Back

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, 1961-07-01

ἀ ΣΠΟΥΔΑΣΤΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗΣΑΝ ΠΟΛΛΑΣ ΝΗΣΟΥΣ ΡΟΔΟΣ, Ιούνιος. --- ΕἨπιθαί- γοντες τοῦ ΕΌ.1, «Μαχητής» ἀφίχθησαν εἰς Ρόδον αόθ σπυνδασταὶ τὴς Εν} ησιαστι- γῆς Σχυλῆς Ἀορίνουυ, μὲ επὶ της 1]ανοσιυ)ογ.. Αοχιιαν- Όριτην κ. ο. Πουλάκην, τοὺς καθηγητὰς τῆς σχολῆς χαὶ τὺν Διευθηυντὴν τοῦ 1 οαφείου Τύποι τῆς “Ἱερᾶς Συνύδοι χαδηγητὴν κ. Δαμ. οτρουμπούλην. ους άφι- χὔεντας, οἱ υποῖοι πῳαγμµατυποιονν προσκυνηµατικὴν - ἐππαιδεύτιρην ἐκδρομήν, ὑπεδέχῦῃ γαὶ ἐφιλ γησεν έν μέρους τοῦ ἀπυυσισον- τος εἰς Εύὐρώπην ΑΙητροπυζου Ρόδου οπυρίδωνυς, ὁ Ερωτυσόγ- λελλος της ΑΙητρυπύλεως λέ- δαάγνόρος. ατα την ὀι]μέρυν πι ῥαμονην των εἰς {όδον, οἱ σπου- ὁὀασταὶ τῆς Ἱερατικὴης 3 χυηὴς Ιορίνῦου επεσχέφθησαν την Μίυ: γην Φιλερήμον γαὶ τὴν ἀργαίον πύλιν Αίνδου, µεταθάντες εις τὸν τόπον ὕπου ἀπεθιθάσύη, κατὰ τὴν διέλευσίν του ἐκ Ὀόδου, υ Απόστολος τῶν Ευνῶν 1{ωάΐλος. ᾿Νξ ἄλλου, εἰἲς τὺν ἱερὸν γαυῦν τοῦ Μὐαγγελισμυῦ ἐτελέσῦη τὴν Ανριακὴν λειτουυγία, ατα την διάρχειαν τῆς ὁπυίας έψφαλλεν ἡ πεντηχονταμεκὴς Χχυθφδία τῆς σχολής υπὺ την ὀιεύύυνσιν του διακεχυιμένου.. πουσονυγοῦ-καθη- γητοῦ κ. Δημ. Γἱαναγιωτοποίυῦ, Οἱ σπυνδασταί, οἱ ὁποῖοι πρὺ τῆς ἀφίξεώς των εἰς Ρόδον πυυσήγ- γισαν εἰς Ἰῆνον, ὕπον παφέµεν- γαν μίαν ἡμέραν ὡς φιλοξεγουας- γοι τὴς διοικήσεως τοῦ ερυῦ ἵ- ὀρυματος τῆς νήσου, ανέχωώρησαν δια ἆω. και ἓν συνεχεια διά αἱάτμον, διά νὰ ἔπισχει υοῦν τὴν Δίονην και τὸ σπήλαιον, ὑποῦ υ οὐ ςε/τοτες αώαννης ἕνμ: ΕΙ λποναλ ιν, τελος οὖν που εης ἐπιστούφηὴς των εἰς ομρινόυν, µείευησαν. εἰς Πἰάουν. ατοθήει γα σημειωῦῇ οτι Ἠ. 12 ησιαστιχι -ΧυΚηὴ υυινθου, τελυῦσα ὑπὸ την εἰ εὐυσα Εναν παυυδηἵ ησιν τωι. λεευυ ντου. τς λοχιμανορίτοι 1ο, ΜΗουλάχης ενὺς διαγεχριµενον' και ἕκλελχτου τέχνου της ο ῆ σιας της αν άδος, ὑεωυτίτα ὅπου τα πρωτα εππαιοευτικα. ολλ ἠσι- αστικα ἱδρύματα αὐτῆς ἀποτελυῦ- οα φυτώριον διὰ τοὺς αὐριανυὺς Ἀληυικοὺς τῆς Ελλάδος. 0 ΝΓΡΟΤΙΚΙΣ ΛΑΌΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΤΙΜΑ ΠΡΕΠΟΝΙΣ ΤΗΝ ΜΝΗΜΙΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΤΝ ΠΑΤΡΩΝ ΔΟΠΝΑΙ, 0 ἸἹουνίου.-- διᾶς παφέχεται ἐκ Ιατρῶν ἡ πληρο- Φορία ὅτι πφωτοφανῆς λοσμυ- πνοροὴ ἐσημειώθη γνατὰ τοὺς τελεσθέντας τὴν Όὑθὴν ἹΙοῦνι- ου. ἑορτασμοὺς εἰς Πάτρας ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς μεταφορᾶς τοῦ λει- φψάνου τοῦ Απ. ᾿Αγδρέου ἓκ Πα τρῶν εἲς Κωνσταντινούπολιν. αλήδη λαοῦ ἤρχισαν νὰ συορέουν εἰς τὴν πόλιν τῶν Πατρῶν δύο καὶ τρεῖς ἡμέρας πρὺ τῆς ἑορτῆς ἀπὸ ὅλας τὰς ἀγροτικὰς περιοχὰς τῆς Πελοποννήσου ἰδίως ἀπὸ τῆς παραμονῆς δὲ δυσκόλως ἀνεύρισχε τις θέσιν διὰ παραµονὴν εἰς τὰ Ἐενοδοχεῖα τῆς πόλεως. Κατὰ τὸν ἑσπερυνὸν ἐχοροστάτησεν ὁ Μακ. Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Θεό- κλητος, τὴν ἡμέραν δὲ τῆς ἑορτῆς, ἐλειτούργῆησε θοηδούμενος ὑπὸ τοῦ. Σε6. Μητοοπολίτου Πατρῶν κ. Κωνσταντίνου ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αποστόλου Ανδρέου. Μετὰ την ἀπόλυσιν ὃ Μακαριώτατος ὠμί- λησε δι ὀλίγων σχετικῶς μὲ τὴν ζωὴν καὶ τὴν δρᾷσιν τοῦ τιµῶ- µένου. ᾿Αποστόλου, ἀπηνδυνε δὲ ναὶ χαταλλήλους πατρικὰς γουῦε- σίας πρὺς τὸ ἐκκλησίασμα. Ὅ Μακαριώτατος παρέµεινεν τἰς την πόλιν τῶν Πατρῶν υς φιλοξενού- µενος τοῦ Σε6. Μητροπολίτου δι) ἀνάπανσιν ὀλίγας ἡμέρας. Κατὰ τοὺς ἑορτασμοὺς τοῦ ἔπο- µένου ἔτους, κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμε- ρομµηνίαν ἐνδέχεται νὰ τελεσθῶσι καὶ τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀνεγεοθέντος περικαλλοῦς καὶ μεγαλοπρεποῦς ναοῦ τοῦ ᾿Απυστόλου, ὁὃ ὑποῖος ἤδη μετὰ δαπάνην τεραστίων ἑ- Ἑόδων καὶ πολυετῶν προσπαθει- ὤν, εὑρίσχεται εἲς τὸ τέλος τήν. Ὡς γνωστὺν ὁ ᾿Απόστολυς Αν: δρέας ἴδρυσε τὴν ἐκκλησίαν 1ῑα- τρῶν περὶ τὸ Τὅ μ.Χ. Ηρῶτον Ἠπίσκοπον ἐχειροτόνησε τὸν Στρατοχλῆν. Ὑπέμεινε µαθτοοι- χὺν θάνατον σταυρωδεὶς «ἄντι- στρύφως ὑπὸ Ἁἰγιάτου, τοῦ ἐπάν- χυυ τῆς πόλεως. Εὸ λείῴανόν τοι ταφὲν εἰς Πάτρας παφέμεινεν ὁ- κεῖ πέραν τῶν ὃρδυ ἐτών τε μέτε- φέρῦη ἐπὶ Ικώνστάντος τοῦ αὗτο- χράτυρυς Κωνσταντινουπύλέως καὶ ἰναπετέδη ἓν τῷ ἱ, ναῦ τῶν “Αγ. Αποστόλων. --τττι----αοο Τ0 ΛΙΛΙΑΓΜΛ ΣΥΓΚΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΑΟΗΝΑΙ, 8 Δ- πεστάλη εἰς τὴν ᾿φημεμδα τῆς Κυθερνήσεως τὺ διάταγμα συ γκλκή- σεως τῆς ᾿Ἱεραρχίας τῆς Ἰδεκλη: σίας τῆς Ἠλλάδος ἀπο : Σεπτεμθοίοι. Ἐν τῷ πετας Ἱερὰ. Σύνοδος. διέκοψε τις εγα σίας της λόγῳ τοῦ ὐέρους τν Ὅτην ἸἹουνίου. Ἰγνώσθη ἐπίσης, ὤτι πυυργεῖον ΙΤαιδεία-, δέν ἁπήντη- σεν εἰσέτι εἲς τὸ ἔγγοαιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. πεοὶ τοῦ λωατα: λόγου τῶν ἐκλογίμων. ἑουνίρλνν τς το ο” ΠΑΡΕΣΗΜΟΦΙΡΗΘΗ ϐ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΛΟΣ ΝΑΥΙΙΑΙΟΝ, 51 Ἰουνιουν-- 11 Α.Ν. ὁ Αασιλεὺς τῶν Ιλ Ηνων Εαὔλος ἀπένειμεν εἰς τὸν 3εῦ. Μητροπολίτην «Αργολίδος Ἡ, Χον- σόστοµον τὸν ᾿Ανώτερον Ἕαξιάρ χην τοῦ Βασιλικοῦ Γάγματυς ΕΣ εωργίου τοῦ Α΄. Εἰς τον αὐτὸν Μητροπολίτην ἔχει ἀπονεμηνή ἵ- πὺ τοῦ Ιασιλέως ὃ ἸΑνώτερυς Ταξιάρχης τοῦ Ἡασιλικοῦ Ἰάνμα- τος τοῦ Φοίνικος. ΚΛΛΟΥΜΕΝ. ΤΟΝ. ΣΥΓΧΡΟΝΕΝ ΛΝΘΡΩΠΟΝ (Σένέχεια ἐκ τῆς 1ης σελίδως τὴν εὔκολον ζωήν, τὴν ζωὴν τὴν ὑλιστικήν, την ζωήν τῆς ἠδονῆς καὶ νὰ πάρῃ «τὸν ζυγὸν χαὶ τὸ φορτίον» τοῦ χαδή- Χοντος, τῆς αὐτοθυσίας, τῆς ἀρετῆς, τοῦ ἁλτρουϊσμοῦ. Και αὑτὸ φοθεῖται καὶ αὑτὸ ἀποφεύγει. Φέλει μὲ ὁλιγοτέρους κόπους καὶ ὀλιγοτέρας στερήσεις νὰ ἔχῃ περισσοτερας χαρας καὶ ἂς εἶναι αὐταὶ «ἀπύθμεναυ παὶ φευγαλέαι. Αὐτὸ εἰ- ναι τὸ λάθος του, τὸ τραγιχὸν λάθος του. , , Πόσον πράγµατι θὰ ἦτο διαφορετικὴ ἡ ζωή τον, τὸ πύ- ριεχόµενον τῆς ζωῆς του, ἂν ἤκουεν ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τὸ κάλεσμα καὶ μαζὺ μὲ τὰς θαυμαστὰς εὐπολίας καὶ «νε σεις τὰς ὁποίας τοῦ παρέχει ὁ μηχανιχκὸς πολιτισμὸς ἔπω- φελεῖτο καὶ τῶν τεραστίων καὶ ἀπεράντων ὠφελῶν τὰς ὅ- ποίας τοῦ προσφέρει ὁ αἰώνιος ἀρχηχγὸς καὶ τροφοδότης τῆς ζωῆς ᾿Ιησοῦς Καλοῦμεν λοιπὸν τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον, ν᾿ ἀφήσῃ κάθε ἐπιφύλαξιν καὶ ν᾿ ἀπούσῃ τὸ κάλεσμα ἄχὶ νὰ προὀσξλ δη, ὅπως προσῆλθον εἰς τὰ γαλανὰ ἀχρογιάλια τῆς Τιθε- ριάδος, οἱ ἄνθρωποι τῆς μακρυνῆς ἐκείνης ἐποχῆς. οἱ πὸν- βασµένοι καὶ διφασµένοι Γαλιλαῖοι καὶ νὰ δοθῃ ὀλέφυχα ἔπως ἐκεῖνοι, εἰς τὸν «Υἱόὸν τοῦ ἀνθρώπου» διὰ νὰ εὕρῃ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ ἀλλόμενον, τῆν πραγµατικήν εὐδαιμοννκν τῆς φυχῆς, τὴν γαλήνην. Καλοῦμεν τὸν σύὐγχρόνον ἄνθρωπον ν΄ ἀποθέσῃ τοὺς πό- νους, τὴν ἀγωνίαν, τοὺς φόδους, τὰς θλίψεις, τὴν τρικυµίσν τῆς φυχῆς -ου εἰς ᾿Εχεῖνον ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν κχαλωσύνην Αχ! τὴν δύναμιν νὰ τὰς µεταθάληῃ εἰς ὁροσοσταλίδας ἀναφυχΏῆς καὶ εὐεργετικὰς δυνάµεις, αἱ ὁποῖαι δὰ τοῦ φέρουν θάρρος ναὶ ἐλπίδας διά νὰ δυνηδῇ νὰ συνεχίσῃ τὴν ζωήν του Ἆαι ν᾿ ἀποόῇ νικητής. Καλοῦμεν τὸν σόύγχρονον ἄνθρωπον νὰ παταθέση τὰς ἁμαρτίας του, τὸν ἐγωϊσμὸν του, τὰ πάθη του καὶ κάνς φαύλην ἐπιθυμίαν του εἰς Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος γνωρίζει παὶ δὺ- ναται νὰ συγχωρῇ καὶ νὰ δίδῃ δυνάµεις διὰ νέαν ζωήν. ζωὴν ὁλοχάθαρην καὶ εὐγενικὴν, ζωὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν νὰ ἐκχπηγάζη μιὰ ἀνείπωτη εὐδαιμονία καὶ χαρά: - Καλοῦμεν τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον ν᾿ ἀφιερώσῃ τὸ ὑπὸ- λοιπον τῆς ζωῆς του εἰς ᾿Εχεῖνον εἲς τὸν ὁποῖον ἀνήχει καὶ νὰ γίνη ὁ «πρεσξύτερες υἱός» δεχόµενός μὲ χαρὰν τὴν πα- τρικὴν κηδεµονίαν, ἡ ὁποία δὰ τὸν ὀδηγήση εἰς λειμῶνας εὐτυχίας καὶ εἰς τὰς φωτεινὰς κορυφὰς τοῦ παθήκόντος Υαὶ τοῦ ἁλτρου σμοῦ, τῆς τιμῆς χαὶ τῆς ἀρετῆς. Καλοῦμεν τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον νὰ δεχθῆ τὸ πάλε- σµα «τοῦ πράου καὶ ταπεινοῦ τῇ παρδία ᾿Ιησοῦ» «διὰ νὰ εὕρῃ ἀνάπαυσιν τῇ φυχῆ του». Διὰ νὰ αἰσθανξεῃ µέσα του ά9ξ ὡραῖον καὶ εὐχάριστον, κάτι τὸ ὁποῖον νὰ µὴῆ δύναται νὰ µεταφράση εἰς λόγους, πάτι τὸ ὁποῖον νὰ πλημμυρῇ τὸ εἶναι του διὰ µίας ἀνεκφράστου γαλήνης χαὶ θεξαιότητος διὰ την ζωήν, διὰ τὴν ζωὴν ἡ ὁποία θά εἶναι δι΄ αὐτὸν πράγµχτι ὡραίο.. Καλοῦμεν τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον νὰ λάέόη «τὸν ζυγὸν τὸν χρηστὸν καὶ τὸ φοξτίον τὸ ἐλαφρόν» τὸ ὁποῖον προσ- φέρει ὁ Κύριος καὶ νὰ ἄλλάξη πορείαν ζωῆς διὰ νὰ δυνηδη νὰ ριφθῇ εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς καὶ νὰ γίνη ὅημιουργός. ὅ,τι ὁραίου, ὑφηλοῦ καὶ ἰδανιχοῦ τοῦ ἐπιθάλλει ὁ προερι- σµός του, ὡς τοῦ τελειοτέρου δημιουργήµατος. Καλοῦμεν τὸν σύγχρονον ἄνδρωπον νὰ προσέλθη εἰς τῆν πηγήν, τὴν ὁποίαν ἀναξζητεῖ καὶ τὴν ὁποίαν ποθεῖ. Τό ὁλοκάθαρο νερό.της. Ὕδωρ ζωῆς καὶ εὐτυχίας. Θὰ τοῦ δώόύῃ ὅ,τι ποθεῖ, θὰ τοῦ δώση αὐτὴν τὴν ζωήν. Καὶ πηγὴ εὐτυχία ἡ Βασιλεία Του. Ναὶ ἡ Βασιλεία Του. μποτ σττττ εἶναι ὁ Χριστὸς, ὕδωρ ἡ ἁἀγάπη Του ναὶ ᾿Αρχιμ. Μ. Κ. “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ 7Η” ΝΕΠΡΤΗ ΤΗΣΙΕΡΑΤΙΚΙΙΣ ΣΧΟΛΗΣ ΛΙΡΛΡΝΛΒΛΣ’ (Συνέχεια ἓν τῆς ης αἲλίδυς) τοῦ κλήρου ἦτο καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὑψηλὴ καὶ τὸ ἔργον του συνεχἠς ἀγών. Εἰς τὴν ἐκ- πλήρωσιν τῆς πολυσχιδοῦς ἀπρ: στολῆς του πολλὰ ἐμπόδια «αἱ δυσκολίαι παρουσιάζονται. ο ἀγὼν ὅμως οὐδέποτε πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθῇ. 2 ήμερον, ὅτε ἡ Παιρὶς ας, χάρις εἰς τὸν ὑπέροχον ἀγῶνα καὶ τὰς θυσίας τῶν τεκνων τῆς, ἀναπνέει τὸν ἀέρα τῆς ἐλευψε- ρίας, ἡ ἀποστολὴ τοῦ ἱεροῦ κλή- ρου καθίσταται ἀκόμη σηµαντι- Χωτέρα. Κατὰ τὸν ἄπελευθερω εικὀν ἀγῶνα ὁ κλῆρος διεδρα µάτισε ρόλον ἀποφασιστικὸν καὶ ἡ ουµθδολή του ὑπῆρξε σηµαν: τι] καὶ πολύτιμος. Φρονῶ ἐν πεποιθήσει ὅτι ἄνευ τοῦ κλήρου δὲν θὰ διεξήγετο ἀγών. Εἰς τὸ 1ΗΡΟΝΟΜΙΕΤΟΝ ΕΣ Τ0 ΕΚΤΙΣΕΝ Ε- ΙΛΙΩΝ ΤΩΥ 0 ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΠΑΚΕΙΜ ΕΚΟΣΤΙΣΕΧΝ 1.000.000 ΑΡΧ. Ἰσχυοῶς εὐμενῃ ἀπήχησιν προ- ἳ τοῦ λαοῦ ὕλων τῆς καὶ τῆς ἐπαρχίας Αλε- ξανδοουπύλεως ἡ λαμπυὰ πρᾶξις ἐχάλεσε μεταξὺ τῶν κοινωνικῶν στρωμάτων πύλεως τοῦ 3εθ, Α[ητροπυλίτου. Ἰωαπείμ ὁ ὁποῖυς διέθεσεν ὕλας τὰς µέχρι τοῦδε οἴκονομίας του διὰ τὴν ἀνέ- Ύεοσιν καὶ ᾖλειτυγίαν Τηροχο- µείου. Τὸ κτίριον ἔχει ἤδη ἅποας- ρατωθῇ καὶ δὲν ἀπαιτοῦνται παρᾷ ὠρισμέναι. διατωπτώσεις, ὥστ: νὰ ἐγμαινιασῦῇ ἡ λειτουργία τοῦ ἵ- δρύµατος, Εἰς τὺ 1 πουκομεῖον τῆς Αλλε- Ἑανδφουπόλεως ἢὰ εὕρουν στέγην ἐντελῶς συγχορογισµένην -αἱ πε- ριποίησιν τώρα μὲν ἀμέσως περὶ τοὺς 90-00. γέροντες τελείως ᾱ- ποφον καὶ ἐγκαταλτλήνιόνοι, μὲ προοπτικὴν νὰ φδάσιιν πῳ,2δευ- τικῶς εἷς τοὺς 60, Τὸ ατίφιον ἀπὸ ἀπύήως διαη- ρυὔμίσεως καὶ ἀνέσίων εἶναι ἓν- τελῶς συγχρυνισιέγον, ὅπως δὲ φιλοδοξεῖ ὁ τδουτὴς του έναρχης, θὰ ἐπανδρωθῇ ναὶ μα ποοσωσικὸν ἄξιον τῆς ἀποστολῆς τοῦ, ὥστε ὅλοι ὅσοι δὰ ἔχους την τύχην νὰ εὔροῦν. Δαλπωρὴν ὑπὸ τα στέγην του νὰ, διέλβουν. τὰ: δυσαὰς τοῦ θίου των ἓν μπέσῳ τῆς ἀπαρωτή- του στοργῆς καὶ περιβάλψεώς, Ἡ ἀνέγερσις τοῦ μτιρίοὺ ἐστοί- χισε περὶ τὸ ἕν ἑκατομμύοιον δραχμῶν, τὰς ὑπυίας διέθεσεν ἐξ ἰδίων του ὃ Ἠλλην ἱεπάρχης, τοῦ ὑπυίου ἡ χεισογυµ΄ τιµῇ ὄχι μύ- νέον τώρα στάδιον τῶν εἰρήνι- κῶν ἀγώνων διὰ τὴν ἀναδημι- ουργίαν καὶ τὴν πρόοδον τῆς στα: τρίδος µας, ὁ κλῆρος ἔχει καὶ πάλιν νὰ παίξη ϱόλον σηµαντι- κὸν διὰ τὴν δημιουργίαν συνθη:- κῶν ἀνατολῆς εὐτυχεστέρων Ἰ- μερῶν διὰ τὴν νῆσον µας. Μὲ αὐτὴν τὴν προσδοκίαν, ἐ- πιδαιιλεύω ἐπὶ πάντας τοὺς ἀποφοίτους τῆς «Σχολῆς τὰς εὐλογίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν θείαν συναντί- ληψιν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς μεγάλης ἀποστολῆς τὼγ. γοφῶν Γιάγχυν ἐκ Βάσης τις γίος, Όμηρος Ἱερείδης. ὃχ Φλά συν, ᾿λύραάμ ΙΤαπαμιχαὴλ ἔχ Χούλους, Ἀοιστόφορος Πολυδό- ροῦ ἐκ Αιμνατίουῦ, Ηλίας Εροκυ: πίυν ἐν Μηλικουρίοῦ, «λοΐζος Χατζηγεωργίου. ἐξ. ἁογαχίου, γωσιμᾶς Χατζηνικολάυν ἐκ Σου: σχιοῦς, Βασίλειος Ἀριστοδούλου ἓκ Μελάναυχας καὶ Ἀγδυέιες Κα: τζηπαπασεραφεί ἐν Πατρικίου, Αιάκονοι: Γεώργιος Φτι- λιανοῦ ἐκ Νυκόπετρας, ἑνρίτων Διονυσίου. ἓν Γευάσης, Ἀικόλαος Ιναλοχαίρης ἓν Ξυλοτύίμπους, Τε- ώργιος Καπαρῆς ἐκ Λύσης, Ἆα: οἱ. ΕΦΗΤΕΙΝΟΙ ράλαμπος Οἰκυνόμου ἐξ «κάν ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ δοῦς, ᾿Ιλγδοέας Παναγιώτου. ἓξ Ἁγίου. ᾿Ἀμδροσίου Λεμεσοῦ καὶ Κατὰ τὺ σγυλιχὺν ἔτως 199 -- 81 Νικόλαος Παπαδημητρίου ἐξ ἸΑ- ἀπεφοίτησαν ἐκ τῆς Ἱερατιχῆς| οαδίππου. λαἴλα ίτ Σάύ- Νχολῆς «Απόστολος Βαρθνάθας»| ας Τοιφταρίδης ἐκ Λισοῦ. καὶ Ἱευεῖς Ξε- οἱ ἀκόλουδοις ΑΛΕΞΑΝΑΡΟΥΗΙΝ Ανδρέας Γιάγκου ἓν Σατᾶς. ΕΞΕΛΕΓΗ ΝΕΙΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΜΛΧΛΙΡΑ τῆς {[αι αρ ῆς Τὴν πρωΐαν Ἰουγίου,. ἢ Όβης παρελὺ. μηνὸς ᾿Αδελφότης τής Ἱερᾶς οδωνῆς ΔΙαχαιρᾶ συνῆλθε ὑπὺ Ἱῆην πφο- εδρίαν τοῦ Οεοφιλ. Χιορεπισή- που Τοιμιθοῦντος χ. Γεωργίοὴ, δι ἐχλυγὴν γέου Εγουμένουν αν: ξελέγη παμφηφεὶ ὁ ΠΗ.οσιολαγ. ᾿Λρχιμανδρίτης τῆς 'Περᾶς Μ1η- τροπύλεως Πάφου κ. Ἰλπίδιος Δασάπης. Ἡκ τῶν δεναπέντο αὐτῶν τῆς Μονῆς, ἐννέα ἑφήφ:σοαν ὑπὲο τοῦ. Π[ανασιολογ. ... Ελτ δίου τέσσαρες ἀπέσχον τῆς ψης προρί- ας, ἕτερφοι δὲ δύο ἆπουσάτοντες διά σποιδὰς εἰς ᾿Αιήνας, δεν ἠδινήθησαν νὰ μηήισοῦν, διὰ τὸν γευεκλεγέντα Ἠγούασνυν δὲν ὑπῆρξεν ἀνδυποφηφιότης, απρνο---------- ΕΙΣΙΤΗΡΙ0Ι ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ᾽ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΙΝ ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΙΕΝΕΡΓΗΘΟΥΝ ΑΘΗΝΑΙ, Ἰούνιος, --- Ἰδκ τοῦ 'Ὁ. ἱδρυτὴς τοῦ Γηροκομείου ᾿Αλε- ξανδρουπόλεως Σε6. Μητροπολίτης Ιωακείμ. ἀλλὰ. καὶ ὀλκλησρον {νκ- γον αὐτόν, τὴν Ἰλληνικὴν Ορυύνυ σον κλησίαν. 0 ΕΥΛΟΓΙΌΣ ΚΟΥΡΙΛΛΛΣ Ὁ. πρόεδρος τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Συλλόγου «ξΣελασφόρος» κ. Αθ. ζή- σης, του πρὸς τὸν ἀποθανόντα Μητροπο- λίτην Κορυτσᾶς Εὐλόγιον Κουρίλλαν, ἱδρυτὴν τοῦ Σολλόγου, ἀνεφέρθη εἰς τὰς ἀρετάς καὶ την ὁδρᾶσιν τοῦ ἐκλι- πόντος ἱεράρχου. Μεταξὺ ἄλλων, ἑ- τόνισεν ὅτι ἡ ζωή του ὑπῆρξε συνε- χἧς ἀγών διά τὸ μεγαλεῖον τῆς []α- τρίδος, τὴν εὐημερίαν τοῦ ποιμνίου του καὶ τὰς ὑψηλάς κατακτήσεις τοῦ πνεύματος. «Αἱ ὁμιλίαι του, εἶπεν ὁ κ. ζήσης, τὰ ἀναρίθμητα συγγράµ- πατά του καὶ τὰ ψήγματα χρυσοῦ, ἄτινα ἀνεύρισκέ τις εἰς τὰς μετ’ αὖ- τοῦ συζητήσεις, ὑπῆρξαν καὶ εἶναι δι ἡμᾶς πνευματικοὶ θησαυροὶ ἁμυ- βήτου ἀξίας καὶ ἀδάμαντες άπροσμε- τρήτου καὶ ἐκτυφλωτικῆς ἆἀκτινο- θολίας. εἰς ἀποχαιρετιστήριον ὁμιλίαν 0 ΑΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΠΤΗΣ 0 ΝΕΙΜΛΡΙΥΣ ΕΗΙΣΗΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΟΙΠΙΝΑΙ, 98 Ιουνίου. --- Τὸ παρελῦ. Σάθθατον 24ην Ιουνίου, ἑωρτάσθη εἰς τὸν ἱ. γαὸν Ἁγίου ΓΣεωργίαυ Ἰκαρύτση. ἡ ιινήµη ἑγὸς γέου Ἁγίου, τὴν ὕπαρξιν τοῦ ὁ- πυίου ἀσφαλῶς ἀγνοοῦν ὅλοι οἱ Ἕλληνες Ορθόδοξοι, ΠΙαναγιώ- τηδες καὶ 1Ταναγιῶτες. Ὁ νευµάοτυς 1[αναγιώτης εἶναι ἐπίσημος Άγιος τῆς ᾿Ορθυδόξου Ἠγκλησίας καὶ ἀναφέρεται εἲς τὸ μαρτνυρολόγιον τοῦ. Νικοδήμου τοῦ ἑἉγιορείτου (σ, 188). ἸΠμαρτύνη- σεν εἰς ἡλικίαν 90 ἐτῶν, τὸ 1τβ0 εἷς Κωνσταντιγούπολιν, ἄποχε- φαλισθεὶς ὑπὸ τῶν Τούρκων τὴν ὃλην Ιουνίου, [Ὁ. ἀκαδημαϊκὺς κα. Ἡ. Αποα- λὴν. Θεσσαλονίκης δοῦν ἀπὸ τῆς Ίδης µέχοις 90ης ὑπουργείου. Παιδείας ἀνεκοινώβη ὅτι αἱ εἰσιτήριοι ἐξετάσεις εἰς τὴν ᾿Ανωτάτην ᾿Εκκλησιαστικὴν χο δὰ διενεργη- Σεπτεμθρίου.. Τὰ δικαιολογητικά τῶν ὑποψηφίων δέον νὰ ὑποθλη- δοῦν µέχρι τῆς Ίδης Σεπτεμθοίου. Επίσης αἱ εἰσιτήριοι ἐξετάσεις τὴν ἑξαταξίων Ἐκκλησιαστικῶν Σχολῶν δὰ διενεργηδοῦν ἀπὺ 10 --1π Σεπτεμύρίου, τὰ δὲ σχετικὰ δικαιολογητικὰ πρέπει νὰ ὕποθλη- ὑοῦν µέχοι τῆς 8ης Σεπτεμθρίου. ὅτι Ἐξ ἄλλου, ἀνεκοινώθη, µέχρι τῆς 10ης Σεπτεμθρίου πῳέ- πεν νὰ ὑποθληδοῦν αἱ αἰτήσεις καὶ τὰ δικαιολαγητικὰ τῶν ὕπυ- φρηφίων διὰ τὸ Ἱεροδιδασκα]εῖον Εελλᾶς. Η ΠΑΝΟΡΘΟΛΟΞΟΣ ΛΙΛΣΚΕΨΙΣ ΤΗΣ ΡΟΛΟΥ ΡΟΔΟΣ, 1Τ Ἰουνίν, ---- Ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Μητροπολίτου Καρπάθου-- Κάσου Σεθασμιωνή- του ᾽Αποστόλου συνῆλῆον εἷς τὸ ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν εἰς πώ- την συγεδρίασιν τὰ µέλη τὴς ὁρ- γαγωτικῆς ᾿Επιτροπῆς τῆς [Ταν ορθαδόξου διασκέφεως Οὐδονυ χαὶ ἔλαθον διαφόρους ἄποφασεις σχε- τικῶς μὸ τὸν προγράµµατος καὶ τῆς ὀργανώσε- ως. τῆς διασκέψεως. Ὡς ἀὠνένοι- χαταρτισμὸν τοῦ γώθη ἐπισήμως, αἱ ἐἑργασίαι τῆς «Α΄ ἐν Ῥόδῳ οἰκουμενικῆς τῶν ᾿Ορθοδόξων διασκέψεως δὰ υἰρ- χίσουν τὴν 16ην Σεπτεµθρίου, δὰ διαρκέσουν δὲ µέχρι τῆς δας Ἰὁ- τσιώτης γράφει σχετικῶς, ὗτι τὸ] κτωθρίου. Κατ) αὐτὴν δὰ συξητη- ὄνομα Παναγιώτης χρονολογείται ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς ουρχολρα- τίας καὶ εἶναι δεῖγμα τῆς ἁη όαι- ώσεως τοῦ Βλληνικοῦ λαοῦ εἰς την Ἠητέρα τοῦ Χριστοῦ. Ἰὸ μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Παναγιώτου καθαγιάξει περισσότερος τὰ ὄνο- μα καὶ οὐδόλως ποόχειται νὰ συ- σκοτίση τὴν πυρίαν πηγὺν τοῦ ὁ- νόµατος, 'Ὁ. πρωθιερεὺς τοῦ ἁγίο 1 ε- ωοργίου. Καορύτση κ. Παναγιώτης Παπαδόπουλος. ἐπιδυμῶν νὰ -α- ταστήαῃ γνωστὴν τὴν ὕπασξιν τοῦ νεοµάρτυρος. Παναγιώτου, καθιέ- ρώσε τὴν ἐν λόγῳ ἑοοτὴν καὶ ἑξέ- ὃωσε αποὸς τοῦτο ἰδιαιτέραν κο λουδίαν, τὴν ὁποίαν δὰ διανείµη εἷς ὅλας τὰς ἐκκλησίας τῆς Ἡ.- λάδυος. ΑΠΕΒΙΠΣΕΝ Η ΙΤΑΛΙΣ ΜΟΝΑΧΗ Η ΠΟΙΑ ΕΦΕΡΕΝ ΕΠΙ 40 ΕΤΗ ΤΑΣ “ΠΛΗΓΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” ΡΩΜΗ. 50 Ἰωοννίου,-- Απεθίωσε ἐν Ρώμῃ εἷς ἨΠλικίαν 04 ἐτῶν ἡ μοναχὴ ΄Ἔλενα ᾿Αντξέλα, ἡ ὁποία ἔφερε τὰ. στίγματα --- «τὰς πλη- γὰς τοῦ. Κοιστοῦ» --- γαὶ ἔδεω- ρεῖτο ὑπὸ χιλιάδων Ἱταλῶν ὡς ἁγία. αμ... ν -υ---υ- Α΄ πέντε πληγαὶ τῆς Ἓλενας ἐνεφᾳαγίσθησαν τὸ πρῶτον ποὸ 40 ἐτῶν καὶ ἀπὸ αὐτὰς ἐξήρχετο αἴ- μα κατὰ τὴν ποώτην ΓΤαρασχευὴν ἑκάστον μηνὺς ὅτε πλήθη αιτε- κεντωρῦντο διὰ νὰ ἴδουν αὐτὴν εἰς Κοζένζα τῆς Καλαθοίας, τῆς 1η: . πο , ., αν. οὰ τίου. ᾿Ἱταλίας, ἅπου αὕτῃ ἔση. Ηολλὰ ποόσωπα ἐθεώμοιν. τὰς πληγάς της ὡς Ὀαῦμα. Ἡ Έλενα ὠμίλει γλὠσσας τὰς ὑπυίας οὐδέ η , τ ωτ Ἡ κ ποτε ἐδιδάχῆη, μεταξὺ τῶν ὑποί- ων τὴν ἀρχαίαν Ἱολληνικήν, ΄ ες. Ν, ΐ λ . Εὐραϊρὴν καὶ τὴν Ἡ Έλενα ἀφηγεῖο ὡς εξ ἐκεῖνα. τὰ, ὑποῖα συνέθησαν ς αὐτὴν: «λἰφχνιδίως ἠσθάνδην ἵ λιγγον καὶ κατύπιν ἀπώλεσα τᾶς αἰσθήσεις μον. Τότε αἶαα ἤρχισε . / ολ 3 , Φε νὰ ρέῃ ἀπὸ τὰς πληγάς µου, Ἑτέ- ὔαλον ἐντόνους κρανγάς κα εἷ- δον. τὸν. Κοιστὺν γαὶ συνωμµίλοιν δοῦν διάφορα Βέµατα δογματικά. κοινωνικά, ὀργανωτικὰ καὶ διοι- κητικά. ἘἜξ ἄλλου, ἐγνώσθη, ὅτι τὸν προσεχῆ µῆνα δὰ ἀφιχθῇ εἲς τὴν νῆσον µας ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Δἢ- στραλίας. ὃ ὑποῖος, μετὰ τοῦ ΜΙη- τροπολίτου Ῥόδου. Σεθασμιωτάτοι Ῥπορίδωνος, ἔχουν µεταθῇ εἰς Λε- ξὲν 'Ελθετίας διὰ νὰ μετάσχοιν εἰς τὸ συγελθὸν ἐχεῖ συνέδοιον τοῦ Παγκοσμίου Συμµθονλίου Ἐγ- Ἀλησιῶν πρὺς συξήτησιν Πεμάτων σχετικών μὲ τὴν µετανάστενσιν. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊἱοθεσίαν ᾿Λοιῦμ. 15) 61 Υἱοβξετοῦντες: Χοιατοφῆς ἸἼω, Παλαίσιη ἐν Φρενάρου, ἐτῶν 96 χαὶ Ἑὐδοχία Ἰωάννου ἐκ Φρενάρου ἐτῶν 99, αξ αὐτὸν εἲς τὰς γλώσσας τῶν - τ . ο ͵ ζ ἀρχαίων ἱερῶν χειµένωνι.ι, Εν] Ἰἰοθετούμενον: -- ῃ . » 6 1ά . ο οτε τοῦτο συνέθαινε χατὰ τὴν ἡ- Ελένη ἐκ Φρενάρου λίρας µέραν, ἐνίοτε δὲ. γατὰ τὴν γή πτα»ρ. Ἱατουὶ. ἐξήτασαν τὰς π)ονάς της καὶ ἀνέλισαν τὸ αἴπα τὸ ὅ- ποῖον ἐξήργετο ἐξ αὐτῶν, πιπτο- ποιήσαντες ὅτι τοῦτο ἤτο τῆς αὖ- της ὁμόδος ὡς ἐκεῖνο τὸ Ἀποην ἔορεεν ες τὰς «λέθας της: ---ᾱὉ 0 ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΠΛΤΡΙΑΡΧΗΣ ΘΑ ΜΕΤΑΒΗ ΕΙΣ ΗΠΕΙΡΟΝ ΗΟΛΝΝΤΝΑ, 16 Ὡς πληροφαρυύμεία, βέρους ὃ᾽ ἀφιχθῇ εἲς Πλ άαα Οἰκουμενικὸς Πατοιάογης Ἱων- σταντινουπόλεως ᾿Αδηνγανόμας καὶ δὰ ἐπισχεφῦῇ τὸ Βασιλικὺν. 1]ω- Μωνίου, ἀπὸ τὸ ὁποῖον νστάντται, Ίουῦνιο ο, ὀντὸς τοῦ ἕνστασιν ὑεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύ- 1 ἐτῶν. Οἰονδήποτε πρόσωπον γνωρίξζον ο αν ς διὰ τὴν ὡς ἄνω Τϊο. την ἐγγοάφως πρὸς τὸν Μακ. Αρχιεπίσκοπον ἀναγράφον ναὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἓν- τὸς δεκαπέντε (156). ἡμερῶν ἀπὺ τῆς σήµερον. Ἐν Βαρωσίοις τῇ 15ῃ Ιωυνίων 1901. . Ἔκ τῆς Ἱερᾶς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου. Ὑπεύθυνος: ΧΡ, ΑΓΑΠΙΟΥ Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Λευκωσία. Ἅ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 . . . - κ ΣΑΒΒΑΤΟΝ, 1 Ιουλίου 18 ΠΗΙ ΕΠΙ 1Η ΙΙΙ ὗ ΙΙ ΜΙΤ, ΜΝΝ Κατά μίαν τῶν τελευταίων ἐκδό- σεων της ἡ ἔγκριτος ἐφημερὶς ««Υ- ΠΡΟΣ» τῆς Λευκωσίας,, ἐδημοσιευσε τὴν. κατωτέρω ἀνταπόκρισιν τοῦ. ἐν Ἀθήναις συνεργάτου της, την ὁποίαν, ὡς ἄκρως διαφωτιστικήν καὶ λίαν ἐν- διαφέρουσαν τοῦ. ἀναγνώστας τῆς «᾿Εκκλησιαστικῆς ζωῆς» ἀναδημοσιεύ- οµεν αὐτὴν κατωτέρω ὡς ἔχει: Εἰς τοὺς διαφόρους Ναοὺς τῶν ᾿Αδηνῶν, τοῦ. 1ειραιῶς καὶ τῶν προαστείων τῆς 'Ελληνικῆς πφυ: τευούσης εἶναι τοποθετημένοι πυλ- λοὶ Κύπριοι κληοικοί, οἳ πλεῖστοι τῶν ὑποίων φοιτοῦν εἰς τὸ {Παγε- πιστήµιον, καὶ οἱ ὁποῖοι παρα/.].ή- λως πρὺς τὴν φοίτησίν των δισ- κονοῦν ες διαφόρους ναούς. 1- γαι θεθαίως δύσχολον νὰ συΥγντν- τρώση ῄ«ανεὶς ὅλα τὰ ὀνόμαιι. νομίσω ὅμως, ὅτι δὰ ποοκαλέγῃ τὸ ἐνδιαφέρον πυλλῶν ἀναγνω: στῶν, ἡ πληροφορία ὅτι περισού- τεροι τῶν 20 Ἁυποίων ἱερωιένων εὑρίσκονται ἐν Ἑλλάδι μὲ ἀἄντ- χειμενικὸν σκοπὀν, ἀφοῦ ἁποη- τήσουν, νὰ ἐπιστρέφουν εἰς τὸν ἰδιαιτέοαν των. πατοίδα Ἀύπουν. τουλάχιστον οἳ περισσότεροι ἓ αὐτῶν. διὰ νὰ προσφέρουν τὰ ὑπηρεσίας των εἷς τὴν Αὐτονί- φαλον ᾿Εκκλησίαν τοῦ ᾿Απυστό- λου Βαρνάδα. Οὕτω, εἲς τὸν Άγιον Ληκήτοον τῆς ἑνορίας Κυψέλης εἶναι τόπο- δετημένος ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης Ἑ- πιφάνιος Ἀφιστοδούλου, Δεολόγος καὶ φοιτητὴς τῆς ἈΝομικῆς. Εἰς τὴν 'Ἁγίαν Τριάδα Βύρωνο- ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Ὄρψαις- δης τῆς Θεολογίας καὶ τῆς Νομ-- Χῆς. Βΐς τὺν Άγιον Ιωάννην Βουλιαγμένης ὁὃ Λιάκονος Χοί- σανθος Γεωργίου, τελειόφοιτς τῆς Θεολογίας, δι ἐἔξετάσεις ἐπὶ ατυχίφ. Εὶς τὴν 'Ἁγίαν Ρὶ- ρήνην ὁ Διάκονος Νικηφόρος Κυκ- κώτης (πτυχιακά). Εὶς τὸν “ὰ- γιον ᾿Ἰωάννην Ῥέντην ὃ Φιλύθευς Μαχαιριώτης (απτυχιακὰ). Εἰς τὴν Μοίµησιν Θεοτόκου, εἰς Μο: γαστηράκι, ὁ διάκονος Γεώργιος Κυκκώτης (1ον ἔτος φιλολογίας). ας τον Άγιον Λημήτοιον Νις λθετίας ὁ διάκονος ἁδαμάντιος Ῥ Κωκωώτης Δετὴς φοιτητὴς τῆς Εεωπονικῆς). Βἰς τὴν 'Ἁγίαν ει γην Κοκκινιᾶς ὁ ἱερεὺς ᾿Ανδρέι- ᾿Αργυρίδης, δευτεροετὴς τῆς θε ολογίας. ἀὶς τὸν αὐτὸν ναὺν ὁ Διάκονος Κύριλλος, πρωτοετης τῆς Θεολογίας. Εἰς τὸν ναὸν Με. ταμορφώσεως Βύρωνος, ὁ δευις. ροετῆς φοιτητῆς τῆς Θεολογίας Διάκονος Ῥάδθας Κυκκώτης. ης τὴν ΔΙητρόπολιν ᾿Αδηνῶν ὁ Λι ἄκογνος ᾿Ανδιμος, πρωτοετῆς τῆς Φιλολογίας. ᾿Επίσης εἰς τὴν Μη: τρόπολιν, ὃ Διάκονος Διονύσι- ΜΙαχαιριώτης, πρωτοετῆς ἢῆς θες, λογίας. Εἰς τὴν !Α. Παρασκενὴν Πειραιῶς ὁ πρωτοετὴς τῆς Θεολς. γίας Διάκονος Ἀυπριανύς, Ι]- τὴν Παναγίαν ΕΒλαχερνῶν Ἶτει- ραιῶς ὃ Διάκονος Άνδιμος Λουί. ζου, απρωτοετὴς τῆς ΘἘεολογία:, Βὶς τὸν Άγιον Νικόλαον Και δέας ὁ ἱερεὺς ἸἨΜενέλαος Πατ: γεωργίου, πρωτοετῆς τῆς Θεο).- γίας. Είς τὴν ἸΚοίμησιν Θεοτόκω Παλαιοῦ Φαλήρου, ὁ Διάκονις Χριστοφόρος Κομοδᾶτος, τεταρτη- ετἠς τῆς Θεολογίας. Βὶς ἕτερον ναὺν ὃ ἱερεὺς Κύριλλος ἄνκνώ. της, τεταρτοετῆς τῶν Ἀίαδημαιι- χῶν. Εἰς τὴν Ἰαναγίαν Ρόι θης ᾿ Ἀθηνῶν ὃ Διάκονος ᾿Αδαμάν. τιος Ευκκώτῆς, πρωτοετῆς τὴς Θεολογίας καὶ εἷς τὴν Χρυσορ)- ἴάτισσαν Ζωγράφου ὁ Διάκονος Γρηγόριος. Ἡ Κύπρος, τῆς ὁποίας ὁ λα- ὃς ἔχει ἀνεπτυγμένον τὸ ὂρη- ᾿ σχευτιχὸν αἴσδημα καὶ θαθεῖαν τὴν πίστιν πρὸς τὸν Θεὺν ναὶ τὴν Ἑλλάδα, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ ἀντιπροσωπεύεται εἰς τὰ ἀνώ- ἵατα ἐκπαιδευτήρια τῆς Ελλάδος μὲ πλειάδα φοιτητῶν, οἱ ὁιαῖοι περιεθλήθησαν τὸ ἱερατικὸν αχῆ- μα διὰ νὰ ὑπηρετήσουν τόσον ἐν Ἀθήναις, ὕσον καὶ ἀργότευν εἰς τὴν ἰδιαιτέραν των πατρίδα, τὴν Ἐκχλησίαν, Εἶναι δὲ θέδαι- ϱΝ, ὅτι ἀποφοιτῶντες. θά ἅπυτε- λέσουν στελέχη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἱκανὰ καὶ ἄξια, διὰ νὰ ὁδηγήσουν τὴν ποίµνην :οῦ Ἀφιστοῦ εἰς τὸν δρόµον τοῦ Φωτός, τῆς ᾿Αληθείας καὶ τῆς Δικαιοπύ. γης. Π. 5. Μ. ΕΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΛΧΕΥ ϐΑ ΕΠΡΤΛΣΟΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΣ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΑΘΗΝΑΙ, 19 ἍὈἸουνίου (Β.Ι. Ρ.). --- Καθ ἅ μεταδίδει ὁ ἐν ἸΤαλαιστίνῃ ἀνταποχριτής τοῦ Ραδιοσταϊμοῦ µας, Δὰ ἑορτασῦῇ ἐφέτος πανηγυρικῶς ἡ ἑορτὴ τοῦ Προφήτου ᾿Ηλιοῦ τοῦ Ὀεπίτοι ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἕἑορτασμῶν θὰ τελεσῦῃ ὑπαίθριος πανηγυρικὴ λει- τουργία, ὑπὸ τοῦ Σε6. Μητραπο- λίτου Φιλαδελφείας κ. Ἐπιφανίοι θοηθουµένου καὶ ὑπὸ ἄλλων Ίνω τέρων αληρικῶν τῆς Σιωνίτιδας ἐκχλησίας, εἰς χῶρον ἐπὶ τοῦ ἤ- ροὺς Καρμήλου ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὁ προφήτης Ἠλίας ἐτέλεσε δαῦμα καταθιθάσας πῦρ ἐξ οὐρανοῦ. Με- τὰ τὴν Λείαν λειτουργίαν ὁ 3.6. δά ὁμιλήσῃ ἐπὶ τῆς σηι:ασίας τῆς ἑορτῆς. σι Ὡσαύτως ἐδῶ εἷς ᾿Αδήνας εἰς τον πανηγυρίκοντα ὁμώνυμον ναὺν Παγρατίου δὰ τελεσθῇ πα- νηγνρικη Ὀεία λειτουργία που- εξάρχοντος ᾿Αρχιερέως. Τοῦ Υία- καριωτάτου κωλυοµένου, δὰ προ- στῇ τόσον τοῦ ἑσπερινοῦ ὅσον κιὶ τῆς θείας λειτουργίας εἷς ἐν τῶν θοηθῶν ἐπισκόπων αὐτοῦ. -- Ὡς γνωστὸν ὁ Προφήτης πλεον ὰ Ηλίας ἔξησε κατὰ τὸν Θον αἰῶνα π.Χ. ἐπὶ τῆς δασιλείας τοῦ ἆσε- θοῦς θασιλέως ᾿Αχαάθ' κατήγετο ἔκ Θέσθης καὶ διὰ τοῦτο ὠνομά- ξετο Θεσθίτης. Ἠλεγξε τοὺς πα- ρανομοῦντας ἀσεδεῖς θασιλεῖς ᾿Ἀχαὰόθ ναὶ Ἰεζάθελ. Ἐτέλεσε διὰ τῆς δυνάµεώως τοῦ Θεοῦ ὑπευ- φιυσικἁὰ δαύματα, ὅσον οὐδεὶς ἅλ- λας ἀνῆρ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Δὲν ὑπέμειγε σωματικὸν θάνατον, ἀλλὰ ἀνελήφθη σωματικῶς ἐπὶ πυρίνου ἅρματος ὡς ὃ Ἐνώγ, Κατὰ τὴν µεταμόρφώσιν τοῦ Κι- οίου ἦτο παρὼν μετὰ τοῦ πρυφή- του. Μωῦσέως συνομλῶν ἐπὶ τοῦ Θαθωσίου μετὰ τοῦ Κνυοίοι. ΣΗΜ. «Β.2.: Ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος ἡΜητροπολίης Φιλαδελ- φείας Επιφάνιος ῥδιῆλθεν ἐκ Κύπρου, πρὸ διετίας, κατὰ τὴν 1Την Ἀεπτεμθρίου 19659, Ἅσινυ- δεύων μετὰ ἄλλων τὸν µεταδάντα ἐξ Ἱεροσολύμων εἰς ᾽Αθήνας Μακ. ΠἩατριάρχην Ἱεροσολύμων κ. Βενέδικτον. Κατὰ τὴν στάν- µευσιν τοῦ ἀεροσκάφους εἰς τὸ ἀεροδρόμιον Λευκωσίας συνηντή- ὕησαν μετὰ τοῦ Μακ. ᾿ΆΑφχισπι- Ἀόσπου Κύπρου κ. Μακαρίου, σι- γοµιλήσαντες ἐπὶ µίαν περίπου ὥραν. ΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Α’ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Συνέχεια ἐκ τῆς Ἆης σελίδος} . ὃν Ν - ΄ στιαγικαὶ ἀρεταὶ τῆς ταπεινώσε: ως, τῆς φιλαδελφίας καὶ τῆς ᾱ- Υάπης. Αγαπητοί, πολλὰ διὰ μέσου τῶν αἰώγων ἐγράφησαν καὶ ἐλέ- χῦησαν διὰ τὴν καλλιτέρευσιν τῆς κοινωνίας καὶ πολλὰ προετάθησειν διὰ τὴν πρόοδον αὐτῆς. Πολλαὶ φιλοσοφικαὶ δεωρίαι καὶ πολλὰ φιλοσοφικὰ καὶ κοινωνινὰ συστήµατα ἐφηρμόσθησαν διὰ τὴν καλλιτεύρεσιν τῆς κοινωνίας καὶ μα - . ' τῆς προόδου τῆς ἀνθρωπότητος, αλλ ὅλα ἀπέτυχον οἰχτοῶς, Καὶ σήμερον, ἐὰν ρἴψωμεν ἕνα ἑταστικὸν καὶ ἐρευνητικὸν θλέµ. μα εἷς τὴν διεῦνῆ κατάστασιν ὑά παοατηρησῶωμεν ὅτι καὶ πάλιν ἡ ἀνθρωπότης ὀδύνει καὶ στενάξει, 0 ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἤρεμυς αι Ὑαλήνιος, Τὸ ἄγχος γαὶ ἡ αγωνία πιέζει τὰ στήθια του, Τὸ φάσμα ἑνὺς τρίτου καταστρεττι- ποῦ πολέμου εὑρίσχεται διαρκῶς ἐνωπιὸν του καὶ δὲν τοῦ ἔπιτρο- πει να ἠσυχάσῃ. Μάτην ἐπίστει- σεν ὅτε μετὰ ἀπὸ δύο παγχυσα(- ους πολέμους, κατὰ τοὺς ὑποίοος τόσαι ψυχαὶ ἀνθρώπων ἀπωλέσθη, σαν, δὰ εὕρισχε τὸ ποθούμενον. Ι]οῦ εἶναι αἳ ἐπαγγελίαι καὶ πωῦ αἱ ἐποσχέσεις τῶν πεγάλων Τὸ ἀρχαίον ρητὸν τῶν Λατίνων Ώοπιο Ποποίπή μαρις εὑρίσμεται καὶ σήμερον εἰς τὴν ἡμεφησίαν διάταξιν. Ὁ κόσμος εἶναι καὶ πό. ιν διηρηµένος εἷς δύο ἀντιμαχό- μενα στρατόπεδα. Ὁ. ᾿Ανατολιρὴς καὶ ὁ Διτικὸς συνασπισμὸς ἄντι- μάχονται ἀλλήλων, Μία τιτανυ- µαχία καὶ πάλιν ἀπειλεῖ νὰ κατα: στρέψῃ τὸ σίµπαν. “ϱ εἷς ἄντα- γωνίξεται τὸν ἄλλον εἲς μονικά µέσα καταστοοφῆς, τὶ ἡ ἀτομικὴ καὶ ἡ θόμύα Ποὺς τὶ αἱ χιμαίς Ποὺς τὶ ᾖ πλισμός καὶ τὰ τικἁ γυμνάσια: ἔπιστη- Ηοὺς ὑδρογονινὴ πυρηνικαὶ δο- διαρκὴς ἐξο- διαρχκῆ στρατιω- Καὶ ἔρχεται ἤ τ- παντησις. διὰ γὰ διατηρήσωµεν την εἰρήνην, Ὁποία πλάνη! Διὰ τοῦ φόδου νὰ διατηρηδῇ ἡ εἰφήνη. Αὲν γνωρίζουν ὅτι τὸ άντε : Ταθμαχον τοῦ φόδου εἶναι ἡ νά: ἳ πη, ἥτις «ἔξω θάλλει τὸν φόδων» καὶ ὅτι ἡ εἰρήνη δὲν εὑρίσκεται πουθενὰ ἀλλοῦ παρὰ εἰς τὸν ἂἆρ- Χηγὸν καὶ δοτῆρα τῆς εἰρήνης Ἀριστόν, Ὅστις οιεκήρυξεν «ωέωι- γην τὴν ἐμὴν δίδωµι ὑμῖν», ονα- δούλια καὶ διασκέψεις µκορυφῆς συγερχονται διὰ γὰ σκεφθοῦν ἐ- πὶ τῆς διεδγοῦς καταστάσεως. Αλλὰ, οὐδὲν .. ἀποτέλεσμα, διότι ἀπο τὰς ἐπυσήμους τραπέξας τῶν διασκέψεων τούτων λείπει εἷς, ὃ Κύριος, ὁ ὁποῖος Βά φωτίσῃ καὶ ὑὰ καθοδηγήσῃ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς. Ἡ θεραπεία αὐτῆς τῆς κατα- στάσεως εἶναι ὁ Κύριος. Ἡ «αἶπτις τῆς ἀνδρωπότητος εἲς τὸν Κύ- ρἱον ἡμῶν Ἰ]ησοῦν Χριστόν. Καὶ ἀσφαλῶς ὅταν ὑπάρξη αὐτὴ ἡ µ πίστις, ὁ ἄνθρωπος δὰ ταπεινυι- ὺῃ, δὰ θεωρῇ τὸν ἄλλον ἄνδρω- πον ὡς ἀδελφόν καὶ δὰ ἀγαπή- σῃ τὸν πλησίον του. Πιστὴ 20ι- πὸν ἐφαρμογὴ τῶν διδαγµάτων τοῦ δείου ἈΝαξζωραίου. «Εάν τὰς ἐντολάς µου τηρήσητε, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσδε, ἐὰν δὲ μὴ φι- λάξητε, µάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται»͵ διακηρύττει ἡ Αγία Γραφή. Ας ταπεινωθῶμεν, ἀδελφοί μον, ἃς ἀγαπήσωμεν ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, ἂς ἐπικαλεσθῶμεν τὸ μέγα ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν Όνομα τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἠρεμήσωμτν καὶ ἴδωμεν ἡμέρας καλυτέράς. Ας τὸν παραχαλέσωμεν ὅπως φωτίζη τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς τοὺς διευθύνοντας τὰς τύχας τῆς ἀνδρωπότητος, ἵνα θαδίζωσι συµ- φώνως τῶν ἐντολῶν καὶ διδα (ιά- των Του καὶ ὁδηγήσωσι τὸν κό- σµον εἷς πραγματικὴν εἰρήνην καὶ εὐημερίαν. Ας προσευχηθῶμεν ὅλοι. ὥστε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἷς τὺ θιθλίον τῆς Γενέσεως χαὶ τὸ ὁποῖον φαίνετα: ὅτι ἀκόμη νὰ ἐπιφέρετα: ἐπάνω τῆς ἀθύσσου τῆς σημερινῆς ἀνθρ οπύτη- τος, κατέλθῃ καὶ κατασκηνώσῃ ες τὰς ψυχὰς καὶ τὰς χαρδίας τῶν ἀνδρώπιον διὰ νὰ τὰς φωτίσῃ αἱ τὰς ὁδηγήσῃ εἰς τὸν δρόµον τῆς ἀρετῆς. Αμήν, ΣΑΒΒΑΤΟΝ, 1 Ἰουλίόυ {96ἱ Ἰ. Δ. ΟΚΟΝΙΝ [κ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΒΜΙΛΕΙΝ 47ον ἵὉ Κέζερ σταµάτησξ κατά- πληκτος, κ᾿ ἔπειτε ποοχωση- σε, θαρύς, προς τὸ πχρᾶθιῃρο. Κοίταξε πολλὴ ὡρκ “ὁ και- νούργιο κτίριο μὲ τὶς ἐπιθλη: τικὲς διαστάσεις. έλος ξα- ναγύρισε, κάθησε, κι ὄπχιοε ἀργὰ-ἀργά νά τούει. Δὲ Φἄι- νόταν νἄχει τὴν ὠρξεῦη ὄνθρώ: που ποὺ γύρισε ἀπὸ ἑλαατικά λουτρά. ἜἜρριχνε κάθε τόσο τοῦ Φράνσις κρυφᾶς αστιὲς μὲ τὰ μικρά του (ιάτ.α. ] σιωπῆ του θάραινε σ᾿ ὅλο τὸ δωµά: τιο. Τέλος, ὁ Φράνσις ἀποφάσι- σε νὰ μιλήσει, ἁπλὰ κι ἀδέ- ξια. -- Πρέπει νὰ πάρετε μιὰ ἆ- πόφαση. κύριε ἐφημέριε. ᾿Χ΄ παγορέφατε τὸ χορὸ και τὶς μικτὲς συγκεντρώσεις. Απ τὴν ἄλλη μεριά ὅμως, «ἂν οἱ ἐνορίτες µας ἀρνηθουν να µονιάσουν, ἂν μποῦὔκοτάρουν τὸ κέντρο καὶ δὲν ἔρθουν σ αὐτὴ τὴ γιορτή, ὁ σὲρ Τζώρτζ θὰ τὸ θεωρήση θανάσιμη προσθολή. , Καὶ χωρὶς νά σηκώσει µάτια του ἀπ' τὸ πιάτο, Φράνσις πρόσθεσε: -- Θὰ ρθεῖ ὁ ἴδιος τὴν Πέμ- πτη γιά τά ἐγκαίνια. τὰ ο) Ὁ. πάτερ-Κέζερ δὲ μπο- ροῦσε νὰ φόει ἄλλο. Τὸ παχὺ καὶ τρυφερὸ μπιφτέκι ποὺ εἷ- χε μπροστά του του φαινόταν σὰν µμετζεσόλα. Σηκώθηκε ἀπότομα, καὶ τσαλάκωσε Την κάρτα μὲς τὴ χούφτα του, με μιὰ τρομερὴ ξαφνική ὁρμη, , -. Δὲ θὰ πᾶμε σ’ αὐτὰ τα διαδολοεγκαίνια! Δὲ θὰ πᾶ- µε! Μὲ ἀκοῦτε Σᾶς τὸ λέω μιά γιὰ πάντα. , Εέω φρενῶν, θγῆκε ἀπ᾿ τὸ δωμάτιο. Τὴν Πέμπτη τὸ 6ράδυ, Φρε σκοξυρισµένος, καθαρός, με καὶ τὰ καλύτερά του ράσα. μιά ἔκφραση πότε ἐγκάρδια, πὀτε μουτρωμένη, ὁ πάτερ-- Κέζερ πῆυε στὴ γιορτή. , ) Φράνσις ἐρχόταν ἀπὸ πίσω του. Ἡ καινούργια αἴθουσα ἢ- ταν ὅλο κίνηση καὶ φῶτα, ἆ σφυκτικὰ γεμάτη ἀπ᾿ τοὺς ἐρ:- γαζόµενους της περιοχῆς. Στὴν πλατφόρμα ἦταν καθι- σµένοι καὶ μερικοὶ ἐπίσημοι τοῦ. τόπου, τοῦ ἀνθρακωρυχείου, ὁ δά- σκαλος καὶ δυὸ ἀλλόδοξοι παπάδες. Όταν ὁ Φράνσις κι ὁ πάτερ Κέζερ κάθησαν στὶς θέσεις τους, ξέσπασαν δυνοτὰᾶ χειροκροτήµατα, ἔπειτα µερι- Κἁ νιαουωρίσµατα καὶ δυνατα ’Ο Κέζερ ἔσφιξε τὰ γέλια. σαγόνια του. Ἡ γενικὴ συγκίνηση ἔγ.νε ἀκόμα πιὸ µεγάλη, ὅταν ἆ- κούστηκε νὰ φτάνει ἔξω ἓν ἁμάξι. Ἕνα λεπτὸ ἀργότερα, µέσα σὲ γενικὸ πανδαιµόνιο, ὁ σὲρ Τζώρτζ ἔκαμε τὴν ἓμ- φάνισή του στὴν πλατφόρμα. ΄Ἠταν ἕνας ἄνθρωπος µετοί- ου ἀναστήματος, κάπου ἑξῆν: τα χρονῶν, καὶ τὸ φαλαχκρό του κεφάλι εἶχε γύρω λίγα ἄσπρα μαλλιά. Τὸ μουστάκι του ταν κι αὐτὸ ἀσημένιο. καὶ τὰ μµάγουλά του ροῦ:- κόκκινα. Εἶχε ἐκεῖνο τ) : ραῖο χρῶμα ποὺ διατηρον μερικοὶ ξανθοὶ στὰ γεράµατά τους. ἕνας ἄνθρωπος Ἱόσο ἁπελὸς στὰ ροῦχα καὶ στοὺς τρόπους μποροῦσε νὰ διαθέτει άνοια δύναμη. ἜΑκουσε μ’ εὐχαρίστηση, ὃ ταν ἄρχισε ἡ τελετὴ, τὸ χοῖ- ρετισμὸ ποὺ τοῦ ἀπηύθυνε ὁ κ. Κάῑλ, κ᾿ ἔπειτα εἶπε κι ὃ ἴδιος μερικά λόγια. -- Γιὰ νὰ εἶμαι δίκαιος, ςἷ- πε στὸ τέλος, πρέπει νὰ ση: µειώσω ὅτι ἡ ἔμπνευση τοῦ «Ὁ- ραίου αὐτοῦ σχεδίου ὀφείλε- ται κυρίως στὴν εὐρύτητα τῶν ἀντιλήψεων τοῦ σις Τσίσχολμ. Ὅλη ἡ αἴθουσα ξέσπασε πὲ χειροκροτήματα, κι ὁ Φράνσις κοκκίνησε. Τὸ θλέμμα τοῦ, παρακλητικὸ καὶ λιγάκι ἕνο- χο, στράφηκε πρὸς τὸν προϊῖ- στάμενό του. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΑΡΟΣ Κ, ΣΥΡΙΝΚΙ κ μ ΠΡΟΙΦΛΗΣΙΣ ΜΡΟΣ {Συνέχεια ἐν τῆς 2ας σελίδος) γένει ἱδρύθη τὸ πρῶτον ὑπὸ τοῦ ᾿Εθνομάρτυρος ᾿Αρχιετι- σκόπου Κυπριανοῦ πρὸ 150 ἐ: τῶν, τῷ 1812, καὶ ὅτι τούτο ἐπεξετάθη πρὀ τινων διὰ δώ- ρεᾶς ἐκ 30.000 λιρῶν του νον Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκς- που. ᾿Αξιον ἴδιαιτέρας ἐξάο- σεως εἶναι τὸ γσγονὸς ὅτι, ὡς ἐτονίσθη καὶ προηγουµένῶς, πὸ νέον «γυμνασιακὸν κτίριον τοῦ Παγκυπρίου Γυμνασίου Θηλέων, τὸ νῦν ἐγκαινια-ό- μενον ἐπισήμως, ἱδρύθη τῇ ἐνεργῷ, ἠθικῇ και ὑλικῇ, σοµ- παραστάσει του Μακαριώτα΄ του. Αρχιεπισκόπου. Εἰς τὸ δύο ταῦτα μεγάλα ἐκπαιδει)- τικἀ δημιουργήματα φαίνεται ἡ στοργικἡ χείρ τῆς Εκκλη: σίας ὑπὲρ τῆς Ἓλληνικας Παιδείας ἐν Κύπρῳ. Μήπως ὅμως δὲν θὰ πρέπη νὰ Ἡνη: μονεύσω καὶ πάλιν τὴν προ Ἱ. νος χρόνου εὐτυχίαν, την 9: ποίαν ἠσθάνθημεν καταθέτον΄ τες τὸν θεμέλιον λίθον τοῦ νε ου Ὑυμνασιακοῦ κτιρίου τοῦ Γυμνασίου Κύκκου ἀναγε'ρο- µένου διὰ μεγάλης δωρεας τῆς “ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου Η µήπως δὲν πρέπει νά μνημο- γεύσω περαιτέρω τὴν προη΄ γουμµένην, ἔστω ὑπό τινας ϱ: ους, ἵδρυσιν του Παρθεναγ΄ο: Ὑείου Φανερωμενης ὑπὸ τοῦ Ἱεροῦ ναοῦ Φανερωμένης καὶ τὴν πρὠτην δημιουργ!ίαν τοῦ ἐν Λευκωσίᾳ πρὸ 100 καὶ Παρθεναγωγείο» πλέον ἐτῶν διὰ μεγάλης δωρεᾶς τοῦ τότε ΛΩὴ τροπολίτου Πάφου Μεοφύτου. Τοιαύτη ὑλικὴ καὶ ἠθικ συµθολὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἰς τὴν πλήρωσιν τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἀναγκῶν της πρωτευούσης τῆς νήσου ἔπισο ρε. τὴν αἰωνίαν εὐγνωμοσυ Π» τοῦ λαοῦ. Αϊ δωρεαὶ των Φ: λομούσων πολιτῶν συνεπλήρω σαν, ὡς εἶπον, τὰς θασικὰς ταύτας δωρεάς. Αἱ τιµητιέσαι πλάκες τοῦ Κεντρικου Πανκυ- πρίου Γυμνασίου ἔχουν πολη: ρωθῇ ὀνομάτων τῶν τοιούτων δωρητῶν. 'Εκατὸν .. κλείουν ἐφέτος ἀφ᾽ ὅτου ἵδρι θη ἡ Ἑλληνικὴ. Ζχολὴ τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου Κυπριανου. Ἰ μετατραπεῖσα ἀραδύτερον εἰς Παγκύπριον Γυμνάσιον. Ἡ εὖ καιρία αὕτη παρουσιάζεται εις ἡμᾶς, ἵνα συμπληρώσωμεν το σήμερον ἐγκαινιαζόμενον ἓρ γον, ὡς ἐγένετο δι᾽ ἀναλόγου ἐνεργείας πρὸ ἐτῶν ἐπὶ τῃ Βθετηρίδι τοῦ Παγκυπρίου Γ.: µνασίου. Διὰ τῶν ἐράνων ἐ κείνων ἱδρύθη ἡ Σεθἐρειος Ἐιθλιοθήκη. τὸ Σχολικὸν Λου: σεῖον καὶ τρεῖς αἴθουσαι δ. πεντήκοντα έτη δασκαλίας καὶ ἐργαστήρ'α. Τὸ γεγονὸς τώρα τῆς σﵴ πληρώσεως 120 ἐτῶν ἄπο -5 ἱδρύσεως τῆς Ἑλληνικῆς Σχ» λῆς τοῦ Αρχιεπισκόπου θνοµάρτυρος Κυπριανοῦ, προ: δρόμου τοῦ Παγκυπρίου {[ν: µνασίου, ἐλπίζομεν νὰ ἕορτα- σθῇ πρωτοθουλίᾳ τῆς Ἐφορεί ας τῶν Ἑλληνικῶν Ἐκπαιδευ- τηρίων Λευκωσίας µετά τινχς µῆνας. Τότε θὰ παρασχεθῇ καὶ ἡ εὐκαιρία ὀργανώσεὼς ἐρά᾽ νου πρὸς ἵδρυσιν τῆς μόνη” τὸ νέον τοῦτο διδακτήριον 5.’ θούσης τελετῶν, ἀπαραιτήτου συμπληρώσεως τοῦ ὅλου 20: κροτήµατος. Οἱ ἀπόφοιτοι προ παντὸς τοῦ Παγκυπρίου Γυ- µνασίου, τὸ ὁποῖον ἀπὸ ὁ55- τίας περίπου περιέόαλεν ἐν ἑαυτῷ ὡς ἰσότιμον τὸ τμῆμα θηλέων, τὸ σήμερον ἐξελιχθεὺ εἰς παράλληλον 2 χολεῖου, ἔ- χουν τὸν πρῶτον λόγον. θὰ ἠδύναντο αὗται νὰ προσφξ: ρουν τὸ δῶρον τοῦτο εἰς τὸ σχολεῖον των ἐπὶ τῇ συμπλη- ρώσει 2δετίας ἀπὸ τῆς ἱδρύ: σεως τοῦ Τμήματος τούτου. Εὐτυχῶς πλεῖσται ἐξ αὐτῶν εἶναι ἀρκούντως εὔποροι, ὥστε τὰ δύνανται µόναι νὰ ἀναλα- θωσι τὸ ὅλον ἔργον. Άλλα καὶ πάντες οἱ ἄλλοι πολῖτα: ἔχουν ἠθικὴν ὑποχρέώσιν μὸς συνεισφέρουν εἰς τρόπον, ὥοτε μετ’ ὀλίγον χρόνον νὰ δυνὰ- µεθα νὰ τελέσωμεν καὶ τὰ ἐν: καίΐνια τῆς αἰθούσης ταύτης. Τελευτῶν ἀπευθύνω θερμά συγχαρητήρια πρὸς πάντας ἕ- κείνους καὶ πάσας ἐκείνας, αἲ ὁποῖοι θὰ ἔχωσι τὴν εὐκαιρυλ” τὰ διδάσκωνται καὶ νά διδ4- σκωσιν ἐν τῷ λαμπρῷ τούτῳ σχολικῷ οἰκήματι ὡς καὶ πρὸς πάντας τοὺς γονεῖς, οἱ ὦ: ποῖοι ἔχουσι καὶ θὰ ἔχώσι την εὐτυχίαν νἁ στέλλώσι τὰ τό κνα των πρὸς ἐκπαίδευσιν ἓν αὐτῷ. Ταυτοχρόνως ὅμως καὶ αἱ εὐχαί, ἀπευθύνονται πρὸς πάντας τούτους, ὅπως ὁσ»” περίλαμπρον οἰκοδομικῶς ναι τὸ ἔργον, τόσον περίλαι- προς εἶναι καὶ ἡ ἐθνική, ἡ δι κή, ἡ πνευματικἡ καὶ ἡ ἐν γει ἐκπαιδευτική προσφορά, ἡ τὸ- ας η Φ μελλούσας µπτερας τῆς Λε» ὅλης νήσου καὶ ὡς τοις στ] θὰ ἀποκτᾶται ὑπὸ τούτων ἓν τῷ εὐαγεῖ αὐτῷ ἱδρύματι». σπωρσ-ο-------- Α ΜΙ ΜΚΑΤΕΡΙΝΗ (δυνέχεια ἐκ τῆς δας σελίδος) τηση οἱ σοφοὶ θά τὴν ἔκασναν ν᾿ ἀλλάξη ἰδέα, καὶ νὰ τα: ραδεχθῆ πὼς δὲν εἶναι σωστὴ Ἱ χριστιανικὴ διδασκαλία. ΄Ο Μαξέντιος µάλ'στα φοθέρι 7: τοὺς σοφούς, πὼς θὰ τοὺς ἆ ποκεφάλιζε, ἂν δὲν τὰ κατα- φερναν νὰ κάνουν τὴν Αἰκα τερίνη νὰ παραδεχθῆ πὼς ὁ χει λαθεµένες ἰδέες. ΄ Ἡ συνάντηση μὲ τοὺς 52 σοφούς ἔγινε, καὶ τὸ ἀποτέλε' καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς παρχ- δέχτηκαν τὴ χριστιανικἡ δι23- σκαλία καὶ θαφτίστηκαν. Ὁ Μαξέντιος, σὰν ἔμαθε τὸ ἀπ: καοῦν ζωντανοὶ οἱ σοφοί, κι Ἆ Αἰκατερίνη ν᾿ ἀποκεφαλιστῆ. Ἔτσι θανατώθηκε ἡ Αἰκατε' στηκε καὶ στοὺς Κυπρίους, οἱ ὁποῖοι τὴν τίµησαν σὰν ἁγία. σαν στ ὄνομά της 1{ ναούς. ᾿Απὸ τότε τοῦ. Νοέµθρη, κι ἐξακολο χῶρες. ὑπολειπομένης νὰ ἱδρυθῇ {ἰς Ν. ΚΛΗΡΙΔΗΣ ὁ Πτόναλτ Κάιῑλ καὶ ἡ γυναίκα του, ὁ γιατρὸς Φαινόταν παράξενο πῶς πατερ- Φράν. ος ὁποία θὰ προσφέρεται εἰς ᾱς Κωσίας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν Τ: σµα ἦταν ἀντίθετο. Οχι µόνο 3 ομως ἔν νᾶ -ν πομαδᾶν οἱ σοφοὶ νι - ἐκεῖνο τὸ ὁποιον ὤθησε τον ἔγι σουν τὴν Αἰκατερίνη, ἀλλὰ τόντάρχον καὶ τὸν ὡδήγησε παρ ᾿ τοὺς αύδας τοῦ Κυοίους τέλεσµα, πρὀσταξε ἀμέσως νὰ ρίνη κι ὁ θάνατος της γνώ: καὶ σ᾿ ὅλην τὴν Κύπρο ἔκτι- ἄρχισαν νὰ γιο: τάζουν τὴ μνήμη τῆς, στὶς 23 θοῦν ὡς τὰ σήµερα νά τὴν ἴι- μοῦν σὲ ὅλες τὶς ᾿Ελληνικὲς Τὸ παρεκκλήσιον τῆς Φλεγομένης ὁάτου εἰς τὴν Ε, Μωῦσῆς ἤκουσε τὸν Θεὸν νὰ λέυῃ ὁτ'τὸ ὄνομά Του ΡΕΚΚΛΙΙΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΗ” Μονὴν τοῦ Σινᾶ, που κατὰ τὴν Παλαιάν Διαθήκην ὁ εἶναι «Ὁ Ων». το ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΣ «᾽Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι οὐδὲ ἐν τῷ 0 Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Ἆρι- ἃ : : 0 στὸς, ἀγαπητυί µου χριστιανοῦ μόλις εἶχε τελειώσει τὴν ἐπὶ τοῦ ὕρους ἠθικὴν διδασκαλίαν Του. Κατέρχεται τοῦ ὄρους μετὰ τὴν ὁμιλίαν Ίου, καὶ ἀκολουθούμενος ἀπὸ τοὺς µαθητάς Του καὶ ἀπὸ ὅ- γα ἄπειρο πλήθος ποὺ ζητοῦσε νὰ Ἐεδιιμάσῃ εἰς τὰς ἀκενώτους πηνὰς τῆς δείας Του διδασκαλίας. εἰσὲρ χεται εἲς τὴν πόλιν τῆς Καπρῦ- ναούµ. 'Εδῶ εἷς τὴν πόλιν αὐτὴν συναντᾷ τὸν ἑκατόνταρχον τῆς σημερινῆς αγγελικῆς περικ»- πῆς. Καὶ ἀμέσως ὁ Ῥωμαῖος αὖἲ- τὸς ἀξιωματικὺς αέφτει στὰ Ἱ{- δια τοῦ Κυρίου καὶ τὺν Όερμοτα ραγαλεῖ. «Ἱνύοιε ὃ παῖς ον δἷ- ὕληται ἓν τῇ οἰχίᾳ παραλντινός. δεινῶς ὀασανιζόιεγυ-». Κύριε, ὁ δοΏλός µου, ὃ ὑπηθέτης µου εὖ- ρίσχεται ἐπὶ αλίνης ὀδύνης, εἷς τὸ χρεθθάτι τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀρ ρώστειας, εἶναι παράλυτος. Δὲν μπορεῖ νά, κινηδῇ, δὲν μπορεῖ νὰ | γα σηνωῦῇ. Πονάει φοθερά. Τὰ ύά- σαχά τον εἶναι πολλὰ καὶ εί: πωτα. Καὶ ὁ Κύριος. Αὐτὺς ὃ ᾿Οποῖυς ἀᾳ ῆχε τὰ οὐράνια σκηνώματα καὶ τὴν δόξαν, τὴν ὑποίαν εἶχε παρ. τῷ Πατοί Του, καὶ ἦλῆεν ες τὴ πόσµον αὐτόν, διὰ νὰ σχονυπίση τὸ. δάκρυ καὶ νὰ γλυκάνῃ τὸν πόνον καὶ νὰ κάµῃ νὰ ἀνθίσῃ τὸ χαμόγελο στὰ πιχραµένα χείλη, ἀμέσως σονεκινήθη καὶ ἀπήντη- σεν εἰς τὸν ἑνατόντανχον. (ο Ν{έ- γας ἰατρὺς χαὶ δεοαπευτῆς τῶν φυγῶν καὶ τῶν σωμάτων πουῦν- μοποιεῖται νὰ δεραπεύσῃ τὸν α- ραλυτιχὸν δοῦλον τοῦ ἑκατοντάς- «Ῥγὼ ἐλδὼν δευασεύσο χου. ἡ αὐτόν». ΜΗ στενοχωρεῖσαυ εν θὰ ἔλβω στὸ σπίτι σου. Χά νὰ τὺν ὑεουπεύσω. Μά ὃ ἑκατόνταῦ- κος, ἀπαντῷ καὶ αὐτὸς μὸ τν σειοάν. του. αποὺς τὸν Κύριον. επύοιε οὐ εἶἰμὶ Ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλῦτς”. Κύσιε δὲν εἶμαι ἄξιυς. δὲν εἶμαι ἵκανὸς νὰ δεχθω. εἰς τὴν οἰπίαν που δὲ τὸν Παν: τοδύναμον. «ῑϊπὲ Ἀλόγον χκαὶ ἰαβήσεται ὁ πας μοι». Ηι- ατεύω Κύωιε, ὅτι τα μὲ μύ- ἰατρευῦῇ ὁ ἀπάντησιν, ἐπερίμεγεν. νον τὸν λόγον. Σου ὓὰ δοῦλός μον, Γέτοιαν ὃ Κύρος ποτ δὲν Ῥέτοιαν ΠΠίστιν δὲν ἕανασυν ήν τησε καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν 1 σραηλιτῶν ἀκόμη, καὶ Βανμάς ον διὰ τὴν ἀπάντησιν μαὶ τὴν πίστιν τοῦ Ῥωμαίον ἑκαταντάσχαυ ἄνα φωνεῖ: «Οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσφαὴλ το: παύτην πίστιν εὖρον». Και ἀν- ταποχοινόµενος ποὺς την παω” χλησιν τοῦ ἐκιπυντάρχου ἔπιτείι τὸ Δαϊια τῆς ἰάσεως τοῦ δούλοτ τοῦ. ἑκατοντάοχοιυ, τὸ ὁποῖον διὰ τοῦ. ἱεροῦ. Πδαγηελιστοῦ. Ματ ἠαΐου. μᾶς πυοθάλ ει σύκο οον ᾗ Ἁγία ἡμῶν Εκκλησία. ών Νλ}ά, ἀπαπητοί μοὺς τὸ ἵνα η ἄλλο παρὰ ἡ θαθεῖα κά 3 γαφαίρετος αίστις. Τ αίστις αὐτὴ, ἡ ὑποία εἶναι ἵκανὴ καὶ «ρη µεθιστάντν πι πίστις αὐτή, Ἡ ὑποία κατὰ Τον ἴεοὺν Εύα Υελιστὴν Ἰωάννην ὄνι χησε τὸν κόσιον. ελῦτη, ἐστὶν ἢ νίνη, ἡ νικήσασα τὸν χύσμον, πίστις ἡμῶν”, Αὐτήν ἡ ὑπυίια εἶ ναι ἡ νικητήοιος δύνιμις παντος χαλοῦ, ὑιηλοῦ καὶ ὠφαίθη, «ϐϱ) ἑκατύνταρχος ἧτο Ὀώµαιος ἀξιωματυὺς. Νατεῖχε δηλονύτ' πεγάλην θέσιν εἷς τὸ. στράτευια καὶ ἀξιόλοηον, Δέσιν εἲς τὴν γωνίαν, το Ῥωμαῖος τς. ἔθνι κύτητα καὶ εἰδωλολάτοης ατα ρα ἠρήσκευμα, Αλκὰ Ἡ συναν αστοο: φἡ τον. μετὰ τοῦ πεοιον σα. αμ χαὶ ἡ διαρκῆς παραχυλού ῦ η στις [ΝΙΙΡ ΤΗΝ ΤΝ Τοῦ Π. ᾿Αρχιμ. τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς κ. ΦΩΤΙΟΥ Σ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΙ:. ᾿Γσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» τῶν κηουγµάτων καὶ τῶν προῴη τειῶν τῆς συναγωγῆς ἐγέννπο κα. μέσα στιν σίου, τὸν Οποῖον τοῦ δίδεται ἡ εὖ χαιρία γὰ συναντήσῃ. Καὶ ἀποτέλεσμα καὶ τῆς θαθείας πρῶτον: πἰστεώς του εἶναι («) Ἡ ταπείνωσις Αὲν λογαριάζει ὁ ἑκατόνταρ τὸ ἀξίωμά τον, Δὲν λογαρι τὴν. κοινωγικήν λογαριάζει τίποτε. Ἐαπεινός, σιν τετοιµµένος καὶ παρακαλὼν ἔρχε ται παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Γηαυῦ. διὰ νὰ παρακαλέσῃ αὐτάς, ὁ ὁὃ ποῖος ἔχει ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοι μαι ς γαὶ τὰς διαταγάς του ἄλλους λ ν 3 ἴ Καὶ ἔχει ἐπίσης πλήρη συναίσθη ς ασ δα : σιν πρὸς ποῖον ἔφχεται. Εχει ἐ εἰς τὴν φνχήν του τὴν π.: - τς καὶ τὴν ἀναμονὴν τοῦ Μεσ- καρπὸς τον. δέσιν, δὲν ΦΟΡΕΙΑ --ωϱωωω- ΙΤΕΠ ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ο. «Ἑορτὴ χαρµόσυνος ἐπέ λαμψε τοις πέρασι σήµερο», Ἱ] Πάνσεπτος μνήμη τῶν σοφοτα ων ᾽᾿Αποστόλωγν...», ἔψαλλέν ἆ Μήτηρ ᾿ἘΕκκλησία ἐνδεδυ- µένη τον ἑόρτιον χιτῶνά Γης καὶ ἐκάλεσε τά πιστάὰ Ίης τε κνα διὰ. µίαν ἀκόμη φορα. νὰ ἑορτάσουν τὴν µνηµην των Άγ. Αποστόλων καὶ νὰ ἐνθ». μηθοῦν «τὰς ἀριστείας των, τους ἄθλους, τὰ παλαισµατα ἵην µακαριαν τελείωσιν», τὸ ὁποῖα τοὺς ἀνέδειξαν σωτηρ-ὲ καὶ τοὺς µεγαλυτέρους εὐερ- γέτας της άνθρωπόοτητος, µε τὰ, θεθαίως, ἀπὸ τὸν Πύρ:ον, καὶ τοὺς ἠξδίωσαν νὰ γίνουν οὐρανοπολιται «καὶ γηθόμενοι νὰ κατοικοῦσι τὸ ἀνέσπερον φῶς». μολὺ ἐπιτυχῶς ἡ Εκκλησία ὥρισεν ἡ µνήµη τῶν δώδεκα «ουτων αλιεῶν νά ἑορταζετα τὴν 30ὴν ᾽Ιουνίου, καθότι Και ὁ μὴν ᾿Τούνιος -- ὅπως και υἹοεμόθριος ὠνομάσθη --' ὃ” ναται νὰ ὀνομασθῇ μὴν τῶ. πίσης πλήση συναίσθησιν τῇ Αποστόλων. Μνῆμαι πολλῶ' δέσεώς του. Ἠρχεται ποὺς] Αποστόλων πιμῶνται κατὰ τὸν Ἱαντοδύναµον. Έρχετα (ὃν μῆνα αὐτὸν μεταξὺ τῶν ὃ πρὸς τὺν ἐξουσιαστὴν τῶν [άν των. Έρχεται πρὸς τὸν Πλάστα Εφχεται πρὸς αὐτὸν «Οὗ τῷ προ στάγµατι ἡ γή καθ’ ὑδάτων ἑστή- οιχται, Οὗ τὸ θλέμμα Ἑηραίνει ἆ ποίων Βαρθολομαίου καὶ Βαρ νάδα (11) /΄Ιοὐοα(19), ᾿Ανδοέ ου τοῦ ΙΠρωτοκλήτου (20 και 28) Πέτρου καὶ Γιαύλου (25) Γενεαί γενεῶν ἐτίμησαν κ. ὀύσσους ταὶ ἡ ἀπειλὴ τήκει ὄρη», θὰ τιμοῦν τοὺς τόπους αι τὴν σµικρότητα καὶ μη [τοὺς ὁποίους ἐγεννήθησιὰ», ἁμιγότητά του. Καὶ ὅταν ὁ ἰκή Πεἰργάσθησαν, ἐμόχθησαν καὶ ονος τοῦ Δέγεν ὅτι δὰ πάη εἰς τὴ» ἔθαψαν μὲ τὸ αἷμα των τῶν υἰχίαν του διὰ νὰ Βεραπεύσῃ τὸν γῆν διὰ τὴν διάδοσιν τῆς ἁ δοῦλόν του ἀρνεῖται, ὄχι διότι δὲν ληθείας. ᾽Αλλ) ἰδιαιτέρως οἱ ῥέλει τὸν Κύριον, ἀλλά διότι ὃον λέγει, ἵνα ἑ ἐπισχεφῦῃ εἲς τὴν ἄδελιοι εἶναι ἄξιος, ὅπως Κύριος τὸν οἰκίαν του. Καὶ τοῦτο, που. ἄκοα ταπείνωσις τοῦ. ἔκατου τάργον, Άαι τὺ δεύτερον ἀπυτέλεσμα, τ' καὶ σπουδαιότεροΥγ, ὁὃ δεύτερης καραὺς τῆς πίστεως εἶναι: (6) Ἡ φιλαδελφία καὶ ἡ οανάπη : ζὰ μον Ἡ Ἠΐναι πάοα πολὺ παράξενον, ο ο , η δηλ. ἕνας ἑκατόνταρχος τῆς ἐπι γῆς ἐκείνης ἐνδιαφέρεται διὰ τον δοῦλόν του. Διότι πρέπει νὰ νο ρίζετε, ὕτι ὁ δοῖλος τὴν τότε ἐ ποχην δὲν ἐλογαριάζετο καθόλη: ᾿Ανῆχκεν Κύριόν τοι. ᾿Εδθεωρεῖτο--- ὡς Γ0ὲ --. πρᾶγμα δηλογότι ἢ ἀντικείμε νον.. Μαν ὁ Αὐριός του ἤῦειε τν πώλει ἢ τὸν ἐφόνενε. Ἰκανεν εὶ διαφέρον. δὲν ἐπεδεικνύετο δι τοὺς δούλυυς. Μάλιστα ἄναςεος ται χαρακτηαιστικῶς ὅτι ὁ Κιν σων, ἀρχαῖας Ῥωμαῖος Φιλόο φος, αἰσθανθεὶς λύπην διὰ τὸ ὑάνατον τοῦ οἰκέτου ταν ἀναγχκά Ἱεται νὰ ζητήσῃ συγγνώμην. νά ὕμως ὁ ἑκατύνταρχας, ἕνας εἶἴδω λολάτρης ἀξιωματικός, ἔρχετα γὰ παρακαλέσῃ τὸν Κύριον, ὁγ διά τὸν όν του, ὄχι διὰ τὴν οὐ ζυγόν τυνς ὄχι διὰ κανένα συ ννε γῆ του. ἀλλὰ δι. ἕνα δοῦλὸν του, Πῖς μίαν τέτοιαν ποχήν, εἷς ἐπογὴν ἀκόμη ποὺ ὃς εἴγε ποαςῇ ἡ ποὺς Φιλήμονα πιστυλὴ τοῦ Αποστόλου. Τα ὐὁ οι) ἅπυι ἕνας ἀργουρώνυύτος δα» ῥνομάζεταν ὑπὸ τοῦ. ᾽Αποστόῦ νι τῶν Ἑλνῶν «πλάχναν, «Γέκνον» μαὶ «ἀδελφὺς ἀγαπητός, ὄχι τόνταρχος. ποοθαίνει εἷς τὸ το) μηοὺν καὶ ἀξιοβαήμαστον τοῦτι διάθημά τοὺς. ποὺ δεικνύει τὰ ει ῤ λάνθρωπα αἰσθήματά του καὶ τἩν ἄπειρον ἀγάπην του. πο εἶνα γαὶ αὐτὰ ἀποτέλεσια, τῆς θα9σί ας πἰστεώς ταυ, α κ κα 'δοι. απονδαῖον παυράδειται ͵ ο 3 : νε τὸ τοῦ. ἑκατοιτόογηα, πο οτε) ο Ε πον ᾖ ν ΕΤ πήμιερον ἑνώπιύν, πας Ἐνγληπία. Γἶστιτ τέλεσηα ταύτα, αἲ πο άλα Νο (δυνέχεία εἷς τὴν την σελ δι) σες ἀποχλειστικῶς εἰς τ.. ὑποτελι τόποι τοῦ χουν γίνει διὰ πηγἠ (αμάτων, τόπος δυνάµξ ὡς καὶ ἐνισχύσεως διὰ τὸν ά γῶνα τῆςζωης. Τὰ ἱερὰ τῶν λείψανα ἔγιναν κατὰ τὰς πχ ρελθούσας γενεὰς, καὶ τώρι ἀκόμη, φύλακες τῶν πόλεω (καὶ τῶν κατοικούντων συ τας) αἱ ὁποῖαι ἔχουν τὴν τ' μὴν νὰ φυλάττουν ταῦτα εἰ, τοὺς κόλπους των. Ἑορταὶ καὶ πανηγύρεις λαμθάνουν χώραν κατὰ τὰς ἡμέρας τὰς ὁποίας τιμῶντ. αἱ ἐπέτειοι τοῦ θανάτου ἴων. Μακαρίζω δὲ ὅσους εἶχου τ: ἐξαιρετικὸν εὐτύχημα νὰ πα μαρτυρίου των ἔ .Ερίστανται εἰς τοὺς ἑορτασμοῦς. καὶ συγκεκριµένα εἰς τὸν πανηγυρικὸν ἑσπερινόν, ὁ ὁ τοῖος τελεῖται κατ ἔτος εἰς τὰς ᾿Αθήνας, κάτώθεν της Ακροπόλεως, εἰς τὸ µέρος ϱ- που ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος ὠμίλησε πρὸς τοὺς ᾿Αθή»αί- ους. ᾽Αντηχοῦν τὰ ἴδια τὰ λό για τοῦ θείου Παύλου ἀνανί νωσκόμενα, ὅπως ὁ ὶ. Λουκᾶς μᾶς τὰ διέσώσεν εἰς τὸ ἱερὸ βιθλίον τῶν Πράξεων: μὲν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὃ :ὶ περιδὼν ὁ Θεὸς τανῦν παρ» γέλλει τοῖς ἀνθρώποις πῶς πανταχοῦ μετανοεῖν, ὃ ότ' ἔστησεν ἡμέραν ἐν ἣ το μέλλ.' κρίνειν τὴν οἰκουμένην ἐν 9’ καιοσύνῃ, ἐν ἀνδρί, ὢ ὥρισε πίστιν παρασχὼν πᾶσιν, ἄνα στήσας αὐτὸν ἐκ γεκρω. (Πράξ. ιζ’. 30,31). Τοὺς ἀνωτέρω ὅμως λόγ. τοὺς ὁποίους ἀπηύθυνεν ὁ ϐ Παῦλος πρὸς τοὺς ᾿Αθηναίρως ἐξακολουθεῖ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι ᾿Απόστολοι νὰ ἀπεθή αγ ὼ ὑπενθυμίζουν. νῶν παραγγέλλει τοῖς ἀνθρι” ε/ποις πᾶσι πανταχοῦ εἴνρι διότι ἡ ἐπιθυμία των εἶνα τὰ μᾶς ἔχουν ἀπολαύσωμεν καὶ μακαρ'ότητος πολοιθάνουν ἐκεῖνοι. στε δι αὐτὸν τὸ: σκοπὸν νφσθησαν. ἀμελύσωμεν τὴν ἐντολὴ) αὐτήν, Νὰ τὸν ποσπτέξων τὰ Καὶ τὰ νο σ ὄ τι --- ὅτι καὶ σήμερον εἶναι ἄνοιν)' ”Αλλω ττρ Τὰ ο. Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ Τοῦ Πανοσιαλ. ᾿Αρχιμ. Θὰ σοῦ νὰ πᾶς, κατ αὐτὴν χὴν εἰς τὴν λόξανυοι καρπεροἰ οστάχε. κλίνουν ἀπὸ τὸ θάρος το καρποῦ καὶ ἀναμένουν δερισµόν. Παντοῦ διασχί:λω μικοῦ διαστήματος ἁλωνίζουν, «ἀνεμίζουν» Φέτουν ἐντὸς σακκιδίων τ εµάλαμα», τὸν καρπόὀν, κσὶ τ αεταφξρουν εἰς κας. Άλλοτε ἡ διεξήγετο μὲ τὰ χέρια. Οἱ γε οργοὶ ἐμισθοδότουν καὶ μαζὶ μὲ τὴν διὰ τῶν ζώων, τὸ τοὺς πιστοὺς αΤοὺς «νουν καὶ πρὸς ἡμᾶς καὶ νὰ αᾶ-ς ὅτι ὁ «Θκὸς τ΄ µετανς- κοντά των, ἁ ἡμεῖς τῆς τῆς ὁποίας ὦ- Ἐπ.ιθάλλεται τὰ σµα» τοῦ ἁλωνιοῦ, τὸ «ἀνέιιι σµα» ὅταν ἔπνεεν ἄνεμος, τὸ «σάκκιασμα» κο πίπονη. πλοποιήθη κατὰ ταίους χρόνους διά τῆς δη καὶ τῶν θεριστικῶν µηχανόν τὶς εὐκολίες ὁ καρπὸς α τάρι ἢ τὸ κριθάρι -- εἶνα τόσο, ὅσο θὰ ἤῆτο κι ἂν ἐθε ρίζετο μὲ τὰ τὰ χέρια. ΗΠ γῆς δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ αἱ ἀλλὰ ἀπὸ τὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ ΘΣοῦ Αν τὸ χωράφι ἐκαλλιεργήθη το λίπασμα, ἂν ἔπεσαν εὖνο λόγησεν ὁ Θεός, τότε τὸ «μά ες καὶ ἡ εὐκολίαν τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ἴδιο συµθαίνει καὶ τὴν ζωήν. ἀπὸ τὴν µέσα του ὁ τὸ σχολεῖο, ἐργαστῆρι, ὁ ὁ ἱερεὺς εἰς τή: τὴν καλλιέργειαν καὶ «λιπαί νει» μὲ ἀναγνώσεις ἄλλων 6ι- ἔεων, καὶ δεχθῆ μὲ τὴν εὐσέ θειαν του καὶ τὴν προσευχή» τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ θὰ ἕ χῃ νὰ θερίσῃ εἰς τὴν ζωή τὸ: καρπὸν πολὺν -- «μάλαμαν φειδωλή. Ελπιζω πῶς τὸ οιαστηµα νισμῶν, τοῦ τὸ διάστηµα. των οιαγω {τν ια ρασε καὶ μαζὺ καὶ τῶν «αλ λων, τῶν παρελθόντων έτῶὼν Χαρτὶ του οιαγωνισμοῦ, «μα εὔχομαι, λοιπὀν, νά γράψι» νὰ περάσῃς εἰς τὴν άνωτερα. τάξιν και αν εἶναι ἡ τελευταια και εὐλογημένο «μάλαμα». πτυχἰον καὶ οι θαθμοὶ οἱ κα εἶναι καρπὸς µιας καλῆς κχ χοῦς προσευχῆς, τῆς εὖλο παθειῶν ἀποτέλεσμα. Καὶ ὁ τὸν ἑπόμενον, θὰ εἶναι καὶ δι ὅλην σου τὴν ζωήν. Μάλιστ: διανύεις τὸ στάδιον τῆς καλ λιεργείας, αὔριον ὅταν θὰ ἐ ξέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν θὰ δια νύῃς τὸ στάδιον τοῦ θερισμ2ῦ Μὴ λησμονῇς, λοιπόν, τὰ ὅ σα άκουεις ἀπὸ τοὺς διδασκώ Ἄους ἢ τοὺς «μάστορας» σοι νὰ τὰ θέτῃς θαθειὰ µέσα εἰ τὸ χωράφι τοῦ νοῦ σου κα αἡ λησμονῇς νά τὰ «λιπαίνης ἀναγινώσκων, καὶ μὲ ἄλλα πα γνώσεις. Μἠ λησμονῆς τὶς ἆ ρετὲς ποὺ διδάσκεσαι. Ρά τὶ συγκρατῇς καὶ νὰ τὶς καλλιερ γῆς εἰς τὴν ζωήν σου. Μἠ λη σμονῆς. πὼς εὐνο΄΄ κοὶ ἄνει» εἶναι οἱ καλὲς συντροφιὲς κ.Χ οἱ χρηστοὶ ἄνθρωποι: «Δίδο. ἐσταί». Νἠ λησμονῆς πὼς Όρο χἡὴ. δροσερἠ εἶναι ἡ θερμὴ πρω ἐδόθη ἡ εὐκαιριω τὴν ἐπηω Όπαιθρον. Είναι η. ἐποχὴ τοῦ θερ:σμοῦ. Οἱ ὃὁ- τὸν τὰ χώράφ-α θεριστικὲς µηχάἄ- ές, ποὺ ἐντὸς ἑλαχίστου χρο- θερίζουν, κα: τὰς ἀποθή: ἐργασία αὐτὴ θεριστὲς οἰκογένειαν των, ἐθέριζαν ὅλην τὴν ἡμέ- ραν κάτω ἀπὸ τὸν καυτὸν Ἡ- λιον. ᾿Ηκολούθει, ἡ µεταφοοσὰ : ἆ ἁλώνισμο ὰ τῆς «δουκάνης», τὸ «γόῃ- εὐνοίϊκὸς ἡ μεταφορά τοῦ σίτου εἰς τὸ σπίτι. Δουλειὰ σκληρὴ καὶ ἐ- Δουλειὰ ἡ ὁποία :ἵ- τοὺς τελευ: ουργίας εἰδικῶν μηχανηµάίων |τε ὁ ξυλουργὸς Παρ) ὅλα ταῦτα, παρ᾽ ὅλες ὁ ἴδιος. Τὸ «μάλαμα» -τὸ 3. δρεπάνια κἀαὶ ἀπόδοσις τής εὐκολίες καὶ τὰ μηχανήµχια καλλιέργειαν καλά, ἂν ἐτέθη τὸ ἀπαραίτη: κὲς θροχὲς, ἂν ἔπνευσαν εἰ νο κοὶ ἄνεμοι, ἂν δηλ. τὸ πὸ- λαμα», ὁ καρπὸς θὰ εἶναι πο: λός. Δυὸ λοιπὸν πράγµα:α συντείνουν στὸν ἄφθονο καρ πὀ. Οἱ ἀνθρώπινες προσπάθει- εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τὰ μηχανήματα εἶναι διὰ τὴ» εἲς Αν ὁ κάθε ένας ἐποχὴ ποὺ σπέρνει διδάσκαλος εἰς µάστορας εἰς τὸ Ἐκκλησίαν, ἀρχίση προσεκτι- κά καὶ ἐπίμονα τὴν ἐργασίων, θλίων ἢ μὲ ἀκροάσεις δ:αλξ’ .. φθονον, εὐτυχίαν περιστή”». Αν ὅμως ὄχι, τότε καὶ τ2 «µάλαμα» λίγο καὶ ἡ εὐτυχία ἀντελήφοι., αγαπητε νεε, υς σκεψεις αυ. τωρα εὐρισκεσαι εις πο τελος (ου 6Χολικου εἴους. Διίανυσις θερισµου ἀπὸ ἐσὲ καρπος, τὸ «µαλαμα» (ων Κοπων και τῶν προσπα: θειῶ ἕ μητρ : . { ον ν σου του ἔτους που ἔτε- [πρόοδον καὶ τὴν ἐξέλιξιν τῶν Οεριστικἡ μηχανή ἢ πέννα, το λαµα» τὸ περιεχόμµενον. 2 ου νὰ λάδῃης πτυχίο μὲ καλοὺς θαθμούς, ἄριστα. Με ἄφθονο ΜΗ λησµονής ὅμως, πὼς τὸ λοὶ -- τὸ «µάλαμα» τοῦτο -- Δαθείας μελέτης καὶ προσοχῆς καὶ μιᾶς εὐσεθοῦς καὶ συ»ε- γίας δηλ. τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν καὶ δυνά ἰδικῶν σου κόπων καὶ προ”7- πως εἶναι τοῦτο διὰ τὸν ἐφε- τεινὸν χρόνον θὰ εἶναι καὶ δ.ὁ δι’ ὁλόκληρον τὴν ζωήν. Τωρα οαπλήσια, μὲ ἄλλες πολύτιμες τες σοφῷ ἀφορμὴν καὶ σοφότερος το «ΜΑΛΑΜΑ» κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΟΥΡΣΟΥΜΤΙΑ Καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Παγκ. Γυμνασίρ. σευχή, ἡ ὁποία φέρει τὴν εὖ' λογιαν τοῦ Θεοῦ καὶ προάγει τὴν. καρποφορίαν. [Καὶ τὸ σπουδαιότερον. Μὴ λησμονΏς, ὅτι θὰ ἔλθη ὁ Όερισμος κι θα δοκιµάσῃς ἃ τὴν χαρὰν ἀπὸ τὸν εὐλογήημε:ιον καρπο», ν{τὸ «μµάλαμα» ἢ τὴν ἀπογοή- τευσιν τῆς ἀκαρπίας καὶ τῆς φειδωλῆς καρποφορίας. Ρίψε, λοιπόν, τὶς δυνάµε:ς σου εἰς τὴν καλλιέργειαν κτ. ὁ θερισμὸς θὰ εἶναι πολύς. Σὲ θλέπω σκεπτικὀὸν,. Γνωρ.- ζω τὶ σκέπτεσαι... τὰ µηχα: νήματα... τὶς θεριστι«ες. Συμφωνῶ µαζύ σου’ εἶναι τ2- λύτιμες. ᾽Απαλλάσουν τὸν ἄν' θρωπον ἀπὸ κόπους σκληρω”» καὶ πολλούς, καὶ τὸν εὐκολνυ- νουν εἰς τὴν ζωήν, Είμεθα είς τὴν ἐποχὴ τοῦ μηχανικοῦ πολ. τισμοῦ. Εἰς τὰ σπίτια καὶ εἰς τὰ ἐργαστήρια ὑπάρχουν λο- γῆς λογῆς μηχανήματα τοὸ «| ἁπλοποιοῦν τὴν ἐργασίαν. ΑΛ: τ{λοτε ἐμαγείρευαν μὲ ξύλα καὶ ἵ] ἐταξίδευαν μὲ ζῶα καὶ μὲ ἆᾱ- µάξας, τώρα μαγειρεύουν μὲ πετρέλαιον, φὠταέριον καὶ λεκτρισµόν, ταξιδεύουν μὲ -χὺ- τοκίνητα, τραῖνα, ἀεροπλάνα «. καὶ μὲ ὑπερωκεάνεια. Αλλο: κατασκεχ- ζεν ἔπιπλα μὲ μικρὰ ἐργαλξῖ- α, μὲ κόπους πολλοὺς κπτὶ ἡ ἐργασία διαρκοῦσε πολλὲς 9 ῦ ο ὀ χ ἡμέρες, τώρα ὅμως μὲ τὰ αι πριονιστήρια καὶ τὰ τρυπί- «Ίνια τελειώνει μὲ ὀλιγώτερευς κόπους καὶ ὀλιγώτερον χΧΡ2: νον. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ὑποδηματο- Εποιὸς καὶ ὅλα σχεδὸν τὰ 3: παγγέλµατα. Πράγματι πολὺ θοηθοῦν τὴν ζωὴν τὰ µηχα- νήµατα καὶ αἱ ἐφευρέσεις, «1 ἀλλὰ δὲν καταργοῦν οὔτε καὶ ἀχρηστεύουν τὴν γνῶσιν, τη” 1 καλλιέργειαν καὶ τὴν προξετος’ µασίαν καὶ θαθεῖαν μάθησιν. ἀπαιτοῦν περισσοτέρας γνώ- σεις καὶ ἀρτιωτέραν προετοι µασίαν καὶ θαθείαν µάθησ'ν. Συντομεύουν τὸν χρόνον ἀλλ’ ὁ καρπός, τὸ ἔργον, τὸ «μά- λαμα» εἶναι τὸ ἴδιον. Λάθος, λοιπόν, καὶ μεγάλο εἶναι, πὼς τὰ μηχανήματα κχὶ αἱ ἐφευρέσεις ὁλιγοστεύουν καὶ µικραίνουν τὴν προξτο鵴.- σίαν καὶ τὴν µάθησιν καὶ «ᾱ- ταργοῦν τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. Λάθος εἶναι ὁ ἐμπορευόμε: Ίμενος νὰ μὴ γνωρίςῃ λογι- 'στικήν, ἐπειδὴ ὑπάρχουν λο: γιστικαὶ µηχαναί, ὁ ὑποδημια τοποιὸς νὰ μὴ µάθη νὰ ράθη μὲ τὸ χέρι τὰ ὑποδήματα, ἐ- πειδὴ ὑπάρχουν ραπτοµηχΞ- ναί, ὁ ξυλουργὸς νὰ μὴ µάθῃ νὰ «ροκανίζευ, ἐπειδὴ ὑπάρ χουν «πλάνιες» καὶ πριονιστ.- καὶ µηχαναί, ὁ γεωργὸς να μὴ µάθῃ νὰ θερίζῃ, ἐπειδὴ ὁ- πάρχουν θεριστικαὶ μηχαναί!. λάθος καὶ διὰ τὸν ὁδηγόν αὐτοκινήτου νὰ μὴ µάθῃ τὰ στοιχειώδη τῆς µηχανικῆς, 5- πειδὴ ὑπάρχουν καράζ, καὶ ὁ οἰκοδεσπότης νὰ μὴ µάθῃ τά στοιχειώδη τοῦ ἠλεκτρισμοῦ, ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἠλεκτρολό: γοι. α. Λάθος ἀκόμη εἶναι ἂν κα- ε.γεὶς δὲν παρακολουθῇ εἲς ατξ ριοδικἁ ἢ εἰς διαλέξεις ἢ εἰς (συνομιλίας μὲ κεἰδικοὺς {ὖν 1. μηχανημάτων, τὰ ὁποῖα χρη- :«Εσιμοποιεῖ εἰς τὴν ἐργασία» του καὶ γενικὰἁ τὴν ἐξέλιον τοῦ μηχανικοῦ πολιτισμοῦ. Καὶ λάθος νὰ δώσῃ πᾶσον τὴν ἐμπιστοσύνην του στὰ µη: χανήµατα καὶ νά ἐγκαταλεί- 1 ψῃ τὴν προσευχήν, τὴν προ: στασίαν καὶ εἑὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. Λάθος, διότι μὲ τὴν προσευχὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ. Θεοῦ θὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ πολλοὺς κινδύνους, ποὺ ἐγκυ- |. μονοῦν τὰ μηχανήματα, καὶ θὰ τοὐώσῃ τὴν ὑπομονήν του εἰς περιστάσεις .ἐμπλοκῆς τῶν μηχανημάτων ἢ καὶ καταστρο: φῆς των καὶ θὰ 6ρῇ κουράγιο µεις νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργον μὲ τὰ χέρια του. Χρειάζεται, λοιπόν, ἐξ οἱ- τίας τῶν μηχανημάτων καὶ ἀρτιωτέρα καὶ καλλιτέρα προετοιμασία. Χρειάζεται, ὅ- µως, µπερισσότερον παντὸς ἄλλου ἡ εὐλογία τοῦ Θες διὰ νὰ παραχθῇ ἔργον εὐδό- κιµον καὶ ὠφέλιμον, διὰ να βερίσῃ δηλ. καὶ νὰ ἀπολαύσῃ «Γκανεὶς --τὸ «μάλαμα» -- τῶν κόπων καὶ τῶν προσπαθειῶν -Ίτου, ὅσον κι ἂν τὰ μηχανή: ᾿}µατα διευκολύνουν τὴν ἐργα- ς ς]σίαν καὶ ὁλιγοστεύουν την Γ] κούρασιν. Μὲ ποιὸ ἁπλᾶ λόγια. Ὁ μηχανικὸς πολιτισμὸς μὲ τα λογῆς--λογῆς µηχανήµατα ἆ- παιτεῖ περισσοτέρους κόποως ὀ[εὶς τὴν προετοιµασίαν καὶ ὁλι- γοτέρους εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἐργασίας καὶ πλουσιώττ- ραν τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, τόσον εἰς τὴν προετοιµασίαν, ὅσον καὶ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἐργασίας, διά νὰ εἶναι ὁ θερισμὸς πλούσιος, τὸ «μάλα- μα» ἄφθονον καὶ ἡ εὐτυχκία ὶ } ἀκόμη ἡ θύρα εἰς τὸ ποοσ κλητήρ:ον, τὸ ὁποῖον ἀπευθύ νει ὁ Κύριος -δεῦτε µου. Τότε δέ, οὕτω πράττο, τες, καὶ ἡ ἑορτὴ τῶν “Άγ. ὦ ποστόλων θὰ εἶναι δι ἡ πηγἡ πραγματικῆς ἐμπνεύσξ ως, πραγματικῆς θρησκευτική: τὴν ἰδικήν µας καὶ τὴν τῶ ἄλλων σωτηρίαν. Α. 5, ὀπισω μας τονώσεως καὶ ἀποφάσεων ια περισσή. Λοιπόν, ἀγαπητέ νέε. ὁ Κ.χι ρός σου εἶναι πολύτιμος. Ἔρ- ᾿]γάσου τώρα ἐπίπονα καὶ ἐπί- «.μονα, σκληρά, τίµια καὶ ἤσω- πικὰ, Κάποτε θὰ ἔλθῃ και ὁ ]θερισμὸς καὶ τό «μάλαμα». Νὰ θυμᾶσαι πὼς «οἱ σπείρον- τες ἐν δάκρυσιν ἐν ἀγαλλιάστι θεριοῦσι». γ Αρχ. Μ.κ. 2 “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΠ” ΣΑΗΒΠΑΤΟΝ, 1 Ἰοευλίου 1961 ------------ -αμαπρ. πεοεσοενττκαπππ ΗΙΙ ΤΗ ΛΗΞΕΙ ΤΩΝ ΕΡΓΛΣΙΘΝ Ι0Υ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΙΘΥΣ 1960-1961 ΜΟΠΘΛΟΣΙΛ 1θ] ΜΕΙΘΙΝΤΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΜΙΣ “λΠ. ΒΛΡΝΝΒΛΣ” Ν.Π κ. ΚΝΗΙΙΜΙΙ 1. ΜΗΙΙΜΙΙΙ Α΄, -- Θρησχευτιχὴ δικπαιδογώγησις. Ἡ πεῖρα τοῦ παρελθόντος εἶναι ὁ ὀφδαλμὸς τοῦ. μέλλοντος. Πό σας φορᾶὰς δὲν ἠκούσαμεν τὴν ἆᾱ- λήδειαν αὐτήν: Ηόσας φυρὰς δὲν ἀνετρέξαμεν εἷς τὸ παρελθὸν διὰ νὰ, εὔρωμεν τὴν λύσιν ἑνὸς πῳρυ- ὀλήματος τὸ ὑποῖον προθά)λει ἑ- γώπίόν μας ἰόσας φορὰς ὅταν τὺ χάος τῆς ἀγνοίας, τοῦ ἐνδυι- ασμοῦ καὶ τοῦ φόθου ποὺ ἁπλώ- θηνεν ἐμπρός µας καὶ μᾶς ἔνλεισε δρόµον δὲν ἐγυρίσαμεν ὁπίσω γὰ πάρωμεν τὺ φῶς τῆς πεί καὶ μὲ αὐτὺ νὰ πφυχωρήσω- ἄλλο. τὸν διὰ ρας μεν Πυλλὰς φοράς, χωρίς ᾿ Ὁ καθένας ἔχει πεῖραν τῶν εὔερ- γετικῶν ὑπηυεσιῶν τῆς τοιαύτης ἀναδρυμῆς, Ω καδένας χάποτε--- διὰ νὰ µη εἴπω συχνὰ- στέκεται εἰς τὸ σταυροδρόμι τῆς ζωῆς καὶ κάµγει ἐκλογὴν πορείας, Συγνὰ εὑρίσκεται ἐμπορὺς εἰς ἐρειπωμένα χαλάσματα, ἠδικὰ γαὶ πνευαατι- κά, τὰ ὁπυῖα τοῦ ζητοῦν σύντὸ- μον καὶ ταχεῖων ἀνοικοδόμησιν. Αλλ. αὐτὸ ποὺ παθονσιάζεται ὡς σμικρογραφία εἲς τὰ ἄτυμα, συµθαίνει κατὰ μεγαλύτερον 6αθμὸν εἲς τὰς κοινωνίας καὶ τὰ ἔθνη. Καὶ ἐπειδὴ τὰ διάφορα στάδια τῆς ἱστορίας, οἱ διάφοροι σταθμοὶ ποὺ σημειώνονται µέσα εἷς τὴν ἀδιάκοπον ἐναλλαγὴν τῶν αἰώνων, ὡς ἐπὶ τὺ πλεῖστον δὲν εἶναι. τίποτε ἄλλο παρὰ ἐπανάλη- Μις ὁμοίων γεγονότων ὑπὸ δια- φορετικὴν µορφήν, δι) αὐτὸ ἡ πεῖ- ρα καθίσταται ἕν ἀπὸ τὰ µεγαλίῖ- τερα χεφάλαια διὰ τὴν ἀσφαλῃ πορείαν καινωνιῶν γαὶ ἐθνῶν. Ἠολὺ εὐλόγως δέ, φυσικά. Αν δι. ἄτομα, εἰς τὴν ὀλιγόχοονον πορείαν των ἐπιθάλλεται νὰ στα- δοῦν διά νὰ ζητήσουν εἷς τὰς δυσκόλους στιγµάς των τὴν δοή- θειαν τῆς πείρας, πολλῷ μᾶλλον ἐπιθάλλεται νὰ γίνῃ αὐτὸ ἀπὺ ἕ- Άνη καὶ λαοὺς ποὺ θαδίζουν τὴν ἁδιάκοπον πορείαν τῆς ἱστοριμῆς καὶ ἐθνικῆς ἐξελίξεως, Καΐ, ποὺ πάντων, ἀπὺ ἕθνη καὶ λαούς, ὅ- πως εἶναι οἳ σημερινοί οἱ ὑποῖοι ἅπαξ ἀπολέσαντες τὴν ὀρδὴν κα- τεύθυνσίν των, ἔπεσαν µέσα εἰς ἕν χάος καὶ εἰς τόσον ὀξεῖαν ἠδι- χὴν καὶ οἰκονομικὴν κοίσιν, ὥστε νὰ δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς χειροτέρα ἐμπολέμου καταστάσε- ως. Ακόμη ἐπιτακτικώτερον δέ, ἡμεῖς οἱ Ἠύπριοι, ὕστερα ἀπὺ ἕνα τιτάγειον ἀπελειθερωτικὺὸν ἀγῶνα, ἦτο φυσιχὺν νὰ ἀντικρύξωμεν σήμερον πολλὰς πληγὰς γαὶ πολλὰ προθλήματα. Τί δὰ κάµωμεν, λοιπόν, ἐμπρὸς εἰς τὰ ἠθδικὰ καὶ ὑλικὰ ἐρείπια: Νὰ σταδῶμεν μὲ τὰ χέρια σταυ- θωμένα, Ὀρηνοῦντες καὶ κλαίον- τες Νὰ µείνωμεν ἁδρανεῖς ὄου- Ἠ1θοὶ καὶ περιδεεῖς ἐμπρὺς εἰς τὸ μέγεθος τῆς εὐθύνης: Οἵ καιροὶ εἶναι ἀπαιτητικοί, αἱ στιγμαὶ χκοί- σιµοι, οἱ χρόνοι διαδέχονται ἆλ- λήλους μὲ ὑρμὴν παρασύροντες εἷς τὴν δίνην των καὶ ὅσα εἶχον ἐπιπλεύσει ἀπὸ τὴν φδοράν τῶν σκληρῶν ἀγώνων. Ἡ ἀνδρωπότης ὕλη, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ἡμεῖς οἳ μικροὶ εἰς ἕκτασιν λαοί. ποῦοῦ- μεν τὴν εἰρήνην καὶ ἀναδημιους- γίαν.΄ Οέλομεν νὰ ἀνορθώσωμεν τὸν τόπον Ίνας, νὰ ἀνοικοδομήσω- μεν ὕσα κατήντησαν ἠδικὰ καὶ ὑλικὰ ἐρείπια, καὶ νὰ ἴδωμεν τὺ αὔριον καλύτερον ἀπὺ τὸ χθές, ᾽Αλλὰ ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι οἳ ὁ ποῖοι. δικαιωματικῶς δύνανται νὰ λάδουν τὴν θέσιν τοῦ ὑπειβίνου ναὶ νὰ καδοδηγήσουν τὺν λαόν µας εἰς τὴν ἀνόρθωσιν και τῆν εὐημερίαν Εΐς τὸ σημεῖυν αὐτὺ ἀκοιθῶς. καιριώτερον παρὰ εἰς οἱογδήποτε ἄλλον, ἐπιθάλλεται νὰ σταθῶμεν μὲ προσοχήν μεγάλην, νὰ ἀνελίξωμεν τὴν ἵσταρινὴν πεῖραν, νὰ μµελετήσωμεν θαθέως τὰ πορίσµατά τῆς καὶ νὰ ῥποτα- χδῶμεν εἷς τὴν φωνήν της. Καὶ τότε θὰ εἴμεδα δέθαιοι ὅτι ἡ προσπάδεια δὰ στεφθῇ ὑπὸ ἔπιτυ- χίας καὶ οἱ ἀγῶνες θὰ ἀποδώσονν ἔργον αἰώνιον. Διότι ὁ λαός µας δὲν ἀἄντιμε τωπίξει διὰ πρώτην φορὰν προ- Ἐλήματα ὡς τὰ σηµερινά. Πολλά- κις εὑρέδη εἰς μεγάλους κινδύ- νους καὶ τοὺς ἀντιμετώπισε κατὰ τρόπον ἀποτελεσματικόν. Γοιις ἄντι- µετώπισε μὲ τὴν ὕερμουργων πίστιν του εἷς τὸν Θεόν, γάρις εἲς τὴν ὅ- πθίαν ἐξήρχετο πάντοτε νικητῆς καὶ τροπαιοῦχος. ΤΤοῖοι ὅμως ἐ- δέρµαινον καὶ διετήρουν εἰς τὰς φυχὰς τῶν Ἱλλήνων τὴν δαυμα- τουογὸν αὐτὴν πίστιν []οῖοι ἅλ. λοι ἀπὸ τοὺς εὐσεθεῖς κληοικοὺς τῆς Ἐκκλήσίας µας οἱ ὁποῖοι --- διὰ νὰ ἀναφερῦῷ εἰς τὴν περίοδον Ἱτῆς στυγγῆς τουρχικῆ- δουλείας---- μὲ τὸ κρυφὸ σχολειὸ ἐστήριξαν τὰ σκλαδωμένα ἑλληνόπουλα εεῖς τοῦ Χριστοῦ τὴν πίίστιν τὴν ἆ- γίαν» καὶ ἤναπτον εἲς τὴν φυγήν των τὴν φλόγαν διὰ τὴν ἐλευρε- ρίαν τῆς Πατρίδος. Καθὼς ἄνα φέρει ὁ ἵστορικὺς «ἡ πνευματικὴ ἀναγέννησις ἔγινε κατὰ μέγα µέ- ϱος διὰ τῶν χληρικῶν.... Ὁ ἁλῆρος ὑπῆρξεν ὁ ὁδηγὺς τῆς φι. λῆς καὶ τὺ στήριγµά της. Οἱ αἴ- τοθυσιασδέντες χάριν τοῦ ἐθγικοῦ καθήκοντος κλησικοί, καθ ὕλην τὴν περίοδον τῆς τυλλοκοχρατίας, ἀποτελοῦν ἡρωϊκὴν λεγεῶνα». 1οῖοι ὑπῆρξαν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὠργάνωσαν καὶ ἐνεψύχωνον τοὺς ἀγωνιστὰς γαἱ τὸν λαόν µας καθ’ ὅλην τὴν διάρχειαν τοῦ ἀπελειβε- ϱώτικοῦ ἀγῶνός µας Οχι μόνον τότε, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐνωρίτεσον οἱ εὐλαθεῖς κληρικοί μας ὑπῆρξαν ἐχεῖνοι οἱ ὁποῖρι ἠργάσθησαν μὲ διὰ, νὰ, ἑτοιμάσονν νέυὺς οἳ ἀποιοι ζῆλυν εναρέτυυς πι αγητὰς τος καὶ ἠσωϊκυὺς πυωσέφερον τὸν ἑαυτὸν των. ὀλοραντωα, εἰς τὸν θωμὸν τῆς Εατοίδως, Μἶναι λοιπὴν δυνατον αὐτὸ τὰ ἀνεντίμητον πεφάλαιον νὰ ἄννο η Μῇ κατὰ τὴν σηερινὴν πεοίι ἑτάξεως τῶν ὀυνά- µεών µας καὶ τῆς Ἀεμελιώσεως Πολιτείας µας. λιότι ὁ κι ῥησχος /.αός ας χαταν.εἴ πλ ή- ζως ὅτι Ὀεμέλιον πάσης προύδυν πρέπει νὰ τίθεται ἡ θυησγευτινὸ ἀναγέννησις ἄνευ. τῆς ὑποίας ὕλαι αἱ ἄλλαι προσπάθειαι μένυν- σιν εὐγενεῖς ἀπόπειραι. ιό ναὶ μὲν οἱ νόµυι γφειάξονται γαὶ ἢ ἁὐστηρύτης κατὰ τὴν ὁῃαιονήν των εἶναι ἁπαραίτητος, ἀλλ ὕπως διακηυύττει ὁ Ορυκνδίδης ἅπαντες τείνουσιν ἀπὺ φύσεως εἲς τὺ γαι ἰδίᾳ καὶ δημυσίᾳ ἁμαοτάνειν «ναι οὐκ ἐστι νόμος. ὅστι ἀπείργει τούτο», ἀφοῦ κά αὐτὶς ὁ Νάνα τος, ἡ φυθεοωτέοα τῶν τιμωσιῶν εἷς οὐδὲν λογίτεται ὑπὺὸ τῶν γα κούργων, -αὶ ὅτι εἴναι «πυλ]ῆς εἰηδείας ὅστις οἴεται τῆς ἀνύρω πίνης φύσεως ὑρμωμένης πο δύ µως τι ποᾶξαι ἀποτουπήν τιν ἔχειν ἢ νόμων ἰσχί ἢ ἄλλῳ τι δεινῷ». Φανεπῶς δὲν ἀγχεῖ ἡ τε: λειοτέοις ὀργάνωσις τοῦ νομοῦστι- κοῦ. ἡμῶν αυστήµατος, οὔτε ἡ ἐ νίσχυσις τῆς ἀστυνομίας διὰ τε- λειοτέρων. στελεχῶν, ἀλλ ἅπαι- τεῖται πρωτίστως διάπλασις τῆς ἀνδρωπίνης φύσεως ἐπὶ τῷ σχο- πῷ Ψαταστολῆς τῆς πρὸς τὴν ἆδι- χίαν ὑρμῆς. Αλλ’ οὐδὲν μέσον ὑπάρχει πρὺς ἐπιτυχίαν τούτου πλὴν τῆς Ὀρησκευτικῆς διαπαιδα- γωγήσεως καὶ τῆς ἐμφυχώσεως τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ πνεύματος τοῦ Θεοῦ, (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) δουν τῆς ἄνασι ἛἨ ρλος ἓν λονη τοῦ Σσᾶ εἰ τν ὅμωννμον ΕΕΑΝΟΙς ΡΝΟΕΝΙΚ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΣ ΦΩΤΙΟΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΡΕΥΝΗΣ Κατὰ µετάφρασιν ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ ὑπὸ του κ. ΑΝΔΡΕΟΥ Ν. ΠΑΠ ΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου 8υν, νὰ ἀμφισθητηυῇ, Ἡὺὸ γεγονὺς ος Ειναι ον Ότι ἡ οθος προς την ἐκκογὴν διαδόχου ἦτυ ἑλευθέως, Τώρα. δὲν ὑπάρχει Ῥαμμία ὅιι- φιθολία περὶ τοῦ γεγονύτος, τὺ ὑποῖον ἔκαμε τὺν Ἰγνάτιον νὰ παραιτηῦῃ. Εἶτο µία ἐκουσία πα- οαίΐτησις, παρ ὕλον ὅτι ἐπεθλ ήδη ὑπὺ τῶν περιστάσεων ἡ νοµύμα- νονικἡ ταύτης ἰσχὺς δὲν δύνανται ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ἵ ΙΙ ΙΝΙΙΙ (Πελασγικά μνημεῖα) ΝΕΑΡΧΟΥ ΚΛΗΡΙΔΗ Τοῦ κ. Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς δηµοσιεύ- σεως ἄοῦρου τοῦ κ. Πατούρληύ Σταύρου στὴν Ἐ κκλησια- στικὴ 7 ω Ἡἡ τῆς Ίδης Ἱ- ουνίου σχετικὰ μὲ τὴν ἐπίσκειη τοῦ Μακαριωτάτου στὴ µονή τής Αγ. Αἰκατερίνης παραχωρῶώ τὸ χατωτέρω ἄρθρο γιὰ ἀναδημυσίσι' ση σὴν Ἠχλκλησιασττ κ ἡ ᾖ ω ἢἣ, ἀφοῦ ἔχει σχέση μὲ τὴν Κύπρον ἡ 'Ἁγία Αἰκστε: ρίνη, καὶ αὐτὸ χάριν τῶν ἀνσ- γνωστῶν της: ᾿ Πελασγοὶ ὀνομάζουνταν ο: πιὸ παλιοὶ κάτοικοι τῆς Ἑλ- λάδας, καὶ τὰ κτίριά τους ποὺ ἔκτιζαν, ὀνομάζουντν Πελασγικά. Τέτοια μνημεῖα γνωστὰ στὴν Κύπρο εἶναι δυό. Ἕνα στὴ Λάρνακα, ποὺ θρισκόταν στὸ ἀρχαῖον Κίτιο, κι ἕνα κοντὰ στὴ Σα- λαμίνα. Τὰ μνημεῖα αὐτὰ δε: χωρίζουν πολὺ εὔκολα, γιατὶ εἶναι κτισμένα μὲ πελώριες πέτρες σὰν θράχους. Αν δῆτε τὸ μνημεῖο ποὺ θρίσκε- ται στὴ Λάρνακα, δίπλα ἀπὸ τὸν ναὸ τῆς Φανερωμένης, καὶ κοντὰ στὸν δρόµο ποὺ προχωρεῖ στὴν Αλυκή, θὰ σᾶς κάνη µεγάλη ἐντόύπωση, γιατὶ εἶναι κτισμένο μὲ τἐσ- σερεις πέτρες -- θράχους. Οἱ τρεῖς κάνουν τοὺς τοίχους κι᾿ ὁ τέταρτος τὴν ὀροφὴ. Τέτοιο εἶναι καὶ τὸ μνημεῖο τῆς 2α- λαμίνας, µοιάχα ποὺ δὲν εἶναι τόσο µεγάλες οἱ πέτρες τοῦ τὸ ἔκτισαν. Τὰ μ.ηµεία αὐτὰ ἦσαν τάφοι τῶν ἀρχαίων, καὶ λένε, πὼς τὸ µμνημεῖον τῆς Σαλαμίνας, ἦταν ὁ τάφος τοῦ Τεύκρου, ὁ ὁποῖος ἔκτισς τὸ Σαλαμίνα. Οἱ ἁπλοϊκοὶ ὧν θρώποι τῶν γειτονικῶν χωρι- ὢν λένε τὸ μνημεῖον αὐτὸ ᾧ !}- λακὲς τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, καὶ ὅ ταν τοὺς ρωτήσετε γιατί, σας ἀπαντοῦν πὼς ἐκεῖ φυλακίστι- κε ἡ ᾽Ἁγία Αἰκατερίνη. Ἡ λαικἡὴ αὐτὴ παράδο΄ ἀναφέρει πὼς ὁ Διοκλητιανός, ποὺ ἤτανε αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης στὰ 290 µμ.Χ., εἶχε στείλει στὴν Κύπρο ἕνα τέω διοικητή, ποὺ λεγόταν Κά- στας. Τὴν Αἴγυπτο τὴν ἐξου σίαζαν τότε οἱ Ρωμαῖοι, κι ἑ- πειδἠ εἶχε γίνει μιὰ ἐπανά- σταση ἐκεῖ, ὁ Διοκλητιανός πρόσταξε τὸν διοικητὴ τῆς Κύπρου Κώστα νὰ πάη στὴν Αἴγυπτο σὰν διοικητής, καὶ στὴν Κύπρο νἀρθῆ γιὰ ὃ.οι κητὴς ἕνας ἁδερφὸς τοῦ Κώ στα. Ὁ Κώστας ἔμεινε ἄρκε τὰ χρόνια διοικητὴς στὴν Αἱ γυπτο. Όταν πέθανε, ἀφῆνε ὀρφανὸ ἕνα ἀγγελοκαμωμένο κοριτσάκι, ποὺ ὀιομαζόταν Αἰκατερίνη. Τώρα ποὺ πέθανε ὁ πατέρας του, ποιὸς νὰ φρογ- τίση γιὰ τὸ κοριτσάκι αὐτό Ποιὸς ἄλλος ἀπὸ τὸν Οεῖο του, ποὺ ἥταν διοικητὴς στὴν Κύπρο Ηρθε λοιπὸν ἡ Αί- Κατερίνη στὴν Κύπρο, στὸν θεῖο της, ὁ ὁποῖος ἀνάλοθε νὰ τὴν ἀναθρέψη σὰν πατέρας της. ᾿Απὸ τὶς πρῶτες μέρες τοῦ ἐρχομοῦ της στὴν Κύπρο ἡ Αἰκατερίνη ἔδειξε πὼς στὴ: Αἴγυπτο ποὺ ζοῦσε ἔμαθε το λὺ καλὰ τὴ Χριστιανικη δι. δασκαλία, Όσο μεγάλωνε ἡ { ΙΦΙΗ Ἱὴ Αἰκατερίνη τόσο µμµεγάλω-ε κι ἡ ἀγάπη της πρὸς τὴ χρ.. στιανικὴ πίστη. Ὡστόσο ὁ θεῖος της ἔμαθε πὠς ἡ Αἰκα- τερίνη παραδέχεται τὴ Χο: στιανικὴ διδασκαλία, καὶ σὰν διοικητὴς ποὺ Θθρισκόταν, τὸ θεώρησε µεγάλη προσθολή, ἃ κόρη τοῦ ἀδερφοῦ-του, ἡ προ- στατευοµένη του, ποὺ ἔμενε µέσα στὸ σπίτι του, νάχη τε τοιες ἰδέες, οἱ ὁποῖες ἦσαν ἆ παγορευµένες ἀπὸ τὸν αὐτο κράτορα τῆς Ρώμης. Ποιὰ θἄάταν ἡ θέση του ἂν τὸν κα- τάγγελλαν στὸν αὐτοκράτο- ρα Γιὰ νὰ μὴν ἔχη φασαρίες μὲ τὸν Διοκλητιανό, πρόστα- δε κι ἔκλεισαν τὴν Αἰκατερίνη µέσα στὸν τάφο τοῦ Τεύκρου. Απὸ τότε δόθηκε στὸ μνημεῖ. ον αὐτὸ ἡ ὀνομασίαφυλα κὲς τῆς ΑγίαςαΑὶ κατερίνης. Ἡ παρά δοση προσθέτει πῶς ὁ θειος σὰν εἶδε πὼς ἡ Αἰκατερίνη δὲν ἀλλάζει τὶς ἰδέες της, τι ἔόγαλε ἀπὸ τὶς φυλακὲς ἐκεῖ. νες καὶ τὴν φυλάκισε στὴι Πάφο, θέλοντας νὰ τῆς δεί ξη πὼς δὲν θὰ Ογῇ ἀπο τὴ φυλακή, ἂν δὲν ἀρνηθῃ τὶ Χρ'στιανικὴ διδασκαλία, ΄Ἡ Αἰκατερίνη ὅμως, καὶ στὶς φυλακὲς τῆς Σαλαμίνας καὶ στὶς φυλακὲς τῆς Πάφου, ἐξα κολουθοῦσε νὰ δ:δάσκῃ τὴ χο στιανικἡ διδασκαλία σὲ ὅλους ποὺ ζητούσαιε τὴν ἅἄδτια τὰ τὴν δοῦν. Ετσι κάθε µέρα - νόταν καὶ μ'ὰ καινούργία τω: ζήτηση γι’ αὐτήν, πράμα πο', ἆ άγκασε τὸν θεῖο της τἆ τὴν στείλη πίσω στὴν ᾽Αλεξά ὄρεια, γιὰ νὰ προλάθῃ καὺε ἀνησυχία, ποὺ μποροῦσε νά δηµιουργήση ἡ παρουσία τη” στὴν Κύπρο. Διοικητής τῆς Αἰγύπτου 3 ταν τότε ὃ γυιός τοῦ Διοκλη τιανοῦ, ὁΜαξέντιος, ό ὁποῖος εἶχεν ὀργανώσει σιἡ ᾿Αλεξάνδρεια µεγάλες εἰδωλο: λατρικὲς γιορτές. ΄Η Αἰκατε- ρίνη, στὸ μεταξύ, εἶχε διαθάυσει στὴν ἀπέραντη θιθλιοθήκη -ῆς ᾿Αλεξάνδρειας τὰ θιθλία ὅλω», τῶ, ἀρχαίων σοφῶν τῆς Ἑλ. λάδας. Έτσι ἡ Χριστιαν ο της πίστη δυνάµωσε πιὸ πι. καὶ μποροῦσε νὰ συζητᾶ κε μὲ τοὺς πιό σπουδαίους σα φούς, ποὺ ἐκείνη τὴν ἔποχην ἦσαν πολλοὶ στὴν ᾽Αλεξάν δρεια. Ὅταν ὁ Μαξέντιος ἔθγαλ- κήρυκες στοὺς δρόμους κα φώναζαν γιὰ τὶς µεγάλες .. ορτές του. καὶ τὶς θυσίες ποὶ, θὰ ἐγίνοντο στοὺς θεούς. {, Αἰκατερίνη, ὠπλισμένη μὲ ἀφάνταστο θάρρος, παρουσιά στηκε μπροστά στὸν Μαξέντιο καὶ τοῦ ἔκανε σφοδρὲς παρα τηρήσεις γιὰ τὶς εἴδωλολατο: κὲς γιορτές του. Ἡ τόλμη τη-. ἡ «σοφία της ἡ ἐξ. πνάδα της, ἔκαναν εγ.ν- λην ἐντύπωση στὸν Μαξέντο, Ἔτσι, ἀντὶ τὰ διατάξη τὰ τὴ θανατώσουν. ὅπως συνήθιζιτ Εκείνον τὸν καιρὸ οἱ αὐτοκρά τορες κι’ οἱ διοικητὲς τῆς Ρώμης, πρόσταξε τὰ πχρου σιαστῆ μπροστὰ σὲ 50 σοφούς καὶ τά συζητήση μχζί τους. πιστεύοντας πὼς μὲ τὴ συζἠ Συνέχεια εἷς τὴν ὀην σελίδα} ᾶε οημιουργηῦεῖσα ἐκ τῆς απ! ῥαιτισεως τυυ ᾽αγνατίου καταστα οις ητο ανώµαλοός, λόγφ τὴς αἲ ξαγομένης ἐντάσεως µεταξύ των δύο χυµματων τοῦ κλήρου --- τῶν φανατικών καὶ τῶν µετριοφρόγων, Διά τοῦτυ ἡ κχυθέρνησις ἀνεζήτει ένα ἄνδρα εὑρισκύμεγον ἐχτὸς τῶν ὁύυ ἀντιζήλων πομμάτων γαι ὁ οποῖος δά ἐγίνετο ἀποδεχτὸς ἁμφοτέρων τῶν απλευρῶν καὶ ποὺς τὸν. ὁποῖον, ἁμφότερα τὰ ἀντικα- χόμενα κόμματα, ἴὰ ἐξεδήλωνον τὴν ἀφοσίωσίν των. ο. Φώτιος ἐφαίνεο ὃ πλέ- κατάλληλυς καὶ ἱκανός, {1 Αυθέρνησις, πρὺς ἀποφυγὴν γίων πρυστριθών, ἐξέφρασεν ἁπλὼς τὴν ἐπιθυμίαν της, νὰ ἀκολουνή- σουν. δηλ, τὸ παράδειγµα. τῆς Θευδώφας εἲς τὴν περίπτωσιν τοῦ ἱηνατίου καὶ νά ἀναδείξοιυν τὸν Φώτιον ὡς τὸν γέον Εατριάωχη». Ὁ. Βάρδας ὤφειλε νὰ ὑποχωρήση πρὺ τῆς συγελἠούσης συγόδωυ τῶν κ) ηρικῶν, Ἡ ὑποία ἀπήτει τὴν ἐκλογὴν τοιών ὑποφηφίων, τοὺς ὑποίους καὶ νὰ παρουσιάση ἑνώ πιουν τοῦ Αὐτοκράτορος δι ἀνάδσι- Ἐν, τοῦ ενὺς ἐξ αὐτῶν, ὡς το τέ- οῦ. Πατοιάρχου. Ετυ σχεδὸν ὂ6- θαιον ὅτι ὁ ἀρχηνὸς τῆς µετοιάφρυ- γος παρατάξεως, Γρηγύριος Ασθς στᾶς, Α[ητρυπολίτης οραχουύσων, ἦτο εἷς ἐξ αὐτῶν. Οἱ φανατινοὶ εἶχον. τοὺς ἰδίους αὐτῶν σι πρη: φίους, τῶν ὑποίων τὰ ὀνύματα δέν εἶναι γνωστά. Τ ἐκλαγὴ τῇ Φωτίαι, ὡς τοῦ γέου Πατριάρχου, ὑπῆσξε τὸ ἀπυτέλεσμα ἑνὺς συμ θιθασμοῦ μεταξὺ τῶν δύο ἀντισα- Ἰομένων µερίδων καὶ τῆς γυδτο- γήσεως. Ξ Αιατὶ οἳ ᾿Ἠπίσχοπυι ἐδέγδησαν τὸν Φώτιον ὡς τὸν διάδογαν τοῦ Ἰπνατίους Ἡ ἐκλογὴ τοῦ Φωτίης ἐφαίνετο ὡς γενομένη ἀποδελτὴ ὑπῖι ἀμφυτέρων τῶν πλενυην. ον (ΣΥΝΕΝΙΙΟΤΑΙ) Σερσόνησον, -- ΗἩ ἀθεθαιότης εἶναι τὸ 0 βερώτεμρό ακὺ ὡς τὴν στιγμὴ πουν ἔρχεται ἡ πραγµατικότης καὶ μᾶς χάχει νὰ. νασταλγοῦμε τὴν αὖς- ὑαιότητα. κ. Ἱνάδε πράγμα ἀνέογετιι διὰ νὰ, πέσῃ καὶ ἀνμάτει διὰ νὰ παρακμάσῃ. σα λσ(αλὲς τὸ γενόµενον, ᾱ- παφὲς τὺ µέλλον. -- Πᾶν ὅτι μεσολαθεῖ μετυξὺ λίκνου καὶ. ανήματος εἶναι ἀλί θαιον. | ΠΜ ΤΙΝ [1 ΙΗΙΗΙΝΗ ΗΠΗΜΝΙΙ Τί ΙΙ] ο ΜΜ [ΗΠΙ πρεσφώνησι ἐγκαίνι«κ του Τὰ ἀπόγευμα τοῦ. παὐύατυυ, χω9γίοῦ, ο λα. Ἀθχιέπι Ετην , - απχωπας Αύπρυν καὶ λ1ωόεδρος της Αυποιακῆς Ἀημοκρατιας .Ἠ. . χάωιως ἔτελεσε τὰ ἀποκάλυπτήοια ἀναμνηστικῶν πλακών, ἐπὶ τῇ ἱ ουῦσει τοῦ. 1 υμνασίου. Όηκεων χαὶ τοῦ Γνστιτοῦτου Ξένων 1 ωσ- σῶν, τὸ ὁποῖυν στεγάσεται .- γεύδμητον στίρον παραπλεύρος το Πινασίοι. Θηλέων Γάλλου: ριωτίσσης καὶ ἀπυτελεῖ παράυτη- μα τοῦ. Παγκυποίου Γυμνάσιον. μὶς τὰς τελετὰς παρέστησαν γαὶ ὃ Ἱ[{ρόεδοος τῆς ᾿Ελληνικῆς Ίνοι: χυτικῆς δυνελεύσεως Δρ ἆπυρι δάχις, ὁ ἐκ τῶν Γρααματέων τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσθείας κ. Αντω: γιάδης, Επιδεωρηταὶ τοῦ. να” φείου. ἀ[αιδείας, τὰ µέλη τῆς Νχολικῆς ἘΕφορείας Λευκωσίας. ὀλνώτεροι. Ενπαιδευτικοὶ, Κάαθη- γηταί, µαδηταὶ καὶ µαδήτοιαι, ναλὼς γαὶ πλῆδος χύσμου. ἣν ἀργῇ ἐτελέσθῃ ἁγιασμὺς ὃ- πὴ τοῦ λίάχ. ᾿λοχιεπισκόπου Μ.Χ. ΔΙακαρίου, ὁ ὁποῖος ἀκολυύθως ἀπεκάλύυψε την ποὺ τῆς εἰσόδυοι τῆς ὀχολκῆς ἀναμνηστιχην π,ανις Ἰπηχκολούθησε απὐοσᾳ ώνησις τοῦ Ηρυέδρου. τῆς ΕΕ λληνικῆς νο τικῆς Σηνελεύσεως Ἆλωυς ἄπυοι δάΧι, τὸ χείµενον τῆς ὁπυίας πα οαβέτυμεν ατωτέρω λόγω τοῦ ὗτι ἀπυτελεῖ ἐγκώμιον δις τὴ φιλόστοργυν ἱκυπριανὴν Ἱόνκλκη- σίαν, ΠΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΣ ΣΠΥΡΙΔΑΚΙ Ἡ προσφώνησις τοῦ Πρρὰ- ὅρου τὴς Ἑλληνικῆς Κοινοτ.- κῆς ἈΣυνελεύσεως Δρος κ. Σπυριδάκι ἐπὶ τοῖς ἐγκαι»ί: οις τοῦ κτιρίου τοῦ Παγκυ πρίου Γυμνασίου Θηλέων, χει ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἵδρυσις τοῦ σχολικοῦ κτιρίου τοῦ Παγκυπρίου Γυ. µνασίου Θηλέων, τοῦ ὁποί». Γοῦ ἐξ Οὐγκάντας Αἰδεσιμολογ. κ. | Α᾿ Α΄ Αἱ πρῶται µου ἐντυπώσεις Μεγάλαι εἶναι αἱ θουλαὶ τοῦ Κυρίου. ᾽Ανεξιχιίαστοι εἷ- ναι αἱ οδοὶ Αὐτοῦ καὶ ἀμέτρη. τος εἶναι ἡ Εὐσπλαχνία Του Διότι, ἀπὸ τοῦ 1933 μέχρι καὶ τοῦ 1956 µόνον τὸ Πατριαρχεῖ- ον ᾿Αλεξανδρείας ἐγνώριζε τὴν κατάστασιν ἡ ὁποία ἔπε- κράτει εἰς τὴν ᾿Ορθοδόξον Ἑκ- κλησίαν τῆς Οὐγκάντας κπὶ τῆς Κένυας. Ἡ στενὴ οων- εργασία ὅμως τῶν ἐξ Οὗ- γκάντας κ.κ, Φοιτητῶν εἰς τὰς ᾿Αθήνας μὲ τὴν ᾿Αποστο: λικήν. Διακονίαν τῆς ΈἘκκλη σίας τῆς Ελλάδος, -- ὅπως καὶ ἔπρεπε, διότι εἰς τὴν ἸΑλε- ξάνδρειαν ἦσαν ἁπλοῖ μαθιτιχὶ καὶ δὲν ἦσαν ἕἔτοιμοι νὰ Ῥώ- σουν λόγον διὰ τὴν Ἐκκλη σίαν των -- ἔγινε ὁ ἀγγελ'κ- Φόρος ποὺ διέδωσε τὰς πλη. ροφορίας διὰ τὴν ᾿Ορθόδ. Ἔκ- κλησίαν µας εἰς τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος' κι’ ὅλη ἡ οἰκουμένη ἔμαθε διὰ τὴν ἀναμφισθήτητον καὶ ἀπροσδό κητον ὕπαρξιν τῆς ᾿0ρθ. 'Ἐκ- κλησίας εἰς τὴν καρδίαν τῆς ᾿Ἀφρικῆς. Καὶ λήγοντος τοῦ 1955. με. . κκ μνς πατε Ἡ πν ον ω σκέφθη καὶ τὴν Β ζλιοθήκην ρόγραφα καὶ ἁλια ὄνς. εἰς την Ἡ Ἀλονὴν τοῦ. Ἁννοι Αοδσς την ὁ ἴαν ο ἁσοονται παλαιὴ. ρρνῖς σοι εἰ νεος .- Ξ Ε, ένα µεγάνης ἁρχαιωλονιςῖς ἀτὶς ίσος. ΠΕΜ ΑΙ ΠΜ ἱ ΤΙ ΙΜΙΙΕΙΙ ΗΝ ΙΙ ΙΙ ΙΠΝΙΙΙ ιΙἱ ΙΗΙΙΙ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΝΑΝΚΙΑΜΑ, Θεολό-ου. αἱ θεωρίαι καὶ αἱ προ φορικαὶ συµπάθειαι καὶ παση γορίαι ἐστράφησαν ὀπίσω και ἑσταμάτησαν. Ο ὌὈρθ. κό σµος ἤρχισε ἐμπράκτως νὰ δεικνύῃ τὴν ἀδελφικὴν καὶ ἆ- µοιδθαίαν ὑποστήριξίν του. Τε »ὲ 19539 εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ δη μοσιεύµατα εἰς τὸν ὀρθ. κα. ἑτερόδοξον τύπον. Οἱ μὲν ἀ. η. συχοῦντες διὰ τὴν ἀνάληψι. τῶν. “Ἱεραποστολικῶν καθη- ΚΟντων ἐταράττοντο, οἱ δε Ορθόδοξοι, νικῶντες, ἐπροχώ Ρρουν μὲ θάρρος πρὸς «, ᾽Ακρόπολιν τῆς ᾿Ορθοδοξία- διὰ νὰ ἀνεθάσουν τὴν σηµαίαν τῆς Μίκης των ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀναμφισθήτη: τον γεγονὸς ὅτι τὸ 1960-61 π- ῥουσιάζει ὅλας τὰς ᾿Ορθοδὀ. ξους ὁμάδας ἐν παρελάσει καὶ ἑκάστην ὁμάδα δηλώνου- σα, εἰς τὴν μεγάλην ἐπιγραφὴν της σηµαίας της, ὅτι προσωπι” κά, ἀναλαμθάνει τὴν προώθη. σιν τῶν ζητημάτων τῆς Ορ0. ᾿Αφρικανικῆς Ἐκκλησίας μας, , Μεγάλη ἀπόδειξις εἶναι αἱ ἀναρίθμητοι καὶ ἐνθουσιώδεις ἐπιστολαί, τὰ ἐμθάσματα, αἱ ἐπιταγαί, τὰ πακέττα καὶ τὰ πακεττάκια,τὰ ὁποῖα Φφθάνο.ν καθημερινῶς εἰς τὸ ᾿Ορθόδοξ. μας Κέντρον,εἰς τὴν Καμπάλ-, καὶ εἰς τοὺς “Ἱερεῖς μας ἰδ.χ.- τερωώς. Ἕλληνες, Ρῶσοι, Σἑρ Φοι, Φιλλανδοί, Λιθανέζοι, Σὸ ροι, ᾽Αρμένιοι, Γερμανοί, Γάλ- λοι, Αγγλοι, ᾽Αμερικανοὶ κτλ. κτλ, ἀποστέλλουν καὶ κάτι εἰς την νεοσύστατόν µας ᾿Ορθόδ.ς, Εκκλησίαν διὰ νὰ μᾶς δηλ.2 σουν ὅτι δὲν εἴμεθα πλέον μό νοι εἰς τὸ πεδίον τῆς |ιά- χης, τῆς διασώσεως τοῦ Χρι- στιανισμοῦ εἰς τοὺς ὁμοχρώ Νους µας. Κι ὅλα αὐτὰ μᾶς 5υΥκινοῦν θαθύτατα εἰς τοι. ουτον δαθµόν, ὥστε καθηµερ.: νῶς νὰ δοξολογῶμεν τὸ Ὑπερ- Ὄμνητον Όνομα τοῦ Κυρίου Γησοῦ. Κι ὁ Οἰκουμενικὸς : κο Πχ. τρίαρχης μὲ τὴν σειράν του . ποὺ ἔσπασε ἐπὶ δὲν έμεινε πίσω. Μόλις ἤ: κουσε δι. ἡμᾶς ἔσπευσε να στείλῃ ἀεροπορικὸν εἰσιτή ριον εἰς τὰς ᾿Αθήνας διὰ νὰ ι δυνηθῇ εἷς ἐξ Οὐγκάντα φο. τητὴς νὰ τὸν ἐπισκεφθῇ καὶ να τὸν πληροφορήσῃ διὰ τὴ» δρᾶσιν τῆς ᾿Ορθ. Πίστεως εις τὴν «Μαύρην Ἠπειρον», Εἰς τὰς ὁμιλίας µου περ ο . ο τῆς Ορ6. Ἐκκλησίας µας ὄχι ἈΌονον εἰς τὴν Ἑλλάδα ἆλλαε καὶ εἰς ὅλην τὴν Εὐρπώ- πην, ᾽Αγγλίαν, Βέλγ.ον Γερμανίαν καὶ Γαλλίκν, παρετήρησα ὅτι ἡ εἴδι- σις της ὑπάρξεως τῆς Ὄρθο δοξίας εἰς τὰ θάθη τῆς Α φρικῆς προυξένει θαθυτάτη» ἱκανοποίησιν εἰς τοὺς ὀρθοδο ξους ἀκροατάς µου. Εἰς δὲ τους μὴ ὀρθοδόξους ἔκαμνον ἐκπλήξεις καὶ διηρωτῶντο οἱ ἀλλόδοξοι, ποῖος καὶ πεῦ εὑρίσκεται αὐτὸς ὁ ὀρθόδοξο: [εραπόστολος τῆς ᾿Αφρι:ςἃς τέλους τὰ «αἲ. ὤνια δεσμὰ τῆς δραδότηι»,ς πας ἀναποφασιστικότητος τῷ. ὀρθοδόξων ὡς πρὸς τὴν ἱερα ποστολικἠν δρᾶσιν. νέου ἐππαιδευτηρίου Όνῃησις του Προέδρου τῆς Ε.Ε.Σ.Ε. χατὰ τὰ τῆς Ἀευχωσίας, τὰ ἐγκαίνια τελοῦµεν ἐπισή µως σήμερον, ὀφείλεται εις τὴν γενναιόδωρον χείροις. μίαν τῆς Α. ΑΛ, τοῦ ΄Αρχιειι- σκόπου καὶ ᾿Εθνάρχου, νυν δὲ Προέδρου τῆς Κυπριακίς Δημοκρατίας Μακαρίου Γ’. Διὰ τῆς γενομένης ὑπ' Α0. τοῦ, εὐγενεῖ συγκαταθέσει κοὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπ:(- ας Παλλουριωτίσσης, παραχω. ρήσεως τοῦ ἐκ δεκάδων στρεμ.: µάτων γῆς χώρου, ἀνηγέρδη τὸ περίλαμπρον τοῦτο οἰκο. δόµηµα, τὸ ὁποῖον ἐστέγασ»ν ἤδη καὶ θὰ στεγάζῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον τὴν θήλειαν νεότητα τῆς Λευκωσίας καὶ µέρος ἆ κόµη αὐτῆς ἐξ ὁλοκλήρου τῆς Κύπρου. Θὰ στεγάζη τὴν νεότητα τὴν προηγουμένως κατεσπαρμένην εἰς πολλά σχο- λικἁ κτίρια ἐν Λευκωσία, ««’- ξηθεῖσαν δὲ ἤδη εἰς ἀριθμὸν προσεγγίζοντα τὰς δύο κ. λιάδας καὶ ὡς ἐκ τούτου μὴ δυναµένην καταλλήλως στεγασθῃ. 'Ἡ ἑλληνικὴ ἐκπιχί- δευσις τῆς νήσου ἀπέκτηςς νέον ἐκπαιδευτήριον, τὸ ὁποὶ. ον δύιϊαται νὰ συγκριθῇ πρὸς τὰ ἄριστα τῶν πλέον προηγ: µένών εἰς τὰ ἐκπαιδευτ'ικά πράγµατα χωρῶν. ᾿Οφείλομεν εὐγνώμονας ἑτὶ τοὐτῳ εὐχαριστίας πρὸς τὴν Α. Μ. τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐπιτροπεί- αν Παλλουριωτίσσης διὰ την μεγάλην δωρεὰν τοῦ χώρου, ἡ ὁποία ὑπερθαίνει τὴν αἁξί- αν τῶν 100.000 λιρῶν. ᾽Αλλὰ τὸ ἐνδιαφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ ἐκπαιδευ- τηρίου τούτου δὲν περιωρίσθη εἰς τὴν παραχώρησιν τοῦ χὠ ρου. ὉὍ Μακαριώτατο: ἡλ- θεν ἀρωγὸς καὶ εἰς τὴν ἀνξ- γερσιν τοῦ κτιρίου διὰ δω: ρεᾶς τῆς ']ερᾶς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς ἐκ 10.000 λιρῶν καὶ ἡ 'τ- πιτροπεία τοῦ “ἱεροῦ Ναοῦ Φανερωμένης Λευκωσίας, ἐν συνεχείᾳ, συνεισέφερεν ὑπὲρ τοῦ αὐτοῦ σκοποῦ ἑτέρας 10, 000 λίρας. Εἰς ταύτας προσε- τέθησαν καὶ δωρεαὶ φιλομού: σων, οἷον τῆς µεγάλης εὖερ- γέτιδος τῆς πόλεως κ. Εὐγε- νίας Θεοδότου, τοῦ ἀειμνήστου Ζήνωνος Παπαδοπούλου καὶ τῆς ἐριτίμου συζύγου αὐτοῦ, τοῦ ἀειμνήστού Χαριλάου Κα τζιµιχάλη, τοῦ σχολικοῦ ἐφύ- ρου κ. Σ. Εὐαγγελίδη καὶ τῆς ἀναλαθούσης τὴν ἐκτέλε- σιν μεγάλου τµήµατος τοῦ ἔρ- γου Κυπριακῆς Εταιρείας Κατασκευῶν, ὡς ἀναγράφεται ἐπὶ τῆς ἀποκαλυφθείσης πλω κός. Τὴν ὑπόλοιπον καὶ κυρί- αν δαπάνην ἐξ 5145.000, ιιὴ συμπεριλαμθανομένης τῆς δα: πάνης διὰ τὴν ἐπίπλωσιν τοῦ κτιρίου, ἀνέλαθεν ἡ ἐφορεία τῶν ᾿Ελληνικῶν Ἐκπαιδευτη- ρίων Λευκωσίας. Πρὸς ταύτην πρέπει νὰ ἀπευθύνωμεν θερ: µοτάτας εὐχαριστίας, διότι διά τῆς σώφρονος καὶ δεξιᾶς. οἰκονομικῆς αὐτῆς πολιτικῆς: ἐτελείώσε τὸ ἔργον τοῦτο, δια: τὸ ὁποῖον καὶ ἀξία παντὸς: ἐπαίνου, αὕτη εἶναι, ἀλλὰ καὶ. δικαίως διὰ τοῦτο δύνατα: νά: ὑπερηφανεύηται ὁλόκληρος ἡι πόλις. : Μνημονεύων τοὺς ἠθικοὺ-: καὶ Ολικοὺς συµπαραστάτας εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν τού ἔργου, δὲν πρέπει νὰ παραλίπω νὰ κάµω εὔφημον µνείαν τοῦ δικ- κεκριµένου ἀρχιτέκτονος κ. Α Θυμοπούλου, εις τὴν ᾿ἀρχι- τεκτονικἠν πεῖραν διὰ σχολικἁ Κτίρια τοῦ ὁποίου ὀφείλεται ἡ. ἀνέγερσις διδακτηρίου, πληροῦντος τοὺς ὅρους οχι μονον της σχολικῆς ύγιεινῃς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀπαραιτήτους ἐκπαιδευτικοὺς ὅρους ἁρτιας λειτουργίας αὐτοῦ. ΄Η συμόυ- λὴ τῶν εἰδικῶν ἐκπαιδευτικῶν τόσον τοῦ Παγκυπρίου Γυμνα- σίου Όσον καὶ τοῦ Γραφείου Παιδείας ὑπῆρξεν ὡσαύτως ἐ- ποικοδοµητικἡ καὶ τὰ μάλιστα συντελεστικὴ εἰς τὴν διαµόο: Φωσιν τῶν σχεδίων. Πάντως τοῦτους πρέπει ὡσαύτως νὰ. ἐὐχαριστήσωμεν θερμῶς. Οὕτω ἡ Λευκωσία μετά την’ συμπλήρώσιν καὶ ἐπέκτασιν του Ὑγυμνασιακοῦ κτιρίου τοῦ, Κεντρικοῦ Παγκυπρίου - μνασίου ἀπέκτησε δεύτερον περίλαμπρον κτίριον͵ εἰς τὸ. ὁποῖον θὰ φοιτᾷ ἡ θήλεια νε: ὅτης ἐξ ὅλης τῆς νήσου καὶ θὰ προάγηται εἰς πᾶν πεδίον. ἐθνικῆς, ἠθικῆς καὶ πνευµατ... κῆς καὶ ἐν γένει ἐκπαιδευτικῇκ: νω προόδου. Οὕτω ἕν ὄνειρον, το οποῖον ἔτρεφεν ἡ ἄπερχ- μένη Ὑενεά, πῶς δηλ. νὰ ῥώ. σῃ ἕν κατάλληλον κτίριον είς τὰς ἐπερχομένας νέας γενεάς, πραγματοποιεῖται κατὰ κ«εὸν Ριστον τρόπον. Τιμὴ καὶ εὖ- γνωμοσύνη λοιπὸν εἰς πάντας τους ουντελέσαντας εἰς την πραγµατωσιν τοῦ ὀνείρου του. του. ᾽Αλλὰ δὲν θὰ παρεῖχον πλή- ρη τὴν εἰκόνα τῆς ἐκτιμήσεως της ἀξίας ἑνόὸς τοιοῦτου ἔρ. Υου, ὀφειλομένου κατὰ μέγα μέρος. ὡς εἶπον, εἰς τὴν ὑὁλικὴν καὶ τὴν ἠθικὴν ἀρωγὴν τῆς Εκκλησίας, ἂν καὶ ἄλλα τσ). γαφῆ δὲν ἐτύγχανον τῆς ὃε- οὔσης ὑπὶ ἐμοῦ ἐξάρσεως. Εννοῶ ὅτι μνημονεύσας Άδη τὴν ἐπέκτασιν καὶ συμπλήρω- σιν τοῦ Κεντρικοῦ Πανκυπρί- ου Γυμνασίου δὲν πρέπει νὰ παραλίπω νὰ ἐξάρω τὸ γενο: νὸς ὅτι τὸ ἵδρυμα τοῦτο. τοῦ παλαιοτέρου καὶ μεγαλυτέροι! σχολείου τῆς νήσου καὶ -οῦ (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) Κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐν Συγέχεια εἰ- ελ κι δή (υγέχεια εἷς τὴν δην σελίδα) ΕΤΟΣ ἵἨἳ ΛΡ. ΦΥΛΛΟΥ 48 Ἐτησία συνδρομὴ 60Ο μὶλς Τιμὴ Φύλλου 15 μὶλς ΓρΑΦεια: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ -- ΚΥΠΡΟΥ ΣΡΡΜΜΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ θΕΜΑΙΑ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΤΗΝΛΙΛ--- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΛΙ ΗΛΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΥΠΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΑΒΒΛΤΟΝ 1 ΙΦΥΛΙΟΥ 1861 Κοσμᾶᾷ καὶ Δαμιανοῦ τῶν ᾽Αναργύρων. Τῃ αὐτῇ ἡμέρᾳ µνήµη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυωρος Κωνσταντίνου τοῦ ᾿Άλα- μάνου. -- ΚΑΛΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Παρῆλθον εἴχπόσιν αἰῶνες ἀφ᾿ ὅτου ὁ Θεάνδρωπος ἥρχισε τὸ χήρυγµά Του χοντὰ εἰς τὰ ἥσυχα καὶ μαγευτικὰ ἄκρς- γιάλια τῆς Γεννησαρὲτ νχὶ τοὺς χατάφυτους λόφους χαὶ λει- θάδια τῆς Γαλιλαίας, χαλῶν τοὺς ἀπλοι χοὺς ἐχείνους ἔργςά- τας τῆς γῆς χαὶ τῆς ξαλάσσης εἰς τὴν Ἡκασιλείαν Του διὰ νό προσφέρηῃ εἰς τὰς διφασµένας ἀπὸ χαρά, ὁμορφιὰ καὶ ἰδκ- νιχὰ καὶ χουρχσµένας ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν χκαὶ τὰ θάσανα τῆς ζωῆς, τὸ ύδωρ τῆς ζωῆς τὸ ἀλλόμενον, Καὶ ἤχουσαν τὸ χάλεόµα οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔἕτρεξαν πρό- δυµοι, εὐλαθικὰ νὰ Τὸν ἀχούσουν. Καὶ ἄλλοι ἀχουμπισμένοι εἰς κάποιο δένδρο, ἄλλοι ἁπλωμένοι εἲς τὴν γῆν καὶ ἄλλοι χαθισμένοι σὲ μιὰ πέτρα ἤνοιγαν τὴν «θύραν» τοῦ νοῦ κχι τῆς καρδίας των καὶ ἄφηναν ν᾿ ἀρδεύεται τὸ εἶναι των ) νὰ ζωοποιῆται «μὲ ρήματο ζωῆς σἰωνίου» ἡ φυχή των. Καὶ ὅταν ἀργὰ ἐγύριδαν εἰς τὰς οἰχίας των, ἢ εἰς τὸς ἐργασίας των ἔνοιωδαν µέσα εἰς τὴν ψυχήν των κάτι «τὸ ἆλ- λόκοτο» κάτι τὸ νέον,͵ τὸ ὡραῖον, τὸ εὐχάριστον, τὸ ὁποῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ µεταφράσουν σὲ λόγιχ. Ἔνοιωθον µίαν ἀνέκφραστην γαλήνην καὶ θεθαιότητα διὰ τὴν ζωήν, τὴν ζωὴν τὴν γεμάτη µαταιότητα καὶ πόνους, κάτι τὸ ὁποῖον τους ἔκαμνε νὰ ἀρχίζουν τὰς ἐργασίας των μὲ ὄρεξιν ναὶ ἐν- ξουσιασμὸν χαὶ τὸ ὁποῖον ἔδιωχνε κάθε χαγὸ γαὶ ἄσχημο, τὸ ὁποῖον προσεπάθει νὰ φυτρώσηῃ µέσα των: Εἶχον καὶ αὐτοὶ τὴν δρησχείαν των ---τὸν ἕνα Φεὸν-- τὰς προσευχὰς, τὰς θυσίας των, εἶχον καὶ χάτι περισσότερον ---τὴν ἀναμονὴν- τὰς ἐλπίδας των εἰς τὸν ὀἀναμενόμενον Μεσσίαν καὶ Ἀνυτρωτην. Αἱ γνώσεις των ἦσαν ὀλίγαι πολὺ ὁ- λίγαι, ἦσαν λαὸς «καξήμενος ἐν σχότευ. δανικά, ἀνώτε- Ρους σχοποὺς, ἀρετὰς πολὺ περιωρισµένας, ὄχι τελείας, '-- γαποῦσαν τὸν πλησίον χαὶ ἐμισοῦσαν τὸν ἐχθρόν» ἐφήρμς- ζον, ὅταν ἠδύναντο, τὸ «ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος καὶ ἐπρόσξ- χον τὴν ἁργίαν τοῦ Σαθθάτου καὶ τὸ γράµµα τοῦ Νόμου. Ηξευραν καὶ πίστευαν---ἐχτὸς ἀπὸ τοὺς Σαδδσουκαΐους-- πὸς εἶχον φυχήν, ἀλλὰ µόνον ὅταν ἡἤ ἀπογοήτευσις, ἡ θλῖψις και ἡ ἀδικίκχ τοὺς συνεχλόνιξε ἀντελαμθάνοντο τὴν ὑπαρξίν της. Περισσότερον ἔέλεπον τὸ σῶμα των χαὶ αὐτὸ περισσότερον τοὺς ἑνδιέφερε, δι’ αὐτὸ ἔσχαπτον τὴν γῆν καὶ ἔρριπτον τὰ δίχτυα εἰς τὴν θάλασσαν, δι αὐτὸ ἐπάλευαν ἐναντίον γι- λίων περισπασμῶν χαὶ ἀτυχιῶν χαὶ διὰ κάτι ἀχόμη᾽ διὰ νὰ μποροῦν νὰ πληρώνουν τοὺς Φόρόυς. Εἶχον καὶ τὴν χαρά των’ µία ἐπιτυχία εἰς τὴν ἐργασίαν των, τὰ γεμάτα φαρι« δίκτυα, οἱ γεμᾶτοι ξανθοὶ στάχεις, τὰ γεμᾶτα παρπὸ δένορ-, ἡ ἀποχατάστασις τῶν παιδιῶν των, ἡ ἀνάπαυσις ἀπὸ την ἔντονη ἐργασία. Περισσότεραι ὅμως ἧσαν αἱ θλιψεις των. αἱ λῦπαι, αἱ ἀγωνίαι, αἱ ἀποτυχίαι, αἱ μεταπτώσεις, οἱ φόξοι δι ἑνδεχομένην παράθασιν τοῦ τύπου τῆς λατρείας. ᾽Αχέμῃπ οἱ Φαρισσαῖοι, οἱ νομικοί, ὁ ἑσμὸς αὐτὸς τῶν διδασκάλων Ἆχι ἐδναποστόλων, ὁ αἱμοθόρος Ἡρώδης, ὁ Ῥωμαῖος χατακτητης τους ἀνησύχουν, τοὺς ἑτρόμαζον, ἆλλθιμονον ἂν κάπεις παραπάτηµά των τοὺς ἔρριχνε εἰς τὰ χέρια των. Παρ᾽ όλα ταῦτα ὅμως ἡ ζωὴ ἧτο γλυκεῖα, τὴν ἐγλύκαινε ἡ δυστυχἰα καὶ ἡ ἐλπίδα: «αὕριον ἔσσεται ἅἄμεινον». Μιὰ τέτοια ζωὴ καὶ μ᾿ ἕνα τέτοιο ψυχικὸ περιεχόµενον ἐζοῦσαν οἱ ἄνθρωποι τῆς µαχρυνῆς ἐχείνης ἐποχῆς εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὰ παράλια τῆς ΙΓ εννησαρέτ. Ἠσαν φυχαι διφασµέναι χαὶ πουρασµέναι καὶ ἔτρεχον παντοῦ ν᾿ ἀχοῦ- σουν τὸν «προφήτη» τὸν «Ραθ6ί παὶ ἔμεναν πλησίον Του δεχόµενοι τὸ μέλι καὶ τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς καὶ ἔφευγαν µετο μ᾽ ἕνα αἴσξημα γλυκείας ἀνακουφίσεως καὶ ψυχικής εὐδχι- µονίας. ΊΗτο αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔδιδε τὸ κάλεσμα «κάγὼ ἄνα- παύσω ὑμᾶς». Ητο ἡ ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς, ἡ ἀνάπαυσις νατόπιν ἀπὸ ἐπίμονη καὶ ἐπίπονη πορεία διὰ µέσου τῆς ἐρήμου, ἀπὸ καλωσύνη, ἀγάπη, ἰδανιχκὰ τῆς ἐρήμου ἆπο τὲ πνεῦμα τοῦ Φεοῦ. Παρῆλθον ἕχτοτε 1960 χρόνια. 'Ο Εῦριος δὲν εἶναι τώρς μεταξύ µας σωματιχκῶς ἀλλ' «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ πινούμεξα ναὶ ἔσμενν καὶ αποταμοὶ ὕδατος ζῶντος ρέουσυ διὰ τῶν Ἁγίων Γραφῶν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, εἰς ὅλα τὰ πλάτη πτιε εἰς ὅλα τὰ µήχκη τῆς γῆς χαὶ ἔγγίξζουσι τὰ κπράσπεδα καθς ἀνθρώπινης φυχῆς. Νὰ γεύωνται ἄραγε τοῦτο οἱ ἄνδρωποα καὶ | λῆς.τ) ΤῬὴν. παρελὸ. Κυριακήν, ὉἩς ην Πουγνίου, ἐγένετο εἰς τὴν Ἱερατι- κὶν Σδχολὴν « Απόστολος Ἡαρνά- ας ἡ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαδηιιά- πων ἑορτὴ εἰς τὴν ὁποίον πορέ- στησαν ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσγυπυς καὶ α]ρόεδρος τῆς Κυπριιγῆς Δημο- πθατίας κ... Μακάριος, οἱ Σε6. Ἀητροπολίται Πάρου καὶ ἄνυρη- νείας κ.κ. Γεννάδιο: καὶ Κνπρια- νός, ὅ Οεοφι.. Χωρεπίσχοτος Τοιμιθοῦντος μ. Γεώργιος, οἱ Γ[α- γοσιολογ. Ἡγούμενοι Κύκκου, Ὑροοδοτίασης, ΔΙαχαιρᾶ ναὶ Ἀςυ- σοστόμου Χ.κ. Χρυσόστομος, Παγ- χράτιος, ᾿ἸΕλπίδιος καὶ Ονούφοι- ος, ἄλλοι Ἐληοικοί, ὁ Πρόεδρος τής Ἠλληνικῆς Κοινοτικῆς Σ1νε- λεύσεως Δρ Κ. Σπυριδάκις, ἐκ- πρόσωποι τοῦ Γραφείου ἝἙλληνι- κῆς Πανδείας, τῆς ΕΛΔΥΚ καὶ πλήθος κόσμου. Τὸ πρόγραµµα τῆς τελετῆς εἷ- Ἰεν ὡς ἀκυλούδως: 1) Ἱεροτελε- στία. 9) «λαῖρε Μαρία», ὑπὸ τῆς. Ἀορφδίας τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς. Αιεύθυγσις κ. Θ. Κωλινίκου. 3λ «λογοδοσίαᾳ ἐπὶ τῶν πεπραγμένων ὑπὸ τοῦ. Διευθυντοῦ τῆς Ἵερατι- κῆς Ὑχολῆς Ί1ανοσ. ᾿Αρχιμανδοί- του 3. ῬΕωνσταντίνοι ΣΧ. Λευνω- σιάτου (τὸ πλῆρες κεἈιενον δηµα- σιεύοµεν εἰς τὴν ὂαν σελίδα τῆς παρούσης ἐκδόσεως). 4) «Χαῖρε ἀθάνατη 'Ἑλλάδω ὑπὸ τῆς Χορῳ- δίας τῆς Ἱερατικῆς Ἄχολῆς. 0) ᾽Αποπαιρετιστήριος ὑπὸ τελειο: φοίτου. ϐ) «Στὴν Ἀύπρο µας» ὑπὸ τῆς Χορωδίας τῆς 'Ἱερατιχῆς Σχο- Ἐπίδοσις ἐἑπὺ τοῦ Μακ. ᾿Ἀοχιεπισκόποι κ.κ. Ἀἰακαρίου νῶν Ἀτυχίων εἷς ἕνα ἕκαστον τῶν τελειοφοίτων. 8) «Εἴδομεν τὺ φῶς τὸ ἀληθινόν», ὑπὸ τῶν τελει- οφοίτων. Τὴν ὅλην ἑορτὴν ἐπέ- στεψεν ὁ ᾿ἘΕδγνικὸς Ύμνος. 'Ὁ Μακ. ᾿Αοχιεπίσκοπος ἔβαι- θέτισε τὴν συγκήντρωσιν δύ ὅμ- πνευσµέγης ὑμιλίας ὡς ἀἆκολοί- θως: Ἡ ΟΜΙΑΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΑΡΙΩΤΑΤΟΥ Ἐὐχαριστοῦμεν τὸν Θεὸν διύ: | τι ἕνα ἀκόμη ἔτος προσετέδη εἰς τὸν Ε6ίον τῆς ᾿Ἱερατικῆς αὐτῆς Σχολῆς, ἡ ὁποία διὰ τῆς σηαε {ἵ οινῆς τελετῆς παραδίδεε εἷς τὴν στρατευοµένην ὙΕκκλησίαν επ ἳ καὶ νὰ δροσίζουν τὰς διφασµένας φυχάς των ᾿Αγαπητὲ ἀναγνῶστα, ζῆς καὶ κινεῖσαι µέσα εἰς τὴν σημερινὴν χοινωνίαν καὶ γνωρίζεις πολὺ καλὰ καὶ τὸν 5χυ- τόν σου χαὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους σου καὶ εἶμχι ἐέέαιος πῶς συμφωνεῖς μαξύ µου εἰς τὰς κατωτέρω διαπι- στώσεις. 1. Παρ᾽ ὅλην τὴν διάδοσιν τῶν γραμμάτων καὶ παρ ὅ- λην τὴν ἐχλαῖκευσιν τῶν πορισµότων τῆς Βετικῆς ἐπιστή- µης, παρ᾽ ὅλας δηλ. τὰς γνώσεις τὰς οποίας ἔχει ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι εὐτυχισμένος. 2. Παρ᾽ ὅλας τὰς εὐκολίας, τὰς ἀνέσεις καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τὰ ὁποῖα τοῦ παρέχει ὁ σημερινὸς μηχανικὸς πολι- τισµός, παρ᾽ ὅλον τὸν πλοῦτον, τὸ χρῆμαφ, τὰ μέγαρα, τὰς ἐπαύλεις, τὰς διασκεδάσεις χαὶ τὰ πολυποίχιλα µέσα φυχα- γωγίας, τὰ ὁποῖα ἀνεκάλυφε, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι εὔτυχι- σμένος. , 3. Παρὰ τὴν κατάργησιν τῆς δουλείας καὶ τὴν ὁλονέν ὀλιγοστεύουσαν ἐκμετάλλευσιν, παρὰ τὴν χατάργησιν τοῦ κεφαλικοῦ φόρου καὶ τοῦ φόρου ὑποτελείας παὶ παρὰ τὴν προστασίαν ἀπὸ τὴν τοκογλυφίαν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνγι εὐτυχισμένος. 4. Πορὰ τὴν Εχυμαστὴν ἐκδήλωσιν τῆς φιλαλληλίας χαὶ τῆς φιλανθρωπίας, παρ᾽ ὅλην τὴν πρόοδον τῆς ἱατρικῆς ἐἔπι- στήµης, παρ᾽ ὅλας τὰς ἀἄσφαλίσεις τῶν ταμείων προνοίας καὶ περιθάλφεως, ὀρφανείας, χηρείας, ἀναπηρὶας καὶ γή- ρατος, τὰς ὁποίας ἐξασφαλίζει τὸ πράτος παὶ παρ᾽ ὅλους τοὺς καλλιτέρους ὄρους ἐργασίας καὶ ἀμοιθῆς καὶ διαθέσεως προ- πόντων καὶ ἀγαθῶν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι εὐτυχισμένος. 5, Καὶ μάλιστα ὄχι µόνον δὲν εἶναι εὐτυχισμένος ἀλλά ἀντίθετα εἶναι δυστυχισµένος. Πολλάκις τὸν καταλαμέάνει, ἢ ἁνία, ἡ θλίφις, ἡ ἀγωνία, αἱ μεταπτώσεις, ὁ Φφόξος, ὁ δι- σταγμὸς, ἡ ἀμφιθολία, ἡ ἀνησυχία, ἡ ἀπογδήτευσις κοὶ ἢ πικρία. Παρὰ τὰς τόσας εὐκολίας τῆς ζωῆς συναντᾶ πολλά- κις ἀνυπέρέλητα ἐμπόδια, τρομερᾶὰς ἀδιχκίας, µεγάλας καὶ μικρὰς ἀποτυχίας, χιλίους περισπασμεύς καὶ πολλάκις ἄντι- κρύζει τὰ ναυάγια τῶν προσπαθειῶν του, καὶ στέκεται λυ- πηµένος ἐμπρὸς εἰς τοὺς χαµένους κόπους του. Ἰδοὺ μερικαὶ διαπιστώσεις αἱ ὀπεῖαι δὲν μποροῦν να διαφευσθοῦν χαὶ αἱ ὁποῖαι ὁμιλοῦν φανερὰ διὰ τὸ χατάν τηµα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Τοῦ συγχρόένου ἀνθρώπονυ ὁ ἀποῖος ἀναζητεῖ τὴν εὐτυχίαν, τὴν γαλήνης, τὴν φυχικὴν εὖ- δαιμονίαν καὶ τὴν ἀνάπαυσιν τῆς ψφυχῆς του καὶ ἐνῶ αύτη εἶναι πλησίον τοῦ, ἐντός του, ἐντούτοις δὲν τὴν εὑρίσχει. Δὲν τὴν εὑρίσχκει, διότι τὴν ἀναζητεῖ ἐπεῖ ὅπου δὲν εὗρι- σχεται. ᾽Αγνοεῖ ἣ λησμονεῖ ὅτι «ἤ θασιλεία τοῦ Θεοῦ ἑντὸς ἡμῶν ἐστιν». Αὐτὸ εἶναι τὸ λάξος του, τὸ τραγιχὸν λάδος ἀλλ αυτὸ εἶναι συνάµα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον φοθεῖται ὁ ἄνθρωπος, ὁ Ἁρι- στιανὸς καὶ τὸ ἀποφεύγει. Καὶ τοῦτο διότι φοθξεῖται τὸν ὀυγόν, φοθεῖται τὸ φορτίον, φοξεῖται τὸν ἴδιον τὸν ἔαυτον του. Καὶ ἐξηγοῦμαι. “Όταν ἀντιληφξῃ τὴν μεγάλην ἀλῃ- θειαν, ὅτι πράγµατι «ἡ δασιλεία τοῦ Φεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐ- οτί» καὶ ὅταν ἀπούσῃ τὸ ἄγγελμα «Δεῦτε πρός µε πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισοµένοι κχἀάγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. “Α- ῥατε τὸν ζυγὸν µου ἐφ᾽ ὑμᾶς καὶ µάδετε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὅτι πρχας- εἰμὶ καὶ ταπεινός τῇ χαρδία ναὶ εὐρήσετε ἀνάπαυσιν τχὶς φυχαῖς ὑμῶν ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον µου ἐλαφρὸν ἐστὶν» τότε ὀφείλει ν᾿ ἀλλάξῃ τρόπον ζωῆς, ν᾿ αλ- λάξῃ πορείαν͵ ν᾿ ἀποθάλῃ τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον, τὸν ἄἅν- ο. θρωπον τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν παθῶν, νὰ ἐγναταλείφι| ᾿Αποστόλου Ἡ αρνάθα κνέρυς στρατιώτας, ἕἑτοίμους νὰ εἰσέλ- ἨθΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. θουν εἷς τὸ στάδιον τῶν ὥραίων ἀγώνων, τοὺς ὁποίους συνεστᾶ- γεται ἤ ὑψηλὴ ἀποστολὴ τοῦ ἱεροῦ κλήρου. Ἡ Σχολή µας εἰσῆλθεν δι εἰς τὴν δεντέραν δεκαετηρίἰδα τοῦ θίου τής καὶ παρὰ τὰς ἂν- τιξοότητας καὶ δυσκολίας. τὰς ὁποίας συνήντησεν, ἡ µέχοι τοῦδε λειτουργία της ὑπῆοξεν ᾽Ανωτέρω στιγµιότυπον ἀπὸ τὴν γενοµένην ἑορτὴν ἐν τῷ κήπῳ τῆς ᾿Ιερατικῆς Σχολῆς θας». Εξ ἀριστερῶν πρὸς δεξιά: Ό Θεοφιλ. Χωρεπίσκοπος Τριμιθοῦντος κ. Γεώργιος, ὁ Σε6. Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεννάδιος, ὁ Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου καὶ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ.κ. Μακά- ριος, ὁ Σε6. Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. Κυπριανός, ὁ Πρόεδρος τῆς Ε.Ι.Σ.Κ. Δρ. Κ. Σπυριδάκις, κ.ἄ. Εἰς Πανοσ. Διευθυντής τῆς τὸ δεξιὸν ἄκρον τῆς φωτογραφία”. ὁ ἀἁρποαήύντως ἵἱκανοποιητικήὴ απαὶ καβαοφόρος. Προσπάθεια, ἄνέ- καθεν τῆς ᾿Εκκλησίας ἦτο ἡ ᾱ- νύψωσις τοῦ πγευματικοῦ ἔπι- πέδου τοῦ 2λήρου διὰ νὰ δυνηθῇ οὗτος νὰ «ἀνταποκριθῇ ἐπαρκέ- στερον εἰς τὴν σπουδαιοτάτην ἀποστολήν του. Εὶς τὴν τοιαὺὐ την προσπάθειαν τῆς ᾿Εκλλη- σίας ἡ συμθολὴ τῆς 'Ἱερατικῆς Σχολῆς ὑπῆρξε καὶ ἐἔξακολου- θεῖ νὰ εἶναι πράγματι σηµαντι- κή. Εκτιμῶν ἰδιαιτέρως τὴν συμέολὴν αὐτήν, ἐπιθυμῶ, ἐπὶ τῇ σημερινῇ εὐκαιρίᾳ, νὰ ἐκφρᾶ- εἷω ἐν µέρους τῆς ᾿Ελμκλησίας πρὸς τὸν Πανοσιολογιώταιον Ηγούμενον καὶ τὴν ᾿Αδελφότη- πα τῆς 'Ι. ἹΠΜονῆς Κύκκου Φθερμὰς εὐχαριστίας διὰ τὴν ἆᾱ- «ξιέπαινον χειρανομίαν, ὅπως σεε- άση εἰς τὸ ὡραῖον τοῦτο κατί- ΠΕ. ο Β΄ ' Καθολικότης τῆς ἁμαρτίας παπι τ Ἡ, ε Ὁ πυγγραφεὺς τοῦ θιθλίου εῶν Ῥασιλειῶν λέγει ὅτι οὐδὲ οσὐτὰ τὰ ὀρέφη δὲν στεροῦνται τῆς ἆ- µαρτίας, ἡ δὲ ἁμαρτία περὶ τῆς ὑποίας ὁμιλεῖ δὲν εἶναι τίποτε ἅλ- λο παρὰ τὸ προπατορικὺν ἁμάωτη- μα, τὸ ὑποῖον ἐν τῇ πραγµατιχό- τητε δὲν εἶναι ἁμαοτία ἀλλ’ ἐφ- ἁµαᾳατος ροπή: «εΟῦδεὶς γεννη- δεὶς ὃς οὐχ ἥμαρτεν, οὐδὲ πειφι- κὼς ὃς σὺκ ἠνόμησες (Γ΄ Ῥαμτιλ. 8, 46). ὍὉ «Ἐνκλησιαστής», τοῦ ὑποί- ου συγγρφαφεὺς δεωρεῖται ὃ θασι- λεὺς ΦΣολομῶν, λέγει εἰς Ἐν μµέ- ϱος τῆς συγγραφῆς τοῦ, ὅτι :ἄν- θρωπος «οὐκ ἔστι δίκαιος ἐν τῇ γή, ὅς ποιήκσει ἀγαθὸν καὶ οὐχ ἆμαρ- τήσεταιω (Ἐκκλ. τ. 294). Ομοί ως χαὶ ὁ πυλυπαθδῆς ἐκεῖνος Ιώό, πρότυπον ὑπομονῆς ἀλλὰ καὶ ἆ- γιότητοςς διδάσνει εἰς τὸ ὑμώγυ- μον θιθλίον του: «Τίς καθκρὺς ἀπὺ οὗπους ἆλλ᾽ οὐδείς, ἐὰν καὶ µία ἡμέρα ὁ θίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς (Ἰώό6 4, 11). ὍὉ μεγαλη: φωὠνότατας καὶ εὐαγγελιστῆς ποο- φήτης, Πναΐας, εἰς τὸ πεφάλαι- ον ἐκεῖνο εἲς τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ πε: οἱ τῆς κλήσεώς ται εἷς τὸ παρυ- φητικῶν «ἀξίωμα, λέγει περὶ ἔσιι τοῦ: «Ὢ τάλας ἐγώ, ὅτι κατανέ- γηγµαι, ὅτι ἄνβρωπος ὢν, καὶ ᾱ- κόβαρτα χείλη ἔχων. ἐν µέσῳ λας ο. ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ] οἶκῶ» (΄Ἠσ. 6. 5). “Ὅτι δὲ ἡ ἁμαρτία εἶναν καῖο-| λικὴ καὶ μεταδίδεται γληρυνοµν-, κῶς ἐμφαίνεται ἐκ τοῦ δαυμασίου! ἐχείνου. στίχου. τοῦ. φαλμοῦ µετα- νοίας τοῦ ποωᾳητάναμτος Δαδθίὸτ᾽ «δοί. γάρ ἐν ἀνωμίαις συνελή- φδην καὶ ἐν ἁμαρτῆᾶαις ἐχίσσησέ µε ἡ µήτηρ µου» (Ἅαλμ. 20, ὅ).] (Δυνόέχεια εἲς τὴν {ην σελίδα) ΑΜΑ τὸν νὰ, ἐννοήσῃ ἐνταῦθα ἀθέμιτον γάμον πῆς μητρὸς τοῦ Δαθίδ, καὶ γόθου πέχνον αὐτὸν τοῦτον τὸν Δαθίὸ, ὦὃ ἁποῖος προσπαθεῖ νὰ δι- χαισλογήσῃ τὸ διαπραχδὲν διπλοῦν ἁμάρτημά του, ἀναφέρων τὴν ἆ- μαρτωλὸν καταγωγήν του, διότι γυωρίξοµεν καὶ τὸν πατέρα ἀλλὰ καὶ τὸ γεννεαλογικὸν δένδρον τοῦ μεγάλου αὐτοῦ θασιλέως. Τονί- ζεται εἰς τὸν στίχον τοῦτον ἡ ἔμ- Φυτος ἐπὶ τὰ πονηρὰ ροπὴ τοῦ ἀνδρώπυυ, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ χαθυ- χικὴν πραγματικότητα, Πλὴν τῆς Παλαιᾶς μαὶ τὸ δεύ- τερον σκέλος τῆς 'Ἁγ. Γραφῆς, ἡ Καινὴ Διαθήκη, τονίζει τὴν κα- Βολικότητα τῆς ἁμαοτίας, ἰδίως εἰς τὰς συγγοαφάᾶς τοῦ Απ. Ηαύ- λου, ᾿ἹἸακώύου τοῦ ἀδελφοδθέοι. καὶ τοῦ κορυφαίου Πέτρου. 'Ο μέγας ᾽Απόστολος εἷς τὴν πρὺς Ῥω- µαίΐοις ἐπιστολήν του καὶ εἶδι- κώτερον εἷς τὰ τρία πρῶτα Ἠεχρά- λαια αὐτῆς τονίζει τὸν καθολικὺν πχαραχτῆρα, τὸν ὑποῖον ἔχει ἡ ἆᾱ- μαρτία: εἰΓάντες ἥμαυτον καὶ ὗ- στεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θντοῦ, δικαιούµενοι δωρεὰν τῇ αὐτοῦ 'χάριτι διὰ τῆς ἀπολνυτοώσέως τής ἓν Χριστῷ Ἰησοῦ (Ῥωμ. ας, οἱ). Καν εἷς ἄλλο µέρος ἐπ'ατέλλεν: ««Ανὰ, τοῦτο, ὥσπερ ὃν ἑνὺς ἀν- «Ὀρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλδε καὶ διὰ τῆς ἀωδοτίας ὁ θάνατος, χαὶ οὕτως εἲς πάντας ἁνθρώπους ὁ ὑάνατος διηλᾶεν. ἔνφ᾽ ᾧ πάντες ἤμαστον» «Όωα 19). Καὶ εἰς τὰ δύο ἀναγραςέττα ἀλλ λῆς ὃ Απ. Παὔλος προσπαθεῖ νὸ παρουσιάσῃ τὸ μέγεθος τῆς ἆ- µαρτίας. ἡ ὁποία θαρήνει τοὺς ὤμους ὅλων τῶν ἀνθρώπων. νὰ αἰτιολογήσῃ τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Λόγου τοῦ ΘΟεοῦ καὶ νὰ τονί- σῃ τὴν ἀγάγχην τῆς ἀπολυτρώσε- ως διὰ ᾿Ιησοῦ Χοιστοῦ. Ὠὐδεῖς ἑρμηνευτὴς εἶχας δυνα- χωρία τῆς ποὺς Ῥωμαίους Επιστο-] ριον καὶ ἀναλάδῃ ἐξ ὁλοκλήρου τὴν ὑλικὴν συντήρησιν τῆς Σχολῆς. Διὰ τῆς γενναίας αἲ- τῆς προσφορᾶς πρὸς τὴν κλησίαν, ὣς καὶ διὰ τῆς ποὸ ὁ- λίγων μηνῶν πραγματοποιηθεὶ- σης ἑτέρας προσφορᾶς πρὸς τν Ἑλληνικὴν Ππαιδείαν τῆς Νή: σου µας, ἡ μµεγαλώνυμος Ἱμονὴ τοῦ Κύπκου κατέλαδεν ἐξέχου- σαν θέσιν μεταξὺ τῶν μεγάλων ἐθγικῶ» εὐεργετῶν. Δίπαιος ἔ- παινος ἀνήκει ἐπίσης εἲς τὴν ᾿Ἐφορείαν καὶ τοὺς καθηγητάς, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τὸν ΙΠανοσιο- λογιώτατον Διευθυντήν, διὰ τὴν συνεχῶς καταθαλλομένην πρυσ- πάθειαν πρὸς μµεγαλυτέραν ἀπὸ δοσιν τοῦ ἔργου τῆς Σχολῆς. Ἐλέχθη πολὺ ὀρθῶς, ὅτι «ἡ ἰσχὺς δὲν εἶναι, οὐδὲ δύναται ἀληθινὴ καὶ ἀσφαλὴς τῶν λαῶν νὰ εἶναι, ἡ ὑλική, ἀλλ᾽ ᾗ ἠθική, ᾗ ἐπὶ τῆς καθόλου παιδείας ἓ ρειδοµένη καὶ ἐξ αὐτῆς πηγά- έουσα». ᾿Εὰν τοῦτο ἰσχύει γε- γικῶς, ἰσχύει ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ᾿Εκκλησίαν, τῆς ὅποίας ἡ δύναμις εἶναι τὸ ἠψικὸν περιε- χόµενον τῶν σκοπῶν καὶ ἐπιδι- ὠξεών τῆς. Διὰ νὰ ἀνταποκοι- θῇ ὅμως πληρέστερον ἡ Ἔνε 2ΤΙΑΣ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΝ. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Θεολόγου- Καθηγητοῦ ἅγιος αὐτὸς ἀπόστολος τοῦ Χρι- στιανισμοῦ, μὲ τὴν διακοίνουσαν αὐτὸν ἀφέλειαν καὶ εἰλικρίνειαν λέγει ὅτι «ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἅμαο- τίαν οὖκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλα- νῶμεν καὶ ἡ ἀλήδεια οὖκ ἔστιν ἐν ἡμῖν». Μόνον ὡς πρὀθεσιν ἔξα- πατήσεως τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαντοῦ µας εἶναι δυνατὸν νὰ γοηῦδῇ ἡ ἄρνησις τῆς ἁμαορτίας. 'Η σαφἠς δὲ τοποθδέτησις τοῦ θέματος τού- τον δὲν ἀφήνει καθύλου Όὅπο γοούµενα, οὔτε καὶ ἀμφιθολίας. διότι ἀναφέρεται εἰς ὅλους καὶ δὲν ἐξαιρεῖ κανένα τῶν ἀνθρώ πων. ὝἝτερος μαθδητὴς τοῦ Κυρίου, ἀνήκων οὐχὶ εἰς τὸν κύχλον τῶν δώδεκα ἀλλὰ τῶν ἑθδομήακοντα, ὁ Ἰάκωδος ὁ ἀδελφόθεος, εἰς ἕν χωρίον, τὸ ὁποῖον δὰ ἀναφέρωμεν εὐδὺς ἀμέσως, ἀφήνει νὰ νοηδῆ ὅτι ὄχι µόνον οὐδεὶς τῶν ἀνδρώ- πων εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποφάγῃ τὰς ἁμαρτίας ἀλλὰ καὶ ἀδύνατον νὰ μὴ διαπράξῃ: «....καὶ ἡ εὐχῆ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, γαὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Ἐύριος κἂν ἁμαρτίας ἡ πεπυιηκὼς ἀφεθήσεται αὐτῶν (Ταν. ὁ, 15). 'Ἡ πρόσκλη- αις τῶν ἱερέων δι’ εὐχήν, ἡ ἐπί- ἆλησις τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἔνθερμος καὶ φλογερὰ πί- στις, καὶ αὐτὰς τὰς ἁμαρτίας ᾱ- παλείφουν καὶ ὑγειᾶ χαθιστοῦν τὸν πάσχοντα. Καὶ οἱ Ἕλληνες Πατέρες ναὶ μὲν. διδάσκουν τὴν χαθυλικότητα τῆς ἁμαρτίας, Ἡ ὑποία μετεδόδη ὑπὸ τοῦ Αδάμ, διὰ τῆς παρα- ποῆς. εἰς ὕλους τοὺς ἀπυγόνους αὐτοῦ, τονίσουν ὅμως, ἰδιαιτέρως. τὴν δύναμιν τῆς ἀνθρωπίνης ὄων- λήσεως καὶ ἐλευθερίας, ὡς ναὶ τὴν Όπαρξιν τῆς εἰκόνος τοῦ Θε- οὗ, ἡ ὑποία δὲν κατεστράφη δ.ὰ τῆς παραθάσεως, ὑλασχερῶς. 'Ὁ Ἰωάννης ὁὃ παυθένιως καὶ ΣΎΥΝΕΝΤΗΕΑΛ ΑΝ Κλησία εἰς τοὺς οπκοποὺς της ἔχει ἀνάγκὴν µοθφωμένου κλή- ρου. Τὴν ἀνάγκην αὐτὴν θερα: πεύει ἔν τινι θαθμῷ ἡ ἹἹερατινή αὐτὴ Σχολή, ἤ ὁποία δὲν δίδει θεθαίως πλήρη θεολογικὸν }α- ΟΜΙΛΩΝ ϐϱ ΜΛΗ. ΙΡΧΙΕΗΣΗΡΗΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗΝ ΣΧΟΛΗΝ ΕΤΟΝΙΣΕΝ ἤ ΛΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΜΙΡΟΥ ΠΤΟ ΚΑΙ Ε:ΛΚΟΛΊΘΗ ΝΑ ΗΝΛΙ ΤΨΗΛΗ ΚΑΙ Τῦ ΕΡΟΝ ΤΟΥ ΣΙΝΕΧΗΣ ΛΓΗΝ ΑΝΕΚΑΘΕΝ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΤΟ Η ΑΝΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ. --.Η ΜΕΓΑΛΩΝΥΜΟΣ ΜΟΝΗ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΤΕΛΑΒΕΝ ΕΞΕΧΟΥΣΑΝ ΘΕΣΙΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ. Η ΕΚΚΛΗ- ΣΙΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΣΟΒΑΡΩΣ ΔΙ’ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ ΑΝΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ. --- 0 ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΛΗΡΟΣ, ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ, ΟΥΛΕΠΟΤΕ ΕΠΑΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΘΝΙΚΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ. ΕΠΕΡΑΝΕΝ 0 ος τὴν διάθεσιν Ὥτοιοῦτος μπὶ το «Φαινομενον οἷος τὸν λόγο» τοιοῦτος καὶ τὸν τρὀπον» πρεπ.ι νὰ εἶναι ὃ κληρικὸφ. ᾽Ιδιαιτέ- θως ἂς ἔχωσι τοῦτο ὑπ. ὄψιν οἱ ὥς ἀπόφοιτοι ἐξερχόμενοι σή- ἕπ, Σχολῆς ᾿Αρχιμ. µερον τῆς Σχολῆς οιὰ νὰ ἆνα- λάδουν τὰς συνυφασµένας μὲ εὸ ἑερατικὸν ἀξίωμα των εὐθύνας. Θὰ καταστῆτε, ἀγαπητοί, ἆᾱ- πόφοιτοι, ποιμένες λογικῶν ποο: θάτων. Οὐχὶ διὰ νὰ ἀμέλγετε τὰ πρόθατα καὶ πίνετε τὸ γάλχ καὶ περιθάλλεσθε τὸ ἔριον, Πυι- µαίνοντες οὕτω τὸν ἑαυτόν υπς παὶ ὄχι τὸ ποίµνιον, ὅπως ὠνεί- διξον οἳ προφῆται τοῦ ἀρχαίου Ἰσραὴλ. Τὸ ὑπούργημα τῆς Ἱτ- εθωσύνης δὲν εἶναι θιοπορισει- ο αν τς : κὸν ἐπάγγελμα, ἀλλ ἀποστολὴ ο ας Ἱ ᾱ ἱερὰ καὶ ὑψηλή. Εχει θεθαίως καὶ ὁ κλῆρος οἰκονομικὰς αἆ- γνάγκας καὶ «οὐδεὶς στρατενεται ἰδίοις ὀιρωνίρις», πολὺ ὀὲ περ:σ- σότερον ἐὰν στερεῖται ἴδίων ὀψωνίων. ᾿Επιθυμῶ νὰ θεθαιώ: ο νὰ 4 ο . σω ὅτι ἡ Εκκλησία ἀσχολεῖται σοθαρῶς μὲ τὸ ζήτημα τῆς οἱ- κονοµικῆς ἀνυψώσεως του κλή- ρου της, ἐλπίζω δὲ πολὺ προ- σεχῶς νὰ καταστῇ δυνατὴ ᾗ αὖ- σις τοῦ προθλήµατος αὐτοῦ. ἓν πάση περιπτώσει οὐδέποτε ὁ κλῆρος ἐπιτρέπεται νὰ παρκ’ τραπῇ ἢ νὰ ἀμελήσῃ τὸ καθῇ- κον του διὰ Λλόγους οἰκονομι- τς 8 ς αν να τ κούς. ᾽Αποτελεῖ δὲ µέγιστον ἕ- να. « ον 4. παινον διὰ τὸν Ἑλληνικὸν κλῆ: ϱον τό γεγονάς, ὅτι οὐδώκχύτε ἔπανσε νὰ εἶναι πρακκατοώρος εἰς τὰς ἐθνικὰς καὶ γενικῶς εἰς ὅλας τὰς εὐγενεῖς ἐξορμήσεες, παρὰ τὴν ὄχι εὐχάριστον οἶκο- νομικὴν του κατᾶστασιν. Έδωσε πάντοτε πρῶτος τὴν ἀπάντησιν «παρὼν» εἰς ὅλα τὰ προσκλητή- μιά , ϱ ας οια τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τῆς ἆ1α- τρίδος. Καὶ ἐπὶ τῶν δωμῶν τῶν εὐγενῶν ἰδεωδῶν προσεφε- ϱε πάντοτε τὰς µμεγαλυτέρας θυσίας. Περιττὸν νὰ εἴπω ὅτι ς 3 . , να ἡ ἐθνική µας Ἱἱστορία θὰ ἤτο σήμερον πολὺ διάφορος ἢ μᾶλ- λον δὲν θὰ ὑφιστάμεθα ὡς ΕΣ: θνος, ἂν ἔλεωμιεν ὃ κλῆρος. Αν κ ς , κ τε ε ἔλευτον οἳ καλόγηροι καὶ οἱ ἵε- ρεῖς, αὐτοὶ ἐναντίον τῶν ὁποίων πολλάκις στρέφονται ἀγνωμόνως πολλῶν τὰ θέλῃ. Ἡ ἀποστολὴ ταρτισμὸν εἰς τοὺς Ἁτροφίμους της, παρέχει ὅμως εἷς αὐτοὺς Ἡ ον. ο. - ἀρκετὰ ἐφόδια διὰ νὰ δυνηθοῦν οὗτοι,είς ἱκανοποιητιμὸν 6θαθµόν, «,Απόστολος Βαρνά- κ. Κων)τῖνς Λευκωσιάτης. νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ἀποστολήκ.]. των. Προσπάθεια κυρίως τῆς 2χολῆς δὲν εἶναι ἡ ἁπλῆ µετά- ὅοσις διαφόρων γνώσεων εἷς τοὺς µαθητάς της, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ἡᾗ δηµιουργία χαρακτή- θων, ἢ µύρφωσις τῆς καρδίας, ἡ διάπλασις ἤθους καὶ ἡ καλλι- έργεια τῆς ψυχῆς. ἹΜορφωμένος διὰ πολλῶν }νώ: σεων ἄνθρωπος, ἀλλὰ στερού- µενος ἤθους μαὶ .χαρακτῆρος, εἶναι μᾶλλον αἴτιος θλάδθης ἢ ὠφελείας. Τοῦτο ἰσχύει περισ- σότερον διὰ τὸν «κληρικόν. “ο ἀναλαμθάνων τὸ ὑψηλὸν ὑπούρ' γηµα τῆς Ἱἱερωσύνης δὲν θὰ ὠφελήσῃ µόνον διὰ τῆς διδα- σκαλίας, ἀλλὰ πρὸ παντὸς διὰ τοῦ παραδείγματος. Ας μὴ λη- σμονῶμεν ὅτι «τὰ ὥτα τυγχάνει ὀφθαλμῶν ἀπιστότερα» καὶ «οἵ- (ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ “Η Ἱερατικὴ Σχολὴ Ἡ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς «Απόστολος Β αρνάξθας» γενοµένη ἑορτὴ μᾶς δίδει τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπαινέσωμεν τὸ ὑπὸ τῆς εἰρημένης ᾿Εκκλ. Σχολῆς ἐπιτελούμενον ἔργον καὶ νὰ ἐκφράσωμεν τὴν εὐχὴν ὅπως συνεχισθῆ μὲ σταθερὸν καὶ ἀσφαλὲς θῆμα ἡ πρὸς τὰ ἐμπρός πο ρεία τοῦ λαμπροῦ αὐτοῦ καθιδρύµατος. Ηδη τὴν ζωὴν τῆς “Ἱερατικῆς Σχολῆς ἀριθμοῦν ἕἔνδεκα, ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της, ἔτη, κατὰ τὰ ὁποῖα ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ λαα σερὰν καὶ ἀξιέπαινον δρᾶσιν, καθ) ἕκαστον ἔτος τροφοδοτοῦσα τὸ σῶμα τῶν ποιμένων τῆς στρατευοµένης ἐπὶ γῆς ᾿Εκκλησίας µας, διὰ νέων κληρικῶν, παρὰ τὰς ἀντιξοόους περιστάσεις εἰς τὰς ὁποί- ας, πολλάκις, εὑρέθη. Περὶ τῆς σημασίας τὴν ὁποίαν δίδει ὁ Προκαθήμενος τῆς Εκκλησίας µας διὰ τὴν 'Ἱερατωὴν Σχολὴν δύναται νὰ ἵδῃ ὃ ἀναγνώστης, ἐὰν µελετήση τὸν ἀνωτέρω δηµο- σιευόµενον λόγον τοῦ Μακαριωτάτου, ὅ ὁποῖος ἐξεφωνήθη κατὰ τὴν γενομένην, τὴν 3Ἅδῃην παρελθόντος µηνός, ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων ἑορτήν, διὰ δὲ τὸ ἐπιτελούμενον ἔρ- γον εἰς τὴν ἐκφωνηθεῖσαν ὑπιὸ τοῦ διευθυντοῦ αὐτῆς ὁμιλίαν, τὴν ὁποίαν δηµοσιεύοµεν εἰς τὴν Άαν σελίδα τῆς παρούσης ἐκδόσεως. Ἐκ τῆς προσωπικῆς ἐπαφῆς καὶ παρακολουθήσεως τοῦ ἔπι- τελουµένου ἔργου τῆς ᾿Ἱερατικῆς Σ χολῆς καὶ τῆς μελέτης τῶν ἀνω- τέρω λόγων καταλήγομεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἤ ὕπαρξις τῆς ἐν λόγῳ Σχολῆς εἶναι ἀναγκαία καὶ διὰ τοῦτο ἐνθέρμως συνιοτῶ- μεν τὴν παντοιοτρόπως συνδροµὴν τοῦ ἔργου αὐτῆς. Τὸ ἐνδιαφέρον παὶ ἡ συµπαράστασις τοῦ Μακαριωτάτου καὶ τῆς περὶ Αὐτὸν 'Αγ. καὶ ᾿Ἱερᾶς Συνόδου εἶναι ἀπεριόριστον ὡς καὶ ἡ ὑπὸ τῆς Ἱ. ὑΜο- νῆς Κύκκου ὑλικὴ καὶ ἠθικὴ προσφορὰ πλονσία, ὥστε τὸ μέλλον τῆς ἐν Λλόγῳ 2 χολῆς νὰ διαγράφεται πλῆρες ἐλπίδων. , “Η “Ἱερατικὴ «Σχολὴ «Απόστολος Βαρνάθας» τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας εὐχόμεθα νὰ συνεχίση μὲ τὸν ἴδιον ρυθμὸν νὰ ἔπιτε- λῇ τὸ ὑψηλὸν λειτούργημα τῆς µορφώσεως τῶν κατ ἑνορίας ποι- µένων µας, πρὸς δόξαν τῆς ἱστορικῆς ἸΜητρὸς --- Τροφοῦ Κυ- πριακῆς ᾿Εκκλησίας. «Δωρεὰν ἕνα εὐαγγέλιο» 'Ὑπὸ τὸν ἀνωτέρω τίτλον δημοσιεύουν, τινὲς τῶν κυπριακῶν ἐφημερίδων, τὴν ἀποστολὴν δωρεὰν ἀντιτύπων τῆς Αγίας Γοα: φῆς εἰς ὅποιον ἤθελε ἑκφράσει τὴν ἐπιθυμίαν, ὑπό τινος ἐν ἕν- ρηνείᾳ διαδιοῦντος. 'Ὁ τρόπος μὲ τὸν δποῖον ἐνεργεῖ ἀπὸ καιροῦ τώρα ὃ περὶ οὗ ὁ λόγος κύριος δὲν μᾶς µένει Καμμία ἀμφιεολία ὅτι δὲν ἀνήκει εἰς τὰ πρόξατα τῆς ἡμετέρας Ποίμνης, ἀλλ εἰς ἄλλην ποίµνην... ᾿ ως ἐκ τούτου δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ συστήσωμεν πρὸς τοὺς ἁγνοοῦντας τὰς προθέσεις τῶν τοιούτων ἀνθρώπων, ὅτι ὄχι µόνον νὰ περιφρονοῦν τοὺς ἕτεροδόξους αὐτούς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀρνοῦνται νὰ λαμθάνουν παρ αὐτῶν οἱονδήποτε θιθλίον, διότι ὃ κίνδυνος εἷ- ναι µέγας, προκειµένου δὲ περὶ ἐλάχιστα µορφωμένων Χριστιαγ νῶν μεγαλύτερος. ᾿Επὶ τῇ εὐκαιρίᾳ αὑτῇ θερμῶς παρακαλοῦμεν τὰς συναδέλµους ἐφημερίδας τῆς «ευκωσίας, ὅπως μὴ δημοσιεύ- ουν τοιαύτας «ρεκλάμας» ἔστω καὶ ἐὰν θίγωνται τὰ ὑλικά των συμφέροντα, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸν ὃ Τύπος τῶν ᾿Ορθοδόξων νὰ δοηθῇ τὸ προσηλυτιστικὀν καὶ προπαγανδιστικὸν ἔργον ἑτερο- (Φυνέχεια εἰς τὴν 4ην σελίδα) Ὕ ὀόξων ἢ καὶ αἱρετικῶν κατὰ τῆς ᾿Ορθοδοξίας. -