Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-06-15

ΕΤΟΣ Ε' ΛΡ. ΦΥΛΛΟΥ 4Τ Ἐτησίο συνδρομῆ 50ο μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΓΡΑΦΕΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΌΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΛΙΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ 7ΙΤΗΜΛΙΑ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΛΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σσ ορ ή θ!» ή εν ὁ- όν { ΠΕΜΠΤΗ 19Ό ΙΦΥΝΙΟΥ. 1981 ᾽Αμὼς προφ., Στεφανᾶ ὁπο- στόλου καὶ “εροῦ Αὐγου- στίνου. ΗΕ () ΙΙΗΝΜΠΙ ΜΙΠΙ ΙΙΙ Τῦ ΝΝΙΝ ετ. ΙΚΛΙΙ ΚΜΙΙ ΤΙΝ ΙΗ.Ι. ΠΜ ΠΜΨΝ 10] Εἰς Κάῑρον, τὴν ἔπομένην τῆς ἀφίξεως του, Μυριακὴν τῶν τῆς Φ. λειτουργίας ἐν τῷ 1. ναῷ 'Αγ. Κωνσταντίνου. 'Ἁγίων Πάντων, ἐχοροστάτησε κατὰ τὴν ἀπολουδίαν κ. Ὑπὸ τοῦ Μακ. Πατριάρχου ᾽Αντιοχείας τῷ ἀπενεμήδη τὸ ἀνώτατον παράσηµον τοῦ Πατριαρχείου Πέτρου καὶ Πκχύλου. -- ᾿Ἐπεσκέφβη τὴν Ἱερὰν Μονὴν Σινᾶ ναὶ τὸ µέ- ρος ὅπου ὁ Μωῦσῆς εἶδε την φλεγομένην θάτον παρὰ τὸ ὄρος Χωρήθ. Τὸ ἀπόγευμα τῆς ης ασίσην | ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Ἀακάριος ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς Προέδρου τῆς Κυπριαςῖς Πολιτείας µετέθη εἷς Ἠνωμένην | πικνὺν ἐκκλησίασμα ὁ λΙακαριώ- τατος ᾿Αοχιεπίσκοπος κ. ΝΙακάοι ὕστις ἐξέφρασε τὴν συγγχίνη- ση ας, “Ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος, κλίμακας τῆς Μονῆς πρὸς σαν ἐστρωμέναι διὰ µυρσίνη”. ΣΑραθικὴν Δημοχκρατίαν προσκλή- σει τοῦ Προέδρου αὐτῆς ἀντισυν- ταγµατάρχου Νάσσευ. Εὶς τὸν δία- καριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κατὰ τὴν ἄφιξίν του εἰς Κάμρον τοῦ ἔπε- φυλάχθδη θεαµοτάτη ὑποδοχὴ ὑπὸ τοῦ ᾽Αρχηγοῦ τοῦ Κράτους τῆς γείτονος μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸ 'τ- τῶν Ομογενῶν τῆς ΗΑΔ. 15 ΑΛΝΜΝΑΣΚΟΝ Τὴν θην Τουνίου, ἡμέραν οί. την, ἐπεσκέῳθη τὴν ουμπρωτεύον- σαν τῆς Γείτονος, ἱστορικὴν πόλιν τῆς Δαμασνοῦ, ἔἕνδα τοῦ ἐγένετο καὶ πάλιν θερμυτάτη ὑποδοχὴ. πουργικὺν Συµδούλιον. ᾿Ακολοῦ Ἱδιαιτέρως δέρμὴν ὑποδοχὴν ἔπε- : ς ἳ ο κ ολα ταν εἰς τὸν δίακ, ᾿Αογιεπί- θως ὁ Μακαριώτατος ἐπιθὰς ἆ Εν άκαν ἓνς τον [ων λοχιεπίς νοιµτοῦ αὐτοπινήτου µετέδη εἰς αἈοπον Ἀύπουν κ. Δ[ακάριον ὁ λίαν. Πατριάρχης ᾿Αντιοχείας κ. Θεοδόσιος Τ καὶ τὰ µέλη τῆς Ἠλληνικῆς ]Ταροικίας Δαμασχοῦ. Ὁ. λίαν. Πατοιάσχης Αντιοχείας ἀπένειμεν εἲς τὸν ΑΙακαριώτατον τὸ ἀνώτατον παράσηιιον τοῦ Ἱτα τριαρχείου. τῶν Ἁγίων Πέτρυν κα ἹΤανλου, ΜΗΙΣ ΛΛΕΞΑΝΑΡΗΙΑΝ Τὴν ἑἐπομένην ἡμέραν, Γετάυ. την, την Ιουνίου, ὁ Μακαριώτα: τος καὶ ἡ ἐπίσημος συνυδεία του ἐπεσχέφῦη τὴν ᾿Αλεξάνδφρειαν, «Δἱ ὁδοὶ τῆς πύλεως ἦσαν σημαιοστο- λισμέναι μὲ τὰ χρώματα τῶν δύο χωρῶν, μὲ ἀφίδας καὶ ἔπιγρας ὰς αήτω ὁ Μακάριος, Ζήτω ὅὃ Ἀὰάσ- σερο, «λήτω ἡ ᾿Αραθοκυποιακή φιλία, ελαλῶς ἦλδες, ἤρωα τῆς Κυποιακῆς ἐλευθερίας» κλπ. Αἱ ἀδοὶ καὶ αἱ πλατεῖαι τῆς ᾿λλεξαν- δρείας ἦσαν κατεσπαρμέναι μὲ παχὺ στοῶμα ἀπὺ οαδοπέταλα ωμεν ὅτι ἐν τῷ ποοσώπω του 0λά καὶ ἓν µέσῳ ἐνβουσιωδεστάτων ἕκ ποµεν τὺν ἀπεσταλμένων ἐκτῖνον | δηλώσεων ὁ Ἁ]ακ. Αρχιεπίσκοπος τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἔρχεται νὰ μᾶς]ίκ. Ἀ[ακάριος καὶ ἡ συνοδεία. τη! παρηγαρήση νὰ ιᾶς ἐνισχύση καὶ {κατηυθήν ησαν ἐκ τοῦ νὰ μᾶς ἐνδαρούνῃ». μίου εἷς τὸν ἵ, ναὺν τοῦ Εὐαγγε τὸ Κουμπὲχκ Πάλας, ἔνθα καὶ κα- έλυσε. Τὴν ἑπομένην, ἀνριακὴν τῶν Αγίων Πάντων, µετέύη εἰς τὸν κ ναὺν τοῦ 'Ἁγίου Κωνσταντίνου καὶ ἐχοροστάτησε κατὰ τὴν τελό- Εδεῖσαν ὃ. λειτουργίαν. Τὸν δία- παριώτατον προσεφώνησεν ἓκ ιιέ- Ίοις τοῦ λίακ. Πατριάρχου ν- µεξανδρείας κ. Ἀρυστοφόρου ὁ ῥεθααμιώτατος Μητροπολίτης Ἕν µουπόλεως κ. Εὐάγγελος, ὕστις ἐ- χαιρέτησε αὐτὸν ὡς τὺν ἐκλεκτὸν (εράρχην, τὸν προφήτην καὶ ἐ λευθερωτὴν, τὸν ἥρωα καὶ ἄγωνι- στήν, τὺν νέον Μωΐῦσῆν, ὅστις μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ ἐξήγαγε τὺν λαὺν αὐτοῦ ἐκ τῆς δουλείας, «Ἡ παρουσία τοῦ. Νακαριωτάτον μεταξὺ ἡμῶν, εἶπεν ὁ Σεθ. Μα τροπολίτης Ἑρμουπόλεως, φέρει τὴν ἐλπιδαφόρον αὔραν καὶ πνοὴν ποὺ μᾶς χάµνει πάντας νὰ πιστού ἀεροδηα μ ϱ ΔΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΛΤΡΙΛΡΧΙΣ ΠΡΟΣΕΚΛΗΘΗ ΕἰΣ ΡῃΣΙΛΝ Τὸ Πατριαρχεῖον ἀνεχήρυξξε κ. Ἑὸ ἐπίσημον δελτίων τοῦ Οἰκουμεγικοῦ. Ἱ[ατοιαργείοι. ἄνα γοάφει, ὅτι ἡ Α.Ο. ὁ Οκ: νικὸς Πατριάρχης κ. ᾿Αθηναγόσας ἐκλίδη ὑπὸ τοῦ Νίαχκ. Πατοιύογον ἐπίσηπα Ἁγιολόγια τῆς ᾿Ορῦ0δου- Μόσχας }. Αλεξίου νὰ ἐπισχεςῦΠι ου Ἑλκλήσίας δύο νέους ἁγίοης, τὴν Ῥωσίαν, Δὲν ἀναφέρεται ἐὰν τὸν Κοσμᾶν τὸν Αἰτωλὸν κα τῶν ἡ πρόσχλησις ἐγένετο ἀποδεμτὴ Ἀεκτάριον «Αἰίνης. δύὺς. νέους ᾽Αγίους. | ἡ ὄχι, κ... Κατά τὸ ἴδιον. ἐπίσης δελ τίον, η δύνοδος του Γατοιαρχείοι, ἀνενήυνξε καὶ ἐνέγοαφεν εἰς τὰ σίν του, διότι εὐρίσκετο µεταξὺ προσέφεραν Ακολούβως ὠμίλησε πρὺς τὺὸ| λισμοῦ, τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητος μιλη ' Στης η ὕπου ὁ Μακαριώτατος προέστη {- πιθλητικῆς δοξολογίας. Νεάνιὸ φέρουσαι ἐθνικὰς ἐνδυμασί ἀνὑοδέσινας εἰς τὸν ϱον, εὑρισκόμενον εἰς ᾿Αθήνας, ᾽Αργότερον προσεφώνησε «ὧν Μακαριώτατον ὁ 1]ρόεδρος τῆς Κυποιακῆς ᾿Αδελφότητος ”Αλε- Ἑανδρείας κ. Κλεάνθης Παπαελ- ληνας. ἵΟ Μακ. Λ᾿Αρχιεπίσκοπος ΙΚὺ- πρου καὶ ΙΤροόεδρος τῆς Ἐνπρια- κῆς Πολιτείας κ. Μακάριος ἀἄντε- φώνησε δι) ἐνθουσιωδεστάτης τά- κοᾶς ὁμιλίας. Μετὰ τὴν δοξολο- γίαν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος ααἱ οἱ συνοδεήοντες αὐτὸν ἐπεσχέφθησαν τὸ Πατριαρχεῖον, τὸ ἛἙλληνορωῳ: μαϊκὸν μουσεῖον καὶ τὴν περί ἡ- μον στήλην τοῦ Ἱ]ομππίου. ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΣΙΝΑ Ὦ Μακ. Αρχιεπίσκοπος Κύ- συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Σε6. ᾿Αρχιεπισκόπου Σιναίου κ. Πορφυρίου κατέρχεται τὰς τὸν ἵ. ναον Αγ. Αἰκατερίνης ἔνθα προέστη τῆς ψαλείσης δοξολογίας. Αἱ κλάήνικες Μ{ακαριώτατον, τὸν ὑποῖον μετὸ τὴν δοξολογίαν, προσεφώγησεν ὁ Μητροπολίτης Ἑρμουπόλεως, άνα- πληρῶν τὺν ἀσδενοῦντα Πατφιάφ πρου κ. Μακάριος συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ. Ὑπουργοῦ Ποομηδειῶν τῆς ΗΑΑ Δρος ᾖ{καμὰλ Ῥαμζῆ Στίνο, τοῦ Σε6. ᾿Αρχιεπισκόπου Σινᾶ κ. Πορφυρίου, τοῦ Τενικος Διευδυντοῦ τῶν Κυπριακῶν Αρ ρογοαμμῶν κ. Ἡ. Πασχαλίδη, τοῦ κ. Πατρόκλου Σταύρου καὶ τοῦ Διευθαντοῦ τοῦ Γραφείου Λη- µοσίων Ἠληροφοριῶν κ. Παύλοι Ἐιούτα καθὼς ἐπίσης καὶ συνερ- γείου τῆς Κυπριαχῆς Τηλεοράσε- ὡς καὶ φωτορεπόρτερς µετέθη τὴν προῖαν τῆς Παρασκευῆς, Όης τ- , κ ον σος ουγίου, εἰς τὴν “Ἱερὰν Μονην τν- νᾶ καὶ τὸν περίφηµον ἵ. ναὸν -ᾱ- γίας Αἰκατερίνης. Μέχρι τοῦ ἴς- ροδροµίου Ντὸρ ὁ Μακαριώτατος καὶ ἡ συνοδεία του µετέθησαν ἆε- ροπορικῶς, ἀχολούθως δὲ ἐπέθη- σαν ἑλικοπτέρων καὶ ἔφδασαν εἲς τὴν Μονὴν δι αὐτοκινήτων. Τὸν Μακ. Ἅ᾿Αρχιεπίσχοπον ὑπεδέχθι- σάν ὃ 'Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς | καὶ οἳ Πατέρες, μεταξὺ τῶν ὃ- ποίων περιελαμθάνοντο πολλοὶ Κύπριοι, οἵτινες τοῦ ἐπεφύλαξαν θεομὴν ὑποδοχήν. Ὁ Σε6. ᾿Αο- χιεπίσκοπος Σινᾶ κ. Πορφύριως προσεφώνησε τὸν Μακαριώτατον, ὁ ὁποῖος ἀντεφώνησε δι ὀλίγων. ᾽Ακολούθως ὃ Μακ. ᾿Αρχιεπίσνο- πος περιῆλθε τὸ ἱερὸν τοῦ ναοῦ, ὕπου φυλάττονται τὰ λείψανα τῆς { χ τ ζ ' ν .. Ἁγίας Αἰκατερίνης. ᾿Αογότερον ἐπεσχέφθη τὴν π'νακοδήκην τῆς Μονῆς, ἡ ὑποία ἔχει ἀρχαίας ᾱ- γιογραφίας καὶ τὴν θιθλιοδήκην, εἰς τὴν ὅποίαν µπεριλαμθάνονται πανάρχαια Χοιστιανικὰ χειρόγθα- φα καὶ εἶναι µοναδικἡ εἰς τὸ εἷ- δος της. Μετὰ τὸ γεῦμα ὁ Μακαριώτα- τος ἐπεσκέφὂη τὸ µέρος ὅπου σύμ- φωνα μὲ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην, ὃ λΜωῦύσῆς εἶδε τὴν «φλεγομένην θάτον καὶ συνωµίλησε μετὰ τοῦ Θεοῦ, Εΐς τὸ ἀντίκρυσμα τοῦ {ε- ροῦ χώρου ὁ Ἀΐακ. ᾿Αρχιεπίσκοπυς ἐφαίνετο ἄκρως συγκεκινηµένος. ην Αλεξανδρείας κ. Ἀριστοφό- Χη ϱ ϱ ΗΘΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑ ΤΑ ΠΕ Γ1 Α [ΠΜ ΜΨΙ ΤΙ ΛΙΠΗ ΛΜ] (ή ει ΠΜ ο) ΤΠ ΠΠ Ὑπὸ τοῦ συνοδεύσαντος τὸν Μακαριώτατον, κατὰ τὴν εἰ, Η.Λ.Δ. ἐπίσημον ἐπίσκεψιν ν Του, Διευθυντοῦ τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου Αὐτοῦ κ. ΠΑΤΡΟΚΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Κατὰ τὴν ἐπίσημον ἐπίσκεψίν ποφύγουν διώξεις καὶ νὰ µογάσουν /ρος κατέστησαν τόποι προσκυνή- Του εἲς τὴν Πνωμένην ᾿Αραθι- κὴν Δημοκρατίαν ὃ Μακαριώτα- τος ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ Πρόεδρος ἡμῶν κ.κ. Μακάριος ἐξετέλεσε κατὰ τὴν Όην Ιουνίου ἐξ. ποησ- κύνημα εἷς τὸ θεοθάδιστον ὄρος Σινᾶ,᾽ τὸ ὁποῖον κατέχει ἐξέκον- ὃ ἐν εἰρήνῃ. Ἠολλοὶ τούτων ἐσκή- γωσαν εἰς τὴν κορυφὴν Σερθάλ, ὅπου ἐπιστεύετο ὅτι ἐνεφανίσδη ὅ Κύριος εἰς τὸν Μωύσῆν. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ περιοικοῦντες γοµάδες ἐπέδραμον κατ’ αὐτῶν, αὐτοχράτωρ Ἱουστινιανὺς µατος τῶν πιστῶν. Τὸ τοπίον ἐν- ταῦδα εἶναι Σηρὸν καὶ ἄγονον, ΔΝ Ν νὰ ς ΄ σ - τὸ δὲ ὄρος ὁλόκληρον θραχῶδες καὶ γυµνόν. Κάτωδεν αὐτοῦ µέχρι τῆς Δαλάσσης ἁπλοῦται ἀμμώδης καὶ ἄνυδρος, πυρπολουμένη ἀπὺ καυστικὸν ἥλιον, ἡ ἔρημος. Εἰς Ὁ. Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἡμῶν πρὸ τῶν ἱερῶν λειψάνων τῆς ᾽Ἁγίας Αἰκατερίνης, εἲς τὸν φερώνυμῶν γαὸν τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ. σαν δέσιν εἰς τὴν Ἀοιστιανικὴν Θρησχκείαν. Πϊς τὺ ὄρος αὐτὸ ἔ- ζησεν ὁ Μωῦσῆς ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη καὶ εἶδε τὴν φλεγοµένην ϐ6- τον καὶ ὕκουσε τὴν φωγὴν τοῦ Θεοῦ γαλοῦσαν αὐτὸν νὰ ἄπε- λευθεοώσῃ τοὺς. Ἱσραηλίτας ἀπὸ τὸν ζυγὺν τῶν Φαραώ. Καὶ ἔπει- τα ἐνεφανίσθη πάλιν ὃ Κύριος χιὰ ἔδωκεν εἰς τὸν Μωῦσῆν τὰς Δέκα ἨΕντολάς. Κατὰ τοὺς χθι στιανικοὺς χούνοὺς εἰς τὸ ὄρος σῦ- τὸ κατέφευγον πολλοὶ χοιστιαοὶ ἄναχωρητα )ὶ διὰ νὰ ᾱ- ΜΑΙΡΤΙΑΣ- Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου--Καθηγητοῦ Περὶ ἁμαρτίας, ἁμαρτήματος, παχκουργήµατος, ἀσεθήματες καὶ ἁσδιχίας Α’ Ὁ ὄὅρος ἁμαρτία εἶχε κατ' ἀρχὰς εὐρεῖαν σηµασίαν καὶ ἐχρησιμοποιεῖτο ὁσάκις ἐπρό- κειτο νὰ δηλωθῇ µία ἁποτυ- χία, ἁἀστοχία, ἕν σφάλμα ἢ παράπτωμα. ὝΎστερον ὅμως, περιωρίσθη εἰς τὴν παράδα- σιν θείου νόµου, δι’ αὐτὸ καὶ σήμερον, ὅταν ὁμιλῶμε περὶ ἁμαρτίας ἐννοοῦμε τὴν ἆδ.α: φορίαν ἢ ἀπείθειαν ἐκείνην. Ἱ ὁποία ἑκουσίως ἀποσκοπεῖ, εἴ. τε ἀσυνειδήτως συνεργεῖ εἰς τὴν παράθασιν θείας ἐντολῆς. Ἔλαθε, μὲ ἄλλα λόγια, θρη: σκευτικὸν Χχαρακτῆρα ὅπως ἀκριθῶς καὶ ἡ ἀντίθετος ἔν- γοια τῆς ἁγιότητος. Παρομοίαν σηµασίαν ἔχει καὶ τὸ ἁμάρτημα μὲ µόνην τὴν διαφοράν, ὅτι αὐτὸς ὁ ὁποῖος διαπράττει τὸ ἁμάρτη μὰ δὲν σπουδάζει νὰ συγκρύ- ψη τὴν ἐνοχὴν παντελῶς, ἆλ- λὰ νὰ προκαλέσῃ ἐπιεικῇ περὶ αὐτῆς κρίσιν. Αἱ δύο αὗτα: ἔννοιαι «ἁμαρτία» καὶ «ἁμάρ:- τηµα» ἐναλλάσσονται ἐν τῇ καθηµερινη χρήσει χωρὶς νὰ γίνεται ἰδιαιτέρα διάκρισις τούτων. Εἰς τὴν ᾽Ἁγίαν ὅμως Γραφὴν εἶναι µεγαλυτέρα ἡ Υρῆσις τοῦ ὅσρου «ἁμαστία» διὰ νὰ δηλωθῆ ἡ δ'άθεσις τοῦ πωάττοντος--ἐνερνοῦντος ποο- σώπου καὶ ἡ σπουδή του νὰ συγκαλύψῃ αὐτὰ τὰ ὁποῖα διέπραξεν. “Ὅταν ἡ ἁμαρτία, κυρίως, διαπράττεται ὑπὸ τὸ κράτος ὀργῆς ὀνομάζεται «κακούργη μα» καὶ ἀποτελεῖ ἐπιλήψιμον καὶ καταδικαστέαν πρᾶξιν. Τὸ κακούργημα εἶναι παρά: θασις διπλῆ: ὀργὴ ἀκατάσχε- τος, ἀδικαιολόγητος καὶ ἐκ- τὸς ἐλέγχου ἀφ᾽ ἑνὸς, καὶ πρᾶξις σκληρά καὶ ἀπάνθρω πος ἀφ' ἑτέρου. ᾽Αλλὰ πολὺ δαρυτέρα τοῦ κακουργήµατος εἶναι ἡ ἀσέ- θεια ἢ τὸ ἀσέθημα,. Ἡ λέξ.ς αὕτη ἈΧρησιμοποιεῖτι ὅταν µία πρᾶξις προσκρούη εἰς τὰ ἱερώτερα τῶν καθηκόντων τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἀποτελεῖ θαρὺν Χχαρακτηρισμὸν δι᾽ ἑ- κεῖνον ὁ ὁποῖος διακρίνεται δι’ ἀσεθεῖς πράξεις. Ἡ ἀσέθδεια, τὴν ὁποίαν ἀ.ξ- φέραμεν, καὶ τὸ ἀδίκημα τὸ ὁποῖον θὰ ἑρμηνεύσωμεν, ἀπο- τελοῦν ἐπὶ µέρους ἐννοίας τῆς ἁμαρτίας. Τὸ ἀδίκημα ἴσως νὰ δίδῃ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δὲν ἔχει καµµίαν σχέσιν μὲ τὴν ἁμαρτίαν καὶ φαίνεται τ- λείως διάφορον αὐτῆς, ἀλλ᾽ εἰς τὴν πρανµατικότητα εἶναι στενὰ συνδεδειένον ιιὲ τὴν ἅ µαρτίαν. ἐφ᾽ ὅσον εἶναι ἀντί- θετα κείµενον πρὸς τοὺς ϐ: σμοὺς τῆς ἀνθρωπίνης κο'νο- νίας, θλάπτει τὸν πλησίον καὶ δυσαρεστεῖ τὸν Θεόν. ᾿Εκεῖνο τὸ ὁποῖον ζημιώνει τὸν πλη: σίον καὶ στενοχωρεῖ τὸν Θεὸν χαρακτηρίζεται ὡς ἁμαρτιχ. Τὸ ὅτι ὑπάρχει στενἠ σχέσις ἁμαρτήματος καὶ ἁδικήμοτος διαφαίνεται ἐκ τῆς παρεχομέ- νης συγγνώµης ἢ συγχωρή: σεως. ᾿Εξαίρετον χωρίον διὰ τὴν. προκειµένην περίπτωσιν εἶναι τὸ 6, 1, 37, «τῆς Κόρου Παιδείας» τοῦ Ξενοφῶντος, ἔν θα ὁ Αρασπας ἐγκωμιάζει τὸν Κῦρον, ὅτι εἶναι «πρᾶός τ: καὶ συγγνώµων τῶν ἀνθρωπί- νων ἁμαρτημάτων», περίπτω: σις εἰς τὴν ὁποίαν περιέχειεα πράγματι ἀδίκημα ἐν τῷ ἆ µαρτήµατι. ᾿Ιδοὺ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον τὸ ἀδίκημα καὶ ἡ ἁμαρτία συνδέονται στενώ καὶ ἀποτελοῦν µέρος καὶ ὅ- λον. Πλὴν τῶν ἀναφερθεισῶν εἰδικῶν ἐκείνων περιπτώ: σεων ὑπάρχουν καὶ ᾖἕτερι. πολλαὶ αἱ ὁποῖαι ὑπάγονται εἰς τὸ ὑπὸ ἐξέτασιν, περὶ ἆ: µαρτίας, θέµα. Λόγῳ δὲ τῆς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ροπῆς τοῦ ἀν: θρώπου, δὲν ὑπάρχει ἄνθρω- πος ὁ ὁποῖος ἔστω καὶ μµίαὶ ἡμέραν νὰ ζήση ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ μὴν ἁμαρτήση. ἵκὶ ἐφ᾽ ὅσον καθημερινῶς δια (Συνέχεια εἲς τὴν {ην σελ: ο! τὺ νότιον ἄκρον τῆς χεοσονήσου Σινᾶ εἶναι ἡ πόλις Τόρ, ἡ θιῦλι- κὴ Ῥαϊθώ, ὅπου Ἕλληνες, ἐγκα- τεστηµέγοι ἐχεῖ, ὑπεδέχθησαν τὸν (001- 05) ἔκτισε, τὸ ὅδτ, εἷς τὴν κοιλάδα Οὐάδι ἐλ Δὲο (ὄψος 1806 μ.) τὴν ΝΙονὴν τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, εἲς τοὺς πρόποδας τοῦ ὁμωγύμου. ὄρους. Ἔκτοτο ἢ » Μονὴ αὕτη καὶ τὺ θεοθάδιστον ὕ- Γ ΓΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ) ς Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ ἹΜακαριωτάτου ᾿Αρχιεπι- σκόπου εἰς Η.Α.Δ. (δυνέχεια εἲς τὴν 9αν σελίδα) “Ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσπκοπος ἡμῶν κατὰ τὴν εἰς Ἡ Α4 ἐπίσημον ἐπίσκεψιν Ίου, ἐπωφελήθη τῆς εὐκαιρίας νὰ συναντηθῇ μετ) ἐκπροσώπων τῶν δύο πρεσθυγενῶν, σεξασµίων Πατριραχείων τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ᾿ Αλεξανδρείας καὶ τῆς ᾽Αντιοχείας. Κατὰ τὰς ουναντήσεις ταύτας ἐξεδηλώθη ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν ὃ διαµαὴς σιόθος συσφίξεως, ἔτι περισ: σότερον, τῶν ὑφισταμένων δεσμῶν ἀδελφικῆς ἀγάπης. καὶ συν: εργασίας πρός, ἀπὸ κοινοῦ, ἀντιμετώπισιν τῶν ἐνδιαφερόντων», την σύγχρονον Εκκλησίαν, προβλημάτων. Πιστεύοµεν ἀκραδάντως ὅτι ἐὰν τοιαῦται ἐπιοκέψεις πραγμα” τοποιοῦνται συχνώτερον τὰ μάλα θὰ θοηθήσῃ τὴν ᾿Ορθοδοξίαν νὰ διαδραµατίση τὸν σημαίνοντα ρόλον δι ἐπιτυχῆ ἀντιμετώπισιν μαὶ ἐπίλυσιν τῶν ζητημάτων ἐκείνων τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν, γενι- κῶς, τὴν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, σήμερον. Ἐ]ναι πρὸς δίκαιον ἔπαινον τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ἡμῶν, ὅ ὅδποῖος, παρὰ τὸ θάρος τὸ ὁποῖον ἐπωμίσθη τοῦ ᾿Ἠγέτου μιᾶς χώρας, δὲν παραλείπει, οὐὸ) ἐπὶ στιγμήν, νὰ ἐκτελῇ τὸ ὀρθόν καὶ τὸ πρέπον, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐπιξάλλει τὸ ἀξίωμα τοῦ Εκκλη σιαστικοῦ Πατρός. Καὶ μετ ἐκπροσώπων τῶν Πατριαρχείων συνηντήθη καὶ εἰς Θ. λειτουργίας παρέστη καὶ ψαλεισῶν ὃδοξο λογιῶν πρὀέστη καὶ συγκινητικὸν προσκύνημα εἲς θεοθαδίστους τόπους ἐξετέλεσε. 'Ἡ εἰς ΗΑΑ ἐπίσκεψις Του ἀποτελεῖ ἀπάν : τῆσιν εἰς τοὺς ἀστηρίμτους ἰσχυρισμοὺς μερικῶν ὅτι ὃ ἸΜακα- ριώτατος, ἀναλαθὼν πολιτικὰ καθήκοντα, παρηµέλήσε τὰ ἔκκλη σιαστικἁ τοιαῦτα. Καὶ ἑρωτῶμεν τοὺς τὰ τοιαῦτα ἰσχυριζομένους καὶ διαδί- δοντας, ποῖος ἐκ τῶν ζησάντων Εκκλησιαστικῶν ἀρχηγῶν καὶ περιορισθέντων εἰς τὰ ἐκκλησιαστικὰ των καθήκοντα ἔχει να παρουσιάση τοιαύτην ἐκκλησιαστικὴν δρᾶσιν, Αἱ εἰς ἄλλο µέρος τῆς παρούσης ἐκδόσεως µας δηµοσιευόµεναι φωτογραφίαι ἅπο- τελοῦν τὸ ἀφευδὲς ατόµα, αὐτῶν τὰ ὁποῖα ἡμεῖς, ἐν ὀνόματι τῆς ἀληθείας, σημειοῦμεν ἐνταῦθα. Ἡ εἷς ΗΑ4 ἐπίσκεψις τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ἡμῶν ὕ: πῆρξε, λοιπόν, ἀπὸ πάσης ἀπόψεως ἐπιτυχής. Καὶ ἐπὶ τοῦ πο- λιτικοῦ «αεδίου ἐπέτυχε πολλά, ἐπανανεώσας τὴν μετὰ τῶν ᾿Α' ράέων «φιλίαν, καὶ ἐπὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πεδίου, συσφίξας ἔτι περιόσότερον τὰς ἀδελφικάᾶς σχέσεις μετὰ τῶν ὅμοδόξων τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ ἀποδείξας περιτράνως, τέλος, τὰς µεγάλας θρη σκευτικἀς ἀρετὰς αἳ ὁποῖαι Ἰὸν κοσμοῦν. 5ς 3 - Αἱ εἰς “Αγ. Νικόλαον τῆς Στέγης κατασκη- νώσεις τῆς 1]. ᾿Αρχιεπισκοπῆς Αἵ πατασκηνωτικαὶ ἐγκαταστάσεις τῆς ']. ᾿Αρχιεπισκοιῆς Κύπρου εἰς Αγιον Νικόλαον τῆς Στέγης ἐπαναρχίξουν, μετ ὁ- λίγας ἡμέρας. τὴν λειτουργίαν των, δεχόµεγαι μαθητὰς καὶ κα- θητρίας τῶν Κατηχητικῶν µας Σχολείων. Τὸ περιθάλλον εἲς τὸ (Συνέχεια στὴν 4ην σελίδα) ἡ ΕΠΡΤΗ ΚΛΙΙΧΗΤΙΚΟΝ ΛθΙΛΙΝΟΙ --Ὅ------- .ὸ παρελδὰν Σάθθατον ἑτελέ- συ ἕυφιιῃ εἰς των περιουυν ον εκ) ἠσοιας την Ἀοινυιιος. «λοι ἀἴνους Επι τῇ Δηδεν των µάνήµα 1Ωὠγ των αλά. Αχυήσνω νι αὖις Ἰμεσηαινου. ἐλειτούογησαν, πλην των παιοτερων, Ὁ ἁαεσά αν αττ]εει τικα -χκυνεια, 1 αρρενων και 4 ὑηλέων, ὑπο την διευυυνσιν και ὃι- ὁασχκαλιαν του Αθχιμ. χ. Μαξίμου α.ουρσουμπᾶ. 1 ευρτή περιελα)’ ύανε τραγούδια χάνι απαγγελιας ἐκτελέσεις µούσικων κομµατιων α πο ἀκχορτεον Χαι ὀμιλιαν του τω” ητοῦ ΄αλνορέα ὁὰ. αχαρία, ἁπυ- σπάσµατα τὴς ὑποιας δημµοσιευο- μεν κατωτέρω. ων τέκεν δὲ ὠμιλη- σεν ὃ Κατηχητὴς ᾿.Αρχιμ. κ. δ. Κουρσουμπᾶς και ἡ ὡραια τελετὴ ἔληξε µε τὸν Ἠθνινὸν Ύμνου. «Μεγάλη δὰ πρέπει νὰ ειναι ἤ χαρά µας γιατὶ μᾶς δίδεται ἀπό Με ἡ εὐναιρία νά ὑμνήσωμεν μὲ τὴν γιορτὴν µας αὐτὴν Ἀὐτὺν ὁ ὑποῖος παραμένει ἀδθάνατος τοὺς αἰῶνας, αὐτὸν τὺν ὁποῖυν χομεν Θεόν µας καὶ ἀρχηγὸν µας, ἑαπέρτατον ἔχομεν καδῆχον νὰ εὐχαριστήσώωμεν ἐκ θάδους φυχῆς Λὐτὺὸν καὶ διὰ τῶν ἀσιάτων κάν διὰ τῶν λόγων µας, κυρίως ὕμως διὰ τῶν ἔργων µας, διότι ἔτσι δεικνύοµεν ὅτι οἳ ὑψηλοὶ ἀγῶνες καὶ οἱ ἀνώτερες ἐπιδιώξεις ἔχουν τὴν. ἁρμόζουσαν δέσιν µέσα εἰς τὰ θάδη τῆς ψυχῆς µας. Διότι ἕ- τσι δεικνύοµεν ὅτι αἰσθανόμεῖα τὴν ἐπιθυμίαν νὰ θαδίσωμεν ἁτο- φασιστικὰ ποὺς τὰς ὑψηλὰς χο ρυφὰς τῶν αἰωνίων ἰδανικῶν τὰ ὑποῖα ἐξύφωσαν διὰ µέσου τῶν αἰώνων τὴν ᾿Εκκλησίαν µας ναἱ τὴν πατρίδα µας». Ἐν συνεχείᾳ εἰς ’ ξ- χαλεῖ ὕλονυς τοὺς Κατηχητόπαιδα» εις σταυροφυρίαν.. ἑνναλίά τουύτυ χαι σιηµερον περισσυτερον ἅπυ πανε ἀλλην φοράν το άνηνον Ε πιυαλλεν να συσπειρωύωμεν υλοι γυρω απυ το λάδαρον τού λοι- στυυ ὂαὶι της Ματυιούς. «νὰ να: φυλάξωμεν ομτν (ευον καὶ αξιοσε- 6αστον ἔχομεν, δά κρατήσωμεν τὴν πίστιν µας ἠλά, σάν ανεκτί- µητο ὑησαυρό, δα εἈτιμησω: μεν. περισσότεφον ἀπὺ κάῑε ολ: ΛΗν «οφᾶν τὴν ἐβευθεριάγ, ον χατανοήσωμεν ὅτι υπάρχουν δα, γικὰ ποὺ ἀξίδουν περισσοτενον απὺ τὸ φαγητο καὶ τὸ στυµαχ, η. Χοιστανοὴ κατιωωγή µας ὀπιθάλλει νὰ φιλοδοξησωµεν νά τὴν πατοίδα μάς πραγματικὴν ποιτίδα τοῦ πθλατι: σµοῦ.,., 5 ἡμερον περισσότερυν ἀπὺ κάὺθε ἄλλη φορὰν εἶναι ἀνάγ- κη νὰ ζητήσωμεν τὴν ἐπέμθασιν τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς εἰρήνης, ἐὰν Όέ- λωμεν. νὰ εὐημερήσωμεν καὶ νὰ πυυοδεύσωµεν, Είναι ἀνάγκὴ νὰ ρυθμµίσωμεν τὰς αφάξεις καὶ εν ζωήν µας συμφώνως πρὺς τοῦ: νόμους τοῦ Θευῦ. Εΐναν ἀνάγχη νὰ ἐνισχύσωμεν τὰς Ἡρησχευτικάς µας ὀργανγώσεις, καὶ κάθε ὑγιὲς νη: μα διὰ νὰ νοατηθῆ ἡ γευλαίά στὰ Ἑλληνυχοιστιανιχὰ ἰδανικά, τὰ Κατηχητικὰ σχολεῖα πρέπει νὰ γίνουν μὸ τὴν ἰδικήν µας προσ: πάδειαν ἐμπνενσταὶ τοῦ Ἀριστια- νιποῦ πνεύματος καὶ τῆς Ἀριστιά γιχῆς Ὀνσίας». Καὶ κλείει τὴν ὃ- α ολ 5 . μιλίαν του μὲ εὐχαριστίας πρὺς τὸν Κατηχητήν, τοὺς ἱερεῖς καὶ τὴν ΟΧΕΝ, ναταστήσωμεν ΛΠΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ θΡΟΝΙΚΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΥΡΗΝΕΙΛΣ -- Συνελθοῦσα ἀρχὰς τοῦ πα” θόντος μηνὸς ἡ Θφονικὴ Ἐπιτρς- πεία τῆς Ἱ. Μητροπόλεως υφή: γείας, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ 1. Μητροπολίτου Κυρηνείας κ. Κυ- πριανοῦ, ἐνέκοινε τὸν ἀπολογισιιὸν τῆς Μητροπόλεως διὰ τὸ παρελῦον ἔτος καὶ ἐψήφισε τὸν προὔπολο γισμὸν διὰ τὸ τρέχον, ἀπεφάσισε δὲ δεόντως ἐπὶ διαφόρων αἰτήσε- ων. Ἑϊς τὸν πφοὔπολογισμὸν τοῦ 1961 ἐφηφίσδησαν μεταξὺ ἄλλων Φ9000 διά συντήρῃσιν θνυζαντι- γῶν μνημείων καὶ 4450 διὰ ὅρα- θεῖα πρὸς γεωργούς. Ἡ Θοονικὴ Ἐπιτροπεία ἐνέκοινε τὴν πώλησιν διαφόρων ἀγφροτικῶν κτημάτων, τὴν ἀνέγερσιν καταστημάτων εἰς Μόρφον καὶ τὴν ἀγορὰν ἀκινή- των εἰς Κυρήνειαν, ὡς καὶ δαπά- γην πρὸς διαµόρφωσιν πλατείας πρὺ τῆς Μητροπόλεως καὶ διάν»ι- ιν ὁδοῦ διά τῶν κήπων αὐτῆς πρὸς τὰ σχολεῖα. ή |. ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΙΟΡΘΟΛΟ:0Ν ΣΥΣΚΕΨΙΝ ΤΗΣ ΡΟΛΟΥ ΑΘΗΝΑΙ, 6 Ἰουνίου. -- Κα: τὰ τὴν συγεδρίασιν τῆς Παρα: σκευῆς, ὃας Ἅ᾿Ἱουνίου, τῆς 'Ἱ. Σννόδου τῆς Εκκλησίας Ελλά- δος, ὁ Σε6. Μητροπολίτης Μυτι- λήνης κ. ἹἸάχωθος ἐκποοσωπῶν τὴν προπαρασκεναστικὴν Ἓ- πιτροπήν, Ἡ ὑποία ἔχει ἀναλάδει τὴν µελέτην τῶν θεμάτων διὰ τὴν 11ανορθόδοξον Διάσχεψιν τῆς Ῥόδου, ἔκαμεν ἐμπεριστατωμένην εἰσήγησιν. Ὡς γνωστόν, τὰ δέια- τα τῆς Διασκέψεως, ἐστάλησαν ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου. ᾿)Αναφέ- ρονταν εἰς ζητήματα, δογματικά, κουνωγικά, διοικητικἁ καὶ ὀργα- νωτικἀ καὶ δὰ ἐκφέρη τὴν γνώµην της ἡ ἑλληνικὴ Εκκλησία, διά νὰ καθορισθῆ ἡ ἡμερησία διάτα- Έις τῆς Προσυνόδου, Ἡ ὁποία καὶ δὰ ἐπιληφθῆ αὐτῶν ὅταν συνέλ- δη. πο εἰσηγητὴς Σε6. Ἀζητροπολί- της, ὑπεστήριξεν, ὅτι πρέπει νὰ προτείνῃ ἡ Σύνοδος, ὅπως εἰς τὴν Ῥόδον ἀνταλλαγοῦν ἀπόψεις μετὰ τῶν ἐκποοσώπων τῶν ἄλλων ὁρ- θοδύξων Εκκλησιῶν ἐπὶ τῶν γὲ- γικῶν Ὀεμάτων διὰ νὰ πφοετοιμµα σὺῇῃ τὸ ἔδαφος τῆς 1ουσυνύδου εἰς τὴν ὑποίαν παὶ ἐνδείκνυται νὰ συζητηδοῦν τὰ ἀναφεοθέντα δέματα. Επίσης, ὅτι αρέπει νὰ γίνη ἐπισκόπησις τῆς ὅλῆς χατά στάσεως διὰ τὰς σχέσεις τῆς ὁυ δοδόξου μὲ τὰς ἑτεροδύξους Ἠν- κλησίας, καθὼς αἱ τὴν Ὀέσιν πας ἔναντι τοῦ 11αγγοσμίου Συµύου Μου Ἐκκλησιῶν. Κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς ἰδίας ἡμέρας ἀπεφασίσθη, ἐξ ἄλλου, ὅ- πως ἡ ἑλληνικὴ Εκκλησία ἔκπρο: ποοσωπηδῆ, ὅπως καὶ ο ἄλλαι Ἐκκλησίαι, διὰ τριῶν ἀρχιερέων. Ἐὰν ὃ ἀριθμὸς τῶν ἀντιπροσώπων αὐξηδῆ διὰ τὰς ἄλλας δὰ αὐξη- δῇ καὶ διὰ τὴν ἑλληνικὴν Ἐκκλη σίαν. Ἐφ᾽ ὅσον, ἐπίσης, τὰς ἅλ- λας ἀντιπροσωπείας συνοδεύουν εἰδικοὶ καθηγηταὶ θεολόγοι, ὡς :σύμδουλοι, τὸ ἴδιον δὰ συµόῇ καὶ μὲ τὴν ἑλληνικήν, ΜΙΕΙΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΝ. ὈΜΙΛΙΝ ΑΓΝΙΖΙΜΕΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ Χ.0.Λ.Ν Τὸ Σάδύατον, δἵην Μαΐου, ἕ- λαύε χώραν εἰς τὴν μεγάλην αἴ- Άουσαν τελετῶν τῆς ΟΧΕΝ Λευ- χωσίας, σεμνὴ τελετή, ἐπὶ τῇ λή” ει τῶν µαθηµάτων, τῶν Χριστια» τικῶν ὁμίλων ἀγωγιξδομένης Νεο- λαίας (ΧΟΑΝ). . Τὸ πρόγοαµµα περιελάµδανε ὁ- µιλίας, τοὺς ἀπολογισμοὺς τῶν ὁμίλων, ἀπαγγελίας, ἄσματα, σχὲτς καὶ θράθευσιν τῶν Ίμερο- λογίων τῶν Ομίλων. Βἰς τὸ τέλος αἳ µαδήτριαι ἐδεξιώθησαν τὰς ὃ- µαδάρχας καὶ καδηγητρίας τωγ. 'Ἡ ὃδρᾶσις τῶν Χριστιανικών Ὁμίλων ὑπῆρξε χαὶ ἐφέτος πλου: σιωτάτη. Αἱ µαθήτριαι ἐπέδειξαν ζῆλον καὶ ἐνδουσιασμόν, ἆγωνι- ζόμεναι σκληρά διὰ τὴν ἐπικοάτη- σιν τοῦ καλοῦ. , Καθὶ ὕλην τὴν διάρχειαν τοῦ ἔτους ἐπεσκέπτοντο τακτικά, να σοκομεῖα, ἄσυλα, τὸν σταὺιὸν Μάνας, καὶ ἄλλα «φιλανθρωπικὰ ἱδούματα. Ὥστειλαν δὲ ἕχότην, τάδας δέµατα εἰς πτωχὰς οἴκογε γείας. Παράλληλα μὲ τὴν φιλαγ- θρωπικήν των ὃρᾶᾷσιν, ἀγωνίζογ- ται σκληρά, διὰ νὰ εἶναι πρότντα μαδητριῶν, χρήσιμες καὶ πειθα”- χηµένες στὴν οἰκογέγεια. φέτος οἱ ὅμιλοι ἔφερον τὸ ὄνομα «Φκαπαγνεῖς». ᾿λειτούογή- σαν ἐν ὅλῳ, ἑπτὰ ὑμάδες Λευνώ: σίας, αἱ ὁποῖαν περιελάμθανον µαθητοίας τοῦ Παγκυπρίου Γν- µνασίου καὶ Ακαδημίας Οηλέων, ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τῶν δεσποινί- δων Οὐρανίας Κομνίνου, Μαροή. λας Οἰμκονομίδου, ᾿Ανδρούλας Κούσπετρη, Αγθούλας Παπαθα σιλείου., ᾿Ἠροῦς Παπανικολάου, Λένιας Μιχαηλίδου καὶ Ἓλλης Καλιανώτου. -ᾗ ΠΕΡΙ ΑΜΑΡΤΙΑΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς {ης σελίδο:) πράττεται ἡ ἁμαρτία δὲν εἰ- γαι δυνατὸν νὰ µπεριορίζετο. εἰς τὰς ὀλίγας µνηµονευθείσας περιπτώσεις καὶ νὰ λαμόάνῃ τὰ ὀλιγάριθμα «ὀνόματα, τ« ὁποῖα ἀνεφέραμεν. Δι αὐτὸ καὶ εἶναι ἀδόνατος εἰς την παροῦσαν παράγραφον ἡ µε λέτη ὅλων τούτων. ᾿Ενταῦθα, ἔγινε μνεία µόνον τῶν ἁμαρτιῶν ἐκείνων αἱ ὁ- ποῖαι φέρουν διάφορον ὄνομα καὶ ἀμφισθητεῖται ἡ σχέσις τούτων πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ καταδειχθῇ ὅτι µόνον ἡ Φφύσις, τὸ περιεχόµενον καὶ τὰ ἀποτελέσματα μιᾶς πρά- ξεως πρέπει νὰ λαμθάνωνται ὑπ ὄψει, Ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ δια τὸν ἄνθρωπον τὸν πλέον ἐπι' κίνδυνον Φφίλον καὶ τὸν ἁσπον δώτερον, ἀλλά καὶ πιστόν, ἐ- χθρόν, ὁ ὁποῖος σωνοδεύει τὴν ἀνθρωπίνην ζωὴν ἀπὸ τοῦ Αί κνου µέχρι καὶ τοῦ τάφου. ΕΙ ἁμαρτία εἶναι ἀναμφισθήτη- τον Φφαινόμενον τῆς ἀνθρωπὶί- γης ζωῆς καὶ τὸ ὁποῖον µαρ- τυρεῖ ἡ καθημερινὴ πεῖρα τοῦ ἀνθρώπου. µΠΚΜανεὶς ὁ οποῖος πιστεύει εἰς προσωπικὀν καὶ ἅγιον Θεὸν καὶ ἔν τινι µέτρῳ εἰς τὴν ἀνθρωπίνην θούλησιν, δὲν δύνανται νὰ ἀρνηθῇ τὴν ὕ- παρξίν της. Ἡ. ἀντίληψις αὕτη διδάσκε- ται εἰς ὅλας τὰς γραμμὰς της Αγίας Γραφῆς καὶ διδάσκετιχι ὡς ἀδιάσεισιος γνώµη τῆς Ἐκκλησίας µας, 'Η Π. ἄΔια- θήκη θεωρεῖ τὴν ἀνθρωπότη- τα ὅτι εἶναι θεθυθισµένη ος τὰς ἁμαρτίας, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους διαφθαρέντος ἐκ τῆς παρακοῆς καὶ παραθάσεώ”- τῶν πρωτοπλάστων εἰς τὴ» πρώτην θείαν ἀπαγόρευσιν. Δὲν δυνάµεθα νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ὕπαρξιν καὶ ἁγίων ἀνθρώ- πων, ἀλλ’ ἢΠ ἁγιότης των αὕτη εἶναι σχετικἡ καὶ «ἔχουσιν καὶ οὗτοι ἀνάγκην τῆς πρὸς αὖ- τοὺς Θείας Εὐσπλαγχνίας καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν.. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) τοφτίδης. Γὴν. ΙΠσρασκευήν, 2αν ᾿Ιουνίου, ἤπχισαν Ωἱ τμιήµεροι ΜΕ’ Παγκύπριοι ἀγῶνας ἐτίμησαν διά τῆς παρουσίας Ίων ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ Σεῦ Μητροπολῖται, ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ Πρόεδρος τῆς Μυπριακῆς Δημοκρατίας κ.κ. Μακάριος καθ᾽ ἥν στιγμἠν προσερ- χεται εἰς τὸ ΓΣΟ, ὅπου παρηκολούθησε τὴν διεξαγωνὴν τῶν ἀγωνισμότων τῆς Α΄ πρίων ἀγώνων στίδου. Δεξιά τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ ΠΠανοσιολογ. Πρωτοσύγκελλος τῆς Τ. Καλλίνικος, ὁ Σεθ. Μητροπολίτες Πάφου κ. Γεννάδιος καὶ ὁ ἱ]ρόεσρος τοῦ ΓΣΟ θουλευτὴς κ. Μάριος Τρι- Επίσκοπος Τριμιθοῦντος κ. Γεώργιος, ὁ Σε6. Μητροπολί- Μητροπόλεως Κιτίου κ. Βικόλαος Σιδερᾶς καὶ ᾿Αριστερὰ τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ Θεοφιλ. της Κιτίου κ. Άνθιμος, ὁ Πανοσιωλ. ᾿Αρχιμανδρίτης τῆς '{. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” ὁ Ἔπαρχος Λεμεσοῦ κ. Βενιαμ’ν. Ὁ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΙΙΣΚΟΠΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΑΙΓΚΥΠΡΙΘΥΣ ΛΓΝΑΣ ΕΝ ΛΕΜΕΣῆ » ᾽Αγῶνες ἐν Λεμεσῷ. Τοὺς ἐν λόγῳ Εἰς τὴν φωτογραφιαν ἡμέρας τῶν ΜΕ’ Παγκυ- ᾿Αρχιεπισκοπῆς κ. ΑΘΗΝΑΙ 19, Ἰουνίου. -- Ἡ Ἰήξασα Σύνοδος τῆς ᾿Εκχκλησίας Κρήτης ἀπεφάσισεν ὅπως ἡ Μπ: τρόπολις Ἑοήτης ὀνομασθῆ ᾿Ας- χιεπισχοπὴ Ἑοήτης καὶ αἳ ἐπι- σκοπαὶ ὀνομασθοῦν μητροπόλεις. Ἡ δύνοδος ὕρχισε τὰς ἐογσσί ας τῆς τὴν Ίην Ιουνίου ὑπὺ τὴν προεδρίαν τοῦ Σε6. Α[ητροπολίτοι Ἀρήτης (Ἡρακλείου) κ. Εὐγινί- οὐ. Τῆς Συνόδου μετείχε καὶ ὁ Ἱκαδηγητὴς τῆς Θεολογικῆς χο λῆς τοῦ Ἠανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν κ. Βασίλειος Κ. Ἰωαννίδης, ὡς ἐνπρόσωπυς τῆς Ἑλληνικῆς Κι- ῥερνήσεως. Ὡς γνωστὸν ὁ }. Ἰωαννίδης εἶναι Γενικὸς Διενῦνν- τῆς τοῦ Ὑπονυργείου Θρηήσχενινί- των, Ἡ ἀπόφασις θὰ ὑποθκηθῇ ποὺς ἔγχοισιν εἷς τὸ ΤΠατοιαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὴν 'Ὦλ- ληνοαὴν Ἰνθέρνησιν. Ἐςξ ἄλλον ὠρίσδη τὸ Τδον ἔτος ὡς ἀνώτατην ὕριον ἡλιχίας τῶν ἐπισκόπων -αὶ .6Α ΑΝΙΚΗΡΙΧΒΗ Ὁ Σεθ. Μητροπολίτης Ηρακλείου (Κρήήφης) κ. Ἐκκλησίας. Ἡ φωτογραφία ἐλήφθη κατὰ τὴν χειροτονίαν τοῦ Θεοφιλ. ᾿Επυκόπου ᾿Αρκαδίας κ. Τι- ἀπεφασίσθη ἡ ἴἔκδυσις ἐπισήμου ὀργάνου τῆς ᾿Εκλλησίας Ἰρήτης, ὑπὺ τὸν τίτλον «Απόστολος Τῖ- τος». Κατὰ µίαν τῶν συνεδριῶν τὶς ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ιέοητικῆς ἸἨκχλησίας προέθη εἰς τὴν ἐχλο- Γγὴν τῶν ὑποφηφίων τῆς ἔπισχο- µοθέου (ἀριστερά τοῦ Σεᾶ. Κρήτης). Εἰς τὸ δεξιὸν ἄκ ρον ὁ αἰδεσιμολογ. ᾿Επίσκαπον. ποῖος προσφωνεῖ τὸν νέον πῆς Ἱερᾶς καὶ Ῥητείας, Διὰ τῆς ἐκλογῆς τῆς Ἱ. Συνόδου ὑπεδεί- χθησαν τρεῖς ἸΑρχιμανδοῖταν ἐν τῶν ὁποίων τὸ Ὑπουργεῖον υὰ ἐπέλεγε τὸν Ἐπίσκυπον. Οἱ προκριθέντες εἶναι οἳ Τ{ανοσιολογ. Ἠ.η. Οεόφιλος Εονυζουναράκης, ἨἩρωτοσύγκελλος τῆς “Ἱερᾶς η τοοπόλεως Ἡραχλείου, Μάξιμος Δασκαλάκης, καθηγητὴς τῆς ν- κλ. Σχολῆς Πάτμου καὶ Χατζη- δάκης, ὑᾶηρετῶν εἲς τὴν ᾿Οοῦό- δυξον ἘΕκκλησίαν τῆς ᾽Αμερινῆς. ΣΑσφαλεῖς πληροφορίας περὶ τοῦ ποῖος ἐξ αὐτῶν ἐπελέγη δὲν ἔχο- μεν, Πάντως πιθανώτερος ἐφέρε- ΕΙ ΛΡΧΙΗΙΣΚΟΠΗΝ ΝΕ ΠΛΗΡΗ, ΔΙΤΩΤΕΛΕΙΝΝ ΕΚΛΛΗΣΙΛ. ΤΗΣ. ΚΡΗΤΗΣ. Ἡ δέσις τοῦ Οἰκουμενιχοῦ Πατριαρχείου. Ἑτέθη ὅριεν ἡλιχίας εἰς τοὺς Ἐπισχκόπους. -- Εχκλογὴ νέου ἐπισχόπου Ἱερᾶς καὶ Σητείας. Εὐγένιος ἐν µέσῳ δύο το νὰ ἦτο ὁ Πρωτοσύγκελλος Ἡ- ραχκλείου. Ἡ Α.Θ.Π. ὃ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ «ΔΔηναγόρας εἷς τηλεγράαΏημα του παρὺς τὴν 1. Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς ᾿δκ- λάδος, ἡμερομην. ὅ Ιουνίου, ἆ γέφευεν ὅτι τάσσεται κατὰ τῆς ἕ- ᾿Επισκόπων τῆς Κρητικὴς κ. Θεόδωρος Μανκιάμας ὁ ὁ- φαομυγῆς τοῦ ὁρίου ἡλικίας δι) ἀρχιερεῖς καὶ ὅτι δὲν δὰ ἀποδεχθῆ τὴν σχετικὴν ἀπόφασιν τῆς δν- ὐδου τῆς Κορητικῆς Ἐκκλησίας. Σδυμφώνως αρὸς τὸν ἑσχάτως ψηφισθέντα καταστατιχὺν Χάρτην τῆς Κρητικῆς ᾿Εκκλησίας καὶ κά- τὰ τὸ ἄρῦθρον 15, ἡ Σύνοδος τὴς Κοήτης ὑύναται νὰ ἀποφασίξζη ἐπὶ διαφόρων δητηµάτων καὶ ὑπο- χοεοῦται µόνον νὰ τηοῇ ἐνήμερον τὸ Οἰκουμενικὺν Πατριαρχεῖον. Ἱατὰ τὴν ἀπχροτελεύτιον, ἐπίσης, διάταξιν, τοοποποίῆσις τοῦ ἀγωτὲ- ρω. Ἀαταστατικοῦ νόµου γίνεται ὑπὸ τῆς Πολιτείας μετὰ γνώµην τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἰέρήτης, (ΠΠ [Ι ΛΙΠΗ ΤΠ) ΛΙ! ΜΙ ΑΟΠΝΑΙ, Ἱούνιος, --- 1 Ἱ. Σύγοδος τῆς ᾿Πκκλησίας τῆς Πλ- λάδος γατὰ τὰς τελευταίας συν εδοίας αὐτῆς ἠσχολήδη μὲ τὺ δέμα τῆς Πανορῦοδόξου Διασκέ ψεως τῆς Ῥόδου καὶ τῆς Ὦ” Τε: νικῆς Συνελεύσεως τοῦ 1ΠΙαγκο- σµίου Συµθουλίου τῶν Ἐκκλη- σιῶν, ἥτις πρὀχειται νὰ συγέλθῃ ἰς Ν. Δελχί. Ἀχετικῶς ὑπὸ τῆς Φυνόδου κατηοτίσθη Ἔπιτρα- μελέτης τῶν θεμάτων, ἄτινα συξητηθῶσιν εἷς τὴν Διάσχε- ιν τῆς Ῥόδου καὶ τὴν 1. Συνέ- λευσιν τοῦ Π158 ὑπὸ τὴν απροεδοί- αν τοῦ 3ε6. Μητροπολίτου Μυτι- λήνης κ. Ἰακώδου. Στ90νοδιμοῦ συνέδρου, εἰς ἣν μετέχουν ὁ Σεύ. ΙΙ 1θί Π [Ν [ [Η ΗΗΠΗ) 1ὴ Μητροπολίτης Μαρωνείας κ. Τι µόδεος, Συγοδικὸς Σύνεδρος, ὁ Σεδ6. Μητροπολίτης ΘΟεσ)νίκης κ. Παντελεήμων, ὃ ΌΏεοφ. ᾿Επίσχο- πος ᾿ Αχαΐας κ. Παντελεήμων, οἱ Ἐλλογιμώτατοι. Ομότιμοι Καδη- γηταὶ τῆς Θεολογικῆς Ὀχοκῆς τοῦ. Πανεπιστηµίου. ᾿Αθηνῶν ». κ. ᾽ἁμίλκας ᾽Αλιθςζᾶτος καὶ }[α- ναγιώτης Αἰαρατσιώτης, οἳ Ἐλλο- γιµώτατον. τακτικοὶ Καῦηγηταὶ τῆς ὡς ἄνω Ἁχυλῆς κ.κ. Εασί- λειος Ἰωαννίδης Κων)ντίνος Ἀππόνης καὶ ᾿Ανδρέας Φντράκης καὶ ὃ Ἰανοσ. ᾿Αοχιμανδορίτης κ. Ἱερώνυμος Κοτσώνης, Καθηγητῆς τῆς Οεολογικῆς Σχολῆς τοῦ !ἷα νεπιστηµίου Οεσσαλονίκης, ΝΕΑΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΄ Ἡ Βουλγαρία ἔχει ἑπτὰ καὶ ἤ- µισυ ἑκατομμύρια γατοίκων. Οἱ ὀρθόδοξου ἀγέρχονταν εἲς ἔξ {γα τομμύρια. Ἡ]ρὺ 80 ἐτῶν ἡ Ῥουλγαρία εἴχεν 1.100 ἀρθοδόξους ναούς, σήμερον δὲ ἔχει 3.464. Τὰ 1908 ὑπῆρχον εἷς τὴν Βου γαφίαν 95.486 ἱερες, ἐκ τῶν ὃ- ποίων 114 μὲ ἀνωτάτην, 1.1. μὲ μέσην καὶ 600 μὲ κατωτέραν µόω σωσιν. Ῥὺὸ. Κυάτος ἔχει παραχωρίσ! ἀποκχειστικῶς εἲς τὴν Ἐ»μλησίαν τὸ δικαίωµα τῆς χατασκευῆς κὴ οἵων καὶ τῶν ἄλλων διὰ τὴν λα- τοείαν ἀναγγλαίων εἰδῶν. Ἡ ἔοω- τὴ τῶν ἅγ. Ἰνοίλλου καὶ δυο ΕΡΘΟΛΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΛΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΛΡΙΑΣ δίου ἔχει ἀνακηρυχΏῆ εἲς ἐὔνινὴν ἑορτήν. “Ο ἁἀνχηγὺς τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας ν. Κύριλλος ἐχαιρέτη- σε προσφάτως τὴν διακήρυξιν τῶν ἐκπρυσώπων τῶν 8ί πομµουνιστι- κῶν καὶ ἐφγατινῶν. χομµάτων, οἳ ὑποῖοι συνηλθον εἲς τὴν Δ[όσχαν περι τὸ τέλος τοῦ παρελθόντος ἔ- τους, παὶ ἐξέφρασε τὴν αεποίη σίν του ὅτι αὕτη εἲὰ πραγµατο πυιήσῃ τὸ μήνυμα τοῦ Ῥδαγγελίου παν ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἓν ἀνθρώπαις εὐδοκίων, Ἱνατὰ τὴν πνώπην το ἡ διακήρυξις τῆς Μόσχας εὔχει μεγίστην σημιασίαν διὰ τὴν δια τήφησιν τῆς εἰσήνης, 0 Σεβ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΚΗΠΟΥ ΕΗΣ ΓΕΡΜΑΣυΙ ΕΙΑΗ ὐὴν Νυριακὴν, 4ην Ἰουνίου, ἐπεσκέφὃη τῆν κοινοτητα {εωμις σογειας ὃ 3ε0, Διητροπολίτης τνι- τιου κ. ᾿Ανῦιμος, οστις ἐλειτούω- γησε παὶ ἐκήουξε τὸν νείον όγον εΥ τῷ ὃ. ναῷφ τον ως ἄνω χωρίου. μορὺς τὸν Σεύάσμιωτατον επεφὶ- καχὺη θερμὴ υποδοχὴ ὑπὸ τῶν Κατοίκων και τῶν μαδητών τοῦ σχολείου, προσεφώνῆσε δὲ τοῦτον, ἅμα τῇ ἀφίξεν του, ὁ διδάσκαλυς τῆς ποινότητυς κ. ᾿ἸΙάκωθος Κοίδης. Μετά τὴν δείαν λειτουυ- γίαν ο Ἅγιος Ἰιτίου ἐπεσκέφθη τὸ οἴκημα τῆς ΑΤΗΕ « Αναγέννη- σις», ὅπου συνεζήτησε μετὰ τῶν παρευρισχυµένων. διάφορα. προ θλήµατα τοῦ χωρίου. Ἡ ΟΡΘΟΛΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΛΝΤΙΟΝ ΤΩΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΜΜΟΥΝΙΣΜΕΥ ΗΟΛΙΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ. 4ο, δΠαΐον {Ασσοσιέϊῖτεντ Πρὲς). -- Ὁ. 5εό, ᾿λοχιεπίσχοπος 1δορείηνο λαὶ Νοτίου ᾽Αμερικῆς κ. Ἰάκω. ύος, κατὰ τὴν ἐνταῦθα ἄφιξίν του, ἐδήλωσεν, ὅτν ἡ ἑλληνυρθόδοτιις Εκκλησία Πεωρεῖ τὸν Κομμοσνι σμὸν καὶ τὺν Νοσιαλισὺν ὡς ὅτι Ἀίνδννα, καὶ ἀθα στικὰ δόγματα, ο Σεύ, ἸΑογχιεπίσχυπος, νιτὰ τὴν παφαμογήν τοι, ἐπεαχέφβη τας Εληνικὰς Κοινότητας τῆς Πόλεως το Μεξικοῦ καὶ ἄλλων πολιτειών τῆς χώρας. Οὗτας πας- σέφεσεν, ὕτι μεταφέρει τὰς εὖλο Υίας τῆς λ.Θ.Π. τοῦ Τποιάρχον τῆς Νωνσταντινουπόλεως, ᾿ ΠΕΜΠΤΗ 15 Ιουνίου, 1961. παρσημη». ΕΛ. ΠΡ ΝΙΝΝ ΗΙΗΙ ΙΙ ΜΝ Π ΙΙ Ἠὴν Τρίτην, ὁην ἸἹουνίου, ἀφί- χετο εἰς Κύπρον, προερχόμενος εν Καΐρου, ὁ αἰδεσιμολογ. κ. Οεόδω- ρυς Νανκιάμας, Οευλόγος, πρὺσ- κλήσει τῆς ᾿Περᾶς ᾿Αρχιεπισχοπης Κύπρου. Οὗτος δά παραµεινῃ επ ὀλίγας ἡμέρας εἰς Κύπρον δια νὰ γνωρίσῃ τὸν λαὸν τῆς Κύπρου, τὸν ὁποῖον ἐθδαύμασε καὶ Ἠγαπιοε ἐν τῆς μετὰ τῶν Κυπρίων ἐν Α: Ῥήναις καὶ Ἀονδίνῳ ἀναστουφῆς τον. Ο. αἰδεσιμολογ. κ... Θεόδωφης Νανχιάμας Κατάγεται ἀπὸ την Οὐγκάντα τῆς Κεντρικῆς ᾿Ἄποι- γῆς, ᾽Αγγλικὸν Ποοτεκτορᾶτοῦ. Οὗτος ἁγῆκε κατ ἀρχὰς εἰς τὴν Αγγλικανικὴν Ἐκκλησίαν, προ σεχώρησεν ὅμως εἷς ἡλιχίαν {5 ἐτῶν, παρὰ τὰς ἀντιδράσεις τῶν γονέων καὶ συγγενῶν του, εἰς τὴν Ἑλληνυὴν Ορθύδοξον Εκλκη- σίαν. Εὐθὺς ἀμέσως ἆἦλθεν εἰς ᾽λλεξάνδρειαν ἔνδα ἐνεγοάφη εἷς Ἑλληνικὸν Δημοτικὺν Σχολεῖον τῆς μεγάλης αὐτῆς πόλεως καὶ ᾱ- κολούθως ἐφοίτησεν εἰς τὴν ἵ]α- τριαρχικὴν Σχολήν. ᾿Απὸ τῆς πρώ: της ἡμέρας τῆς εἲς ᾿Αλεξάνδρειάν ἀφίξεως τοι ἐτέδη ὑπὸ τὴν προ- στασίαν τοῦ λίαχ. Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Ἀριστο όρου. λ[ετὰ τὴν ἁἀποπεράτωσιν τῶν γυμνασιακῶν του σπουδῶν µετέθη εἲς ᾿Αδήνας ὡς ὑπότραφος τοῦ Ἑλληνικοῦ 'Ὑπουργείου τῶν ἔξω τερικῶν καὶ ἐνεγράφη, τὸν Σε- πτέμόριον τοῦ 19604, εἷς τὴν Θεο- Αωσκαμάώκυ οἰκείων Σε6. Ἱεραρχῶν. Εδιδε διαλέξεις καὶ ἔγραφε ἄρθρα εἲς ἐκκλησιαστικὰ περιοδικὰ καὶ έφη- μερίδας, Κατὰ τὸ διάστηµα των σπουδῶν του ἐν ᾿Αδήναις δυέαενε μετ’ ἄλλων τοιῶν ἐξ Οὐγμάντας φοιτητῶν (δύο τῆς ἰατρικῆς ναὶ ἑγὸς τῆς Φαρμαχευτικῆς) εἰς τὸ Θεολογικὸν Οἰκοτροφεῖον τῆς ᾽Λλ- ποστολικῆς Διακονίας τῆς Ελγκλη- σίας τῆς Ελλάδος. , Μετὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τῶν σπουδῶν του µετέθη εἲς ᾿Οξφές- δην τῆς Αγγλίας διὰ κοινωγιὸ- λογικὰς µελέτας, ᾿Ἠκεῖ ἐγνωρίσθη μετὰ πολλῶν Κυπρίων. ποὺ ὀλίγων μηνῶν ἐπέστρεψεν εἲς Κάῑρον προκειµένου νὰ ἆνα- χωρήση ἐπιστρέφων εἷς τὴν ἰδι- αιτέραν του Ἱατοίδα διὰ νὰ ὑπη- οετήσῃ τὴν ᾿Οφδόδοξον Εκκλησίαν Οὐγκάντας, ἡ ὑὁποία τόσον τὴς τον ἔχει ἀνάγκην τῶν ὑπηοι- σιῶν του. Πρὶν ἢ ὅμως ἄναχω- τα μη ρήση ὃν Οὐγκάντα ἐθεώρησε παλὺν νὰ ἐπισκεφῦῇῃ καὶ τὴν Νῆ- σον µας. Διάκονος ἐχειροτονήθη τὴν δ]ην παρελθόντος μηνὺς Μα- ἔου καὶ τὴν 98ην εἰς ποεσθύ- τερον διὰ χειρῶν τοῦ Σε6. Αι- τροπολίτου Ῥϊρηνουπόλεως κ. Νι- γολάου εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν δι- χαιοδοσίαν τοῦ ὁποίου ὑπάγεται. Ὦ ν. Θεόδωρος ἈΝαγκιάμας γνωρίζει χαλῶς, πλὴν τῆς µητρι- κῆς του γλώσσης, τὴν ἛἙλληνι- κὴν (ἁπταίστως) καὶ τὴν ᾽ΑΥΥλι- χῆν, Γαλλικήν, Γεοµανικήν, ᾿Α- ραθιγὴν καὶ ὀλίγον τὴν Ρωσικήν. «Ὁ. αἰδεσιμολογ. κ. Θεόδωρας Βανκιάμας ὅτε ἧτο φοιτητὴς τῆς Θεολογι- κῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν, μετὰ τοῦ ἐκ τῶν Θεολόγων τῆς , ᾿Αρχιεπισκοπῆς κ. ᾿Ανδρέου Β. Βιφλιοθήκης, παρά τὴν [. λογικην Σχολὴν τοῦ Πανεπιστή: μίου. Αθηνών ἐξ ἃς ἀπεφοίτησε τὸν ᾿Ιούλιον τοῦ 1959. Κατὰ τὴν εἲς Ἑλλάδα παραμο- γήν του. ἐπεσχέφθη πολλὰς Αἴη- τροπόλεις ὡς φιλοξενούμενος τῶν Παπαθασιλείου, πρὸ τῆς Γενναδείου Μονὴν Πετράκη, ἐν ᾿Αθήναις (1356) Τὴν παρελὸ. Κυριακὴν ἔλει- τούργησε καὶ ἐκήρυξεν ἐν τῷ Ἱ. γαῷ Φανερωμένης Λευκωσίας. Μερικὰ ἄρθρα του δὰ φιλοξενήσῃ ἡ ἐφημερίς µας εἰς πφοσεχεῖς ἐκ- δόσεις της. --ᾱ-- ΓΛΛΛΙΚΟΝ ΠΕΡΙΘΑΙΚΟΝ ΔΙΑ Τὸ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ Τὸ λυγοτεχνικὸὀ, μὲ µεσυογει ακὸ πγεῦμα, περιοοικο 4 Ἆινο ποὺ ἐδῶ καὶ 4 χρόνια ἐχκδίδεται στο Αιξ της αΙιφουηγγίας ἄφιε- θώγει στὺ Ευξάντιο µε ὁ σύντομα αρῦρα ἕνα µεγάλο µέρος τοῦ ἆ- γοιξιἀτικου τεύχους του. “. πρώ: τος των ἐννέα συνεργατῶν, ὁ γνωστὸς ποιητὴς 16 Αιπυεφουά υπογραμμίζει μὲ λυρικὸ τόνο τὴν ἐπικαιρότητα γιὰ τὶς σύγχοο- γες συνειθῆσεις τοῦ ἨὨυζαντινοῦ μηνύματος, Τὸ ἴδια καὶ ὁ ἵστορι- κος ᾿Αντουὰν λΜπὸν παραλληλίζει τη σύγχρονη καὶ τὴν θυζαντινὴ τέ- Ίνη. Ὁ διάσημος θυξαντινολόγος Ηλ ΠΗεμεριὲ ἀναφέρει καὶ σχο- λιάζει ἀποσπάσματα τῆς ᾿Αλεξιά- δος, τῆς Άννης ζομνηνοῦ, ὅπου κρίνεται ἡ νοοτροπία τῶν Φράγ- χων τῆς πρώτης λἈταυροφορίας. ” Άλλα κείµενα περιέχουν ἐντυπώ- σεις ἀπὸ τὸ Αγιον ὌἌρος, περι- γραφὲς εἰκόνων καὶ τῶν ὄνζαντι- νῶν χειρογράφων ποὺ θρίσκονται στὴν ᾿Εὐνικὴ Βιθλιοδήκη τῶν Ηαρισίῶν. ΘΑΝΑΤΗΣ ΙΕΡΕΙΣ ᾿Απεδίωσεν, ἐν ἡλικίᾳ 80 ἐτῶν καὶ ἐκηδεύθη ἐν µέσῳ ἔνδε ΩΝ. ἐντιμήσεως, εὐσεθὴς λευΐτης ἀπὸ τὸ Ἔξω Μετόχι ὃ αἶδεσ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΑΟΣ κ΄ ΠΤΕΡΙΙ. Εὶς τὴν γηδείαν τοι πα. οέστησαν οἳ Ἱερεῖς Παλαικύθυου, Γραχωνίου. καὶ Κιβραίας καὶ πλῆθος κόσμον. Ἠπὶ τῆς συροῦ τοῦ. κατετέδη πληθὺς στεςάνωγ. ϱ) μεταστὰς ὑπηρέτησε τὴν κοινό- τητά τοῦ ὡς ἱερεὺς ἐπὶ 48 συνυοπτᾶ ἔτη. Τοὺς οἰκείους του, θεριιῶς συλλυπούμεῦδα. ) ΠΗΙΘΗ ΜΙΚΗΣ ΚΙΙΡΟΜΗΛΙΔΗΣ Εὶς τὰς 11 Ιουνίου ἐγπατέλειψε τὰ γήινα ἕνας ἐξαίρετος ἄνδου- πος, ὃ καθηγητὴς τῆς Φιλολογίας καὶ ὑποδιευθυντὴς τοῦ Παγκ. Γωμµνασίου Μίκης Κιτροµηλίδης. Ἡ κηδεία τοῦ λαμπροῦ καὶ ἀνα- µάτου Χοιστιανοῦ διδασκάλου ὁτξ- λέσθη ἐν τῷ Καθεδρικῷ ναῷ 'Α- γίου Ἰωάννου, προϊσταμένου τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ν. Μακαρίου. Ἐπικηδείους ἐξεφώ- γησαν ὃ τμµηµατάρχης Μέσης Παιδείας κ. Θεόκλ. Σοφοκλέους, ὁ Β. Γυμµνασιάρχης τοῦ Π. [υ- µνασίου κ. ὦρ. Πετρίδης καὶ ὁ καθηγητὴς τῆς Παιδ. ᾿Ακαδημίας κ. Μιχ. Μαραθεύτης. Ὁ ἀείμνηστος Μ. Κιτρομηλίδης ὑπῆρξε πραγματικὺς Χοιστιανός, ἄριστος φιλόλογος, γλυκύτατος καὶ συνετὸς διδάσκαλος, στοργικὸς οἱ- χογενειάρχης, πιστὸς καὶ εἰλιλαι- γῆς φίλος, Φιλεύσπλαχνος χαὶ ἔντιμος πολίτης. Ὑπέμεινε τὴν μακρὰν καὶ ἐπώδυνον ἀσθένειέν του μὲ πολλὴν χαρτερικότητα δο- Ἑάξζων πάντοτε τὸν Θεόν. 'Η θα- Δεῖα χοιστιανικὴ του πίστις, ἀρτία ἐπιστημονικὴ του χατάρτι- σις, ἡ ἐργατικότης, ἡ γλυκύτης τοῦ γαρακτῆρος, ἡ φιλευσπλαχνία καὶ ἡ ἁἀγάπη του πρὸς πάντας πρέπει νὰ μείνουν ὑπόδειγμα διὰ τοὺς διδασκάλους, µαθητάς, οἶκο- γενειάρχας καὶ πολίτας. Εὐχόμεθα, ὅπως ὁ Κύριος, ὧν ὑποῖον μετὰ ζήλου ἠγάπησε «αἱ ἠπηρέτησε, τάξη τῆν ψυχήν τοῦ εἰς σκηνάς δικαίων. Χ.Κ. Ὑπεύθυνος: ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΜΑΓΕΜΜΗΣ/ΙΣ» Λευκωσία. Ἅ᾿ἰσαακίου Κομνηνοῦ 2, ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ (Συνέχεια ἐκ τῆς 1ής σελίδος) ς ος -- ε 3 Όποιον ευρισκονται αἱ εγκαταστάσεις αὗται εἶναι ἰδεῶδες μὲ ποι' Χιλίαν σπροτερηµάτων. Όσοι θὰ λόγος, τὰς περιβάλλον λα . ἱ Ἐπεσκέφθησαν τὀν, περὶ οὗ ὃ χῶρον, θὰ ἀντιλαμθάνωνται, τὶ ἐννοοῦμεν. 1ρὸ παντὸς δὲ, ὅταν ἡ ζωὴ τῶν παιδιῶν εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῆς Εκκλησίας µας, τό, ὑφ᾽ ὅλας τὰς ἐννοίας του, µθάνει ἀκόμη µεγαλυτέραν ἀξίαν. Τὰ παιδιά ἅπς ξοῦν ἀμέριμνα κάτω ἀπὸ τὴν στοργικἠν φροντίδα τῆς Εκκλη σίας µας. Νέοι ἐμφορούμενοι ἀρχὰς ἀναλαμθάνουν τὴν ἐπίξλ διάστηµα τῆς εἰς εἰς τὸν ὅμαδικὸν πάλειψιν ἑλαττωμάτων 'Η ἵδρυσις Ἡ ὁποία πρέπει συνέχειαν τῆς κ πλήρωσιν τοῦ κ τόπαιδες καὶ μό παντοιοτρόπως τῆς ᾿Εκκλησίας. διακρινο δεμτοὶ ἀπὸ ὑγιεῖς, ν εφιν τῶν παιδιῶν µας κατὰ τὸ αγ. Νικόλαον παραμονῆς των. Συνηθίζουν ίον, τὴν ποινὴν λατρείαν τοῦ θείου, τὴν ἆ καὶ τὴν πρόσκτησιν πλεονεκτημάτων. μ ο , -- των εἰς Αγ. Νικόλαον κατασκήηνώσεων εἶνει µία ἀξιέπαινη προσπάθεια τῆς ἑλληνοχριστιανικὰς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρον. νὰ συνδράµεται, διότι ἀποτελεί ατηχητικῆς κινήσεως. Διὰ νὰ ἀποτελῇ δὲ συ ατηχητικοῦ ἔργου. πρέπει ἀπαραιτήτως κατηχή: νον νὰ γένωνται δεκτοὶ εἰς τὰς κατασκηνώσεις , 5, αἱ εὐτυχῶς αὐτὸ γίνεται. Μόνον ἐκ τῶν μενων επ ἀρετῇ καὶ ἤθει πατηχητοπαίδων νὰ γένωνται εις τας κατασκηνώσεις. Εὐτνχῶς καὶ τοῦτο γίνεται. 4στε δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ εἰσηγηθῶμεν πρὸς τοὺς εὐσεθεῖς ἀναγγώστας µας νὰ ὁμιλοῦν καὶ την τῆς Ελλ ρᾷ ὅλους, ἡ ὅπ Ωεἴ τὸ ἔργο εἰδήσιν. θοὴθοῦν τὴν προσπάθειαν ταύ : 5 { ” Ίσιας µας, ἡ ὁποία, ἐν τελενταίᾳ ἀναλύσει, ἄφο ’ . ς νο . Ν οια προάγει τὰς ἑλληνοχριστιανικὰς ἀρχάς καὶ δοη” » τῆς δημιουργίας ἀνθρώπων μὲ ἀρχὰς καὶ αὗτοσυν ΠΕΜΠΤΗ 15 Ἰούνίου, 1961. 3. ΑΔ. ΟΚΟΝΙΝ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” [Α ΚΛΗΛΙΑ ΤΗΣ ΒΑΙΛΗΛΣ, Άδον. Ἡ δραστηριότητα αὐτὴ «χε γιὰ κέντρο της τὸ ἀνθρακα' ρυχεῖο, κι αυτὸ ἦταν πο”. Φυσικό, γιατὶ τὸ ἀνθρακωρυ- χεῖο δρισκόταν στὸ κένρΏ τὴς περιοχῆς. Ο Φρά.αις περνοῦσε ἐκεῖ ὅλες τὶς ὧρες ποὺ τοῦ ἄφηνε ἐλεύθερες δουλειὰά τῆς ἐνορίας. καὶ αν ζητοῦσε μὲ τὸν Ντόναλντ Κάῑλ, μελετώντας τὰ ἀρχιτε: κτονικὰ σχέδια, καὶ κοιτάζον- τας τοὺς ἐργάτες ποὺ δούλει- αν. Ἠταν πραγματικὰἀ ἐκ- πληκτικὴ ἡ ταχύτητα ποὺ ὑψω: νόταν τὸ καινούργιο κτίριο Σὲ δεκαπέντε μέρες εἶχε κιό- λας ξεπεράσει τὸ διπλανὸ ἆ- πόστεγο. Σ΄’ ἕια μῆνα. ὁ σκὲ: λετὸς ταν ἔτοιμος. Τότε ἤο: θαν οἱ μαραγκοὶ καὶ οἱ σου: θατζῆδες. ΄Ο ἤχος τῶν σφ»: ριῶν ἄρεσε τοῦ Φράνσις ἔξαι- ρετικἀ. Μύριζε μὲ ἠδονὴ τὸ ἄρωμα τῆς φρέσκιας λαδομπο- γιᾶς. Πότε- πὀτε, θοηθοῦσ: λιγάκι τοὺς ἐργάτες. Τὸν ᾱ- γαποῦσαν. Εἶχε κληρονομήσει ἀπ᾿ τὸν πατέρα του μιὰ ἁγίκ- πη γιὰ τὴ χειρωνακτικὴ ἐρ- Υασία. Μόνος του στὸ πρεσθυτἑρ.ρ ---ἐκτὸς θέθαια ἀπ᾿ τὶς διόλο:) ἐνοχλητικὲς ἐπισκέψεις τῆς κυρίας Μόρισον, τῆς προσώ: ρινῆς του οἰκο,όμας- ἐλευθς- ρος ἀπ᾿ τὶς Ὑκρίνιες τοῦ προ Ἱσταμένου του. ὁ Φοάντις εἶχε ἀναπτύξει ἕναν ἀπερόριστο ζῆλο, κ᾿ ἔνιωθε ἕναν ἁγνὸ πό ϐθο δημιουργίας. Αἰσθανότα”, τὴν ἀνάγκη νὰ πλησιάζει πολὸ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, τὰ κατανικόει τὶ- ὑποψίες τοῖς γὰ μπαίνει σιγὰἀ- σιγά μὲς στὶς ἄχαρες ζωές τους καὶ νὰ δ' γει μιὰ ξαφνικὴ λάμψη στὰ α σόκλειστα θλ'µµένα τους µά τια. Ηταν ἕνα θαυμαστὸ συν. αίσθημα, ἕνα μεῖγμα εὐγε: κοῦ σκοποῦ καὶ γόνιµης ἐκν- πλήρωσης, λὲς καὶ γινόταν σιγὰ- σιγὰ, ἀγκαλιάζοτας ττ Φτώχεια καὶ τὴν ἁπελπ'οίς ποὺ τὸν τριγύριζε. πλουσ'ώ τερος σὲ οἶκτο καὶ σὲ πονε τικἡ τρυφἑρότητα, ὡο' µότερος γ.ἁ τὸ κατώφλι τοῦ ἀόρατου Θεοῦ. Πέντε µέρες πρὶν ἀπ τὸ γυρισμὸ τοῦ πατερ-Κέζερ, ὁ Φράνσις κάθησε κ᾿ ἔγραψε τὸ ἀκόλουθο γράμμα: 15 Σεπτεµόθρίου 1857 ᾽Αγαπητὲ σὲρ Τζώρτζ, 1ὁ νἑο κέντρο ἀναψυχῆς ποὺ εἴχατε τὴ γενναιοδωρια νὰ χαρίσετε στὸ Σέιλσλυ εἶναι τώρα σχεδὸν ἕἔτοιμο. Θὰ κάνει µεγάλο καλό, ὄχι µόνο στοὺς ἐργάτες τῶν ἀνθρακωρυχείων σας καὶ στὶς οἰκογένειες τους, μά καὶ σ᾿ ὅλους τοὺς ἄλλους κατοίκους τῆς ἄἅἄθλιας αὐτῆς θιομηχανικῆς περιοχῆς, χωρὶς διάκριση τάξεων ἢ θρησκείας. Σχηματίστηκε κιόλας μιὰ µι- κτὴ ἐπιτροπή, καὶ συμφωνή- θηκε ἕνα πρόγραµµα στὶς γε- νικὲς γραμμὲς ποὺ συζητήσα- µε. Απ’ τὸ ἀντίγραφο ποὺ σᾶς ἐσωκλείω, θὰ δεῖτε πόσο εὑρὺ εἶναι τὸ χειμερινὸ µος πρόγραµµα: περιλαμόθάνει µαθήµατα μπὸξ καὶ χόκεῦ, γυμναστική, πρῶτες θοήθειες ο Π (Συνέχεια ἐκ τῆς 2ας σελίδος) µετακομιδἠ τῶν Ἀλειῴφάνων του, ὑπο των ᾿ωρθοδόσων, τιν 2υην ᾿Ιουνίου, ὡς προανεφς ραμεν. Αἱ ἐκκλησιαι της Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ίων Πατρῶν τὸν τιμοῦν ὡς ἱορυτὴν καὶ πολιοῦχον τών, οἱ δὲ ἀλ᾽- εἲς τιμοῦν τοῦτον ὡς προστκ- την ἅγιον τοῦ ἐπιμοχοου ἐ παγγἑλματός των. 1ὸ παρεκκλήσιον τῶ» [Πα- τριαρχείων Ἀωνσταντινουπό λεως, ὅπου τὰς καθηµερινὰς ἀναγινώσκει τὰς τακτικας ᾱ κολουθίας ὁ Οἰκουμενικος Πατριάρχης, ὡς καὶ τὸ παρ’ εκκλήσιον τῆς ἵ. ᾿Αρχιεπισκο- πῆς ᾿Αθηνῶν, εἰς τὴν ὁδὸν Φιλοθέης, ἐπ᾽ ὀνόματί του τι- μῶνται. Ἐν Κύπρῳ 'Ἱ. Μονή, ἐκτισμένη εἰς τὴν ἀνατολικὴν ἐσχατιὰν τῆς µεγαλονήσου, τι- µωμένη ἐπ᾽ ὀνόματί του, συγΥ- κεντρώνει καθ) ὅλας τὰς ἡ- µέρας τοῦ ἔτους πολλους προσκυνητὰς ἐξ ὅλων τῶν µε: ρῶν τῆς νήσου, δυσκόλως δὲ δύναταί τις νὰ ἀνεύρῃ ἐν ΚΑ πρῳ οἰκογένειαν, τῆς ὁπο'ας ἕν ἐκ τῶν μελῶν της νὰ μὴ καλεῖται διὰ τοῦ ὀνόματος «᾿Ανδρέας». Τὸ δὲ ἀνώτερον ἐκκλησιαστικὸν παράσημον τὸ ὁποῖον δίδει ἡ ὈὉρ: θόδοξος ᾿ἘΕκκλησία εἶναι τὸ τοῦ «Αγίου ᾿Ανδρέου» Τε: λευταίαν φορὰν ἀπενεμήθη τοῦτο διὰ τοῦ µ. ᾿Αρχ. ᾿Α.άζ- ρικῆς Μιχαἠλ πρὸς τὸν ΠΠμο- εδρον ᾿Αἰζενχάουερ τὸ 1955. Αὐτά τὰ ὀλίγα, ἐπ εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῆς 20ης ᾽'ουνίου. ἐπεθύμουν νὰ ἀναφέρω. --καὶ ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι τὰ διαθάζοµεν, τί θά κάµωμµεν --Νὰά ἐνθυμούμεθα. ὅτι ἑορτὴ ἁγίου σηµαίνει μµίαηήσις το θίου τοῦ ἁγίου. Ας μιμηθῶμεν τὸν Πρωτό κλητον, μεταξὺ τῶν ἄλλων, εἰς τὴν ἀνδρείαν, τὸν ἵεραπο στολικὸν ζῆλον καὶ τὴν παρ: ρησίαν, Όπως ἐκεῖνο: προσ έφερε καὶ τὴν ζωήν του δα τὴν Χριστιανικὴν πίστι, θυ- σιάσας ἑαυτὸν ἀκόμη ἰπὶ τοῦ χιαστοῦ σταυροῦ, ἂς προσφέ ΟΚΛΗΤΟ υυ-υ------ κ᾿ ἕναν ἑθδομαδιαῖο χοοό, κάθε Πέμπτη. Ὅται οσυλλογίζωµαι τὴν ἀδ.στακτη Ὑγενναοδωρια, µε τὴν ὁποία αντιµετωπισατε τὶς καπως δειλὲς προτάσεις τοῦ κ. Κάῑλ καὶ τοῦ ὑποφαινομέ- νου, αἰσθάινομαι τόση εὐγνω- µοσόώνη, ὥστε κάθε σχετικἠ λέξη θά ἦταν µικρή. Οι πρα- γματικὲς εὐχαριστίες θὰ σᾶς ἔρθουν ἀπὸ την εὐτυχία πδὺ θὰ χαρίσετε στὸν ἐργαζόμενο κόσµο τοῦ Σέιλσλυ, κι ἀπὸ τὸ καλὸ ποὺ ἀναμφισθήτητα θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν αὔξηση τῆς κοινωνικῆς τοως ἑνότητας, ΣΣ κοπεύουµξε νὰ κάνουμε ἔναρξη μὲ μιὰ χορευτικὴ 6ρα- διὰ στὶς 11 Σεπτεμθρίου. Αν δεχτεῖτε νὰ μᾶς τιµήσετ: μὲ τὴν παρουσία οας, η εὐγνω- υοσύνη µας θὰ εἶναι ἀπέραν- τη, Εἰλικρινὰ δικός σας ΦΡΑΝΣΙΣ ΤΣΙΣΧΟΛΜ Βικάριος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ «Σωὠτῆρος, Ταχυδρόμησε τὸ γράμμα, μ᾽ ἕνα παράξενο ἀποφασιστι- κὀ χαμόγελο. Τὰ λόγια του ἅπαν εἰλικρινά, εἶχαν κάτι τὸ θερμὀ κι αὐθόρμητο. Μὰ τὰ γόνατά του ἔτρεμαν. Στὶς 19 Σεπτεµθρίου τὸ μεσημέρι, µετα τὴν εμφάνιση τῆς οἰκονόμας του, ἕαναπα- ρουσιάστηκε κι ὁ πάτερ-ἰΚέ- ζερ. Δυναμωμένος ἀπ᾿ τ' ἆλα- τοῦχα νερά, Κξεχείλιζε ἀπὸ ἐνεργητικότητα. Κατὰ τὴν ἔκφρασή του, «δὲν ἔθλεπε τὴν ὥρα νὰ ξαναπάρει τὰ γκέµια στὰ χέρια του». Ξαιαγεμίζον τας τὸ πρεσθυτέριο μὲ τὴ θΘο- ρυθώδη µμαύρη τριχωτὴ προ- σωπικότητα, μὲ τὸν θροντώδη του χαιρετισμὸ πρὸς τὴ µμὶς Κάφερτυ, μὲ τὴν ἀξίωση νὰ τοῦ φέρουν ἄφθονο φαγητό, ἔριξε μιὰ γρήγορη ματιὰ στὴν ἀλληλογραφία του. Ἔπειτα ἔπεσε στὸ φαῖ τρίθοντας τά χέρα του. Πάνω στὸ πιάτο του θρισκόταν ἕνας φάκελος. Τὸν ἔσκισε κ᾿ ἔθγαλε τὴν τυ- πωμµένη κάρτα. -- τ εν αὐτό Μὲ στεγνὰ χείλη, ὁ Φράνσις προσπάθησε νὰ μαζέψει ὅλο του τὸ κουράγιο: -- Θὰ εἶναι πρόσκληση γιά τὰ ἐγκαίνια τοῦ νέου Πέντρου ΄Αθλητισμοῦ καὶ ᾽Αναψυχῆς! τοῦ 2έἐϊλσλυ... Πῆρα κ᾿ ἐγὼ μιά. --- Κέντρο ἀναψωχῆς Καὶ τἱ’ σχέση ἔχουμ᾽ ἐμεῖς μ αὐτὰ τα πραγματα | Κρατωντας τὴν κάρτα πὼς µακριά, την κοίταξε θυμό: -- Λοιπόν Τ’ εν αὐτό --Ἕνα ὡραῖο καινούο-ιο κέντρο ἀναψυχῆς, Μπορεῖτε νά τὸ δεῖτε ἀπ᾿ τὸ παράθυρο. Κι ὁ Φράνσις πρὀσθεσε τοε- µουλιαστά: -- Εἶναι δῶρο τοῦ Σὲρ Τζώρτζ Ρένσω. -- Σὲρ Τζώρτζ... (ΣΥΕΧΙΖΕΤΑΙ) ρωμεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὸν Κύ’ ριον τὰς ἁμαρτίας µας ἑνα- ποθέτοντες ταύτας, διὰ παν- τός. ἐνώπ.ον τοῦ ἐκπροσώπου του, ἐ,τὸς τοῦ ἐξομολογητη ρίου. σταυροῦντες συνάµα πᾶν ὅ,τι χαμερπὲς μᾶς χαρα: κτηρίζει καὶ μᾶς ὑποθιθάζῃ ἀπὸ τὴν ἀξίαν, ἡ ὁποία λέγε ται ἄνθρωπος καθ᾽ ὁμοίωσιν καὶ εἰκόνα Θεοῦ δηµιουργη θείς. ᾽Αρκεῖ µόνον µία προσ: πάθεια.. Τὸν δρόµον τοῦτον μᾶς ὑπο- δεικνύουν καὶ οἱ τέσσερεις. οἱ ὁποῖοι ποὸ τριετίας ἀκριόῶς, πιστοὶ εἰς τὰ κελεύσµατχ τῆς σκλάθας πατρίδος των. ἔγιναν ὁλ κτύτωμχ εἷς τὸ σπίτι ἐκσῖ- να στὰ ὁποῖο:'. ἐχρησ' μοποιςῖτο ὡς ἐργοστάσιον κατσσκευῆς θοιθῶν τοῦ ἀπελευθερώτικοῦ ἀνῶνος ἷς τὸ χωρίον Κούρδαλι-- Σπήλια. ϐ ΜΙΟΣ ΕΠΙΦΛΝΙΟΣ (Συνέχεια ἐκ τῆς ας σελίδος) (3. Βασιλ. 17) ὅλον ἀνέστη καὶ οὐ µέρος κατελήφθη, ὁ υἱ- ὃς τῆς Σουναμµίτιοος ὅλος ἀνέστη καὶ οὐδὲν µέλος αὐτοῦ εἴασε μὴ ἀναστάν. (4 Βασιλ. 4) και ὁ Ιύριος τὸν Λάζαρον ἤγειρε καὶ οὐκ ἐγκατέλιπε λείψανον ἐν τῷ µνήµατι (]- ὠάννου 11). Τὸν υἱὸν τῆς χή- ρας ἐν τῇ ΒΝαῖν ὅλον ἤγειρεν (Δουκ. 7), τὴν θυγατέρα τοῦ Αρχισυναγωγοῦ (Μαρκ. 5) τὴν θυγατέρα τοῦ ἑκατοντάρ: χου (Ματθ. ϐ) καὶ «ὦ µαταία υπόνοια τῶν τοιαῦτα λογιζο αένων, ὅτι µέρος ἐγείρει καὶ µέρος καταλιµπάνει... ᾿Ενώχ ὅλος µετετέθη καὶ οὐκ εἶδε αὐτῆς τὸν θάνατον... ὍὉ ἱερὸς Πατὴρ πολεμῶν αἱρετικοὺς τινας. τοὺς θουλο- µένους νὰ ἐφαρμώσουν τὸ τοῦ Εὐαγγελίου (Ματθ. 186.85) λέ- γει. Καὶ ὁπότε τοῦ σώματος ἐστὶν ᾽Ανάστασις, πάντα τά µέλη ἀναστήσονται, καὶ οὐδὲ ὁπότερον αὐτῶν καταληφθή- σεται». ΤΕΛΟΣ. ο ἃ 4 8 ω --- ι σε Ο. Μακαριώτατος μετὰ τοῦ Σεθ. Ἀιναίου εἰς τὸν ἐξώστην τῆς “μι Μο νῆς Σινᾶ, Η Ί9ῃ ΜΑΙ ΟΥ 1291 Τοῦ κ. ΗΕΑΝΑΡΙΟΤ ΤΗ ΚΤΩΡΙΑΙΙ “Ἱστορικὸν γεγονὸς, ὡς εἷ- ναι ὁ μαρτυρικὸς θάνατος τῶν 13 Μοναχῶν τῆς '[ερᾶς Μονῆς Καντάρας, δὲν λαμπρύ- γει µόνον τὰς σελίδας τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τῆς Κύπρου, ἀλλά τρέφσι καὶ ζωογονεῖ ἡμᾶς ὅλους τῆς παρούσης γενεᾶς. ΠΠ προο- δευτικὴ ἐξέλιξις τῶν λαῶν, τό- σον ἀπὸ ᾿Εθνικῆς, ὅσον καὶ κοινωνικῆς πλευρᾶς, ὀφείλει καὶ πρέπει νὰ στηρίζεται ἐπὶ τῶν τοπικῶν- ἱστορικῶν στοι- χείων τῶν χωρῶν εἰς τὰς ὁ ποίας ἀνήκουν. Τοιαῦτα τοπικἁ στοιχεῖα ἆ- φθονοῦν εἰς τὴν Κύπρον. Οἱ αἰῶνες διέγραψαν καὶ ἐνετόπι- σαν Κυπριακὸν ὁρίζοντα ἑἕλ- ληνικῆς γνησιότητος καὶ ὅ- ραιότητος. 'Ἡ ὀρθόδοξος ᾿Ανατολικὴ Ἐκκλησία τιμᾷ κατὰ τὴν 19ην Νιαϊΐου ἕκαστου ἔτους, τὴν ἱερὰν καὶ πανένδοξον μνήμην τῶν μαρτύρων Μονυ«χ- χῶν τῆς Καντάρας. Όταν ἐφέτος ὁ κώδων τῆς Εκκλησίας της Μονής ἤχη- σεν, αγγέλων τὴν ἔναρξιν Ὅ]ς θειας λειτουργίας, η τη της Ιαντάρας, ὣς εὐλογιαν ὙὝψι. στου, έδεχθη τοὺς χαρμοσύ: νους ἤχους του. Δειτουργὸς ὁ Γιανοσιολογιώτατος ᾿ΑΡρχι- µανδρίτης κ. Πωῶώνσταντινος Λευκωσιατης πέριξ δὲ αὐτοῦ πλῆθος 'Ιερέων καὶ διακόνων. Ιὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ΒΝαοῦ πα ρουσίαζεν ὄψιν Μοναστηρια- κοῦ μεγαλείου. Οἱ ἵεροσπου δασταὶ τῆς 'ἱερατικῆς Σχο- λῆς «Απόστολος Βαρνάθας» φέροντες τὸ ράσον τοῦ Μονα χοῦ ἐξετέλουν χρέη ψαλτῶ.. Ἡ ἀκόλουθος ὁμιλία τὴν ὁποίαν ἐξεφώνησεν ὁ ἐκ τῶν ἐπιτρόπων τῆς Μονῆς κ. 'ἴα- ναγιώτης Σ. Κτωρίδης, δίδει ὡραίαν καὶ παραστατικὴν εἰκόνα τῆς μεγαλειώδους πράγματι ἑορταστικῆς λει τουργίας. «λεῦτε σύυμςώνγως οἳ Πιστοὶ τὴν ἐτήσιον μνήμην τῶν σεπτῶν Πατέρων, τῶν τριῶν γαὶ δέκα λωρτύσοων τῆς Ἱερᾶς λονῦς ταύτης εὐφημήσωμεν». Ἱερόπρεπον, ἑορταστιχὸν -έ λευμα, ἀριστοτέχνη φαλμφδοῦ τῆς χλλησίας, τὸ ὁποῖον ἐν ἀγαλλιωμένη καρδίᾳ ἀνας ονῶ κατὰ τὺ τέλος τῆς θείας λει.οι0- γίας, Ἡν ἐτελέσατε 1αάνοσιολο- γιώτατε ᾿Αρχιιανδοίτα, αἰδεγι- µώτατοι. Ἱερεῖς καὶ Διάκονοι ναὶ ὑμεῖς σεμνοὶ ἠδύφωνοι 'Ἱεροσπυν- δασταὶ, εἰς μνήμην καὶ δύξαν τῶν Αγίων τούτων τῆς ᾿0οθοδο- ξίας. Καὶ ἰδοῦ ἡμεῖς, οἳ συνελἠόντος καὶ παρακολουθήσαντες τὴν 'Τς- ρὰν. ταύτην μµυσταγωγίαν, ἔμπο- τισµένοι ἀπὺ οὐράνιον δράσον Πί- στεως, μὲ πνεῦμα ἀνορθωμένον, εἰς µίαν ἠπέρχαλλον ἀνάτασιν, προσερχόμεθα πρὸ τοῦ ἱεροῦ. θή µάτος, ἵνα δερμὺν εὐγαριστήριον λόγον ἀναπέμψωμεν αποὺς τὸν Με: γαλοδύναμον Πὐεργέτην, τὺν Κύ ριον Ἰησοῦν. Χριστόν. Ἐν δευτέρου ἡ φωνὴ ὅπῶων Πωνοσιολογιώτατε, νγατὰ θείαν ἐντολήν, καὶ Θεόδυτον Χόοιν, χούσθη ἐν τῷ ᾿Ἱευῷ καὶ Ἱστοοι- κῷ τούτῳ γώρῷ. χκαλοῦσαν τοὺς Ορθοδόξους Ἵδλληνας Κυπρίους, Όπως εἰσέλδουν εἲς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων τῆς πίστεως γαὶ λάθωσιν τὸ τίµιον σῶμα καὶ ζωοποιὸν αἲ- μά τοῦ Σωτῆορος Χριστοῦ. «λάθετε άγετε τοῦτο μοῦ ἐστι τὸ σῶμα..ω». Φωνὴ ὕλόιος, φῶ- γἡ ἡ ὁποία ἐξῆλδεν ἀπὸ τὰ θάθη τῆς Ἱστορίας. 1οῦ. ἑαπτὰ νά Ίἴπισο αἰώ γων ἐντὺς τοῦ. χώρυν τού: τοῦ, ὅπου. εὐρισκύμεῦνα, ἡ ἆη- πιτεσχτονινὴ θεθαίως. τοῦ. Ναοῦ ς ος α ἴ , ἦτο πολὺ διαφορετική. ὁ 'Ππού- μένος τῶν λἴοναγῶν τῆς Καντά ρας, Ἰωάννης, ἀντιχοούων. τοῖς αἰρετικοὺς. ἴσγυοισιοῦς τοῦ. λατί- νου. ἀπεσταλμένου, ἐπὶ τῆς Όσῃρ- λώδους ἀρχῆς τοῦ δόγματος τῆς δείας Πυκαριστίας, εἶπε οὺν άλλοις τὰ ακο/ουῦα: «μας καὶ πφυλαυόντες εἴπομεν συι τὸ αὐτὸ καὶ νῦν λέγομεν᾽ ὅτι υ τοῦ Οεοῦ λόγος, ὃ ζῶν καὶ ἀκὶ ὤν, ἓν τῷ μιστικῷ δείπνῳ, λαθὼν ἅἄρτον ένιυµον, ἔμψυγον, τέλειον, ἅγιον, ως μὴ εὑρεθέντος τοῦ τότε ἀζύμου, τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ὁμὴν ἀνάμνησιν, ἔψησε του τά- στι τοῦ ἐνξύμου. Ικαὶ ἡμεῖς οὕτω κρατοῦμεν, παιστεύυμεν καὶ ὅμο- λογοῦμεν κἂν µυφιους ὑαγάτυυς ἡμῖν ἐπαγάγητε». Ὡς γνωστὸν ἡ ὑὁμολογία αὕτη ὡδήγησε τοὺς 15 ΝΜυναχοὺς ἐκ τῆς Μονῆς εἰς τὰ ὑγρά, «χατα- σχόύτεινα» πελλία τῶν φυλακῶν τῆς Λευχωσίας. “Ἡ διἀκονία των, ἐτερματίσθη κατὰ τρόπον µαοτυρι- κόν, ἀλλὰ διὰ τῆς Ὀυσίας των τὸ πνεῦμα τῆς ᾿Ορδοδοξίας ἐδοιάιμ θευσεν, ἢ δὲ ἐθγικὴ ζωτικότης ἀνέδειξε τοὺς πρωτυμάρτυρας εῆς Μναιτερας 1ατρίδος µας. Ὅταν, σήμερον, τὴν πρωΐαν, οἱ. πιστοὶ πρυσῆλὺον διὰ τὴν Λὲυ τουργίαν χαὶι παρέδωκαν τοὺς ἓν- ζύμους ἄρτους, ἡ χοῆσις τών ὅ- ποίων εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν τέλεσιν τοῦ ζωοποιοῦ ΜΙυστηριον τῆς Οείας Μὐχαριστίως ἡ προσφορά ἐνεῖχεν διπλῆν σηµασί ον κδήλωσιν ἀφ᾽ ἑνὺς εὖσε- θείας πρὸς τὰς διατάξεις τῆς ,- Χλησίας, ἀλλὰ καὶ ἀφ' ἑτέρον ἐκδήλωσιν τρισµακαρίους θείους πατέρας Μονῆς. Καθ’ ἤν στιγαὴν δὲ λεῖτο τὺ πανάγιον µυστήριον, τοι οἱ ΑΙάρτυρες ἐν µέσῳ πλήδους ᾽Αγγέλων Ἠηὐλόγησαν τὴν προσᾳο ι τν ρὰν τῶν ἄρτων. Ἠοιουτυτρόπως εὐλυγίας. στυλι- σμὺν περιεὀλήθημεν, πγευματικῆς λαμπρότητος περιεζώσθηµεν, εὖ- σροσύνης δὲ αἴσθημα ἠγλάϊσε τὴν φυχὴν καὶ τὺ. πνεύμα µας. Καὶ ἤδη ἀφοῦ ηἠὐχαριστήσαμεν τὸν. Πανάγαῦον Οεὸν καὶ τὺν Μονογενῆ Αὐτοῦ Υϊόν, λόγον οὐ- χαριστίας ἀναπέμπομεν, ἔκφρασιν εὐγγνωμοσύνης καὶ ὑμᾶς Απο ᾿Αρχιμανδρίτα. αΗροσήλθομεν ἐδῶ μὲ ἀγαθύτη τα καὶ καλωσύνην χαὺ µε σδένος, πρὺς ἀνύψωσιν τοῦ. Θρησκεντικοῦ φρονήµατος. Τὴν ἀκτινυθολίαν τῆς δείας λειτουογίας στὴν ὑποίαν παρηκολουθήσαμεν, δὲν δὰ ῥη σμονήσωμεν». Μετὰ ταῦτα, ἐξόδοις τοῦ Προέδρου καὶ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ᾿Επιτροπῆς τῆς “Ἱερᾶς Μονῆς ἸΙαντάρας ἐτελέσθη μνηµόσυνον τοῦ !'Α- γίου τῆς νεωτέρας '᾿Ελληνικῆς Λογοτεχνίας ᾽Αλεξάνδρου [Πα- παδιαµάντη καθὼς καὶ τοῦ ᾱ- ειµνήστου Ἓλληνος Ιστορι- κοῦ Κωνσταντίνου Σάθα. Ὁ τελευταῖος ἐγκατεστάθη ἐν Βενετίᾳ κοὶ ἀναδιψῶν τὴν λε- γοµένην Μαρκιανὴν Β'6λιὸ θήκην ἀνεῦρεν χειρόγραὀον χρονογραφίαν ἡ ὅὁποία δίδει πλήρη καὶ ἀριστουρνηματ'ικην διήγησιν τοῦ ἱεροῦ Μαρτυρίου τῶν 13 Μοναχῶν. τῆς ἔτο- οὗ- ΜΙΣΧΗΣ ΠΙΚΡΟΥ ΚΑΡΠΟΥ Τὸ πλῆθος τῶν διαξυγίων ἁπο δειχνύει τὴν ἠδωὴν χατάπτωσιν τῶν λαῶν. Τοῦτο δὲ ποοέοχσται ἀπὸ τὴν ἠδικὴν χατάπτωσιν τών ἀτόμων,. Παφάνομοι σχέσεις, ἆ πρόσεχτοι ἐπαφαὶ οἴκυγενενῶν, διασκεδάσεις μὲ πολλοὺς πειωά- σμοὺς, ἐλευθέρα.. συναναστους ἡ ἀνδρῶν καὶ γυναικών ἑγγάπων ναὶ ἀγάμων εἷς Ἰορούς, πάρτι. ποινὰς ἐνδουμάὰς καὶ κοινὰ λουτοὰ δίδονν. τόσας ἆφουμὰς δαν πτώσεων, ὥστε νά πυοέλθυνν γε γογότα ὕποπτα διὰ τὴν Ἠἠδιλὴν ποιότητα τῶν ἀνδρογύνων, νὰ διεγείρώωνται. ζηλοτυπίαι καὶ μι αιθολίαι λόγῳ τῆς ἠυγρότητος ἡ ὑπυία ἐμῃανίζεται εἲς τὰς σγέ πεις τῶν ἀνδοογύνων. Ἰδοῦ Ὁ µίσχος, ἀπὺ τὸν ὑποῖον Πὰ πανό}. δη ὁ πικοὺς παοπὺὸς τοῦ ὄνατυ γίου. σεθασμοῦ απρὺς τοὺς | ΝΕΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 'Ὑπὺ τῆς Απυστολικῆς Διάκο- γίας τῆς Ἰκκλησίως τῆς Βλλά- ὃος μᾶς ἀπεστάλησαν αἱ χάτωὺι γέαι ἐκδόσεις της: 5 υγχαίροντες εὐχαριστοῦμεν δερμῶς. Δημητρίου Χὰ. Μπαλάνου, ᾽Ακαδημαϊκοῦ, Οἱ Ἱατέρες γαὶ Συγγραφεῖς τῆς ᾿ Αρχαίας Ἠλλλη σίας (Γ΄ Ἔκδοσις) σελ. 1080, Ἐν ᾿Αδθήναις 1961. Ἰωάννου ΕΓ. Παναγιωτίδου, Καδηγητοῦ, '“Η Χριστιανικὴ Χα- ρά, σελ. 54, Ἐν ᾿Αθήναις 1961. Καὶ ἐκ τῆς σειρᾶς «Ἡ Εὐτυγι. σµένη Οἰκογένεια» τὰ ἕξῆς: “Ἡ σημασία τοῦ γάμου, Ἡ Ψυχαγω- γία στὺ σπίτι, Τὸ ᾿Ἠπάγγελμα τῶν Παιδιῶν µας, Τιὰ ἕνα γάμο εὖ τυχισµένο, “Η Ἀ[ητέρα, 1 γυνοί- κα στῆ θιοπάλη καὶ Ὁ ΧἈοιστὺ- καὶ ἡ Οἰκογένεια,. ΕΛΛΒΟΜΕΝ Απόστολος ᾿Ανδρέας, Ἔνκκη- σία, Ἐφημέριος, Ἰαλήνη, “Ὁ Σωτήο, Ζωή, ᾿Ενορία Καθολική, Οἱ τρεῖς “Ἱεράρχαι, ᾿Ανάπλααις, Καινὴ Βτίσις,. ΠΒύὐχαριυτοῦμεγν θερμῶς, ΓΕΝΝΛΙΑ ΕΙΣΦΔΡΛ ΤΗΣ ΕΚΚΛ. ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑΣ 18} |. ΝΛΙΥ ΑΓΙΘΥ ΛΑΖΛΡΟΥ ΛΑΡΙΑΚΙΣ 'Ἡ ἘἨἩκκλησιαστικὴ ᾿Επιτροπεία τοῦ ἵ. ναοῦ Ἁγίου Δαζάρου Λάρ- ναχυς συνῆλδεν ὑπὺ τὴν προεδοί αν τοῦ. Ἀεθ. Ἀητροπολίτου Ίνι- τίου κ. ἸΑνϕίμου καὶ ἐπελήφθη τοῦ. εἠτήματος τοῦ Τυμνασίου Δάρνακος, τοῦ ὑποίου αἱ ἑργασίαι διεκόπησαν λόγῳ ἐλλείψεως χοη µάτων. Ἡ Ἠπιτοοπεία φρονυύσιι ὅτι κύριον μέλημα τῶν ἐκχλησιῶν δέον νὰ εἶναι ἡ ἔνίσχυσις τὸ Παιδείας, ἀπεφάσισεν ὕπως οἲσ- φέρῃ ποσὺὸν 4 {0.000 διὰ τὴν συν- έχισιν καὶ ἀποπεράτωσιν τῶν ἐᾳ- γασιῶν τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Τυ- μνασιακοῦ κτιρίου. . ο ΑΝΛΒΑΛΛΕΤΑΙ Ἡ δημµοσιευομένη χατὰ µετά- Φράσιν τοῦ Θεολόγου κ. Ανδρέου Ν. ΠἹΠαπαθασιλείοι µελέτη τοῦ ή. Ετατοῖς Ὠνοτηαῖκ «Ὁ Π[ατοιάο- χης Φώτιος ὑπὺ τὺ α ὥς τῆς νεω- τέρας ἐρεύνης», ἀναθάλλιται διὰ λόγους τεχνικούς, διὰ τὴν προσε- 7ῆ µας ἔκδοσιν. Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΟΤΑΝ 6Α ΔΥΗΣ Ὑπὸ τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμ. κ Θὰ εἶδες ἀγῶνες. Θὰ ὁρέ- θήκες, εἶμαι θέθαιος, µέσα στὸ στάδ.ον, ἕνας µέσα στὶς Χιλιάδες τῶν θεατῶν' θὰ περί- µενες μὲ κάποια ἁἀδημονία τὴν ἔναρξιν, θὰ ἐκαμάλρωσες των αθλητῶν τα γυµ-ασμένα σώματα καὶ τὸ επιθλητικὸ παράστηµα κατὰ τὴν παρελα- σιν καὶ υὰ ἄκουσες µε Ἱερὴ συγκίνησιν τὸν ὄρκον τῶν ᾱ- ὀλήτων, θὰ στριφογυρνᾶ ἀκό- µη µεσα στὴ σκεψι σου « σα. ἀγωνισυώμεν συμφώνως εν ἈΝανονισμων... με επ.οσι- ουν ἱπποτικου πνευµατος οΟιὰ την τµην της πατριοδος καὶ του ἀολητισμοῦ...». Καὶ ακόµη θὰ παρηκολού ὀησες µε αγωνίαν τους ὑὁρό- µους των 1ὸυ καὶ 1000 μµ. και να «εσπασες σὲ ζητωκραυγες καὶ επευφηµίες μαζὺ μὲ τὴν λαοθάλασσα τῶν θεατῶν γιὰ τὸ συμµαθητὴ ἢ συµπατριωτη σου νικητὴ ἢ παλιν θὰ εξετί- µησες µε τὴν σιωπή σου ἢ μὲ τὰ ουγκρατηµένα χειροκροτή: µατά σου τὶς φιλότιµες προσ- παθειες τοῦ Σένου νικητῆ. Τὸ θεαματικὸ καὶ ρωμαλέο ρίψι- µο τοῦ δίσκου καὶ τοῦ λιθα- ρ.οῦ θὰ σὲ ἐὐχαρίστησε καὶ τὰ αἰωροόύμενα σώματα τῶν ἀθλητῶν στὸ ὕῦψος θὰ σ᾿ ἔκα- καµαν νὰ σκεφοῆς τί κατωρ: θώνει ἡ προσπαθεια καὶ ἡ ἐπι- μονή. Χωρὶς νὰ τὸ θέλης. θὰ σκέ- φθηκες τὶς προσπάθειες καὶ τοὺς κόπους ποὺ κατέθαλαν στὴ προγύμνασί τους οἱ ἆθλη: τές, τὴν ἐπὶ μῆνες καὶ Χρόνια ἀκόμη συνεχῆ προγύµνασι, τὴν. δίαιτα τής τροφῆς, τὴν κανονικἠ καὶ µετρηµένη ζωὴ ποὺ ζοῦν, τὴν πειθαρχία καὶ τὴν ὑπακοὴ ποὺ ἐπέδειξαν στὸ προπονητή, γιατὶ ἆσφα- λῶς δὲν κατέθηκαν στοὺς ἆ- γῶνες ἀνέτοιμοι, ἀπαράσκευοι χωρὶς σωµατικὴ καὶ ψυχικἡ προπόνησι πρὸς τὸ θεαθῆναι. Οχι ἀσφαλῶς ὄχι. Καὶ ξεύρεις. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ κόποι καὶ οἱ προσπάθειές των, οἱ εὐγενεῖς πόθοι των, πᾶνε χαμένοι. Αν δὲν τηρήσουν τοὺς κανονισμοὺς καὶ εὰν δὲν δείξουν ἱπποτικὸ πνεῦμα θὰ ἀποθληθοῦν καὶ θὰ ἐπιφέρουν ντροπὴ στοὺς ἑαυτούς των. Ναί! «οὐδεὶς ἀθλητῆς στεφα: νοῦται ἔὰν μὴ νεµίµως ἆ- θλήση». Φιλε µου, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ στά- οιον της πολέως µε τις ὦραιες κερκιδες του, τις οιαφήµιστι- κες ταπελλες του, υπαρχει καὶ ενα ἄλλο στᾶδιον, πιὸ µεγάλο, τεράστιο καὶ πιο ὥμαιο το σιαδιον τῆς ζωῆς ποὺ ολοι εἰ- ναι άθληιες ἀλλά μαζὺ και θεατές, ποὺ ὅλοι γυµναζονται και ολοι ἐπευφῆήμοων τους νι- κητέες. ἰαὶ ειναι ἄγωνας 1 5] Ἆαι σαύλησις χι ὁ νιχῃ: «ης αντὶ παρασηµα καὶ κυ: πελλα καὶ στέφανον, σᾶν ἆ- µοιδή τῆς νίκής του λαμόάνει τὴν ἐκτίμησιν τὴν δόξαν καὶ την ἀγάπην τῶν συνανθρώπων καὶ συναθλητῶν του «ξαν νο: µμίμως ὀσθλήση». Λοιπὸν τοῦτο δὲν σὲ κάµνει γὰ σκέπτεσαι κἄπως σοφαραὰ την πραγματικότητα Σήμε- ρον ὀρίσκεσαι στὰ χρόνια καὶ στὴ περίοδο τῆς προετοιµασίας καὶ προπονήσεως σου. Φοιτᾶς στὸ Σ.χολεῖο ἢ στὸ ἐργαστήρι ἢ στὸ κατάστηµα καὶ προπαι- οεύεσαι καὶ προπονῆσαι. Κα: ταθάλλεις ἄραγε κάθε προσ- πάθεια, ὑφίστασαι κάθε κόπο, ἐπιμένεις καὶ ἐμμένεις στὴ προπόνησί σου Εχεις στὴ σκέψι σου νὰ «ἀθλήσης στὴ ζωὴ νομίμως ἢ ἀρκεῖσαι νὰ πῆς κάτι θὰ κάµω κι’ ἐγώ, κάτι θὰ καταφέρω, εἶμαι καὶ ἔξυπνος, ἔχω... καὶ ἄλλες ἀρετές, ἐν ἀνάγκῃ θὰ τὶς θέ ΒΣΙ9Σ ΙΔΛΙΝΙΙΣ 4 ΡῃΣΗΣ - ᾿Αρχὰς τοῦ παρόντος μηνὸς ἐγένετο εἰς Βέων Προκόπιον Εὐθοίας ἡ λι- Εἰς τὴν τοποθετήσει τὸ ἄρρωστο κοριτσάκι Ίης πρὸ τῶν ἱερέων, οἱ ὁποῖοι φέρουν ἐπὶ τῶν ὤμων των τὰ θαυματουργά λείψανα, διὰ νὰ θεραπευθῃ. τάνευσις τῶων ἱερῶν Αειμάανων τοῦ φωτο ραφίαν, µία μητέρα ἔχει ᾿Οσίου ᾿]ωάννου τοῦ Ρώσου. Ἰ σύγχρονα πολυφωνικὰ ἔργα . ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΠΑ. σω κι’ αὐτὲς ἐν... ἐνερνεία Φίλε µου, γνώρισα πολλοὺς ἀγῶνιστὲς καὶ ἀθλητὲς τῆς ζωῆς, ᾽᾿Απὸ χρόνια εὑρίσκοιμαι σὲ στενἠ ἐπαφὴ μὲ τοὺς νέους καὶ μὲ ἀγωνιστες τῆς ζωης στὴ κοινωνία, καὶ ἡ πειρα -1ου αὐτὴ μὲ δίδαξε πως πετι ων στὴ ζωή, ἐκείνοι ποὺ προε- τοιµάστηκαν ἄρτια, ἐκείνοι ποὺ προγυµνάστηκαν ἄρτια, ἐπίμονα, ἐντατικά, ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται τιµιΧχ χωρὶς νσ θἐεσουν ἐν κινισει «λλες α’ ρετὲς ὕποπτες καὶ ανεντιµες' καί επικίνουνες. Ανιισ- τά οι τέτοιοι, οἱ ἀκατάρτιοιο:ι, οι ἄάγυμναστοι, καὶ ἀπροπονητοί, οἱ νεοι τῶν... ἄλλων πρέετων ἀπέτυχαν, θγῆκαν νὸκ ἄουτ, ἐκτὸς μάχης, καὶ ἔγιναν πα- ῥράσιτα τῆς ζωῆς, παροδιτῖαι τἧς ζωῆς. Καὶ κάτι ἀκόμη, τὸ σποὺ- δαιότερον, μὲ δίδαδε ἢ πείρα µου. ΓΠέτυχαν στὴ ζωὴ ἐκεῖνοι ποὺ προετοιµάστηκα» ὄχι µο- νόπλευρα ἀλλὰ γενικά καὶ καθολικά. ᾿Εκεῖνοι ποὺ προ- γύμνασαν ὄχι µόνον τὴν σκέ- ψιν καὶ τὸν νοῦν ἀλλά καὶ τὴν καρδίαν, ᾿Εκεῖνοι ποὺ δὲν ἕ- µαθαν µόνον παντὸς εἴδους γνώσεις καὶ «πᾶσαν σοφἰαι» μαζὺ προγυµνάστηκαν καὶ ἕ- προπονήθησαν καὶ στὴν εὖ- σέθειαν. ᾿Εκεῖνοι ποὺ ἔμαθαν γὰ κυριαρχοῦν στὰ πάθη τους, νὰ ρίχνουν τὸν ἐγωισμό τους, γ᾿ ἀντέχουν στὰ ἀτυχήματα τῆς ζωῆς, ἐκεῖνοι ποὺ ἔμαθαν νὰ θέτουν σκοποὺς γιὰ ἐπιδί- ωξι, ἀνώτερους καὶ εὐγενι- κούς, ἐκεῖνοι ποὺ κατεθαίνουν στὴ ζωὴ ὠπλισμένοι μὲ θάρ- Ρος, μὲ αἰσιοδοξίαν, μὲ αὐὖτο- πεποίθησιν. ᾿Εκεῖνοι ποὺ ἔμειναν ἀγνοὶ καὶ ἐγ- κρατεῖς καὶ δὲν ἐξώ- δευσαν τὲς δυνάµεις τους -“σωματικὲς καὶ ψυχικὲς- στες ἡδονὲς καὶ τὸν ἐλεύθερον ἕἔ- ρωτα, στὲς ἀπιστίες καὶ τὰ ξενόκτια ἀλλά ἀντίθεα κἕ- κεῖνοι ποὺ ἔζησαν μὲ φρόησι, μὲ δίαιτα καὶ νηστεία ἁπὸ ὅ- λα ἐκεῖνα ποὺ πατατρῶώγουν τοῦ κορμιοῦ κχὶ τῆς ψυχῆς τὴν θαλερότητα, τὴν ἀντοχὴ καὶ τὴν δύναµι. Μέ Άλλι λόγια ἐ- κεῖνοι ποὺ ἐγυμνάσθησαν στὴ εὐσέθεια καὶ ζοῦν μὲ εὐσέθει- αν καὶ διετήρησαν τὲς ὃδυνά- μεις τῶν ἀπλήγωτες ἀκέραιες ἀκατάθλητες καὶ πανξτοιµες γιὰ κάθε ἀγῶνα καὶ µάλιοτα« γιὰ τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς. Φίλε µου, μπορεῖ νὰ μὴν εἷ- σαι ἀθλητὴς τοῦ .στίδου «στὸ πήδηµα, στὸ τρέξιμο καὶ οτὸ λιθάρυ γιατὶ ἂν καὶ θαθειά τὸ ποθεῖς δὲν ἔχεις ὅπως λέ- γουν μιὰ καλἠ καὶ ἐλπιδοφό- ρον ἐπίδοσιν, μὴν ἁδιαφορή- σης ὅμως νὰ γυµνάζης τό σῶώ: μα σου καὶ τὴν ψυχή σου, αὖ- τὴ κυρίως. Αὐτήν' στὴν εὐσέ: θεια, στὴν ἀρετή, στὴν ἁγνό- τητα, στὴν ἐγκράτεια, στὴν αὐτοπεποίθῃησι, στὴ καλωσύ- νη, στὴν ἀγάπη, στὴν ἀνεξι- κακία. Θὰ σὲ ὠφελήσῃ πολὺ στὴ ζωή σου ἡ εὐεξία ἀπὸ ἕνα καλογυμνασμένο σῶμα, περισσότερο ὃμως θὰ σὲ ὀφε λήσῃ ἡ εὐεξία τῆς ψυχῆς, Ἡ εὐσέθόεια «ΕΓὖύμναζε δὲ σεοαυ- τὸν πρὸς εὐσεξειαν ἡ γὰρ σωματική γυµνασία πρὸς ὁλί- γου ἐότιν ὠφέλιμος ἡ δὲ εὐσέθεια πρὸς πάντα ὠφέλι- µός ἐστιν ἀπαγγελίαν ἔχου: σα ζωῆς τῆς νῦν ᾿ παὶ της μελλούσης». τονίζει ὁ Οεῖος Παῦλος εἷς τὸν µαθητήν του Τιµόθεον, .. Καὶ μὴ λησμονεῖς πῶς ἄν παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν σου δὲν εἶσαι ἕνας ἀθλητὴς τοῦ στἰ- 6ου, ἀθλητὴς ὅμως τοῦ στίδου τῆς ζωῆς θὰ γίνης μόλις τε: λειώσης τὴν προγύμνασί σου τὸ σχολεῖο ἢ τὸ ἐργαστήρι Ἡ τὸ κατάστηµα ποὺ τώρα δου- λεύεις. Λοιπόν τὸ σκέπτεσαι σοθαρὰ τὸ ζήτημα τοῦτο Εἰ- ναι ζωτικὸν, ζωτικώτατον γιά σένα γιὰ τὸν κάθε ἀγωνι- στὴν τῆς ζωῆς, γιὰ τὸν. άγω: νιστὴ καὶ ἀθλητὴ ποὺ θέλει νά πρωτεύση, νὰ νικήση. νά σιξ- φθῆ. ᾖΚαὶ εἶμαι 8εδαιος ὅτι τὸ θέλεις, ὅτι τὸ ποθεῖς. Λοιπὸν πορσπάθησε, γύµνα- ζε σεαυτόν, καὶ πᾶρε τὴν ᾱ- πόφασι νὰ ἀγωνισθῆς νά ᾱ- θλήσης νοµίµως, γιὰ νὰ ἔπι- τύχης. στῆς ζωῆς τὸν ἀγῶνα, νὰ εὐτυχήσῃς, νὰ δοξασθῆς, ν ἀποκτήσης τὴν ἐκτίμησιν τῶν συναθλητῶν καὶ θεατῶν σου, τῶν συνανθρώπων σου, καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ µπορέσης μιὰ μέρα ΟΤΑΝ ΘΑ ΔΥΗΣ καὶ θὰ ἕ- τοιµάζεσαι γιὰ τὸ οὐράνιο τα ξίδι αὐτὸ ποὺ εἶπε καὶ ὁ Θεῖος Παῦλος «τὸν αγόνα τὸν παλὸν ἠνώνισμαι, τον δρόµον τετέλεια τὴν πίστιν τετήρηχκα λοιπὸν ἀπόχειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφα- νος». ------ ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΠΡΏΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΠΛΠΑ ΑΣΤΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ. -- ἩἹ χορφδία τῆς 'Ἁγίας Ἑδθίγης τοῦ Βερολίνου ἐξετέλεσε γλασσικὰ ἂν ἰ πα- ρουσίᾳ τῆς ΑΔ. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Ἰωάννου Γ΄ ἐκ τῶν τοῦ Ἡαλεστοίνα, Τκαμπριέλλι, Χάσ- σλεο, Μποούν, Λέθε καὶ Μέντελ- σογ. Ὁ αγιος Πατὴρ παρηκολούθη- σε μὲ ἐξαιρετικὸν ἐνδιαφέρον τὸ κοντσέρτο, δίδων πρῶτος τὸ πα- ράδειγµα τῶν ἸΧειροκροτημάτων διὰ τὴν ἀρτίαν ἐκτέλεσιγ, -- 2 ΠΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ. 10Η” ΠΡΜΠΤΗ 15 ἸἹουνίου, 1961. ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ [ΙΙ ΠΜ ΤΡ ΝΝΗΙΝΙΙ ΗΙΙΙ ΠΡ ΤΝ 1 ΗΙΙΗΗΠΛΙ ΜΠΙΗΙ Μ ΙήΙ ΝΗΜΙΝ Τἡ ΜΗ Δημοσιεύομεν χατωτέοο, υγ το γενικοῦ. ἐνδιααέοοντυς πυὺ παρανσιάσει, τὸ ποὺς τὴν Α. ἰ. τὸν ἸΑροχιεπίσκοπον Ὦἡἢ- μῶν Σ.κ. Νακάνιον ἀπυσταλὲν Ὁ πὸ τῆς «.Ο.Π. τοῦ Οἰνουμενινοῦ Πατριάσφχοῦ. Χ. Χα. λδηνανόοα Σοάμµμα ἐν σχέσει μὲ τὴν συνεῃ- θμενην τὸ ϐ” δεκαήµεουν τοῦ μηνὸς Σεπτεμόρίου ΓΕ ωνυσθύδοξον Λιάσκεψιν ἐν Ρόδφ. ᾿Αριθμ. Πρωτ. 310. Μακαριώτατε καὶ '᾿Αγιώτατε ᾿Αρχιεπίσκοπε ἨΠΝέας ᾿Ίουστι- νιανῆς καὶ πάσης Κύπρου. ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητὲ καὶ περιπόθητε ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ τῆς ἡμῶν Μετρι- ότητος κύριε Μακάριε, την Ὑμετέραν σεθασµίαν Μακαρι- ότητα ἀδελφικῶς ἐν Κυρίῳ κατασπαζόµενοι, ὑπερήδιστα προσαγορεύοµεν. 'Ο καθ) ἡμᾶς Πανίερος Οἱ κουμενικὸς θρόνος, ἁδιάλει- πτον τρέφων ἐνδιαφέρον καὶ ὑψίστην ἀποδίδων σηµασίαν εἰς τὴν εὐτυχῆ καὶ πολλαχῶς ἐποικοδομητικὴν τῆς ἑνότη- τος τῆς ᾽Αγίας ἡμῶν ᾿Ορθοδό ἔου ᾿Εκκλησίας, ἀνὰ τὸν κό σµον, ἀποθησομένην σύγκλη σιν τῆς Πανορθοδόξου Συνό δου, περὶ ἧς καὶ παλαιότερον μέν, μάλιστα δὲ διὰ τῶν ἀπὸ Υ΄ παρελθόντος µμηνὸς ου: γίου τοῦ ἔτους 1960 καὶ ἁριθ. Πρωτ. 296 Γραμμάτων ἡμῶν, ἐν ἐκτάσει ἀνεφέραιεν, και ἥτις. ἀνεθλήθη τότε, δι οὕς λόγους ἐν συνεχείᾳ τηλενρχ- φικῶς καὶ εἶτα καὶ διά Γραμ. µάτων ἡμῶν ἐγνωρίσαμε ν τῇ Ὑμετέρᾳ λίαν ἀγαπητῇ ἡμῖν καὶ περισπουδάστῳ Μακαριό- τητι, κρίνει ὡς εὖνο κωτέρας ἤδη τὰς συνθήκας καὶ ὥς ἐπι- στάντα νῶν τὸν καιρόν, ὅπως, Θεοῦ εὐδοκοῦντος, ἡ Συ.-δι- ἁάσκεψις αὕτη συγκληθῇ κατά τὸ τρέχον τοῦτο ἔτος, καὶ δὴ συγκεκριµένως κατὰ τὸ 6’ δεκαήµερον τοῦ προσεχοῶς μηνὸς Σεπτεµθρίου. Τοῦτο ἀσμένως ἀνακοινοῦύ- µενοι τῇ Ὑμετέρᾳα γερασµίᾳ Μακαριότητι καὶ τῇ πεοὶ Αὐὖ- τὴν “ἱερᾷ Συνόδῳ. ἐπιθυμοῦ- μεν, ὅπως ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ γνωρίσωµεν Αὐτῇ, ὅτι τὰ μὲν ἀναλυτικώτερον τῇ ὀργ«ανώσει τῆς ἐν λόγῳ Διασκέψεως ἆἀν- αγόµενα σημεῖα μελετῶνται ὑπὸ τῆς εἰδικῆς παρὰ τῇ ἡ- μετέρᾳ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ. Συνοδικῆς ἾἘπι τροπῆς, τῶν ἀοχικῶς, ἐν τῷ ὡς ἄνω ὑπὸ ἡμερ. Ὑ Γουνί: ου 1960 Γράμµατι ἡμῶν, τε- θέντων θασικῶν περὶ τὸν σκο: πὸν, τὰ θέµατα, τὴν ἀντιποο: σώπευσιν τῶν ἐπὶ µέρους ἆ δελφῶν ᾿Εκκλησιῶν καὶ τῶν λοιπῶν ὀργανωτικῶν τῆς Δια- σκέψεως σηµείων, ᾿ἰσχυόντων κατ) άρχην καὶ ἐν τῇ παρούσῃ περιπτώσει, τὸ δὲ εὐρύτερον θέµα τοῦ καταρτισμοῦ τοῦ Καταλόγου τῶν θεμάτων, ὅ- περ ἀπὸ μακροῦ. ἀπασχολεῖ ἡ- μᾶς καὶ τὴν περὶ ἡμᾶς ᾽Αγίαν καὶ “Ἱερὰν Σύνοδον, τίθεται νῦν ὡς ἀκολούθως: Ἡ καθ) ἡμᾶς Συνοδικἡ Ἐν πιτροπή, ἐπιληφθεῖσα τῆς ἐρ- Ὑασίας τοῦ ἀνασχηματισμοῦ, τῆς διευρύνσεως καὶ ἀνασυν' τάξεως τοῦ πρὸ διετίας συν- ταχθέντος Καταλόγου Θεμά: των ἐπὶ εὐουτέρων νῦν κριτη- ρίων καὶ δεδοµένων, καὶ δἡ ἐν ὄψει τῶν διανοιγοιμένων πρὸ τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ὄρθο' δόξου ᾿Εκκλησίας νέων τοµέ- ὧν ἐνδιαφέροντος καὶ προο: πτικῆς Πανορθοδόξου καὶ Διαχοιστιανικῆς, πρὸς δὲ τού- τοις λαθοῦσα ὑπ) ὄψιν καὶ τὰς ἄνρι τοῦ νῦν τῶ καθ) ἡμᾶς Οἰκουμενικῶ Θρόνῳ ὑποάθλη: βείσας σκέψεις καὶ προτάσεις τῶν Σεθασµίων Ποοκαθηµένων ἀδελφῶν τινων ᾿Εκκλησιῶν. ἢ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΤΗ’ Λευκωσία, 8.6.61 ᾽Αγαπητὴ σύνταξη, Στὸ φύλλον τής « Ἐκκλη σιαστικῆς Ζωῆς» τῆς 1 Ἰου- γίου 1961 γράφτηκε ἐἔπανει- λημμένως ἡ λέη Τριμµυ: θοῦντος μὲ τὴν ὁμοιό- µορφη γραφὴ τοῦ µυ μὲ ὕ- ψιλον, ποὺ σηµαίνει πὼς δὲν πρὀκειται περὶ τυπογραφικῆς ἀθλεψίας καὶ πὼς ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου ἐκείνου παραδέχε- ται σὰν ὀρθὴ τὴ γραφὴ τοῦ μυ μὲ ὄψιλο. Δὲν γνωρίζω δέ- θαια ποίαν δικαιολογίαν ἔχει γιὰ τὴν γραφὴν αὐτήν. Ἐνεῖ νο ποὺ ξέρω εἶναι πὼς ἡ γρά- φἠ αὐτὴ δὲ δικαιολογεῖται. γιατὶ ἡ ὀνομασία τῆς παλιάς ἐκείνης πολιτείας, τῆς ὁποίχο τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο λάμ- πρυνε ὁ “Αγ. Σπυρίδωνας εἷ- γαι φυτάνυμη, ὅπως καὶ ἐκείνη τῆς ἸΤριμιθούσος τἢῆ ς Πάφου. Καὶ στοὺς δυὸ αὐτοὺς συνοικισμοὺς δόθηκε τὸ ὄνομα Τριμιθούσα. γιατὶ φύτρωναν ἐδῶ πολλὰ φυἀάτριμιθιᾶς- στὴν Τριμιθούσαν τῆς Πάφου ὁ πάρχουν καὶ σήµερα ἀκόμα τέτοια φυτὰ καὶ μάλιστα µε γάλων διαστάσεων. Τὸ ἆρκ:- κὸν ὄνομα τοῦ φυτοῦ αὐτοῦ ἠταντερέδθινθος καὶ τέρμµίνθος καὶ ἀπὸ αὐτὸ σχηματίστηκε τὸ και- νούριο ὄνοματρεμιθιὰά- τρε μιθούσα -- τόπος γεμάτος ἀπὸ τρεµιθιές. Ἔπο- µένως δὲν δικαιολογεῖται ἡ γραφἡ μὲ ὄψιλο. Μὲ τὴν ἐκτίμησή µου ΠΒ. ΚΛΗΡΙΔΗΣ καὶ ἄλλων, κατήρτισε νῦν εὖ- ῥΡύτερον Λατάλογον καὶ ὑπέ: όαλε τοῦτον ἡμιν, ὃν καὶ Συν- οδικῇ ἀποφάσει ἀσμένως ἀπο' στἐλλομέν τῇ ᾿Ὑμετέρᾳ φίλη! Μακαριότητι, ἵνα, ἐκ διαγιώ- µης καὶ Αὕτη Σδυνοδικῆς, προ: Φρονως ἀποστείλῃ ἡμίν εγκο:. ῥως τας τυχόν οκέψεις, κρί’ σεις καὶ ἄποφεις τῆς κατ Αὖ-' τὴν Αγιωτάτης ᾿Εκκλησίας, ἱ πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῆς περὶ | τὸν Κατάλογο τοῦτον Θ: μάτων τελικῆς παρὰ τῇ ἡ µετέρᾳ Συνοδικῇ ᾿Επιτροπῇ || ἐργασίας. Ταῦτα ἁδελφικῶς γνωρί- ζοντες τῇ Ὑμετέρα λίαν ἀγα: πητῃῇ ἡμῖν Μακαριότητι καὶ ἀναμένοντες τὴν ἀπάντησιν Αὐτῆς, κατασπαζόµεθα Αὐτὴν καὶ αὖθις ἐν φιλήµατι ἁγίῳ καὶ διατελοῦμεν μετ’ ἀγάπης ἀδελφικῆς καὶ ἐξιδιασμένης τίµης. οὖξα΄ Μαΐου δ΄ Τῆς Ύμε-έρας σεθασµίας Μακαριότητος ἁναπητὸς ἐν Χριστῷ ἀδελφός, (ὁπονρ). Ἱ ὁ Κων)πόλεως ΑΘΠΝΑΓΟΓΑΣ. “«“ ζσύμας Λίγο καιρὸ ζῃ στὺν κόσμο ὁ ἄν- Όρωπος, Δὲν εἶναι λοιπὸν ἄνοη- σία νὰ τὸν περάσῃ μὲ τὺ μῖσηοςς Ἑὸ στύµα ποὺ λέεν ψέμματα, Φανατώγει τὴν φυχἠ. οκεῖνος ποὺ μιλάει πολλὲς «νὺ- . . ρὲς µμετανοεῖ. ᾿κεῖνος ὕμως ποὺ σωπαίνει, εἶναι πάντύτε ἤσυχος καὶ εὐχαριστημένος, Τὸ νὰ μάδη κανεὶς τὸν ἔπιτὸ του, εἶναι. τὸ δυσκολώτερο πρᾶγμα. Τὸ νὰ δώσῃ ὅμως συα των! θουλές, εἶναι τὺ εὐκολώτεοο. ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΝ ΝΙΘΟΥΣΜΝ “Ὁ Μακαριώτατος εἰς τὴν εἰδικὴν αἴθουσαν τῆς Τη ΒΥΤΑΝΤΙΝΗΝ ΕΙΚΟΝΛΝ Ἱιερᾶς Μονῆς τοῦ Σινᾶ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ Τ0Υ ἹΝΑ ὅπου φυλάσσονται ἅγιαι εἰκόνες ἀρ- Χαιολογικῆς σημασίας, ἔργα ξυλογλυπτικῆς, αἱ αὐθεντικαὶ ξύλιναι ατὖλαι ὡς καὶ πολλά παλαιά διατάγματα Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΣ ΚΝΣΤΛ ΝΠΛΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟ Τοῦ Πανοσιολ. ᾽Αρχιμ. κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΤΙΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν ΙΕ’ (Τελευταῖον) 11) μερὶ τοῦ μυστηρίου τῆς ϱ. Εὐχαριστιας Πρέπει πάντες οἱ ΧἈριστία- νοι να. ἐμφορουμεσα Όπο ᾱα- Λλῆήδους Και «ανωποκρίτου τι- σιεώς εἰς τὴν µετουσιωσιν, καὶ εις την αὁρατον παροῦσι- αν του ΠΛυρίου εν τῷ αρτῷ καὶ τῷ οἰνῳ. Διότι καιτοι «ὐ- ρώμεν» οτι «οὐκ ἴσον ἐστί, ουοὲ ὅμοιον ἐν τῇ ἐνσάρκῳ εἰ- κογνι, οὐ τῇ άἁορατῳ 6σεοτητι, οὐ τρισὶ χαρακτῆρσι τῶν µε: λῶν᾽ τὸ µεν γὰρ εστὶ στρογ- γυλοειδὲς και αναίσθητον ὡς πρὸς τὴν δύναμιν» ἐν τούτοις πρέπει νὰ πιστεύωµεν πραγ. ματικῶς καὶ ἀνυποκρίτως ὁ μὴ πιστεύων «ἐκπίπτει τῆς χά- ριτος καὶ τῆς σωτηρίας». 111) ΠΜνυστήριον τοῦ [Γάμιυ Ὁ ἅγιος ᾿Επιφάνιος ἐκφρά- ζων τὴν διδασκαλίαν της εκ- κλησιας, τὴν ἄληθη ἱεραν ΗᾳΙαραδοσιν, λέγει περὶ του μυστηρίου τοῦ γάμου: «ἡ δὲ ᾽Αγία Εκκλησία εχει μὲν γά μον σεμιὸν καὶ τιμά τὸν το. οὔτον, επειδὴ τίµιος ὁ γάμος καὶ ἢ κοῖτη ἁμιαντος». ἵαι Ἀλλαχοῦ λέγει: «Ιὁ οὲ γσμῳ συναφθῆναι μετὰ εὐνομία: η φύσις δηλώσει, ἐκ Θεού ἑκτι σµένη καὶ ἐπιτραπεῖσα». Ὁ Χριστὸς προσκαλεῖτα καὶ παρουσιάζεται εἰς τὸν γάμον ἐν Κανᾷ, ὅπου κοὶ θαυματουργεῖ, ἄρα ὡποθαλ. πει καὶ προστατεύει τὸν γά- μον. «Πῶς γὰρ οὐκ ἔσται τί µιος ὁ γάμος καὶ ἐν Θεῷ ἕἔ χων τὴν τῶν οὐρανῶν θασιλεί αν, ὁπότε κέκληται ὁ Σωτὴρ εἰς τοὺς γάμους ἵνα εὐλογήσῃ γάµον Τίμιος οὖν ὁ γάµος ὁ Αὐτὸς αὐτὸν ὥρισε. Διὸ πα- ραγίνεται εἰς γάµον, ἵνα φρά.: δῃ τὰ στόµατα τῶν λεγόντων κατὰ τῆς ἀληθείας... τὸν δὲ σεμνὸν γάμµον τιµήσῃ διὰ τῶν θεοσηµείων ἐν τοῖς γάμοις, πρῶτον ἐπιτελέσας, τὸ ὕδωρ εἷς ἄκρατον οἶνον µεταδα. λών», ὍὉ θεσμὸς τοῦ γάμου εἶναι ἰσόδιος. Μόνον δὲ μετὰ θάνα- τον τὸ χηρεῦον πρόσωπον ἕ- χει ἐλευθέραν ἐκλογὴν νέου γάμου. ἀφησὶ γὰρ, γυνὴ δεται Ὑάμῳ, ἐφ᾽ ὅσον χρόνον ζῇ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, ἐὰν δὲ ἀπο- δάνῃ, ἐλευθέρα ἐστι, ᾧὢ θέλει γαμηθῆναι, ἀποφηνάμενος ας τὰ τὴν τοῦ ἀνδρὸς τὸ ἐλευθέ- ριον ἀπὸ ἁμαρτίας, Χωρὶς πά- σης ἀντιλογίας µετα προσθή- κης, σηµάνας τὴν ἐν Κυριω, ὡς οὐκ ἀλλοτρίαν Κυρίου τὴν μετά τελευτὴν ἀνδρὸς ἀνα- κτοµένην ἄλλῳ ἀνδρὶ ἢ μετὰ τὴν τελευτὴν γυναικὸς συνα- πτόµενον ἄνδρα γυναικί: ΜΕΡΟΣ Η’. ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ Α΄. ᾽Ανάστασις τῶν νεκρῶν 1) ᾿Ἡ ᾿Ανάστασις τῶν νεκρῶν κατὰ τὴν Αγ. Γραφήν. 'Ο ᾿Επιφάνιος ἐμθλέπει εἰς πολλὰ χωρία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης τὸ δόγ τῷ Παγκ. Γυμνασίφῳ, μα τῆς ᾿Εκκλησίας περὶ 'Α- ναστάσεως τῶν νεκρῶν: «ξῖ- χον δὲ πᾶσαι αἱ Γραφαὶ σπο- ῥράδην τὸ κήρυγμα τής Ανα στάσεώς, πὼς οὐ γὰρ ελεγετὸ θεῖον γράµµα περὶ ᾿Αναστάσε- ως». Προσάγει δὲ τὰ ἑξῆς χω- ρία: !Ι) Γενεσ. 4 καὶ 2) 'Ε: 6 ρ. 1 1. 5 «φησὶν ἡ γραφὴ ᾿Ἐνὼχ µετετέθη καὶ οὐχ εὑρί- σκετο καὶ οὐχ εἶδε θάνατον’ εὐηρέστησε γαρ τῷ Θεῷ». 3) Γενεσ δκαῖΓενεσ. 1 7, ὅπου ὁ Θεὸς διατάσσει τὸν ᾶῶε νὰ κατασκευάσῃ πρὸς σωτηρίαν του κιθωτὸν καὶ ὅ- που ὁ ᾿Αθραὰμ γηραλὲος λαμθάνει παῖδα: «Ὁ γὰρ Θεὸς ἐξ ᾿Αναστάσεως νεκρῶν τῷ Πατρὶ τὸν Παῖδα παραδι- δούς, ζῶντα ἐλπίδα κηρύτ- τειν». 4) Ἐξόνδοιυ 3, ϱ επρώτη ἡ φωνὴ τοῦ Μωῦσξ ως ἧ τοῦ Θεοῦ μαρτυρία. σγὠ ὁ Θεὸς ᾿Αθραὰμ καὶ ὁ θ: ὃς τῶν ἐν κόσµῳ μὲν μσμόνου παρ᾽ ἐμοὶ ζώντων», Ρ)δΔεου τεροαονομµίου 3 3, 6 κ«Εὐλογῶν γὰρ αὐτὸς καὶ τὰς δώδεκα φυλὰ ἐπὶ τὸν Ρουθὶμ ἐλθὼν καὶ γνοὺς ὅτι ἱερεὺς Λεοῖ, ἐν χειρὶ γὰρ τῆς ἱερω σύνης ἐλύετο καὶ ἐδεσμεῖτο τὰ ἁμαρτήματα, φησί, ζήτω Ῥου 6ιµ καὶ μῆ ἀποθάνετω' πως ἠδύνατο ζεῖν ὁ πρὸ ἑκατὸν εἴκοσι ἕξ ἐτῶν τεθαμμένος. ἀλλὰ ἐκεῖ καὶ τὴν ᾿Ανάστασιν κατὰ πάντα µμέλλουσαν ἔσε- σθαι.. ϐϱ Ἡ σαῖου 3ὰ6 9 «Ἡσαΐας δὲ.. ἀναστήσον ται οἱ νεκροὶ καὶ ἐγερθήσον- ται οἱ ἐν τοῖς µμµνηµτίοις». Ὢ Ἡ ὢ 6 14. 12 (Δένει δὲ ὁ ᾿Ιὼθ ἄνθρωπος δὲ κοιμηθεὶς οὐκέτι οὐ μὴ ἐ γερθῆ, οὔτε ἐπέγνωσε τὸν τό πον αὐτοῦ». ϐ) Α. Κορινδθ. Γ 5. 135. 32. 3ᾶἃε «Διὸ µό ος ὁ ᾿Απόστολος πρὸς άμφο- τέρους τούτους καὶ τὰς λοι- πὰς αἱρέσεις ἐν τῇ µιᾷ έργα σίᾳ τὴν ἀνατροπὴν πεποίητα. ἐν τῇ τῶν νεκρῶν ᾿Αναστάσει καὶ ἐν ταῖς µαρτυρίαις, ὡς κατὰ λεπτότητα δεικνύων τὴν θεθαίαν σύστασιν ἐποιήσατο τῆς τῶν νεκρῶν ᾿Ἀναστάσεως Φφάσκων δεῖ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ --ὁ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἄθα νασίαν. ὅτι Χριστὸς ἐγήγερ ται, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιµηιιέ νων». 11) ᾿Ανάστασις ὁλοκλήρου τοῦ σώματος 'Ο Επιφάνιος πολεμῶν τοὺς κακοδόξους αἱρετικοὺς. οἱ ὁ ποῖοι ἔλεγον «πότερον ποτὲ µέρος ἀνίσταται τῶν σωμάτων ἢ πάντων ἀνά µέρος ἢ πάλ.ν, τίνων τὸ ὅλον ἐγήγερται, τὶ- νων ἀνὰά µέρος ἡ ἀνάστασις, τίνων ὅλον τὸν σῶμα.. Πσοα δέχεται τὴν ᾿Ανάστασιν ὁλο- κλήρου τοῦ σώματος φέρῶν παραδείγµατα ἐκ τῆς Αγίας Γραφῆς, λέγων: «Τὶς ἡ τοι- αύτη προσωποληψία παρά τῷ Θεῷ μὴ γένοιτο. Ἐρευνήσω μεν ποῦ ἢ πότε οἱ Άγιοι ἤγει ρον νεκρὸν ἀπὸ µέρους καὶ οὐχὶ ὅλον τὸ σῶμα. ΄Ο υἱὸς τῆς Σάρεπτα χήρας (Νυνόχεια εἲς τὴν ην σελίδα) καὶ ἔγγραφα,. ΕΟΡΤΙΑ β------- Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ Ὑπὸ τοῦ κ. τὴν 20ὴν ᾽Ιουνίου ὁ ἡμερο.: δείκτης ἀναφέρει τοὺς εὐἠς ἁγίους τοῦ Μηνολογίου: «ινιξ- θοδίου ἐπισκόπου Πατάρων, ᾿Ανδρέου καὶ Λουκᾶ τῶν ἁπο- στόλων». ᾿Ανδρέου καὶ Λουκᾶ τῶν ἁἀποστόλων: Ππρὀκειται περὶ τῆς ἐπετείου τῆς µετα- κομιδῆς ἐκ τοῦ τόπου τοῦ μαρτυρίου τῶν ἱερῶν λειψά- γων τῶν δύο τούτων ἀποστό- λων, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ αὖ- τοκράτορος τῆς Κώνσταντι- γουπόλεως Κώνσταντος, καὶ ἐναποθέσεως τούτων ἐν τῷ ἱ. ναῷ τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων ἐν Κωνσταντινουπόλει. Εἶναι γεγονὸς τὸ ὁποῖον δὲν ἑορτάζεται πανηγνυρικῶς καὶ πρεπόντως ὑπὸ τῶν ᾿Ορθοδό ἕων, ὡς συµθαίνει μὲ τὰς ἐ- πετείους ἀνακομιδῆς λειψάνων ἄλλων ἁγίων, ὡς τοῦ µεγα- λομάρτυρος Γεωργίου, τοῦ ἵ. Χρυσοστόμου, ᾿Ιγνατίου τοῦ Θεοφόρου, Στεφάνου τοῦ πρωτοµάρτυρος, κ.ἄ, ᾿Απλῶς ἡ ἑορτὴ αὐτὴ τῆς µετακομιδῆς τῶν λειψάνων τῶν δύο τού: των ἀποστόλων, ἑορτάζεται µόνον τοπικῶς, εἰς Πάτρας. Δέν ἀποκλείεται, καὶ ἐλπίζο- μεν, ὅτι σὺν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου νὰ ἐπεκταθῇ καὶ μεταξὺ τῶν Ορθοδόξων τῶν ἄλλων ᾿Ἐκκλησιῶν. Τὴν ἐλπίδα µας αὐτὴν ἐνι- σχύει καὶ ή πληροφορια τὴν οποίαν ἐλάόθομεν παρα τοῦ κ. Παναγιώτου ρεμπέλα, τὴν πρωῖαν τῆς Ἄης Φεόρουαρίου ἐέ., εἰς σχετικἠν µας μετ αὐτοῦ συνεντευξιν, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅταν περιεστρέψαµεν τὴν συνοµιλίαν µας περὶ τὸν Πρωτόκλητον ἐν Ὑένει, πρᾶ- Ύμα τὸ ὁποῖον ἀμφοτέρους ηὐχαρίστει, ἔλεγεν ὁ σοφὸς καθηγητής, ὅτι ὁ ἶ, ναὸς τοῦ Πρωτοκλήτου, ὁ ὁποῖος ἀἆνοι- κοδομεῖται εἰς Πάτρας (πόλις ἡ ὁποία ἔχει δεχθῆ, ὄχι μό: νον τὸν ἱδρῶτα τῶν µόχθων τοῦ Πρωτοκλήτου, ἀλλὰ ἐ ποτίσθη καὶ μὲ τὸ µαρτυρι- κὀν του αἷμα, καὶ τῆς ὁποίας εἶναι προστάτης καὶ πολιοῦ- χος), καὶ ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται περὶ τὸ τέλος, κατόπιν µεγά- λων προσπαθειῶν τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Θεοκλή- του, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, ὅτε οὗτος Μητροπολίτης Πατρῶν. ὡς καὶ ἄλλων, πρόκειται νὰ τελεσθοῦν τὰ ἐγκαίνιά του. ἂν μὴ τὸ ἑπόμενον ἔτος. τά ἑπόμενα προοεχῆ ἔτη ὑπὸ τοῦ Μακ. ᾿Αθηνῶν, κατὰ τὴν 20ἡὴν ᾿Εουνίου τοῦ ἔτους ἐκείνου, οὕτως ὥστε ἀπὸ τοῦ ἔτους ἐ- κείνου νὰ ἑορτάζεται ἔτι λαμ.- ποότερον ἐν Πάτραις καὶ ἡ ἐ- πέτειος πλέον τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ τοῦ Πολιούχου τῆς πόλεώς των. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ δὲ αὐτῃ, θά δώσωµεν, πολὺ συντόμως, ὀλί/ας πληροφορίας περὶ τῆς ζωῆς τοῦ Πρωτοκλήτου. Καὶ ἄλλοτε εἴχομεν γράψει περὶ αὐτοῦ. Δύναται ὁ ἂν αγνώστης μας νὰ ἴδῃ καὶ ἄλλο σύντοµον ἄρθρο μας, περὶ τοῦ ἰδίου θέ- µατος, εἰς τὸ φώλλον τῆς Ίδης Μοεμόθρίου, 1960. τῆς Ἔε Κλησιαστικῆς Ζωῆς Πολὺ περισσότερα ὅμως δύναται νὰ εὕρῃ τις εἰς τὸ θιθλίον τοῦ κ ΑΒΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ. Π. Τρεµπέλα «Απόστολος ἸΑν- δρέας» 19271, εἰς τὸ ὁμώνυμον θιθλίον τῆς Χ.Ε..Ε.Ν., ᾿Αθη- νῶν 1960, εἰς τὸ ὁποῖον περι- έχεται καὶ ἡ ᾽Ακολουθία τοῦ ᾿Αποστόλου, εἰς ἄρθρον τοῦ ἀοιδίμου ᾿Αρχιμ. Ιππολύτου ἐν τῇ «Χριστιανικῇ ᾿Αναγεν- νήσει» (15 ΒΝοεμθρίου, 1945), εἰς σειρὰν ἄρθρων τοῦ αἰδεσι- μολογιωτάτου [Κωνσταντίνου ᾿Ανδρέου εἰς τὸ «Ἐκκλησια- στικὸὀν Βῆμα» τοῦ 1955. (Τὰ ἄρθρα αὐτὰ εἶχον δοθη ὑπὸ τοῦ ἰδίου θεολόγου, καὶ ὡς διάλεξις ἐν τῷ Θ.Ο.1ἱ. «᾿Αγά- πη» Λευκωσίας τὴν Κυριακὴν 30) 11)252. Διάλεξις, ὡσαύτως, ἐδόθη περὶ τῆς τύχης τοῦ λει- ψάνου τοῦ ᾿Αποστόλου ἐν τῷ αὐτῷ οἰκήματι τὴν 22) 11) 53 ὑπὸ τῆς µ. ᾿Ισμήνης Χατζη- κώστα). Ὁ ᾿Απ. ᾿Ανδρέας, ὁ Πρωτό- κλητος, κατήγετο έκ τῆς πό- λεως Βηθσαιοὰ τῆς Γαλιλαί- ας. Ἠτο νεώτερος αὐτάδελ- φος τοῦ ᾽᾿Αποστόλου Πέτρου, συμπατριώτης δὲ τοῦ Απ. Φι- λίππου. ᾿Εξήσκει τὸ Ἐπορ αν μα, τοῦ ἁλιέως, πρὸ τῆς κλή- σεώς του ὑπὸ τοῦ Κυρίου εἰς τὸ ἁἀποστολικὸν ἔργον (τοῦτο τὸ ἠκούσαμεν εἰς τὴν Εὐαγ- γελικἠν περικοπὴν τῆς Β΄. Κυριακῆς Ματθαίου, 11 ᾿Ιου- νίου). Ὑπῆρδε καὶ µαθητὴς τοῦ Βαπτιστοῦ ᾿Ιώάννου. Εις τοῦ Μεσσίου, ὅμως, τὴν πρόὀσ: κλησιν τὰ πάντα κατέλιπε καὶ πρῶτος Τοῦτον ἠκολούθησε. Πρῶτος ἐκάλεσε καὶ ἄλλους νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Κύριον. ὡς πρῶτον δὲ τοιοῦτον ἐἑκάλε- σε τὸν ἀδελφόν του []έτοον (]ω. Α΄. 34--52). Εἰς ἔλα- Χίσοτας περιπτώσεις γίνεται λόγος περὶ αὐτοῦ ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ. Εἰς τὰς περιπτώσεις ὅμως αὐτὰς παρουσιάζεται πἄντοτε ἀνδρεῖος, ἁπτόητος. ὍὉ μ. Μ. Γαλανὸς ἐν τῷ 6ι- Βλίῳ του «Βίοι Αγίων» ἐμμέ- γει μᾶλλον εἰς τὴν γνώµην, ὅτι ὁ Πύριος σκοπίμως εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις τῆς δηµοσίας του δράσεως ἐκάλει μαζί του τοὺς τρεῖς μαθητὰς Πέτρον, ᾿]άκωθον καὶ ᾿ΙΓωάν- νην, καὶ τὸν ᾿Ανδρέαν δὲν ἐἑ- κάλει, διότι ἐξετίμα τὴν ἀν- δρείαν του καὶ ἐνεπιστεύετο τοῦτον εἰς πάντα, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐν τῇ ἀπουσίᾳ του ὁ Κύριος τὸν ἄφηνεν. ὡς ὑπεύ- θυνον τῶν λοιπῶν ὀκτῷ ἆπο- στόλων, Μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς Αν- ἁληψιν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν κάθοδον τοῦ Ζωοποιοῦ Πνεύ ματος, ἐκήρυξε τὸν χριστια- γισμὸν εἰς Παλαιστίνην, εἰς Μικρὰν ᾿Ασίαν, εἰς Βυζάντιον, ὅπου ἐχειροτόνησε πρῶτον ἐ- πίσκοπον τὸν Στάχυν, εἰς Στερεὰν Ἑλλάδα, ᾿Αχαϊαν καὶ τὴν πρωτεύουσαν ταύτης. τὰς Πάτρας. ὅπου ὑπέστη μαρτυρικὸν θάνατον. σταυρω θεὶς ἀντιστρόφως ὑπὸ Αἴγεά του. τοῦ ἀνθυπάτου τῆς πὀό- ως. Τοῦτον ἐκήδευσεν ὁ Ἄτρα τοκλῆς, ἐπίσκοπος Γατρῶν. ὑπ' αὐτοῦ Χειροτονηθεί Ἡ μνήμη τῆς ἐπετε' ου τοῦ Βπνάτου του τιμᾶται ὑπὸ τῶν Χωστισνῶν' ὅλων τῶν δονιιά των τὴν Όθην Μοεμθρίου, ἡ δὲ (Φυνόχεια εἲς τὴν ὔην σελίδα) µ ΗΙΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΜΛΚ. ΛΡΧΙΗΙΙΣΚΟΠΟΥ ΗΜΙΝ ΕΙΣ Τ0 ΠΡίΣ 5ΙΝΛ εδυνέχεια ἐκ τῆς Την σελίδος) Μ[ακαριώτατον καὶ αυοσέφρραν εἷς Αὐτὸν ἀνθοδέσμας ος ος Ἡ µετάύασις εἰς τὸ Σινᾶ ἐ πωαγματοποιή δη ὃν ἀεφοπλάνου χαι ελικχυπτέρυν. }ὸν Νακαθριώτα- τον. συνώδευσε, μεταξὺ ἄλλων, ὐ Αογιεπίσκυπος Σιναίου. Χ. 1190 «σοιος, στις ἔδρεύθει ἐν αΐον. Ἀύπιπασα ἡ ἀδειφότης τῆς λ1ονης πλήθους Οεδουίνων ὑπεδέχντ- τὸν δΝαγαριώτατον εἰς την ἐν χαταφανεῖ συγχινήσει. χατανυκτικῆς ἄτμοσφαιρος ἐψάλη δοξολογία και ὁ ᾿Ανχιεπί σχυπυς Ἀιναίου πρυσεφώνησε τὸν Διαγαυιώτατον χαιν ἔξεφρασε τά αἰσθήματα ἀγαλκιάσεως καὶ σεγ- χινησέως ἐπι τῇ επισκέψει. αιὲ παλκυμενὴν «ώνην Ἠὐγαρίστησεν ὁ Αικάριώωτατυς παι εἰἶπε, µέτα Εὺ ἄλλων, ὅτι ανένχαῦεν ἐπεύόμτι γα ἐπισχεφύῇ την ιερόν Νονὴν ἸἉγίας ολικατερίνης, τὸ ὄνομα της χωοιστιανιχαι. παραδόσεις με την ΑΌπφον, ναι σαν λονὴν ντος ὐὑποίας σιυνοεουν το ὑευθάδιστον ὄφος. Ἀαστα τν οὐκοκυγιαν ὁ Άσθχιε- πίσπυπυς «ιναιυυ αφοσεφερςν εἰς τὸν Μακαριωτατον υαρυύτιμον ΕΥ Ἀόλπιων και ειτα ἐέφεγετο επισα: ψις των κχειµήΚίων και πάντιων τῶν ἀξιυδεάτων ἓν τῇ ΔΙονῇ, 1 γαι εἰς ο.σὺς γνωστον Ότι Ἡ «για Αἰνατερινη εγεννηῦη ἐν λλες αν- ὀρείᾳ εξ ευγενων γόονεων και ω.ε- κυίνετο διὰ την σοφίαν της. αι σπάσθη τῦν Ἀωιστιανισμὸν καὶ ἑ- μαρτύρησεν έπι ΑΝΙαξιμιανοῦ. Τὸ σῶμα της ὅμως μετεφέρῦη. ὑτὸ ἀγγέλων εἰς το ὄἄρος, τὸ οποῖον ἔπτοτε φέρει τὸ ὄγομά της. }ὸ ὅ- ρος τοῦτο ἔχει ὕψος 2.646 µέτρα. Εὐλαθεῖς μοναχοί, ὁ Κάλλιστος ἐκ Ἱκερασοῦντος καὶ ὁ δίωύσῆς, ὥστις ἀπέθανε τὸ 1953, ἐσράμι- σαν µονυπάτι μέχοι τῆς χορυς ἤς του. ᾽Απὺ τῆς ῄατίσεώς της µέχρι σήμερον ἡ δΝίονὴ διενεργεῖ τὴν λεγομένην διά δοσιν, ήτοι τὴν. δωρεὰν διανομὴν σίτου, ὁ- σπρίων, χφημάτων καὶ φαρμάνων εἰς τοὺς πευιοικοῦντας νοµάδας χαθὼς καὶ εἰς τοὺς θεδουίνους, οἱ ὁποῖου διερχόµενοι ἐξ αὐτῆς κατασκηνώνουν εἰς τὴν περιοχήν. οἱ νομὰδες, οἵτινες ξοῦν πέριξ τῆς ΔΙονῆς ὡς καὶ ἡ αφυλὴ τῶν Ἐζεθελία {(Κατυίκων τοῦ ὄρους) εἶναι πιδανὸν ὅτι πατάγυνται ἀπὸ τετρακοσίους αἰχμαλώτους, καὶ ὅλ- λας ἑλληνικὰς οἰκογενείας, τὰς ὑπυίας ὃ ᾿Ιουστινιανὸς μετέφερεν ἀπὸ τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν καὶ τὴν Μαύρην Θάλασσαν καὶ ἐγκατέ- στησεν ἐχεῖ διὰ νὰ ὑπηρετοῦν αἱ προστατεύουν τὴν Μονὴν ἀπὸ ἓ- πιδρομὰς ἀγρίων φυλῶν. Ὅλοι δὲ οὗτοι ὡς καὶ πολλαὶ ἄλλαι φυ- λαὶ εἶναι σήμερον ὑπήκουι τῆς Αονῆς, ὑπὺ τὴν πολιτικὴν ἕ ἔννοι- αν, ΝΠ πληοώνοντες φόρους εἰς καμμίαν ᾿Ἀργήν, μὴ στρατενόµε- νοι ἆλπ. Ἆάρις εἷς αὐτοὺς ἡ Μονἡ ἀπέήιγε χαταστφοφας. Ἀλλὰ ναἱ ως συ ὁ ΔΙωάμεὺ δι ἐγγράφοι, φέρον- τος ἀποτύπωμα τῆς χειρός τοι, παρεχώρησε προστασίαν καὶ ᾱ- σφἀλειαν εἰς τοὺς μοναχούς. Ἰκ- πίσης ὁ Ναπολέων ἐχορήγῆσε πφρο- γόµια καὶ ἀπένειμεν εἰς αὐτοὺς τιµάς, δι ἐγγράφου «φέροντος τὴν ὑπογραφήν του (1199). Τὸ ἔγγοαφον τοῦ Μωάμεῦ μετεφέφὃη εἰς ΙΚωνστάαντινουπολιν ὑπὸ τοῦ χατακςσητοῦ τῆς Αἰγύπτου Σουλ- τάνου Σελήμ Α΄ (14516), τοῦ ὁε Ἀαπολέοντος διαφυλάσσεται ιἰς τὴν ἠιθλιοθήκην τῆς Μονῆς, Ὁ. ναὺς τῆς 'Ἁγίας Αἰἴκατερι- γης εἶναν ρυνμοῦ θασιλικῆς μὲ ποκλὰ μωσαϊκὰ καὶ τοιχογραφίας. Εἰς τὴν ἀφῖδα τοῦ ἱεροῦ ὑπάφμει ὠθαιότατον μωσαῖκὸν παριστάνγυν τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆνος. Κάτωδεν αὐτοῦ παριστάνονται οἱ Απόστολοι, οἳ 15 1φοφῆται κά. ᾿Υπάρχουν ἐπίσης εἰκόνες παρι- στάνουσαι τὸν Μωύσῆν λαμθάνον- τά τὰς δέκα ἐντολάς, καὶ ἐκθάλ- λοντα τὰ ὑποδήματά, του ἐνώπιον τῆς φλεγομέγης θάτου, τὸν ᾿Ίου- στιγιανὸν καὶ τὴν Θεοδώραν, υ- λάσσονται ἐπίσης ἐντὸς τοῦ [ευοῦ λείψανα τῆς “Αγ. Αἰκατερίνης. Μανωφιώτατυς προσεκύνησε τὴν χάραν καὶ τὰς ἁγίας χεῖρας. Ἠν- τὸς τοῦ ναοῦ ὑπάρχουν ἐπίσης ἓν- γέα παρεκκλήσια: τοῦ Συμεὼν τοῦ Ἀτυλίου, τῆς Ἁγίας ννης, 'Α- ίας λΙαρίνης, Αγίων Κωνσταν- τίνος καὶ Ἑλένης, Ἁγίου ᾽Αντύ- πα ἅλπ. Ἠὺ σπυυδαιότερον εἶναι τὺ παρεκκλήσιον τῆς Φ]λεγομένης λάτου, εἰς τὸ ὁπυῖον τελεῖται λει- τουργία κά). ἕκαστον Σάθῥατον (πκὴν τοῦ Ῥαθθάτου τῆς Διαναι- Υγησίμον), χαῦ’ ἤν μνημονεύονται οἱ εὐεργέται καὶ απροσκυνηταὶ τοῦ Σινᾶ δι Όλων τῶν αἰώνων, Διὰ νά, εἰσέλδῃ δέ τις εἰς τὸ πος». Ἑλήσιον τοῦτο, πρέπει, ὡς ὃ Μω- ὑσῆς, νὰ ἐκθάλῃ τὰ ιδ ήημονηή του, Οπισθεν τοῦ ναοῦ τῆς ᾿Ἁγίας Αικατερίνης γαἱ τοι παρε»γλ ησίου τούτου ὑπάρχει Ὀάμγος καὶ θάτος. Καὶ ὁ μὲν Κάμνος, διασώζει ἡ πιράδοσις, εἶναι ἡ θλαστήσασα οάόδυς τοῦ. λαρών, ἡ δὲ θήτος εἶναι συνέχεια τῆς φλεγομένης θάτου, Παρόμοια τούτων φυτὰ δὲν ὑπάρχουν οὐδαμοῦ τοῦ κόσιοτ, εισω τοῦ ἐκ γωάνίτου Μῦου τοῦ τειχκυὺς τις Ααονης καὶ εἰς µιχοαν αι τυυταυι ιν σὔνεταν του (αφος μὲ µιχρυν παρεκκλήσιων. μις εὐιαιτερον. δώμάτιον εντος τῆς «άονης φυλάσσεται πκῆὔος εν. θαντινῶν εἰκόνων ἁπαραμιλλου τὲ- χνῆς. «λλλωι εἰκόνες φυλάσσυν- ται ἐπίσης εἰς τὸ ᾖεγομενον Δυ:- σείον της Μονής, 11ολλαί τούτων ειναι διατυχοι η τρίπτυχοι, Ίστε- (ἐφθησαν ὁὲ ἐλεῖ, διὰ προς {)η- Ξιν χατα τὸν παφον τῆς Ειγυ- εοµαγίας. Επίσης εἰς τὴν ΑΊονην σώζονται καὶ ἄλλα ἔργα ἁγιογρα- φίας καὶ Ξυογλύπτικής, ὕπως εἰ- ναι αἱ αθεντικαὶ ξύλιναι πυβωι, ὡς καὶ πολλὰ παλαιά διατάγματα γαὶ ἔγγραφα. 1ερίφημος ἀγὰ τὸν χόσμον εἶναι ἡ ὕιολιοῦηήηκη ἥτις περικάμύανει ποκυτιμότατα αυχαῖα χειρογοαφα ἑλληνικά, σύριακα, ἀθαδικα κ/π. ΓΗ ὔιθλιοθήκη αὕτη, απὺ τῆς α πύφεως τοῦ πλήδους τῶν Ίειρυ- γθάφων καὶ τῶν παλαιών ὄιολίων, είναι η δευτέρα τοῦ κόσμον, µετά τὴν θιθλιοθήκην τοῦ. Ματικανυῇ, Ηολλοὶ λόγιοι Ἰαταφεύγουν εἲς αὐτὴν διά νά ἐμπλουτίσουν τας γνώσεις των καὶ νά ἀναπτύξωνν τὴν ἐπιστήμην των. Ἡ Ἀίονη τῆς 'Αγίαως Αἰκατεςί- γης εἶναι ὅασις πυλιτισμοῦ εἷς την ἁχανῆ ἔχτασιν τῆς ἑἐρήμου. ι{ ὃρᾶσις της ἁπλοῦται παντοῦ, ἔχει δὲ μετόχια καὶ περιουσίας εἰς πυλκὰ µεθη ὅπως εἰς τὴν Κύπρων καὶ τὴν Κρήτην. Πέρις αὐτῆς ὐ- φοῦνται πανυψηλοι χορυφαι ὀρεων, αἴτιγες ἀπηχουῦν τὴν παλαιὰν εῖ- αν δόξαν. 0ξ αὐτων µία εἶναι ἡ τοῦ «Αἰωύσέως (9544 µ.), πρὸς τὴν ὑποίαν ὁδηγεῖι ἀνηφορικὺν μονοπάτι μὲ 5.000 σκαλοπάτια. ηὶἰς τὰ κράσπεδα ὑπάρχουν δύο ἠνωμένα παρεκκλήσια τῶν προ- φήτών ΑΙωῦσέως καὶ ᾿Ελιάχ. Πὶς δὲ τὴν πυρυφὴν ἐντελῶς ὑπάρχει παρεμμλήσιον ἀφιερωμένον εἰς τὴν δόξαν τοῦ Παντοδυνάµου 9ε- οὔ. Ιρῶτος ὅστις κατέφτύγεν εἷς τὴν κορυφὴν αὐτὴν καὶ ἔκτισε παρεγκλήσιον ἦτο ὁ ἐρημίτης Ἰ- ουλιανὸς ἐξ ᾿δέσσης, περὶ τὺ 568 µ. Χ. Τὸν 6ον αἰῶνα ὃ αὖ- τοχράτωρ ᾿Ιουστινιανὸς ἀνήγειρεν ἐκκλησίαν, ἥτις Ὑχατεστράφη ὑπὸ σεισμῶν καὶ ἐπιδρομῶν Εεδουῖ- νων. Τὸ 1954 ἐπὶ τῶν ᾖἐρειπίων ἀνηγέρῦη μικοὺς μὲν, ἀλλὰ ὡραῖος ναός. Ἑξ ἄλλου, παραπλεύρως τῶν παρελκλησίων τοῦ ΔΙωῦσέως καὶ τοῦ ᾿Βλιάχ ὑπάρχουν καὶ ἁλ. λα παρεκκλήσια, τοῦ Βαπτιστοῦ «λαρώων ο Ἰωάννου, τῆς Ἁγίας Ῥώνης, τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ τῆς Αγίας Αν κ γίας Άννης. αἱ πιὸ πέρα, ἕ- γα ἄλλα μικοὺν µοναστήριον, τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Ἐπὶ τῆς πορυφῆς τοῦ Όὄρους τῆς 'Ἁγίας Ἀϊκατερίνης (264ὓ μ. ) ὑπάρχει μικρὸς ὁμώγυμος ναός, Παραδίδεται ὕτι τὸ σῶμα τῆς µάωτυρος εὐρέδη εἰς αὐτὴν τὴν δέσιν, ὄδεν µετεφέρθη εἰς τὸ κέν. τοικὀν Δοναστήριων. Μικρὺς Σε- νὼν ὑπάρχει, ὁ ὁποῖος ἐκτίσθη ὠσαύτως ἐπὶ τῆς κορυφῆς, εἰς τὴν ὑποίαν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἀνηγέρθη ὑπὸ τοῦ Μετεωρολογικοῦ Ἴνστι- τούτου Σμὶὸ τῆς Καλλιφορνίας μιχρὺν ᾿Αστεροσκοπεῖον. “Ὁ Ἀακαριώτατος, ὅστις ἔπε- σκέφθη πάντα τὰ ἐν τῇ Κεντρκῇ Μονῇῃ τῆς Ἁγίας Αἰχατερίνης, Ἱ- τοι. τὴν Βιθλιοδήκην, τὸ Μουσεῖον, τὰ παρεκκλήσια, τὴν φλεγομένην ὐάτον καὶ τὴν ράθδον, ὡς καὶ τὸ φρέαρ τοῦ Μωύσέως, ἀνεχώρησεν ἐκ τῆς Μονῆς προπεμφθεὶς ὑπὸ πάντων μετὰ τῶν αὐτῶν ἐκδηλώ- σεων ἀγάπης καὶ σεθασμοῦ. Εἶναι ἀξιοσημείωτον ὅτι εἰς τὴν Μο- γὴν εἴδομεν φωτογραφίας τοῦ Μακαριωτάτου πολὺ παλαιὰς καὶ σπανιωτάτας, πρᾶγμα ὅπερ δηλοῖ τὰς πρὺς τὸν ᾿Αρχιεπίσχοπον ἡ- μῶν αἰσνήματα τιμῆς καὶ θανμα- σμοῦ τῆς Σιναϊτικῆς ᾿Αδελφότη- τος, εἰς τὴν ὁποίαν περιλαµθά- γονται καί τινες Κύπριοι. Μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἐπισχέψε- ως ὁ ἈΙακαριώτατος ἐπέστφεε δι) ἑλικοπτέρου εἲς Τὸρ καὶ ἑκεῖ- θεν εἰς Ἀδιρον δι) ἀεροπλάνωυ. Κατὰ τὸ ταξίδι τοῦτο συνώδειων τὸν Μακαριώπαταν, ἐκτὺς τοῦ ᾿ Αρχιεπισκόπου Σιναίου, ὁ Δις:- δυντῆς τοῦ ΙΠολιτικοῦ του Γωα- φείου Χ. Πάτροκλος ταύρου, ὁ Αιευθυντῆς τῶν Νυπριακῶν οε- ρογραμμῶν καὶ τέως Ὑποιυργὺς καὶ Εοραμματεὺς τῆς ἘΕδναρχί: χ. Η. Πασχαλίδης, ὁ Διευθυνιῆς τοῦ. Γοραφείοι πανί 11ληοο- φοριῶν κ. 1. Ξιούτας χαὶ φὠτὸ- γράφοι. ἘἙπίσης ὃ Δο Κάμαλ Ράμζι Ἀτίνο, 'Ὑπουργὺς Ἐφαδια- σμοῦ τῆς Ἰκυθερνήσεως τῆς - νωµένης ᾿Αραθικῆς Δημοκρατίας καὶ Πρόεδρος τῆς Τιμητικῆς ᾿[- πιτροπῆς Συνοδείας τοῦ Μακαριω- τάτου, ὃ Ὑποπτέραρχος Α)λυ Αχμετ Γκέίτ, ὁ ᾽Αντισυνταγμα- τάρχης Αμπτελ Σααμπίνι, ὁ Όα- λαμηπόλος ” Άματελ Χάγκ. ὁ οὗ- ματοφύλαξ Μωχάμετ Σενὰν γαὶ ὃ ἰατρὸς Α[πάχερ, ΗΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ἢ ΑΡΧΙΒΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ ΘΑ 7ΗΤΙΣΗ ΤΗΝ ΕΝΗΣΙΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΝ ΑΙ ΔΥΣΧΕΙΡΕΙΑΙ, Απο Το ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ ΛΟΝΑΛΙΝΟΝ, ὅ, Ἰουνίου. ο Ἄσσοσ. Τρὲς ς). [0 νέος λο- χιεπίσχαπας τοῦ ιο ας ὃς Μίκαελ Ῥάμσεῦ ἐδήλωσε τὴν Άν οιακήν, 4Ἠν τοέχ.. µηνός, ὅτι υὰ ἐπιζητήση τὴν ἕνωσιν τῶν χοι- στιανικῶν. Εκκλησιὼν, ἐνῷ απωο- ειδοπυίησεν ὕτι ἡ σύνδεσις τῆς Γαιοκαθυλιχῆς Ἐγκλησίας μὲ τοιοῦτον σύστημα παρουσιάζει αι. θαρὰς δυσκολίας. Ὁμιλῶν ἀπὸ τῆς Τηλεοράσεως τος Λο ς ᾿Αρχιεπίσκοη- Ράμσεῦ ὑπενράαμισεν ὅτι ἡ χοιστιανικὴ ἑνότης ἐπιθάλλεται καὶ εἶναι ἐπιμτὴ ἡ δυσκολία ὅμως διὰ τὴν πραγματοποίησίν της ἐμᾳανίζεται εἷς τὺ Βατικανὺν, εὔπαν ὑφίσταται ὁ ἀπύλυτος εἷς, μὴ ἐπιτρέπων τὴν ὕπαρξιν ἄλλης ὑγχλκησίας ἐν τῷ Κόσμῳ», «Ἐν τούτοις, ἑτόνισεν, ὑφίστανται πολλὰ ποινὰ σημεῖα, εἶμαι δὲ θέ- θαιος ὅτι δύναται νὰ ἐξευρενῇ κοινἠ θάσι- καὶ ἐνδιαφέρον διὰ συ ητήσεις».,

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο ΕΞ ΟΥΓΚΑΝΤΑΣ π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΑΝΚΙΑΜΑΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΤ' ΑΥΤΑΣ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ 4p
ΘΑ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗ ΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΝ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Κυπριακό#Πολιτισμός 4p
Ο ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝ ΛΕΜΕΣΩ 4p
ΕΟΡΤΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΑΘΗΑΙΝΟΥ 4p
ΟΤΑΝ ΘΑ ΔΥΗΣ 3p
Η 19η ΜΑΪΟΥ 1231 3p
Ο Μακαριώτατος μετά του Σεβ. Σιναίου εις τον εξώστην της Ι. Μονής Σινά 3p
ΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑΝ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΣΙΝΑ 2p
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Κυπριακό 2p
Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ 2-3p
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΖΩΗΝ 2p
ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 2p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1,4p
ΠΕΡΙ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 1,4p
Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΗΜΩΝ κ.κ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΟΡΟΣ ΣΙΝΑ 1-2p
ΘΕΡΜΟΤΑΤΗΣ ΥΠΟΔΟΣΧΗΣ ΕΤΥΧΕΝ Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ 1p