Back

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ ΕΚ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ

TEU “ER 2OMAT πλήρωμε κλησίας Κόπρο! aig «toes BR patos» | KANO Διότι ἡμέραςή ἀγῶνοςα! ae Eperdo} Koupol + θρησκοξς λ λόγλωσβοι Bie μὰς κατὰ πισκοπῆι ττοὺς πιδεοῦς ‘tav θάσεώνινῃ Χριστιανικῆς “eA ᾽Αναγνώσας μετ οἱ Bho, ® προσοχῆςη tiki ὕλην τὴν καταχώρηθ σαν εἰς τὰ πρῶτα φύλλ «Εκκλησιαστικῆς ζωῆς» & στησα ἸΙδιαιτέρως τὴν προσ χἠν. µου εἰς τὸ ἄρθρον. «Ἡ διαιώνισις τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους» τὸ ὁποῖον διαπραγµα- Γτεύεται ὁ εὐπαίδευτος Θεολό- γος Κος ᾿Ανδρέας Παπαθα- σιλείου. Παρὰ τοὺς Θεολόγους καὶ Φιλοσόφους, οἵτινες εἶναι δυ- νατὸν νὰ ἐνδιαφέρωνται διὰ τὸ θέµα τοῦτο, διότι εἶναι ᾱ- ναμφισθήτητον ὅτι, ἄνθρω- πος ἐρχόχενος εἰς τὸν κόσμον ἀποτελεῖται ἐκ σώματος καὶ φυχῆς, τὸ θέµα τοῦτο ἐνδια- φέρει κατ’ ἐξοχὴν τοὺς ἰατροὺς καὶ δὴ τὴν ἰατρικὴν Βιολουγί- j ow. Καὶ τὶς μὲν ὁ Δημιουργός τῆς ψυχῆς θὰ ἀποθλέψωμεν εἰς τοὺς λόγους τοῦ ᾿Αποστό- Γλου τῶν ᾿Εθνῶν Παύλου ὅτι (πὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι α«Βαὸς τοῦ Θεοῦ». ΄Ο δὲ Κύ- ριος ἡμῶν θεωρεῖ τὴν ψυχὴν τὸ οὐσιώδὲστερον µέρος τοῦ ἀνθρώπου «Τὶ δώσει ἄνθρω- πος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ» Ὡς Ελληνες δὲ φέντες εἰς τὰς ᾿Ανώτέρας Σχολὰς μὲ τὰ νάµατα τῆς : Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας, fits ὑπῆρξεν ὁ Πρόδρομος τῆς χρι- στιανικῆς Θρησκείας, ἄναφε- ρόµεθα εἰς τοὺς λόγους τοῦ Πλάτωνας ὅτι «ἡ ψυχἠ τοῦ ἀν- θρώπου εἶναι µέρος τῆς Θεό- τητος.» Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα πότε εἰσέρχεται ἡ ψυχὴ εἰς τὸ σῶ- µα τοῦ ἀνθρώπου ὁ θεολόγος κ... Παπαθασιλείου πολὺ ὁρ- Ιθῶς σημειώνει ὅτι τοῦτο εἶναι ἀδιάφορον διὰ τοὺς Θεολό- γους.» Καὶ θεθαίως διὰ τοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς ἐν νένει καὶ τοὺς ἀσχολουμένους μὲ τὴν διαπαιδαγώγησιν τοῦ ἆν- θρώπου, δεδομένου ὅτι ὁ ἄν- θρωπος ἀποτελεῖται ἐκ σώμµα- τος καὶ ψωχῆς, κύριον µέλη- μα αὐτῶν εἶναι Ἡ ὀρθή κατεύ- θυνσις τῶν ψυχικῶν ἰδιοτήτων τοῦ. ἀνθρώπου πρὸς ἔργα ἆ- Ρρετης. ᾿Εξεταζομένου τοῦ ζητήµα- τος τούτου ἀπὸ ἰατρικῆς ἆ- πόφεως ἔχομεν νὰ ἀναφέρω- μεν ὅτι διὰ τὴν διαιώνισιν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τὴν δη μιουργίαν δηλαδὴ ἑνὸς ἂν- θρωπίνου ὄντος, ἀναγκαία εἷ- ναι ἡ συνένωσις τοῦ σπερµα- τοζωαρίου τοῦ ἀνδρὸς καὶ τοῦ ὠαρίου τῆς γυναικός. Κα- τὰ τὴν συνένωσιν τῶν δύο τοὐτων σπερµάτων ἅτινα πε- Τριέχαυσιν ἐν ἑαυτοῖς τὰ γονί- δια μὲ τὰς ἰδιότητας τῶν γο- γέων κληρονομοῦνται εἰς τὸ γεννηθησόµενον θρέφος αἱ σῶ- ματικαὶ καὶ ψυχικαὶ ἰδιότητες 1τῶν γονέων καὶ ἀκόμη τῶν προπατβρων. (ἐπίδρασις τῆς Βληρονομικότητος, δηµιουρ- γία τῶν χαρακτηριστικῶν καὶ ἰδιοτήτων τῆς φυλῆς, ἀταθι- σμὸς κατὰ τοὺς ξένους.) Γεννῶνται λοιπὸν αἱ ψυχαὶ εἰς τὸν ἄνθρωπον. αἱ ἆπορ- άνατρα- τὴν. περισπούδαστον βρησκξαι _ NOT. IAKOQBIAQY > τῆς παραδῥέωυ ὅτι αἱ ψυχαὶ προῦ- ἵν εἰσέλθωσιν εἰς ηινον σῶμα ἰδχύει ἡ ἤδ αστιανικὴ ται ἀπὸ τὰς ἔγκε τουργίας καὶ τὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου, GAA’ εἶναι: αὐτο- τελής. Τούτων οὕτως ἐχόντων, καὶ δεδομένου. ὅτι τὸ συλληφθὲν ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρὸς αὖ- τοῦ ἔμόρυον κατέχει τὰς ἐκ τῶν γεννητόρων του σώματι- κἁς καὶ ψυχικὰς ἰδιότητας πρέπει νὰ περιέπηται μετὰ πάσης προσοχῆς καὶ φροντί- δος ὑπὸ τῆς ἰδίας αὐτοῦ µη- τρᾶς, ἵνα κατὰ τὴν φράσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν αἰσθανθῆ τὴν ᾱ- νεκλάλητον χαρὰν ὅτι μέλλει νὰ γεννηθῃ ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Κατακριτέα ἑπομένως καὶ ἐγκληματικὴ εἶναι ἡ διαγωγἠ μητέρων τινῶν, αἴτινες διὰ νὰ μὴ χάσωσι τὴν εὐμάρειαν αὖ- τῶν καὶ νὰ μὴ διαθρέψωσι πε: ῥισσότερα τοῦ ἑνὸς ἤ δύο παι- διά προθαίνουσιν ἑκουσίως των εἰς τὴν ἀποθολὴν τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας των (τὴν ἔκτρωσιν). Αλλο ὀεθαίως ζήτημα καὶ οὐδεμίαν εὐθύνην φέρει ἡ µήτηρ ἐὰν ἀκουσίως της ἐπῆλθεν ἡ ἀποδολὴ ἐκ λόγων ἐξωτερικῶν ἢ ἔσωτερι- κῶν. Καὶ ἐξωτερικοὶ μὲν Ad- γοι εἶναι τυχαία πτῶσις ἢ τυ- χαῖον ἀπροσδόκητον κτύπημα ἢ ἔντονος σωματικὴ καὶ ψυ- χικἡ ὀδύνη, ἐσωτερικοὶ δὲ λό- γοι εἶναι αἵἲ σχετιζόµεναι μὲ προηγουµένας ἀσθενείας τῶν γονέων αὐτῆς µεταδοθείσης εἰς αὐτὴν ἐκ Κληρονομικότη- τος ἢ κατ’ εὐθεῖαν ἐκ τοῦ συ- ζόγου συνεπείᾳ δεινοῦ ᾿Αφρο- δισίου νοσήµατος. Ἐν τῇ περι- πτώσει ταύτῃ ἐπιδάλλεται ἡ προσφυγἠ εἰς ἰατρὸν πρὸς εὔ- ρεσιν τοῦ αἰτίου καὶ τῆς άναγ- καίας θεραπείας. ᾿ἘΕξετάζοντες τὸν ἀνθρώπι- νον ὀργανισμόν, τὸν ἄποτε- λούμενον ἐκ διαφόρων συστη- µάτων τοῦ ὁστεῖνου καὶ μυϊκοῦ πρὸς προφύλαξιν καὶ στήριγ- µα τῶν εὐγενεστέρων ὀργά- νων, τοῦ πεπτικοῦ μὲ τὴν πο- λύπλοκον Λλειτουργίαν του, τοῦ κυκλοφορικοῦ μὲ τὴν αὖ- τόµατον Ἅλειτουργίαν τῆς καρδίας πρὸς διατροφὴν τοῦ ὅλου ὀργανισμοῦ, τοῦ νευρι- κοῦ μὲ τὴν θαυμασίαν πρόσλη- ψιν τῶν ἐξωτερικῶν ἐντυπώσε- ων. καὶ τὴν µεταθίθασιν τῶν ψυχικῶν θελήσεων τοῦ ἀνθρώ- που, εὑρίσκει πόσον εἶναι θαυ- µασταὶ ἐν τῷ συνόλῳ των αἱ λειτουργίαι αὗται τοῦ ἀνθρω- πίνου ὀργανισμοῦ. ᾽αληθῶς καταπλήσσεταί τις διὰ τὰ µε- γαλεῖα τοῦ Θεοῦ καὶ μετά τοῦ προφητάνακτος Δαυῖδ ἀναγκάζεται νὰ «ἀναφωνήσῃ «ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα Σου Κύριε πάντα ἐν Σοφία ἐποί- ησας.»