Ἡ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ: Δομηνίκου ὥςατο κοπούλου, (Ἐλ Γκρέκο). ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ Διασκευὴ ἐκ Καλεῖ ὅλους ὁ Θεὸς πρὸς σωτηρίαν. Δυστυχῶς ὅμως ὲν ἀντοποκρινόμεθα ὅλοι εἰς τὴν πρὀσκλησίν Του. Δίδει εἰς Ίλους µας τάλαντα ὁ Θεὸς ἀλλά δὲν τὰ πολλαπλασιάζο: «εν ὅλοι. Αὐτὴ ἤτο ἡ αἰτία τῆς πτώ- σεως τοῦ ᾿Ιοὖδα. Δὲν εἰργά- σθη δ.ἀ τὸν ψωχικόν του κα: αρτισμόν. Δὲν ἠγωνίσθη εὖ- }ὺς ἐξ ἀρχῆς ἐναντίον τῶν κα- ‘Gy κλίσεων τῆς ψυχῆς του καὶ διὰ τοῦτο ἔχασε τὴν θείαν κλῆσιν. Σὲ κάθε ἄνθρωπον ὑπάρχει va pom πρὸς τὸ κακὀν. Κα: ένας µας ὀφείλει ν᾿ ἀγωνίζε- -αι σοθαρὰ ἐναντίον τῶν κα τωτέρων ὁρμῶν καὶ ἐνστίκτων. Ὁ Ιούδας δὲν ἠγωνίσθη καὶ τὐτὸς εἶναι ὁ λόγος TOU KATE οράφῃ. Εἰς τὴν Φυσικὴν ὁ πάρχει ὁ νόμος τῆς πτώσεως τῶν σωμάτων. Σύμφωνα μὲ αὐτόν, ἕνα σῶμα, τὸ ὁποῖοι πίπτει, δὲν φθάνει εἰς τὴν γῆν μὲ µίαν ὁμο:όμορφον ταχύτη- τα, ἀλλὰ ἐφ᾽ ὅσον πλησιάζει πρὸς τὸ ἔδαφος, τόσον καὶ ἡ ταχύτης του αὐξάνει. Αὐτὸς ὁ νόμος τῆς πτώσεως ἰσχύει καὶ διά τὴν ἠθικήν. - ᾽Αλλοίμονον εἰς ἐκεὋον. ο . ὁποῖος κάµιει τὰ. γλυκὰ Ua: sic THY Guaptiav, GUVOUL- Fury : | net μὲ αὐτήν, συζητεῖ μὲ αυ > fat κενος ποὺ προχωρεῖ | στὸν κατήφορον, γλυστρᾷ | τοῦ Γαλλικοῦ } | ΙΟΥΔΑΣ ὑπὸ πρὸς τὴν ἄθυσσον καὶ γλυ- στρᾷ τόσον ταχύτερα ὅσον κατέρχεται πρὸς τὰ κάτω. Εἰ- ναι σὰν νὰ θγαίνουν ἀπὸ τὴν γῆν, ἀπὸ τὸν θόρθορον, ἀπὸ τὸ ἠθικὸν τέλµα, μυστηριώδη χέ- ρα, τὰ ὁποῖα τραθοῦν πρὸς τὰ κάτω τὸν ἀτυχῆ ἐκεῖνον, ὃ ὁποῖος δὲν ὑπῆρξεν ἀρκετὰ δυνατὸς καὶ δὲν μπόρεσε νὰ σταματήσῃ εἰς τὰ πρῶτα πα- ραπτώματα. Οταν τὸ ὄφασμα αρχίση νὰ σχίζεται πρέπει νὰ ραφθῇ ἀμέσως ἄλλως θὰ οσχι- σθῇ περισσότερον. Οταν μιά oY OL) avy, σὲ μιὰ δθάρκα πρέπει νὰ φραχθῇ ἀμέσως ἄλ- τως τὰ κύµατα θὰ εἰσορμή: σουν καὶ ἡ θάρκα θὰ θουλιά- En. Εἰς τὸν νεαρὸν ᾿Ιούδα, ἡ πλεονεξία εἶναι ἐκείνη ἡ UL κρἀ ρωγμή. εἰς ἕνα ἄλλον εἴ- ναι ἡ ματαιοδοξία, ὁ θυμός, ἡ ὀκνηρία, ἡ φιληδονία κ.ο.κ. Πιθανῶς, ἀπὸ παιδικῆς ἡλι- πίας, ἤρχ.σεν νὰ κλέπτῃ. ν΄ ᾱ- πατᾶ. εἰς μικροπράγµατα καὶ δὲν ὑπῆρξεν κανεὶς διὰ νὰ ἐκ- ριζώσῃ ἀπὸ τὴν τρυφερὰν Ψυ- χήν του τὸ ἐλάττωμα τοῦτο. Δὲν εἶχεν ἕνα ἄξιον πατέρα δ.ὰ νὰ τὸν συμθουλεύσῃ, νὰ τὸν ἐπιπλήέῃ, νὰ τὸν τιµωρή: ση. Δὲν εἶχεν µίαν στοργικὴν μητέρα. va τὸν καθοδηγήσῃ Γκαὶ νὰ τὸν διορθώσηῃ. Κι’ ἔτσι ἐσυνεχίσθη νὰ πραγματοποιῆ- ca µέσα του ὁ νόμος τῆς πτώὠ: τοῦ θεολόγου κ. ΤΑΚΗ Σ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ σεως τῶν σωμάτων. ᾿Εκρατοῦσε τὸ κοινὸν όα λάντον τῶν ἀποστόλων καὶ ἔκλεπτε. ᾿Αναμφιθόλως, ἐξω- τερικῶς, ἦτο ἀρκετὰ ἐπιδέξι- ος, ὥστε, ἐκτὸς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζεν ὅλα, μµό: νον ὁ ᾿[ωάννης ὁ Εὐαγγελι- στὴς τὸ παρετήρησε. Κι’ ὅταν ὁ ᾿Ιούδας θυμώνει ὑποκριτι- κά, διότι ἡ Μαρία εἶχε χὺσε τὸ πολύτιμον μῦρον ἐπάνω στὰ πόδ-α τοῦ Χριστοῦ, ἀντὶ γὰ δοθῇ ἡ ἀξία του εἰς τοὺς πτωχούς, ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης κάµνει. αὐτὴν τὴν σκέψιν: «Εῖπε δὲ τοῦτο, οὐχ ὅτι περ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ. ἀλλ᾽ ὅτι κλέπτης ἣν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε, καὶ τὰ θαλλόμενα ἐθάσταζεν». (Ιω: av. 12, 6). Παράδειγμα πολὺ χαρακτη: ο.στ.κὸν τοῦ τί γίνεται ἕνας ἄνθρωπος. ὅταν δὲν ἀγωνίζε: ται κατὰ τῶν παθῶν του. Κά: θε ἄνθρωπος ἔχει τὰς & δυναµίας του. Τὸ θασικὸν ὅ- µως καθῆκον µας εἶναι νὰ τὶς πολεμοῦμεν. Εἰς τὸ» ἕνα κυ ραρχεῖ ἡ ματαιοδοξία εἰς τὸν ἄλλον ἡ ὀργή, εἰς τὸν τρίτον ἡ φιληδονία, εἰς τὸν ούδαν ἡ φλαργυρία. Αὐτὸ ἦτο τὸ µοναδικόν του πάθος καὶ γι αὐτὸ τὸν ὠδήγησεν εληνόγενα, ες τὴν Sy aches i: sme aoe ο ο--- κ.