4 ΚΩΔΙΞ ΕΥΤΥΧΙΑΣ Τοῦ Ἡ εὐτυχία εἶναι τὸ ὄνειρον τοῦ ἀνθρώπου' εἶναι µία τῶν μεγαλυτέρων ἐφέσεων τῆς ἀν- θρωπίνης καρδίας. Διψᾷ ὁ ἄν- θρωπος τὴν εὐτυχίαν καὶ τὴν ἀναζητεῖ παντοῦ, χωρὶς µάλι- στα νὰ ἀμφιθάλλῃ περὶ αὐτῆς, Ζητεῖ νὰ καλλιτερεύσῃ τοὺς ὅρους τῆς ζωῆς του, νὰ κατα- στήσῃ τὴν ὕπαρξίν του περισ- σότερον εὐάρεστον, νὰ έξα- σφαλίσῃ µίαν χαρούµενην καὶ εὐτυχισμένην ζωήν. Μοχθεῖ, ταλαιπωρεῖται καὶ µετέρχεται πᾶν µέσον διὰ νὰ σθύσῃ τὴν ψυχικἠν αὐτὴν δίψαν. ὍὉ ἄνθρωπος ἐπλάσθη διὰ νὰ εἶναι εὐτυχής! ᾿Ἔδημιουρ- γήθη πολίτης τῆς ἀγαθότητος καὶ τῆς ἀτελευτήτου µακαριό- τητος καὶ εὐδαιμονίας. Τὰ πάντα ἐπλάσθησαν διὰ νὰ χαί- ρουν καὶ ὁλόκληρος ἡ φύσις ζωογονεῖται ὑπὸ τῆς χαρᾶς. Καὶ ὅμως, ἐνῷ ἐπλάσθημεν διὰ τὴν εὐτυχίαν, ἡ εὐτυχία εἶναι ἀκριθῶς τὸ µόνον πρᾶγμα ποὺ μᾶς λείπει. Τὰ νάµατα τῆς εὐτυχίας δὲν ἐρράντισαν τὴν καρδίαν µας, οὔτε ἐπότι- σαν τὴν ψυχήν µας. Ἡ ψυχικὴ φλεγμονὴ εἶναι µεγάλη. Ἡ ψυχική µας ταλαιπωρία ἀπερί- Ύραπτος, ἡ μελαγχολία φο- θερά. Μᾶς µαστίζει ἡ δυστυ- χία. Ζζῶμεν εἰς µίαν ἀτελεύ- τητον ἀγωνίαν, εἲς ἀτμόσφαι- ραν θαρείας ἀπογοητεύσεως. Εὐρισκόμεθα εἰς τὸν δρόµον τοῦ πένθους, τῶν δακρύων καὶ τῆς ἀπελπισίας. Τὸ γαλάζιο πουλὶ τῆς εὐτυχίας πετᾷ µα- κρἀν ἀπὸ ἡμᾶς! Διατί Διότι δὲν γνωρίζοµεν ποία εἶναι ἡ ἆ- ληθὴς εὐτυχία, ποῦ ἔγκειται καὶ πῶς θὰ τὴν ἐπιτύχωμεν. Διότι ζητοῦμεν αὐτὴν εἰς τὰ ἀνθρώπινα διδάγµατα καὶ τὰς ὑποσχέσεις τοῦ κόσμου τούτου, εἰς τὰ ἀγαθὰ τὰ ὑλικά, τὰ μεταθλητὰ καὶ ἀπατηλά. Διό- τι ζητοῦμεν τὴν ἁμαρτωλὴν εὖ- τυχίαν καὶ τὴν ἔνοχον χαράν! Διότι ζητοῦμεν τὴν εὐτυχίαν εἰς τὰ τέλµατα καὶ ὄχι εἰς τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ µο: ναδικἡ καὶ ἀκένωτος πηγἡ τοῦ ζῶντος ὕδατος, τῆς ἁγνῆς χα: ρᾶς, καίτοι μὲ στεντορείαν φώ: γὴν μᾶς καλεῖ «ἐάν τις διψᾷ ἐρχέσθω πρός µε καὶ πινέτω' ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἷ- πεν ἡ Γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσωσιν ὕδα- τος ζῶντος» (]ωαν. 7, 37-38). Διότι δὲν ἔχομεν τὸ εὐαγγέλι- ον τοῦ Χριστοῦ ὡς ὁδηγὸν καὶ σύμόουλον, τὸ ὁποῖον θά μᾶς διδάξῃ εἰς τί συνίσταται ἡ ᾱ- ληθὴς εὐδαιμονία τοῦ ἀνθρώ- που καὶ πῶς θὰ εὕρωμεν ταύ- την. Δὲν ἀκολουθοῦμεν τὴν ὁ- δὀν τῆς εὐτυχίας τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Εγὼ εἰμὶ ἡ ὁ- δός, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀλήθεια». Τὰ εὐγενέστερα καὶ µεγαλύ- τερα πνεύµατα κάθε ἐποχῆς ἀναγνωρίζουν ὅτι ὁ ἀνθρώπι- νος θίος πρέπει νὰ ρυθμίζεται διὰ τῆς ἠθικῆς τοῦ Εὐαγγελί- ου, τῆς ὑπερκοσμίου ταύτης ἀποκαλύψεως. Ανευ τοῦ φω: τὸς τοῦ Εὐαγγελίου οὔτε τὸ ἄτομον, οὔτε ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ κοινωνία δύναται νά ὑπάρ- ξῃ, νὰ εὐημερίσῃ, νὰ προαχθῇ καὶ δημιουργήσῃ πολιτισµόν, ἀληθείας καὶ δικαιοσύνης. 'Ἡ ἠθικὴ ἀνάπτυξις καὶ ἡ διά- πλάσις τῆς καρδίας, ἡ ἀνύψω- σις τοῦ νοῦ καὶ ἡ διαµόρφω- σις φρονήµατος καὶ χαρακτῆ- ρος ἐπιτυγχάνεται µόνον ὑπὸ τὸ φῶς τού ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Ὑπὸ τὰς ἀκτῖνας αὐτοῦ ἐκλάμ πει ἡ ἀλήθεια, ἀνθεῖ ἡ ἀρετὴ καὶ θάλλουν αἱ µεγάλαι ἀρε- ταὶ τῆς πίστεως τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ἀγάπης. Μἠ λησμο- νῶμεν ὅτι ἡ ἀθάνατος διδα- σκαλία τοῦ Εὐαγγελίου κατ- ὤρθωσε ἐντὸς ὀλίγου νὰ σα- γηνεύσῃ λαοὺς καὶ ὁλοκλή- ρους χώρας νὰ ζωογονήσῃ᾽ νὰ προσελκύσῃ σοφοὺς καὶ ἄρ- χοντας καὶ τὸ σπουδαιότερον νὰ µεταθάλῃ τὰς εἰδωλολα- τρικἁς συνηθείας τῆς κοινωνί- ας, αἱ ὁποῖαι ὡδήγουν εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν, νὰ ἐξημερώσῃ καὶ ἐξυγιάνῃ τὴν ἀνθρωπότη- τα. Εκατομμύρια ἀνθρώπων ὡδηγήθησαν ὑπὸ τὸ φῶς τῶν Αγίων Γραφῶν ἀπὸ τὸ σκό- τος εἰς τὸ φῶς, ἀπὸ τὸ ψεῦ- δος εἰς τὴν ἀλήθειαν, ἀπὸ τὴν κακίαν εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ ἀπὸ τὴν θαρθαρότητα εἰς τὸν ἆλη- θη. πολιτισμµόν. ᾿Εὰν σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς τὴν θλιθερὰν ταύτην κατά- στασιν, εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς ὤὥ- θησεν ἡ ἁμαρτία καὶ ἐμμένο- μεν εἰς αὐτήν, τοῦτο ὀφείλε- ται εἰς τὴν ἔλλειψιν τῆς ἆλη- θοῦς γνώσεως καὶ «ἀληθοῦς σοφίας. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ µόνον θεµέλιον πάσης σωτηρί- ου γενέσεως. Ἡ Αγία Γραφὴ µόνον περιέχει τὴν ὑπερτάτην, τὴν µόνην ἀληθῆ σοφίαν καὶ αὐτήν, ὅσοι θέλουν νὰ εὐτυχή- σοὺν, ὀφείλουν νὰ ἔχουν ὡς γνώμονα καὶ ἐκ ταύτης τῆς θείας πανδαισίας, νὰ λαμβά- νουν πάντοτε τροφήν. Μόνον διὰ τῆς ἀληθοῦς καὶ καθαρᾶς γνώσεως τοῦ Εὐαγγελίου δύ- ναται νὰ γνωρίσῃ ὁ ἄνθρωπος ποῦ ἔγκειται ἡ ἀληθὴς καὶ σω- τήριος ὁδὸς τῆς εὐτυχίας εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν καθὼς καὶ εἰς τὴν µέλλουσαν. Τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον φωτίζει καὶ καθο- δηγεῖ πῶς νὰ ζῶμεν καὶ διά- γωμεν θίον σύμφώνον μὲ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ, σωφρόνως, δικαίως καὶ εὐσεθῶς. Ἐκ τῆς ἀφθόνου καὶ ζώσης ταύτης πηγῆς δυνάµεθα νὰ ἆ- ρυσθῶμεν ὅλας τὰς ὠφελίμους πνευματικἁς καὶ θρησκευτι- κἁς γνώσεις καὶ νὰ γίνωμεν κάτοχοι τῆς ἀληθείας, τῆς εἰ- λικρινείας, καὶ ὅλων τῶν εὖ- γενῶν αἰσθημάτων. Εἰς τὴν Αγίαν Γραφὴν ἐκτίθενται ὅλαι κ. ΝΙΚ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου αἱ διδασκαλίαι περὶ τῶν θρη- :σκευτικων, κοινωνικών καὶ πο- Ελιτικῶν καθηκόντων καὶ εἰς | αὐτὴν εὑρίσκομεν πᾶσαν πα- ρηγορίαν καὶ µανθάνοµεν πᾶν ὅτι ἔχομεν ἀνάγκην διὰ τὴν εὐτυχίαν. Ἡ µόνη μέθοδος διὰ τῆς ὁποίας δυνάµεθα νὰ ἔννο- ήσωμµεν καὶ νὰ αἰσθανθῶμεν τὴν θρησκείαν εἶναι ἡ µελέτη τῶν Αγίων Γραφῶν καὶ οἱ θαλεροὶ λειμῶνες τῶν ἁμαράν- των συγγραμμάτων τῶν [Πα- τέρων τῆς Εκκλησίας µας. ᾿Οφείλομεν, ὣς ἐκ τούτου, ἀδι- αλείπτως νὰ ἐπικοινωνῶμεν μὲ τὴν Ἁγ. Γραφὴν καὶ ἔχοντες ὑπ᾿ ὄψιν µας τὰ τοῦ Προφήτου ᾿Ἠσαϊου λόγια: «ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦµα µου πρὸς Σε ὁ Θεός, ὅτι φῶς τὰ προσ- τάγµατά Σου ἐπὶ τῆς γῆς», νὰ ἀνυψώνωμεν πάντοτε τὸν νοῦν µας πρὸς τὸν ἀεὶ Ὄντα Θεόν, νὰ ἐκτελῶμεν τὰ προστάγµα- τά Του καὶ νὰ ζητῶμεν τὴν χαράν, τὴν πραγματικὴν καὶ παντοτεινὴν τὴν ἐν Κυρίῳ χα- ράν, τῆς ὁποίας ἀντάλλαγμα δὲν ὑπάρχει. ᾽Αλλ᾽ ἡμεῖς δεικνύοµεν ψυ- χρότητα καὶ ἀδιαφορίαν πρὸς τὸν πολύτιμον αὐτὸν θήσαυ- ρὸν τοῦ Θεοῦ, τὴν ἱερὰν παρα- καταθήκην, τὴν Αγ. Γραφήν. ᾽Απεμακρύναμεν τὸ τηµαλφέ- στατον τοῦτο µκειµήλιον τῆς ἐκκλησίας ἐκ τῆς οἰκογενείας καὶ τοῦ σχολείου, ἐνῷ τούναν- τίον ἔχομεν πληρώσει τὰς 6ι- θλιοθήκας µας μὲ παντὸς εἴ- δους ψυχοφθόρα διθλία, τὰ ὁ- ποῖα διαστρέφουν καὶ διαστρε- θλώνουν τὰς ἐμφύτους ἰδέας περὶ θρησκείας, ἠθικῆς, κατα- γωγῆς τοῦ ἀνθρώπου, ὑπάρξε- ως τοῦ Θεοῦ, ἀθανασίας τῆς ψυχῆς κ.ἄ. Οἱ µμµεγαλύτεροι πράκτορες τῆς ἐγκληματικό- τητος, τῆς ἀνηθικότητος καὶ διαφθοράς εἶναι τὸ κακὸν ὁ6ι- θλίον, τὸ περιοδικὸν καὶ αἱ ἑἐ- φημερίδες, αἱ ὁποῖαι προέρ- χονται ἀπὸ συγγραφεῖς καὶ δημοσιογράφους διεστραμµέ- νους, οἱ ὁποῖοι ἀποθλέπουν δι᾽ αὐτῶν εἰς τὴν διάδοσιν τῶν σκανδαλωδῶν καὶ «ἀνηθίκων διδασκαλιῶν, τῶν ἀνατρεπτι- κῶν ἀρχῶν καὶ τὴν ἐκτόπισιν τῆς ἠθικῆς. Τὸ κακὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τῆς πρώτης σελίδος µέχρι τῆς τελευταίας, εἶναι ἓν μακρὸν ὕ- φασμα τῶν ὁλασφημιῶν, ἆπο- πλανήσεων, ἀνοησιῶν καὶ σκανυάλων. Εἰς αὐτὸ διασύρε- ται ἡ ἐκκλησία, ὑδρίζεται ἡ πἰστις καὶ διακωμῴδοῦνται αἱ θρησκευτικαὶ ἀλήθειαι καὶ ἆ- ξίαι. 'Ἡ ὁσημέραι αὐξανομέ- νη θρησκευτικἡ ἀδιαφορία καὶ ψυχρότης, ἀποτέλεσμα τῆς ὁ- ποίας εἶναι ἡ σημερινὴ ἀκατα- στασία καὶ ἡ γενικἡὴ ἀποσών- θεσις, ὀφείλεται ἐν πολλοῖς εἰς τὸ κακὸ ἀνάγνωσμα. Ὅμως ὁ Χριστὸς ἠἦλθεν εἰς τὸν κόσμον νὰ τὸν ἐλευθερώ- σῃ ἀπὸ τοὺς ὄνυχας τοῦ ἄρ- χοντος τοῦ πονηροῦ νά τὸν ἁπ- αλλάξῃ ἀπὸ τὰ δεινὰ τῆς πα- ρούσης ζωῆς νὰ τὸν συµφιλι- ώση μετὰ τοῦ Θεοῦ. Νὰ τοῦ δώσῃ τὸ φῶς, τὴν γαλήνην, τὴν ἀνάπαυσιν, τὴν ἀνάστασιν, τὴν ζωήν. Ηλθε ὁ Χριστὸς νὰ ἑνώσῃ τὸν οὐρανὸν μὲ τὴν γῆν, νὰ καταστήσηῃ τὴν γῆν εἰκό- να τοῦ οὐρανοῦ. Ας ἔχωμεν, λοιπόν, τὴν ᾽Αγίαν Γραφήν, ὁ- δηγόν, φωστῆρα καὶ διδάσκα- λον «λύχνον εἰς τοὺς πόδας ἡμῶν και φῶς εἰς τὰς τρίδους ἡμῶν» (ψαλμ. ριθ:105). Σήμερον, ὅτε αἱ δυνάµεις τοῦ σκότους συνεµάχησαν διὰ νὰ καταπολεµήσουν καὶ ἑξα- φανίσουν, ὅ,τι ὅσιον καὶ ἵε- ρὸν καὶ πολύτιμον ἀπέκτησε κατόπιν πολλῶν θυσιῶν ἡ ἀν- θρωπότης, διὰ νὰ ἀγωνισθῶ- μεν ἐπιτυχῶς ἐναντίον τῶν κολοσσιαίων δυνάµεων τῆς ἆᾱ- πιστίας, τῆς ἀνηθικότητος καὶ τῆς δυστυχίας, ὀφείλομεν νὰ ἐργαζώμεθα μετὰ μεγάλου ἐνθέρμου ζήλου ὑπὲρ τῆς ἆ- γίας ἡμῶν θρησκείας καὶ ἀν- τλοῦμεν ἀπὸ τὸν κώδικα τῆς πραγματικῆς, τῆς αἰωνίου εὖ- τυχίας τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, τὰ ἀπαραίτητα πρὸς ταύτην ἐ- λατήρια καὶ οὕτω κατανοήσω- μεν πλήρως καὶ αἰσθανθῶμεν εἰς τὰς καρδίας µας ὅτι ἁλη- βῶς Θεὸς ὁ Χριστός. Ἐγκαθι- δρύσωμεν, τὸν εἰπόντα «ἰδοὺ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορ- ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήση» (Λουκ, 10.19) ὅτε θὰ ἐξέλθωμεν νικη- ταίι. -υ«ὐ-- ΜΠΠΙΙ ΜΙΝΙ Κατ) εἰδῆσεις ἐχ Σ ώλασπουρυ τῆς Ροδεσίας, ἀφίκετο ἐχεῖ τὴν 18ην Νοεμθοίου ἐκ Κύποου ὁ Ἱ- ερατικὸς Προϊστάμενος τῆς ἐν Οὐμπτάλι Ἑλληνικῆς Παθροικίας αἶδεσ. Οἰνονόμος κ. Ελειθέοιος. νίου Λευκωσίας, Τὸν Κύπριον γληριχὸν παρέλα- ϐον ἐκ τοῦ. ἀεροδρομίου τοῦ Σ ὤλσπονου : Λίο. δυμθουλίου, {1η τῆς ποινύτητος. τά τῃν ἄφιξίν του εἰς τὴν πόλιν ὑ αἶδεα. Οἰγονύμος συνηντήθη µετά τοῦ. Πφοξένου τῆς Πλ ληνι- κῆς Κυθερνήσεως . ὗστις μὲ ποοθυµίαν Νομνηνοῦ, “ατετυπισε τοῦτον ἐπὶ τῶν διαφ όσων. ἔκνλη- | σιαστικῶν ζητημάτων. τῆς Ῥρδς- σίας. Τὴν ἐπαύριον ὁ αἶδεσ. ν. ἘἜ- λευθέριος, ἆᾳοῦ ἐπεσλέ(θη µεωι- κοὺς ἐν Σὠώλσπονρν ὑμουενρῖς, Γἀνεχώφησε, μετὰ τῆς ασυνοδρίας τον. διὰ τὴν ἐν Οὐμπτάζι θέσιν του. δίδωµι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ | πίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύ- ναµιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ οὐδὲν ΕΙΣ ΤΟ ΕΞΟΩΤΕΡΙΚΟΝ τέως ἐφημέριος ἵ, ν. Άγ. Αντω- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙ- ΝΟΥΠΟΔΡΟΣ Ἐπὶ τῇ βάσει τηλεγθάς ἡμάτων τοῦ. Σε6, ᾽Αϕχιεπισκόπου ᾽άμερι: κῆς κ. Μιχαήλ, χαταγγέλλοντος ἐ- παναστατινὺν κίνημα τοῦ ἸΑθχι: μανδορίτου Γαθριῇλ Ματθοπούλου, ἐφημερίου τοῦ ἱ, ναοῦ 'Αγίως Έοι- άδος τοῦ Σικάγου καὶ εἴσηγυυ µένυυ, ὕπως ἐπιθληθῇ τῷ στασιά- σαντι ἱερεῖ ἡ ποινἠ τῆς καθαιοέ: σεως, ἡ Αγία καὶ 'Ἱερὰ Σύνο- δος, λαθοῦσα ὑπ ὄψιν, ὅτι ὃ στα: σιάσας ᾽Αρχιμανδρίτης, παρὰ τὴν πρὸς αὐτὸν γενοµένην σύστασιν τῆς Μητρὺς Ἐκκλησίας, δὲν ἐπει- θάρχησε, καθήρεσεν αὐτὸν τοῦ ἵ- ερατικοῦ. βαθμοῦ καὶ τοῦ κληοι- κοῦ σχήματος. Ἡ ἀπόςασις «ὔ- τη ἀγεκοινώθη ὑπὸ τῆς Αὐτοῦ Ἱ[α- γαγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἴα- τοιάρχοι κ. ᾿Αθηναγύρου εἰς τὰς Αὐτοχεφάλους ᾿Ορθοδύξους Ἰνκ- κλησίας ν . Τὴν 4 Ὀψτωθρίου ἐγένετο ἐν τῷ ἐν Ἠαρισίοις Ῥωσσυῷ ἈΝΙη: τοοπολιτικῷ ναῷ ἡ εἰς ᾿Ἠπίσχοπον χειροτονία τοῦ ἐφημευίου. δυρα- κουσῶν Οεοφιλεστάτου κ. Τεωρ: γίου. Ταράσωφ., ἡ ην Ἠχειροτονίαν ἐτέλεσεν ὁ Σεθ, Μητροπολίτης κ. Ἰλαδίµη- Ἶρος, ᾿Βξαρχος τοῦ Οἰκουμενικοῦ 'Πατοιαορχείου ἐπὶ τῶν ἐν Εὔρώπῃ | Ὀρθοδόξων Ῥωσσικῶν Παροινι- |ὄν, συνιερούργησαν δὲ μετ αὖ- Μεσσήνης κ. πανίας }. Μεθόδιος καὶ Ῥηγίου κ. Μελέτιος. Ὁ. Σεθ. Ἑλαδίμηρος ἀνήγγει- λε τηλεγραφικῶς εἰς τὸν Παναγι- ώταάτον Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. ᾿Αθηναγόραν τὴν τέλεσιν τῆς χειροτονίας, ἔλαθε δὲ παρὰ τῆς Αὐτοῦ. Παναγιότητος τὴν ποοσή- γουσαν συγχαρητήοιον καὶ εὖγχετι: κὴν τηλεγοαφικῆν ἀπάντησιν. . . » Ἐν τῇ Συνοδικῇ Συνεδρίᾳ τῆς 9Τ παρελθόντος ᾿Οκτωθρίου ἡ Α. Θ. 1. ὁ Οἰκουμενικὸς Πατοιάρ- χης ἀνήγγειλε τὸν θάνατον τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου ὪἜἨσθο: γίας ᾿Αλεξάνδρου ἐπισυμθάντα τῇ 18 τοῦ μηνὸς ᾿Ὀκτωθρίου ἐν Στοκχύλµῃ, ἔνθα, ὡς ἓκ τῶν πυ- λιτικῶν συνθηκῶν τῆς χώρας αὖ- τοῦ. διετέλει ἓν ὑπερορία, ἐξῆοε τὴν προσωπικότητα αὐτοῦ καὶ ἐ- γερθεῖσα μετά τῶν Σε6. 'Αγίων Συνοδικῶν ηὐχήθη ὑπὲρ ἀναπαύ: σεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ΕΚΚΔΗΣΙΑ ΑΛΗΞΑΝΔΑΡΗΙ: ΑΣ Τὴν παραμονὴν τῶν Χοιστου- γέννων ὁ ᾽Αγγλικανὺς Ἠπίσχοπος Δο Φρανσὶς Τζῶνστον ἐπεσκέφθη τὴν Α. Θ. Μ. καὶ εὐχηθεὶς Αὐτῷ ἐπὶ ταῖς 'Αγίαις ἡμέραις ἐπέδω: σεν εἰς Αὐτὸν ἐπιστολὴ τῆς Αὖὐ- τοῦ. Χάριτος τοῦ ᾿Αρχιεπισκύπου Καντερθοιυίας Δρος Φίσερ, δια- ὀιθάζουσαν ἉΧἈριστουγεννιάτικον Μήνυμα καὶ εὐχὰς ἐπὶ τῷ νέῳ ἔτει. Ἑ ἣν παραμονὴν τῶν Χριστου- γέννων ἡ Α. Θ. Μ. ἀνεχώρησε δι΄ αὐτοκινήτου εἰς Κάΐφον, Κατὰ τὴν λειτονογίαν τῶν πρώτων πρωϊνῶν ὡρῶν, τῇ ἡμέρα τῶν πριστουγέννων, ἐν τῷ καθεδρικῷ γαῷ τοῦ ᾽Αγίου Νικολάου ἡ Α. 9. Μ. ἐχοροστάτησε, παρηρολούθή: σε ὃ᾽ ἀπὺ τοῦ Ἁγίου Εήµατος στουγέννων λειτονογίαν τελεσθε σαν ὑπὸ τοῦ Σε6. ᾽Αϕχιεπισκόπου Σινᾶ ν. Πορφυρίου, Κατὰ τὴν λειτουσγίαν ταύτην παρίστατο καὶ ἐκπρόσωπυς τοῦ Στρατηγοῦ Μ, Ναγμίμα, Ι[οοέ: ὅρου τῆς Δημοχρατίας, ὕστις καὶ διεθίθασεν εἰς τὴν Α. Θ. δ. τὸς εὐχὰς καὶ ποοσρῄήσεις τοῦ κ. 1ΐρο- έδρου, προσθέσας, ὅτι αὗται ἔπεκ- τείνονται καὶ εἲς τὸ πνειιατιχὸν πυίµνιον τῆς Α. Θ. Μ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΤΙΟΣΡΙΑΣ Τὴν 18 παρελθύντος Αὐγούστου ἀφίμετο εἷς Κων)πολιν ἐπὶ ἐπι- σκέψει τῆς Μεγάλης Ἰκκλησίας καὶ τοῦ Παναγιωτάτου. Οἴνουμε: γικοῦ Πατριάρχου χ. ᾿Αθηναγύρου ἅμα δὲ καὶ συμμετοχῇ εἷς τὴν {ε- ον πορείαν ποὺς τὴν ἐν Χάλνῃ κοινὴν τροφὀν Ἱερὰν Θεολο)ιχὴν Σχολὴν ἡ Α. Θ. Μ. ὁ Πατωιάο- χης ᾿Αντιοχείας κ. ᾽Αλέξανδσος, συνοδειύµενος ὑπὸ τῶν 5 εὔ. Αι τροπολιτῶν ἨΤριπύλεως ῄα. Θευ- τίου γα τῶν Θεοφι]. ᾿Ὠπισκόπων Παλμύρας κὶ Φωτίου κα ᾿ἸΕδέσ: ἴσης κ. Μεκετίου. ἨὮν τοῦ ἀεροδοομίου. ὅπου ὗπε- δέχθη τὸν Πατοιάρχην µεγάλη πατριαρχική ἀντιπροσωπεία. ἡ Α. ϱ. Μ, κατηυθύνθη εἲς τὰ Πατοι- αρχεία, ἔνθα καὶ ἐγένετο αὐτῇ ἓ- πίσηµος ὑποδοχή. Ὁ Πατοιάφχης, πεοιθ].ηθεὶς ἐν τῷ νάρθηκι τοῦ πατοιαοχικοῦ ναοῦ µανδύαν, εἶσ- ἤλθεν εἰς τὸν ναόν, ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον καὶ, ἀποῦ ηὐλόγησε τὸ ἐνκλησίασμα, ἐτελέσθη ἡ ἐπὶ ἐπισκέψει Πατοιαρχῶν Ἀαθιερω- µένη δοξολογία, μεθ) ἣν ἐν ποµ: πῇ κχατηυθύνθη εἲς τὸ ἐν τῷ πα- τοριασχικῷ μεγάρῳ πατοιαογικὸν ΓΤΓραφεῖον, ἔνθα ὑπεδέγθη αὐτὸν ἡ Α, Θ. ΤΠ, ὁ Οἰκουμενικὸς Γἶατοι- άρχης, περιεστοιγισµένος ὑπὸ πλη: θόνος ἀοχιερέων. Μετά τὸν ἐπὶ τῇ συγχινητικῇῃ συναντήσει ἆδελ- φιχὸν ἀσπασμὸν ἡ Α. Θ. Μ. ὁ Εωτοιάρχης Αντιοχείας πφοσε- ἀντιπρόσωπος τοῦ φώνησε τὴν ΔΑ. Θ. Π.ν ἐκφράσας καὶ ἄλλα μέ: ᾽Αμέσως µε- τὴν βωαθεῖαν χαρὰν καὶ συγχκίνη- σίν του ἐπὶ τῇ ἐπισμέψει τοῦ κέν τρου τῆς Ὠσρθοδοξίας καὶ τοῦ Προκαθηµένου αὐτοῦ, ᾽Απωντῶσα Γή Α. Θ. ΙΙ. διεδήλώσε τὰ κατέ- [ασντε αὐτὸν καὶ τὴν Ἱεφαρχίαν τοῦ θρύνου αἰσθήματα ἐπὶ τῇ ἐπι ἱσχέιει τοῦ Γοωθιεράρχου Ἠκκλη: Γαίας, ῆς ἐξῆρε τὴν εἲς τὸ µεγα λεῖον τῆς ᾿Ορθοδοξίας μεγάλην Γσυμήολὴν διὰ τῶν μεγάλων αὖ- τῆς. Πατέρων καὶ Πατοιιρχῶν. Ἡ Α, Θ, Ἡ, ἓν συνεχείς ἐχαιρέ: τισε τὴν Α. Θ. Μ. ὡς τὸν προῶ: τον ἀπόφωιτον τῆς κοινῆς τοοφοῦ : Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Κάλ' τοῦ οἱ Θεοψιλέστατοι Ἐπίσκοποι | Ῥυλθέστρος, αμ] αν ας . ος μ [τεθεὶς εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν ΤΙο- | λυανῆς καὶ Κιλκισίου, ἐπανῆλθεν : τοῦ. αὐτοῦ ἱεροῦ ναοῦ τὴν δευτέ-ι ράν κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Χοι δούλου καὶ ἸἨπιφανείας κ. Ίγνα- ΠΛΙΚΟΣΜΙΔΣ ΕΚΛΗΗΛΣΙΙΝΗ ΚΙΝΗΣΗ Γκης καὶ πειληµένον ἀγλάΐσμα Γ αὐτῆς. | Τἡὴν ἐπομένην τῆς ἀφίξεώς Του 4 - 4 « 1 ἅ ᾿ ΓΚυριακὴν ὁ Μακαριώτατος Αν Γπιογείας ἐτέλεσεν ἐν τῷ πατριαρ- Γχικῷ ναῷ τὴν θείαν ἱερουργίαν. ᾿Αποφασισθείσης συνοδικῶς τῆς ἀνασυστάσεως τῆς 'Ἱερᾶς Μητρυπύλεως Μεσοποταμίας μὲ ἔδραν. τὴν Παγδάτην, ἐξελέγη Μητροπολίτης αὐτῆς ὁ Θεοφιλέ: στατυς ᾿Ἰπίσκοπος Παλμύρας κ. Φώτιος, ἀπόφοιτος τῆς Όεολογι- γῆς ο» γολῆς Χάλκης. Ἑϊς ᾿Ἰπίσχυπον Παλμύρας, ὡς ἀνεγοάφη ἓν τῷ προηγουμένῳ φὔύλλῳ τοῦ κκ.Βκκλησιαστικοῦ Ῥἡ: ἱματος», πφοήχθη ὁ Ι]ανοσ. ᾿Αο- χιµ. 2. Ἡλας. ΡΚΑΚΛΗΣΙΑ ΕΔΑΛΑΔΟΣ Την 11 Λεχεμθρίου 1905 µε- τέστη πρὸς Κύριον ἐν ἡλικία Τὸ ἐτῶν ὁ Μητροπολίτης Ἓάνθης ἸἼ- ὠαπγεὶμ. ᾿Αποφοιτήσας τῆς ἐν Χάλκη Θεολογικῆς } χολῆς,έχρη- µάτισε καθηγητὴς ἓν ᾿Αδριανου- πύλχει καὶ Κωνσταντινουπόλει καὶ τὸ 1911 προεχειοίσθη εἰς ᾿Αοχιε: ρέα, ἐχλεγεὶς Μητροπολίτης Βελη- γοάδων κ Δὐλῶνος. ᾿Ἠκδιωχθεὶς ἐν τῆς ἕδρας ὑπὸ τῶν Ἰταλῶν ἐκλήθη εἰς Κωσταντινούπολιν ὡς µέλος τῆς Ἱερᾶς ' Συνόδου. Με- τετέθη ἀκολούθως εἰς τὴν προσώ: ρινῶς τότε συσταθεῖσαν “Ἱ. Μη- τρόπολιν Πτολεμαῖδος, ὁπόθεν ἐ- Γξελέγη Μητροπολίτης ὠἘάνθης. Κατὰ Δεκέμόριον τοῦ 1945 µετα- ἐκεῖθεν κατά Δεκέμύριον τοῦ 1945 εἰς την Ἱ. Μητρόπολιν Ξάν- θης, τὴν ὁποίαν ἐποίμανε µέχοι τῆς τελευτῆς του. Ὁ μεταστὸς “Ἱεράρχης ὑπὲρ τεσσαρακονταετίαν θευοφιλῶς ἀἄρ: χιερατεύσας καὶ ποιχιλοτρόπως τὴν Ἐκκλησίαν κα τὸ Ἓθνος ὁ- πηρετήσας, ἠσχολήθη ἐπιτυχῶς καὶ εἰς ἱστορικὰς µελέτας, ἀξιο- σπούδαστον δ᾽ ἔργον τῶν ἐπιστη: μονικῶν του πόνων εἶνα Ἡ «Ἱ- στορία τῆς Μοσχοπόλεως», τῆς ὁποίας ἐξέδωκε τὸν πρῶτον τό- μον. ν .α Τὴν 19 Δεχεμθρίου, καθ ἣν Ίγε τὰ ὀνομαστήρια αὐτοῦ ὁ Μα: καο. Αρχιεπίσκοπος κ. Ἀπυρί- δων, τὴν θείαν λειτουργίαν ἐτέλε- σεν ἐν τῷ παθεὺρινῷ ναῷ τῶν ᾽Αθηνῶν ὁ Σεῦ, Μητροπολίτης Κορινθίας κ. Προκόπιος μετὰ τῶν Θεοφιλ. Ιλοηθῶν ᾿πισκόπων Που: λῶν γ. Διονυσίου καὶ Ναραθῶνος κ. Δαμιανοῦ, δι’ ὅλης δὲ τῆς ἡμέ- οας πλήθη χοιστιανῶν πάσης τά- Έεως προσῆλθον καὶ ἐνεγράφησαν εἰς τὰ ἀνοιγέντα βιθλία συγγχα- ρητηοίων ἔντε τῇ ᾿Αοχιεπισκοπῇ καὶ ἐν τῇ κατοικία τῆς Α. Μανα- ριύτητος ἐν Ψυχικῷ. ἘἨπὶ τῇ ἐπετείῳ τοῦ ὀνόματος τῆς Α. Μακαριώτητος ὠργανώθη ὑπὸ κοῦ Οἰνοτροφείου σεμνή ἑορτή, ἴγαθ) ἣν μετὰ τὰ φαλέντα ἑόρτια ἄσματα ὠμίλησαν δύο τοόφιµοι αὐτοῦ. ὁ κ. Σωᾳ. Σκαφιδᾶς καὶ ὁ α΄ Ἰωάννης ᾿Εηκιαύλας, οἵτινες μαὶ διηοµήνευσαν τὴν γνώµην τῶν συναδέλφων των διὰ τὴν ὦ- Γπὲρ αὐτῶν ὑπὸ τῆς Ἰγκλησίας ἐ- ἐπιδεικγυομένην «οροντίδα καὶ ἴδι- αιτέρως διὰ τὸ προσωπικὸὀν πα- ἱτρυκὸν ἐνδιαφέρον τῆς Α. Μακα- ριότητος. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Τὴν 16 Νοεμθρίου 19605, ἐπὶ τῇ ἀμεριχανικῇῃ «Ἡμέρα τῶν Εὐ- Γχαριστιῶν», ἐτελέσθη ἐν τῇ αἲ- θούσῃ τῆς Βουλῆς ὑπὶ παρουσίᾳ τῶν. ἐπισήμων καὶ ἐκπροσώπων τῶν ἐπαγγελματικῶν ναὶ πνευµα- τικῶν ὀἀργανγώσεων εἰδικὴ τελετῆ ποὺς πανηγυρικὴν ἔκφρασιν τῶν πρὸς τὸν ἑορτάζοντα ἀμερικανι- κὺν λαὺν ἑλληνικῶν εὐχωθιστιῶν διὰ τὴν παντυειδῆ ποὸὺς τὴν Ἑλ- λάδα βοήθειάν του. Κατὰ τὴν τε- λετὴν ταύτην ὁ Μα». ᾿Αοχιεπί- σκυπος ἀνέγνω εὐγαριστήφιον µη: γυµα. τοῦ. ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὸς τὰς Ἠνωμένας Πολιτείας τῆς ἸΑ- μερικῆς, ΡΟΥΑΓΑΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Κατὰ Μάϊον τοῦ 1905 ἡ Ἱε- οραρχία τῆς ᾿Ορθοδόξου Ὦουλγα: ρικῆς Ἐκκλησίας ἀπένειμεν εἰς αὐτὴν ἀντικανονιχῶς τὴν Πατοι- αρχικὴν ἀξίαν καὶ τιμήν, Πἱατοι- Γόρχου ἐχλεγέντος τοῦ Μητροπο: Γλίτου. Φιλιππουπόλεως (Πλόέδιθ) ᾿ Κυρίλλου, π Τὸ Οἰνουμενικὸν Πατριαρχεῖον γιὰ αἱ ἄλλα ᾿Οοθόδοξοι Ἐκκλη- σίαι δὲν ἀνεγνώρισαν τὴν αὖὐθαί- οετον πρᾶξιν καὶ ἀπέστειλαν τὰς προσηκούσας ἀπαντήσεις εἷς τὴν σγετικὴν ἐπιστολὴν τοῦ Ἀπητοοπο: λίτου. Φιλιππονπόλεως. 'Ἡ ἀπάν- τησις τοῦ Μακαριωτάτου ἸΑρχιε- πισκύπου Κύπρου ». Μακαρίου ἑ- δηµοσιεύθη ἐν τῷ τεύχει Ἰουλίοι --Αὐγούστου τοῦ 1905 τοῦ «Α- ποστόλου Ὀωαφνάδα». Τελευταίως ὁ Μακαριώτατος ἕ- λαθε παρὰ τοῦ ἐνλεγέντος Ἱ[α: τοιάργου. Βουλγαρίας ἐπιστολὴν, ἡμερομηνίας 6 Ἰανουαρίου. 1904, καὶ συνημµένον ταύτῃ ἀντίγραφον ἐπιστολῆς αὐτοῦ ποὸς τὸν ΓΠανα- γιώτατον Οἰνουμενικὸν Πατοιάρ- γην κ, ᾿Αθηναγόραν, δι᾽ ἧς ζητεί: ται νὰ, διχαιολογηθῇ ἡ περὶ ἐκλο- γῆς Πατριάρχου ἀπύφασις τῆς Γουλγαρικῆς Ἱεραρχίας. ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΔΛΙΚΗ ΚΔΛΗΣΙΑ Λιὰ Πωτικῆς ἐυχκλίου ἀπὸ α Σεπτεμθρίοι 1958, τὺ 1904. ἐνη- ρύγθη «Θεομητοφιμὸν ἔτος» ἡ- τοι ἔτος ἀφιερωμένον εἲς τὴν Θε- οτύκον πρὸς πανηγιυορισμὸν τῆς ΕΚ- διακηούξεως ---- ἃ Δεκεμόρίου 1454 --- ὡς δόγιια πίστεως τῆς ἤργισεν ἤδη τὴν 8 τοῦ. Αιευθιντοῦ τοῦ Θεολογι-. ποώτης ἑκατονταετηρίδος ἀπὸ τῆς. ἵ ΜΜΜΠΙΠΙ Πή |. ἰ. ΠΠ ΜΙΝΙ Τὴν Τρίτην, 19ην ᾿Ιανουαρί- τῶν αὐτῆς, ου, ὀνομαστικὴν ἑορτὴν τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Κύ- πρου κ. Μακαρίου, ἑτελέσθη εἴς τὸν καθεδρικὸν ναὸν 'Αγί-͵ χ ου ᾿Ιωάννου πανηγυρικὴ λει- τουργία. Ταύτην ἐτέλεσεν ὁ ἑορτάζων Πρωθιεράρχης, συµ: ΤΩΜΜ ΡΕ Μαθηταὶ καὶ µαθήτριαι ὑποφάλλουν τὰ σἐδη των εἰς Πρωθιεράρχην. παραστατούµενος ὑπὸ τοῦ Θε- πορφυροῦν οφ. Χωρεπισκόπου Σαλαμῖνος, τῶν Πανοσ. Ἡγουμένων Μα-: χαιρᾶ κ. Εἰρηναίου, Χρυσορ- ροϊατίσσης κ. ᾿Επιφανίου καὶ Τροοδιτίσσης κ. Παγκρατίου, τοῦ Πανοσ. ᾿Αρχιμανδρίτου κ. ᾿Αναργύρου Σταματοπούλου, τοῦ Πρωτοσυγκέλλου κ. Καλ- λινίκου καὶ τοῦ Πανοσ. ᾿Εξάρ- χου κ. “ἹἹερωνύμου, Τὴν θείαν λειτουργίαν παρη- κολούθησαν ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Φώτι- ος ὁ Πανοσιολογιώτατος - γούµενος Κύκκου κ. Χρυσό- στοµος (ἀπὸ τοῦ ἱ. βήματος) ὁ ἔντιμος Γενικὸς Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ κ. Α. Παππᾶ,ὁ Γραμματεὺς τοῦ Προ- ξενείου καὶ ἡ κ. Δ. ᾽Αντωνιά- δου, οἱ ἐν Κύπρῳ παρεπιδη- μοῦντες κ.κ. Σωτήριος ᾿Αγα- πητίδης καθηγητὴς τοῦ Ἔθνι- κοῦ Μετσοθίου Πολυτεχνείου καὶ Πέτρος Δόόας νεωπόνος, ὁ Δήμαρχος Λευκωσίας κ. Θ. Δέρθξης, οἱ καθηγητικοὶ Σύλ- λογοι τῶν ἐν Λευκωσίᾳ Σχο- λῶν Μέσης Παιδείας μετὰ τῶν μαθητῶν καὶ μαθητριῶν, ὁ κα- θηγητικὸς Σύλλογος “[ερατι- κῆς Σχολῆς μετὰ τῶν µαθη- Εν. στυνµιότυπον ἐν Λάρνακι. ο Π. Ὀια[π/σ/β/α/α//[α[α[αΙΕ[ΒΙΡ//ΘΙΕΙΩΙΠΙΠΙΠΙΠΙΠΙΠΙΩΙΠΙΕΙΕΙΣΙΒΙΜΙΕΙΠΙΠΙΠΙΟΙΠΙπΙΙΠΗΙω ΙΙ) ΚΙΝ ΙΝ Π ΜΗ ᾽Απὸ τοῦ τέλους τοῦ π. µη- νὸς Δεκεμόθρίου μέχρι τῶν μέ- σων τοῦ ᾿Ιανουαρίου ἔλαδε χώραν διεθνὴς κατασκήνωσις νεολαίας εἰς τὴν “Ἱερὰν Μονὴν Χρυσορροϊατίσσης, ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν ἀπεσταλμένου τῆς Οὐνέσοκο, τοῦ κ. Μπέκερτ. Μετέσχον ταύτης νέοι ἐκ Γαλλίας, Ελθετίας, ᾽Αμερι: κῆς, ᾿Ισραὴλ καὶ Κύπρου. Οἱ κατασκηνωταὶ εἰργάζοντο ἕδ, περίπου ὥρας ἡμερησίως διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς Μονῆς. Αλλη ὁμὰς ἠσχολεῖτο μὲ τὴν ἐκκαθάρισιν ἐρειπίων ἐξ οἶκι- ὢν πτωχῶν οἰκογενειῶν εἰς τὸ χωρίον Παναγιά. Τρεῖς ὥραι καθ’ ἑκάστην ἀφιερώνοντο εἰς µαθήµατα καὶ συζητήσεις, ἆᾱ- ποσκοπούσας τὴν «ἀνάπτυξιν τοῦ πνεύματος τῆς ἀλληλοκα- τανοήσεως καὶ συνεργασίας μεταξὺ τῶν νέων τῶν διαφό- ρων χωρῶν. | } ἱπεριδεθλημένη τὸν ἱστορικὸν ! Ι ἀπὸ τὴν ἐπὶ τῷ ἁγιασμῷ τῶν ὑδάτων ἱ. Μητροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος ἠἡγούμενος τῆς πομπῆς. | Ιδὲ νὰ ἐπανέλθῃ εἰς 'σκοπον διὰ τὸ ἐνδιαφέρον του ΠΕΜΠΤΗ ϱὲ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1964 πολλοὶ ἔγκριτοι πο λῖται καὶ ἄπειρον πλῆθος λα- οῦ τιμῶντος τὸ σεπτὸν πρόσω- πον τοῦ λαοφιλοῦς του ἐθνάρ: ου. Μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας λει- τουργίας ἡ Αὐτοῦ Μακαριότης τὸν ἑορτάζοντα ᾿Αρχιεπισκοπικὸν Μανδύαν ἀνῆλθεν ἐν πομπῇ μετὰ πάντων τῶν ἐπισίων τοῦ ἱερατείου καὶ τοῦ λαοῦ εἰς τὸ Μέγα Συνοδικὸν ὅπου ἐψάλη ὁ Πολυχρονισμὸς τῆς Α.ΛΛΑ. ᾽Ακολούθως προσεφώνη- σαν τὸν Μακαριώτατον ὁ Π. Μητροπολίτης Πάφου καὶ ὁ κ. Γενικὸς Πρόξενος, διαθιθά- σας ἅμα καὶ τὰς εὐχὰς τοῦ Πρωθυπουργοῦ κ. Παπάγου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Κυθερνή- σεως, ᾽Ακολούθως δι᾽ ὅλης τῆς ἡ- µέρας ἡ Α.Μ. ἐδέχετο τά συγ- χαρητήρια τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ τοῦ εὐσεθοῦς λαοῦ. Τὴν Αὐτοῦ Μακαριότητα ἐπεσκέ- φθησαν καὶ συνεχάρησαν ὁ Π. Μητροπολίτης Κιτίου κ. Ανθιμος καὶ ὁ [ενικὸς Βικά- ριος τῶν ἐν Κύπρῳ Μαρωνι- τῶν. Τηλεγραφικῶς συνεχάρησαν τὴν Α.Μ. οἱ Πατριάρχαι καὶ Πρόερδοι τῶν Αγίων ᾿Ορθοδό- ἕων ᾿Εκκλησιῶν,ὁ Π. Μητροπο λίτης Κυρηνείας κ. Κυπριανός, σωματεῖα, σύλλογοι, ὀργανώ- σεις καὶ πολῖται ἐξ ὅλων τῶν μερῶν τῆς ἨἩήσου. λιτανείαν πῆς Κατασκηνώσεων ἡ Κύ- προς ἐκρίθη ὡς ἡ πλέον κα- τάλληλος χώρα διὰ τὴν προ- ώθησιν τῶν σκοπῶν τῆς Οὐ- γέσκο εἰς τὴν Μέσην ᾿Ανατο- λήν, ὁ κ. Μπέκερτ προέθη εἰς διευθετήσεις, ὅπως ὀργανοῦν- ται κατ᾿ ἔτος εἰς Κύπρον ἐκ- παιδευτικαὶ κατασκηνώσεις νέ- ων, ἡ ὁποία πιθανῶς θἀ ὀργα- νοῦται εἰς τὸ δάσος «Κακο- µάλλης» τῆς ἐπαρχίας Λεµε- σοῦ. ὍὉ κ. Μπέκε δα, ἀνεχώρησεν ἤδη εἰς ἙΕλλά η ἀναμένεται Κύπρον τὸν προσεχῆ ΛΛλάρτιον. ρὸ τῆς ἀναχωρήσεώς του ηὐχαρί- στησε τὴν Α. Μ. τὸν ᾿Αρχιεπί- διὰ τὴν κατασκήνωσιν καὶ τὸν Πανοσ. 'Ἡγούμενον Χρυσορρο- Ἰατίσσης κ. ᾿Επιφάνιον διὰ τὴν φιλοξενίαν, τὴν ὁποίαν παρέ- σχεν εἰς αὐτήν. ᾿Ἐπειδὴ ὑπὸ τῆς ᾿ΤΕπιτρο:| ΑΓΓΔΙΚΑΧΙΚΗΙ ΕΚΚΑΗΓΊ ἢ ΠΠ . ο , ΄ | Διὰ τοῦ πρό τινος ἐπισμεφθέν: ποὺ νατανέµει τὰ ἀγαθά της ἀγύ- τος τὴν Μόσχαν Όαποη ἵΝετνγη Ἡοσκινουά, ὁ Μαν, Πατριάρχης Ῥωσσίας κ. ᾽Αλέξιος ἀπέστειλε ποὺς τὴν Αὐτοῦ Κάριν τὸν ᾿Αο- χιεπίσκοπον Καντερθουρίας σται- οὖν τοῦ στήθους κρυστάλλινον κεκοσμημµένον δι’ ἀμεθύστων καὶ φέροντα χουσῆν εἰκόνα τοῦ Κοι: στοῦ. Τοῦ. ἐν Παρισίοις ἀπὸ δύετίας μειτουργοῦντος ᾿Ορθοδόξου Θεο- λογιχοῦ. Ῥωσσικοῦ Ἰνστιτούτου διερχοµένου δεινην οἰκονομικὴν 4 1. σ 2. . ο Έρη-ὁ αν - . «Ασαίκον. Συλκήψεως τῆς Θεο κοίσιν, ἡ ᾽Αγγλικανικὴ Ἐγκλησί- τύχου».. Τὸ «Θεημητορικόν ἔτος»]ᾳ ἔσπευσεν εἰς βοήθειαν αὐτοῦ ΄ ον , Λελεμθρίου᾿ συλλέξασα κι ἀποστείλασα τὸ πο- τη νὰ θὰ λήἘη τὴν γεμ- ο. ς , 19502. γιὰ θὰ λήξη τὴν Α΄ λεκεμ: σὺν 1000. λιρῶν, ποὸς πρόληνκν Ἱδρίου. 1954. Κατά τὴν διάρνειάν του. θὰ. διεξαχθοῦν ἐπιθλητικαὶ ἵτελεταὶ ποὺς τιμὴν τῆς Θεοτόνου, .θά. τελεσθοῦν ὑὁμαδικαὶ κιὰ θὰ χορηγηθοῦν «)υσίποινοι ᾱ- (ἶσεις». ] [ δεήσειςσ͵ τ- διακοπῆς τῆς λειτουογίας του, Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Πομνηνοῦ 2 Λευκωσία. (Συνέχεια ἀπὸ τὴν Υ' σελίδα). µη καὶ εἰς τὰς ταπεινοτέρας θαθ- µίδας τῶν πλασμάτων ὁου. Ἰ: πίσης μοῦ ἠᾖτο ἀρπετὸν ὅτι μοῦ | ἔδιδες, χάρις εἰς τὴν παρέμθα- | σίν Σου, καὶ χάρις εἷς τὴν παοέµ- | θασίν Σου, αἱ τοοφοὶ μοῦ παρεῖ- | γαν, ὅτι ἔδιδες μὲ ἀφθογίαν εἰς αὐτάς. Διότι, χαθοδηγούµεναι ἆ- πὸ κάποιο συναίσθηµα ναλῶς δια- | τεταγµένον, μοῖῦ ἐπεδιωρίλευαν προθύµως ὅ,τι ἐποόσφερες ἀπθό- νως εἰς αὐτάς. Λιότι τὸ ἀγαθύν, ποὺ ποοήφρχετο εἷς ἐμὲ ἐξ ἐχείνων, ἧτο ναὶ δι αὐτὰς ἀγαθὸν (1). Ἠσαν ὅμως αὐταὶ ἡ πηγὴ κιὰ ὅ- χι Ἡ ἀρχή, διότι ἀπὸ Ἐσέ, ὦ Θεέ μοῦ, προέρχονται ὅλα τὰ ἀγαθὰ γαὶ ὁλόκληρος ἡ σωτηοία µου ἀπὸ τὴν. Θεόν µου. Τοῦτο διέγνωσα ἀθγότερα, ὑπύότε τὰ ἐσωτερικὰ ναὶ (1) Δηλαδὴ ἠσθάνονιο µκάπσιαν εὐχαρίστησιν. ΙΙΗΠΙΝΙΙ ΙΠΠΙΝ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ Αὕριον Γαρασκενήν, παράµο- γὴν τής ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱε- ραρχώῶν, ἡ Α. Νακαριότης ὁ ᾿Αυ- χιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάνι- ος θὰ χορυστατήσῃ κατὰ τὸν ἐ- σπερινὸν καὶ τὴν θείαν λειτουρ: γίαν, ἐν τῷ ἵ. καθεδρικῷ ναῷ τοῦ Αγίου Ἰωάννου, ἐν τέλει δὲ τῆς θείας λειτουργίας θά προστῇ τοῦ ἐτησίου μνημοσύνου τῶν εὖ- εργετῶν καὶ δωρητῶν τῶν 'Ἑλλη- νικῶν ἐκπαιδευτηρίων Λευκωσίας, Τὴν ἐπαύσιον Κυριακὴν θά τελέ- {ῃ τὴν θείων λειτουργίαν καὶ κη: ορὐξῃ τὸν θεῖον λύγον ἐν τῷ ἵ, ναῷ Αρχαγγέλου Αευκονοίκου. Τὴν Λευτέραν γατὰ τὸν ἔσπε: οινὸν καὶ ἐπαύριον Τορίτην, ἔορ- τὴν τῆς Ὑπαπαντῆς, θά λειτουυ- γήσῃ καὶ κηρύξῃ ἐν τῷ ἵ, ναῷ Χρυσωλινιωτίσσης Λευκωσίας. ἵὉ Θεοφιλέστατος Κωροεπίσχο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, µεθ- αὐριον. ΣΣ ἀθόατον, ἑουτὴν τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν θὰ χοροστατή- σὴ κιτὰ τὴν θείαν λειτουργίαν ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγίου Νικολάου Ἠαρωσίῶν. Τὴν Κυριακήν θὰ λει- τουργήσῃ καὶ κηρύξῃ ἐν τῷ |. γαῷ Ἁγίου Ἰωάννου, Εαρωσίων καὶ τὸ ἀπόνευμα καὶ ὥραν 5 μ.μ. θὰ ὑμιλήσῃ εἰς Καλοψίδαν. Την πῳοσεχῆ Τοίτην, ἑορτὴν τῆς 'ΎΥ- παπαντῆς θά λειτουργήσῃ καὶ χη- ρύξῃ ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἱ. ναὼ Παναγίας Τρικώμου. Τὴν προσεχῆ Κυριακήν, ὁ Πα: χοσιολ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. ᾿Ανάρ- γύρος Σταµατόπουλος θά λειτους- γήση καὶ κηρύξῃ ἐν τῷ ἵ. ναῷ Ἁγίας ἨΒαρθάρας Καμωκλίου καὶ τὴν προσεχῆ Τρίτην, ἑορτὴν τῆς Ὑπαπαντῆς, θὰ λειτουργήσῃ καὶ νηρύξῃ ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἱ. ναῷ Παναγίας Λύσης. Ὁ. ἱεροκήριξ ἱερολογιώτατος χ. Φώτιος Κωνσταντινίδης, τὴν προσεχῆ Κυριωκὴν, θά Λλειτουρ- γήσῃ γαὶ κηορύξῃ ἐν τῷ ἵ. ναῷ Άγ. ᾽Αντωνίου Λευκωσίας. Ὁ. Ἱεροκήουξ κα. Δ. Ῥέδελας, τὴν προσεχῆ Κυριακήν, θὰ ὑμι- λήσῃ κατὰ τὴν θείαν λειτουργί- ἂν εἰς Αὐγόρου καὶ τὴν Τρίτην, ἑορτὴν τῆς “Ὑπαπαντῆς, εἰς Πα: λαιομέτοχον. Τὴν προσεχῆ εροκήουξ χ. Ν οὐξῃ ἐν τῷ Ἱἵ, Λευκωσίας. Ὁ. ἱεροκήουξ ἢῆς “Ἱερᾶς Μη- τροπύλεως Κυρηνείας Σ. 1. Κονπυ- λιὸς θὰ κηρύξῃ τὸν θεῖον λόγον, τὸ προσεχὲς Σάθθατον ἑορτὴν τῶν Τοιῶν Ἱεραργῶν εἷς τὸν περὸν Ναὸν Προδρόμου Μαρα- θάσσης καὶ τὴν Κυριακἡν κατὰ τὴν. θείαν λειτουογίαν θά κπρύ: Ἐῃ εἲς τὺν Ἱεροὸν Ναὸν Τεδου- λᾶ καὶ τὸ ἀπόγευμα εἰς τὸ Ο.Ο..Ι. Κυριακήν, ὃ ἵ- . Πέτσας θὰ κη- γαῷ Τουπιώτου Καλοπαναγιώτη. ο ας 0 « 4 Τὴν προσεχῆ Κυριακην καὶ ὢ- ραν 11. 15 π.µ. θὰ ὁμιλήσῃ στὴν αἴθουσαν τῆς ΟΧΕΒ Νέων Λευκωσίας, ἐν τῷ περιθόλῳ τοῦ Ἱεροῦ Χαοῦ Φανερωμένης, ὁ πα ρὰ τῷ Ἑλληνικῷ Τυμνασίῳ Μόο: φου καθηγητὴς τῶν μαθηματικῶν χ. Ὡασίλειος Μπαρπάνης μὲ θέ- μα: «Ἕνα ταξεῖδι εἰς τὸ Σήµ- παν.» ων“ ΥΠΕΡ ΤΙ ΜΕΣ ΠΛΗΝ Ἡ ἑδρεύουσα εἷς Τζοχάννεσ- πουοηΥΣ ᾿Αδελφότης Κυπρίων Νο: τίου ᾽Αφοικῆς ἀπέστειλε διὰ τῶν Ἰροέδρου καὶ Γραμματέως αὖ- τῆς κ. χ. Κύπρου Μαρούχου καὶ Α., Σαθθίδου πρὸς τὸν Μακαριώ: τατον τὸ ποσὺὸν 41019. 19. 0 ὐ- πὲρ τῆς Μέσης ]]α:δείας Κύπρου. Τὸ ὡς ἄνω ποσὸν ἀποτελεῖ προϊὸν ἐράνου διενεργηθέντος ὑπὸ τὴν αἰγίῖδα τῆς ᾽Αδελφότητος µε- ταξὺ τῶν Κυπρίων Νοτίου Αφοι: χῆς. Ν θΥΣΙΔΙ ΤΌΥ ΚΗΡΟΥ σελίδα). (Συνέχεια ἀπὸ τὴν γ΄ φθασαν εἰς τὰ ὥτα τῆς Τουρ- κικῆς ἐξουσίας ἔπεσε, μεταξὺ ἄλλων, θῦμα τῆς ἐκδικήσεως αὐτῆς ὁ Μητροπολίτης Λακε- δαίµονος ᾿Ανανίας Λαμπάο- δης, καρατομηθεὶς τὸ 1767. ᾽Αγρία ἐπίσης ἐξέσπασεν ἡ Τουρκικὴ μῆνις ὀλίγον βρα- δύτερον, ὅτε ἐκηρύχθη ὁ µε- ταξὺ Τουρκίας καὶ Ρώὠσίας πόλεμος) τότε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Μελέτιος ὁ Β΄, ἀφου πολλαχῶς ἐστρεθλώθη, ἐξωρίσθη ὑπὸ τῆς Πύλης ἡμι- θανἠς εἰς Τένεδον συνεφυλα- κίσθησαν δὲ μετ’ αὐτοῦ, παρ- εκτὸς πολλῶν ἄλλων, ὁ ἀρχι- διάκονος τῆς μεγάλης Ἐκκλη- σίας καὶ ὁ οἰκονόμος αὐτῆς, ὅστις στρεθλωθεὶς ἀπέθανεν. Ὅτε δὲ τὸ 1770 κατέπλευ- σε Ρωσικὸς Στόλος ὑπὸ τὸν Θεόδωρον ᾿Ορλὼφ εἰς Οἶτύ- λον, ὄψωσαν τὴν σηµαίαν τῆς ἐπαναστάσεως ἐν Αἰγίῳ ὁ Μη- τροπολίτης Πατρῶν Παρθένι- ος, ἐν Κορινθίᾳ ὁ Μητροπολί- της Κορίνθου Μακάριος μετά τοῦ πατρός του Γεωργίου ΙΝο- ταρᾷ καὶ ἄλλοι. Ἡ ἀποτυχία ὅμως τοῦ κινήματος εἶχε ἀπο- Γτελέσματα οἰκτρὰ διὰ τὴν τή- χην τῶν Χριστιανῶν, καὶ τότε, ἀποτυχούσης τῆς ὑπὸ τὸν Ψα- ρὸν ἐπιχειρηθείσης πολιορκί- ας τῆς Τριπόλεως, οἱ Τοῦρκοι, πρὸς παραδειγματισμµὀν, ἔσφα- ξαν τρισχιλίους Ἓλληνας, ἐν οἷς τὸν ἀρχιερέα καὶ πέντε ἄλλους κληρικούς, Τότε ἐφο- νεύθησαν πολλαχοῦ πολλοὶ κληρικοί, ἐν οἷς καὶ ὁ ᾿Αρχις- ρεὺς Λήμνου. ισωνεγίζεται) ο υμυμυμ, ἐξωτερινὰ ἀγαθά, ποὺ μᾶς πωωα: φέοεις, ᾖσαν « ὠναί, ποὶ μοῦ ὃ- ΕΗΥΥελλων τούπον τινὰ τὴν ὕπαν- Είν Σου. Διότι τότε δὲν ὕξευμις παρὰ μύνον νὰ θηλάζω, νὰ εὖγα- ῥιστοῦμαι διὰ κάθε τὶ ποὺ παροῖ- χεν ἡδονὴν εἲς τὰς αἰσθήσεις μοι» γεὰ νὰ κλαίω δι) ἐκεῖνο, ποὺ ἔτυυ- Ἐέγει εἰς αὐτὰς ὀδύνην, Τίποτε πεφισσύτεορυν. ἐδυνεχίζεται) Ἔτοης» ε 9 ον ο ΑΡΑ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΕ «κ ον ὰ άλλων τΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ο οσο” σος σενα ο. -.- -- 2 - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ -- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ -- ΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΚΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2 ΠΕΜΠΤΗ 28 ΙΝΜΟΥΛΡΙΔΥ 190ἱ Εὐφραὶμ τοῦ Σύρου, Χάριτος μάρτυρος ΡΡΝΗΑ ΚΑΙ ΗΙΣΗΜΙ Όσοι παορακολουθοῦν τὰ παγκόσμια ἰδεολογικὰ ρεύμα- τα καὶ μελετοῦν τὴν πορείαν τῆς συγχρένου φιλοσοφικῆς σχέφεως, θὰ ἔχουν, ἀσφαλῶς, διαπιστώσει, ὅτι τὸ ἀνθρώπινον πνεῦμα στρέφεται σήμερον μετὰ περισσοοτέρας ἐπιμονῆς πρὸς τὸ δεῖον ἐν τῇ προσπαθείᾳ του ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν νὰ ἑρμνεύ- σῃ δι’ αὐτοῦ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα ἡ Ἐπιστήμη ἀδυνατεῖ νὰ διασαφήφῃ, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἠθικὴν ἱσθρροπίαν, καὶ τὴν φΦυχιχὴν λύτρωσιν. Μεγάλοι ἐπιστήμονες, πεις φιλόσοφοι, πολιτικοί, συγγραφεῖς καὶ καλλιτέχναι δὲν παύουν { ἀπὸ τοῦ νὰ διαχηρύττουν τὴν προσήλωσίν των πρὸς τὸ θεῖον καὶ νὰ ἐχφράζοιν τὴν βαθεῖαν πίστιν τὼν πρὸς τὴν ἀνυπέρ- όλητον ἠθιχὴν τώξιν τὴν ὁποίαν τὸ ἀθάνατον τοῦτο πνεῦμα, διὰ τῆς σοφίας καὶ τῆς µαχροθυµίας του ἐπέέαλεν εἰς τὸν ὑλι- χὸν χόσµον. « έποτε ἡ πρόοδος τῆς ᾿ΕἘπιστήμης», διεχΠ- ρυξεν ὁ μέγας διολόγος ᾽Αλέξης Καρέλ, αθὰ χατορθώσῃη νὰ διαλύση τὸ πυκνὸν σχότος ποὺ ἐπιχαλύπτει τὴν φυχήν µας, φαὶ τὸ ὁποῖον, ἀντιθέτως, εὐκόλως δύναται νὰ ἐκδιώξῃ ἡ μετὰ πίστεως ἐνατένισις τοῦ Φεοῦ]!» Ὁ ἄνθρωπος, παρὰ τὰς τεραστίας προόδους τὰς ὁποίας ἐπετέλεσεν εἰς τὸν τοµέα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς, δὲν ἠδυνήδη εἰσέτι νὰ λύσῃ βασικὰ προθλήµατα τῆς ὑπάρ- Σεώς του καὶ νὰ προσδιορίσῃ τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν ὣς ἅτο- μον κατέχει µέσα εἰς τὸν χῶρον τῆς δημιουργίας. Ἡ ἐπιστή- µη καὶ ἡ τέχνη, µόναι, δὲν εἶναι ἱκαναὶ νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν πρὠτην ἀρχὴν τῆς ζωῆς, τὴν τεραστίαν δύναμιν τοῦ πνεύματος, τὴν θέσιν καὶ τὸν προορισμὸν τοῦ ἀνθρώπου µέσα εἰς τὸ σύμπαν, καὶ νὰ δώσουν εὐλογοφανη ἐξήγησιν περὶ τοῦ μυστηρίου τοῦ θανάτου καὶ τῆς µετά θάνατον ἑκ- ἑάσεως τοῦ ἀνθδρωπίνου πνεύματος. Φταν τὸν 1δον καὶ 19ον αἰῶνα διὰ τῆς χρησιμοποιή- σεως τῆς μηχανῆς καὶ τῶν πρώτων σοθαρῶν ἐπιστημονι- κχῶν ἀνακαλύψεων, ᾧὁ ἄνθρωπος ἤρχισε νὰ δαμάζη μικρὸν κατὰ μικρὸν τὸ φυσικὸν περιθάλλον του καὶ νὰ ἀποκαλύπτῃ τὰ μυστινκὰ τῆς δημιουργίας, παρεσύρθη τόσον πολὺ ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ τὴν αἰσιοδοξίαν του, ὥστε ἐφαντάσθη ὅτι οὐδὲν ὑπῆρχεν ὑπέρτερον αὐτοῦ ἐν τῇ φύσει, καὶ ὅτι δὲν εἶχε πλέον τὴν ἀνάγχήν οὐδὲ αὐτοῦ τοῦ Φεοῦ. Ἡ θρησκεία ἐθεωρήδη τότε ὡς ἐμπόδιον εἰς τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς ἀνδρωπότητος καὶ τὸ ὠμὸν πνεῦμα τοῦ ὑλισμοῦ εἰσή- λασε χυριαρχικὸν εἰς πλείστας ἐχδηλώσεις τὸν ἀνθρωπίνου πνεύματος. 'ὃ ἄνθρωπος καὶ αἱ λειτουργίαι του, τόσον αἱ σω- ματικαὶ ὅσον καὶ αἱ Φυχικαί, ἐθεωρήθησαν ὡς ἀποτέλεσμα ἁπλῶν χημικῶν ἀντιδράσεων, τὰ δέ συναισθήματα καὶ τὰ Ἰδεώδη του ὡς «φυσικὰ ἐπαχόλουδα ταπεινὼν ὁρμῶν καὶ ἑνοτίκτων, τὰ ὁποῖα ὑπὸ τὸ φῶς τῶν περιστάσεων ἑλάμέα- νον ἑκάστοτε διάφορον µμορφὴν καὶ διάφορον περιεχόµενον. «Ὁ πλοιὸς ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἔτεινε γὰ δέση τὸν ἑαυτόν του ἥτο τῷ ὄντι ἀσφυκτιχός. Οὐδὲν περιθώριον ἐλευθέρας σκέψεως παὶ ὁράσεως. Ὄσαμς δεκ βερία κινήσεως εἰς τοὺς πέραν τοῦ αἰσθητοῦ χώρθυς, Οὐδεμία εὐκαιρία φυχικῆς λυτρώσεως. Τὰ πάντα, συμφωνα με την ὑλιστιχκὴν κοσμοθεωρίαν, ἦσαν ἐν τῶν προτέρων. μα σµένα, δισπόµενα Μόνον ἀπὸ τὸν Φυσικὸν νόµον τῆς οαἴτιω- πα ὑπ ὁ ἆ έλ ῆς τοιαύτης ἀντιλ τον ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα τῃς Τά ν 6 μάς εἲ ο γνωστόν: Πόλεμοι καὶ δοκιµασίαι, ἠθικῆ χρεωκοπὶα καὶ διασάλευσις τῆς ΧἈθινωνικης όμραν παὶ τάξεως. Μέσα εἰς ἕν περιδάλλον παταπληκτικῆς δφ ον ας ὑλικῶν ἀγαθῶν ὁ ἄνθρωπος ἀνεκάλυπτε πόσον ἦτο Μόνος χαὶ πόσον δυστυχὴς καὶ ἀδυνατος. Ἔτσι μὲ τὰς ἀρχὰς ρα 20ου αἰῶνος Ἡρχισεν ἡ ἀντίδρασις: ϱ ὑλισμὸς ἀκαρτακιμν ται σταθερῶς ἀπὸ τὴν φιλοσοφίαν Ἆαι τὰς ἄλλας ἐπὲ ο. .. σεις τοῦ ἀνθρωπίνου πνευµατὸον καὶ µία νέα χίνησις τν μὲ βάσιν τὴν ἀποδέσμευσιν των πνευματικὼν͵ ἱπανοτή ἃ δεσμὰ τῆς Όλης ἀναπτνσσξται πρὸς ήψεως [ΥΙΛΡΗΥΤΟΥ ΤΗΣ Δαπάναις τῆς κ. Εὐγενίας Θεοδότου, μεγάλης εὐεργέτι- δος τῆς πόλεως Λευκωσίας, ἀνηγέρθη ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἱδρυτοῦ καὶ προστάτου τῆς Κυπριακῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Απο- στόλου Βαρνάθα µεγαλοπρε- πὲς μνημεῖον, τὰ ἐγκαίνια τοῦ ὁποίου πρόκειται νὰ τελεσθοῦν προσεχῶς ὑπὸ τῆς Α. Μ. τοῦ ΝΑ΄Ί’΄ΛΡΙΟΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ κ“. Τὸ ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ᾽Αποστόλου Βαρνάθα ἀνεγερθὲν ναϊδριον. ΠΡΙΛΚΙΣ ΗΗΛΗΙΛ) επισκόπου κ. Μακαρίου. δαπάνη διὰ τὴν ἀνέγερ- σιν τοῦ μνημείου καὶ τὸν ἑξω- ραϊσμὸν τοῦ χώρου «ἀνῆλθεν εἰς 2 χιλ. περίπου λιρῶν. Ἐπὶ τοῦ μνημείου ἐνετοιχί- σθη πλαὰξ εἰς τὴν ὁποίαν ἐκτί- θεται ἡ Φφιλόθρησκος δωρεὰ καὶ αἲ λοιπαὶ λεπτοµέρειαι τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Μνημείου. Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤ Τὴν πρωΐαν τῆς παρ. Τρί- της ὁ Θεοφ. Χωὠρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, συν- οδευόµενος ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχειο- φύλακος τῆς 'Ἱ]. ᾿᾽Αρχιεπισκο- πῆς κ. Κ. Μυριανθοπούλου, ἐπεσκέφθη εἰς τὸ οἴκημα τοῦ ᾿Εθκὰφ τὸν νεοεκλεγέντα Μου- φτῆν κ. Μεχμὲτ Ητανᾶ καὶ συνεχάρη τοῦτον ἐκ µέρους τοῦ Μακαριωτάτου καὶ ἐκ μέ- ρους του. ὍὉ Θεοφιλέστατος ἐξέφρασε τὴν εὐχήν, ὅτι ὑπὸ τὴν συνε- τὴν ἡγεσίαν του ἡ Μουσουλ- μανικὴ Κοινότης τῆς Γήσου --ᾱ--- ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΑΡΗ ΤΟΝ ΝΕΟΕΚΛΕΓΕΝΤΑ ΜΟΥΦΤΗΝ ΟΣ ΕΠΕΣΚΕΦΘΗ ΡΟΒΕΡΤΟΣ ΜΙΛΛΙΚΑΝ Πρό τινος ἀπεθίωσεν εἰς ἩΗ: γωµένας Πολιτείας τῆς ᾽Αμερικῆς ὁ Ῥοθέρτος Μίλλικαν. Οὗτος δὲν ἦτο µύνον διάση- µος φυσικός, γνωστὸς διὰ τὰς ἐπιστημονικὰς ἐργασίας του, διὰ τὰς ὁποίας ἐτιμήθη καὶ διὰ τοῦ βραθείου Νόμπελ, ἀλλὰ καὶ πι- στὸς Χριστιανός. Ὁ. Ῥοθέρτος ἨΜίλλικαν ἧἦτο εἷς τῶν ὑπογροαφάντων τὴν γνω: στὴν «Δήλωσιν» τῶν Ελλήνων ἐπιστημόνων, ὅστις δὲν παρέλει- πεν εὐκαιρίαν νὰ διαδηλοϊ τὴν βαθεῖαν χοριστιανικὴν πίστιν του καὶ τὴν προσήλωσίν του πρὸς τὸ θεῖον. Ὁ Ῥοθέρτος Μίλλικαν ἀπέδει- Ἑε διὰ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἔργου του πόσον ἁρμονικὰ δύνανται νά συνυπάρχουν Ἡἡ θρησκεία καὶ Ἡ ἐπιστήμη. Ωω “ὁν------ Η ΠρΟΟΛΙΙ ΤήΣ ΜΕΡΟΠΗ Ὁ ᾿᾽Αμερικανὺς Ἱἱστορικὸς Τζαΐημς Αδαμ ἀπαντῶν εἰς τὸ ἐρώτημα: «Νέος παγκόσμιος πό- λεμος θὰ αηµάνῃ τὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ ἢ ἀπὸ τὴν τεραστίαν αὐτὴν ἀναστάτωσιν θὰ προέλθῃ µία νέα καὶ καλλιτέρα διεθνἠς τάξις πραγµάτων» ἐδημοσίευσεν ἐνδιαφέρον ἄρθρον, πλῆρες αἶσιο- δοξίας. Ἠΐς αὐτό, μεταξὺ ἄλλων, γρά- φει «Ὁ πόλεμος ἔχει πάντοτε μεγάλους χοινωνικοὺς καὶ πολιτι- κοὺς ἀντικτύπους καὶ ἡ ἐπίδρασίς του ὑπῆρξε πολλὰς φοράς εὖερ: γετική. Πιθανὸν ἡ ἱστορία νά εἷ- γαι «τὸ κατάστιχον τῶν ἐγκλη- µάτων, τῆς ἀφροσύνης καὶ τῶν ἀτυχιῶν τῆς ἀνθρωπότητος» ὅπως εἶπεν ὁ Γίθόων, ἀλλ εἶναι ἐπί- θἀ σηµειώσῃ σταθερὰν πρόὀο- δον εἰς τὰ πνευματικἀ καὶ κοι- νοτικά της ἐν γένει ζητήµατα, καὶ διεθεθαίώωσε τὴν σοφολο- γιότητά του περὶ τῶν ἀγαθῶν προθέσεων τοῦ Ἑλληνικοῦ λα- οὗ ἔναντι τῆς Τουρκικῆς µειο- νότητος. Ἡ συνομιλία διεξήχθη εἰς ἐγκάρδιον καὶ φιλικὸν τόνον. Ἐν τέλει ὁ Μουφτῆς παρε κάλεσε τὸν Θεοφιλέστατον ὅ- πως διαθιθάσῃ τὰς εὐχαριστί- ας του εἰς τὸν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον καὶ εἰς τὸν ο κληνικὸν λαὸν τῆς Ἠήσου. Ὅ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ ὃλί : . 5 ἕλας τς χατευθύνσεις, Ἡ δρησχεια ἀποκαδίσταται λαὶ πάς λιν εἰς τὸ ὑφηλὸν βάδρον της, οἳ ἠθικοὶ ὁρίζοντες ον νονται καὶ ὁ ἄνθρωπος, διὰ της στενωτέρας ρα ας του πρὸς τὸ βεῖον ἐνδνναμοῦτοι Ἅαι ἀνακτᾶ νέον δαρρὸς καὶ νέας δυνάµεις εἰς τὴν ζωήν. Πράγματι οὐδέποτε τὸ δρησκευτικὸν συναίσθημα σα τόσον πολὺ ἀνεπτυγμένον ὅσον σήμερον’ Η πρόθ ος ον ἐπιστημῶν ἤρκεσε νὰ καταδείξῃ πόσον ουκ ον ν Βρωπος καὶ πόσον ἔξηρτημενος εἶναι ἀπὸ τὸ δεῖον. . Ἐξαίρεσιν ἀποτελοῦν µόνον οἱ ἡμιμαθεῖς, αονε αν ῥρἰσκονται σήμερον εἰς τὸ ἴδιον ἀκριδῶς στάδιον εἰς ἂ ποῖον εὑρίσκετο ἡ Μόλις ἀνοίγευσα τοὺς ὀφθαλμοὺς επι εἰς τὸ φῶς τῆς ἐπιστήμης Εὐρώπῃη τοῦ τέλους ος αν ὀγδόου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ δεκάτου ἐνάτου α ὄνος. ς τον παρασυρόµενοι ἀπὸ ἕνα πενόδοξον αἴσθημο μήν ἐπιδείξεως χαρακτηρίδουν την Μεν δρησχείαν επ ἁὶ 5 µένην πρὸς τὸ πνεῦμα καὶ την πρόοδον τῆς ποκπα τοὺς δὲ θρησχεύόντας ὡς ἀνθρώπους ἀμαθεῖς καὶ δει ος µονας. Οὐδέποτε οὗτοι χατορδώνουν νά διεισδύσουν κ πρ ἀπὸ τὴν ἐπιφάνειαν τῶν πραγμάτων, καὶ να Αντιρατὰ σ 6ουν τὴν ἀντικειμενικὴν ἀλήθειαν. Οὐδέποτε ἔπε νο) κάτι μονιμώτερον καὶ διαρχέστερον εἰς τὴν ζωήν των. ν- δέποτε ἠσθάνθησαν τὴν ἀνάγχην να συνδέσωσι τὸν αυ: τὸν των πνευματικῶς μὲ τὸν κόσμον τουτὸν, τοῦ θα οὶ ὑλικὴ µορφὴ εἶναι τόσον φδαρτῆ παὶ ἐφήμερος., μπαλα µένοι εἰς τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τας ὑλικὰς άνσεια. ην ζωῆς κυλίονται εἰς βαθὺν βόρξορον, ὁπέθεν µόνον Ἡ γ ς ψία τοῦ θανάτου καὶ ὁ φόθος τῆς ἀνυπαρξίας δύναται ν τοὺς ἐξαγάγηῃ. Θύματα τούτων θρησχεύοντες καὶ αἶσθαν τοῦ δείου, συστέλλονται 9 των αἰσθήματα ἀπὸ φόέον µήπως χαρανκ μαθεῖς καὶ καθυστερημἔνοι. . Εἶναι πλέον καιρὸς νὰ παταστῃ πρέπει νὰ αἰσχύνεται κάποιος διὰ τ µατά του, οὗτος κα ὁ περι σίωαιν καὶ οὐχὶ ὁ τρέφων σεθασμµον ὁ ν ὡς αὗτο. μαθὴς ον εἶνθι ἐχεῖνος ὁ ὁποῖος παταυγάξεται ο πο όταν φῶς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς πολωσύνης, κος η ώς πλ ἥλιος ἐχπέμπει ἡ δρησχεία, ἀλλ᾽ ἐχεῖνος ς π Ὃ ος βυθισμένος µέσα εἰς τὸ σκθτὸς Του ὑλισμοῦ καὶ της ελών Ἐπιχοινωνῶν τις μὲ τὸν Φεόν λυτροῦται ψυχικῶς μι η νο. χουφίζεται πνευματικῶς, Ἐνδυναμοῦται ἓν πν πώ ας τλεῖ νέον θάρρος καὶ νέας δυνάμεις διὰ ταν μεση ο μὴ χατάκτησιν τῆς ζωῆς παὶ τῆς φύσεως. Τοὐναντί μη δρησχεύων ἀπὸ οὐδὲν µέρος ἀναμένει Ἀλερρσιν Ἱ η, εἷ- προσπάθεια καὶ παμμιὰ χατόκτησις ὑλικη ἢ πᾶ ευμ' οι ναι ἱκανὴ νὰ τοῦ παράσχη την ἀπαιτουμενην φνχινήν ας ρωσιν καὶ νὰ καθησυχάσῃ τὰς ἀνησυχίας καὶ ἀγωνί ς Τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἰσχυρότερον, αεσλ δρ εαν ο, ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ᾿πιστήμης, ἥτις παραµέτοι ἕρντο ος Ἕλλο πινον, καὶ εἷς τελευτ νάλυσιν δὲν ε νς μὲ Ἐκεῖνον. αίαν ἁ εἰ μὴ µία προσπάθεια ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνιαο Ὅὸι : αν ληρώρωμεν λοιπὸν τὴν φυχήν μον το σα εέσο εἲς φῶς τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ ἃς εἴμεθοα βὲ μεν ο ὠ κα τὴν λάμψιν καὶ τὴν αἴγλην του δὰ ὄννη ο ρα μης νο λύψωμεν ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τὸ φῶ» σης άν ἀνίσχυρον σήμερον νὰ συλλάέῃ καὶ να οια η. ἄλλοι, οἵτινες κατὰ βάθος όμενοι ἐπιταχτικὴν τὴν ἀνάγκην νὰ ἀποκαλύψωσι τὰ πραγµατικό τηρισθὼσιν ὡς αᾱ- εἶναι οἱ εἰς ὅλους σαφὲς ὅτι ἐὰν τὰς ἰδέας καὶ τα αἰσθή- καὶ ὑθρίζων τὰ δεῖα πρὸς αὐτά. ᾽Α- ο “στ ΠΜΙΜΙΜΙ ΙΙΡΝΝ ΜΟΝΙΜΗ) ΕΣ ΜΜ. ΙΙΜΝ η, Ἡ θέρµανσις ἐν τῇ ΣχολΠ ἑ- θη ὡς ἀναγκαία διότι οἱ ἓν ὑπέφερον ὑπερδολι- Περὶ τὸ τέλος τοῦ τρέχοντος μηνὸς περατοῦται ἡ ἐργασία ἔγκα” Ιθεωρή ταστάσεως Κεντρικῆς Θερμάνσε- αὐτῇ µαθηταὶ ως ἐν τῇ “Ἱερατικῇ Σχολῇ «ΑΔ.» ὰ τὸν χειμῶνα, μερικοὶ πόστολος Βαρνάδας». Ἡ ὅλη ἐρ- [105 παπα, δν Ἡ 6 - γασία ἐδόθη ἐργολαθικῶς ἀντὶ πο- δὲ ἠσθένησαν ἀπὸ σοθαρὰ κοτσο Ἡ περίφημος κατὰ τὸ παρε- λθὸν «᾿Αθωνιὰς» Σχολἡ ἐν τῷ Ἁγίῳ ἜὌΟρει, ἥτις λόγῳ διαφό- ρων συνθηκῶν ἠναγκάσθη νὰ κλείσῃ ἐπὶ χρονικὸν διάστηµα, ἤρχισε καὶ πάλιν ἀπὸ μηνῶν νὰ λειτουργῇ. ὌἜχομεν τὴν ἐλπίδα ὅτι μὲ τὴν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Σχολῆς, τὸ ᾽Αγιώνυμον ὉΟ- ρος θὰ ἐπανακτήσῃ ἀπὸ τὴν παλαιὰν πνευµατικήν του αἴ- Ύλην προσελκύον νέους µονα- ΠΛΗ | «ΝΙΝ» ΤΙ ΤΙ ΠΠ ΓΙ σης ἡ ἱστορία τῆς θαυμαστοτέρας ἀνόδου τῶν λογικῶν πλασμάτων τοῦ σύμπαντος. Ἡ ἄνοδος αὕτη ὑπῆρξε σταθερά. Όταν ἀἆνασκο: πήσῃ κανεὶς τὸ σύνολον τῆς πο- ρείας, θὰ ἵδῃ ὅτι ἐπροχωρήσαμεν πρὸς τὰ ἐμπρὸς καὶ ὠλισθήσα- μεν πρὸς τὰ ὀπίσω διὰ νὰ ἆνα- συγκροτηθῶμεν καὶ προχωρήσω: μεν ἀκόμη µακρότερον... Ἡ ἁδιάχοπος µεταθολὴ θά ἐ- Ἑακολουθήσῃ νὰ εἶναι Ἡ μοῖρα τοῦ ἀνθρώπου. ᾽Αλλὰ κατὰ μῆχος τῆς πορείας του εἶναι ἐσκορπισμέ: ναι αἱ ἀποδείξεις μιᾶς ἀνηφορι- κῆς κατευθύνσεως: τὰ ἐργαλεῖα τῆς λιθίνης ἐποχῆς, αἱ ἐφευρέσεις τοῦ τροχοῦ καὶ τοῦ μοχλοῦ, ἡ χα: ραυγὴ τῆς θρησµείας µέσα εἰς τὴν ψυχἠν τοῦ ἀνθρώπου, αἱ δι- ανοητικαὶ ἀναξητήσεις τῶν “Ελλη: γων, ἡ ἀνάπτυξις τοῦ ἠθικοῦ συν- χούς. Σήµερον, ἀτυχῶς, αἱ ἄλλοτε ἀκμάζουσαι “Ἱ]. Μοναὶ αἰσθήματος, αἱ ἀπαρχαὶ τοῦ ἀν' θρωπισμοῦ, ἡ ἀλληλεγγύη, Ἡ ᾱ- ἐν τῷ ᾽Αγίῳ Όρει εὑρίσκονται |νοδος τῆς ἐπιστήμης, ἢ γένεσις ἐν μαρασμῷ, λόγῳ λειψανδρί- |τῆς ἐλευθερίας. Τὸ μέλλον τοῦ ας. Κατὰ τὰ τελευταῖα εἴκοσιν ἀνθρωπίνου γένους λάμπει ἀπὸ ὃν: ἔτη ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν |νατότητας γαὶ ἴσως τὸ µόνον ποὺ τοῦ Αγίου Όρους ἠλαττώθη ἡμποροῦμεν νὰ νάµωμεν εἶναι νὰ εἷς τὸ ἥμισυ καὶ ὀξὺ παρου- Ισυμθάλωμεν εἰς τὴν πραγµατοποί- σιάζεται τὸ πρὀόθληµα ἔπαν- |ησίν των». ΙΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽᾿ ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΕΝ ζήτημα τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ τόὀχῃ µεγαλυτέρας προ- σοχῆς ἐκ µέρους πάντων τῶν Χριστιανῶν εἶναι τὸ ζήτημα τοῦ τακτικοῦ ἐκκλησιασμοῦ καὶ τῆς ὅσον τὸ δυνατὸν ἀνελλιποῦς παρακολουθήσεως τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν. .. Δὲν εἶναι ἀρκετὸν νά λέγῃ τις ὅτι θρησκεύει. Πρέπει καὶ διὰ τῶν ἔργων νὰ ἀποδεικνύῃ τὴν εὐσέδειαν καὶ τὴν προσή- λωσίν του εἰς τὰ θεῖα. Ἔργον δ᾽ ἐπιτακτικὸν παντὸς χριστια- νοῦ εἶναι ἡ προσέλευσις εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ὅπου κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς θείας ἀκολουθίας, Λτελετουργοῦνται τὰ µυ- στήρια τῆς χριστιανικῆς λατρείας, καὶ ἐν ἀτμοσφαίρᾳ ἀνω- τέρας θρησκευτικῆς ἐξάρσεως πραγματοποιεῖται εὐχερέστε- ρον ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸ θεῖον. Ἡ εὀκολος πρόφασις ὅτι, λόγῳ τοῦ ἐντατικοῦ μόχθου τὴ ἑθδομάδος, δὲν μᾶς παρέχεται ὁ ἀπαιτούμενος πια νὰ ἁνας παυθῶμεν καὶ ὅτι διὰ τοῦτο θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὴν Κυριακὴν καὶ τὰς ἄλλας ἑορτὰς πρὸς ἀνάπαυσιν, δὲν μᾶς ἀπαλλάτει τῶν σοθαρῶν καθηκόντων καὶ ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας ἔχομεν πρὸς τὴν ᾿Εκκλησίαν µας. Αλλωστε ὁ πραγµα- τικὸς χριστιανός, µέσα εἰς τὰ ὑψηλὰ νοήµατα καὶ τὰς παραδὀ- σεις τῆς θρησκείας του, δύναται, περισσότερον παρὰ ὁπουδή- ποτε ἀλλοῦ, νὰ ἐπιτύχῃ ψυχικὴν καὶ σωµατικἠν ἀνακούφισιν καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ ἀληθῆ πνευματικὴν γαλήνην. Ὡς ἐκ τού- του ἡ κατὰ τὰς ὥρας τῆς θείας λειτουργίας ὀργάνωσις ἑκ- ὃρομῶν καὶ ἑορτῶν εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὰς χριστιανικἁς παραδόσεις καὶ ἀσυμθίθαστος πρὸς τὸ ὑγιὲς πνεῦµα τῆς Ἐκ- κλησίας µας. Οὐδεμία βεθαίως διάταξις ἀπαγορεύει τὰ τοι- αὗτα' ἀρκεῖ νὰ γίνωνται εἰς τὴν πρέπουσαν ὥραν καὶ νὰ μὴ ἔρχωνται εἰς σύγκρουσιν πρὸς ἄλλα πλέον ἐπιτακτικὰά καὶ ὑψηλὰ ἡμῶν καθήκοντα. οἱ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ πολὺ θλιθερὸν τὸ φαινόµενον, τὸ ὁποῖον παρου- σιάζουν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς νέους µας, μὲ τὴν ἔλλειψιν ἀνωτέ- ρων πνευματικῶν ἐνδιαφερόντων ποὺ χαρακτηρίζει τὰς πλεί- στας τῶν ἐνεργειῶν καὶ τῶν κοινωνικῶν των ἐκδηλώσεων. ᾿Ενῶ ἡ εὐαίσθητος ψυχή των ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ φορεὺς τῶν ὑψηλοτέρων ἰδεῶν καὶ ὁ διερμηνεὺς τῶν ἁγνοτέρων σκέψεων, µεταθάλλονται, δυστυχῶς, οὗτοι εἰς ὄργανα τῶν ταπεινῶν ἐπιθυμιῶν καὶ εὐτελεῖς δούλους τῶν ἐνστίκτων των. Εἴναι κοινὸν μυστικὸν ὅτι τὸ µέλλον ἑνὸς τόπου εἶναι ἐμπεπιστευμένον εἰς χεῖρας τῆς νεολαίας του. Ας συναισθαν- θοῦν, λοιπόν, οἱ νέοι µας τὰς εὐθύνας των, καὶ καταπνίγον- τες τὰ εὐτελῆ πάθη καὶ τὰς ταπεινὰς ὀρέξεις των ἂς ἀναλά- 6ουν τὸν πραγματικὸν ρόλον των, τοῦ ἀνακαινιστοῦ καὶ άνα- μορφωτοῦ τοῦ κοινωνικοῦ µας συγκροτήµατος. ϕ ΤΟ ΧΑΡΤΟΠΑΠΝΙΟΝ ΜΙΑ ἀπὸ τὰς σπουδαιοτέρας κοινωνικάς πληγάὰς τῆς ἐ- ποχῆς µας εἶναι τὸ χαρτοπαίγνιον. Τὸ πάθος τῆς χαρτοπαίξίας τὸ ὁποῖον περιωρίζετο ἀρχικῶς εἰς στενὸν σχετικῶς κύκλον, ἔχει ἐπεκταθῇ σήµερον ἐπικινδύνως καὶ ἔχει διεισδύσει εἷς ὅλας τὰς κοινωνικὰς τάξεις, ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν Ύγυναι- κῶν. Πλούσιοι καὶ πτωχοί, νἐοι καὶ γέροντες, ἄνδρες καὶ Υυ- ναῖκες συνωθοῦνται µέχρι τῶν πρωϊνῶν πολλάκις ὠρῶν, πἑὲριξ τῆς πρασίνης τραπέζης καὶ µέσα εἰς µίαν ἐξημμένην ἀτμό- σφαιραν ἀγωνίας καὶ πάθους Φθείρουν τὴν ὑγείαν των καὶ διακυθεύουν τὴν. περιουσίαν των, ἀποστεροῦντες ἐνίοτε διὰ τῆς τοιαύτης ἀπερισκεψίας τὰ τέκνα των καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐπιου- σίου ἄρτου. Καὶ δὲν εἶναι σπάνιον τὸ φαινόµενον νὰ µεταθαί- νῃ ὁ σύζυγος εἰς τὴν οἰκίαν του καὶ νὰ ἀναμένῃ ἐπὶ ὥρας τὴν σὐζυγόν του νὰ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τὸ χαρτοπαίγνιον, ἐν τῷ µετα- ξὺ δὲ τὰ τέκνα των, ἐγκαταλελειμμένα, νὰ παρασύρωνται ἀπὸ κακὰς συναναστροφὰς καὶ νὰ καταστρέφωνται ἀνεπανορθώ- τως, Καθῆκον παντὸς χριστιανοῦ εἶναι ὄχι µόνον τὸν ἑαυτόν δρώσεως τῶν ἐκεῖ Μονῶν εἰς τὰς ὁποίας διαφυλάττονται | ββῥο------------------------ ἡ ΗΠΙΝΝ ΠΠ ΙΝΗ Ἐϊς δικαστής ἐν ᾽Αγγλία ἡρ- γήθη ἐσχάτως νὰ ἐκδώσῃ διαξζύ- γιον εἰς µίαν περίπτωσιν, καθ ἣν ἐγένετο μὲν παραδεκτὴ κακὴ διαγωγἡ ἐκ µέρους τῆς συζύγου, ἀλλ ὁ σύζυγος ἐθεωρήθη ὡς ὁ ὁδηγήσας εἰς ταύτην. Ὁ σύζν- γος ἀπήτει τὸ διαζύγιον διὰ τὸν λόγον, ὅτι ὁ Ὑάμος τελείως ἐξε: µηδενίσθη καὶ ἀπὸ φυσικῆς πλεν- ρᾶς, οὐδεμία ὑπῆρχεν ἐλπὶς συμφι: λιώσεως. Τοῦτο ὁ δικαστὴς ἐχα- ρακτήρισεν ὡς τελείως «εἰδωλολα” τρικὴν ἄποψιν», καταδείξας ὅτι ἡ χοιστιανικὴ περὶ γάμου ἴἰδέα πεοιέχλειε πολὺ περισσότερον Ἡ ἁπλῆν φυσικὴν ἕνωσιν. «Ἠΐμεθα χοιστιανικὴ χώρα» εἶπε, «καὶ εἷ- γαι τὸ καθῆκον παντὸς χειριζο- µένου τὸν νόµον νὰ πράττῃ οὕ- τω, καθ) ὅσον εἶναι δυνατόν, ἑ- πὶ τῇ βάσει τῶν χριστιανικῶν ἆρ- χῶν». Προσέθεσεν, ὅτι «ὔσον πε: ρισσότερα ὑπάρχουν διαζύγια, το- σοῦτον ἐγγύτερον πρὺς τὴν κα: τάρρευσιν τοῦ πολιτισμοῦ εὑρισκό- μεθα». η ΙΠΡΙΗ 19Ν [ΡΑΜΜΝΙΟΝ Τὴν 90ην Ἰανουαρίου, τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν καὶ ἑορτὴν τῶν Γραμμάτων, ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. Μακάριος θὰ χοροστατήσῃ ἐν τῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τοῦ 'Αγίου Ἰωάννου Λευκώ: σίας καὶ κατὰ τὴν 11ην π. µ. θὰ παραστῇ εἰς σχολικὴν ἑορτὴν τοῦ Π. Γυμνασίου καὶ θά ἀποκαλύψῃ ἀναμνηστικὴν πλᾶνα τοῦ εὐεργέ- του τοῦ Γυμνασίου κ. Χ΄᾽΄ Κωστῆ Κυριακίδη. Τὸ ἀπόγευμα τῆς αὐτῆς ἡμέρας θἀὰ παραστῇ ἐν τῷ Παρθεναγω: γωγείῳ Φανερωμένης εἰς τὰ ἀπο: καλυπτήρια τῆς ἀναμνηστικῆς πλακὸς τῶν εὐεργετῶν σχολείων Λευκωσίας καὶ ἱδουτῶν τῆς ΠΠαι- δικῆς ἐξοχῆς Λευκωσίας ---Κυρη: γείας, κυρίου καὶ κυρίας Δημ. Σε- θέρη. Τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὅ Θεοφιλέ: στατος Κωρεπίσκοπος Σαλαμῖνος θὰ χοροστατήσῃ ἐν τῷ ἱ. ναῷ Αγ. Νικολάου Βαρωσίων καὶ ἀκολού- θως θὰ παραστῇ εἰς ἑορτὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ Γυμνασίου ᾽Αμμοχώ: ιστου,. “Ο ἱ, ναὸς τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάδα ἑ ν τῇ ὁμωνύμῳ παρὰ ἡν Σαλαμῖνα Μονῇῃ. σοῦ 2686, 0. 0. λογήµατα. οςοαο-ο-αςο-ο-ο-α-ο-οοςο-οκσοςοσσ-οοτ----ᾱ- Ὁ διάσηµος ᾽Αμερικανὸς ἶστο: ρικὸς παρέλειψε νὰ ἀναφέρῃ την θρωπίνου γένους. 'Ἡ του νὰ συγκρατῇ ἀπὸ τὸ ἐπικίνδυνον αὐτὸ πάθος, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὀλισθήσαντας νὰ ἀναχαιτίζῃ καὶ νουθετῇ. Διότι τὸ Χαρτο- µέχρι σήµερον ἀμυθήτου «ξί- |ἀνεχτίμητον συμθολὴν τοῦ χριστι- παίγνιον δὲν καταστρέφει µόνον ὑλικῶς τὸν ἄνθρωπον, ας χειρόγραφα καὶ κειμήλια. ]ανισμοῦ εἰς τν πρόοδον τοῦ ἆγ' τὸν ἐξευτελίζει καὶ τὸν ἐξουθενώνει καὶ ἠθικῶς, Ὁ χαρτοπαί- συμθολὴ κτης παύει πλέον νὰ εἶναι κύριος τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ γίνεται λά αὕτη εἶναι ἀναμφισθήτητος. Ῥΐναι ταπεινὸς δοῦλος τοῦ πάθους του. Χάνει τὴν αὐτοσυγκράτησιν ἀδιάψευτον γεγονὸς ὅτι Ἡ πρὸο-| καὶ αὐτοκυριαρχίαν του, ἀποθάλλει πᾶν εὐγενὲς καὶ ἀνώτερον 0 - εν ς τῆς ἆ σταθερά. ΧΕΙΡΟΙΩΝΙΙ ΠΡΕΒΥΙΕΡΥ ἐν τῷ ἱ, ναῷ Μανδρῶν ᾽Αμμοχώ- στου τὴν 1Την Ἰανουαρίου ὁ µέ- χοι τοῦδε ὑπηρετῶν ὡς διάκονος ἐν τῷ ἱ. Ναῷ Λύσης αἰδεσιμώτα- τος Παναγιώτης Τσέστος. πῆρξε περισσότερον ταχεῖα -αὶ «Υπὺὸ τῆς Α. Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπί- σκύπου ἐχειροτονήθη εἰς πρεσθύ- τερον κατὰ τὴν θείαν λειτουργίαν τὰς ἐκ τοῦ ἐπαγγέλματός του παράσιτον. ᾿Απὸ αὐτὴν τὴν πληγὴν μητῶν πρὸς τὸ ἔγκλημα καὶ ὃ ἷ νθρωπότητος ἀπὸ τῆς ἐνδιαφέρον καὶ µεταθάλλεται εἰς ἕν χαμερπὲς ἀνδρείκελον. µνήµην ἐμφανίσεως τοῦ Κοιστιανισμοῦ ὃ- Διακυθεύων ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν μεγάλα χρηματικἁ ποσὰ χά- νει τὸ µέτρον τῆς ὀρθῆς ἐκτιμήσεως τοῦ χρήματος, ὑποτιμᾶ προσόδους, χάνει τὸ ἐνδιαφέρον του δι αὐτὸ, καὶ µεταθάλλεται σὺν τῷ χρόνῳ εἰς κοινωνικὸν ἔχουν ὑποχρέωσιν ὄχι µόνον ἡ Πολιτεία καὶ ἡ ᾿Εκκλησία ἀλλά καὶ τὰ ἄτομα, ὡς µονάδες, νὰ σώσουν τὴν κοινωνίαν ἐργαζόμενα συστηματικῶς διὰ τὴν ἐκρίζωσιν τῆς χαρτοπαιξίας ἥτις, ὣς πολὺ ὀρθῶς ἐλέχθη ὑπό- τινος κοινωνιολόγου, ἀποτελεῖ ἕν τῶν σοθαρωτέρων παρορ- ἕνα τῶν σπουδαιοτέρων παρα- γόντων τῆς κοινωνικῆς ἐκλύσεως καὶ διαφθορᾶς. ΑΝΕΚΔΟΤΑ Α΄ ἽἝνα γράµµα τοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπονυ Σωφρονίου. τὴν κατοχὴ τοῦ κ. Μελῆ ἵι- μωνίδη εὑρίσκονται διάφορα χει ρόγραφα μεταξὺ τῶν ὑποίων καὶ ἕνα γοάµµα τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Σὠφρονίου, ἀντίγραφον τοῦ ὁ- ποίου δημοσιεύοµεν κατωτέρω. Ἡ Ελένη, κόρη τῆς Χατζημα: ριοῦς ποὺ ἀναφέρεται στὸ γράµ- μα, ἧταν μητέρα τῆς γιαγιᾶς τοῦ κα. Μελῆ Κιμωνίδη, καὶ εἷ- χεν ἀδελφὸν Ἱερομόναχον, ὁ ὁ- ποῖος ὀνομαζόταν Κύριλλος καὶ ὑπηρέτησε χρόνια στὸ Πατριαρ: γεῖον Ἱεροσολύμων. Ἡ οἴκογέ: γειά του κατοικοῦσε στὴν ἐνορί- αν Χρυσαλινιωτίσσης, στὴν ἔκκλη: σίαν τῆς ὁποίας ἐδώρησε διάφο: ρα ἐκκλησιαστικὰ ἀντικείμενα, ἄμφια καὶ εἰκόνες, ὕταν εὑρίσκε- το στὴ Ρωσσία σᾶν ἀπεσταλμένος τοῦ Παριαρχείου Ἱεροσολύμων., Γιὰ τὶς δωρεές του στὴν ἐκκλη- σίαν Χορυσαλινιωτίσσης παρεχω: ρήθη ὑπὸ τοῦ ᾿Αοχιεπισκόπου Σὠφοογίου στὴν ἀδελφή του ἕνα στασίδι στὴν ἐκκλησίαν, γιὰ νὰ τὸ χορησιμοποιῇ ἐφ᾽ ὅρου ζωῆς, καθώς μαρτυρεῖ τὸ γράμμα τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. «Σωφρόνιος ἐλέῳ Θεοῦ '᾿Αρχι- επίσκοπος Νέας ᾿Γουστινιανῆς καὶ πάσης ἆἈύπρου, ᾿ «Ἡ µετριότης ἡμῶν, σειστο- ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ Τοῦ κ. Β. ΚΛΗΡΙΔΗ | ποιεῖ διὰ τοῦ παβόντος ὅτι ἀπὸ τὰ εἰς τὸν γυναικωνίτην τῆς ἹἹερᾶς ἐκκλησίας τῆς Υπερα- γίας Θεοτόκου τῆς ᾽Αλινιωτίσ- σης γυναικεῖα στασίδια, τὸ ἐξ ἀριστερῶν θ᾽ τελευταῖον µετρού- µενον στασίδιον παρεχωρήθη τῇ Ἑλένῃ θυγατρί ἉΧατζημαριοῦς ἐπὶ τῷ ἵστασθαι ἓν αὐτῷ ἐφ᾽ ὅ- ϱου ζωῆς αὐτῆς. Διὸ εἰς ἔνδει- ξιν τῇ ἐδόθη τὸ παρὸν πριθιλέ- γιον.» Ἐν τῇ Λ᾿Αρχιεπισκοπῇ 1866 Σεπτεµθρίου 16.» «ἲ Ο ΚΥΠΡΟΥ ΣΩΦΡΟΒΝΙΟΣΝ Στὴν κατοχὴν τοῦ ἰδίου εὐρί- σκεται ἐπίσης Ῥωσικὸν Εἰαγγέλι ον σχήματος 16ου εἰς τὰ τοιχώ: µατα τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν µεταλ- λικαὶ παραστάσεις τῶν εὔαγγε- λιστῶν. Περισσότερον ἐνδιαφέρον παρουσιάζει Ἑυλόγλυπτος παρά- στασις τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἱα- ναγίας, ἐξαισίας τέχνης, ἡ ὑποία πρέπει νὰ µελετηθῇ ἰδιαιτέρως ἆ- πὸ εἰδικὸν. Β΄’ Χειρόγραφα Μοναχοῦ Μυρίλ- λου. Περισσότερον ἐνδιαφέρον πα’ ρουσιάζουν μερικὰ κχειρὀγραφα βιθλίων τὰ ὁποῖα ἀνῆκον εἷς τὸν θάνατόν του περιῆλθον στὴ χατο- χἒἠ τῆς οἰκογενείας του. Ἓνα δεµένον βιθλίον περιλαμθά- γει: α) ᾿Ακχολουθίαν τοῦ 'Α γίο υ Ἰ- ανουαρίου μὲ Συναξάριον τῆς Αγίας Αἰκατερίνης, ἐκδοθέν- τα ὑπὸ τοῦ Αρχιεπισκόπου Σινᾶ Κυρίλλου στὴν Ἑνετία στὰ 1776. ϐ) ᾽Ακολουθίαν τοῦ “Αγίου Θεράποντος «ἐκδοθεῖσαν Σπουδῇ καὶ φιλοτίμῳ δαπάνῃ ἐν Ἑνετίᾳ 1801 Μιχαήλ τοῦ Μακα- ριωτάτου Κύπρου». Υγ) Χειρόγραφον ᾿Ακολονθίαν τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, Ὠίκτω- ρος κὠ Βικεντίου (11 ΧΝο- εµθρίου), γραμμένη ἀπὺ κάποιο Ῥασίλειον µαθητὴν τοῦ Παπαχρι- στοδούλου ἱερέως ἀπὸ τὴν ἨΜα- λούνταν στὰ 18889. δ) Χειρόγραφον ᾿Ακολονθίαν τοῦ Ἁγίου Πανηγυρίου, γρα- φεῖσαων ὑπὸ Χριστοδούλου ἱερέως τοῦ χωρίου Μαλούντα στὰ 1840. Εἰκόνα τοῦ ἁγίου τούτου σώζε- ται στὴν ἐκκλησίαν τῆς Μαλούν- τας, καὶ ἑορτάξεται ὥς ὅσιος στὶς 16 Μαΐου. Ἡ ἀκολονυθία αὐτὴ εἷ- γαι ἀνέκδοτος, ἐλπίζω δὲ νὰ κα- τορθώσω νά τὴν ἐκδώσω προσε- χὠς. Οἱ τέσσερις ἀκολουθίες εἶναι δεµένες α’ ἕνα βιθλίον, διατηροῦν- ται δὲ εἲς πάρα πολὺ καλὴν κα- Μοναχὸν Κύριλλον καὶ μετὰ τὸν τάστασιν.