Ἡ ΣΤΗΛΗ ΤΩΗ ΝΕΩΝ Εδρισκόμεθα εἰς τὸ τέλος, φίλη νεοιις, των ἁπλων σκο- ψέων, τάς υποιας οι ύπωσα μὲν επὶ σειρἀν αρθρῶν, ἄναφο- Ρικῶώς μὲ το ὑψιστον σεµα ης ἠθικῆς. ΄᾿Ανεφερόησαν πολλοι παραγοντες και συντελεστ.αὶ, νποφοηθητικοί τῆς νίκης, ὰή- µερον Βά σημειωσῇ και ἕναως ακόµη παράγων, ὁ ὁποιος ει- ναι καὶ ὁ ἰσχυρότερος. Ο ΘΕΟΣΙ Παιδί µου, Καὶ ἆπο ὅσα ἐγράφησαν, ἀλλά καὶ ἀπὸ ὅσα καὶ σὺ προσωπικῶς ἔχεις διαπιστώ ἀει, ὁ ἀγὼν αὐτὸς εἶναι ἁλη- S| diva μεγάλος, πολύπλευρος συχνότατα πολὺ σκληρός. Ὕ πάρχουν καὶ φύσεις ὁρμητικές, ποὺ αἰσθάνονται µέσα ὅλο τὸ σεισμό, ὅλη τὴν πλήμµμυρα τῶι ἐκρηκτικῶν αἰσθημάτων νὰ οὓς συγκλονίζῃ, νὰ τοὺς suv. ταράσσῃ. Καὶ εἶναι ἐπίσης γε γονὸς, ὅτι πολλοὶ εἰς αὐτηι ἣν. καταιγίδα δὲν ἄντεξαν Ελύγισαν, Δὲν θὰ τὸ ἤθελαι omg, Δὲν τὸ ἔκαμαν ἐπίτηδες. Απλῶς δὲν μπόρεσαν νὰ ἂν Ιέξουν στὴν πίεσι. Δὲν πρέπει τώρα, ἂν ἔγινε αὐτό, νὰ ἀποκαρδιωθῇ καν νας. ᾿Εδῶ γίνεται ἕνας πόλε µος. Καὶ σὲ κάθε πόλεμο δὲ: Ἠμπορεῖ ιἁ μὴ ὑπάρχουν καὶ ραυματία.. Αλλοι ἐλαφρότε. 2α. ἄλλοι δαρύτερα. Τὸ σοθαρὸν εἶναι νὰ σηµει- body θάνατοι. ᾿Εκεὶ, πλεον, ὑπάρχει θεραπεία. Ιά Όεραπευονται. Και αἱ πληγαὶ κλείουν. Καὶ δὲ αι ὀλίνοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖο. εσαν καὶ μετὰ ἐσηκώθηκαν, TIA MANTA! μὴ πεθάνῃ ὁ πόθος τοῦ ἀγῶ- νας. Τὸ θεμα, εἰς τὴν τελευ ταίαν Ίου ἀνάλυσιν, είναι str τηµα συνενώσεως της ἀνθρω- πίνης θελήσεως μὲ τὴν δοή- θειαν τοῦ Θεοῦ, Όταν ὅπαρ- χῃ ἡ πρώτη, δὲν ἡμπορεῖ πα- ρά νὰ ὑπάρχῃ καὶ ἡ δευτέρα. Διότι εἶναι ἀποδεδειγµένον, ὅτι ὁ Θεὸς ἀμείθει την ὃια θεσιν, τὸν ἀγῶνα. Όταν ὁ ἄν. θρωπος κατέχεται ἀπὸ τὸν πὀθον τῆς ἀνόδου καὶ πρῃσ- παθεῖ νά ἀνεθαίνῃ διαρκῶς, ἔστω καὶ σιγὰ--σιγὰ, δὲν ἡμπορεῖ ποτὲ ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἐγκαταλείψῃ. Τὸ θέµα εἶνα: νὰ θέλῃ κανεὶς νὰ ἀνεθαΐνῃ καὶ νὰ τὸ δείχνῃ στὴν πρᾶξ.. Κάποτε εἰς τὸν τάφον ἑνός ὀρειθάτου, ποὺ πέθανε στὴν προσπάθειά του νὰ ἄναρριχη- ϐῃ εἰς ὑψηλότερες κορυφές, ἔγραψαν τὴν συµδολικὴν αὖ- τὴν φράσιν: «᾿Απέθανεν ave θαΐνοντας» | .. ἴδιο ἐφαρμόζεται καὶ εἰς τὴν πνευματικὴν σφαίραν. Καὶ ἐκεῖ ἀναρρίχησις εἶναι. Καὶ μάλιστα πολὺ δυσκολωτέρα τῆς ἄλλης. «Διότι εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ὀρειδασίας, αἱ δυσκολίαι εἶναι φυσικαί, τεχνικαί. Κάπο. τε καὶ αἱ δυσκολώτεραι ὑπερ- πηδῶνται εὐκόλως. Εἰς τὴν ἄλλην ὅμως ἀναρρίχησιν, τῆς φυχῆς, αἱ δυσκολίαι εἶναι συ: γεχεῖς καὶ ἐπίμονοι καὶ ἐνίοτε ὁλοὲν αὐξανόμεναι, ᾽Απαιτεῖ. ται, συνεπῶς, ἀπόφασις καὶ χάρις Θεοῦ. Θὰ το, λοιπόν, εὐτόχημα διὰ τὸν κάθε χριστιανών ᾱ- γων:ζόμενον νὰ γραφῇ, ἀπὸ τὸν Θεὸν πλέον, εἰς τὴν εἰδι- κὴν σελίδα τῶν προσπαθειῶν του, ἡ Φράσις: «᾿Απέθανεν ᾱ- θεραπεύθηκαν καί, σταθεροὶ πλέον, ἐπροχώρησαν στὸ δρό- 49 τὸ σωστό, Βέδαια τὸ καλύ- ‘Epo εἶναι νὰ μὴ πέσῃ κανείς Εἶναι τότε περισσότερον στα θερός, πτρισσότερον ἀνθεκτι κὸς εἰς τὰς ἐπ:θέι ῦ Αν ὅμως συνέδη τὸ ἆ τύχηµα, δὲν πρέπει νὰ κατα ληφθῃ ἡ φυχἠ ἀπὸ ἀπελπιοί αν καὶ ἀπόγνωσιν. Τίποτε δὲι εἶναι εἲς τὸν ψυχικὸν κόσµο ἀδύνατον. Αρκεί νὰ τὸ θελή γ1σῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅλα ἔπι- Ττυγχάνονται Ὅ λα ] t Διοτι εἰς ὅλην αὐτὴν thy “.σκληρὰν παλην υπάρχει ἕνας ε[πολιτιµότατος συµπαραστάτης, καὶ ἀφαντάστου ὄυναμεως ε νισχυτης. Τὸν γνωρίζοµεν. 16. ἀνεφέραμεν επανειλημμένως κατα την ἐξέτασιν τοῦ θέμα” τος αὐτοῦ Ὁ ΘΕΟΣ ! Ὅλοι, ὅσοι ἔχουν µέσα τωι ὡραίους πόθους καὶ ἐπιδιώ ξεις, αἰσθάνθηκαν εἰς τὴν ψυ: χήν των τὴν παρουσίαν τοῦ Φεοῦ. Πόσον τονώνει! Πόσον ἐνιοχύει! Εἰς τὶς ὥρες τῶν σκληρῶν ἀγώνων' εἰς τὶς στιγ- μὲς τῶν μεγάλων κλονισμῶν' ὅταν ὁ χείμαρρος τοῦ κακοῦ ὁρμάῃ καὶ ἀπειλῇ νὰ παραού. ρῃ τὰ πάντα, τότε, πόσην ὀύναμιν αἰσθάνεται ἡ ψυχη. ποὺ καταφεύγει εἰς τὸν Θεὸι καὶ ζητεῖ ἀπ 'Εκεῖνον τὴν δοήθειαν! Διοχετεύονται µέσα της μυστηριώδεις δυνάµεις, αἱ ὁποῖαι ἰσχυροποιοῦν τὸν Φυχικὸν κόσμον καὶ ὀπλίζουν τὸν ἄνθρωπον μὲ θέλησιν, μὲ µαχητικότητα, μὲ φλόγα ἄγω νιστικἡν, ᾿Ανοίγουν νέους ὁρί Χοντας πνευματικοὺς καὶ χα- ρίζουν εἰς τὴν ζωὴν τοῦ cy. θρώπου φωτεινὸν περιεχόµενο καὶ πλούσιον νόηµα. Τότε ὁ μοιάζει ἡ ψυχἠ μὲ θησαυρόν τὸν ὁποῖον ἀσφαλίζει ὁ ἄνθρω πος µέσα εἰς ἀπόρθητον φρού. Ρριον. Καὶ ἐκεῖ, ἀσφαλ'σμένγ ἡ ἀγωνιζομένη ψυχή, άναγω.: μεῖν «᾿Αγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς µου, Κύριος στερέωµά μου καὶ καταφυγή µου καὶ ούστης µου». . Nai! Στερέωμα καὶ κατα: φυγή µας ὁ Θεός! Καὶ μὲ τὴν δύναμιν αὐτὴν τὴν ἐξ οὐρανοῦ, ὁ ἀγὼν γίνε- ται ἁπαλώτερος οἱ κλονισμοὶ ἠρεμώτεροι' ἡ νίκη εὐχερεστέ- Ἱρα. Θαύματα ἀληθινά πραγ- ΕΕ ματοποιοῦνται κάτω ἀπὸ τὴν πατρικἠν καὶ στοργικἡν πν. ς| τοῦ Θεοῦ. ᾿Εκεῖνο, ποὺ ἔλεγε κάποια ἀρχαία ρήτρα: «Θεοῦ θέλοντος κἂν ἐπὶ ριπὸς AE: σις», δηλ. ἂν θέλῃ ὁ Θεὸς ἡμ- πορεῖς ἑπάνω στὴν ψάθα νὰ Διαπλεύσῃς καὶ τὸν ὠκεανόν, ἀποδεικνύεται κάθε µέρα gO στὸ καὶ ἀληθινὸ, Καὶ τὸν ὠ κεανὸν τῆς ζωῆς μὲ τὶς τρι Γ «υμίες καὶ τοὺς πειρασμοὺς Ἠμπορεῖς πράγματι μὲ εὖκο λίαν νὰ διαπλεύσῃς. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια πιστοποιή: δηκε, μέχρι τώρα ἀπὸ μυριά- δες ἀνθρώπων. Εἶδαν την ἐκ- πληκτικήν δύναμιν, ποὺ µε: ταγγίζεται στὴν ψυχἠ καὶ µε τουσιώνεται σὲ ἀρετὴ καὶ νί xn, ἄπειροι ἀγωνισταί, οἱ ὁ- ποῖοι, πρίν, ἦταν ἀδύνατον νά φαντασθοῦν ὅτι θὰ ἠμποροῦ- σαν νὰ Φγοῦν ἀπὸ τὴν κολα. σιν αὐτὴν τῶν κλονισμῶν καὶ τὴν θύελλαν τῶν αἰσθημάτων, νικηταί, Καὶ ὅμως! Καὶ ὅταν ἀκόμη οἱ πειρασμοὶ. σὰν παµ.- φάγον πῦρ, ἀπειλοῦν νὰ κατα ταύσουν τὶς ψωχές καὶ ὅταν ἀκόμη παρουσιάζεται ὅτι τὸ πᾶν µέσα στὸν ἄνθρωπο νε κρώθηκε κάθε εὐγενὴς φιλο δοξία ἀπεφυλλίσθη' κάθε év- θουσιασμόὸς ἐμαράνθηκε καὶ µόνον ἡ κτηνώδης ζωὴ κυδερ. νᾷ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ὅδη- γἩ. μὲ τὸ µαστίγιον καὶ τότε ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἠμπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ ριζικῶς τὴν εἰκόνα «τῆς ψυχῆς καὶ νὰ ὁδηγήση -|τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀσφά- λειαν. ᾿Αρκεῖ νὰ ὑπάρχῃ ή ἐ- παφὴ μὲ τὸν Θεόν. ᾿Αρκεῖ νά ν MT bP ναθαίνοντας» | Έστω καὶ ἂν δὲν ἔφθασε ata Gyn. Εστω καὶ ἂν εἶναι πληγωμµένος. Εστω καὶ ἂν δὲν ἤξευρε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τὸ δρᾶμα τῆς ψυχῆς του. ᾿Αρκεί τὸ ὅτι ἐπάλαιε καὶ ἀνέδαινε. Ἡ ἁμοιξὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ εἶναι τὸ στεφάνι... Πόσο παρηγορεῖ αὐτὴ ἡ σκέψις! [Πόσο ἔνισχύει τοὺς ἀγωνιστάς, ποὺ µατώνουν στὴ σκληρὴ πάλη, ποὺ πέφτουν, ποὺ σηκώνονται, ποὺ ποτίζφυν τὸ δρόµο τους μὲ ἱδρῶτα καὶ δάκρυ... Woxés nod nedcp&re! Δὲν μᾶς Lever ἄλλος δρό- μος, παρά ὁ δρόμος, ποὺ ὅδη- γεῖ πρὸς τὸν Gedy Kat thy ἀγάπη Του, Αὐτὸς εἶναι ὁ µό- νος τρόπος νὰ γεµίσωμεν τὴν ψυχήν µας μὲ νερὸ ὁλόδρφσο καὶ καθάριο. Λιότι µόνος του 8 ἄνθρωπος δὲν Υάλῃ νερὸ ἀπὸ τὸ βράχο ὃ ν᾿ ἀνοίξεῃ πηγάδι σάς ul τὰ χέρια Του, Τί, λοιπόν, πε- ριµένομεν Δὲν εἶναι ὑπόβεσις, ποὺ παίρνει ἀναθολὴν ἢ cpe- ποποίησιν. Ἑπομένως τὸ σωµ- φέρον µας εἶναι νὰ ἑνώσωμεν τὴν φτωχἠ δόναμί µας μὲ τὴν ἀκατάλυτη δύναμι τοῦ Φεοῦ καὶ νὰ προχωρήσωμεν στΎθε- ῥά, ἀποφασιστικά, ἐλπιδοφό- ρα πρὸς τὸ τέρμα, ποὺ εἶναι Ἡ νίκη µέσα εἰς τὸ αἰώνιον φῶς τοῦ Χριστοῦ! Καὶ ἡ κατάληξις. Εἰς ἕνα τελευταῖον πόλεμον μεταξὺ Ρώσων καὶ Λεττονῶν, συνελήφθη αἰχμάλωτος ἕνας Λεττονὸς ουνταγµατάρχης. Μετὰ ἀπὸ ὀλίγην ὥραν, τὸν ἐπλησίασε κάποιος Ρῶσος ἀξιωματικὸς καὶ τοῦ εἶπε λα- κωνικά:--Εἰς αὐτὸν τὸν πόλε- μον, Sco. συλλαμδάνονται ἱ- Χμάλωτοι, τυφεκίζονται.. -- Πολὺ καλά, σεν ἤρεμα ὁ αἰχμάλωτος. Καὶ ᾱ- φοῦ ἔλυσε τὸ χιτώνιόν του, ἐ- πρὀτεινο τὸ Ὑυμνὸ του οτῇ- θος εἰς τὸν Ρῶπον, λέγων --Εἶμαι ἔτοιμος. Πυροδόλῆσε. Παραδόξως ὅμως ὁ Ρᾶσος δὲν ἐπυροδολοῦσε. ᾿Επέρα- σαν ἔτσι μερικὰ λεπτά. Ὁ CUNT HOSP NG ἀπορῶν, ρώτησε τὸν Ρῶσαον διατὶ δὲν ἐκτελεῖ τὴν ἀπόφασιν. Καὶ τότε, δεικνύων ὁ Ρῶσος τὸν Σταυράόν, ποὺ εἶχε κρεµα- σμένον εἷς τὸν λαιμόν του ὁ συνταγματάρχης, εἶπεν ἀργὰ καὶ σοθαρά. τ- Δὲν ἠμπορῶ νὰ κτυπήσω ἐδῶ. Φύγε. θὰ πῶ, ὅτι μοῦ ἐξέφυγες. Καὶ τὸν ἀπέλυσε... . Δὲν ἠμπορᾶῶ νὰ κτυπήσω é- Ol. μπορεῖ νὰ Μὰ μιὰ φράσις γεμάτη ἆ- λήθεια, Ετσι θὰ ἔρχεται πάν. τα καὶ ὁ δάδολος, ἡ ἁμαρτία διὰ νὰ μᾶς δολοφονήσουν. Όσοι ἔχουν τὸν σταυρὸν εἰς τὴν καρδίαν των, θὰ αἰσθά- νωνται τὴν ἐπανάληψιν τῆς παραπάνω σκηνῆς, Θὰ μένουν ἄτρωτοι, Ἡ. ἁμαρτία θά λένῃ: Δὲν-- ἡμπορῶ νὰ κτυπήσω αὐτὴν τὴν καρδίαν... Δεν ἡμπορᾶῶ]! Καὶ θὰ µείνῃ ἡ καρδ.ὰ κτῆμα τοῦ Χριστοῦ. Καθαρόν. Ακέραιον. Γιά πάντα. Ναί! Γιὰ πάντα|... ᾽Αρχιμ. Γ. Π.