- εουν εἷς διαφόρους Εκκλησίας. τῶν ὕπως πι καθὼς οἱ- Σον ν ΄ αὐτόν τον οι Κατ) τούπον σχήνωταὶ, ἐκτὺς τῆς ἐργασίας ὑποίαν πουσφέρυυν ποὺς φῑσιν τῶν πασγώντων ες α χώρας, δὰ ἔχουν τὴν εὐκαιαίαν συζητήσουν ἐπὶ διας όσων ἡμρν ον τὰ ὑποῖα ἀπασγχυλοῦν τὰς Ἠνκκη- πίας καὶ τὰς χώρας των. Εῖς τὴν ᾿Ἠλλάδα ἡ Οἰκουμενικὴ ατασχή: γῶσις δὰ λάόῃ Ἰώσαν ἑαύτος ες Καστέλλιον. ἀπὸ 4ης δὺν οὓ- κατα. την . , ανονιν- ταις στων µέχοι ὅης Νεπτεμβρίου, οἱ χατασχηνωτικὴ ὑμὰς δὰ ἀπυτελο: σὺῇῃ ὡς συνήδως, ἀπὺ 0 περίπαν νέους, ἐν τῶν ὑπυίων υἱ 0. νὰ εἶναι ξένων ἑὐγικατήτων καὶ Εν: κλησιῶν οἳ δὲ ὑπόλοποι ὃ νηνες ΟὈρθόδοξαι, έλοι οὔτε ἀρχαγγέλοις ἔδω 3 π Φ κεν ὁ Θεός”. Θεωρῶ τὸν ᾿Αοχιερέα ὲ- στάµενον μεταξὺ οὐρανοῦ μαὶ γῆς, μµεσίτην ἀνθρώπων και Θεοῦ τετα τὸ πτεοῶσαι ψυχας. Δεσπότου, ὄργανον γένον εἰς ἁρπάσαι κόσμου καὶ δοῦναι Οι: ᾧῷ, εἰσποιῆσαι Κοριστὸν Εν ταῖς καρδίαις καὶ Θεὸν ποιῆσηι τὸν ἄνθρωπον”. ᾿Ενώπιον τοιοαύτου ἀξιώκατος εὑοισκόμενος, ὁμλλογῶ. ἐν ὅλη βεία. ὅτι ἰλιγγιῶ καὶ τοεμιὼ. Διότι. ἀναλογίζομχι, ὅτι οἱ ὁδεύοντες πρὸς τοιοῦτον ἀξίτία πρέπει πολλῷ τῶν ἄλλων κατὰ τὸν τὴν ἀρετὴν νὰ ὕπερεχωσιν. Ὁ Μ. κεφ ῆς ᾿Αργιεπίσκοπος τοῦ. Οσωφι/εστάτου. Κω τὴν ἠμέραν τς δει τόσο βάθος ΄Ὅσῳ Αμίδας δέον νὰ ταπεινώσεως. ἀναβαίνει τις τὰς τῆς ἱερωσύνγῆης. κατέρχεται εἰς ᾿Αναλογίξομαι, δει, ἂν εἶναι μέγα τὸ νγἀ γνωρίδῃ τις καὶ ὃς ραπεύῃ τὰ ἰδικά του πάθη]. πολλῷ μᾶλλον ἐστὶ τὸ θεραπ»υ᾿ ειν καὶ ἐκκαθαίρειν ἐπιστημόνως τὰ τῶν ἄλλων τραύματα”. καευ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον. ᾿Αναλογίζοµαι, ὅτι, ἵνα ὁ 409 χιερεὺς θεοφιλῶς ποιμάνῃ τὸ ἑαυτοῦ ποίανιν, ἀπα:τεῖται εσύνεσις καὶ ἐμπειρία πολλή, καὶ τρόπων ὀρθότης, καὶ καν: οότης Βίου, καὶ μείζων ἀρετή, καὶ παρρηοία µεγάλη, καὶ έλευ βερία πολλή». Γνωρίζω, ὅτι ὃ ποιμὴν ὅεον νὰ εἶναι: «Χρηστὸς ὁμοῦ καὶ αὐστήρός, σεµνός καὶ ἄ-υφυος φοβερὸς καὶ προσηνής. ἀρχικὸς καὶ κποινωγικός, ἀδέκαστος καὶ Δεραπευτικὸς, ταπεινός καὶ ὁ δούλωτος, σῳ»δρὸς καὶ ἤδενος, προστάτης καὶ κηδειὼν καὶ ὃι- -αστής». «τοῖς πᾶσι τινὰς 3): νὰ γίνετα: τὰ πάντα. ἵνα πάντως τη». «μηδέποτε ζητῶν τὸ ἕσν τοῦ συμφέρον. ἀλλὰ τὸ τῶν πολλῶν. ἵνα σωθῶσι». ᾿Αναλογίξομαι, ὅτι ὅσον ὑψη- Ίότερον εἶναι τὸ µέγεβος τῶν ἆᾱ- ξιωμµάτων, τοσοῦτον καὶ αἳ Ίὔναι εἶναι βαρύτεραι καὶ οὗ δυσχέρειαι ἐντονώτεραι. Διότι καλοῦμαι ὑπὸ τῆς 4. γιωτάτης ᾿Εκκλησίας νὰ δεχεῶ «αμυχῶν ἡγεμονίαν καὶ προστα: σίαν. οὐχὶ ἀρχὴν ἀγεξέταστυ». ἀλλὰ Λλειτουργ΄αν ὑπεύθυνον. ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ψυχὴν “εὔτο νον καὶ ἰσχυροτάτην», κατὰ τὸν βεῖον Γρηγόριον. Σαἲ ἐγώ. ἄνα γνωρίζω, «ὅτι πτωχὸς καὶ σιὸ- νης» ἐν τῇ ἀρετῇ εἰμὶ. καὶ ἡ καὶ ἀγίοχυ ο ευ φυχή µου ἅπτερος ϱος τυγχόνει. ὍὍμως, πεποι ώς. ὅτι «1Ινοὸ μα Αγιον ἐπελεύσεται ἐπ καὶ ὀύναμις ὑψίστου ἐπ'σκιάσει πι» (Ακ. α-, 9δ). ὅτι «οὺκ ἔχλμεν ᾿Αρχ.ερέα μὴ δυνάµετεν συμµπαθῆσα: ταῖς ἀσενείαις ἣ κῶν... κόσσκαγατωει μετὰ πα οησίας τῷ Βρόνῳ τῆς χάριτος ἵνα λάβω ἔλεον καὶ χάριν εὔρὸ εἰς εὔππιρον βοήθεια»: (Ἔέο δ, 15, 16). Να) «ὁ Θεὸς µου, βοηθός «ου καὶ ἐλπιῶ ἐτιὶ (ψαλα. ἑ', 3). «Κύριος βοηθός καὶ Σωτήρ µου, 3 τας αὐτὸν» “στι τίνα φοθν()]- σιιαιν” Καὶ σήμερον, ἐνώπον τοῦ δε πτεῦ Πο:καθημέν.υ τῆς κ.-ὰ Κύπρον ᾽Αποστολικῆς ἕκκλ] σίας. Όσεις ἐπαξίως κλείζοι το ἀειλαμπὲς καὶ τηλέφοντον ὕψος τοῦ περιφανοῦς Όρόονου τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάδα. κοὶ τῶν Ἠανιερωτά των “Αγίων Ποιμένων αὐτῆς. ἐκλήθην νὰ προσέλθω ἐγώ, ὁ ἐν Ἱἱερεῦσ ν ἐλάχιστος. ἵνα διὰ τῶν ἁγίων Αὐτῶν Χχειρῶν λάδω τὸ µέγα τῆς ᾿Αρχιερωσύνης ὑπούργημε. Πιστεύω, Σεβάσµιοι τῆς κ: κλησίας Ταγοί, ὅτι ὃ ᾿Αοχιερα: τικὸς μανδύας καὶ τὸ Ἔπισρυ- πικον διάδημα γέμουν πονων μαὶ δακρύων καὶ ἡ λαμιπηδὼν τῶν πολυτίµων λίθων πολλάκις μεταλλάσσει τὴν θέσιν της μὲ τὴν ὀδύνην τῶν ἀκανθῶν καὶ τυρικοῦ στεφάνου. Προσέρχομαι διὰ τοῦτο μετὰ δέους καὶ κλίνω ταπεινῶς τὸν αὐχένα πρὸ τῆς Θείας Βουλ]]-. ἥτις θαυμαστῶς ἐξεδηλώθη κο ὅλην µου τὴν ζωήν, ἓν εὔλογί- αις καὶ δοχιµασίαις. ἐν εὖφρή: σύνῃ καὶ δάµρυσι, ἐν χαρᾷ κ: ὀδύνῃ πολλῇ. Συνεκεράσθησαν, ΙΜακαριώτατε, εἰς τὴν πορείαν µου ἡ γλυκεῖα ὁρθρινἠ αὔρα κ-- τὰ τῆς βιαίας νυκτερινῆς σπγω- ῆς᾽ ᾗ θαλπωρὶ, τοῦ ζειδώρου ἡ- λίου, μὲ τὸν δριμὺν τῆς ζω µου παγετῶνα. Εὐλογητὸς ὃ Θεός! Εὐχαριστῶ τῷ Κυρίῳ κμοὺ. διότι ὡδή]ῆσε τὰ θήματά τε» εἰς τὴν γωνίαν αὐτὴν τῆς ᾿ὅλ ληνικῆς γῆς. τὴν ποτισμένην μὲ τὸ αἷμα τῶν ἁγίων καὶ τὼν ᾿Αποτελεῖ ιδιαιτέραν τι: ἐμὲ νὰ διακονῶ εἰς τὴν Εκκλησίαν τῆς ἑλάμπου- ἠρώων. μὴν δι ᾿Αποστολιὴν Ιζύποου, τὴν ὁποίαν ναν ἐξέχουσαι φυσιογνωμίαι καὶ ἑστερέωσαν διὰ τῆς θυσίας ων καρτυρικαὶ κορφαί. ᾿Πδιαιτέρως ὁδιακατέχοκαι ο αἰσημάτων βαθυτάτης συγκ 1]: σέως, διότι ἡ ἙΕκτλησία τοῦ ᾿Αποστόλου Βαονάβα μὲ κατ: ξίωσε τοῦ τίτλου τῆς πάλαι π)”ὰ διαλαμψάσης Επισποπῆς Τοι- μυθοῦντος. Αἰσθάνομαι ξαρεῖαν τὴν ἱερὰν ταύτην κληρονομίαν μπὶ ὅμολογῶ ὅτι ριγῶὠ. ὅταν ἆ ἐνατοθέτει τὴν ναλογίζωμαι τίνος Αγίου τῆς τῆς Γἐωρτγίουν ᾿Αργχιερατικὴν µίτραν ἐπὶ τισκώπου Εριμυθοῦύντος Ἡν. ττροτονίας, Του. ᾿Ορθοδόξου Εκκλησίας φέρω τὸν τίτλον. Καὶ δὲν εἶναι, τυχαῖον τὸ }εγονὸς, ὅτι ἡᾗ χει: ροτονία µου εἰς τὸν ᾿Ἔπισκοι.- κὸν βαθμὸν γίνεται σήμερον, µέραν Ἠµαβ ἡν ἡ Αγία μῶν Εκκλησία τιμᾷ τοὺς Φ1δ Θεοφόρους Πατέ ϱας τῆς Πρώτης ἓν δι καία Οἰκουμενικῆς «Συνόδου, ὁποίων ἐξέχουσαν καὶ διακεκριµένην θέσιν κατέχει ὁ Αγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Πριμυβοῦντος τῆς Κύπρου. ἴσως. σαν μεταξὺ τῶν Καὶ νῦν, προσελθὼν τῷ ἕδυ- ρίω, καὶ δεχθεὶς τὴν χάριν τῆς {{αναγίας Τριάδος, στρέφω πρῶτον ὀφειλετικῶς πρὸς Υ μᾶς, Μακαριώτατε, τὴν οκέιμεν µου, ἐπιθυμῶν νὰ ἐκφράσω τὰ αἰσθήματα τοῦ θαθυτάτου οἱ ξασμοῦ µου καὶ τῆς ἀφοσιώσε- ὡς µου. Διότι ἡ Ὑμετέρα 11ρο- σκυνητή µοι ἹΠακαριότης ἄρχι κῶς μοὶ ἔκαμε τὴν ὑψίστην τε: μὴν γὰ μὲ καλέσῃ ἐξ ᾿Ελλάδυς. διὰ νἀ πρασφέρω τὰς μικράς µου ὑπιηοεσίας εἰς τὴν Κυπρ:α κὴν ᾿Ελκλησίαν. Ενδεκα μῆνες συνεπληρώθησαν κατ αὐτὰς ἄπὸ τῆς ἱστροικῆς δι ἐμὲ ἐκείνης ἡμέρας, καθ ἥν οἳ πόδες µου ἐπάτησαν τὸ ἀχνίζον εἰσέτι ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων καὶ ἡ- ρώων τῆς ἐλευβερίας χῶμα τῆς Κυπριωῆς γῆς. ᾿Η ἓν τῇ Ἔκ- κλησίᾳ τῆς “Ελλάδος ὑπηρεσὶ νὰ µου ἤτο τοιαύτη, ὥστε ἐχοειά: σθη π»ολλὴ οσκέψις καὶ µεγιλη ἀπόφ-εσις διὰ νὰ τὴν ἐγκαταλεί ψω. Δύο ουντελεσταὶ καὶ παρή- γοντες ἐνίκήσαν τοὺς δισ. αγμούς µου. “Ἡ ἱερότης ἐξ ἑνὸς τοῦ ἆᾱ- γῶνος τοῦ μεγάλου αὐτοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον ἠγάπησα, πρὶν α- κόμή τὸν γνωρίσω ἓκ τοῦ οὔὖν- εγγύς. Τὸν εἶχα ὁραματισθῆ µόνον μὲ τὴν ψυχήἠν µου, ὅταν τὸν ἔξλεπα νὰ ἀνέρχεται ἁλή- γιστος τὸν Γολγοθᾶ τοῦ µασευ- ρίου ταυ. Ἔπρεπεν ὅμως νὰ εὖ- ρεθῶ ἀργότερον ἓν τῷ µέσῳ αὖ- τοῦ τοῦ ὑπερήηφάνου καὶ πιστοῦ διὰ νὰ ἑρμηγεύσω τὸ θοῦ µα τῆς γίµκης του καὶ νὰ ἐδηγα]- σω τὴν μυστ]ριώδη γοήτείαν, τὴν ὅὁποίαν ἤσκησεν ἐπὶ τῆς ψν χῆς µου. Ο πυρωμµένος., λοιπόν. λαὸς ἦτο ἡ µία δύναμις, µοι εἵλνυσε. λαοῦ. 3 αυτος ἥτις Καὶ ἐξ ἑτέρου ἡ ἰδική «Σας. µορφή. ᾿Εθεώοι) σα, ὅτι ἦτο δι ἐμὲ μεγίστη πρΏ- νﵴα νἁ ὑπηρετῶ τὴν Εκλη- σίαν, ὑπὸ τὴν ρωμαλέαν πεφωτισµένην καθοδηχγίαν 2ας. Ομολογῶ καὶ διακηρύττω ἆ πὸ τῆς βέσεως ταύτης τὴν έπι- δειχθεῖσαν πρός µε πολλαπλῶς πολλήν Σας ἀγάπην. - ήμερον δέ, ἐθέσατε τὰς τιµίας μῶν χεῖρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν 09) καὶ ἐπεκαλέσθητε ἐπ ἐμὲ την Φφωτίκουσαν χάριν τοῦ Παναγίου καὶ Τελεταρχικοῦ ἩἨνεύματος μαὶ συνεργάτην Υμῶν μὲ κα τεστήσατε. ᾿Αροτρον προσφἑρῦ: τε εἲς τὴν µίαν µου χεῖρα κυὶ δρέπανον εἰς τὴν ἕἑτέραν καὶ ἐν σιολλῇ εὐνοίᾳ ἀπαστέλλετέ 6 εἰς τὸν ἀγρὸν τῆς Εκκλησίας. ἧς κατεστάθητε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὑπεύθβυγος Γεωργός. Δ4ὲν ἐγεννήθην αέν, Μακαριιώ- τατε. εἰς τὴν Ἀύπρον. Όμως « Ξ . ἡ ψυχή µου εἶναι ἀποφασισμέν] νὰ ἐργασθῇ διὰ βίου εἰς τὴν νέ- αν µου πατρίδα. ἂν δὲ εἶναι {έ: λήμα Θεοῦ, νὰ παλυφθῇ καὶ τὸ σῶμα µου ἀπὸ τὸ χῶμα Κύπρου. τῆς χώρας τοῦ ποστόλου Ἡαρνάθα καὶ τοῦ γίου Σπυρίδωνος. Θὰ ἔχης, ᾿Αγιώτατε Δέσποτα, τὴν εὐπείθειάν µου ἀπόδος µλι τὴν εὐλογίαν. Ὑπόσχομαι, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. νὰ ὑπηῃ: ρετήσω τὴν ᾿Εκκλήησίαν τὴν Ὑμετέραν ἹἩακαριότήτα, μὲ ὑπακοήν, μὲ ἀφοσίωσιν, ΠΜακαριώταζςε, ἃ κος τῆς 14. Α- ν σι υὲ ὁλοσχερῆ προσφορὰν τῶν δυν'- μεών µου. Ἐπιθυμῶ νὰ μὴ αἷ- μαι ᾿Ἐπίσκοπος κατεξουσιάζωγ. ἀλλὰ ποιµήν. ἐπισκοπῶν ἐν ἆ χάπι καὶ αὐταπαρνήσει, μήπως λύκοι θαρεῖς καὶ ὁ ὀσαικων οιακυδευσουν µγιου τὴν ἀσφάλειαν. αιαρακαλῶ, ὡσαντως, καὶ τους Π ανιερωτάτους Αγίους «Αοχιι- οεῖς να δεχθωσι τὴν εκφθασι” της εἰλικρινοῦς εὐχαριστισς µυων ἐπὶ τῇ ἐπιδειχθεισῃ 09ος µε εύμενεια, καὶ διότι, ορ} αγα γενόμενοι της θείας βουλής τοῦ Μονοσκήπτρου «Ἀνυρίου τοῦ Σύμπαντος. ἀπεδέχύησαν τὴν πρότασιν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου και ομοφωνώς ἐξελέξαντό µε ᾿Επίσκοπον. Οὰ διδάσκωµαι, Πανιερώτατοι Α΄ γιοι ᾿Αρχιερεῖς, θὰ διδάσκωµσοι ἀπὸ τὴν ἀγάπην Σας πρὸς την Ἐκκλησίαν. Θάὰ ἐμπνέωμαι ἀἅπὸ τὸ φωτεινὸν 2ας παράδειγµα. Θὰ πλουτίζω τὴν πεῖράν µου ἀτιὸ τὴν πλουσίαν Σας πεῖραν. ᾽Ανατρέχων πεθαιτέρω ματὰ τὴν ἱερὰν ταύτην στιγμὴν τοῦ βίου µου, στρέφω εὖγνω µόνως τὴν. σκέψι μου πρὸς τὴν. χήραν μητέρα κο. ἥτις αὲ ἀνέθρεψε μετὰ πολλόν δακρύων καὶ πόπων, στερουµέ: νη ἐκείνη τῶν πάντων, ἵνα νυν ὁ μιονογενἠς αὐτῆς υἱὸς αἰσθά γεται ἀδθάστακτον τοῦ ἀπορφανι σμοῦ τὸ καῦμα. Εὐχαοιστὸ ὥ- σαύτως ὅλους ἐκείνους. οἳ ὁ- ποῖοι παρεστάθησαν προστάται καὶ κηδεμόνες στοργυιοὶ χειραγωγοί µου κατὰ τὴν ἐφ]- βικὴν καὶ γεανικὴν μου ἦλικι: αν. Εἰς αὐτοὺς ὀφείλω τας σπουδάς µου, τὴν ἐν τῇ Ετκλη- σία σταδιοδροµίαν µου. Κύριος ὁ Θεὸς ἀναπαύσαι τοὺς κεκοι: .τ Ἰμένους, εὖὐλογ ήσαι δὲ τους πιζῶντας, πληθύνων τὰ σπέο µατα τῆς ἀγάπης αὐτῶν καὶ ἃ µείξων αὐτοὺς ἐν τῇ ἀνεσπέρο Αὐτοῦ δασιλεία. του υτοι- καὶ Έαἱ ἤδη. Ἰακαριώτατε, Α- γιοι ᾿Αρχιερεῖς, εὐλαδὲς οέ: σθυτέριον͵, ἠγαπημένε λαέ, πα θακαλῶ ὅπως δεηθῆτε τῷ ἄν: οίῳ, ἵνα, ἐμπεποτισμένος υπὸ τῆς θείας Χάριτος, Χατασιώ τύπος τῶν πιστῶν: ἐν λόγῳ. ἐν ἀνατροφῇ, ἐν ἁγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν άγνεια (α᾽ Τιμ. ὃ, 132). Ἡ διακονία µου θὰ θεωρηθῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εὐλογηθεῖσα, εὰν λειτουργῶν, ἐμπνέω τὴν κατᾶ- νυξιν τῆς καρδίας κ καὶ οὐχὶ ἆ' πλῶς τὴν. προσευχὴν τῶν χειλε: ων ἐὰν ἐμφυσῶ τὸ θάρρος και τὴν ἐλπίδα καὶ οὐχὶ τὴν ἄνοιαν καὶ τὸ δέος: ἐὰν ἀνασύρω τους µαργαρίτας, τοὺς ὅποίους ἐγ: κλείει εἰς τὸ ξάθος πᾶσα ἐλ ληνική καρδία ἐὰν ἀνοίξω τους κρουνούς τῆς ἀγάπης καὶ προ σεγγίξουν τὰ διψῶντα χείλη τῶν χρισειανῶν' ἐὰν δώσω παλ. μὸν θάρρους, χοιστιανικῆς ἔσπε οηφανίας καὶ θυσίας εἰς ὅλας τὰς ψυχάς' ἐὰν συντογίσω τὰ αἰσθήματα καὶ ὠθήσω εἰς ἔργα φωτός. Δὲν θὰ φεισθῶ κόπων. σεμι καὶ ἁγία τῶν Λειτουργῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ περιουσίου Λλαοῦ τοῦ Κυρίου ὁμήγυρι! «Οὐ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς µου και τοῖς θλεφάροις µου »υσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς προτάφοις µου», ἕως οὗ ἀναλωθῶ ὅλος ὁ- πὲρ τῆς Ἐκκλησίας. ᾿Επιθυμκῶ νὰ μὴ εἶμαι πηιμὴν µισθωτὸς, ἀλλὰ τὴν ψυχήν µου θέτων ὑπὲρ τῶν ἓν σπνεύµατι ἀδελφῶν µου, ἠμέρας καὶ νυκτὸς καὶ ἐν ἡλίφ, καὶ ἐν παγετῷ, καὶ ἓν εὐδία καὶ ἐν χειμῶνι, εὑρεθῶ φύλαξ ἀκοί- µητος τῆς δοθείσης µοι χάριτος καὶ ἐντολῆς. Καὶ νῦν, ἱστάμενος τοῦ Φρικτοῦ Θυσιαστηρίου, ἄνα- τείνω ψυχἠν καὶ καρδίαν τῷ Σωτῆρι Οεῷ, καὶ κλίνων }γό- νατα, δέοµαι τῷ ᾿Αρχιποίμεγι δριστῷ. «Πρός Σέ. Κύριε, αἴρω τοὺς ἐνώπιον ὀφθαλμούς µου. Μὴ ἐγκαταλεί πῃς µε. Βοηθός µοι γενοῦ, ιιῆ ἀποστῇς ἀπ δρα, ᾿Ελθέτω ἐπ) ἐμὲ ἡ ὃδροσοβυ λος χάρις Σου καὶ πληρωβήιω ἡ καρδία µου τῶν ναµάτων τοῦ σωτηδίου 2ου. Στερέωσον, Ἀύριε, τὴν καὸ- δίαν µου. ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν ἐντολῶν Σου, ὅτι μόνος ἅγιος ὑπάρχεις καὶ Κύριος. ᾿Επίβλεψον ἐξ ὕψους καὶ ἴδε καὶ ἐπίσκεψε ἐν εὐμενείᾳ τὸ νέ ον κλῆμα τῆς χἀριτός Σου, ὃ- πως θότρυν ἁγιότητος προσαγ” γη τῷ Θρόνῳ Σου. Καὶ ἀξίω- σόν µε, ἵνα. ὅλην µου τὴν διωτην τῷ Σῷ βελήματι ἀναλώσας. α- κπούσω ἐν τῇ ἡμέρα τῇ φοθερᾶ τῆς εὐλογημένης «Σου φωνῆς. λεγούσης µοι: «Εὖ. δοῦλε ἆγα- βὲ καὶ πιστέ! ἘΕπὶ ὀλίγα ἸἾς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστή: σω. Εἴϊσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου 2ου». }Γένοιτο. ΓΓένοι το! ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΔΠΡΙΟΝ ΤΟΥ ΟΡΟΦΙΑ. ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ “ο. Θεοφιλέστατος Χωρεπίσχυπυς Γεώργιος ἐγεννήδη τὴν ην ΙΛ 3. Ἰουνίος. 1910 εἰς Εέροιαν ες λ[ανεδονίας. Απὰ τῆς ἠλιχίας τῶν {9 μόλις ἡμεοών εἴγε τὸ ᾱ- τύχηια νὰ στερηῦῇῃ τῆς πατρικῆς πραστασίας χαὶ σταργΏς: Ετελείωσε τὸ Δημοτικὺν Ὑχυ λεῖον. καὶ ἀπνολούδως Γυμνά σιον τῆς Περοοίας, αετέχων ἔνες- νῶς εἰς τὴν Κατηχητικὴν γα ΓΠροσκοπικὴν χΣίνησιν τῆς πανηί ὃος του. τὸ Ἑὸ {1πῦ εἰσήχθη εἲς τὴν Θεῦ- λογικὴν χολὴν τοῦ. ΓΓανεπιστη μίου. ᾿Αδηνῶν, ἐν τῆς ὁποίας πεφοίτησε τὺ 1939: Ἐν συνεχεία ἔστρατεδη καὶ ἐξεπαιδεύθη. ἐπὶ ἐννεάιηνον εἰς τὴν Ἀγολὴν Πφέδρων Αξιωια- τικῶνγ ᾿Οωειθατιχοῦ. Π νρυθολικοῦ, .. μισόκαλυς. ἐπυώτενσέ. αμα τῃ χηούξει τοῦ. 1) ηνο- τωώοῦ πολέμου τοῦ 1940, ἡλο- λούβῆσε τὴν ι μυνάδα του εἷς ᾿Α/- καὶ ὑπηρέτησε μέ- πολέμου, παφαση- εἰς την ῥπυιαν ναι ἔνθα τοῦ θανίαν, γοι. τέ)υιῖς απο ορηΜ εἰς. λετὰ τὴν κατοχὴν : λάδυς σὺ τῶν Ε ερμανῶν 1: ταλῶν, ὑπημέτησεν ὡς λαϊκὺς Τε: ουκῆονς εἷς Αλ ήνας, Ἠὸν 1111, κατὰ τὸ κίνημα, ἐπεστρατεύθη καὶ πάλιν, ἐπηρετήσας ἐπὶ 14 εἰσέτι Ώνς ς ἀνδνπυλογανώς. ΑΑποζημιις τῶν τάξεων τοῦ στυατοῦ τὸν λ[άοτιον τοῦ. 1948, ἐγειφοτονή δη τὴν ην Σεπτειιοίοι. 1918. διάνα- γος ὑπὸ τοῦ Ἠπισκόπαυ Ηατάσων ἑτοποθετήςη τῆς 0. γαι ἑηνοντύνον ε ο) ». Μελετίου καὶ ἱεοονῆσυξ τοῦ 1. Ναοῦ Τριῶν Ἱς οαυχῶν Γετοαλώνων. Ἑὴν δην Τανονασίο 1918 δω οίσθη ᾿Ἱεουκῆσνς Φήνώτιδυς ται τὸν Αποίλμιον τοῦ ἰδίοι. Έτος ἓν Ἰειουτον ήδη πος σθύτερης πα τοῦ τότὲ ΜΠητουπολίτου. Ῥὐνώτιους Σλαθρυσίου, ἐπιστωατενθεἰς 1 πως ὡς στοατιωτινὺς Ἱερεὺς τῆς ἸΑνωτέοας Ἀτρατιωτικῆς λιουκὴ σεως Ὀτευρᾶς Ἱλλάδος, Ε : ὃραν τὴν Δαπίαν, τΑποζυμεις τον ζούνιον, τοῦ τὴν ὑπηοεσίαν του 14008, συνέχισε λ[ητροα ηλο- ὡς ἵεροχῆωις τῆς .. ὡς Φὐιώτιδος µέχοι τοῦ Αποιώςη τοῦ. από, ὅτε μετετέθη εἲς εν ΣΕ. ΔΠητούπυλιν λαάμας, ἕνθα τὰ εἰωνάσθη, μετὰ ζήκου μεταξὺ τοῦ Ακοιτινοῦ λαοῦ τῆς περιοχής. Τὸν Δεχέμθριον τοῦ 19608, που τάσει. τοῦ Α{ακασιωτάτον Αρ: επισκύπων Αθηνών καὶ πάση” Ἠλ]άδος 2.2. Θευκκήτου, µετετό δη εἲς Ἰλδήνας ὡς Ἱερυκῆωνς τῆς ΤΙ ᾿Αοχιεπισκυπῆς καὶ ἓν ουν- εχείᾳ ἀνέκαύεν ὑπηρεσίαν πανε τῇ Αποστυλιῇ Διακονίᾳ τῆς ο χλησίας τῆς Ελλάδος, τοποὔετη: δεὶς ὡς Διευθυντὴς τῆς Αιευόν- σεως τοῦ Θ. Νηρύγµατος. τΑπὺ τοῦ Φεθροναρίου τοῦ 1971 μέχοι τοῦ. Τονλίου τοῦ 1900 ἧτο ὁ συντάγτης τοῦ ἑθδυμαδιαίου φτ- λαδίοι. τῆς Ἐχμλησίας τῆς ΤΠ... λάδος «Φωνὴ Κυρίου, τοῦ διεν:- µοµένου εἰς ὕλους τοὺς Ἱ. Νααὺς τῆς Ἑλλάδυς. ΚΚληδεὶς εἶτα ὑπὸ τῆς ΛΙΝ. τοῦ ᾿Αοχιεπισκύπου Σ.. Ἡ. δ]α- καρίοι ὕπως κατέλθῃ εἷς Κύπρου ναὶ ὑπηρετήσῃ τὴν Ἐκκλησιαν τοῦ Αποστ. Ῥαρνάδα, ἀφίχνη εἰς Αευκωσίαν τὴν 9ὅην ᾿Τουνίου 1000. καὶ ἀνέλαθεν ἀμέσως τὴν Διεύῦυνσιν τοῦ Τραᾳ εἶου Θρη: σκευτικῆς Αιαφωτίσεως τῆς ᾿]. ᾿Αοχιεπισκοπῆς: Ἑὴν Ῥην δΤαΐοιν 161 ἐξελένη µοφώνως ὑπὸ τῆς Αγίας χι Ἱερᾶς Συνύδοι τῆς κχλησιός τῆς Κύπρου Ποηθὸς ᾿Γπίσκοπυς, λαθὼν τὸν τίτλον τῆς πάλαι Π6- τὲ διαλαμφάσης Ἱπισκοπῆς Τα- μυθοῦντος, καὶ ἐχειοοτονήδη τὴν 91 Μαΐου 1961. Κυοοιαγὴν τῶν Ἁγ. Ἡατέρων. Ἱοννίου, [9ει. 0 ΣΕ. ΚΥΡΗΝΗΛΑΣ ΕΣ ΤΗΝ ΕΠΡΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ οτι Το ἀπύ γευµα τῆς 1δης παρελὴ, μηνυς ἐ ἐγένετο ἐν τῷ ἵ, ναῷ Αγγ χαγγέλου ῆ ἑαφτὴ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθημάτων τῶν Κατηχηιι- γῶν σχολείων Μέσων καὶ Καὶ τωτέρων τῆς πόλεως Κυρηνείας 1Γωρέστησαν ὁ Σε. ἈΓητροπολίτης Κυρηνείας 2. Ἱνυποιανὸς μετὰ τοῦ ἱερατείου, χαῦηνηταὶ καὶ µαθη- ταὶ τῶν χο) ῶν Μέσης καὶ Κατω: τέρας Παιδείας, Ἐν ἀοχῇ ὠμί.ησεν ὁ Ἱεροχήνι: τῆς Μητροπόλεως καὶ ἠκολοθβής σεν ἐγτέλεσις προγοάµµατος μὲ Βοησγεντιχὰ ἄσματα καὶ ἄπαγγε- λίας. Τελινῶς ὠμίλησεν ὁ Ἅγιος Ἰνν- ρηγείας ἐπιδαφι]εύσας τὰς εὖχᾶς τῆς ἐγκλησίας εἷς τοὺς Κατηγχη- τόπαιδας αἱ εὐχαριστήσας τωτ διδάξαντας χατηχητάς. ο Ἂγιης Κυρηνείας ἀνεφέρδη εἰς τὴν π..- τοιωτικὴν δοᾷσιν τῶν νατήγητο παίδων γατὰ τὺν ΚΝυποιαχὸν ἆ- αῶνα ὑπὲυ τῆς ἐλενθερίας τίς Ἰνύπρω. Μετὸ, τὴν τελετὴν ὁ 5εθ, η τραπολίτης ἐπεσχές θη τὴν ἔκίεσιν ζωγααφιγῆς τῶν κατηχητοπαίδων. ᾱθθ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΘΝ ΕΙΣ ΠΡΕΒΕ/ΛΗ ΠΡΡΡΙΟ ΛΑ, 93. λ[αἴουι-- δν Τοίτην, Ἴδην. παρελῦ. ηνος, ὃν τελέσθησαν τὰ ἐγκαίνια τοῦ. νε γλ ησιαστικοῦ Γηροκομείου, 90 ντι» γῶν, τὸ ὑπαῖον ἵδρύδη μὲ τὴν ὃς πνεινσιν τοῦ 5εθ. Ἀητοοπολίτ0 Πρεθέζης κ. Ἀτολιανοῦ, πα------------ ΜΟΣΧΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΕ ἡὸ τελευταῖον τεῦχος τῆς εφ Πατριαρχείου τῆς µερίδος τοῦ Μόσχας διά μακρών ἀσχολεῖται μὲ τὴν Οἰκουμενικὴν Ἠίνησιν. Ῥ. εαΐρει τὸ ἔργον τοῦ Π1αγκοσ: ου Συμύονλίου τῶν Ἐκκλησιῶν ῷ ἐδοωιώσεως τῆς εἰρήνης, τῆς ἐ- πιλύσεως διενῶν διαφορῶν δις εἰρηνικῶν. µέσων καὶ ὑπὲρ ατὲ νωτέρας. προσεγγίσεως ΑΝ χτο- λῆς καὶ Αύσεως μεταςὺ ἐλνῶν διαφόροῦ κοινωνικῆς συνθέτεως γαὶ πολιτισμοῦ. ΚΙΝΛΥΝΙΣ ΦθΟΡΑΣ ΨΗΦΙΛΗΤΗΝ ΕΙΣ ΧΙΝ ΧΙΟ», 55. Μαϊΐυνι- Ες κὴν ἐφημερίδα ἀναγοάήσται πληροφορία ὅτι τὰ ἐξαιρετικής ω- μήκος φηφιδωτὰ τοῦ νάρηκυς τῆς Βυζαντινῆς Νέας λονῆς κιλ- δυνείοῦν νὰ αταστρσφοῦν λογΏ ἐλλείψεως, ἐνδιαφέροντος τῆς ὅᾳ- μοδία- ἀργαιολογικῆς ὑπηασαίας : ᾽αγαπιοΥ βρες: μα] Ὑπεύδυνος: Χ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ΣΙσαακίου Κομνηνοῦ 2, Λευκωσία. ΙΝΗΠΙΙ ΙΠΠΙΙ κ ΙΜΜΙΙ Μνημόσυνα διὰ τὸν Κωνσταντῖνον ΤΑ΄ Παλαιολόγον Τὴν παρελὺ. Κυοιακὴν ἐτε- λέσθη ἐν τῷ καθεδοικῷ Δαῷ Α- γίου. Ἰωάννου Ἀευκωσίας, Ἰουυ στατοῦντος τοῦ δαν. ᾿Αοχιεπι- σχύπου Κύπρου χ.κ. Α[ακαρίον Γ΄, τὸ ἐτήσιον μνηµόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς φυχῆς τοῦ τε- λευταίου Ελληνος «Αὐτοκράτορος τοῦ Βνξαντίου Κωνσταντίνου ΤΛ΄ τοῦ. Παλαιολόγου γαὶ τῶν σὺν αὐτῷ γατὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Ἱῶν- σταντινουπόλεως ἑνδόξως ἄγωνι- σαμένων καὶ πεσόντων Πατέσων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν (59η Μαΐου 14159 κ... Ὁ δε, Νητροπυλίτης ιι- ου κ. Γεννάδιος τὴν αὐτήν, σαύτως, Κνριαχήν, ἐτέλεσε τη δείαν λειτουργίαν ἐν τῷ Ἰκαῖε- δρινῷ ναῷ Αγ. Οευδώρου Ντή- πατος καὶ ἀνέγνωσε τὰς εὐχὺ τῆς γοννκλισίας τῆς ΓΓεντηκαστὶ Τὴν ἐπομένην, Ἀευτέοαν, ἠμέ τοῦ. αν. Πνεύματος καὶ τῆς λώσεως τῆς Κωνσταντινωνπόλεώς (09. Μαΐου). ἐχοροστάτησεν ἓν τῷ αὐτῷ ναῷ ναὶ ποοέστη τοῦ Ν: µοσύνονυ τοῦ τελευταίου Βλληήνος Αὐτοχκοάτορος τοῦ Ενξαντίοι Κων: σταντίνοι τοῦ. Ἱαλαιολόγου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ πεσόντων. κ. ἣν παρελὸ, Νυριακὴν Σεθ, Μητοοπυλίτης Κιτίου κ. Αν: ὦ- ὕιμος ἐτέλεσε τὴν δείαν λειτους- γίαν ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγ. Λαξά Ἀάρνακος. Τὴν ἐπαύριον ἀεν ραν. ἐλειτούογησε ἐν τῷ {. ναῦ Τριάδος Λεμεσοῦ. “ο. 5εθ. Μητροπολίτης Ἆν- ρηνείας χ. Κυπριανὸς τὴν Κυρια- χὴν, Όδην Μαΐου, ἑτέλεσε τὴν δείαν λειτουργίαν γαἱ ἐκήρυξ ξε τὸν Νεῖον λόγον ἐν τῷ ἱ. ναῷ ᾿Αυ- χαγγέλου Κυρηνείας. Αετὰ τὴν Νείαν λειτουργίαν προέστη µνη: µοσύνου ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς υχῆς τοῦ τελευταίου. Ελληνος Αὐτονράτορος τοῦ Βυζαντίου Κων: σταντίνου. τοῦ Παλαιολόγου πα τῶν σὺν αὐτῷ ἠρωϊκῶς ἁγωνισι- μένων γιά πεσόντων γατὰ τὴν ᾱ- λωσιν τῆς Κωνσταντινονπόλεως. Τὴν ἐπομένην ἡμέοαν, Δευτέραν, ἑοοτὴν τοῦ Άγ. ΗἨνεύµατος, κατ τὴν. δείαν λειτουογίαν, ἐχοροστά- τησεν ἐν τῷ ἵ, να Αγ. Γεως- γίου, Ανω Κυφηνείας. «ον Ὁ. Θεοφιλέστατος Νωρεπί- σνοπος ὉΤοιμυβοῦντυς κ. Γεώρ- γιος τὴν παρελὺ. Νυριαχήν, ελ: τούργησεν ἐν τῷ ἱ, ναῷ Αν. άθδα Δευνωσίας. Τὴν ἐπαύοιον Αευτέραν ἐλειτούογησε καὶ ελῆ- ρ0ξε τὺν ὑεῖον λόγον ἐν τῶ ἵ ναῷ Αγ. Ἐριάδος Ὀαρωσίων. αΙΝΙΝΝ ΠΠΗΝΗΗΗΝΗΠΕΦΗΙΙ (Μι π ΙΙ Μ, [ὶ ΚΕΙ μ ΙΙ ΚΙ ΠΙΝΙΙΙή τὴν διἐλενσίν του ο. . , . Σύσσωμος Ἡ κοινοτῆς νο /ὠδιας ἐπεφύλαξε Ὀεριὴν ὑποῦο- Κατα γῆν εἲς τὸν διελθόντα ἐκ τοῦ ὡς ἄνω χωρίου, τὴν Κυριαλήν, 4ην λἰαΐου, 1. ᾽Αρχιεσίσχοπον Ιύπρυυ χα Ιρόεδφον τῆς άν’ πριαχῆς Δημοκρατίας κ.κ. Νανά- οιον. κατὰ τὴν ἐπιαστρυφήν το ἓκ Ἡουδρύμµου ἔνδα µετέθη διὰ νὰ παραστῇ εἲς τὴν ἑορτὴν τοῦ. Λα: σικοῦ. Κολλενίον. Τὰν Μαναώ τατον ποοσεώνησεν ἐν μέρους τῆς κοινότητος ὁ, διδάσκαλας Χαράλαμπος λΜονζούοης, στις αφοῦ ἀπηύζἝννε ποὺς αὐτὸν τὸ «Καλῶς ὀρίσατε» τὸν προσελέλε- σεν ὕπως τελέση τὰ ἀπυκαλυπτή- ρια τῆς ἀνεγερθησομένης ἐπὶ τοῦ μνημείου. αροτομῆς τοῦ ἥρωος τοῦ χωρίου. Ἀικολάου Ἡ. Γιάγχου. ᾽Απαντῶν ὃ Μαναριώτατος ηὖχα- ρίστησε τὴν κοινότητα Ανω Ἰώ- διας διὰ τὴν ἐπιφυλαχθεῖσαν ποὺς αὐτὸν ὑπυδοχὴν ἀποδεχθεὶς εὖχα- ῥίστως τὴν προαναφερθεῖσον πρόσχλησιν. Ὁ. ΝΜακαριώτατος ἆ- νεχώρησεν ἓν µέσῳ δερμῶν ει: ροαχροτημάτων τοῦ συγκεντρωῦδέν- τος πλήβονς ἀφοῦ προηγονιένως ἐγ τῶν ὡς ἄνω χωρίων. αὐτὸν. ὥσαια γεάνιδυς προσεφέρῦη πρὸς ἀνθοδέσμη. ὑπὸ ΟΝΕΝ τοῦ χωρίου. ΕΙΣ ΝΑΛΑΟΠΔΝΑΕΓΙΟΤΗΝ Οερμοτάτην ὡσαύτως ὑπυδυρν ἐπεφύλαξε σύμπασα ἡ κυινύτης Καλοπαναγιώτη εἲς τὸν Ηρύεδηον τῆς Δημοκρατίας ΔΙ. ᾿Αοχιεπίσκῦ: πον κ. λἰακάριον κατὰ τὴν ὃιέ- λευσίν τον ἐκ τοῦ ὡς ἄνω χωρύῶν τὴν αὐτὴν Ἀνριαχήν, Δαθήτοι τοῦ σχολείου. ἔρφανον τὸν λίακα- ριώτατον δι ἀνθέων ναὶ προσέφε᾽ ρον εἷς αὐτὸν ἀνθοδέσμην, ἐνῷ τα Προσκοπικὺν Σῶμα τοῦ χωοίου ἐχαιρέτησε τὴν ἄφιξίν του. Τὸν ἈΙακασιώτατον απροσεφώνήσεν ὁ διευθυντὴς τοῦ σχολείου κ. Χαν λαος Ἠίπης ἀναφερθεὶς εἷς τὰς σκληρὰς ἡμέρας τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀ[ακαριωτάτου χαὶ εἷς τὴν συµ- παράστασιν τῆς κοινότητος Καλο παναγιώτη πρὸς τὺν ἐλευθερωτην ἀρχηγὺν, εἲς τὴν διεκπεραίωσιν τοῦ ἐπιμόχδου ἔργου του. 0 δα» καριώτατος ἀπήντησε συγγεχινη- μένος παὶ ἀκολούδως ἀνεχώο -σε ἓν μέσῳ δερμῶν χειροχροτηµάτων χαὶ ζητωκραυγῶν τοῦ αλήδοις της ετοσ ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 46. - Ἐτησία συνδρομὴ 50Ο μὶλς ἡ Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς, ΓΡΑΦΕΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ | ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ | ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ θΘΕΜΑΙΛ -- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΠΙΚΑ ΤΗΠΙΝΛΙΑ-- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΗΛΗΣΕΙΣ ΕΡΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡςΠΗΣ ω” ΙΟΥΝΙΟΥ Ι39681 τι γου 5 Ξᾗ --ῄ -τ- ᾿Ιουστίνου τοῦ Φιλοσόφου αἱ μάρτυρος, τοῦς, Χαρίτωνος, Χασοι- Εὐελπίστου, Θεσπεσ!ου, Ερμύλου καὶ Στρατονίκοι: . τῶν μαρτύρων. ΝΕ! ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΛΡΧΙΕΡΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΠΙΝΚΥΡΙΛΚΗΝ ΤΗΝΛΠΗΝ ΠΛΙΕΡΗΝ [ΗΠΠΜΙ Π) ΠΠ ΤΙΜΗ θΕΟΦΙΛΕΙΤΛΤΩΣ ι. ΓΕΠΡΠΟΣ ΠΛΥΛΙΛΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΤΕΡΛΙΑΝ ΤΗΣ ΧΕΙΡΗΤΟΝΙΑΣ. Πρ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΕΥ. ΕΓΕΝΕΤΌ ΕΝ Τῆ ΚΑΘΕΔΡΙΚΙ ΝΑΙ ΑΓ. ΙΠΑΝΝΟΥ η ΚΛ- ΝΟΝΙΚΗ ΠΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΚΛύΓΗΣ ΤΟΥ ΘΕΩΦΙΛΕΣΤΑΙΟΥ κε. ΓΕΠΡΓΙΟΥ ΥΦ᾽ ΠΛΗΝ ΤΗΝ ΕΛΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΛΟΥ..-- Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ θεηψιή. κ. ΓΕΠΡΓΙΘΥ ΕΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΕΓΕΝΕΤΩ ΕΝ Τῆ |. ΝΑΒ «ΡΑΝΕΡΗΜΕΝΗΣ ΥΠ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ «κ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ. ΒΟΗΘΟΥΜΕΝΟΥ ΥΠῆ ΤΩΝ ΣΕΒ. ΣΥΝΟΛΙΚΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΗΝ ΠΑΦΛΥ, ΚΙΤΙΛΥ ΚΛΙ ΚΥΡΗΝΕΙΛΣ----ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ. ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ 0Λ8Σ ΕΞΛΙΡΕΤΙΚΗ Η ΠΡΟΣΦΠΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΛΚΑΡΙΠΤΜΙΙ. ΠΛΗΡΩΣ ΗΠ ΚΑΝΟΝΙΝΗ ΠΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ Τὸ Σάθύατον, 9θὴν παρελῦ. μη χὸς Μαΐου κατὰ τὴν ὥναν τοῦ Ἓ- σπερινοῖῦ ἐγένετο ἐν τῷ αῦεδον κῷ Ναῷ Ἁγίου. Ἰωάννου Ἡ χανονιλὴ απρᾶξις τῆς ἐκλυγῆς τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἠφηφισμενυν Χωφρεπισχύπου οιμοὈοῦντος κ. Εεωυγίυυ. Παυλίδη καὶ ἡ τεκετη τοῦ. ΝΙηνύματυς, χοφοστατοὔντυς τοῦ λἱακαριωτάτου. λοχιεπισην- που γ. Ναναρίου καὶ των δεθυ αμιωτάτων Μητουπολιτῶν αάφου . Ὠενναδίου, Κιτίου κ. Ανγθίμου, γαὶ Κιορηνείας κ. Ἀνπριαγοῦ, , πὴν ὅην μ.μ. προσῇ)-θον ον τὺν ἵ, ναὺν ὁ ΝΙ. Αογιεπίσχοπυς μετὰ τῶν 3ε6. Νητουπολιτῶν, ὃ πογράψφαντες μετὰ τὴν γενοµίσιο» γην ἱεροτελεστίαν τὴν ΚανοΥίκην ποᾶξιν ἐκλογῆς τοῦ Χωφεπισκυποι Τοιμνυθοῦντυς, τὴν ὑπυίαν αἲς- γνώσεν ἱστάμενος εἷς τὴν ᾿Ὠναίον ην ὁ δεθασα. Νηήτουπουςτ ης αύλην ὁ Σεθασµ. ΑητοοποζςτἩἡ ν Γάμου κ. Γεννάδιος, ἔχουον οὕτως Γρ 4 ᾽ . «Γοῦ. λἰακαριωτάτου. Αοζιεπι σνύσου Κύπρου ». Μακαρίου χφῆήτ ζοντυς θοηδοῦ ᾿Ἠπισκόπου και προτείναντος ὡς τοιοῦτον. τον Οεοφιλέστατον ᾿Αοπχιμανδοίτοῦ Ἁ Γεώογιον Πανυλίδην, µετά τοῦ τι τλον. το. Κωρεπισνόπου Τωιμι Δοῦντος, ἡμεῖς οἱ τὴν “Ἱερὰν Σόν- 0δον. τῆς Ἁγιωτάτης ἐν Ἱύπφ ᾿Εγκλησίας συγκροτοῦντες. σι Δύντες ἐν ᾽Ἁγίῳ νεύατι ἓν τὁ πανσέπτῳ τούτῳ ναῷ τοῦ. δν) γελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θευλόή . ἓν Αεικωσίᾳ, σήµερυν 20ὴν δλαϊ. ον 1961, ἐφηφίσαμέν ὡς Χωνθεπί- σχοπον Τριμυθοῦντος τὸν εἴωημνν γον. θεοφιλέστατον ᾿Αογιμανδ ντ την Γεώργιον. ἄνδρα Ἱεουπυεπή καὶ τῆς ἐνκχκλησιαστικῆς ταῦτς διακονίας κχατάλληλον». ΝΜετὰ ταῦτα προπορενομέ νο τοῦ γ. Κωνσταντίνο Νου ανὺν πούλου, λαμπαδούγου, εἰσθό Φεν εἰς τὺν ἵ. ναὺν ὁ Οεοφι). β- φηφισµένος Τοιμοδοῦντως. λἱετες σύντομον ἱεροτελεστίαν ὁ λάμπα δοῦχος ἀνήγγειλεν εἰς τὸν. Θσυ- αιλ. Ἐνφηφισμένον τὴν ΕΧΛΟΥΗΝ του, εἰπών: «Γῆς Ἱερᾶς Συνύδυι ἐκλεξαμένης τὴν 'Ὑμετέραν νυν φιλίαν Νωφρεπίσκοπον Γφυμυθοῦν τος, ἐντολῇ τῆς Δ.Δ. τοῦ πατωος καὶ ᾿Αοχιεπισκόπον ἡμῶν κ. λα: χαρίου, εὐαγγελίζομαί σοι ον ἐκλογὴν ταύτην». ᾽Απκολούδως ὁ οψηφισμένος , στάµενος ποὺ τῆς “Ὠσαίας Πύ1. πύχαρίστησε διὰ τὴν ἐκ ν ἒι εἰπών ύννωπύνως, ενώτιήτις τὺ ἄγγελια τῆς Οεοῦ σου κατ τθή- σει ἐκλογῆς μον ὡς λοφεασα ποπ Ἑριμοδοῦντος εὐγαριστω τη «γμετέρα Μακαριότητι καὶ τοῖς Νεθασιιιωτάτοις Δογιευεῦσιν ἐπὶ τῇ πεοὶ ἐοῦ. εὐιενεῖ Ἀοϊσει ρα αφήσω. Κλίνων τὺν αὐγένας καὶ ἀποδεχόπενος τὴν ΕκλΟΥΗΝ ντα τοῦμαι τὰς εὐχὰς ᾿Υιπῶν προς τον Οὐράνιον τῆς οκκλησίας ιν» ήτουα. καὶ Κυθεονήτην, Μπιτ ϱ ὠτίζῃ -ε, καθοδην ἢ καὶ ἔνισγτὴ ποὺς εὐδόνε ον ταῦ ἱροοτά του σι Δήχοντος ἐκτέλεσιν καὶ δυκάλσιν τῶν ποοσδοκιῶν τῆς ἐκκλησίατ». 1Ανολούδώς ἐτελέσδη. ὑπὸ τοῦ Θεοφ εστάτων Πηκ ισαένον ΛΤΕΥ. σπευινος τῶν Αποὶ Πατέρων καὶ τῶν Ανν ωντ σταντίνον χα μένης χνστα τοὔντος τοῦ δίαχ. ᾿Αργιεπιοχύπιὶ τῶν δεῦ. δΠητουπυλιτὸν. ισιααό- Νων ἓν τοῖς συν ούνοις ταῦ ου Φεδοικοῦ Ναοῦι ΝΜετὰ, τὸ τοῦ Μεὺ. ᾿Εσπεοινοῦ ὁ δαά. χιεπίσκοπος, οἳ Άγιοι λοχιους Ξ καὶ ὃ Θεοφὸ. ης ισαένος κοντή Ίυσαν εἲς τὸ νέον λοχιε: κὖν Ἀ[έγαρον. Ἡ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ως Θεος λέστιιτ Έοιμν οῦντος λα ΡΝ ΤΟ Ἱ. ΝΛΑΩ ΦΑΛΧΣΕΡΩΜΕΝΙΗΙΣ ΝΑΤ 1 ΧΡΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ομοφ[λῇ- ΣΤΑΤΟΥ . ΓΕΟΩΡΡΙΟΤ 1ερὶ τὴν την ὥραν π.α. της ἑπομένης ἠνέρφας, Ἱνσιακὴν {ην Ἁ[αΐον, ἀπ ίκοντο εἲς τὸν νι ως Φανευωπένης ἆ λίαν. σχυπυς κνύπροῦ 2. λογεοπί λα κάθτως κεὶ οὗ δεὂ, Αητοαπορίται Πάφου ᾱ. Ἐεννάδιυς, Κιτίου κ. Ανθιμος αἱ νρηνείας 2, Ἀνπυιανύς, Ἐν μέσω ἄταυσφαίοας Ευσν- Ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Τριμυθοῦντος κ τοῦ ἀρχιερατικοῦ θρόνου τοῦ ἵ. ναοῦ λόγον εὐθὺς µετὰ τῆν Χου προσφώνησιν ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΝ Τ0. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΠΡΗΡΗΜΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗΝ κ. κ. ΓΕΠΡΠΙΘΥ ΠΑΥΛΙΛΗ. ην σος ὕ Κυο-ου τοῦ καλέσαντός σε ἑ τὴν διακονίαν ταύτην. στὰ ῦ ἤ χάρις Του καὶ ἡ δύναµίς ου, ὡς σκέπη καὶ πραταίαµα πάσας τὰς ἡμέρας σου. »Η ἘΕκκλησία τοῦ ᾿Αποστύ- Γιώργιος ἐκφωνῶν ὁπὸ τῇ Ἀρχ.επισκόπου Φανερωμένης τὸν ἐπὶ χειροτονία τοῦ. Μακ Κύπρου κ. Μακαρίου. τινῆςσ μενα αποσπείας ἕτελουι ἡ ὃν, λειτουσγία τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χονσαστύμου. κατὰ τὴν ἀποίαν ἓ- γειρυτονή δη ες Ππίσκυπην ὁ Οεοφ1). Πήηφισιένος κ. ερ) γιος, Ἱκατὰ τὸ τέλος τῆς ὃν οι τοναπίας γε θουνίσυη η ο. Όσο: φιλία ὑπὸ τῆς ἂν δἰ. τοῦ Ἵλογιτ πισλόπυι. ΣΓαραδίδων τὴν λογο τν ράῤδυν. καὶ τῆς γεια) ῆς των Θευφ. Νωρεπισχό- Λογιερήτι- ἔνοποδέτων, ἐπὶ που ή. Εοοίν τὴν κὴν Μίτοαν πυυσες ὤνησε ταῦτην ὡς ἀγχοληύίως 1 ΠΡΟΣΦΟΝΙΗΙΣΙΣ ΤΟ ΝΑΙ ο ΝΥΠΡΟΥ. κ. ΜΑΝΑΡΙΟΣ «Θεοφιλέστατε Χωρεπίσκοπε Τριμυθοῦντος. Ααπητὲ κηὶ περιπόθητε ἐν Ευρίῳ ἀδελφς. ΄Η ἑουλὴ καὶ εὐδοκία τοῦ ἐν Τοιάδι ὑμνουμένου Παναγαθου Θεοῦ, ἐμδηλωφθεῖσα ὁμοφώνῳ ψήφῳ καὶ δοκιµασίᾳ τῆς Τε ρᾶς Συνόδου τὴς Αγιωτάτης ἢ μῶν Εκκλησίας, πε εἰς τὸν ὕπατον τῆς βαἲμὸν καὶ ἔταξε σε εἰς τὴν τν ψηλὴν διακονίαν τοῦ Χωρ:τι σµόπου Τοιμυθοῦντος. ΕΙ λογητὸν καὶ αἰγετὸν τὸ ον: λου ΒῬαονάβα συγχαίοει σοι Φ τω ανέδειξε ἱερωσυν]]5 μ: τει σκοπῆς ἔργου ἠξιώθης» καὶ :ὔ- χὰς ἀναπέμπει πρὸς τὸν ᾿Αρχ:: ποίµενα Χοιστόν ἵνα σε ἀναό ξη «ἀξίως τῆς κλήοες πολιτευόµενον:.. ἨΗμεῖς ὅλως ἵ- διαιτέρως συμμµετέχομεν τὴς πνευματικῆς ταύτης χαρᾶς, ἐν στερρᾷ τῇ πεποιθήσει, ὅτι εὖ ροµεν ἐν τῷ προσώπῳ σου πο: λύτιμον βξυηἡὸν καὶ συνεργάτην ἐν τῷ δυσκόλῳ ἡμῶν ἔργωῳ, τὸ ὁποῖον ἰδιάδου- σαι ἐν Εύπρῳ πολιτικαὶ συνΏῆ- ατέστησαν ἔτι δυσκολο: βύμως, οτι τοῦ «καλοῦ τῆς θείας ποιµαντορ: και τερον. Ἔν αἰσίαις ὥραις, Ίγαπι- µένε αδελφέ, ἐβάδισας πρὸς τὰς Πύλας τὰς Ἱδδραίας τοῦ Αγίου τῶν Αγίων καὶ ἐν ἐξαισίῳ κυ στηοίω. διὰ τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀνῆλθες τὸ ὑπερύψήλον ἀξίωμα τῆς ᾿Αυ- χιερωσύνης. Γνώριζξε ὅμως, οἷον τοῦ ἀξιώματος τοιοῦτον καὶ τῶν εὖθυν ον ὅτι τὸ ὕ- ψος. ' τὸ βάρος. Οὐχὶ εἰς ἱκανοποι]οί» ἡ ες 3 , α . -. ἀνθρωσιίνου εγΡω:σιου βιοπορίας ἐπάγγελια ἡ ὡς θἰνὺ νος ἀναπαύσεως τῆς ᾿Αρχιεοώ- . : ς ᾿ ο. σύνης τὸ ἀξίωμα. ἸἨέγα και 38. ο αν ας μα ο. οὐ. ἐπίπονον καὶ ἐργῶδες τῆς σ , κος ͵ Φ αρχιερστειας το υπιουθγ μια, (13 Ὁ Εβσο ᾽μένης Αγίας ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΗΥ στ εέν ἍἝς ἠηνεκὴς ἀγὼν ὃ Είος καὶ ὑπὲρ τὸν κατὰ σάρκα «ἄνθρωπον ὃ τρόπος τῆς ζωῆς τοῦ ἔπισιό- που. Ὁ ἐπίσκοπος, κατὰ τους λόγους τοῦ Χρυσορρήμονος τῆς Ἐλκλησίας διδασκάλου, «κάν ὀργισθῇ, κἂν γελάση, κἂν ἀνέ- σεως ὄναρ ἐπιθυμήσῃ. πιολλοὶ οἳ σκώπτοντες, πολλοὶ οἳ σκαν: ο Ἑ δαλιζόµενοι, πολλοὶ οἳ νοµ2θε- τοῦντες. οἳ μηδὲν ἁρτσκόμτνοι καὶ τὰ πάντα κακίζοντες». Πρὸς τοὺς! ἐπισκόπους στρέφον ται ὅλων τὰ θλέμματα καί, πητὰ τῆς Γραφῇῆς τὸ λόγιον. οὗτοι: «ὼς θέατο»ν ἐγένοντο τῷ μόσμῳ καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις». ἜἜχε εὐήκοα τὰ ὧτα εἰς τοῦ Μεγάλου 1Ι[αύλου τὴν παρα.νε σιν καὶ «Πρόσεχε σεαυτῷ». ἆ- διαιτέρως,. «σπούδασον σέαυζον δόκιµον παραστῆσαι τῷ ϐ:ῶ, ἐργάτην ἀνεπαίσχνντον, ὀρθο τομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἆλι. εν. ας». ᾽Ανταζοκρινόμενος τῇ Οείς Ἰλήσει «ἀγωνίξου τὸν χαλὸν ᾱ- γῶνα τῆς πίστεως, δ.ώκων δι καιοσύνην εὐσέβειαν, πίστιν͵ ἀγάπην, ὑπομενήν, πραότητα». Δυσχερὲς κατὰ τὴν φύσιν καὶ τὸν χαρακτῆρα τῆς ἐπισκοπειας σου τὸ ἔργον, ἀνάντης δὲ και τραχὺς τῆς πορείας σου ὁ ὁ,ό µος, ὃ ὁποῖος διανοίγεται σήμα οον ἔμπροσθέν σου. ἨἩάδιςε Ἡ- µως σταθερῶς, ἐστηριγμένος εἰς τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Κυρίου. Ὡς ἍὭΙ]ησοῦς ὁ τοῦ Νανῆ, «ἴσχυε καὶ ἀνδρίξου' εὴ δειλιόσης, μηδὲ «φοξηθῆς, ὅτι μετὰ σοῦ Κύριος ὃ Θεὸς εἰς πάντα, οὗ ἐὰν πορεύῃ». “Ἡ θαθεῖα θεολογική χα /] κατακοσμοῦσά σε ἄλλη θύριδθεν παιδεία, ἡ εὐδόκιμος διακονία σου ἐν τῇ Εκκλησία τῆς Ἓλι λάδος ἡ εὔφορος καλλιέργεια τοῦ κηρύγματος τοῦ θείου λόγου, τὴν ὁποίαν ἐπωτόνως ἐπὶ ἔτι] Ἰ]- σκήσας, τὰ προσόντα καὶ αἲ ἀμε- ταί, τῶν δποίων ἀποδείξεις ποΛ- λὰς ἔδωκας, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐν Κύπρῳ µετεκλήβης ἐγγυῶνται τὴν δικαίωσιν τῶν ἐπὶ σὲ οτή οιζοµένων πολλῶν προσδοκιών καὶ προμνηστεύονται εὐόδωυιν τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς σου. Νῦν δὲ χεῖρας ἱκπέτιδας ὑπὲ σοῦ ὑψοῦντες πρὸς τὸν αιώνιω. ᾿Επίσκοπον τῆς ἐν γῇ στοατενο- ᾿Ε μκλήησίας ὃλῃ φψυχῆ δεόµεθα. ἵνα σε στηθιςι, τῷ κραταιῷ Αὐτοῦ θραχίονι, ἵ- Συνέχεια εἷς τὴν δ΄ σελίδα) ΕΠΙΣΚΕΥΑΞόΝΤΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ πολὰλον ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ [ΝΙΛ ΙμΝΨΗ ΝΗΙΗΗΗΙ 1) ΠΙὴ [ή Π ο ΠΠ ΙΙ 1 ο ΙΙΙ Εὶς τὴν διάσχεψιν τῆς Ῥόδέυ 8 ἔππροσωπήσουν τὰς ᾿Ὀρθοδόξους τοὺς 110 ανώτεροι Κληρινοί.--Κατα πᾶσκν πιβανότητα δὰ χληθδοῦν καὶ Ενχλησίας περι αντιπρόσωπει τῶν Ἐνκκλησιὼν τῆς ᾿Ανοτολῆς (Μόπται κλπ.) Επίσημοι γλῶσσαι τῆς Δικσχέψεως ὃα εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Ὀωσική.-- 'Υπὺ τοῦ. Οἱνουμενικοῦ 1Γι- τρ'αρχείου. ἀπεστάλη πφὸς τῶς ᾿Ορῦυδόθους ἸΕκγλησίας ἔγγοαφωον εἰς τὺ ὑποῖον ἀναφέρονται τὰ Βέματα, τὰ ὁποῖα δὰ ανςητη οῦν αν ον ας, Ἐ ς εἲς τὴν Πανοφνόδοξον Διάσνεῖιν τῆς Ὀύόδον ναὶ διὰ τυῦ ὁπυίαου 5. τεῖται ἡ γνώμη ἑκάστη- Οᾳοδό- εν 2 τον ἨὮνγλησίας. Ἡ διάσχεψις τοπαιηῦ ῇ ἷ δὰ ποαναα- Ῥόδον. ἀπὸ τῆς Όσης Σεπτεμήοίοι µέγχοι δας ΟὈκτωθοίου. καὶ υὰ ἔγη σκυπὸν τὴν γγωσιμίαν καὶ ἀδελφικὴῆν ο- πικοινωνίαν μεταςὺ τῶν ἐκπουο πων, τῶν γατὰ τόπος Οσῦοδύώ- Ξ Ἐγγληήσιῶν, ὡς ναὶ τὴν σι- ων Ξήτησιν ἐπὶ Ὀεολονικῶν, κοὶνένι κχῶν. ειτονογνικῶν, ἱστοριχῶν καὶ ἄλλων ὕεμάτων ἑγόντων σχύτιν μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ζωήν. πίσης τὴν προπαωασχενὴν τῶν ὃς» µάτων, τὰ ὁποῖα πρόκειται να ἀπασγολήσονν τὴν Ἠανορβόδοξ ον προσύνρδον. Ποτοί 0 ΗΕ ΛΣΝΟΥΝ Ῥὶς τὴν διάσχεψιν τῆς Εύδου δὰ. ἐκπροσωπήσουν τὰς Ο69 08ο: Έους ᾿Εκκλησίας περὶ τοὺς 119 ἀνώτεροι. κληρικοί. Κατὰ πάσα πιθανότητα Ὀὰ κληθοῦν καὶ ἂν τιπρόσωπυι τῶν ᾿Ἐκγλησιῶν τής ᾿Ανατολῆς (Κύόπται καὶ ἄλλα, οἳ ὑποῖοι ἔχουν ἀποχωρισυῆ ἀπὺ τὴν ᾿Οοῦοδοξίαν, χωρις ἓν τούτοις νὰ ὑπάρχουν σοθαραὶ δογματικαὶ διαφοραὶ μετ αὐτῆς. Κατὰ τὴν γνώμην τοῦ. Σάτο: χείους εἶναι. δυνατὸν νὰ σίνοιν καὶ συζητήσεις διὰ τὴν πρυώθήησιν καὶ πραγματυποίησιν ἐν καινῷ τῆς ἑγώσεως μετὰ τῶν ὡς ἄνω Ἠκκλησιῶν. Ἠπίσης, ἐᾳ᾽. ὅσον ἐκφράσ., ον ἐπιδυμίαν, δὰ γίνουν δεχτοι νὺ παρακολουθήσουν τὰς ἐργασίας καὶ ἐκπρύσωποι ἑτερυδόξων Ἰνν- χλησιῶν. ΓΑΟΣΣΑΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗΟΣ ᾿πίσημοι γλῶὠσσαν τῆς Δια σχεψεως υα εἶναι η ἑλλῆνιχὴ. «αι ή οωσικὴ καὶ ἐπὶ πλέον αι τφῖς µειούγες εὐρωπαικαὶ ἀγγλική, γάῤΛική καὶ γεομανική. 1ιρέπει νά διευκοινισὺῃ. ὅτι ἡ διάσχεψις τής Ρύδου δὲν ὐά {ας 6ῃ ἀποφάσεις ἐπὶ τῶν δεµάτων, ἀλλὰ δὰ καδορίσῃ τὰ δέπατα ποὺ το ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΣ ΑΘΗΝΗΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓ. ΤΡΙΑΛΑ ΠΕΙΡΛΙΠΣ ΑΟΗΝ ΛΙ, Μάϊος ο λίαν ᾿Αοχιεπίσχοπος Ἰλσηνῶν καὶ κά- σῆς Πλλάδος κ. Οευκητος εν σγεαθη τὸν ανεγειρόμενον δΜη- τροπολιτιυκὸν Ναόὐν τς λος Ἰριάδος ΠΗειραιῶς καὶ ἐπευλόγαμαε τὸ συντελούμενον ἔριόον δια την ταχυτέραν. ὀυνατὴν ἀποπερότωσιν του. Μετὰ τὴν ἐπιδεώοησιν τοῦ γαοῦ, ἀπὸ τῶν Ὀεμελίω πέχαι τοῦ μεγαλοπρεπυῦς δόλον, ὁ δαν. ᾿Αοχιεπίσχοπυς πρυοήδη- τας χοι- γῆς συσχέψεως εἰν πεῶν τοῦ ᾿μχγλησιαστικοῦ Συν λίαν καὶ τῆς Γαμπειραϊκῆς ἐπιτροπῆς ἆ- γαστηλώσεως τῆς Αι. αριάδυς, πρὰς τὰ ὁποῖα καὶ εὐηζώωσεν, ὅτι θά, παρακυλοτσήση μστὴ τοῦ. ἰδί- οὗ απόντοτε ἔνδιαφέν τος, μέχρις ὁλοκληρώσεως, ανηπειακον ἔργον, το [ ΠΠ ΜΙΙΝ ΜΠΙΙ Π ΜΗ έου καὶ Τον μ.Χ. αἰῶνος -- Κατὰ τὴν διάρχειαν τῶν µηή- γῶν λἱαρτίοιν καὶ Απριλίου. εἰδι- ποὺ τοῦ Βνζαντινολογικοῦ. Ίνστι- τούτου τῆς ᾽Αμευικῆς θοηὔο ενος ὑπὸ μελῶν τοῦ Τμήματος ᾿Αρχάιο- τήτων Ἱκύπρου εἰρνάσθησαν ὁ-ά τὴν. συντήρησιν καὶ τὸν γαθασι- σμὸν. ποωτοθιζαντινῶν. φη(ιδω- τῶν εἷς τὴν ἐκχλησίαν τῆς ΠΕκα- ναγίας. Νανακαριᾶς, εἷς Αυῦοάν- Χωμην Καρπασίας, Τὸ ης ιδωτύν μὴ σωζόµεγον ἀχέραιον. παθιατᾶ ἐπὶ Νωύνου τὴν ΓΓαοδένον φέροι- σαν τὺ Οεῖων Ηρέφος. δεν ἵστανται Αγγελοι εἲς τοπίων μετὰ φὐινικυδέγδρων. ᾿Εκαδαοί- σῦὔησαν ἐπίσης καὶ ἑστερεώδησόν αἳ αηφῖδες τῶν στηδαρίων τῶν ᾿Αποστόλων. οἱ ὁποῖοι πλαισιώνουν τὴν ἀφίδα ὕπου εὑρίσκεται «πὸ Ὀρόνου, ή Οσεφοκφατοῦσα. Ἑγνατένω- Τὰ φηιδωτὰ τῆς Κανακαριῶς πρέπει νὰ συμπεριληφ δοῦν µεταξὺ τῶν παλαιωτέοων σωφοµέγων θι- ζαντινῶν ἡηφιδωτῶν χρονλη: Γφούπένα οὐγὶ θοαδύτεοον τοῦ 0] μ.Χ. αἰῶνος. Ἡ ἀοπικὴ ἑκλλησι καταστραφεῖσα. χατὰ τὰς ἁριθι: κὰς ἐπιδοομὰς τοῦ τοι. α. δν ώς χας, ἀντικατεστά δη ὑπὸ ἄλλῆς τὴν ὑποίαν ἐπίσης ἀντικατέστησεν νῦν ὑπάργουσα ἐλκλησία. 'Ὑπὸ τῆς ᾿Αποστολῆς ἐπεσχευάσθησαν ὁπί- σης καὶ τοιγογραπίαι ἀνήκουσαι εἷς τὴν δευτέραν ἐχμλησίαν. πίσης ἑργασίαι αυντηρήσεως γαὶ καδθαρισμοῦ ἐγένοντο ὑπὸ τά εἰδικῶν τοῦ Ευ αντινολογικοῦ. {ν- στιτούτου τῆς 'Αμεοιρῆς εἷς τὸ ὁ- λίνον. γνωστὸν μωσαινὸν τῆς ᾱ- ψῖδος τοῦ ἱεροῦ τῆς Γαναγίας τῆς Κυρᾶς, παρὰ τὴ χωυίον. λειθάδια εἷς Καοπασίαν. 'Εδῶ ἐπεσκενάσθη τὸ ἧμπιεςὑδασμένον φηφιδωτὸν. τῆς ΓΠαοθένους, ἥτις, ἵσταται μὲ ον Φωμένας τὰς γεῖρας, ἄνευ τοῦ Θείο. Ὠρέφους. Απεκαλύφ ὔη. ἆ- σαύτως καὶ ἐπεσκειάσδη ιιόγα μέρας τῆς κορφῆς τῆς Πασθένου καὶ τοῦ. χουσυῦ διαχόσµοῦ. τὰ Ὁ- ποῖα. πουηγουμένως, ἐπαλύπτοντο ὑπὸ ἀσθεστοκονιάματυς. Εΐναι τώρα α αγευὺν, ὅτι ἡ διὰ ψηφιδωτοῦ. κοσμουμένη ἄῑις τοῦ ἱεροῦ ἀνήγει εἲς πρυγενεστέραν εν αλησίαν. ἀναγυμένην οὐχὶ θραῦ- τερον τοῦ Του μ.Χ. αἰῶνος ται ὕτι αἴτῃ ἐνεσωπατώθη. εἲς τὴν σηιεωινὴν ἐνγλησίαν μετὰ τν παταστυοφ ἣν τῆς παλαιυτένας, Γ.Ν. Ἰὰἁ θέµατα τὰ ὁποῖα δὰ προταξοῦν διὰ συςήτησιν. τὴν Διάσχεψιν τῆς Ρύδου νὰ συ ζητηδοῦν εἰς τὴν μέλλουσαν χα συγέλθῃ προσύγοδον, εἶναι τὰ ἆ- χόλουδα: 10ν) Πίστις καὶ δόγια: Σύντα- ἒις ἐγιαίας 'Ομολογίας Πίστεως, θιθλία τῆς 'Εγλλησίας καὶ τὸ εὓ- ϱος αὐτῶν, ἱερὰ Παράδοσις ρπ. 9ον) Θεία λατρεία: Κοιτικὺν εις: ταφφαστικὺν ἔργον τῆς Βίθλος, λειτουργινὰ καὶ τελετουργικὰ ϐ:- θλία, ὑμοιαμοοφία τυπιχοῦ, τή- χνῆς ἀμφίων καὶ ακευῶν. ον Ἀιοίνῆσις: Κωδινοποίῆσις Κανυ: γων καὶ Διατάξεων, ἐλλλ στικὴ Λικαιοσύνη, τοόπας τ) ᾿Αοχιεπισκόπὼων -λπ. μυναχ.,ὺς θίος, ἀναπροσαριογὴ. τῶν. ποθι γηστείας διατάξεων. κωλύματα γάμου, γάμος κληοικῶν μετὰ τὴν χειροτονίαν καὶ δεύτερος γ:’- µος αὐτῶν. 4ον). Ῥχέσεις Ὅσσο: δόξων. Ἐκκλησῶν μεταξὺ των. ὅον) Σχέσεις ᾿Ορδοδύξων ποὺς λοιπόν Χχριαστιανικὸν κύσμον. ἴον) Ἡ Ουβθοδοξία εἰς τὺν Κόσμον. τον) Θεολογικὰ Βέματα: ἀναγνώ ρισις ἁγίων, τρόπος ἀντιμετωπί- σεως ἀθείας. απνευματισμοῦ, µα- σωνισμοῦ, εὐθανασίας καῦπις τῶν νεκρῶν καὶ 8ον) Κοινωνινὰ πο, θλήµατα: Οἱ λαϊκοὶ ἓν τῇ Ἐν χλησίᾳ, γάμος, τεκνοποία, ἔλρν- χος τεχγογονίας καὶ ὑπερπλη εγνητὴ ἠσις Ἡ Α.Θ.Π. χης κ. Πατοιςσρ- ὃὁ Οἰκουμενικὸς ᾿Αθηναγόρας Νὰ συζητηθοῦν εἲς τὴν πρυσύνο δον, ὅταν Ὀὰ συνέλῦῃ αὕτι, τα ΘΕΜΑΤΑ Ἑνλ οποις θ)ἱ ΣΥΖΗΤΗΘΟΥΝ σαάς, διαξύγια, γονιτη- - -- . -- ' , Τὰ σπουδαιότερα ἓκ τῶν ἡεμόά Γποίησις, γοινωνιγὰ ἱδούματα κ ο . ς των τὰ ὁποῖα δὰ ποοταθοῦν εἷς μέριμνα, (ΣΗΜΕΙΩ Ἡ προσύνοδος τῆς Ρόδου . ΜΑΤΑ | “Ἡ ματὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἀνα2λληθεῖσα διάσκεψις τῶν ᾿Ο0ρ- θοδόξων ᾿Εκκλησιῶν τῆς ᾿Ανατολῆς εἰς Ῥόδον, πρὀκειϊται νὰ συ: νέλθῃ. ὁριστικῶς πλέον, τὸν προσεχῆ Αὔγονστον εἰς τὴν αὐτὴν νῆσον τῆς Δωδεκανήσου. Ἡ ἀναθολὴ ὠφείλετο εἰς λόγους οὐ- σιώδους, τυπικῆς καὶ τεχνικῆς σημασίας, οἳ ὁποῖοι ἤρθησαν, τώ ρα, χάρις εἰς τὴν ἔντονον δραστηριότητα, τὴν ὁποίαν ἀνέπτνυξε τὸ Οἰπουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ τὴν κατανόήσιν, τὴν ὁποίαν επε- δειξαν μερικαὶ τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν. Εἰς τὴν ἓν Λλόγῳ σύσκεψιν ἢ διάσκεψιν ἢ ὀρθώτερον προσὺ γοδῦν τῆς Ῥόδου, συμφώνως πρὸς δημοσιογραφικὰς πληροφιορί- ας, δύνανται νὰ παθακαθήσουν ὣς ἁπλοῖ παρατηρηταὶ καὶ ἀντι- πρόσωποι τῶν ᾿Ἑτεροδόξων ᾿Επκλησιῶν, ἀρκεῖ νὰ ἐκφράσουν τὴν πρὸς τοῦτο ἐπιθυμίαν. Νομίζομεν ὅμως, ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον δὲν πρόκεὶί- ται νὰ δοθῇ εὐρὺς χαραµτὴρ εἰς τὴν ὡς ἄνω προσύνοδον, κα” ὅτι µόνον ᾿Ανώτεροι. κατ ἀρχήν, κλήρικοί, τῶν διαφόρων Αὐτοκεφάὰ λων Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν, θὰ συμμετάσχου», τίνα σκοπὸν ἑξυ- πηρετεῖ ἡ παρουσία τῶν ἐκπρεοώπων ᾿Ἑτεροδόξων ᾿Εκκλησιῶν Νὰ δοθῇ εὑρύτης, παγχριστιανικὸς χαραµτὴρ εἷς τὴν διάσκεψιν ἀντίβετον πρὸς τοὺς ἀρχικοὺς σκοποὺς τῆς διασµέψεως. ᾽Απλῶς ο. ε ο ο κος δο οιὖη μή : καὶ µόνον ὡς παρατηρηταὶ νὰ παραστοῦν ἀντίκειται εἰς τὸν “οἱ: ν τ ο ὃ . πογενειακὸν: χαοακτῆρα τὸν ὁποῖον ἔχει ἡἤ προπαρασκεναστωὴ αὐτῃη σύνοδος τῶν ᾿Ορθοδόξων. Τὰ θέµατα, τὰ ὁποῖα, ὣς ἀνεκοινώθη, θὰ συζητηθοῦ», ἀφο: οῶσι αὐτὴν ταύτην τὴν ᾿Ορθοδοξίαν, ὣς ἔγιαίαν Εκκλησίανιζῶσαν καὶ δρῶσαν ΧἈριστιανικὴν Κοινότητα ἓν τῇ συγχρόνῳ ἐποχῇῃ. 0: ταν 6ὰ ληφβοῦν συγκεκριµέναι ἀποφάσεις καὶ τὰ σύγχρονα ποο' Ελήματα ὁὰ περιορισθοῦν εἰς τὸ ἐλάχιστον καὶ θὰ συνέλθη κατόπιν ἐπισήμως, πλέον, ἡ ᾿Ορθόδοξος Εκκλησία, τότε, ὄχι µόνον ἁπλ]ὼς νὰ τοὺς ἐπιτραπῇ, ἀλλὰ καὶ ἐπισήμως νὰ προσκληθοῦν οἳ ἐντιρώ- σωποι τῶν ᾿Ετεροδόξων ᾿Εκκλησιῶν Ῥωμαιοκαθολικῆς, καὶ τῶν Προτεσταντικῶν, ὑπὸ τὴν αἰγίδα καὶ τὴν πνευματικὴν ἐποπτείαν τῆς σεπτῆς κπεφαλῆς τῆς ᾿Ορθοδοξίας. διὰ νὰ συζητηθοῦν θέματα παγχριστιανικὰ καὶ προπαντὸς ἡ ἐν τῇ αὐτῇ πίστει πνευματικὴ ἑνότης τῶν Εκκλησιῶν. Τώρα. οἴαδήποτε ἐπισημότης καὶ ἂν δοθῇ εἲς τὴν διάσκενψιν τῆς Ῥόδου δὲν παύει ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι µία προκαταρκτική, προ: παρασκεναστικἡ μελλούσης νὰ συνέλθῃη Πανορθοδόξου Σ9νοδου καὶ µία ποώτη, ἐπιξθεθλημένη. ἐπαφὴ καὶ ἐπικοινωγνία τῶν ἐκ' προσώπων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν ᾿Ορθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν τῆς ᾿Ανατολῆς. “Οδοφράγµατα εἰς τὸν κατήφορον ε Κατόπιν τῶν ἐπανειλημμένως γενοµένων συστάσεων τῆς στήλης ταύτης, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξωτερικὴ”- περιβολὴν τῶν µα- θητριῶν κατὰ τὰς γυμναστικάς «ἐπιδείξεις», ἀνεμένομεν ὅτι αὗτι θὰ ἦτο ἐφέτος κάπως, εὐπρεπεστέρα καὶ σεµνοτέρα. Δυστυχῶς ὅμως. φαίνεται, ὅτι ἀπηυθύνθημεν πρὸς ὦτα μὴ ἀκουόντων. Τὸ συμπέρασμα δὲ τοῦτο ἐξήγάγομεν ἀπὸ τὴν παρακολούθησιν τῶν μόλις πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν τελεσθεισῶν γυμναστικῶν ἐπιδείξεων τῶν ἙΕλληνικῶν µας Σχολείων κατὰ τὰς ὁποίας αἳ µαθήτριαι µας ἔδιδον τὴν ἐντύπωσι» ὅτι ἦσαν μᾶλλον µέλη µπαλλέτου ἀδιαφα ρῶντος διὰ τὴν ἀμφίεσιν, τὴν ἐξωτερικὴν περιθολἠν τῶν νεανίδων. ΗἩ ἐφημερίς µας, ὡς κπαθαρῶς ἐκκλησιαστικὴ καὶ 6θαδίζουνσα τὴν εὐθεῖαν, 6θασιλικὴν ὃὁδόν, δὲν ἔχει παρὰ νὰ σηµειώσῃ τὰ σφάλ µατα ταύτα κπρούουσα τὸν κώδωνα τῶν δυσαρέστων συνεπειῶν τῶν τοιοεύτων ἐκδηλώσεων. ΙΠΜὴ ἐθίζωμεν τὰς νεάνιδάς µας εἰς τὸ νὰ ἐνδύωνται τοιουτοτρόπως, διότι θὰ :ύσωμεν ἀργότερον πικρὰ δᾶ- Χρυα. ΠΗὴ λησμονῶμεν τὸν ἠθικὸν χαρακτῆρα τὸν ὁποῖον ἔχει τὸ ἔνδυμα καὶ τὴν ἐπίδρασιν τὴν ὁδποίαν ἀσκεῖ εἰς τὴν ἀνάπευ ξιν ἢ τὸν μµαρασμὸν ἑνὸς ἔθνους. ᾽Από ἀρκετοὺς μὲ φιλελευθέρας ἀρχὰς θὰ χαρακτηρισθῶμιεν : ἄνθρωποι καθυστερηµένοι καὶ «ἀσυγχρόνιστοι» οἱ ὁποῖοι σχο- λιάζοµεν ἀνύπαρκτα θέµατα, διαθλέπομεν κινδύνους ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχουν καὶ δημιουργοῦμεν ἁπλῶς ζητήματα. Αὐτὸ δὲν ἄποτε: λε: δι ἡμᾶς ὕθριν, ἀλλ ἔπαινον καὶ τιµή, διότι ὑφιστάμεθα ταύ την ἐξ αἰτίας τῶν ὑγειῶν ἀρχῶν τῶν ὁποίων ὑπεραμυνόμεθα. Δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ὑποθοηθῶμεν τοὺς νέους καὶ τὰς νεάνι: δας εἰς τὸ νὰ βαδίσουν εἰς ἐπικινδύνους καὶ μὲ ὀλεθρίας συνεπεί- ας ἀεραπούς. ἀλλὰ νὰ ἀποτρέπωμεν τούτους παντοιοτρόπως ὁπὺ τῶν ὁδῶν ἐκείνων αἲ ὁποῖαι εἶναι πλήρεις ναρκῶν καὶ ἐκρηκτιχό-ν ὑλῶν. Ιακρὰν ἀπὸ τὰ ναρκοπέδια τῆς ψυχῆς. Οδοφράγµοτα εἰς τὸν κατήφορον. ἸΜόνον ἔτσι θὰ δυνηθῶμεν νὰ δαδίσωµεν χωρὶς πνευματικός ἀπωλείας πρὸς τὸ τέρµα. Καὶ τὸ τελευταῖο χαλίκι τῆς πνευµατε: μῆς οἰκοδομῆς πρέπει νὰ τυγχάνῃ ἰδιαιτέρας προσοχῆς, διότι εἷ- ναι πιθανὸν νὰ προκαλέσῃη τὴν συντριθὴν τοῦ πνευματικοῦ οἶκο ὁομήματος. τὸ ὁποῖον κοπιώδεις προσπάθειαι ἤθελον ἀνεγείρει, ε ως

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο ΣΕΒ. ΚΥΡΝΗΝΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ 4p
APXIEPATIKAΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
ΘΕΡΜΟΤΑΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗΝ ΕΠΕΦΥΛΑΞΑΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΝΩ ΖΩΔΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 4p
ΑΙ ΚΑΣΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΕΟΤΗΤΟΣ Π.Σ.Ε. 4p
ΕΤΕΛΕΣΘΗ Η ΕΠΙ ΤΗ ΛΗΞΕΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΚΑΙ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΘΗΛΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 4p
ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΥΠΡΙΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓ. ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ 4p
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΝ ΚΙΝΗΣΙΝ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ 4p
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΦΗ 3p
Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΪΚΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ 3p
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ 3p
ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ 3p
ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 2p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 2p
Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 2p
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ 2p
ΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ 2-3p
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΨΗΦΙΔΩΤΑ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΙΑΣΚΕΨΙΣ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗ ΕΙΣ ΡΟΔΟΝ 1p
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 1,4p