Back

Ο ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ

«[των, μα. Πολλοὶ ἀντιπρόσωποι δια ΕΚΧΡΙΣΤΠΑΝΙΣΗ(Σ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ Τοῦ κ. Γ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Πολλά ὑπέφερε τὸ Βυζάν-ι τιον κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶ- νες τοῦ Βέου Ρωμαϊκοῦ κρά- τους, ἀπὸ τοὺς θορείους γειτό- νους του, τοὺς Σλαύους. Εἰς ἀνταπόδοσιν τῶν δεινῶν αὐτῶν τὸ Βυζάντιον ἐπρωτοστκτη- σε εἰς τὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν Σλαυϊκῶν λαῶν, καὶ ἐ- πὶ τέλους τοὺς ἐξεπολίτισε καὶ τοὺς κατήχησε στὴ Opn- σκεία τοῦ Χριστοῦ, “Exato καὶ πλέον χρόνια, πρὸ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Βλαδιµήρου, ὅπως ἀποτινάξῃ τὸν πολυ- θεῖσμόν, ἡ Ορθόδοξος 'EA- ληνικὴ Εκκλησία καὶ οἱ Βυζαντινοὶ αὔ-τοκράτορες, δὲν ἄφησαν καμμιά κεὖ- καιρία, γιὰ νὰ διαλύ- σουν τὰ πνευματικὰ σκότη, ποὺ ζοῦσαν οἱ λαοὶ ἐκεῖνοι. Στὰ µέσα τοῦ 9ου αἰῶνος, οἱ Πατριάρχαι Φώτιος ὁ Μέ- γας καὶ ᾿Ιγνάτιος, ἔστειλαν στὸ Κίεθον διδασκάλους γιὰ τὴν. ἐξάπλωσιν τῶν Χριστι- ανικῶν ἀληθειῶν. “Eva αἰῶ- νὰ θραδύτερον, ἡ Ρωσσὶς όα: σίλισσα Ὄλγα, ἐδέχθη πρώ- τη ἐκ τῶν ἐπισήμων, τὸ Ἆρι: στιανικὀν Θάπτισμα, ἐνῶ οἱ τρεῖς υἱοί της, Σ θιατοσλάόος, Ἱαροπόλυ καὶ Βλαδίμηρος, ἐξακολουθοῦσαν νὰ εἶναι εἰ- δωλολάτραι, Στὸ ἔτος 980, ὁ ΕΒλαδίµη- ρος ὁ Μέγας, ἡγεμὼν τῶν Ῥώσσων, ἀπεφάσισε ν᾿ ἀφήσῃ τὴν. εἰδωλολατρείαν καὶ να ἀσπασθῇ ἕνα ἄλλο θρήσκευ- φόρων θρησκειῶν καὶ δογµά- κατέκλεισαν τὸ Μίεθον καὶ ἐπρότεινε ὁ καθένας στὸν ἠγεμόνα, τὴν δική του Θρη: σκεία. ΄Ο Ρῶσσος λογοτέχνης καὶ ἱστορικὸς Πικόλαος Μι- χαήλοδιτς Καραμζὶν (1766 - 1826) ἀναφέρει σχετικῶς, «Πρῶτοι ἐκ τῶν ἀποστόλων, ἦσαν οἱ Βούλγαροι τοῦ Βόλ- γα ἢ τοῦ Κάμα. 'Η θρησκεία τοῦ Μωάμεθ, διαδοθεῖσα δ'ἀ τῶν νικηφόρων ὅπλων τῶν ᾿Αράθων, ἀπὸ πολλοῦ ἐθριάμ- Φευεν. ἐπὶ τῶν ἀνατολικῶν καὶ μεσημθρινῶν παραλίων τῆς Κασπίας θαλάσσης. ὅθεν ὡς ὀπαδοὶ ταύτης Ὑενόμενοι καὶ οἱ Βούλγαροι ἐκεῖνοι, ἐπεθύ- µουν νὰ κατηχήσουν ἐν αὖ- τῇ τὸν Βλαδίμηρον»Σ. Ὁ φιλο: γόνης ἡγεμών, ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ τὶς δελεαστικὲς ἀφηγή- σεις τῶν ἐνδιαφερομένων, γιά τὰ οὐρὶ τοῦ Παραδείσου. ἦταν ἕτοιμος νἀ ἀσπασθῃ τὸν ᾿[σ: λαμισµόν, ἐὰν δύο πρώταρ χικοὶ ὅροι, τῆς ἀπαγορεύσε- ως τοῦ οἴνου καὶ τῆς πίρ'το µῆς, δὲν tov Exavey ἐπιφ' λακτικόν. Τελικῶς γιὰ τοὺς ὅρους αὐτούς, ἀπέρρψε ὁ Βλαδίμηρος αὐτὴ τὴ θρησκεί α, Τοὺς Βουλγάρους Μωώαμε: θανούς, ἠκολούθησαν Γερμα: ἱεραπόστολοι νοὶ καθολικοὶ καὶ τέλος ᾿Εόραῖοι, οἱ ὁποῖ- οι ἐδέθεσαν τὰ τῆς θρησκεί- ας τους. Thy ἴδια ἐποχή, συ νέεπεσε νὰ εἶναι στὸ Κίεξο, καὶ ἕνας φιλόσοφος Ἓλλην, ἀπεσταλμένος τοῦ Οἰκουμενι- κοῦ Πατριαρχείου, ὃ ὁποῖος προσπαθοῦσε νὰ πείσῃ τὸν ἡγεμόνα, νὰ ἀσπασθῇ τὴν ὁρ- θόδοξο Χριστιανική θρησκεία, Αφοῦ ἤκουσε ὁ Βλαδίμηρος τὶς εἰσηγήσεις τῶν ἠλουσουλ- µάνων, ᾿Γουδαίών, Καθολικῶν καὶ ᾿Ορθοδόξων, ἀπεφάσισε νά στεἰλῃ σηµαίνοντας Ρώσσους, γιὰ νὰ ἐξετάσουν καὶ µελετή- σουν ἐπὶ τόπου, τὶς θρησκεῖες αὐτές. ὝὍταν ἔφθασαν στὸ Βυζάν- τιον, οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ µε- γάλου ἡγεμόνος τῆς Μόσχας, Βλαδιμήρου, ὁ αὐτοκράτωρ.' Βασίλειος ὁ Βουλγαροκτόνος, ἐγνώρισε στὸν Πατριάρχη τὴν ἄφιξιν τους, καὶ τὸ σκοπό τοῦ ταξιδίου τους. ‘O Οἰκουμενι-. κὸς Πατριάρχης, ἐτέλεσε λει- τουργία στὸ ναὸ τῆς Αγίας Σδφίας, «τὸν ὡραῖον καὶ ὦ- ραίων ὡραιότερον» κατὰ τὸν ἱστορικὸν Φραντζῆν, καὶ ἔδω- σε κατάλληλη θέσι͵, στοὺς προσελθόντας ξένους γιὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴν λει- τουργίαν, καὶ νὰ θλέπουν τὰ πάντα. Στὸ περίλαµπρον αὖ- τὸ οἰκοδόμημα, τὸ τρίτον εἰς μέγεθος ἐκ τῶν κτισθέντων ποτὲ εἰς τὸν πλανήτη µας, μετά τὴν πυραμίδα τοῦ. Χέο- πος καὶ τὸν ναὸν τοῦ ᾽ Αγίου Πέτρου τῆς Ρώμης, ἡ λειτουρ: γία ἐκείνη ἔγινε παρουσία τοῦ αὐτοκράτορος, ὅλων τῶν αὐλικῶν καὶ ὀφφικιαλίων, τῶν πατρικίων. Ἑκατοντάδες Αη τροπολιτῶν, ᾿Αρχιεπισκόπων, ᾿Επισκόπων, 'Πγουμένων, Πρε- σθυτέρων, Διακόνῶων, Ὑποδια- Κόνων, ψαλτῶν καὶ ἀναγνω: στῶν, ἔλαθαν µέρος, Τά πο: λύτιµα σκεύη τὰ χρυσοκέν- τητα ἄμφια, ἡ γλοκεῖα φαλ- µωδία, ὁ ἀνυπολόγιστος πλοῦ- τος τοῦ ναοῦ, ἀπὸ χρυσὸν ἄρ- γυρον καὶ πολύτιμες πέτρες, προσέδιδαν θείαν αἴγλην καὶ ἔκαναν καταπληκτικὴ καὶ ὁα- θειὰ ἐντύπωσι στοὺς Ῥώσσους ἄρχοντες. ἘΕκεῖνο ὅμως ποὺ ἔκαμε µεγαλότερη κατάπληξι στοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Βλα διµήρου, ἦταν οἱ πτερυγοφό- ροι νεανίαι μὲ λαμπρᾶν στο: λὴν, ποὺ χωρὶς νὰ ἐγγίζουν τὸ ἔδαφος, ἔφαιλναν μὲ µελω: δικὴ φωνή, τὸ «ἅγιος, ἅγ ος, ἅγιος, Κύριος Σαὔθαώθ». Ὅταν οἱ Ρῶσσοι ἐπέστρς: ψαν στὴ μακρυνὴ πατρίδα τους, παρουσιάστηκαν στον ἡγεμόνα τους. καὶ τοῦ ἐξέθε- σαν ὅσα εἶδαν σιὴ Μεγάλη Ορθόδοξο Χριστιανικὴ πολι- τεία, -Ἡγνοοῦμεν εἶπαν στὸ Βλαδίμηρο, :2άν κατ’ ἐκείνας (Novégeue eis ty A) σελ.) Vertue yeu ywegpem πι ᾗὉ i. 0 EKXPISTIANIZMOZ TON ΡΩΣΩΝ (Συνέχεια ἐκ τῆς α΄ seh.) τὰς ὥρας τῆς λειτουργίας, εὖ- ρισκόµεθα ἐπὶ τῆς γῆς, ἢ ἐν τῷ, οὐρανῷ, διότι ἐπὶ τῆς γῆς οὐδὲν τοιοῦτον θέαμα καὶ κάλλος ὑπάρχει. ᾿Επείσθη- μεν ὅτι ἐκεῖ ἀληθῶς κατοικεῖ ὁ Θεός, ἐν µέσῳ τῶν ἀνθρώ- πων. Εἴδαμε τοὺς ναοὺς τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν, τὶς λει- τουργίες καὶ τὶς ψαλμωδίες τους. Αὐτὲς εἶναι οἱ μόνες κατάλληλες νἁ κάνουν τὸν ἄν- θρωπςο συνομµιλητὴν τοῦ Θε- οῦ. ᾿Εμελετήσαμµε τὴν θρησκεί- α τῶν Ἑλλήνων καὶ ἐθαυμά- σαµε τὴν ἐκκλησίαν τῆς ΄Α: γίας Σοφίας καὶ δὲν μποροῦ- µε πλέον νά µείνουµε εἰδω- λολάτραι.. 'Απ αὐτὰ λόγια ἐπείσθη ὁ ἡγεμὼν τῶν Ρώσσων καὶ προτίµησε τὴν Ἑλληνικὴ Op θοδοξία, ἀπὸ τὰ ἄλλα θρη: σκεύµατα. Μαζὺ μὲ τὸν BA χανοῦς χώρας. ἐθαπτίσθη καὶ ἠσπάσθη τὸν ᾿Ορθόδοξο Χρι- στιανισµό. ΄Ο ἡγεμὼν Βλαδί- µηρος, ἐπῆρε τὸ Χριστιανικὸν θάπτισµα στὸ ἔτος 988 στὴ Χερσῶνα τῆς Οὐκρανίας, μξ- τωνοµάσθη Βασίλειος, καὶ ᾱ- νεκηρύχθη ἅγιος ἰσαπόστο: λος ὑπὸ τῆς µΡωσσικῆς ἐκ- κλησίας. Ὅ Ρῶσσος μονάρχης, συ- νεδύασε τὴν ἀπόφασιν τοῦ ἐκ Χχριστιανισμοῦ, μὲ τὴν περί- λαµπρο Βυζαντινὴ αὐλή. Γιά τὸ σκοπὸ αὐτό, ἐζήτησε ὅταν ἀκόμη ἦταν εἰδωλολάτρης. πό- τε μὲ παρακλήσεις κσὶ ἄλλο: τε μὲ ἀπειλές, ὡς σύζωγον, τὴν ὡραίαν πριγκίπισσα “Av- να, ἀδελφὴ τῶν συµθασιλέ- ὧν Βασιλείου Β΄. τοῦ Βουλ- γαροκτόνου καὶ Κωνσταντί- νου τοῦ Η΄’. 'Ο ἱστορικὸς ΠΝι- Κόλαος Καραμζίν, ὣς ἑεῆς Τηλασίες τῶν TAS δίµηρο, ὁλόκληρος ὁ λαὸς ἆ-ι περιγράφει, τὴν ἀπελπισία τῆς εὐγενικῆς Πορφυρογεννήτου ὅταν ἄκουσε τὴν ἀππίτησιν τοῦ ΡῬώσσου ἡἠγεμόνος. Αννα ὅμως ἔφριξε, ἀκούσα- σα τὴν εἴδησιν ταύτην. ὃ ὅτι ἐθεώσει ὡς σκληρὰν αἰχμαλω: σίαν. ἀπεχθεστέραν καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου, τὴν συζυγίαὶ μεθ’ ἡγεμόνος λαῶν θηριωδῶν καὶ ἀγρίων «Φημιζομένων». Stic ὑπέροχες Ελληνίδες πριγκίπισσες, τὶς πρωτοπόρες αὐτὲς τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ εξε- πολίτισαν μὲ τὰ ἑλληνικά γρά- µµατα, τὰ ἤθη, καὶ ἔθιμα καὶ τοὺς εὐγενικοὺς τρόπους, 6αρ- θέρους λαούς, πολλὰ ὀφείλει ὁ Βυζαντινὸς Ελληνισμός. H πολιτικὴ καὶ τὰ συμφέ- ροντα τοῦ Κράτους ὅπι ρίσχ»- σαν καὶ ἡ φιλόπατρις πριγκί- πισσα Άννα. ἡ κόρη καὶ ἀδελ- φἠὴ Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων. περιλάµπρου Μακεδονι- κῆς δυναστείας, ἐδέχθη νὰ ἐκ- πατριοθῇ καὶ νὰ πάῃ οτη µσ- κρυνὴ Ρωσσία. “Expuys ὅσο μπόρεσε τὴ λόπη της, ἤ ὑπε- ρήφανη Δέσποινα, ποὺ θὰ a onve to ‘lepdv MoAatioy, τὶς συνἠθειές τῆς τοὺς δικούς της καὶ τὴν. Πόλιν, ἐπεθιθάσθη στὸ αὐτοκρατορικὸ χελάνδρι ον (θαλαμηγὸ) καὶ ἀπέπλευσε εἰς Χερσῶνα, συνοδευοµένη ᾱ- πὸ µεγάλη ἀκολουθία ἀνωτέ- POV KANPLKGY, πολιτικῶν ὑπα- λλήλων, διδασκάλων καὶ αὐ- λικῶν. ᾿Εκεῖ τῆς ἔγινε θερµο: tat ὑποδοχὴ ἐκ µέρους τῶν Ρώσσων, ποὺ τὴν περίμεναν ὡς σωτῆρα. Μ᾽ αὐτὸ τὸν τρὀπο,τοῦ ἐκ- χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ. ἐκπο- λιτισμοῦ. ἀνταπέδωσαν οἱ Βυ- ζαντινοὶ αὐτοκράτορες τὶς ἀλ- λεπάλληλες ἐπιδρομὲς καὶ λε- Σλαυϊκῶν ὀρδῶν.