4 Ι ΠΡΙ! ΤΝ ΤΡΛΜΝΛΙΩΝ Ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Τοιῶν Ἱε- οαρχῶν ἡ ΑΔ. Μ. ὁ ᾽Αρχιεπίσκοπος ἐγοροστάτησε κατὰ τὸν ἔσπεοι- νὸν καὶ τὴν θείων λειτουργίαν ἐν τῷ ἱερῷ Καθεδρικῷ ναῷ Αγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἔνθα προ- ἑστη μνημοσύνου τῶν ἀειμνήστων εὐεογετῶν καὶ δωρητῶν τῶν ἑλ- ληνικῶν ἡμῶν ἐκπαδευτηρίων. Μετὰ τὴν θείων λειτουυγίαν, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ. Μανοσιώ- τάτοι. Σ[ρωτοσυγχέλλου τῆς ᾿Αο- χιεπισχκοπῆς κ. Καλλιγίκου, τοῦ ἱερολογιωτάτου Φωτίου Κωνστάν- τινίδου καὶ ἄλλων κληρικῶν, πα- ρέστη εἷς τὴν καθιερωµένην ἔορ- τὴν τῶν γραμμάτων ἐν τῇ Με- γάλῃ αἰθούσῃ τοῦ. Παγκυπρίου 1 υμνασίου. Μετὰ τὸ τέλος τῆς ἑορτῆς ὁ Μ. ᾽Αοχιεπίσχοπος ἀπεχάλυψε τι- μητιχὰς πλάκας τοῦ εὐεργέτου }. Χατζηκωστῆ Κυριακίδη. Τὴν ὕλην τελετὴν ἐπέστεψεν ὁ ἐθγικὸς ὕμνος, μεθ᾽ ὃν ἡ Α. Μα- καριότης ἐπέστρεψεν εἲς τὴν ᾿Αο- χιεπισκυπὴν πουπεμαθεὶς ὑπὸ θεομῶν χειροκροτηµάτων τῆς µά- θητικῆς νεολαίας καὶ πάντων τῶν παραστάντων εἰς τὴν ὡραίαν τε- λετήν. Τὸ ἀπόγευμα, περὶ ὥραν ὃ µ.μ., ἡ ΑΔ. Μ. παρέστη εἷς τὴν ὑπὺ τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας Δευκωσίας ῥυγανωθεῖσαν τελετὴν ἀποκαλύ- ἵψεως τιμητικῆς πλακὸς τῶν µε- γάλων εὐεργετῶν, Δημοσθένους καὶ ᾿Αθανασίας δεθέρη, ἐν τῷ Παρθεναγωγείῳ Φανερωμένης. Βὶς τὴν τελετὴν παρέστησαν οἱ τιµώμενοι. εὐεογέται Ἀ-κ. Δημο- , ο σθένης να ᾿Αναστασία δεθέρη, οἱ Δήμαοχοι Λευχωσίας καὶ Κη- ουνείας κ. Θ. Δέρθης καὶ Χαρ. Λημητριάδης, ὁ πρύὀεδρος τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας Κυρηνείας κ. δ. Χρίστης, τὰ µέλη τῆς Σ χο- λικῆς Ἐπορείας Λευκωσίας, Ἡ µεγάλη εὐεργέτις κ. Εὐγενία Θεο- δύτου, ὁ Γυμµνασιάρχης τοῦ {Π. Γυμνασίου κ. ᾱ. Ῥπυριδάκις, µέ- λη τοῦ καθηγητικοῦ Συλλόγου τοῦ Π. Γυμνασίου, διευθυνταὶ Λημοτικῶν σχολείων Λευκωσίας, ὁ Αιενθυντὴς τῆς Τραπέζης Κύ- πρου Χ. Ὁ. καράνης, ὅὃ κ. Χρυσαφίνης, ὃ Πρόεδρος τῆς ἐνκλησιαστικῆς ἐπιτροπείας Φανε- ρωμέγης κ. Μ. Ἐουρέας, κ. ἄ. Μετὰ τὰς προσφωνήσεις πρὸς τοὺς εὐεργέτας, ἡ Α. Μ. ὁ Αο- χιεπίσκοπος, λαθών τὸν λόγον ἐ- Ἐέφρασεν ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλη- σίας εὐχαριστίας καὶ συγχαρητή- ρια πρὸς τοὺς τιµωµένους, ἄχο- λούθως δὲ πφοέθη εἰς τὴν ἄπο- κάλυψιν τῆς ἐντειχισθείσης πλα- κός. Τὴν ὕλην τελετὴν ἐπέστεψεν ὁ ἐθνικὸς ὕμνος. Ι ΥΠΛΙΛΝΙΗ 19Η ΚΥΡΙΡΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα). οι ἐννοοῦν αὐτὸ καὶ εἰσδύουν εἰς τὴν οὐσίαν του, τὸ πνεῦμα του, τὴν ἔννοιάν του». Καὶ συ- νεχίζει ὁ ἴδιος «Εὐχαριστῶ τὴν Παναγίαν, τὴν πανοικτίρ- µονα καὶ σοφωτάτην Μητέρα, τὴν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, δι- ότι σωτηριωδῶς μὲ ὁδηγεῖ κα- τὰ τὴν πρὀσκαιρον αὐτὴν ζω: ήν. Εὐχαριστῶ αὐτὴν δι΄ ὅλας τὰς προσευχὰς καὶ τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας, διὰ τά μυστήρια καὶ τὰ ἐκκλησιαστικά της ἔ- θιµα. Εὐχαριστῶ αὐτὴν διότι μὲ καταγοητεύει μὲ τὰς θείας ἀκολουθίας, µεταφέρει τὸ πνεῦμα μου εἰς τὸν οὐρανόν, διαφωτίζει τὸ λογικόν µου μὲ τὰς ἀληθείας τοῦ οὐρανοῦ, μοῦ δεικνύει τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν αἰώνιον ζωήν» (Ιωάν. Ίκρο- σιάνδης, ἡ ἐν Χρ. Ζωή, σελ. 144-146). Ἡ πλέον ποιητικἡ καὶ πλέον συμπαθὴς ἑορτὴ χριστιανικοῦ ἑορτολογίου µ ἡ ὁποία διὰ τῆς ὡραίας ἐκκλη- σιαστικῆς ἀσματολογίας καὶ τῆς ἰἴδιαζούσης ἀκολουθίας της, διαιωνίζει ἕνα ἀπὸ τὰ ἆᾱ- ξιοµνηµόνευτα καὶ σώτήρια γεγονότα τῆς βρεφικῆς ἡλικί ας τοῦ Σωτῆρος, εἶναι ὅμολο- γουµένως ἡ «Ὑπαπαντή του Κυρίου». Ἐξ, ἀφορμῆς του ἑ- ορτασμοῦ τοῦ θείου και σῶ- τηριώδους τούτου. γεγονότος τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας, θί- γομεν τὸ παρὸν ἐπίκαιρον ἔτ περὶ τῆς η τοῦ ας, ορτολογικὸν θέµα ἢ μεγάλης ταύτης Δεσποτικῆς Πανηγύρεως, σχετικῶς μὲ την ἁγιογραφικὴν προέλευσιν, τὴν χρονολογίαν καὶ ὀνοματολο- γίαν τῆς ᾿Εορτῆς. . Ἡ ὑπόθεσις τῆς Εορτῆς βα- σίζεται ἐπὶ τῆς ΠΠ. Διαθήκης, ἡ δὲ ἱστορία αὐτῆς ἐκτίθεται εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον τοῦ Λουκᾶ. Κατὰ τὸ Λευιτικόν, «γυνὴ ἥτις ἐὰν σπερματισθῇ καὶ τέκῃ ἄρσεν, ἀκάθαρτος ἔσται ἐπὶ ἑπτὰ Ἠμέρας... παντὸς ἁγίου οὐχ ἄψεται, καὶ εἰς τὸ ἁγιαστήριον οὐκ εἰσ- ελεύσεται, ἕως ἂν πληρωθῶσι αἱ ἡμέραι καθάρσεως αυτης ἐφ᾽ υἱῷ ἢ ἐπὶ θυγατρἰ, προσ: οἶσει ἁμνὸν ἐνιαύσιον ἅμώ: μον εἰς τὸ ὁλοκαύτωμα καὶ νοσσὸν περιστερᾶς ἢ τρυγονα περὶ ἁμαρτίας ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου πρὸς τὸν ἱερέα... καὶ ἐξιλάσ- σεται περὶ αὐτῆς ὁ ἱερεύς, Και καθαρισθήσεταυ (κεφ. 12ον). Εἰς τὴν Εξοδον πάλιν βλέπο- μεν ὅτι ὁ Θεὸς παραγγέλλει εἰς τὸν Μωυσῆν ὅστις ἁγιασῃ δηλ. ἀφιερώσῃ εἰς αὐτὸν «πᾶν πρωτότοκον πρὠτογενές διανοῖγον πᾶσαν µήτραν.. ἓν τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραἡλ. ἀπὸ ἀνθρώ- που ἕως κτήνους», διότι ἐλυ- πήθη καὶ δὲν ἔφόνευσεν διὰ τοῦ ἔξολοθρεπτου ἀγγέλου του τὰ πρωτότοκα τῶν Εθραί- ὧν, ὅτε κατὰ τὴν τελευταίαν καὶ φοθερὰν ἐκείνην πληγὴν τοῦ Φαραώ, ἐφόνευσεν τὰ πρῶ- τογέννητα παιδιὰ τῶν Αἴγυ- Εξοδ. 13, 1--2. ᾿Αριθ. πτίών. : : Ἆριέ 3, 13). Πιστοί, λοιπόν, καὶ εὐ- σεθεῖς τηρηταὶ τῶν νομµικῶν τούτων διατάξεων καὶ ἀπαιτή- σεων ὁ ᾿Ιωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ἔρχονται μετά τοῦ Θείου Βρέ- φους εἰς τὸν ναὸν τῶν Ιερο- σολύµων, ὅπως τῷ μεν Παιδί- ον ἀφιερωθῇ εἰς τὸν Βαόν, κα: τὰ τὸν νόµον, ἃ δὲ Μήτηρ, καίτοι ἀμέτοχος παντὸς ρύυπου ἀπὸ τῆς ἡμέρας τοῦ Εὐαγγε- λισμοῦ, λάθῃ µόνον τὸν τυπι- κὸν καθαρμὀν. «Καὶ ὅτε ἐπλή- σθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρ- μοῦ κατὰ τὸν νόµον τοῦ Μω: ὑσέως-μᾶς λέγει ὁ ἱερεός Λουκᾶς- ἀνήγαγον αὐτὸν (τὸν ᾿Μησοῦν) εἰς “Ἱεροσόλυμα πα- ραστῆσαι τῷ Κυρίφῳ... καθὼς γέγραπται ἐν τῷ νόμφ Κυρί- ου... Καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν νόμῳ Κυρίου, ζεύγη τρυγονῶν Ἡ δύ- ο νεοσσοὺς περιστερων.. «2 (Λουκ. 2, 22 καὶ ἑξ.). Ἡ Ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς ἀνήκει εἰς τὸν κύκλον τῶν µε: γάλων Δεσποτικῶν ᾿Εορτῶν, τῶν ἀφιερωμένων εἰς τὰ ἀξιο- µνηµόνευτα καὶ σωτήρια γε: γονότα τοῦ βίου τοῦ Σωτῆρος, κακῶς δὲ ἐκλαμθάνουσιν αὖ- τὴν πολλοὶ καὶ ἐκ τῶν ὀρθο- δόξων ὡς { Θεομητορικήν, ἐξ τῷ ἱερῷ καὶ εἶδον αὐτὸν ἐπιδράσεως συνηθείας τῆς Δυ- τικῆς Εκκλησίας. ᾿Επισήμως καθιερώθη ὅπως ἑορτάζεται τὴν 2αν Φεθρουαρίου ἑκάστου ἔτους διὰ αὐτοκρατορικοῦ δια- τάγματος τοῦ ᾿Ιουστινιανοῦ τῷ 241 ἢ 549, τόση δὲ ἦτο ἡ Ἡ ἐν ᾿Αθήναις τόσον κοι- νωφελῶς ἐργαζομένη θρήσκευ- τικἠὴ ὀργάνωσις «Ζωὴ» ἔθεσεν εἰς κυκλοφορίαν ἕνα βιθλίον ὑπὸ τὸν τίτλον «Κινηματογρά- φος καὶ Νεότης», εἰς τὸ ὁποῖ- ον, διὰ πρώτην φοράν, ἐκτί- θενται αὐθεντικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα πείθουν πόσον βλαθερά ἡμπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ὀθόνη διά τοὺς νέους, ὅταν δὲν γίνεται µία ἐπιλογὴ ταινιῶν ἢ δὲν ἰ- σχύει µία πῥαγματικὴ ἀπαγό- ρευσις τῆς παρακολουθήσεως ὡρισμένων ἐξ αὐτῶν ἀπὸ τοὺς νέους. Ἐκτὸς τῶν ἐγκλημά- των, πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων ὁ- φείλονται εἰς τὰς ἀστυνομικὰς ταινίας, δημιουργεῖται εἰς τοὺς νέους µία διεστραμµένη ψυχολογία ἀπὸ τὸν θαυμα: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΤΗΣ σμὸν τῆς ψευδοῦς χλιδῆς καὶ ἀπὸ τὴν λατρείαν τῶν «ἀστέ- ρων», τῶν ὁποίων ὅμως ἡ ζωὴ κάθε ἄλλο ἀποτελεῖ παρὰ ὅ- πόδειγµα. Εἰς τὸ ἐνδιαφέρον αὐτὸ βι- θλίον γὙραμµένον ἐντελῶς ἀν- τικειμενικὰ καὶ ἐπιστημονικά, ἀναφέρονται πλεῖσται γνῶμαι ἰατρῶν, νομικῶν, παιδαγώ- γῶν, καλλιτεχνῶν καὶ δηµοσι- ογράφων διὰ τὸν κινηµατο- γράφον, παρατίθενται συµπε- ράσµατα συνεδρίων, στατιστι- κῶν καὶ τοῦ ἀστυνομικοῦ δελ- τίου ποὺ περιγράφεται μὲ στοιχεῖα πειστικώτατα ἡ δια- φθορὰ καὶ ἡ δωστυχία, τὴν ὁ- ποίαν προκαλεῖ ὁ κακὸς κινη- µατογράφος. Τὴν ὅην Φεθρουαρίου, εἰς θρη- σκευτικἠν τελετὴν πλησίον τῶν ἐκθολῶν τοῦ ποταμοῦ Γάγγου ἐν Ἴνδίαις, ἔλαθε χώραν πολύνεκρον δυστύχηµα ὑπὸ τὰς ἑξῆς συνθή- κας. Καθ) ὃν χρόνον ὃ ἕκατομ- µύρια εὑρίσκοντο συγκεντρωμένα εἰς τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ διὰ νὰ λουσθῶσιν εἰς τὰ ἱερὰ. ὕδατα, ἓν σημαντικὸν τμῆμα τῶν πιστῶν, καταληφθὲν ὑπὸ ἱεροῦ ἐνθουσια- σμοῦ, ἔσπευσε πρὸς τὸν ποταµόγ, [ΝΙΚΗ ΜΗΠΝΙΗΙ [' ΙΡΠΙΗΠΙΗΙ ΤΗ Ηἰ ΙΙΙ ὑπότε πολλαὶ ἑκατοντάδες ἐχ τῶν προσκυνητῶν ἐποδοπατήθησαν καὶ ἄλλοι μὲν ἐφονεύθησαν, ἄλ]οι δὲ ἐτραυματίσθησαν. Ἐπίσημον ἀνακοινωθὲν ἐκδοθὲν ἀργότερον ἀναφέρει ὅτι ἐφονεύθη- σαν 316 πρόσωπα, ἡ ἐφημερὶς ὅ- µως «Τάϊμς» τῶν ᾿Ἰνδιῶν, ἀναθι- θάξει τὸν ἀριθμὸν τῶν νεκρῶν εἲς χιλίους καὶ τῶν τραυματιῶν εἰς τοεῖς Χιλιάδας. Συμεὼν καὶ ἡ Άννα, ἡ προ φῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, καὶ περὶ τῶν λόγων ἐκείνων, οὓς εἶπον ἰδόντες τὸν Κύριον, καὶ τῶν προσφορῶν ἐκείνων, ἃς προσήγαγον οἱ γονεῖς» (Κεφ. 2δ6ον). Κατὰ τοὺς Πατέρας, (θλέπε ἐπιτάφιον λόγον τοῦ Γρηγορίου ΒΝύσσης εἰς τὸν Μ. Βασίλειον, ἐν Ε. Π. Μίσπε 46, 489), ᾿Επιφάνεια εἶναι ἡ ἑορ- ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ἴθ' ΠΝΙ. ΜΙΝΙ Π Τὸ παρ. Σά6θατον, 6 Φε- 6ρουαρίου, ἣγε τὴν ὀνομαστι- κἠν αὐτοῦ ἑορτήν, ὁ Ιανιε- ρώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Φώτιος. Κατὰ τὴν θείαν λει- τουργίαν ἐν τῷ Καθεδρικῷ Μαῷ Αγίου Θεοδώρου Κτήμα: τος ἐχοροστάτησεν ἡ Αὐτοῦ Πανιερότης, συλλειτουργούν- των τοῦ [Πανοσ. ᾿Ἡγουμένου Χρυσορροϊατίσσης κ. Ἐπιφα- νίου,: τοῦ Π. ᾽Αρχιμανδρίτου Πάφου κ. Μαξίμου καὶ πολλῶν ἱερέων ἐκ τῆς πόλεως καὶ πε- ριχώρων. Μετὰ τὴν θείαν λειτουργίαν ὁ Πανιερώτατος ἐδέχθη τὰς ἐπισκέψεις τῶν Καθηγητῶν καὶ μαθητῶν τοῦ Γυμνασίου καὶ Λυκείου Πάφου, τὰς ᾿Ἔκ- κλησιαστικὰς ᾿Επιτροπάς, διά- φορα Σωματεῖα καὶ πλῆθος κόσμου, οἵτινες ὑπέθαλον τά σέθη των καὶ τὰς συγχαρητη- ρίους εὐχάς των. Τὸν ΓΠίανιε- ρώτατον συνεχάρησαν τηλε- γραφικῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Τ]α- τριάρχης κ. ᾿Αθηναγόρας, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Σπυρίδων, ὁ Γενι- κὸς Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος κ. Α. Παππᾶς, Θρησκευτικὰ Παναγία ἡ Χρωσοπαντάνασσα, Βυζαντινὴ φορητὴ εἰκὼν ἐν τῷ ἱ. ναῷ Μαλούντας. ἐπίδρασις αὐτῆς ἐπὶ τῆς ἱερᾶς ποιήσεως, τοῦ θρησκευτικοῦ πεζοῦ λόγου, τῆς Πατερικῆς ρητορικῆς, τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑμνογραφίας καὶ τῆς βυζαντι- νῆς καλλιτεχνίας, ὥστε ὀλίγον κατ᾽ ὀλίγον ἀπέθη µία τῶν δηµοφιλεστέρων ἑορταστικῶν ἀναμνήσεων τῆς χριστιανικῆς µας ζωῆς. Διϊστανται ὅμως αἱ γνῶμαι ὡς πρὸς τὴν ἀκριθῆ χΧρονολο- γίαν τῆς ᾿Εορτῆς. Εἶναι γνω- στὸν ὅτι µέχρι τοῦ τέλους τοῦ Δου αἰῶνος ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ ᾿[ησοῦ ἀπὸ τῆς Γεννήσεως µέχρι τοῦ Βαπτί- σµατος, συνεωρτάξοντο τὴν {- δίαν ἡμέραν, καθὼς μᾶς πλη- ροφορεῖ ὁ Γρηγόριος ὁ Θεο- λόγος εἰς τὸν 39ον λόγον αὖ- τοῦ εἰς τὰ Φῶτα. «Τῇ μὲν οὖν γεννήσει τὰ εἰκότα προεωρτά- σαµε.... μετὰ ἀστέρος ἑδρά- μομεν καὶ μετὰ μάγων προσε- κυνήσαµεν, μετὰ ποιμένων πε- ριελάμφημεν καὶ μετὰ ἀγγέ- λων ἐδοξάσαμεν μετὰ Συμεὼν ἐνηγκαλησάμεθα, καὶ μετὰ Άννης ἀνθωμολογησάμεθα, τῆς γηραιᾶς καὶ σώφρονος» (Παπε, Ε. Π. 36, 349). Καὶ ἄἂς μὴ εἴπῃ κανεὶς ὅτι ὑπῆρχε προγενέστερον τοῦ Δου αἰῶνος ἰδιαιτέρα ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαν- τῆς τοῦ ἸΚυρίου, διότι ὑπάρ- Χουσι λόγοι τῶν Πατέρων, ἆ- γήκοντες εἰς τὴν ἐποχὴν αὐτὴν. Καθὼς ἀπέδειξεν ὁ σοφὸς κα- θηγητὴς τῆς Πατρολογίας καὶ ᾽Ακαδημαϊκὸς κ. Δ. Σ. Μπα- λάνος, οἱ λόγοι του εἶναι νό- θοι καὶ Ψευδεπίγραφοι (Βλέπε Πατρολογίαν αὐτοῦ σελ. 130 καὶ 329). τὴν πρώτην περὶ τῆς ἛἜορ- τῆς πληροφορίαν ὑπὸ τὸ ὄνο- μα «τεσσαρακοστὴ τῶν ᾿Ἐπι- φανείων», μᾶς δίδει τὸ ἐν Κων- σταντινουπόλει µΛατινιστὶ ἐκ- δοθὲν περὶ τὰ τέλη τοῦ Δου αἰῶνος «Ὁδοιπορικὸν τῶν 'Α- γίων τόπων», Ὑραφὲν ὑπὸ τῆς Αγίας Συλθίας τῆς ᾽Ακυτανί- ας (Βαπείας βΗνίαο Ααυίίαηας, Ῥεγερτ]παζίο αἁ Ίοεα βαπεῖα) «Βεθαίως--Ὑράφει ἡ προσ- κυνητρία ἐκείνη--ἡ τεσσαρα- κοστὴ τῶν ᾿Επιφανείων, τελεῖ- ται ἐνταῦθα (ἐν “Γερουσαλὴμ) πανηγυρικώτατα. Τὴν ἡμέραν δὲ ταύτην τελεῖται λιτανεία ἐν τῃ ᾿Αναστάσει, πάντες δὲ λι- τανεύουσι καὶ τὰ πάντα γίνον- ται ἐν τάξει μετὰ µεγάλης Χαρμοσύνης, ὡς καὶ τὸ πάσχα. Πάντες δὲ οἱ πρεσθύτεροι κη- ρύττουσι πρὸς δὲ καὶ ὁ ᾿Επί- σκοπος, ὁμιλῶν πάντοτε περὶ γελίου, ἐν ὦ τὴν τεσσαρακο- στὴν ἡμέραν ὁ ᾿Ιωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἤγαγον τὸν Κύριον ἐν τοῦ χωρίου ἐκείνου τοῦ Εὐαγ-! ὁ' ᾿τὴ τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποί- ία τότε ἑωρτάζετο τὴν 6ην ]- ᾽ανουαρίου καὶ συνεπῶς ἡ Ὑ- παπαντὴ ἔπρεπε νὰ ἑορτασθῇ ἱτὴν Ί14ην Φεθρουαρίου. ᾽Αργό- ἱτερον ὅμως, ὅταν ὡς ἡμερομη- ἱνία τῆς Γεννήσεως τοῦ Σ ωτῆ- ρος καθιερώθη ἡ 25η Δεκεµ- θρίου, κατ ἀνάγκην καὶ ἡ ἕ- ορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς µετετέ- θη εἰς τὴν 2αν Φεθρουαρίου, ὡς ἔχει σήμερον. Ἐκ τῆς ᾿Α- νατολῆς δὲ μετεφυτεύθη ὕστε- ρον καὶ εἰς τὴν Δύσιν, ὑπ αὐτὸ τὸ Ἑλληνικώτατον ὄνο- μα ΗἩγραραπίαε». κυυ-----ᾱ------ Ι ΗΡΗ Τσ ΜΗΝ Τὴν 9αν Φεθρουαρίου, µερίμνῃ τῆς Πνευματικῆς ᾿Αδελφότητος τῶν Ἑλληνίδων Κύπρου, ὠργανώ- θη ἐνλευκωσία Ῥορτῇ τῆς Μη- τέρας. Παρόμοιαι ἑορταὶ ἐτελέσθησαν εἰς Πάφον, Λεµεσόν, ᾽Αμμόχω-: στον καὶ ἀλλαχοῦ. -ᾱ------ ΧΡΙΠΠΙΠΗΝΝΙΜΙ ΠΜ) ΕΙΣ ΤΟ ΣΙΚΑΓΟΝ Εἰς τὸ Σικάγον, τὸ Μου: σεῖον ᾿Επιστήμης καὶ Βιοµη- χανίας ὀργανώνει κατ ἔτος τὸν Δεκέμθριον τὸ πρόγραμ- μα: «Τὰ Χριστούγεννα ἀνά τὸν κόσμον», δηλαδἡ σειρὰν ἐκθέσεων καὶ τελετῶν, αἱ ὁ- ποῖαι ἐξιστοροῦν τὸν ἑορτα- σμὸν τῶν Χριστουγέννων εἰς τὰς ἄλλας χώρας. Εἰς τὸ ἀμφι- θέατρον τοῦ Μουσείου δίδον- ται καθημερινῶς εἰδικαὶ παρα- στάσεις διὰ τὰ χριστουγεννιά- τικα ἔθιμα διαφόρων χωρῶν. ᾽Απειροπληθὴς λαὸς συρρέει πρὸς παρακολούθησιν τῶν παραστάσεων. Γιγάντεια Χρι- στουγεννιάτικα δένδρα, διακο- σµηµένα συμφώνως πρὸς τὰς συνηθείας τῶν χωρῶν, τῶν ὁ- ποίων τὰ ἔθιμα δεικνύονται εἰς τὰς παραστάσεις αὐτάς, στολίζουν τὴν εἴσοδον τοῦ Μου σείου. Ὁ τοιοῦτος ἑορτασμὸς τῶν Χριστουγέννων εἰς τὸ Σι- κάγον ἀποτελεῖ σύμόθολον τῆς ἑνότητος τῶν χωρῶν τοῦ λευθέρου κόσμου. Ὅ-Ὅ-- ΒΙΝΛΙΩΣ ΜΙΙΚΟΛΟΥ Εὶς ἡλικίαν 80. ἐτῶν ἀπέθανε τὴν Ίην Φεθρουαρίου εἰς Παλ- λουριώτισσαν ὃὁ Διάκονος Γεώρ- γιος Νινολάου. Ὁ μεταστάς διε- ἱπέλεσεν ἱεροδιάκονος εἰς τὸν Ἱ. Ναὸν “Αγ. Αντωνίου Λευκωσίας, παταστὰς ὕμως ἀνάπηρος λόγῳ δυστυχήματος, διωρίσθη ἀργότε- ρον ἱεροψάλτης εἷς τὸν ἱ. Ναὺν Παναγίας Παλ)λοπριωτίσσης. | Σωματεῖα καὶ ᾿Αδελφότητες καὶ ἑκατοντάδες προσώπων ἐκ Κύπρου καὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερι- κοῦ. ἵ-Ὑ“----- ΥΠΩΙΡΦΙΛΙ ΗΣ ΤΑΔ ΤΕΚΝΙ Τ9Ν ΕΦΗΜΕΡΙΟΗ ΛΡΧΙΗΙΣΚΙΠΙΣ Κατὰ τὸ τρέχον σχολικὸν ἔτος ἐδόθησαν ὑπὸ τοῦ Μα- καριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ὃ- ποτροφίαι εἰς ὅλα τὰ φοιτῶν- τα εἷς ἸΚλασσικὰ Γυμνάσια τέκνα τῶν ἐφημερίων τῆς ᾿Αρ- χιεπισκοπικῆς περιφερείας. Ἰὸ ὅλον ποσὸν δι’ ὑποτροφίας ἆ- νῆλθεν εἰς 5100--0-0. ----- Η ΙΘΗΙΗΙ ΙΠΥ ΠΙΠΙ Κατ’ εἰδήσεις ἐκ Ῥώμης ὅ ἡ- λικίας Τ8 ἐτῶν Πάπας τος ὁ 18’ ἀσθενει σοθαρῶς. Συμφώ- γως πρὸς ἐκδοθὲν ἰατρικὸν δελ- τίον, ὁ Ποντίφηξ ὑποφέρει ἐν Ύα- στρίτιδος, ἥτις ἐπεδεινώθη λόγῳ τῆς διανοητικῆς καὶ ψυχικῆς ὗ- περκοπόσεως, ὑπὸ τῆς ὁποίας πά- σχει ὁ ὑψηλὸς ἀσθενής. Εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἰταλίαν ᾱ- γαπέµπονται δεήῆσεις ὑπὲρ ἄποχα- ταστάσεως τῆς ὑγείας τοῦ ᾿Αο- χηγοῦ τῆς Καθολινῆς ᾿Εκκλησί- ας. [ Ιή ΝΠΙΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν Υ΄ σελίδα). Γτὴν ἐποχήν Είναι ὅρα γε Ἡ λαι: µαργία, μὲ τὴν ὁποίαν ἐςητοῦσα τῆς τροφοῦ µου τοὺς μαστοὺς μὲ κλάματα, ἁμαοστία, ᾿Αναμφιθύ- λως. Διότι, ἐὰν μὲ τὴν ἰδίαν λαι- µαργίαν καὶ ἀνυπομονησίαν ἑκη: τοῦσα σήµερα τὴν τροφήν μοι, θά μὲ κατηγοροῦσαν καὶ θὰ μὲ περιέπαιζαν. Ὥστε αὐτὴ Ἡ δια- γωγὴ το καὶ τότε ἐπιλήψιμος, ἀλλ) ἐπειδὴ ἤμουν ἀνίκανος ν᾿ ἀν- τιληφθῷ τὴν ἐπίπληξιν, οὔτε τὰ ἤθη οὔτε ὁ λόγος μοῦ ἐπέτρεπαν νὰ, διορθωθῶ. Λιότι ἀποθάλλομεν καὶ ἐκριζώνομεν τὰ ἐλατιώματα ταῦτα, ἐᾳφ᾽ σον ἐνηλικιούμεθα. Δὲν εἶδα ὅμως ποτὸ κανένα ν᾿ ᾱ- πορρίπτῃ ἐνσυνειδήτως τὸ ἆγαθόν, διὰ ν ἀποθάλῃ τὸ κακύν. Αλλ ἤτο ρα γε ἀγαθόν, ἔστω καὶ δι᾽ ἕνα μικρὺ παιδάκι νὰ ζητῃ μὲ στριγλιὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον χωρὶς θλάδην, θὰ τοῦ παρείχετο, ν΄ ᾱ- γανακτῇ ἐναντίον ἐλευθέρων ἂν- θροώπων πρεσθυτέρων καὶ ὄχι ὑπο: δουλωµένων εἰς αὐτό, ἐγαντίον τῶν γονέων τοῦ, ἐγαντίον ἀνθρώ- πων. ποὺ ἧσαν φρονιμώτεροι παρ) αὐτό, διότι δὲν ἔσπειδαν νὰ ὑπα- κούσουν εἰς τὴν πρώτην διαταγὴν τῆς ἰδιοτρόπου θελήσεώς του καὶ τέλος νὰ ἔχῃ τὴν τάσιν νά τοὺς δέρνῃ καὶ νὰ τοὺς Ῥακοποιῇ, ἂν δὲν. ἐκτελοῦν παρευθὶς τὰς δια- ταγάς του, ἡ ἐχτέλεσις τῶν ὁποί- ὢν θὰ ᾖτο καταστρεπτική εἲς αὐτό (δυνεχίζεται) Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. Τύποις. «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΔΜΗΙΡΟΠΟΝΜΠΗΙΣ ΛΙΝ ΥΠΗ ΤΗ] ΣΗΣΗΡΙΠΛΘΩΗ ὍὉ Σεθ. Μητροπολίτης Λήμ- νου κ. Διονύσιος, πρώην Διευ- θυντὴς τῆς 'Ιερατικῆς 5 χολῆς |«)᾿Απόστολος ἀ έστειλε διὰ τοῦ ἐν ᾿Αθήναις Ἐθναρχικοῦ Συμθούλου Σάδόέα µΛοϊζίδη τὸ 2. 500. 000 δραχμῶν ὑπὲρ τῶν σεισμοπαθῶν Πάφου. Ἡ χειρονομία αὐτὴ τοῦ ΄Α- ΙΥίου Λήμνου δὲν ἀποτελεῖ μό- ἵνον ἐκδήλωσιν τῶν Χχριστιανι- :κῶν του αἰσθημάτων, ἀλλὰ καὶ [μίαν ἀκόμη ἀπόδειξιν τῶν ἵ- ἱδιαιτέρων δεσμῶν του μὲ τὴν Κύπρον, τῆς ὁποίας ὁ εὖσε- θὴς λαὸς διατηρεῖ τὰς καλυ- τέρας ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν ἐν- Λήμνου πρὸς τὸν Μακαριώτα- τον. Πλὴν ὅμως, παρακαλῶ, γὰ τὸ δεχθῆτε ὡς τὸν ὀθολὸν Βαρνάθας» ἆἁπ- κ. ποσὸν ταῦθα διετῇῆ παρανοµήν του. «Μικρὸν καὶ ἀσήμαντον τὸ πο- σὸν βεθαίως γράφει ὁ αγιος ΠΕΜΠΤΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 19564. τῆς χήρας ὡς συμθολικἠν μᾶλ- λον Χειρονοµίαν τῆς ἀγάπης καὶ συμπαραστάσεως τῆς θεο- σώστου ἡμῶν ἐπαρχίας τὴν προσπάθειάν σας πρὸς πε- ρίθαλψιν τῶν ἀγαπητῶν Ιέδεσεν ἀρρήκτως ἰθυντὴς τῆς “Ἱερατικῆς Σχολᾶῆς, τὴν ὁποίαν ἀπὸ τὰ πρῶτα της βήματα ἀνύψωσεν εἰς µεγάλον [κΌρος, ἐκδηλώνων δὲ τὴν ᾱ- ἱγάπην του πρὸς τὸν τῆς Κύπρου συνέγραψε δι αὖ- πὸ τὸν τίτλον «Ὁ Πιστὸς Οἱ- Γκονόμος» τὸ ὁποῖον ἐκτυπωθὲν [είς τὸ Τοπογραφεῖον τῆς ᾿Αρ: ἱχιεπισκοπῆς διενεµήθη δωρεάν, [εἰς ὅλους τοὺς ἱερεῖς τῆς ΒΜή- ἡ. ΙΕΡΛΙΙΚΗ ΣΧΛΛΙ ΠΠΕΣΙΟΛΙΣ ΒΛΡΙΛΕΛΣ Τὴν παρελθοῦσαν Πέµπτην οἱ μαθηταὶ τῆς “Ἱερατικῆς Σχολῆς ἐξέδραμον μετὰ τῶν Καθηγητῶν των πρὸς ἐπίσκε- ψιν τῶν ἀρχαιολογικῶν µνη- µείων εἰς Άγιον “Ἱλαρίωνα, Κυρήνειαν καὶ Πέλλα--Παῖς. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἐἔπε- σκέφθησαν τὰ σεισµόπληκτα παιδιὰ τὰ διαµένοντα εἰς τὴν Σεδέρειον Παιδικὴν ἐξοχήν, πρὸς τὰ ὁποῖα ὠμίλησεν ὁ Δι- ευθυντὴς τῆς Σχολῆς καὶ ἆκο- λούθως διενεµήθησαν ὑπὸ τῶν μαθητῶν δῶρα, βιθλία, εἶκό- γνες, καὶ γλυκά. Τὰ παιδιὰ ἐ- δοκίµασαν ἀληθινὴν χαρὰν ἆ- πὸ τὴν στοργὴν καὶ τὰς ἐκδη- λώσεις τῶν ἱεροσπουδαστῶν, ἀλλὰ καὶ οἱ μαθηταὶ τῆς Σχο: λῆς ἀπεχώρησαν κατασυγκε- κινηµένοι ἀπὸ τὰ αὐθόρμητα συναισθήματα εὐσεθείας καὶ εὐγνωμοσύνης τῶν δοκιµα- σθέντων μικρῶν παιδιῶν τῆς Πάφου. -“Τὸ παρελθὸν Σάθόατον ἔ- ληξαν αἱ Ὑραπταὶ ἐξετάσεις α΄ ἑξαμήνου τῶν μαθητῶν τῆς Σχολῆς. Οἱ μαθηταὶ τῆς α΄ τάξεως ἐξητάσθησαν εἰς 12 µαθήµατα, οἱ τῆς β’ τάξεως εἰς 17 µαθήµατα καὶ οἱ τῆς Υ΄ τάξεως εἰς 18 µαθήµατα. -“Ὑπὸ τῶν μαθητῶν τῆς Σχολῆς κατηρτίσθη Βυζαντι- νὸς χορὸς ὅστις ψάλλει καθ᾽ ἑκάστην Κυριακὴν εἰς τὴν Ἔκ- κλησίαν τοῦ παρὰ τὴν Ἱερα- τικἠν Ζχολὴν Μετοχίου τοῦ Κύκκου, Άγιος Προκόπιος. κ [ ΜΙ ΠΠΠΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν αἲ σελίδα). τοῦτο εἰκάζομεν ὡς ἀκολού- θως. Μετά τῆς ᾿Ακολουθίας τοῦ Ἁγίου Πανηγυρίου εἶναι συρραμµµένη καὶ χειρόγραφος ᾿Ακολουθία τῶν Αγίων Μαρ- τύρων Μηνᾶ, Βίκτωρος καὶ Βικεντίου. Ὁ γραφικὸς χαρα- κτὴρ τῆς ἀκολουθίας αὐτῆς εἶναι πολὺ διάφορος τῆς πρώ- της καὶ ἀποκλείεται νὰ ἔχουν τὸν ἴδιον συγγραφέα αἱ δύο ἀκολουθίαι. Εἰς τὴν δευτέραν ἀκολουθίαν ὑπάρχει ἡ ἑξῆς σηµείωσις: «Χεὶρ Βασιλείου τοῦ ἓκ Ἑόμης ΠΜαλούντας. Ἰα- θητὴς τοῦ ἀειμνήστου Παπᾶ Χριστοδούλου. 15δ8δῶ ἐν ἨΜηνὶ ΜΝοεμθρίῳ Ὁ». Ἔχομεν τὴν γνώμην ὅτι πιθανῶς ἡ ἆκο- λουθία τοῦ Αγίου Πανηγυρί- ου νὰ ἐγράφη ὑπὸ τοῦ Γαπα- χριστοδούλου, διδασκάλου τοῦ ἐκ Μαλούντας Βασιλείου, ὅ- στις εἶναι ὁ γράψας τὴν δευ- τέραν ἀκολουθίαν, Δὲν ἠρευνήσαμεν ἀκόμη διὰ γὰ πληροφορηθῶώμεν ἂν πρά- γµματι εἰς τὴν Μαλούνταν ἕ- ζησεν περὶ τὰ µέσα τοῦ 19ου αἰῶνος ἱερεὺς ὀνόματι Παπᾶ Χριστόδουλος. Α. ὙὍθ--- ΙΙΙΗ [ΝΙΛ ΠΜ) ΡΗΨΦΙΙ) Τὴν 2αν Φεθρουαρίου ἀπε- θίωσεν ἐν ᾽Αλεξανδρείᾳ, εἰς ἡλικίαν 93 ἐτῶν, ὁ Μητροπολίἰ- της Τριπόλεως Θεοφάνης, Ὁ ἀποθανὼν “Ἱεράρχης διετέλε- σεν ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν Γενικὸς Πατριαρχικὸς ᾿Επίτροπος ἐν Καΐρω. τὸ 1907 ἐπεσκέφθη εἰς τὴν ᾿Εκλογικὴν Συνέλευ- σιν πρὸς ἀνάδειξιν ᾿Αρχιεπι- σκόπου Κύπρου. Ὁ Μακ. ᾿Αρ: χιεπίσκοπος ἐπὶ τῷ θανάτῳ του ἀπέστειλε συλλυπητήριον τηλεγράφημα πρὸς τὸν Μακ. Πατριάρχην ᾽Αλεξανδρείας κ. Χριστοφόρον, -- Η ΣΥΜΜΗΟΧΗ ΤΗΣ Ρ8. ΕΚΚΛΗΗΣ ΕΙΣ 18 ΣΥΝΕΛΡΙΟΝ ΙΟΥ ΠΙΓΚΩΣΜΙΟΥ ἩΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΛΙΤΙΟΝ Ἔκθεσις τῆς ἐπὶ τῶν Παγ- χριστιανικῶν Συνεδρίων ᾿Ἔπι- τροπῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα- τριαρχείου συνιστᾷ, ὅπως, πρὸς τήρῆσιν ἐἑνιαίας στάσε- ως ἐπὶ τῶν ζητημάτων, τὰ ὁ- ποῖα θὰ θιγοῦν κατά τὴν Β΄ καὶ Γ΄ Συνέλευσιν τοῦ Παγκο- σµίου Συµθουλίου Ἐκκλησι- ὧν, µέλλουσαν νὰ συνέλθῃ κατ᾽ Αὔγουστον τοῦ 1954 ἐν ᾽Αμερικῇ, προηγηθῇ σύσκεψις τῶν καθηγητῶν τῆς Θεολογι- κῆς Σχολῆς Χάλκης μετὰ τῶν θεολόγων καθηγητῶν τοῦ Πα- νεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν, τῇ συµ- µετοχῇ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. ᾿Επὶ τοῦ προκειµέ- νου ἡ “ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκ- κλησίας τῆς Ελλάδος ἀπέ- κλεισε τὴν συμμετοχὴν ᾿Αρχι- ερέων εἰς τὰς Συνελεύσεις ταύτας. τὴν Κύπρον καὶ ἔλαθε µέρος, --ᾱ--- ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΕΙΚΟΝΟΜΟΥ Ὁ. αἶδεσ. ἐφημέριος ἵ. ναοῦ ᾽Αρχαγγέλου Λευκονοίκου Παπᾶ Κυριακὸς Χατζη Σωτήρη ἐχειοο- θετήθη εἰς Οἰκονόμον ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου λειτουργήσαντας ἐν τῷ ὡς ἄνω ἵν ναῷ κατὰ τὴν δίην παρελθόν- τος µηνός, -υ--“ᾱ-- ΚΙΡΙΜΠΙΝΙ ΙΗΠ ΙΠΙΗ Ὁ ἀποθιώσας ἐν Λεμεσῷ, περὶ τὰ τέλη τοῦ παρελθόντος µηνός, Ἀρῖστος Ῥοῦσος, ἐκληροδότησε διὰ διαθήχης του ἀνὰ 3100 εἰς τὸν ἵ. Ναὸν 'Αγίας Τριάδος Λε- μεσοῦ, τὸ Νοσοκομεῖον Τζοχάν- νεσμπουργκ καὶ τὴν φιλόπτωχον Ἑζοχάνεσμπουργ», ὅπου ὁ µετα- στᾶς εἶχε διέλθη τὸ µεγαλύτερον µέρος τῆς ζωῆς του. -ἥὔῄ«θ--- ΝΙΛ ΕΤΗ ΤΗΝ Ὅταν ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς ἐπολέμει εἰς τὸν Γράµμµον κα- τὰ τοῦ σλαυοκομμουνισμοῦ, ἀνήγειρεν ἐπὶ τῆς κορυφῆς του μικρὰν ἐκκλησίαν, ἐκδηλώνων οὕτω τὴν εὐσέθειάν του. Τὸ ἵ- διον συνέόη καὶ εἰς τὴν ἸΚο- ῥέαν. Τὸ Ἑλληνικὸν ἐκστρα- τευτικὸν σῶμα ἀνήγειρεν εἰς τὴν πρωτεύουσαν τῆς Ἠοτίου Κορέας, τὴν Σεούλ, ὀρθόδο- ξον ναὸν ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Α- Ὑίου Κωνσταντίνου. Τὴν 29ην παρελθόντος Ποεµθρίου ἐτε- λέσθησαν τὰ ἐγκαίνια τοῦ να- οὗ. Κατὰ τὴν τελετὴν παρευ- ρέθησαν ὁ Κορεάτης ὕπουρ- γὸς τῆς Παιδείας, Ἕλληνες καὶ ξένοι ἀξιωματικοί, ἕλλη- νες στρατιῶται καὶ πλῆθος Κορεατῶν. ὍὉ ὀρθόδοξος οὔὗ- τος ναός, ἓν ἐκ τῶν ὡραιοτά- των κτισμάτων τῆς Σεούλ, θὰ Μαρτυρῇ τὴν εὐσέθειαν τοῦ Ε ληνος στρατιώτου, ὁ ὁποῖ- ος ἀφῆκε τὰ ἴχνη τῆς διαθά- σεῶς του ἀπὸ τὴν Κορέαν. ὔθ«δ----υ-υ- ΙΡΝΙΘΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΗΔΝ ΚΙΙ ΕΧΗΡΟΤΩΝΗΘΗ ΙΕΡΕΣ Ἐϊς τὴν ᾽Αμερικὴῆν ἐχειροτονή- θη πρό τινος ὁ σοθιετικὸς ἀεροπό- ρος Μπλιζνέτσωφ, ὁ ὁποῖος ἐγνώ- ρισε τὸν χοιστιανισμὸν ἀπὸ τὸ ὐ- πόρχον σήμερον εἰς τὴν Ῥωσσίαν μυστικὸν χριστιανικὸν κίνημα. “ο ἀεροπόρος τόσον ἐγεπνεύσθη ἀπὸ τὴν γνωριµίαν του μὲ τὴν χριστια- γικὴν θρησκείαν, ὥστε ὄχι µόνον ἠρνήθη τὸν κομμουνισµόν, ἀλλὰ καὶ διαφυγών εἰς ᾽Αμερικὴν ἆπε- Φφάσισε νὰ ἀφιερώσῃ τὸν ἑαυτόν του εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Χοι- στοῦ χειροτονηθεὶς εἰς ἱερέα. ------β-υ ΕΕΡΓΕΙΒΙ ΠΡΩΣ ΑΝΑΓΝΟΡΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΝ ΛΜΕΡΙΚΗ ΠΡΘΘΛ. ΕΚΚΛΗΙΙΛΣ Ὅ Σεθ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Βο- Γρείου καὶ Μοτίου ᾽Αμερικῆς κ. Μιχκαἡλ ἔχει ἐπιληφθῆ ἔνερ- γειῶν πρὸς ἀναγνώρισιν τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας ἐφ οἷς ὅροις εἶναι ἀνεγνωρισμένα καὶ τὰ ἄλλα. μεγάλα ὁμολογιακὰ συγκροτήµατα: προτεστάνται, καθολικοί, ἰσραηλῖται. Μέχρι τοῦδε ἀνεγνώρισαν νομικῶς τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν ἵκη, ἡ Βίσκονσιν καὶ ἡ Μασσα- Χουσέτη. Οἱ ᾿Ορθόξοξοι Βο- ρείου καὶ Ποτίου ᾽Αμερικῆς ἀνέρχονται εἰς 5 ἑκατομμύ- ἴρια. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΥΣΙΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6΄ σελίδα). τρεπίσαντα, ἐπιστρεφέστερον γκαὶ εὐτονώτερον πρὸς τὸ ὅλον γενέ- σθαι τῆς εὐχῆς πάντα πειρα- σμὸν καὶ λογισμῶν ταραχὴν ἄπο- θεθληκότα, αυτόν τε ὑπομνήσαν- τά κατὰ τὸ δυνατὺν τοῦ μεγέθους, ὡ προσέρχετωι, καὶ Ὅ,τι ἀσεθες ἐστι τούτῳ χαῦνον καὶ ἀνειμμέ- γον προσελθεῖν, καὶ ὡσπερεὶ κα ταφρονοῦντα, ἀποθέμενον πάντα τὰ ἀλλότρια, οὕτως ἥπειν ἐπὶ τὸ εὔξασθαι, πρὸ τῶν χειρῶν ὡὥσπε- ρεἰ τὴν ψυχἠν ἐχτείναντα, καὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τὸν νοῦν πρὸς τὸν Θεὸν ἐντείναντα, καὶ ποὺ τοῦ στῆ- γαν διεγείραντα χαµόθεν τὸ Ίγε- μονικόν, καὶ στῆσαι αὐτὺ πρὸς τὸν τῶν ὅλων Κύριον, πᾶσαν μνησικακίαν τῶν πρὸς τινα τῶν ἠδικηκέναι δοκούντων ἐπὶ τοσοῖ- τον ἀποθέμενον, ὅσον τις καὶ αὖ- τῷ μνησικαμεῖν τὸν Θεὸν βούλεται ἠδικηκότι καὶ εἰς πολλοὺς τῶν πλησίων ἡμαρτηκότι, ἢ ὁποιαδήπο- τε παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πεποα- γμένα ἑαυτῷ συνειδότι». Ας προσευχώµεθα λοιπὸν ναὶ ἂς Κητῶμεν εἲς τὰς προσευχάς µας ὅσα εἶναι εὐάρεστα εἲς τὸν Θεόν. ΙΡΝΗΙΙΝΙΙ ΝΠΠΙΝ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ Τὴν προσεχῆ Νυριακήν, ὁ Θε- εἰς μας σεισµοπλήκτων Κυπρίων ἀδελ- φῶν». Ὁ “Αγιοςλήμνου σον- τὸ ὄνομά που μὲ τὴν Κύπρον ὡς Διευ- κλῆρον τὸν ὠφελιμώτατον θιθλίον ὅ- ἐν ταῖς ᾿Πνωμέναις Πολιτείαις ιτρεῖς Πολιτεῖαι, ἡ Νέα Ὑδόρ-' οφιλέστατος Χωρεπίσκοπος ὃα- ἱλαμῖνος κ. Γεννάδιος θὰ τελέσῃ τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ κηρύ- Ἐῃ τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγ. Γεωργίου Ανω Δευτερᾶς. «Ὁ Πανοσιολ. ᾿Αοχιμανδρίτης κ. ᾿Ανάργυρος Ὑταματόπουλος, τὴν προσεχή Κυριακήν, θὰ λει- τουργήσῃ καὶ θὰ κηούξῃ εἰς Μι- ἂν Μηλιάν Λευκωσίας. Τὴν προσεχῆ Κυριακήν, ὁ αἱδ. 11) ταῦρος Παπαγαθαγγέλου, ἐφημέριος τοῦ ἵ. ναοῦ Φανερωμέ- γης, θὰ ὑμιλήσῃ κατὰ τὴν θείαν λειτουογίαν ἐν τῷ ἱ. ναῷ Φανε- ρωμένης Λευκωσίας. Ὁ ἱεροκήρυξ τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς, Ἱερολογιώτατος κ. Φώτιος Κωνσταντινίδης, τὴν προσεχῆ ἕν- ριακήν, θὰ λειτουργήσῃ καὶ κη- ούξῃ ἐν τῷ παρὰ τῷ ἐν Λευκωσί- α- Μετοχίῳ Κύκκου ἵ. ναῷ τοῦ Ἁγίου Προκοπίου. ὍὉ ἱεροκήρυξ τῆς ἹἹερᾶς Μτ- τροπόλεως Κυρηνείας χ. Δουκᾶς 1. Κοκολιὸς θὰ ὁμιλήσῃ τὸ προ- σεχὲς Σαθθάτον εἷς τὸ Θ.Ο.1. «Μιχαἡὴλ. ᾿Αρχάγγελος» Ἐυρηνεί- ας καὶ τὴν Κυριακην κατὰ τὴν θείαν λειτουργίαν εἰς τὸν ἵ. ναὸν ᾽Αρχαγγέλου Κυρηνείας. Τὴν προσεχῆ Ευριακήν, ὁ ἵε- ροκήρυξ κ. Δημ. Ῥέθελας θὰ ὁ- .µιλήσῃ κατὰ τὴν θείαν λειτουρ- γίαν εἰς τὸν ἵ. ναὺν Αγ. Γεωρ- γίου καὶ “Αγ. Μαρίνης ἘΚνυθραίας. Φρησκευτικαὶ ᾽Ὅμιλίαι Τὸ προσεχὲς Σαθθάτον, ὃ ἵε- ροκήρυξ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Σ.Ν. Πέτσας θὰ ὁμιλήσῃ εἰς τὸ Θ.Ο.1. «Εὐαγγελισμὸς» Παλλουριωτίσ- σης. Ι ΡΙΜΦΗΙ Πἰ ΠΠ ΤΗ Νομαρχία Κωὠνσταντινου- πόλεως, διὰ τῆς ὑποδιοικήσεως Φατήχ, εἰδοποίῆσε τὸ Πατριαρ- χεῖον ὅτι Πατριάρχαι καὶ Ἱη- τροπολῖται ξένης ἰθαγενείας ἐ- πισκεπτόµενοι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον δύνανται νὰ φέρω: σι τὴν πληρικήν των περιθολὴν ματὰ τὸ διάστηµα τῆν ἐν Κων- σταντινουπόλει διαμονῆς των, ὅ- πὸ τὸν ὅρον ὅτι θὰ ἀνακοινοῦν- ται εἲς τὰς ἐκεῖ Κυθερνητικὰς ᾿Αρχὰς τὰ ὀνόματά των πρὸ τῆς ἀφίξεώς των εἰς τὴν Τουρ- μίαν. Σχετικὸν ἀνακοινωθὲν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὑπιὸ ἡμερ. 16. 1. 19654 ἀναφὲρει τὰ ἑξῆς: «Φέρεται εἰς γνῶσιν τῶν ἆρ- µοδίων ὅτι καθ ἃ ἀνεκοινώθη πρὸς τὸ Πατριαρχεῖον ὑπὸ τῆς Νομαρχίας διὰ τῆς ὑποδιοι- Κήσεως Φατήχ, οἳ µέλλοντες ἵνα ἐπισκεφθῶσι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον Πατριάρχαι καὶ Μητροπολῖται ξένης ἰθαγενείας, . δύνανται νὰ ορέρωσι τὴν πληρι- Ἰμὴν αὐτῶν περιθολὴν κατὰ τὸ ἰδιάστηµα τῆς ἐνταῦθα διαμονῆς Ἰαὐτῶν, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅμως ὅπως δηλῶνται εἰς τὰς «νδερνητι- κὰς ᾿Αρχὰς τὰ ὀνόματα πρὸ τῆς ἀφίξεως τῶν ξένων εἰς τὴν Χώ- αν. ᾿Εδηλώθη δὲ ἐπίσης ὅτι τῆς εὐεργετικῆς ταύτης «νθερνητι κῆς ἀποφάσεως δὲν δύνανται ἵ- να ἐπωφεληθῶσιν οἳ κληρικοὶ κατωτέρων βαθμῶν, ἤτοι ἀρχι- μανδρῖται, πρεσθύτεροι καὶ διά- κονοιυ. Ὄθεν ἐκφράξεται θερμἠ πα- ράκλησις ὅπως οἳ ἁρμόδιοι ἔ- χοντες ὑπ ὂψει τὰ ἀνωτέρω συνιστῶσι τὸ προσῆκον τοῖς µέλ- λουσιν ἵνα ἐπισκεφθῶσι τὸ Πα- τριαρχεῖον ᾿Αρχιερεῦσι καὶ Κλη: θρικοῖς». ἵῶς γνωστὸν ἀπὸ ἐτῶν ἅπ- ηγορεύθη εἰς Τουρκίαν ἡ κληρι- κὴ περιδθολή. Ἰόνον ὁ Οἰκουμε- νικὸς Πατριάρχης θασοφορεῖ, λαμέάνων πρὸς τοῦτο εἰδωκὴν ᾱ- δειαν, ἀνανεουμένην κατὰ ἑξά- µηνον. «ρν- Ἡ ΚΟΗΜΟΥΝΙΣΙΚΗ ΠΡΟΠΛΓΛΚΛΑ ΚΛΙΛ Ι0Υ ΧΡΙΣΙΛΚΙΣΜΟΥ ΕΣ ΤΗΝ ΝΝΛΙΘΛΙΚΗΝ ΓΕΡΜΛΝΙΛΝ Βιθλίον μεταφρασθὲν ἐκ τῆς Ρωσσικῆς εἰς τὴν Γερμανικὴν γλῶσσαν ἐκυκλοφόρησε πρό [τινος εἰς τὴν ᾽Ανατολικὴν Γερ- .μανίαν μὲ σκοποὺς προπαγαν- ΓΙ διστικοὺς κατὰ τῆς Χριστιανι- κῆς Θρησκείας. Γ. Εἰς τὸ βιθλίον τοῦτο ἀνα- γράφεται ὅτι «ἡ ἠθικὴ τοῦ κομμουνισμοῦ εἶναι ἀντίθετος τῆς θρησκευτικῆς ἠθικῆς. Καὶ αἱ δύο εἶναι τόσον ἀσυμθίθα- στοι μεταξύ των, ὅσον ἡ ἐλευ- θερία καὶ ἡ δουλεία, ἡ ἀλή- θεια καὶ τὸ ψεῦδος, τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος». Παρουσιάζει τὸν Χριστιανισμὸν ὡς βασιξόµενον «ἐπὶ μύθων». ὍὉ γνωστὸς μεταξὺ τῶν Θεο- λογικῶν κύκλων διάσημος θεολόγος Καὶ Βατ ἀπηύθυ- νεν ἐπιστολὴν πρὸς κοµµουνι- στὴν Ὑπουργὸν τῆς ᾿Ανατολι- κῆς Γερμανίας, διαμαρτυρόµε- γος διὰ τὰς διώξεις, συλλή- Ψεις καὶ καταδίκας. Ὄ--«---- ΡΗΤΝΠ(ΙΗΘΗΛΓΝΟΝΡΗΛΙΙΗΗ Δι) ἐγκυκλίου τῆς “ιἱερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρεκλήθησαν οἱ Μητροπολῖται, ὅπως ἐπιδιώξώ- σι τὴν ἐν τῷ πνευματικῷ των ἔργῳ χρησιµοποίησιν καὶ τῶν ἑκασταχοῦ ὡς ἐκπαιδευτικῶν ὑπηρετούντων λαϊκῶν θεολό- γων, ὀφειλόντων, τῇ γνώµῃ πάντοτε καὶ ἀδείᾳ τῶν κατὰ τόπους “Ἱεραρχῶν, νὰ παρέ- χώσι τὴν συµθολήν των εἰς τὸ πολύπλοκον ποιμαντορικὸν ἔρ- γον. Διὰ τῆς αὐτῆς ᾿Εγκυκλί- ου παρεκλήθησαν οἳ Λλητρο- πολῖται, ὅπως, συμφώνως πρὸς προγενεστέραν τοιαύτην, προσλάδουν «λαϊκοὺς ἀποφοί- τους τῆς Θεολογικῆς Σ χολῆς», ὡς Κατηχητάς. Ἠονοιφονως Λκνα κ φντν σοι αλλο ον ον οφ μμσφοχ, κ Ν κ» Αι 4 ἐ- απ ο ο ΕινΕὋΟ μλν: τν σσ 4 λ ος ἄν ων 3 κ σωστο». .. Ιλ ντ ο Ἂν ο ες , πο μωρύφ” ἁ- . ο . ἵν ὼ ΕΤΟΣ Α΄. ΑΡ. 3 Ἐτησία συνδρομὴ Σελ. ὃ Τιμῆ Φύλλου Γρ. 2. ἱ ΠΝΙΜΙΗΚΙΣ ΠΜ . Ἐντὲς ὀλίγου οἱ ΧἈριστιανοὶ ναλοῦνται νὰ εἰσέλδωσιν εἰς τὸ στάδιον φυχικῆς καὶ σωματιχῆς προπαρασχκευῆς διὰ νὰ ὑποδεχθῶσι τὸ Πάσχα. ᾿Αρχίζει ἡ Μ. Γεσσαρακοστή. Στά- διον πνευματικῆς καὶ ψυχικῆς ἀνατάσεως,. -.. θλιβερά ὅμως διαπίστωσις γίνεται. 'Ὁ ἐγχώριος τύπος ἀναγράφει εἰδήσεις περὶ προπαρασκευῆς ἕορτασμοῦ τοῦ Καρναθάλου. Κατηρτίσθησαν ἤδη ὡς ἐδημεσιεύξη, ἐπιτροπαὶ διὰ την πἀλυτέραν ἐπιτυχίαν τοῦ ἑορτασμοῦ. Ἡ Δεμεσὸς εἶναι ἡ πόλις ὅπου κατ’ ἔτος καὶ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν γίνονται αἱ ἑορταὶ τοῦ Καρναθάλου, ἴσως µάλιστα γαὶ νὰ ὑπερη- | φανεύεται διότι ἀπέχτησε τὸ προνόµιον νὰ παρέχη τοιούτου εἴδους «φυχαγωγίαν» εἷς τοὺς πολίτας της καὶ εἷς χιλιάδας ἄλλας Κυπρίων, οἱ ὁποῖοι πρὀστρέχουν διὰ νὰ λάδουν µέ- ρος ἢ νὰ ἀπολαῦσουν τὸ οἰχτρὸν θέαμα τοῦ Καρναθάλου. Πολλοὶ δυστυχῶς χριστιανοὶ ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τῶν εἰ- ῥωλολατρικῶν͵ παραδόσεων καὶ ὑλιστικῶν ἀντιλήφεων ἕ- χουν παρεξηγήσει τὴν σηµασίαν τῶν ἑορτῶν τῆς ᾿Απόκρεω λαὶ ἀντὶ κατ’ αὐτὰς μετὰ σωφροσύνης νὰ εἰσέλβουν εἰς τὸ στάδιον τοῦ φυχιποῦ καὶ σωματιχκοῦ καθαρμοῦ, ἡττῶνται ἀπὸ τὰς ἀδυναμίας των, ὑποχωροῦσι πρὸ τῶν παξῶν των καὶ μετ᾽ ἀλλεφροσύνης ἐπιδίδονται εἰς ὀργιαστιχκὰς πράξεις, ἁπ- αδούσας καθ) ὁλοχληρίαν πρὸς τὴν χριστιανικήν των ἰδιό- τητα καὶ ὀδηγούσας πρὸς τὴν διαφθοράν. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ τελετὴ τοῦ Καρναθάλου εἶναι ἕν ἀπὸ τὰ θλιξερὰ πατάλοιπα τῆς ἐποχῆς τῆς παρακμῆς τοῦ ἀρχαίθδυ κόσμου γαὶ τῆς ἐσχάτης γυαταπτώσεως τῶν ἠθῶν. ᾽Αχυξέρνητοι φυχιχκῶς χαὶ ἀνερμάτιστοι ἠθιχῶς οἱ ἄνθρω- ποι τῆς ἐποχῆς ἐχείνης εἰς οὐδὲν ἄλλο ἀπέθλεπον, εἰμὴ εἰς τὸ νὰ χορέσουν τὰς σαρκιχὰς ὁρμάς των, νὰ ποιµήσωσι διὰ τῆς οἰνοποσίας τὰς ἀνωτέρας αἰσθήσεις των, νὰ καταπνίξω- σι κάθε τι ὑφηλὸν καὶ ὡραῖον, τὸ ὁποῖον εὑρίσχετο µέσα εἰς τὴν φυχήν των. Διὰ τοῦτο ἐφρόντιζον καὶ αὐτὴν ἀχόμη τὴν µορφήν των νὰ ἀλλοιώσωσι χαὶ νὰ ἐνδυθῶσιν ἄλλην µορ- φήν, πολλάκις πτηνώξη, διὰ νὰ διαχόφωσι πᾶσαν ἀἄλληλου- χίαν μὲ τὸν παλαιὸν ἑαυτόν των γχαὶ νὰ σιγήσωσι καὶ αὐτὴν τὴν ὑποτυπῶὼδη φωνὴν τῆς ἀσθενοῦς των συνειδήσεως. Μέσα εἰς τὸ ἐσχοτισμένεν πνεῦμά των µόνον ἡ εἰδωλόολα- τρικὴ ξεότης τοῦ Βάχχου χαὶ τῆς ᾿Αφροδίτης εὕρισχον δέσιν. Εἰς αὐτὰς παρεδίδοντο ἄνευ ὅρων. Αὐτὰς ὑπηρέτουν καὶ αὖ- τὰς ἐλάτρενον. Τὰς θεέτητας ταύτας τῶν εἰδώλων ἐξοκολουθοῦν καὶ σήμερον νὰ λατρεύουν οἱ µετέχοντες παροµοίων ἕορτῶν καὶ χυλίονται εἰς τέλµα θορθορᾶῶδες. ᾿Ανάλγητοι μπροστὰ εἰς τὴν κοινωνικὴν δυστυχίαν ποὺ τοὺς περιστοιχίξει, πὼ- φεύοντες εἰς τὴν φωνὴν τῆς συνειδήσεώς των, παραδίδονται χατὰ τὰς ἡμέρας τῶν ᾿Απόχρεω καὶ τῆς Μεγάλης Τεσσα- ραχοστῆς (Ντεμὶ Καρὲμ) εἰς παντὸς εἴδους πραιπάλην: ναὶ ἀντὶ νὰ παρασκευασθῶσι σωματιχκῶς καὶ φυχικῶς διὰ νὰ δε- χθῶσι τὴν μεγάλην δυσίαν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ἀντλήσωσι τὴν φυχικήν των σωτηρίαν ἀπὸ αὐτήν, θυδίδονται εἰς τὴν ἀκολασίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν καὶ χάνουν πᾶν ἴχνος χριστια- νικῆς ἀξιοπρεπείας καὶ ἀρετῆς. “Ὁ Χριστιανισμὸς ὄχι µένον δὲν ἀνέχεται, ἀλλὰ καὶ ἀπαγορεύει ρητῶς τὰς εἰδωλολατρικὰς αὐτὰς ἐχδηλώσεις. «Μὴ εἰδωλολάτραι γίνεσθε» λέγει ὁ ᾽Απόστολος Παῦλος εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους πρώτην ἐπιστολήν του. Ἐκτὸς ἅἕμως τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου, τοῦ ζητήματος ἐπ- ελήφθη εἰδικῶς ἡ ἐν Τρούλλῳ Ἕκτη Οἰπουμενικὴ Σύνοδος, ἥτις διὰ τοῦ 62ου Κανένος της πατεδίκασε τὰς τοιαύτας πρά- ἕεις, ὡς ἀντικειμένας πρὸς τὴν ἠδικῆν τάξιν καὶ τὸ Χριστι- ανιχκὸν κήρυγμα. Καὶ πράγματι, τί ἄλλο εἶναι ὁ Καρνάθαλος, παρὰ εὖτε- λῆς λατρεία τῆς ὕλης καὶ τῶν σαρχικῶν ἀπολαύσεων, καὶ ὑποδούλωσις εἰς τὰ κατώτερα ἕνστιχκτα: , Οὐχὶ φυχαγωγία, ἀλλὰ φυχοφθορὰ εἶναι ὁ Καρνάδαλος. Πολλοὶ ἐξ αὐτοῦ οἱ ἠθικοὶ κίνδυνοι. Ἡ συµµετοχή εἰς τὰς ὀργιώδεις τελετὰς τοῦ Καρναθάλου οὐχὶ σπανίως συνεπά- γεται τὴν διασάλευσιν τῆς οἰκογενειακῆς ἁρμονίας παὶ χαταρρακώνει τὴν οἰκογενειακὴν ὑπόληψιν καὶ ἁξιοπρέ- πειαν. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς οἱ χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ παρα- µένουν μαχκρὰν τῶν τοιούτων ἐκδηλώσεων, πηδόµενοι ὄχι µόνον τοῦ γύρους καὶ τῆς ἀξιοπρεπείοας των, ἀλλὰ καὶ τῆς οἰχονομικῆς ἰσορροπίας τῆς κοινωνίας µας, ἥτις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνέχεται ἐπ᾽ ἄπειρον νὰ σπαταλῶνταιι εἰς τὴν ὀργάνωσιν χορῶν καὶ χαρναθάλων χιλιάδες λιρῶν, ἐνῷ µία Μεγάλη μερὶς τοῦ λαοῦ παραμένει εἰς την εσχατην ἔνδειαν. ἝΑλλως τε αἱ ἐκ τῶν σεισμῶν πληγαὶ παραμένουν ακομη χαΐίνουσαι καὶ δὰ ἦτο ἀνάρμοστον ἄλλοι μὲν νὰ διασκεδά- ζωσι σπαταλῶντες ἀφειδῶς, ἄλλοι δέ, διαξιοῦντες εἰσέτι ὑπὸ ἀντίσκηνα, νὰ πεινοῦν καὶ νὰ γυμνητενουν. Εἶναι καιρὸς νὰ ἀνανήψωμεν. Τ ὁ ἕ θιμον τοῦ Καρναθάλου πρέπει νά, ἐκνλείφη. Ἡ κοινωνία µας καὶ ἰδιαιτέρως ἡ λεγομένη ἄνωτερα πι” νωνία πρέπει νὰ συνηδθίση εἰς ἀνωτέρου εἴδους καὶ ποιότη- τος ψυχαγωγίαν καὶ οὐχὶ εἰς φυχαγωγίαν καρναθάλου] [λ ΥΝΙΕΛΡΙΙ Τ8Ν ΝΕΘΜΙΙΤΙΡΗΝ Τοῦ κ. Θ. Α. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ Αγίων, ὁ Μέγας Συναξαρι- στής, τοῦ ἐκ Καλαμῶν τῆς Πελοποννήσου ἸΠωνσταντίνου Δουκάκη.(1) Τοιαῦτα συναξά- ρια εὑρίσκονται καὶ εἰς τὰς διαφόρους ᾿Ακολουθίας τῶν Ὅλοι ἀσφαλῶς, ἄλλοι πε- ρισσότερον καὶ ἄλλοι ὀλιγώ τερον, θὰ ἔτυχε νὰ ἔχουν ὑπ ὄψιν των διάφορα Συναξάρια Αγίων, εἰς τὰ ὁποῖα εἰς γλῶσ:- σαν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἁπλῆν ἀναγράφονται ὁ θίος καὶ ἡ πο- λιτεία, τὸ μαρτύριον καὶ τα θαύματα τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν ἄλλων 'Ἁγίων τῆς Εκκλη- σίἰας ἡμῶν. Τοιαῦτα, σωντετµη: µένα κατὰ κανόνα, συναξάρια ἀναγράφονται καὶ εἰς τὰ Μη: ναῖα τὰ χρησιμοποιούμενα υ- πὸ τῆς Ἐκκλησίας κατα τας διαφόρους ἑορτάς. Συλλογάς τοιούτων Συναξαρίων ἔκαμαν κατὰ καιροὺς ο αρηρός ἐκκλη- σιαστικοὶ ἡ ννμα όγιοι ἄν- δρες διὰ λόγους ϐρησκευτι” κοὺς κυρίως, ἀλλὰ καὶ δι ἅλ- λους, ἱστορικούς, γλὠσσολογ!- κοὺς ἢ ἐν γένει λαογραφικους. Ἐπιστημονικὴν συναγώγην τῶν Βίων τῶν ᾽Αγίων ἤρχισεν, ὡς γνωστόν, νὰ κάμνῃ ἀπὸ πολλῶν δεκαετηρίδων Ἡ Ὑνῶ- στὴ Εταιρεία τῶν Βολλανδι- στῶν μοναχῶν, τὰ περίφημα Αοΐα Δαποίοτυπη, τὰ ὁποῖα δὲν συνεπληρώθησαν κεἰσέτι καὶ- τοι ἐξεδόθησαν τούτων 60 τό- μοι µέχρι σήμερον. ᾽Αλλὰ καὶ παρ᾽ ἡμῖν ἐπιλογὴν τοιοὐτῶών Συναξαρίων ἔκαμε κατα τας ἀρχάς τοῦ 19 αἰῶνος ὁ περί- φημος καὶ δι ἄλλας θρησκευ- τικὰς ἐργασίας τοῦ Αγιορεί- της μοναχὸς Πικόδηµος, σον” τάξας ὁ ἴδιος καὶ ᾽Ακολουθίας πολλῶν Αγίων, τὸ γνωστόν Νέον Λειμωνάριόν του. Μνη: μειῶδες ὅμως ἔργον ἀποτελεῖ ἡ σπανία μὲν ἀλλά πολύτιμος εἰς 12 τόµους συλλογὴ Βίων Αγίων (Φυλλάδες ἢ Φελλά- ον τῶν ὁποίων πλεῖσται μὲν ἐξεδόθησαν ὑπὸ διαφόρων ἐκ- δοτῶν, ἄλλαι δὲ παραμένουν ἀνέκδοτοι. ᾿Ιδιαίτερον ὅμως ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν τώρα δι’ ἡμᾶς τὰ Συναξάρια τῶν διαφόρων Βεομαρτύρων, ὅπως λέγονται, τοῦ Χριστιανισμοῦ ἢ καλύτε- ρον τοῦ νεωτέρου ᾿Ορθοδόξου Ἑλληνισμοῦ, πλεῖστα τῶν ὁ- ποίων παραμένουν ἄγνωστα ἢ ἁπλῶς ἀνέκδοτα, πολλὰ δ᾽ ἕἔ- χουν ἐκδοθῆ μετὰ τῆς ἰδιαιτέ- ρας ᾽᾿Ακολουθίας των Αγίων τούτων κατὰ διαφόρους ἐπο- χὰς καὶ ὑπὸ διαφόρων. Τοιού- των Νεομαρτύρων Συναξάρια περιλαµθάνονται εἰς τὸν ὑπὸ τοῦ Δουκάκη ἐκδοθέντα 3υνα- ξαριστήν, τὸν ὁποῖον ἀνεφέρα- μεν. Εἶναι δὲ αἱ ᾽Ακολουθίαι τῶν Αγίων τούτων καὶ τὰ Συν αξάρια ἢ Μαρτυρολόγιά των λίαν ἐνδιαφέροντα ἀπὸ πολλῶν ἀπόψεων. Ἐν πρώτοις παρατηροῦμεν ὅτι πολλοὶ τῶν Βεομαρτύρων ἢ τῶν Αγίων τούτων δὲν εἷ- ναι κἂν γνωστόν, πότε ἀνεκη- ρύχθησαν ὑπὸ τῆς Ἐ.κκλησί- ας µας εἰς ἁγίους, εἶναι δὲ (Συνέχεια εἰς τὴν β΄ σελίδα.) (1) Κ. Δουκάκη, Μέγας Συναξα- ριστὴς ἤτοι: Βίοι πάντων τῶν ᾽Αγί- ων. ᾿Αθῆναι 1889--1896. ------ “ον ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ -- ΕΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΚΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2 ΠΕΜΠΤΗ 11 ΦΕΒΡΩΥΛΡΙΔΥ 181 Βλασίου 'Ιερομάρτυρος. Θεοδώρας Βασιλίσσης. ο ΑΓΙΟΣ Ἔξ ἀφορμῆς ἑνὸς σηµειώ- µατος τοῦ κ. Ν. Κληρίδη εἰς τὸ προηγούµενον φύλλον τοῦ Ὁ Ἅγιος Πανηγύριος, τῷ ἵ, ναῷ Χρυσοπαντάσσης Μαλούντας, «Ἐκκλησιαστικοῦ Βήματος», ! ἀναφερομένου μεταξὺ ἄλλων | καὶ εἰς σωζομένην χειρόγρα-| φον «ἀκολουθίαν τοῦ Αγίου, Πανηγυρίου, ἠθελήσαμεν νά ἐ- ρευνήσωµεν σχετικῶς καὶ νὰ φέρωμεν εἰς φῶς περισσότερα πληροφοριακὰἀ στοιχεῖα περὶ τοῦ Αγίου τούτου. Ἐμελετήσαμεν τὴν χειρό- γραφον αὐτὴν ἀκολουθίαν τοῦ Αγίου Πανηγυρίου. Δὲν ὑπάρ- χει ὅμως ἐν αὐτῇ Συναξάριον ἀπὸ τὸ ὁποῖον νὰ μᾶς δίδῃ βι- ογραφικὰς πληροφορίας. Ἡ ἀκολουθία ἐγράφη ὑπὸ ἀγνώ- στου ὑμνογράφου τὴν δην Μαρτίου τοῦ 1840. Ἡ ἡμερο- μηνία αὐτὴ ἀναφέρεται εἰς τὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας, ἔνθα σημειοῦται: «Τέλος καὶ τῷ Θε- ᾧ ἡμῶν δόξα. 1δ4Ο ἓν μηνὶ Μαρτίῳ, ς᾽». Ποῖος ὅμως ὁ Αγιος Πα- νηγύριος καὶ πότε ἔζησεν Εἰς τὰ «μηναῖα» τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀναφέρεται τοιοῦτον ὄνο- μα. ᾽᾿Απὸ δὲ τὴν χειρόγραφον ᾽Ακολουθίαν ἐλάχιστα περὶ αὖ- τοῦ πληροφοριακὰ στοιχεῖα ἕἔ- χοµεν. Εἰς τὸ ἀπολυτίκιον ἐξυμνεῖ- ται ὁ Αγιος Πανηγύριος ὡς «τῶν Κυπρίων τὸ κλέος, Ἰμα- λουντιαίων τὸ καύχημα». ᾿ἶδιαι- τέραν λοιπὸν σχέσιν ἔχει ὁ “Α- γιος μὲ τὸ χωρίον Μαλούντα τῆς ἐπαρχίας Λευκωσίας. Εἰς τὸ χωρίον αὐτὸ σώζεται πρά- γµματ! ἡ δηµοσιευοµένη εἰς τὴν στήλην αὐτὴν εἰκών, φέρουσα τὸ ὄνομα Αγιος Πανηγύριος, Οὐδεμία ὅμως παράδοσις περὶ τοῦ Αγίου διασώζεται σήµε- ρον μεταξὺ τῶν χωρικῶν τῆς Μαλούντας. Ἐκ τῆς ἐν λόγῳ ἀκολουθίας συμπεραίνεται ὅτι ὁ Ἅγιος Πανηγύριος ἦτο πο- λιοῦχος τῆς Μαλούντας μὲ να- ὁν ἐπ᾽ ὀνόματί του, ἐντὸς δὲ τοῦ ναοῦ διεφυλάττετο καὶ ἡ Λάρναξ τοῦ Αγίου. Σχετικὸν στιχηρὸν ἔχει ὡς ἑξῆς: «Δεῦτε ἀθροίσθητε πάντες, ἐν τῷ παν- σέπτῳ ναῷ τοῦ θείου µυστησό- λου, Παλουντίων τῇ Εώμῃ, ἔν- θα ἰατρεῖον πνευµατικόν, ὕσπερ- φυές τε καὶ ἄμισθον, Ἱανηγυ- ρίου ἣ Λάρναξ, μηδεὶς στερηθή- τω τοῦ χαρίσµατος» καὶ ἄλλα- χοῦ: «Τὸν ναόν σου Αγιε, πνευ: ματικὸν ἰατρεῖον οἳ λαοὶ εὑράμε- » καὶ «'Ἡ σορός σου σο- φέ, πᾶσι βρύει ἰάματα». Βυζαντινὴ ΠΑΝΗΓΥΡΙΟΣ (ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΓΙΟΣ) --- ᾱ, πλ [σας», «Σὺ γὰρ ἱερεὺς τοῦ 'Ὑψί- στου», «'Γερωσύνης ἐνεδύσω Γτὴν στολήν», «Ποναξόντων ᾱ- φορητὴ εἰκὼν 18ου αἰῶνος ἐν γλάϊσμα», «Διέλαµμψας ἓν µονα- στῶν ὁμηγύρεσι», «Δρόμων τῆς ἀσκήσεως ἀπεριτρέπτως τετέλε- κας», «“Ἱερέων τὸ ἐγκαλλώπι- σμα καὶ τῶν ὅσίων κλέος», «τῶν ἀσκητῶν σιληθύνας τὰ συ- στήµατα». ἀναφέρεριοὲ αλα ἶνοι ὅτι ἐνῷ έρεται ὁ Αγιος Πανηγύ- ριος ὡς «Τῆς Ασρας ὁ παμ. Βξγιστος ποιμὴν καὶ περιδόη- τος», οὐδεμίαν περὶ τούτου ἕ- Χομεν πληροφορίαν ἢ παράδο- σιν. Άγνωστον καὶ πότε ἔζη- σεν. Εἰς τὴν σωζομένην εἰκό- να του ἐν τῷ ἱ. Ναῷ Μαλούν- τας ἀναγράφεται ἡ Ονολο- γία 1 70». Ἡ κπονολα ὅμως αυτη ἀφορᾷ ἁπλῶς τὴν εἰκό- να. Τότε ἐζωγραφήθη ἡ εἰ- κὠν. ᾿Αρχαιότερος, ἑπομένως, τῆς χρονολογίας αὐτῆς πρέπει να εἶναι ὁ Άγιος. Εἰς τὴν χει- Ρόγραφον ᾿Ακολουθίαν ἀναφέ- ρεται ὅτι ἀπέθανε τὴν 15ην Μαΐου, ἥτις καθιερώθη καὶ ὡς ἡμέρα ἑορτῆς τῆς µνήµης του. «Τῷ αὐτῷ Μηνὶ (Μαἵῳ) εε΄, τοῦ “Οσίου καὶ θΘεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Πανηγυρίου τοῦ θαυματουργοῦ». «'Ὑστάτα ΠΙανη- ΦΡΟΝΜΗΡΝΛΙΜΙΕΝΙΛΙΙΗ ᾽Αποφάσει τοῦ Μακ. ᾿Αοχιεπι- σκόπου ᾿Αθηνῶν, συνεστήθη εἶδι- κὸν Φροντιστήριον εἲἷς τὸ ὁποῖον θὰ φοιτήσωσιν ὑποχρεωτικῶς ὅ- λοι οἱ κληρικοὶ τῆς ἹἹ. ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς ᾿Αθηνῶν οἵτιγες ἀσχκοῖῦσι τὸ λειτούργημα τοῦ ἐξομολόγου. Ἠϊδικὰ µαθήµατα εἲς τὸ ὥροντι- στήριον γίνονται δὶς τῆς ἑθδομά- ὅος, καλοῦνται δὲ πρὸς τοῦτο ὁ- γομαστικῶς οἱ κληρικοὶ ἀνὰ τρι- άκοντα, ὑποχοεούμενοι νὰ φοιτή- σωσιν ἐπὶ τρίµηνον. Ἡ κ᾿Αποστολικὴ Διακονία» τῆς Ἑλλάδος διὰ γὰ θοηθήσῃ τὸ λει- τούργηµα τῆς ἐξομολογήσεως, ἐ- Ἐέδωκε χρησιµώτατον θιθλιάριον μὲ τὸν τίτλον «Συμθουλαὶ πρὸς τοὺς ἐξομολογουμένους». ο -“ὁ--υ-ὴ [ῷ ΚΙ ΜΙΚΗ ΠΙΙΝ ΤΟΥ 1952 Ἡ ᾿᾽Ακαδημία ᾿Αθηνῶν κατὰ τὴν πανηγυρικὴν αὐτῆς συνεδρί- αν τῆς ὃθης παρελθόντος Δεκεμ- ὁρίου, ἀπένειμε τὸ προχκηρυχθὲν ὑπὸ τοῦ ἐν ἘῬήνῳ Ἱεροῦ “Ἱδρύ- µατος τῆς Εὐαγγελιστρίας 6ρα- θεῖον «διὰ τὸ καλύτερον Θεολογι- κὸν ἔργον τοῦ 1969» εἲς τὸν κα- θηγητὴν τῆς Θεολογικῆς 3Σ χολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Ιωάννην ἸΚαρμίρην διάἀ τὸ δίτο- μον σύγγραμμά του «Τὰ Δογματι- κἁ καὶ Συμθολικὰἁ μνημεῖα τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς Ἐνκλη- σίας». Τὸ θιθλίον τοῦ κ. Καομί- ρη, ἀποτελεῖ καρπὸν ἐπιστημονι- κῆς καὶ μακρᾶς ἐργασίας, κατ’ ᾱ- ξίαν ἐπαινεθὲν ὑπὸ τοῦ Γενικοῦ Τραμµατέως τῆς ᾿Ακαδημίας, κ. Δ. Μπαλάνου. ο ΠΙΝΙΠΕΙΚΙΣ ΤΜΙΤ ΗΡΙΝΝΙΙ ΙΙ Ἰ0ὴμ ΠΠΠΗΠΙ ΤΙ ΙΗΠ) [0 ΠΠ. ΠΜ Η ΙΛΜΙΙ .'Ἐπιμελείᾳ τοῦ Γεν. Γραμμα- τέως τῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ ἑορ- τασμοῦ τῆς Ί200ης ἐπετείου τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽᾿ ΕΝ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΝ ΜΗΝΥΜΑ , ΕΙΣ ἐμπνευσμένον μήνυμα τὸ ὁποῖον ἐπὶ τῇ 'Εέδομάδι τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων ἀπιύθυνε πρὸς τοὺς ἝἛλληνας τῆς ᾽Α- μερωιῆς ὁ Στρατάρχης Παπάγος ἀνέπτυξε τὴν ἐξαιρετικὴν ση- µασίαν τῆς εὐσεδοῦς προσηλώσεως πρὸς τὰς ἀρχαίας Ἕλληνι- κάς πνευματικὰς ἀξίας καὶ τὴν Χριστιανικὴν ἀρετήν, αἵτινες ἆπο- τελοῦν τὰ δύο σκέλη τῆς ἠθικῆς ὑποστάσεως τοῦ Ἓθνους µας. Ο ΠΓρωθυπουργὸς τῆς Ελλάδος εἰς τὸ μήνυμά του τοῦτο τονίζει τὴν πρσοήλωσιν τῆς Φυλῆς µας εἰς τὴν θρησκείαν τῶν πατέρων της, καὶ ἑρμηνεύει ὃν αὐτῆς τπᾶν ὅτι ὑψηλὸν καὶ ὡὥραῖον ἐπετέλε- σεν ὁ σύγχρονος Ελληνισμός. «᾿Επιθυμῶ», ἐτόνισεν ὁ Στρατάρ- χῆής Παπάγος, «νὰ ἀπευθύνω πρὸς ὑμᾶς ἔκκλισιν ὅπως, ἀφρ᾽ ἑνὸς μὲν ἐνθυμεῖσθε μὲ σεμνὴν ὑπερηφάνειαν πάντοτε ὅτι εἶσθε ἀπόγο- γοι τοῦ Ἓθθνους, τὸ ὁποῖον ἐκληροδότησεν εἰς τὴν ἀνθρωπύτητα τὸν ἀρχαιότερον, τελειότερον καὶ μεγαλύτερον πνευματικὸν θήσαν- ϱόν, ὅστις τόσον συνέέαλεν εἷς τὴν δηµιουργίαν τοῦ Πολιτισμοῦ µας, καὶ τὸ ὁποῖον Έθνος ἐπανηλειμμένως ἡἠγωνίσθη καὶ ἐθνυσι- άσθη τιρὸς προάοπισιν τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας καὶ ἔλευθε- ρίας κατὰ δαρθάρων ἀπειλούντων νὰ µεταθάλουν τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας, ὥς καὶ τέλος ὅτι εἶσθε ἀπόγονοι τοῦ Ἓθνους ἐκείνου, τὸ ὁποῖον μὲ ἄφθονον αἷμα ἔφερεν εἰς πέρας τὴν Θείαν ἄποστο- Λλήν του τῆς διαδόσεεως καὶ ἑδραιώσεως τῆς Χριστιανικῆς Θρηή: σκείας. ᾿ Αφ) ἕτέρου δὲ ὅπως µὴ παραλείπετε καμµίαν εὐκαιρίαν ἵνα ἀποτίετε τὸν ὀφειλόμενον φόρον τιμῆς εἰς τοὺς κληροδοτήσαν- τας εἰς ἡμᾶς τὴν θαυμαστὴν αὐτὴν κληρονοµίαν ἐνδόξους προγό- νους µας, καὶ ὅπως διατηρήσητε πάντοτε τὴν σταθερὰν ἀπόφα- σἷν σας ὅτι σεῖς πρῶτοι, οἳ εὑρισκόμενοι μακρὰν τῆς Πατρώας Γῆς, θέλετε διαφυλάξη ὣς “Ἱερὰν παρακαταθήκην τὴν ΚΛηρο- νοµίαν αὐτὴν καὶ ὅτι θέλετε καταθάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὴν μετὰ πίστεως καὶ εὐλαδείας ἐκμάθησιν, µελέτην καὶ διάδο- σιν μεταξὺ ὑμῶν- --εἷς τοὺς ἐπιγιγνομένους-- τῶν Ελληνικῶν Γραμμάτων καὶ τῶν διὰ τῆς Ελληνικῆς Γλώσσης ἀθανάτων Πνευματικῶν ᾿Επιτευγμάτων». Π ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ὑπῆρξε λίαν ἐπιτυχὴς ἡ ἔμπνευσις τῆς καθι- ερώσεως εἰδικῆς ἑορτῆς πρὸς τιμήν τῆς Μητέρας. 'Ὑπ' οὐδενὸς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποτιμηθῇ ὁ σημαντικὸς ρόλος, τὸν ὁποῖον δια- δραµατίξει σήμερον ἡ ἹΜητέρα εἰς µίαν κπαλῶς ὠργανωμένην κοι- νωνίαν. Αὐτὴ εἶναι τὸ στήριγμα τῆς οἰκογενείας. Αὐτὴ εἶναι ἑ- κείνη, ἥτις διὰ τοῦ παραδείγµατός της θὰ καθοδηγήσῃ καὶ φρονι- µατίσῃ τὰ τέκνα της εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἀποθῶσι μίαν ἡμέραν ταῦτα χρήσιμα στελέχη τῆς κοινωνίας καὶ καλοὶ Χριστιανοί. 'Ἡ Μητέρα εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ἔρχεται περισσότερον παντὸς ἄλ- λου εἰς ἄμεσον καὶ στενὴν ἐπαφὴν μετὰ τῶν τέκνων της καὶ δύ- ναται ὥς ἐκ τούτου νὰ ἐπιδράσῃ ἔπ᾽ αὐτῶν περιοσότερον οἱουδή- ποτε ἄλλου. Καἱ ἂν μὲν ἐπίδρασίς της εἶναι ἀγαθή, τότε ἤ κοι- νωνία θὰ δρέψῃ ἀγλαοὺς καρποὺς ἀπὸ τοὺς κόπους τῆς τοιαύτης μητρός. Αν ὅμως ἤ ἐπίδρασίς τὴς εἶναι κακὴ τότε ὁλόκληρος ἡ κοινωνία θὰ ὑποστῇ τὰς συνεπείας τῆς τοιαύτης κακῆς ἐπὶ τῶν τέκνων τής ἔπιδράσεως. Είναι λοιπὸν δίκαιον γὰ ἑορτάζηται ἡ «Ημέρα τῆς Μητέρας», καὶ κατ αὐτὴν ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν νὰ ἄπο- τίεται ὃ ὀφειλόμενος φόρος τιμῆς εἷς τὸν μµεγάλον τοῦτον κοινῶ- ἐξεδόθη ὑπὸ τῆς «Απ. Διακο- γίας ὀγκώδης τόµος, ὡς εὖλα- θὲς ἀφιέρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν Απ. Παῦλον. Ὁ τόμος οὗτος περι- λαµθάνει πρόλογον τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καὶ τοῦ Γ. Γραμµατέως τῆς Ἐπι- τροπῆς Ἑορτασμοῦ, Ἠπίνακα τῶν ὀνομάτων τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἐπιστημονικὰς µελέτας ἡμετέρων καὶ ξένων ἐπιστημόνων περὶ τῆς προσω- πικότητος καὶ τοῦ ἔργου τοῦ ᾿Αποστόλου, ὁ ὁποῖος ἔξεχρι- στιάνισε τὴν Ἑλλάδα καὶ δι αὐ«ῆς ὁλόκληρον τὴν Εὐρώ- πην. «“λ--υ- ΥΠΟΤΡΟΦΙΑΙ γύριος κοιµήσατο δεμάτη πέμ- πτῃ». Δὲν ἀναφέρεται ὅμως ἔτος. Εἰκάζομεν ὅτι ἡ ἐποχὴ καθ’ ἣν ἔζησε συμπίπτει μὲ τὴν ἐποχὴν τῶν εἰς Κύπρον ἑ- πιδρομῶν τῶν ᾽Αγαρηνῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται ὡς ἑξῆς: «Φλέγεις δὲ πάλιν τῶν ἂγαρη- νῶν µυθουργίας». Οὐδὲν ἕτερον στοιχεῖον ἀνεύρομεν ἀπὸ τὸ ὁ- ποῖον νὰ δυνηθῶμεν νὰ προσδι- ορίσωµεν τὴν Ἀερίοδαν τῆς ζω- ης τοῦ Αγίου Γιανηγυρίου. .. Ἕτερον συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὁ Ἅγιος ἐτόγχανεν ἷ- διαιτέρας τιμῆς ὑπὸ τῶν γε- ωργῶν, οἵτινες τὸν ἐθεώρουν ὡς προστάτην τῆς γεωργίας, ἀπευθύνοντες παρακλήσεις πρὸς αὐτὸν ἐν καιρῷ «ἀνομ- θρίας καὶ ἀκρίδος, ὡς τοῦτο καταφαίνεται ἐκ τῶν ἀκολού- θων: «Ρὔσαι ἡμᾶς ἐκ θλίψεως καὶ πάσης περιστάσεως, ἀκρί- δος, ἀνομβρίας τε, τῶν δεινο- τάτων µαστίγων», «Καὶ ἐκδιώ- χεις τὴν ὀλέθριον τῆς ἐρισύδης καὶ ἀπρίδος πληθύν». Αὐτὰ µόνον τὰ πληροφορια- κἁ στοιχεῖα ἠδυνήθημεν νὰ ἀν- τλήσωμεν ἐκ τῆς ᾿Ακολουθίας τοῦ ᾽Αγίου Πανηγυρίου. Κλεί- οντες τὸ παρὸν σηµείωµα προ- σθέτοµεν καὶ τοῦτο. Ὁ συγ- γραφεὺς τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ἁγίου Πανηγυρίου εἶναι, ὡς εἴπομεν καὶ ἀνωτέρω «ἄγνω- στος. Πιθανώτατα ὅμως ὡς τοιοῦτος νὰ εἶναι ὁ Παπᾶ Χρι- στόδουλος ἐκ Μαλούντας. Καὶ (Συνέχεια εἷς τὴν δ΄ σελίδα). Ἐκ τοῦ χειρογράφου ἐξά- γομεν ἐπίσης ὅτι ὁ Άγιος Πα- νηγύριος ἢτο ἀσκητής, χειρο- τονηθεὶς βραδύτερον εἰς ἱερέα. ᾿Αναφέρομεν σχετικἁ χωρία: «“ΠἹερεὺς Κυπρίων ἐχρημάτι- ΝΑ. Μο ΡΧΙΕΠΙΣΚΠΠΟΣ Κα ΙἠΜΛΡΙΙΣ ΙΝΙΧΕΡΗΙ ΣΙΜΕΡΗΗ ΗΣ ΛΡΗΝΛΣ ᾿᾽Αναχωρεῖ σήμερον, περὶ τὴν 12ην µεσημµόρινήν, εἰς ᾿Αθή- νας διὰ τῶν ἙΕλληνικῶν ᾿Αεροπορικῶν Γραμμῶν διὰ συνομµι- λίας μετὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυθερνήσεως ἐπὶ τοῦ ᾿Εθνικοῦ ἹΚυ- πριακοῦ Ζητήματος ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μα- κάριος. Τὴν Α. Μακαριότητα συνοδεύει ὁ ἐκ τῶν ᾿Εθναρχικῶν Συµ- θούλων κ. Ζήνων Ρωὠσσίδης. Πρὸ τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ Μα- ὶκαριωτάτου θὰ ἀναπεμφθῇ ἐν τῷ Καθεδρικῷ Βαῷ ᾽Αγίου ]- ΠΗΝΟΙΣΙΗΡΟΙ ΝΤ ΗΛΙΗΝ Ὑπὸ τοῦ τµήµατος ἆλληλο- Φοηθείας τοῦ Παγκοσμίου Συµθουλίου ᾿Εκκλησιῶν προσ- εφέρθησαν 100 περίπου ὑὕπο- τροφίαι διὰ τὸ ἁκαδημαϊκὸν ἔτος 1954-55 εἰς νέους καὶ νέ- ας ἐξ Ἑλλάδος διὰ σπουδὰς εἰς Καναδάν, ᾿Ιταλίαν, Γερμα- νίαν, Μ. Βρεττανίαν, Σουηδί- αν. Ἑλθετίαν καὶ ᾿Πνωμένας Πολιτείας. Αἱ ὑποτροφίαι δί- δονται εἰς φοιτητάς, κατὰ προ- τίµησιν Θεολογίας, προετοιµα- ζομένους διὰ νὰ ἀναλάδωσιν ὑπηρεσίαν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ. ὍὉ κύριος σκοπὸς τῆς προ- σφορᾶς τῶν ὑποτροφιῶν αὖ- τῶν, ὡς ἀναφέρεται εἰς σχετι- κὴν ἀνακοίνώσιν, εἶναι «νὰ δοθῇ εἰς τοὺς σπουδαστὰς ἡ εὐκαιρία περαιτέρω σπουδῶν, ἢ νὰ προσφέρῃ ἀνωτέραν ἐρ- γασίαν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ προσόντα νὰ ὤφελη- θοῦν ἀπὸ αὐτήν, ἢ ἀκόμη, νὰ προσφέρῃ εἰδικὴν διαπαιδαγώ- γησιν καὶ πρακτικἠν ἐμπειρί- αν, εἰς τὴν ἔρευναν βιθλικῶν σπουδῶν ἢ ἱστορίαν τῆς Ἐ.κ- κλησίας ἢ νεολαίας, νοσοκο- µειακὴν δρᾶσιν, θρησκευτικἠν δηµοσιογραφίαν κ.ο.κ.» Αἱ ὑποτροφίαι ἀποθλέπουν εἰς τὴν προπαρασκευἠν τῶν ὑποτρόφων δι’ ἀποτελεσματι- κἠν (δυναμικἠν) ἡγεσίαν εἰς τὰς ᾿Εκκλησίας καὶ κοινότη- τας τῆς πατρίδος των. ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΒΡΑΛΥΝΟ” Ἡ «Χριστιανικὴ Ἔνωσις ἛἜ- πιστηµόνων» ἤνοιξεν εἰς τὸ οἵ- κηµά της ἔκθεσιν μὲ ἀντικεί- µενα Βυζαντινῆς Τέχνης, ὡρ- Ὑάνωσε δὲ καὶ «Βυζαντινὸ Βραδυνὸ» μὲ ὁμιλίας καὶ προ- θολὴν εἰκόνων καλλιτεχνικῶν ἔργων Βυζαντινῆς τέχνης, μὲ ἐκτέλεσιν Βυζαντινῶν ὕμνων καὶ ἀπαγγελίαν στίχων ποιη- τῶν τῆς Βυζαντινῆς ἐποχῆς. Γωάννου σύντομος Δέῆσις, μεθ’ ἥν τὰ µέλη τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου 1θὰ ἀποχαιρετήσωσι τὸν ἀναχωροῦντα Πρωθιεράρχην. | Τὴν Αὐτοῦ Μακαριότητα ὁ Κυπριακός λαὸς προπέµπει μὲ εἰλικρινεῖς ἐκδηλώοεις ἀφοσιώσεως καὶ διαπύρους εὐχὰς ὑπὲρ εὐοδώσεως τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς Του. ᾿Αποτελεῖ γεγονὸς ἰδιαιτέρας (σημασίας τὸ ὅτι οἱ ἐπιστήμο- ἱνές µας ἐμθαθύνουν καὶ ἑκτι- Ιμοῦν τὸν Βυζαντινὸν πολιτι- :σμὸν καὶ ἰδιαιτέρως τὸ πνεῦμα τῆς Βυζαντινῆς ᾿Ορθοδοξίας. νικὸν παράγοντα, ἀφ᾿ ἕἑτέρου δὲ νὰ ἀναπτύσσεται καὶ νὰ ἀναλύε- ται ἡ σημασία τῆς ἐπιδράσεώς της καὶ ἤ τεραστία ἀποστολή της εἰς τὴν σύγχρονον κοινωνίαν. ΕΣΧΑΤΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΣ Ἡ ΛΕΜΕΣΟΣ ἐἑτοιμάζεται πυρετωδῶς διὰ τὸν Ἰαρνά- 6αλον. 'Ἑκατοντάδες λιρῶν δαπανῶνται καὶ πολύτιμος χρόνος, ὃ δποῖος ἠδύνατο νὰ διατεθῇ ἐπωφελῶς εἰς ἀγαθοὺς σκοπούς, σπα- ταλᾶται ἀσκόπως δια τὴν διοργάνωσιν μιᾶς ἑορτῆς, ἡ δποία ἔπρε- πε νὰ προκαλῇ περισσότερον τὸ αἴσθημα τῆς αἰδοῦς παρὰ τῆς ὑπερηφανείας εἰς ἐκείνους, οἵτινες πρωτοστατοῦν καὶ συμμετέ- χουν εἷς αὐτήν. Διότι ὃὅ Καρνάβαλος ἑκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι ἓν ἔθιμον παθ’ ὁλοκληρίαν εἰδωλολατρικὸν καὶ ἀντιχριστιανικόν, αὐτὸς καθ) ἑαυτὸν μαρτυρεῖ ἐσχάτην κοινωνικὴν κατάπτωσιν καὶ παρακµήν. Εάν τις ἀναλογισθῇ τὰς ποικίλας ἐκδηλώσεις τοῦ Καρναθδάλου δὲν δύναται νὰ καταπνίξῃ τὸ αἴσθημα τῆς ἀηδίας, τὸ ὁποῖον αὐθορμή- τως τὸν καταλαμθάνει. Εἶναι ἀληθῶς σιερίεργον νὰ θλέπῃ τις ἄν- θρώπους ὑπερήφανενομένους, διότι µετέδαλαν μορφὴν καὶ ὑπιὸ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἀλκοὸλ περιέπεσαν «εἰς κατάστασιν, ἥτις πᾶν ἄλλο ἢ ἀνθρώπινος δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ. Ίαὶ εἶναι περίεργον πῶς ὑπάρχουν σήμερον πυλιτισμένοι ἄνθρωποι, οἳ ὁποῖοι εὖρί- σκουν εὐχαρίστήσιν εἰς τὴν τοιαύτην κατάπτωσιν καὶ ἐπιδιώκουν τοιαύτας εὐτελεῖς ἡδονάς. 'Ὁ Καρνάδθαλος ἀποτελεῖ πληγὴν διὰ τὸν πολιτισµόν µας καὶ ἐκδήλωσιν µεγίστης καταπτώσεως τῶν ἢ- θῶν καὶ τοῦ χαρακτῆρός µας. Διὰ τοῦτο ὀφείλομεν ὅλοι νὰ ἄντι- ὁράσωµεν καὶ νὰ περιξάλωµεν διὰ τῆς περιφθονήσεώς µας ὅλους ἐκείνους οἵτινες κωφεύουν εἰς τὴν φωνὴν τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοῦ καθήκοντος παραδιδόµενοι εἰς τὰς εὐτελεῖς ἡδονὰς μιᾶς κατ’ ἐξοχὴν ἀντικοινωνικῆς καὶ θαρθάρου τελετῆς. | ΤΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΣ εὐχάριστον φαινόμενον εἶναι ἡ προθυ- µία, μὲ τὴν ὁποίαν φοιτοῦν οἳ μικροὶ μαθηταὶ καὶ µαθήτριαι εἰς τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα, τῶν ὁποίων ἡ χρησιμότης δεόντως ἐξ- ήρθη παρὰ πολλῶν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἀνάγκήη νὰ γίνῃ περὶ τού- του Λόγος. Τὸ γεγονὸς ἀποτελεῖ ἔνδειξιν τοῦ ζωηροῦ ἐνδιαφέρον: τος τῆς κοινωνίας περὶ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων καὶ συγ- χρόνως διαπίστωσιν τῆς στερεώσεως τοῦ θεσμοῦ τούτου παρ) ἡ- μῖν. ΥΠΙΙΛΝΙΗ ΤΕΥ ΚΥΠΕΥ ΜΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΙΣ, ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΚΙ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ Τοῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, θεολόγου. Κατὰ τὰς ποιητικὰς ἐκφρά- |κόσμῳ, εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τοῦ σεις τῶν θείων πατέρων, ἡ |ὀνόματος τοῦ ἐν τριάδι προσ- Ἐκκλησία εἶναι ὁ ναὸς τοῦ |κυνουµένου καὶ ὑμνουμένου Θεοῦ, τὸ ἅγιον τέμενος, ὁ οἵ- Θεοῦ καὶ ὁ καταρτισμὸς τῶν κος τῆς προσευχῆς, ἡ συνά- πιστῶν της διὰ τὸ οὐράνιον θροισις τοῦ λαοῦ, τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ ὄνομα αὐτῆς εἷ- ναι νύμφη Χριστοῦ, καθαρθεῖ- σα διὰ τοῦ ὥὕδατος τοῦ βαπτί- σµατος καὶ ραντισθεσα διά τοῦ αἵματος αὐτοῦ, νυμφικῶς στολισμένη καὶ σφραγισµένη διὰ τοῦ µύρου τοῦ ἁγίου Γινεύ- µατος. Εἶναι ὁ ἐπίγειος οὖρα- γός, εἲς τὸν ὁποῖον ἐνοικεῖ καὶ ἐμπεριπατεῖ ὁ ἐπουράνιος Θε- ός, δεδοξασµένη περισσότερον καὶ ἀπὸ τὴν Σ κηνὴν τοῦ Μαρ- τυρίου, τὴν ὁποίαν προετύπω- σαν οἱ πατριάρχαι, προεκήρυ- ἔαν οἱ προφῆται, ἐθεμελίώσαν οἱ ᾽Απόστολοι καὶ ἐδόξασαν οἱ Μάρτυρες. Ἡ ᾿Εκκλησία, εἷ- ναι ὁ θεῖος οἶκος, ὅπου προσ- εφέρθη ἡ μµυστικὴ ζωοθυσία, τὸ ἅγιον Σπήλαιον καὶ ὁ Τά- Φος της εἶναι ἡ ψυχοτρόφος καὶ ζωοποιὸς τράπεζα, µαργα- ρῖται δὲ αὐτῆς, τὰ θεῖα δόγµα- τα τῆς διδασκαλίας τοῦ Πυ- ρίου καὶ τῶν ᾿Αποστόλων. Σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὑψηλὴ ἀποστολὴ αὐτῆς ἐν τῷ πολίτευμα. Μέσα δὲ πρὸς ἆ- ποτελεσματικἡἠν καὶ καρποφό- ρον ἐκπλήρωσιν τοῦ θείου προ- ορισμοῦ της, εἶναι ἡ χάρις τῶν μυστηρίων της, ἡ ὁποία κατ- έρχεται ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κυ- ρίως κατὰ τὰς ἱερὰς συνάξεις τῆς µΧριστιανικῆς λατρείας. «Εἰς τὸν ναὸν- γράφει ὁ συγ- γραφεὺς τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς-- τὴν. διαρρύθμισίν του καὶ τὰ µέρη του, εἰς τὰς εἰκόνας, εἰς τὴν ἱερὰν ἀκολουθίαν καὶ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν ἁγίων Γραφῶν, εἰς τὴν ψαλμῳδίαν, τὰ ἐκκλη- σιαστικὰ ἔθιμα, τὴν ὅλην Πα- λαιὰν Διαθήκην, τὴν Κ. Δια- θήκην καὶ τὴν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐμθληματικῶς εἰ- ναι χαραγμένη ὡς ἐπὶ χάρτου μὲ μορφὰς καὶ γενικἁς γραμ- μὰς ὁλόκληρος ἡ θεία Οἰκο- νοµία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀν- θρώπου. Μεγαλοπρεπὲς εἶναι τὸ θέαµα τῆς θείας ᾿Ακολου- θίας τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἔκκλη- σίας µας δι’ ἐκείνους οἱ ὁποί- (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα). 2 ΕΠΙΣΙΚΟΠΟΙ ΠΑΦΟΥ Τοῦ κ. Κ. ΧΑΤΖΗΨΑΛΤΗ ὍὉ κατάλογος τῶν ᾿Επισκό- πων Πάφου, τὸν ὁποῖον παρα- θέτοµεν κατωτέρω, ἔχει μὲν φυσικὰ πολλὰ τὰ κενά, ἀλλ” ὁπωσδήποτε εἶναι περισσότε- ρον ἀκριθὴς καὶ συμπληρωμέ- νος ἢ ὁ κατάλογος τῶν Χάκ- κετ- Παπαϊωάννου. Ἡ παροῦ- σα δηµοσίευσις τοῦ καταλόγου ᾿Επισκόπων Πάφου δὲν εἶναι ᾱ- κόµη ὁριστική. Βασίζεται δὲ καὶ εἰς γενοµένας µέχρι τοῦ- δε σχετικὰς ἐργασίας, ἀλλὰ καὶ εἰς ἡμετέρας ἐρεύνας. Εἰς τὸν κατάλογον τοῦτον παρεθέσαµεν µόνον ἐπισκό- πους τῶν ὁποίων γνωρίζοµεν τὴν ἀκριθῆ ἢ κατὰ προσέγγι- σιν χρονολογίαν βίου, παρε- λείψαµεν δὲ καὶ τινας ἄλλους περὶ τῶν ὁποίων οὐδὲν ἄλλο γνωρίζοµεν ἤ µόνον τὸ ὄνο- μα. Ἐλπίζομεν εἰς τὸ μέλλον νὰ παρουσιάσωµεν κατάλογον τῶν ἐπισκόπων Πάφου κατὰ τὸ δυνατὸν πληρέστερον, θά πα- ραθέσωμεν δὲ καὶ τὴν σχετι- κἡν βιόλιογραφίαν. ΓΝοσῦΙ ΕΠΙΚΟΠΟΙ: ΠΙΦΟΥ Α) Πρὸ τῆς Φραγχοχρατίας. ᾿Ἐπαφρᾶς Τίτος Φιλάγριος Κύριλλος ἢ Κυριακὸς 325 μ.χ. ᾿Ιούλιος 3851 » Σαπρίκιος 4531 » Ὑπερόριος 471» Θεόδωρος 665» Βασίλειος --1170--1190--: Βάκχος μ-1194:-- Σά6θδας 1204 -- Β) ᾿ΕἘπὶ Φραγκοκρατίας. (μὲ τὸν τίτλον ἐπίσκοποι ᾿Αρσινόης καὶ Πάφου) ήφων 1260 -- Ἰωάννης υ--12857--95--: Μεόφυτος (πρὸ τοῦ 1320) Γεράσιμος :-- 1320 μ.χ. Μάρκος Πάντιμος -1335 μ.χ. Βαρνάθας Φεόρ. 1336-- Ὀκτ. 1337 μ.χ. Γεώργιος ο 1339--: Ματθαῖος σσ 13940--: Γρηγόριος --1368 μ.χ. Γεώργιος υ-- 13055 --] Νικόλαος σσ 1483 --ι Βικόλαος πε 999 Ἠ-τὰ Κωνσταντῖνος οπ- 1570 Γ) Ἐπὶ Τουρχοχρατίας. Χριστόδουλος 1512--: Φιλόθεος --Ι600--160Ι --ι Λεόντιος τσ 1606 -- 1611 --: Τιμόθεος ε-- 1618 --ι Μακάριος περὶ τὸ 1631 μ.χ. Γερμανὸς περὶ τὸ 1631 μ.χ. Γαθριὴλ 1-1θδ]-- Μακάριος 1--Ίθ68--: Μελέτιος -1θτθ-- ΒΜεκτάριος Τριμυθοῦντος ὡς πρόεδρος Πάφου ---1676--: ------ᾱ- [ ΣΥΗΛ:ΛΡΙΑ ΤΟΝ ΙΕΙΜΛΡΠΡΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄’ σελίδα). πιθανώτατον ὅτι πολλοὶ ἐξ αὐτῶν οὔτε κἂν ἀνεκηρύχθη- σαν ἐπισήμως ὑπὸ τῆς Ἔκκλη- σίας, εἴτε γενικῶς εἴτε τοπι- κῶς, εἰς ᾽Αγίους. Τὰ Συναξά- ριά των, ἐνῶ ὁμιλοῦν περὶ πολ- λῶν ἄλλων λεπτομερειῶν, δὲν μνημονεύουν οὔτε πότε οὔτε ποῦ οὔτε ὑπὸ ποίας συνθήκας ἀνεκηρύχθησαν ἅγιοι. Τὸ τοι- οὗτον, ἐννοεῖται, δὲν κωλύει ποσῶς, ὡς φαίνεται, τὴν λα- τρείαν τῶν ἀνεπισήμων, ἂς εἴ- πωµεν, ἁγίων τούτων, τοὐλάχι- στον ἐκεῖ ὅπου εἶναι περισσό- τερον γνωστοί. Τὸ νεγονὸς ὅ- τι δὲν ἀναγράφονται κἂν εἰς τὰ παλαιότερα ἡΜηναῖα, τὰ χρησιμοποιούμενα ὑπὸ τῆς Ἐκ κλησίας, ἀλλὰ µόνον εἰς ὅσα ἔχουν ἐκδοθῆ περὶ τὸ μέσον τοῦ 19ου αἰῶνος ἢ μετ αὖ- τό, ἐπιθεθαιοὶ τὴν ὑπόνοιαν ὅ- τι τρόπον τινὰ ἀνεπισήμως εἰἶσ- ἤλθον εἰς τὴν χορείαν τῶν 'Α- γίων, τῶν ὁποίων ἡ μνήμη ἔπι- τελεῖται κατὰ τὰς διαφόρους ἡμερομηνίας τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὡς ἀναγράφεται εἰς τὰ Μηναῖα. Ἡ τυπικὴ ἔγκρισις τῆς Ἐκ- Κλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἥτις προτάσσεται τῶν ἐκδόσεων τῶν Μηναίων τούτων, δὲν συν- επάγεται κατ ἀνάγκην τὴν ἐπίσημον ἀνακήρυξιν τῶν “Α- γίων τούτων ὑπὸ τῆς Ἔκκλη- σίας, ἐφ᾽ ὅσον, ὡς εἴπομεν, οὐ- δεµία͵ μνεία γίνεται συνοδικῆς ἀποφάσεως περὶ τῆς τοιαύτης ἀνακηρύξεως. ᾽Αλλὰ τοῦτο, ὡς ἐλέχθη, οὐδόλως ὑποτιμᾶ τὴν ἀξίαν τῶν νεωτέρων τού- των ἀθλητῶν τῆς ἐκκλησίας μας καὶ τὴν λατρείαν, τὴν ὅ- ποίαν ἀπονέμει πρὸς αὐτοὺς ὁ λαός. Τὸ δεύτερον σημεῖον, ὅπερ παρατηροῦμεν περὶ τῶν Νεο- µαρτυρων τούτων, εἶναι ὅτι πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν ἔζησαν ἢ ἤθλησαν τοὺς τελευταίους αἱ- ὤνας τῆς δουλείας τοῦ ἕλληνι- κοῦ ἔθνους ὑπὸ τοὺς Τούρκους καὶ μάλιστα περὶ τοὺς τελευ- ταίους χρόνους πρὸς τὴν Ἑλ- ληνικὴν ᾿Ἐπανάστασιν καί, ὡς ἑπόμενον, ὑπέστησαν τὸ μαρ- τυριον ὑπὸ τῶν ἀλλοπίστων κατακτητῶν. Ἔχομεν ἐπὶ πα- ραδείγµατι ὑπ ὄψιν µας τὸν Βίον καὶ τὸ Μαρτυρολόγιον τοῦ Αγίου ον δόξου αρτυρος Παν. εἡμονος τοῦΜεί ος, τοῦ ἐκ Σπε. καταγομµένου, ρήητῃ δὲ ἀθλή- σαντος»,(2) ὁ ὁποῖος μεῖ- ραξ εἰσέτι ἐμαρτύρησε, διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὸν δίαιον ἐξισλαμι- σµον περὶ τοὺς χρόνους, ὡς εἰκάζεται ἐκ τοῦ βίου του, τῆς Ελληνικῆς Επαναστάσεως. Πολλά καὶ ἐνδιαφέροντα εἶναι τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἐπετέ- λεσαν τὰ λείψανα τοῦ γνεαροῦ Μάρτυρος περιαγόµενα ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ὑπὸ τῆς μητρὸς αὐτοῦ καὶ τῶν ὁποίων ἡ περι- γραφὴ εἰς τὸν προαναφερθέν- τα Βίον εἶναι ἀπὸ πολλῶν ἆ- πόψεων ἐνδιαφέρουσα. Τούτου ἡ µνήµη ἑορτάζεται τὴν ΙΔ΄ Μοεµόρίου, ὡς ἀναγράφεται εις τὴν τυπικὴν ᾿᾽Ακολουθίαν τοῦ Ἁγίου τούτου τὴν ἐκδο- θεῖσαν ὑπὸ τοῦ Κ. Δουκάκη τὸ 1896 ἐν ᾿Αθήναις, ἔνθα καὶ τὸ συναξάριον αὐτοῦ. , Αλλος τοιοῦτος Νεομάρτυς εἶαιὸὁ Αναστάσιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων, τοῦ ὁποίου τὸ µμαρτύριον καὶ ἡ θερμὴ Χριστιανικὴ Ἠπίστις προσηλύτισαν εἰς τὸν Χριστι- ανισμὸν καὶ ἕνα τῶν υἱῶν τοῦ Τούρκου διώκτου του ὀνόματι (2) Κ. Δουκάκη: ᾿Ακολουθία καὶ Βίοι τῶν Αγίων Φιλίππου, Κωνσταν- τίνου, Παντελεήμονος, ᾿Αθῆναι 1996. σελ. 36 κ. ἐξ. Μουσᾶν, ἀσκητεύσαντα ὕστε- πίστεως ὑπὸ τὸ ὄνομα α- νιὴλ ὁ ἐδξ Ἴσμαηλι- τῶὢ ν. Τὸ μαρτύριον τοῦ Α- γίου ᾿Αναστασίου τοῦ Νεομάρ- τυρος ἐπισυνέθη ὡς ἐμφαίνε- ται ἐκ τοῦ Βίου του, (3) περὶ τὰ µέσα τοῦ Ίδου αἰῶνος, δε- καετηρίδας τινὰς πρὸ τῆς ἐκ- ρήξεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἔπα- γαστάσεως, ἡ δὲ μνήμη του τε- λεῖται, ὡς ἀναγράφει ἡ ᾿Ακο- λουθία του, τὴν ΙΗ΄ Βοεμθρί- ου. Τῇ ΙΔ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Νο- εµθρίου τελεῖται καὶ ἡ μνήμη ἄλλου Βεομάρτυρος, τοῦ 'Α- γίου Κωνσταντίνου, τοῦ ἐκ τῆς νήσου Ὕ- δρας καταγομµένου, µαρτυρήσαντος δὲ ἐν Ρόδῳ, ὃ- πὸ τῶν Τούρκων περὶ τὸ 1805. Τούτου τὸν δ6ίον ἔγραψεν ὁ προειρηµένος Νικόδημος 'Α- γιορείτης, εἰς ὅν ἀποδίδεται καὶ ἡ ᾽Ακολουθία του. Ὁ νεο- μάρτυς οὗτος προσῆλθεν ἔκου- σίως εἰς τὸ µαρτύριον, ἵνα ἐξ- αγνισθῇ ἐκ τῆς ἐξωμοσίας τῆς πίστεως τῶν πατέρων του εἰς νεαρὰν ἡλικίαν, καὶ διότι ἐπέ- µενεν νὰ ἐκχριστιανίση τὸν Τοῦρκον διοικητὴν τῆς Ῥόδου. Εν ἐκτάσει τὰ τοῦ δίου καὶ τοῦ μαρτυρίου τοῦ νεοµάρτυ- ρος τοὔῦτου ἀναγράφονται εἷς τον προµνηµονευθέντα Συνα- ξαριστὴν τοῦ κ. Δουκάκη (σελ.363), περιληπτικῶς δὲ εἰς τὸ Μηναΐῖον τοῦ Μοεμθρίου τὸ ἐκδοθὲν ὑπὸ ᾿Ιωάννου Μαρτί- νου ἐν ᾿Αθήναις τὸ 1896. (Εἰς τὰ παλαιότερα Μηναῖα δὲν αναγράφονται, ὡς εἴπομεν, οἱ νεοµάρτυρες οὗτοι). Εἶναι προφανὴς τώρα ἡ ση- µασία, τὴν ὁποίαν ἐνεῖχεν ἡ ἆ- γιοποίησις, ἔστω καὶ ἀνεπίση- μος, τῶν νεομαρτύρων τούτων διὰ τὸν ὑπόδουλον ἛἝλληνι: σμὸν καὶ ἡ σύνταξις τοῦ Βίου Καὶ τοῦ μαρτυρίου των καὶ ἡ κυκλοφορία των ἀνὰ τὸν Ἑλ- ληνισμὸν ὑπὸ εὐλαθῶν χειρῶν., Διότι ἀσφαλῶς πρέπει νὰ ὑπο- θέσωµεν ὅτι τοιοῦτοι Βίοι, ἔ- στω καὶ ὑπὸ προχειροτέραν µορφήν, συνετάσσοντο καὶ ἐ- Κυκλοφόρουν εὐθὺς ἁἀμέσως μετὰ τὸ μαρτύριον, ἐπὶ τῶν ὁ- ποίων ἐθασίσθησαν µεταγενέ- στεραι ᾽Ακολουθίαι καὶ Συνα- ξάρια. Προθάλλονται οὗτοι ὡς ὑποδείγματα καρτερίας καὶ ἐμμονῆς εἰς τὴν Χχριστιανικὴν θρησκείαν τὰ δὲ θαύματά των εἶναι ἡ ἔμπρακτος δικαίωσις τῆς ἐμμονῆς των ταύτης διὰ τῆς ἐπ᾽ αὐτοὺς ἐπελεύσεως τῆς Θείας Χάριτος. Εἰς µίαν περί- 0δον ὅπως ἡ Τουρκοκρατία, καθ’ ἣν ὁ ἀλλόθρησκος κατα- κτητὴς ἐδίαζε τοὺς δούλους νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴν πατρῴαν θρησκείαν͵, εἶναι προφανἠς ἡ σκοπιµότης, τὴν ὁποίαν ἐνεῖ- χεν ἡ προθολὴ τῶν παραδει- γµάτων τούτων, διὰ νὰ στηρἰ- ζωσι τοὺς χειµαζοµένους “Ελ- ληνας εἰς τὴν θρησκείαν τῶν πατέρων των, ἡ ὁποία ῆτο ἅλ- λωστε καὶ ὁ ἰσχυρότερος µετα ξὺ. αὐτῶν συνεκτικὸς κρίκος, καὶ τὸ φανερώτερον σημεῖον τῆς ἀγεφυρώτου ἀντιθέσεως αὐτῶν πρὸς τοὺς κατακτητάς των. Τὸ παράδειγµα ἰδίως τοῦ νεαροῦ μάρτυρος Παντελεήμο- νος εἶναι σαφέστατος ὑπαινι- γμὸς διὰ τὸν κίνδυνον, τὸν ὁ- ποῖον διέτρεχον οἱ Ἑλληνό- παιδες ἐκ τοῦ ἐξισλαμισμοῦ εἴτε δολίως εἴτε καὶ διὰ θιαί- ὧν µέσων ἐπιδιωκομένου ὑπὸ τῶν κατακτητῶν. «Οτε δὲ ἕ- φθασεν εἰς τὸν ἑνδέκατον χρό- νον τῆς ἡλικίας του», λέγει τὸ Συναξάριόν του, «ἠθουλήθη- σαν (οἱ ᾿Αγαρηνοὶ) νὰ τὸν τουρκίσουν θέλοντα καὶ μὴ θέ- (3) ἔ.α σελ. 3 κ. ἐξ. Λεόντιος --Ί1678-- Γερμανὸς 1-168ο--1692--: Νικηφόρος --1698--1704--: Χριστόδουλος πρ ᾿Αθανάσιος 7-14 Μαΐου 170 Παρθένιος --1τ]ὸ--: ᾿Γωακεὶμ 1130-31 --: Δυονύσιος 1733--1738--: ᾿Γωακεὶμ 1740--1162 Χρύσανθος 1762-1767 Πανάρετος 1167-1790 δὠφρόνιος 1790-1805 Χρύσανθος 1805--18521 Πανάρετος 1821--1827 Χαρίτων 1827-1854 Λαυρέντιος 1855--1869 Βεόφυτος 1869--18868' Δ) Ἐπὶ ᾽Αγγλοχκρατίας. Ἐπιφάνιος 1890-1899 ᾿Ιάκωθος 1910-1924. Λεόντιος 1930-1941 Κλεόπας 1948-1951 Φώτιος 1951-- ρον μετὰ θερμῆς χριστιανικῆς᾽ ΜΕΙΗ ΤΟΥΣ α΄ «Οὐδὲν κακὸν ἅμικτον κα- λοῦ» ἔλεγον οἱ ᾿Αρχαῖοι µας πρόγονοι. ᾽Απὸ Χριστιανικῆς ἀπόψεως δυνάµεθα νὰ εἴπώ- μεν, ὅτι αἱ θεομηνίαυ οἱ σει- σμοὶ καὶ αἱ ἄλλαι συµφοραί, αἴτινες ἐπισκήπτουσι κατὰ τῆς ταλαιπώρου «ἀνθρωπότητος, δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν τωφ- λῶν νόµων τῆς Φύσεως, ὣς πα- ραδέχονται οἱ Αθεοι, ἁλλὰ εἶναι δοκιµασίαι στελλόμεναι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοκιµασθῇ ἡ πίστις ἡμῶν καὶ ἵνα δι’ ἆ- γώνων, µόχθων καὶ θυσιῶν στερεωθῶμεν εἰς τὴν ᾿Αρετήν, ἥτις εἶναι ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὰς τὰς σκέψεις ἑκάμα- μεν ὅταν ἐπισκεφθέντες τὴν Παιδικὴν Στέγην ἐν τῇ Σεθε- ρείφῳ Παιδικῇ ᾿Εξοχῃ, ὅπου διαµένουσι τὰ σεισµόπληκτα παιδιὰ τῆς Πάφου, ἐθαυμάσα- μεν καὶ ἐξετιμήσαμεν τὸ Ερ- γον τῆς Χριστιανικῆς Φιλαν- θρωπίας ὑπὸ τὴν αἰγῖδα τῆς Πνευματικῆς ᾿ Αδελφότητος. Τάξις, καθαριότης, τροφὴ ἐ- παρκὴς καὶ Ὑγιεινή. Ἡ διατροφὴ τῶν µπαιδιῶν τῆς Παιδικῆς Στέγης σύμφω- να μὲ τὸ ἀνηρτημένον διαιτο- λόγιον τῆς Ἑθδομάδος περι- λαμθάνει τέσσαρας ἡμέρας τῆς Ἑθδομάδος κρέας µεση- μερι καὶ βράδυ μὲ χορταρικἁἀ καὶ πατάτες µίαν ἡμέραν, τὴν Δευτέραν, ὅσπρια ἢ «φυτικὴν τροφὴν µόνον τὸ µεσημµέρι, ἑνῷ καὶ κατὰ τὰς πέντε ἡμέ- ρας τὸ πρωῖ δίδεται γάλα, βούτυρον, τυρί, μαρμελάδα καὶ µόνον δύο ἡμέρας τῆς ἑ- θδοµάδος νηστήσιµα, τὰ ὁποῖ- ατὰ παιδιὰ τρώγουσι μὲ ἑξ- αιρετικὴν εὐχαρίστησιν. Με- ρικὰ παιδιὰ ἀφίνουν εἰς τὸ πιᾶτο τὸ κρέας των διότι προ- τιμῶσι τὸ συνοδεῦον τὸ κρέας χορταρικόὀν. Κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπισκέψεώς µας τὴν πα- ρελθοῦσαν Πέμπτην, γονεῖς παιδιῶν ἀπὸ τὸ Στρουμπὶ καὶ τὴν ᾽Αμαργέτην τόσον ἔμει- ναν εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὴν ἐν γένει διαθίώσιν τῶν παι- διῶν καὶ τὴν διατροφήν των, ὥστε ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶπε: «ἰκαὶ ὁ πλουσιώτερος ἀπὸ τὴν Πά- φον δὲν θὰ ἔτρεφε τόσον κα- λὰ τὰ παιδιά του.» Κατ’ ἐξοχὴν ὅμως ἡ παρε- χομένη σωματικὴ καὶ ψυχική, ἀγωγὴ διά καταλλήλου διδα- σκαλίας εἶναι οἱ καρποὶ τῆς συντηρήσεως καὶ διαπαιδαγῶ- γήσεώς τῶν παιδικῶν αὐτῶν πλασμάτων, τὰ ὁποῖα, Κύριος οἵἶδε, εἰς ποῖον σημεῖον ἑἐξα- θλιώσεως θὰ εὑρίσκοντο, ἂν ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία καὶ ἡ ἙἝλ- ληνικἡ Κοινωνία δὲν παρεῖχον εἰς αὐτὰ στέγην, τροφὴν καὶ µόρφωσιν. Καὶ ὅταν τὰ παιδιά αὐτὰ μεγαλώσουν καὶ ἐννοῶσι τὴν Εὐαγγελικὴν περικοπὴν τοῦ κατὰ Ματθοῖον Εὐαγγελίου (Κεφ. 25ον) τὸ ὁποῖον ἀνα- γινώσκεται κατὰ τὴν ἄυρια- κὴν τῆς ᾿Απόκρεω «Δεῦτε οἱ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΣΕΙΣΜΟΥΣ ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ Τοῦ κ. Ν. Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ, ἰατροῦ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός µου κληρονοµήσατε τὴν ἧτοιμα- σµένην ὑμῖν Βασιλείαν ἀπὸ καταθολῆς κόσμου. ᾿Επείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ µοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ µε, ξέ- γος ἥμην καὶ συνηγάγετέ µε, γυμνὸς καὶ περιεθάλετέ µε... θὰ σκεφθῶσι «καὶ ἡμεῖς» ἔπει- νάσαµεν καὶ ἐδιψάσαμεν καὶ εὕρομεν τροφήν, στέγην καὶ ἐν δύµατα χάρις εἷς τὰ φιλάνθρω- πα καὶ χριστιανικἀἁ αἰσθήμα- τα τῶν ἐν Χριστῷ ἁδελφῶν μας, καὶ τὴν στοργικὴν µέρι- µναν τῆς Μητρὸς ᾿Εκκλησίας. Καὶ ἔχομεν καθῆκον, ἐπομέ- νως, νὰ ἀποδώσώωμεν τὰ τόσα. πρὸς ἡμᾶς εὐεργετήματα Φφαι- νόµενοι καὶ ἡμεῖς Εὐεργέται πρὸς τοὺς συνανθρώπους µας, πρόθυμοι ἀκόμη καὶ εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τῆς Πατρίδος µας». Μὲ αὐτὰ δὲν θέλοµεν βεθαί- ὡς νὰ εἴπωμεν ὅτι ἔπρεπε νὰ προηγηθῶσιν οἱ σεισμοὶ καὶ αἱ ἄλλαι,. θεοµηνίαι διὰ νὰ δοκιµασθῇ καὶ διαλάµψη ἡ Αρετή. ᾽Αλλοίμονον! Βαρεῖ- α ὑπῆρξεν ἡ θυσία τῶν τεσ- σαράκοντα νεκρῶν καὶ τῶν ὑπερεκατὸν τραυματιῶν. Εἰς τὰς ἐκ τοῦ σεισμοῦ κακοπα: θείας ὀφείλεται, πιθανώτατα, καὶ ὁ θάνατος τοῦ ἀειμνήστου Χριστοδούλου Γαλατοπουλου, τοῦ δυναμικοῦ ἐκείνου ᾿Ἔθνι- κοῦ ἀγωνιστοῦ. ᾽Αλλά δὲν δυ- νάµεθα, ἀφ᾿ ἑτέρου, νὰ κατα- νοήσωμεν τὰ θελήµατα τοῦ Θεοῦ, οὔτε νὰ διῖδωμεν τὰς ἀνεξερευνήτους Αὐτοῦ βουλάς. Αλλως τε καὶ εἰς τὴν Κυρι- ακὴν προσευχἠν λέγομεν «καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρα- σμὸν....» τς Ἐπληροφορήθημεν ὅτι ἐπι- κριταί. τινες κατεγέλων ἡμῶν, διότι ἐσχετίσαμεν τὸ ζήτημα τῶν σεισμῶν, φυσικῶν φαινο- µένων ὣς διακηρύττουσι, μὲ ζητήµατα θρησκευτικά. Εἰς τοὺς τοιούτους ἐπικριτὰς θὰ ἀποτείνωμεν τὰς ἑξῆς ἁπλᾶς ἐρωτήσεις: «Πῶς συμθαίνει ὥστε ἡ Γῆ νὰ κινῆται περὶ τὸν ἄξονά της καὶ περὶ τον Ἠλιον, χωρὶς νὰ συγκροῦε- ται μετὰ τῶν ἄλλων οὐρανίων σωμάτων Καὶ πῶς συμθαίνει ὥστε τὰ ἑκατομύρια τῶν οὗ: ρανίων σωμάτων νὰ διαγρά- φωσι τὴν τακτικὴν καὶ ὥρισμε- νην τροχιάν τῶν» Δὲν ὑπάρχει µία Δύναμις ᾽Ανωτάτη, ἥτις κατευθύνει τὰ τοῦ κόσμου Ἠτο ἄρά γε τυχαῖον το γεγονὸς ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐξορίας ἐκ Κωνσταντινου- πόλεως τοῦ Αγίου ᾿]Ιώάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὑπὸ τῆς ἐκ- τραχηλισθείσης Αὐτοκρατε ἰ- ρας Εὐδοξίας συνέθη ἐν Κωνσταντινουπόλει σεισµὸς Καὶ ἀκόμη πῶς συνέθη ὥστε κατὰ τὴν ὥραν τῆς Σταυρῶώσε- ως τοῦ Κυρίου νὰ γίνῃ ἐν τῇ «ἱερουσαλὴμ ὁ σεισμὸς ἐκεῖ- νος ὅστις ἔκαμε τὸν Ρωμαῖον ἑκατόνταρχον νὰ φοθηθῇ σφὀ- δρα καὶ νὰ ἀναφωνήσῃ «Αλη- θῶς Θεοῦ υἱὸς ἣν Οὗτος» (Κατὰ Ματθαῖον Κεφ. 27ον). λοντα. Όθεν µίαν ἡμέραν ἥρπασαν αὐτόν... καὶ μὲ λό- γους πρῶτον καὶ ὑποσχέσεις, ὡς τάχα νὰ τὸν τιμήσουν καὶ νὰ τὸν προθιθάσουν εἰς ἀξιώ- µατα. “Ο δὲ ποσῶς μὴ πειθόµε- νος αὐτοῖς ἁλλὰά βδελυττόμε- νος καὶ µυκτηρίζων τὴν πλά- νην αὐτῶν καὶ ἀσέθειαν, ρί- ψαντες κατὰ γῆς (5ἱς) ἐρρά- θδιζον αὐτὸν ἀνηλεῶς, ὥστε ἕ- τρεχον αἵματα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτοῦ. εἶτα ἔδεσαν ἀπὸ τὰς µασχάλας μὲ σχοινίον καὶ ἐ- κρέµασαν αὐτὸν δέροντες πολ- λὰς ἡμέρας» ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς μητρός του, πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ μάρτυς ἔλεγε: «Μὴ φοθοῦ, μῆτερ µου, ὅτι ἐγὼ ἕτοιμος εἶμαι νὰ ὑπομείνω πᾶσαν θά- σανον καὶ τιµωρίαν δι ἀγά- πην τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀποθά- νω εἰς τέλος, καὶ τὸν Χριστόν µου δὲν ἀρνοῦμαι πώποτε». Καὶ εἰς τὴν διήγησιν τοῦ μαρτυρίου τοῦ Αγίου ᾿Ανα- στασίου ἡ ἰδία σκοπιµότης εἷ- ναι προφανής. Λέγουν οἱ ᾿Αγα- ρηνοὶ θλέποντες τὴν πίστιν τοῦ Ἁγίου: «Αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶναι πολλὰ σκληροὶ καὶ δὲν ἀφίνουν τὴν πίστιν των, ἐὰν καὶ ἤθελε τοὺς κάνει τινὰς πολλὰ καὶ μεγάλα θάσανα». Καὶ κατωτέρω εἰς τὴν συζήτη- σιν τοῦ ἁγίου τούτου πρὸς τὸν θαυμαστήν του Μουσᾶν εἶναι Φανερὰ ἡ προσπάθεια νὰ κατα δειχθῃ ἡ ὑπεροχὴ τῆς χριστια- νικῆς θρησκείας ὑπεράνω ἐἑ- κείνης τῶν διωκτῶν του. ᾽Ακόμη παρατηρεῖται ἐν αὐτοῖς καὶ προσπάθεια ἆ- μύνης τῶν ὀρθοδόξων ἐναντί- ον τῆς δολιότητος τῶν Λατί- νων, οἱ ὁποῖοι ἐπωφελούμενοι, ὡς πάντοτε, τῶν περιστάσεων τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, στην νὰ παρα- σύρουν τοὺς Ἓλληνας εἰς τὸ Δυτικὸν δόγµα. Οὕτω εἰς τὴν διήγησιν περὶ τοῦ Δανιὴλ τοῦ ἐξ ᾿Ισμαηλιτῶν, περὶ οὗ ἀν- εφέροµεν ἀνωτέρω, προστίθεν- ται καὶ τὰ ἑξῆς: «Τὸ ὁποῖον (τὴν. μεταστροφὴν τοῦ Μουσᾶ εἰς τὴν ὀρθοδοξίαν) καὶ µα- θόντες οἱ Λατῖνοι ἠθουλήθη- σαν νὰ τὸν διαστρέψουν εἰς τὰ ἴδικά των σαθρά δόγµα- τα, ὅστις ὡς ἀστήρικτος ἀκό- µη τότε ἐσαλεύθη µμικρὸν ὁ λογισμός του. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς τὸν ἐθοήθησεν καὶ δὲν τὸν ἄφισε νὰ ἀπατηθῇ, ἀλλ ἔμεινε στερεὸς εἰς τὴν ὀρθό- δοξον πίστιν». Εἶναι. ὅμως ἀξιοσημείώτον ὅτι καὶ ἐναντίον ἄλλων κινδύ- νων ἐζήτουν οἱ συντάκται τῶν Συναξαρίων τούτων νὰ δια- σφαλίσωσι τοὺς Ἕλληνας Ὁρ- θοδόξους, τοῦ κινδύνου τοῦ κλονισμοῦ τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Θεὸν ἐκ τῶν διαφόρων ἐπι- στημονικῶν θεωριῶν τῆς ἔπο- χῆς. Τοῦτο εἶναι ἀναμφισθή- τητον ἔκ τινων σαφῶν ὑπαινι- γμῶν ἐν αὐτοῖς, ὣς οἱ περι- εχόμενοι εἰς τὸν μνημονευθέν- τα Βίον τοῦ Αγίου Βεομάρ:- τυρος Παντελεήμονος. 'Ὁμιλῶν ὁ συντάκτης του περὶ τῆς ἀνα- κομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ μάρτυρος εἷς Ελλάδα καὶ τῶν ἐπιτελεσθέντων τότε θαυ- µάτων ἐπάγεται ὅτι δι’ αὐτῶν «ἐπεκυρώθη μᾶλλον ἡ ἁγιότης αὐτοῦ...οὐχ ὅτι ὁ ἅγιος ἔχει χρείαν ἀποδείξεως ἁγιότητος, διότι ἀπὸ Θεοῦ ἐδοξάσθη εἰς τὴν ἄληκτον µακαριότητα, ἆλ- λὰ πρὸς στηριγμὸν εὐσεθείας καὶ κλονουμµένων ἀδελφῶν ἀπὸ τὰς ἐρεσχελίας τῶν ἀθέων φυ- σιολογιστῶν τῶν δοξαζόντων τὸ αὐτόματον καὶ τὸ οὐκ ἔστι Θεός, ἐκ τῶν ὁποίων κινδυνεύ- ει τὴν σήμερον ἡ εὐσέδεια». Ας μὴ λησμονῶμεν δὲ ὅτι µέ- χρι τῶν µέσων σχεδὸν τοῦ 19 αἰῶνος εἶχον διαδοθῆ ἀνὰ τὸν κόσμον αἱ περὶ ἀἁθιογενέσεως θεωρίαι τοῦ Γερμανοῦ Λεῖμ- πιχ κατ᾽ ἀρχὰς καὶ τοῦ Γάλ- λου Πουσὲ ἀργότερον καὶ ἄλ- λων, καθ᾽ ἅς ἡ ζωὴ γεννᾶται αὐτομάτως, μέχρις ὅτου αὗται ἀνετράπησαν ὁριστικῶς διὰ τῶν πειραµάτων τοῦ μεγάλου Παστέρ. Εἶναι τοῦτο ἐνδεικτι- κὸν τοῦ ὅτι καὶ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων, ἐκείνων ἰδίως οἱ ὁ- ποῖοι ἔζησαν ἐν Εὐρώπῃ, ἦσαν γνωσταὶ αἱ ὑλιστικαὶ ἐκεῖναι θεωρίαι, ἐναντίον τῶν ὁποίων ἐζήτουν νὰ προφυλάξουν τοὺς ἁπλοϊκοὺς ΧἈριστιανοὺς οἱ συν- τάκται τῶν Βίων τῶν Αγίων τούτων. ᾿Εναντίον τῶν κενοδό- ἔἕων ἠἐκείνων ἐπιστημονικῶν δῆθεν θεωριῶν ἀντέτασσον οὗ- τοι τοὺς μάρτυρας τῆς Χριστι- ανικῆς πίστεως καὶ τὰ θαύμα: τά των, τὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς εὔὕ- ρισκον περισσοτέραν ἀπήχη- σιν εἰς τὴν ψυχἠν τῶν Ἑλλή- νων, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἐκριζωθῇ ἡπα- τρώα θρησκεία. 'Ἠσαν τὰ συ- γαξάρια ταῦτα στήριγμα τῆς πίστεως τῶν δούλων “Ελλήνων εἰς τὰς ὥρας τῆς δοκιµασίας | των, ἀλλὰ συνάµα καὶ ῥἐν- τρύφηµα ἀπαράμιλλον εἰς τὴν ἀγωνιώδη νύκτα τῆς δουλεί- ας των. Θ. Α. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΠΕΝΠΙΤΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1964. [ ΝΜΙΙΙ ΜΙΠΙ ΗΙΠΝΙΙν ΚΑΙ ΒΙ ΝΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΙ ΛΥΤΗΣ Τοῦ κ. Ἐν ἔτει 1570-71, ἐπὶ Σουλ- τάνου Σελὴμ τοῦ Β΄, ἡ Κύ- προς κατελήφθη ὑπὸ τῶν Τούρκων, οἵτινες ἀφήρεσαν ταύτην παρὰ τῶν ᾿Ενετῶν. ὍὉ καταλαθὼν τὴν νῆσον Μουσταφᾶ πασᾶς ἐλθὼν εἰς διαπραγματεύσεις μετὰ τῶν Ἑλλήνων κατοίκων παρεχώρη- σεν εἰς αὐτοὺς προνόµοια. Με- τὰ δὲ τὴν ἐπάνοδον αὐτοῦ εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἐπιτροπεί- α Κυπρίων σπεύσασα εἰς Βα- σιλεύουσαν ἐπέτυχεν ὥστε τὰ προνόµοια ταῦτα νὰ ἐπικυρω- θῶσι καὶ ὑπὸ τῆς ὑψηλῆς Πύ- λης. Συνίσταντο δὲ ταῦτα εἰς τὰ ἑξῆς: 1). Οἱ Ἔλληνες Ορθόδοξοι (Ροὺμ) νὰ ἔχωώσιν ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐξασκῶσιν ἐλευθέρως τὰ τῆς θρησκείας αὐτῶν, 2) Νὰ ἐἑξαγοράζωσι τὰ τυ- χὸν κατασχεθέντα Μοναστή- ρια, πρὸς δὲ καὶ οἰκίας καὶ κτήµατα προσοδοφόρα, τὰ ὁ- ποῖα θὰ ἦσαν ἐφεξῆς ἀναφαί- ρετα ἀπ᾿ αὐτῶν. Οἱ Τοῦρκοι κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη ἐδείχθησαν ἤΗπιοι πρὸς τοὺς Κυπρίους ἕως οὗ τακτο- ποιήσωσι τὰ τῆς Διοικήσεως καὶ τῆς φορολογίας. ᾽Αλλὰά σὺν τῷ χρόνῳ ἀπέθησαν τυ- ραννικοἰὶ καὶ σκληρότατοι ἰδίᾳ περὶ τὴν εἴσπραξιν τῶν πολλα- πλῶν φόρων. Ἡ Κύπρος ἐκυθερνᾶτο ὑπὸ Πασᾶ, ὅστις ὑπήγετο ὁτὲ μὲν ὑπὸ τὸν Μέγαν Βεζύρην, ὁτὲ δὲ ὑπὸ τὸν ᾽Αρχιναύαρχον, οἵ- τινες εἶχον καὶ ἰδιαιτέρας προ- σωπικὰς ἀπολαύσεις ἐκ τῆς νήσου, ἑἐκτὸς καὶ ἄλλου πο- σοῦ, τὸ ὁποῖον ἐλάμθανον πα- ρὰ τοῦ πασᾶ, ἐξαγοράζοντος τὴν διοίκησιν αὐτῆς, ὁ δὲ πα- σᾶς ἐξεμίσθου τοὺς φόρους εἰς τοὺς διαφόρους δηµοσιώνας ἢ τελώνας ἤτοι ἐνοικιαστάς, οἱ ὁποῖοι ἐχαρακτηρίζοντο δι- ἀ τὴν ἁπληστίαν καὶ σκληρόὀ- τητα αὐτῶν ἀπέναντι τῶν Φο- ρολογουµένων, εἰσπράττοντες παρ᾽ αὐτῶν περιπλέον διὰ νὰ δίδωσιν εἰς τὸν πασᾶν, οὗτος δὲ εἰς τοὺς προστάτας αὐτοῦ. Οἵ κάτοικοι εὕρισκον προ- στασίαν τινὰ εἰς τὴν Ἔκκλη- σίαν, ἥτις ὅμως ἐν ἀρχῇ ῆτο ἀνίσχυρος. Τοῦ χρόνου δὲ προϊόντος, βοηθουµένη καὶ ὁ- πὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ- χείου, ἀπέθη ὁ ἐπίσημος προ-|λέ στάτης τῶν Χριστιανῶν, τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἀναγνωρισθέν- τος ὡς ᾿Εθνάρχου (Μιλλέτπα- ση) μετὰ τῶν προνοµοίων, τῶν ὁποίων ἀπήλαυε καὶ τὸ Πα- τριαρχεῖον. Ὡς τοιοῦτος ἠδύ- νατο νὰ κατήγγελλε πᾶσαν ῥὁ- πέρθασιν τῆς διοικήσεως καὶ τῶν φορολόγων εἰς τὴν ὙΎψη- λὴν Πύλην. Τοῦτο καὶ ἐγένετο εἰς ὡρισμένην περίστασιν καθ᾽ ἣν ἡ Πύλη ἔστειλεν ἐξεταστήν, διότι ἤθελε νὰ περιορίσῃ τὰς αὐθαιρεσίας καὶ καταχρήσεις τοῦ πασᾶ καὶ τῶν ᾽Αγάδων ἐ- νοικιαστῶν τῶν φόρων. Οὕτω πως ἔζησαν καὶ οἱ Κύ- πριοι, ὡς πάντες οἱ ὑπόδουλοι ὑπὸ τὴν προστασίαν τῆς Ἐκ- κλησίας, εἰς τὴν ὁποίαν τόσα ὤφειλον, καὶ ὀφείλουν καὶ σή- μερον. ᾿Ανασύστασις τῆς Ἐνχκλησίας τῆς Κύπρον. Ἡ ᾿Ἐκκλησία τῆς Κύπρου οὖσα ᾽Αποστολικὴ καὶ Αὐτο- κέφαλος, μετὰ ἰδιαιτέρων προ- νοµίων τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ή- ρίθµει ἐπὶ τῶν Βυζαντινῶν χρόνων 14 ἐπ'σκοπάς. ᾽Αλλ’ ἀπὸ τῶν Φραγκικῶν Χρόνων περιωρίσθησαν εἰς 4 καὶ οὕτω παρέμειναν καὶ ἐπὶ τουρκοκρατίας παραμένουσι δὲ καὶ µέχρι σήµερον, καίτοι ὁ Ἑλληνικὸς πληθυσμὸς ηὐξή- θη καταπληκτικῶς. Εἶναι δὲ οὗτοι: 1) ὁ ᾿Αρχιεπισκοπικὸς θρόνος, 1) ὁ τῆς Πάφου, 3) ὁ τοῦ Κιτίου καὶ 4) ὁ τῆς Κη- ρυνείας. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΥ- ΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑ- ΤΙΑΣ Πρῶτος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾱ- ναφέρεται ὁ Τιμόθεος Κύπρι- ος, ὅστις εὑρισκόμενος ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐχειροτο- νήθη ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ κατῆλθεν εἰς Κύπρον. Ἐν τῷ μεταξὺ καὶ οἱ λοι- ποὶ Μητροπολῖται ἐπανελθόν- τες ἐκ τῶν χωρίων ὅπου ἐξε- τόπισαν αὐτοὺς οἱ Λατῖνοι, ἆν- εκατέλαθον τὰς Μητροπόλεις αὐτῶν, καὶ οὕτω κατηρτίσθη κανονικἡ Σύνοδος πρὸς ῄπε- ραιτέρώ διευθέτησιν τῶν τῆς Ἐκκλησίας. Μετὰ τὸν Τιμόθε- ον ἀναφέρονται ὁ Λαυρέντιος καὶ Βεόφυτος καὶ ἰδίᾳ ὁ ἸΑ- θανάσιος (1592--1600), ὅστις «τῇ ἐξωτερικῇ δυνάµει στηρι- ζόμενος» πολλὰ τὰ ἔκτροπα διέπραξεν εἷς βάρος τῆς Κυ- πριακῆς ᾿Εκκλησίας. Διὸ καὶ κατηγγέλθη ὑπὸ τῶν Κυπρίων πρὸς τὸν Πατριάρχην Α- λεξανδρείας Μελέτιον, ὅστις ἔκρινεν αὐτὸν ἄξιον καθαιρέ- σεως. ᾿Επίσης, δὲ καὶ πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Ματθαῖον, ὅστις ἐπιδοκιμάσας τὴν ἀπόφασιν τῆς ᾽Αλεξανδρεί- ας, καθήρεσε τὸν ᾿Αθανάσιον. Τοῦτον διεδέχθη ὁ Βενιαμὶν (1602-1604) τέως ἐπίσκοπος Σολέας, ἀνὴρ λόγιος, ἔκλε- γεὶς ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων καὶ ἀναγνωρισθεὶς ὑπὸ τοῦ Οἰκου- μενικοῦ Πατριάρχου Πεοφύ- του. Μεσοῦντος τοῦ 17ου αἰῶνος ἀνεφύη διαφορά τις μεταξὺ ΚΩΝΣΤΑΜΤΙΜΟΥ 1. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ τῶν ἐπισκόπων τῆς Κύπρου καὶ τοῦ Αρχιεπισκόπου αὐτῆς, ὅστις ἀνήγγειλε ταῦτα εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, τὸ ὁποῖον ἐδικαίώσε τὸν ᾿Αρ- χιεπίσκοπον. ᾿Ενταῦθα σημειῶ, χάριν τῆς ἱστορίας ὅτι τὸ Οἰκουμενικον Πατριαρχεῖον, ὡς ἐκ τῆς θέ- σεως καὶ ἰδίᾳ τοῦ ἀξιώματος αὐτοῦ, οὐ µόνον ὅτε αἱ λοιπαὶ ᾿Ὀρθόδοξοι ᾿Εκκλησίαι ἐπεκα- λοῦντο τὴν ἀντίληψιν αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ αὐθορμήτως προέ- 6αινεν εἰς καθαιρέσεις. Τοῦτο ἐγένετο καὶ διὰ τοὺς ᾿Αρχιε- πισκόπους Κύπρου Χριστόδου- λον τὸν Α΄’ καὶ Μικηφόρον, ὅ- στις ὅμως ὕστερον ἠθωώθη. Οἱ δύο οὗτοι ᾿Αρχιεπίσκο- ποι, ἕνεκα τῆς ἀφορήτου Τουρ- κικῆς τυραννίας, διεπραγµα- τεύθησαν μετὰ τοῦ Δουκὸς τῆς Σαθοῖας τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Κύπρου. ἀπὸ τοῦ Τουρκι- κοῦ ζυγοῦ. ὍὉ ᾿Αρχιεπίσκοπος Πικηφό- ρος τῷ 1662 ἀνήγειρεν τὸν νῶν Καθεδρικὸν Βαὸν τοῦ Αγίου ᾿]ωάννου τοῦ Θεολόγου, τῷ δὲ 1668 συγκαλέσας Σύνοδον ἐπισκόπων καὶ λοιπῶν Κληρι- κῶν κατεδίκασε τὰς πλάνας τῶν Καλθινιστῶν. Τοῦτον διεδέχθη ὁ ᾽Γλαρίων Κιγάλας (1674-78) Ύεννη- θεὶς ἐν Λευκωσία τῷ 1624 ἐκ πατρὸς Ματθαίου ἱερέως καὶ Πρώτονοταρίου τῆς ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς. | ᾿Εξεπαιδεύθη δὲ εἰς τὸ ἐν Ρώμῃ ἑλληνικὸν Φροντιστήρι- ον, ἔνθα καὶ ἐδίδαξεν. Εἶτα ἐτάχθη ὡς Διευθυντὴς τοῦ ἐν Παταόίῳ Φροντιστηρίου. ΛΊετα- θὰς εἲς Κωνσταντινούπολιν τῷ 1666, ἐτιμήθη ὑπὸ τοῦ Οἰκου- μενικοῦ Πατριαρχείου, ὅπερ ἀνέδειξεν αὐτὸν «Μέγαν ϐθεο- λόγον τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρό- νου καὶ ἔξαρχον τῶν ἁπαντα- χοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας Διδασκά- λων» Διδάξας ἐπί τινα Χρό- νον ἐν Κωώὠνσταντινουπόλει, κατῆλθεν ἔπειτα εἰς Κύπρον, καὶ μετασχὼν τῆς κατὰ τῶν Καλθινιστῶν Συνόδου, συνέ- ταξε καὶ τὰ πρακτικἁ ταύτης, Τῷ 1671 μεταθὰς εἰς [ε- ρουσαλὴμ ἐθοήθησε τὸν Πα- τριάρχην Βεκτάριον συγγρά- Φφοντα κατὰ τῆς ᾿Αρχῆς τοῦ Πάπα. Ἐπανελθὼν εἰς Κύπρον έἑξε- γη ᾿Αρχιεπίσκοπος αὐτῆς τῷ 1674-Ί8. ᾿Απέθανε δὲ ἐν Κωνσταντινουπόλει τῷ 1682. Μετὰ τὸν ᾿Ιλαρίώνα ἀναφέ- ρονται ὡς ᾿Αρχιεπίσκοποι Χρι- στόδουλος ὁ Β΄’, ᾽᾿Ιάκωθος ὁ Α΄, Γερμανὸς ὁ Β΄’, ᾿Αθανά- σιος καὶ ᾿Ιάκωθος ὁ Β΄’. Με- τὰ δὲ τοῦτον ὁ Σίλόεστρος. Ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ὭΣίλθε- στρος (1118--- 199). Καὶ ἐπὶ Σιλόέστρου ἐξηκο- λούθησαν αἱ πολλαὶ καταθλί- ψεις εἰς βάρος τοῦ λαοῦ ὑπὸ τῶν κρατούντων ὣς πρὸς τὴν εἴσπραξιν τῶν φόρων. Ἡ Κύ- προς εἶχεν ὑπαχθῃ ἐκ νέου ὃ- πὸ τὸν Μέγαν Βεζύρην, ὅστις ἔστελλεν εἰς Κύπρον ὡς Διοι- κητὴν τὸν λεγόμενον Μουχα- σίλην. Εἰς τοῦτον ἐξεμίσθου τρόπον τινὰ τὴν νῆσον ἀντὶ μεγάλου ποσοῦ, τὸ ὁποῖον εἶσ- έπραττεν ἐπιπλέον διὰ τῶν παρεισπράξεων, ἝἛνεκα τῶν δεινοπαθηµά- των τούτων καὶ τῶν δεισθα- στάκτων χρεῶν, ὁ ᾿Αρχιεπί- σκοπος Σίλόεστρος τῇ παρα- κλήσει τοῦ λαοῦ, µετέόθη μετ) Ἀλλων ᾿Αρχιερέων εἰς Κων- σταντινούπολιν, ἵνα ἐπικαλε- σθῇ τὴν Φφιλανθρωπίαν τοῦ Με- γάλου ΕΒεζύρου. Αλλ᾽ ἀντὶ εὐμενοῦς ὑποδοχῆς καὶ εὖ- σπλαγχνίας, ὡς ἤλπιζεν, ἐξω- ρίσθη μετὰ τοῦ Κιτίου ᾽᾿Γώαννι- κίου εἰς ᾿Αθρὰτ-᾽Αταση (ἡ Αραδος, νησὶς κειµένη εἰς τὰ παράλια τῆς Συρίας). Μετά τινα χρόνον ἐἔλευθε- ρωθέντες ἐπανῆλθον καὶ ἀνε- κατέλαθον τὰς οἰκείας ἐπισκο- πάς. ὍὉ Σίλόεστρος ἤρξατο τοῦ ἀνακαινιστικοῦ ἔργου αὖ- τοῦ διὰ τὴν ᾿Αρχιεπισκοπήν. Εἰς τὸν Σίλόεστρον ἀποδί- δεται ἡ ἔναρξις τῶν µέχρι σή- µερον τοιχογραφιῶν τοῦ Καθ- εδρικοῦ ναοῦ τοῦ Αγίου Ἰ]Ιω- άννου τοῦ θεολόγου, τὰς ὁ- ποίας συνεπλήρωσεν ὁ Φιλό- θεος, ὍὉ αὐτὸς ᾿Αρχιεπίσκοπος Σίλδεστρος ἀνεκαίνισε τῷ 1720 µέρος τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς πρὸς Β. κατὰ τὴν σήµε- ρον ὁδὸν «᾿Αποστόλου Βαρνά- θα», ὡς μαρτυρεῖ ἡ σωζομµέ- νη ἄνωθεν ἐπιγραφή, ἔχουσα οὕτω: «᾿Ανανεουργήθη ἡἢἡ παροῦσα ᾿Αρχιεπισκο-πὶ διὰ συνδρομῆς καὶ πολλοῦ πόθου καὶ ἐ-ξόδου τοῦ ---ΠΜακαριωτάτου ᾿Αρχιεσιι- σκόπου τῆς νέας ᾽Τουστινιανῆς ---καὶ πάσης Κύντρου κυρίου κυρ. «Σιλθέστρου- πατρὸς ἡμῶν καὶ δεσπότου πολλὰ-τὰ ἔτι. ᾿Α- μὴν ἐν ἔτι Χυ αψκ μηνὶ Ακθρή- ω --κ ἐνδκ ιὸ- καὶ ἔρρωσται οἱ κατοικοῦντες ἓν αὐτῆ τκχεὶρ ἸΗκριου Ἱερδκτ--- ἐπιτροπεύοντος δὲ τοῦ αἰδεσιμωτ, ἁγίου χαρτο- φυλαξ πκυριακ».' ϱ) Τὸ οἴκημα ἐφ᾽ οὗ ἡ ἐπιγραφήὴ, εἶνα τὸ πρῶτον ἀριστερά τῷ ἀνερ- χοµένῳ τὴν κλίμακα” ἐπὶ τουρκοκρα- τίας ἐχρησίμευεν ὡς Συνοδικὸν καὶ ᾿Ασπαστικὸν ἤτοι αἴθουσα ὑποδοχῆς τῶν ξένων. Σήµερον χρησιμεύει ὡς ᾿Αρχειοφυ- λακεῖον καὶ Βιδλιοθήκη τῆς ΄Αρχιε- πισκοπῆς. ' ΠΗΝΠΙΝ ΠΠ Ὑπὸ [ΠβΡ. ΜΙΝΠΙΡΗΙΙΣ (Κυκκώτου) 'Ὁ Τερτυλιανός, μέγας πατήρ καὶ ἐκκλησιαστικὸὺς συγγραφεὺς τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας, ἐγεννήθη εἰς τὴν Καρχηδόνα τῆς ᾿Αφρι- κῆς τῷ 160 µ. Χ. κμασε χυρί- ως ἐπὶ Σεθήρου καὶ Καρακάλλα καὶ ἐθαπτίσθη κατὰ τὰ τελευταῖ- α ἔτη τῆς β᾽ ἑκατονταετηρίδος. Παρεχινήθη εἰς τὸ νὰ πιστεύσῃ εἰς τὸν Χριστόν ἐκ τῆς ἀἁκαταμα- χήτου σταθερύτητος τῶν μαρτύ- ρων τῆς πίστεως, τὴν ὑποίαν ἐ- δείκνυον πρὺς τὸν ᾿Επουράνιον Πατέρα καὶ Θεόν, τῶν θαρυτά- των θασανιστηρίων, τὰ ὁποῖα ὃ- Φίσταντο οἱ Χριστιανοὶ ἀγογγύ- στως χάριν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐκ τῆς δυνάµεως, τὴν ὁποίαν ἔθλε- πεν ὅτι εἶχον οἱ Χοιστιανοὶ ἐπὶ τῶν δαιμόνων. 'Ὁ Τερτυλλιανός, πρὶν ἢ ἀσπασθῇῃ τὴν αἴρεσιν τῶν Μοντανιστῶν, ἔγραψε πλεῖστα καὶ ὠφελιμώτατα συγγράμματα τὰ ἑξῆς: Περὶ µετανοίας, περὶ θαπτίσµατος, περὶ πφοσευχῆς, πε- οἱ ὑπομονῆς, πρὸς μάρτυρας, πρὸς Σκαπύλαν, πρὸς τὰ ἔθνη, περὶ θεμάτων, περὶ εἰδωλολατρείας, περὶ τοῦ γυνωκείου κόσμου, περὶ τοῦ γυναικείου ἐνδύματος, πρὸς τὴν αὐτοῦ γυναῖκα, περὶ µαρτυ- ρίας τῆς ψυχῆς. Γράφων περὶ προσευχῆς μεταξὺ ἄλλων λέγει: «Ἡ προσευχἠ εἷ- γαι ἡ πνευματικἡὴ θυσία, Ἡ ἐξα- λείψασα τὰς τῆς παλαιᾶς διαθή- κης θυσίας». Ἐνῷ δηλαδη ποὺ Χριστοῦ οἱ ἄνθρωποι προσέφερον θυσίας εἰς τὸν Οὐράνιον Θεὸν περὶ τῆς δια- φυλάξεως αὐτῶν ἀπὸ παντὸς κα- κοῦ, ὑπὲρ τοῦ ὑποτάξαι τοὺς ἐχ- θροὺς αὐτῶν, ὑπὲρ τῶν συγγενῶν καὶ ἀδελφῶν αὐτῶν, τώρα ὁ Θεὸς εὐαρεστῆται διὰ τῆς προσευχῆς τῆς πνευματικῆς προσευχῆς, ἥτις ἐκφοάξεται διὰ τῆς καρδίας ὄχι διὰ τοῦ στόματος ἢ διὰ θυσιῶν ταύρων καὶ τοάγων καὶ στεά- των ἀρνῶν. κ΄Ἔοχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν,» λέγει ὁ Κύριος, «ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυ- γήσουσι τῷ Πατοὶ ἐν πνεύµατι Ἁγίῳ». , . Περιγράφων τὴν ἐνέογειαν τῆς προσευχῆς λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἡ προσευχἠ ἀποτρέπει τὴν ὀργῆν τοῦ Θεοῦ ἀγουπνεῖ ὑπὲρ τῶν ἐχ- θρῶν' ἱκετεύει ὑπὲρ τῶν διωκόν- των’ ἀπολούει τὰς ἁμαρτίας ἀπο- κρούει τοὺς πειρασμούς) παραμν- θεῖται τοὺς μικροοφύχους' ἀναπαῦ- ει τοὺς µεγαλοψύχους᾽ συνοδεύει τοὺς ἐν ἀποδημίαις πραῦνει τὸν σάλον τῆς θαλάσσης ἐκπλήσσει τοὺς ληστάς' τρέφει τοὺς πτω- χούς' ὁδηγεῖ τοὺς πλουσίους’ εἶναι τὸ τεῖχος τῆς πίστεως». Ὁ ᾿ἨἘζεκίας ὅταν ἔμαθε παρὰ τοῦ Ἡσαίου, τοῦ προφήτου, ὅτι θὰ ἀπέθνησκε, προσηυχήθη καὶ ἀνελήφθη. “Ὁ Δανιῆλ, διὰ τῆς προσευχῆς ἐσώθη ἀπὸ τοῦ θεθαί- ου θανάτου, ἀπὸ τοὺς λέοντας, οἳ- τινες ἐπρόχειτο νὰ τὸν χατασπα- ράξουν. “Ὁ ᾿Ιωνᾶς ἐξπλθε τῆς κοιλίας τοῦ χήτους σῷος διὰ τῆς προσευχῆς. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ἐφύλατ- τον τὸν ὠρισμένον ὑπὸ τῶν ἸἹ- ουδαίων χρόνον τῆς προσευχῆς, δηλαδὴ τὴν τοίτην, ἕκτην καὶ ἐ- γάτην ὥραν τῆς ἡμέρας, τὴν ἱ- δικἠν µας ἐνάτην π. µ., τὴν δῶ- δεκάτην μεσημθρινὴν καὶ τὴν τοί- την µ. µ. ὥραν ὄχι διότι ἤθε- λον νὰ περιορίσωσι τὴν προσευ- χὴν εἲς ὡὠρισμένους χαιροὺς καὶ χρύνους µόνον, ἀλλά διὰ νὰ ὑπ- ενθυµίζηται εἷς τοὺς Χοιστιανοὺς τὸ καθῆκον, τὸ ὁποῖον ἤτο ὄυνα- τὸν νὰ ἀμελήσωσιν ἕνεκα τῶν κο- σμικῶν ὑπηρεσιῶν των. Εὶς ἄλλο µέρος, εἰς τὸ περὶ προσευχῆς σύγγραμμά του ὁ Τερ- τυλλιανὸς λέγει: «Ποοσήχει εἰς τοὺς πιστοὶς νὰ μὴ μεταλαμδά- γώσι τροφῆς, νὰ μὴ εἰσέρχωνται εἷς τὸ βαλανεῖον ἄνευ τῆς ἐν τῷ μεταξὺ προσευχῆς᾽ διότι ἡ τοοφή καὶ ἀναψυχὴ τοῦ πνεύματος πρέ- πει νὰ προηγῆταν τῆς τοῦ σώμα- τος τὰ οὐράνια πρέπει νὰ προη- γῶνται τῶν ἐπιγείων». Ὥστε λοι- πὸν ὕταν θελήσωμεν νὰ καλλιερ- γήσωμεν τὴν γῆν µας, νὰ σπεί- ρωμεν, νὰ θερίσωµεν. νὰ συγά- ἕωμεν τοὺς καρποὺς τῶν κόπων µας, νὰ κτίσωµεν τὸ σπίτι μας, νὰ κατασκευάσωµεν νέα ἐνδύμα- τα διὰ τοὺς ἑαυτούς µας, πρέ- πει νὰ προσευχηθῶμεν. «Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀπαραίτη- τος διὰ πάντα σκοπὀν. Καὶ πρέ- πει νὰ προσευχώµεθα ὅλοι ἠνωμέ- γοι ἵνα τύχωµεν περισσοτέρων καὶ μεγαλυτέρων κχαρισμάτων παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅπως οἱ ποῶτοι χριστι- ανοί. ᾽Αλλὰ καθὼς ὁ ἵερὸς Χου- σόστοµος λέγει «μὴ τῷ σχήµατι τοῦ σώματος, μηδὲ τῇ κραυγῇ τῆς φωνῆς, ἀλλὰ τῇ προθυµίᾳ τῆς γνώμης τὰς εὐχὰς ποιώµεθα” µή- τε μετὰ ψόφου καὶ ἠχῆς καὶ πρὺς ἐπίδειξιν, ὡς καὶ τοὺς πλησίον ἐγκρούει, ἀλλὰ μετὰ ἐπιειχείας πάσης χαὶ τῆς κατὰ διάνοιαν σὺν- τριθῆς καὶ δακρύων καὶ ἔνδοθεν». Ὁμοίως καὶ ὁ “ἹἹερὸς Κιπριανὸς λέγει: «Ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει τὴν Φφωνήν, ἀλλά τὴν καρδίαν οὐδ᾽ ἔχει χρείαν Αὐτός, ὁ θλέπων τοὺς διαλογισμοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἵνα ὑπενθυμίζηται διὰ κροανγῶν». ὍὉ μέγας καὶ πολὺς Ὠριγένης, ἔξοχος συγγοαφεὺς τῆς Χριστοῦ ἐκχλησίας, προτρέπων τὸν µαθη- τὴν αὐτοῦ, τὸν “Ἱερὸν Γρηγόριον τὸν Θαυματουργόν, ἵνα μελετᾷ καὶ σπουδάςῃ τὴν 'Αγίάν Γραφήν, ἔλεγεν εἰς αὐτὸν ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ, κροίῃ καὶ νὰ ζητῇ, ἀλλὰ ἆ- ναγκαιοτάτη εἰς τὴν τῶν θείων µετάληψιν εἶναι καὶ ἡ προσευχή, διότι ὁ Σωτὴρ δὲν εἶπε μόνον «Κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν) ζητῆτε, καὶ εὑρίσεται' ἀλλὰ καὶ αἱ- τεῖται, καὶ δοθήσεται ὑμῖν». Πρυ- σέτι. ὁ Ὡριγένης, διδάσκει περὶ προσευχῆς ὅτι τὰ ἐξωτερικὰ τοῦ ἀνθρώπου σχήματα, διὰ νὰ ἔχωσι τὴν ἀληθῆ αὐτῶν σηµασίαν πρέ- πει νὰ εἶναι σύµφωνα μὲ τὰ ἐσω- τερικὰ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ αἰσθή- µατα. «Δοχεῖ τοίνυν µοι τὰ μµέλ- λοντα ἥκειν ἐπὶ τὴν εὐχήν, ὁλί- γον ὑποστάντα καὶ ἑαυτὸν εὖ- (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα). ΠΕΜΠΤΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1954. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ 3 ΛΟΎ:Δ ΗΤΑΓΚΛΑΣ ο κι 3ον --ὍὉ χιλίαρχος πῆγε στὸ συ- µπόσιο, ἀπάντησε ὁ Δημήτριος μὲ σεθασµό. Ίσως γι’ αὐτὸ Εἶναι τόσον ἀνυπόμονος νὰ αᾶς μιλήσει. -“Μὴ μοῦ πεῖς τώρα πὼς συµθαίνει τίποτε ἄσχημο, Δη- µήτριε! εἶπε ἡ Λουκία προσ- παθώντας νὰ διαθάσει μὲς τὰ µάτια του, ποὺ εἶχαν γίνει ὅ- µως ἀνεξιχνίαστα. --Αν συµθαίνει τίποτα τέ- τοιο, ἀπάντησε ὁ Δημήτριος μ ἐπιφόλαξη, ἴσως ὁ χιλίαρ- χας νὰ θέλει νὰ σᾶς τὸ πεῖ χωρὶς τὴ βοήθεια τοῦ δούλου του. Μπορῶ τώρα νὰ πηγαί- νω --“Θἁάσουν βέδαια κι ἐσὺ ἑ- κεῖ, καὶ θὰ περιποιόσουν τὸν ἀδερφό µου, ἐξακολούθησε ἡ Λουκία. ὍὉ Δημήτριος ἔγνεψε πῶς ναί, τον. -Ἠταν ἐκεῖ ὁ πρίγκιψ Γά- ῖος, ὍὉ Δημήτριος ἔγνεψε ξανά, κι ἡ Λουκία ἐξακολούθησε ἆ- ο , « --“Μήπως... µήπως µπόρεσες νὰ προσέξεις ἂν ὁ Πρίγκιφ ἢ- ταν στὶς καλές του --Εἶχε πολὺ κέφι, ἀπάντησε ὁ Δημήτριος. “ως τὴν ὥρα ποὺ πῆγε νὰ κοιμηθεῖ. -“Μεθυσμένος ρώτησε ἡ Λουκία σουφρώνοντας τὴ μύ- τη της. , --Ἴσως, εἶπε ὁ Δημήτριος, ἂν καὶ δὲν μοῦ πέφτει λόγος γι αὐτὰ τὰ πράματα. -“Φέρνοταν ὁ ρίγκψ.. φι- λικὰ στὸν ἀδερφό µου ἐπέμει- νε ἡ Λουκία. -Όχι περισσότερο ἀπ᾿ τὸ συνηθισμένο. ὍὉ Δημήτριος κουνήθηκε νευρικἀ κι’ ἔριξε μιὰ ματιά πρὸς τὸ µέρος τοῦ σπιτιοῦ. --Μπορῶ τώρα νὰ πηγαίνω εἶπε. --Νὰ πᾶς, νὰ πᾶς! φώναξε ἡ Λουκία. Καὶ γρήγορα μάλι- στα! Γύρισε, καὶ κατευθύνθηκε ἀργά πρὸς τὴν ροτόντα. Κάτι δὲν εἶχε πάει καλὰ χτὲς βρά- δυ, ἀλλιῶς ὁ Δημήτριος δὲ θᾶ- χει αὐτὸ τὸ παγερὸ ὄφος. Ὁ Δέκιμος, ποὺ µάντεψε ᾱ- πὸ ἔνστικτο πὼς ἡ νεαρή του κυρία ἦταν στενοχωρηµένη, ὐ- ποχώρησε λίγα βήματα πίσω. Οἱ δίδυµες, ποὺ εἶχαν τώρα τα- λειώσει τὸ στρώσιµο τοῦ τρα- πεζιοΏ, στεκόταν ἡ μιὰ πλάϊ στὴν ἄλλη, περιμένοντας δια- ταγές. Ἡ Λουκία προχώρησε πρὸς τὸ μέρος τους. --Πῶς σᾶς λένε ρώτησε μὲ φωνὴἡ ποὔδειχνε ἀκόμα τὴ στε- νοχώρια της. ο, Εἶραι ἡ Ἑλένη, εἶπε ἡ μιὰ κάπως νευρικά. Ἡ ἁδερ- φῄή µου λέγεται Βέστα. --Δὲν ἔχει γλῶσσα -“Ξέρετε.. φοθᾶται. Τὰ µάτια τους, μὲ τὶς µακρι- ἐς βλεφαρίδες, ἔγιναν Ἱτερά- στια ἀπ τὸ φόδο καθὼς Λουκία ἦρθε κοντύτερά τους, μὰ ἔμειναν κι’ οἱ δυὸ στὴ θέ- ση τους. Ἡ Λουκία ἔδαλε ἆ- ο ω τὰ στρογγυλά τους πηγούνια, σήκωσε τὰ πρόσωπά τους καὶ χαμογέλασε λίγο. : -“Μἡ φοθάστε! εἶπε. Δὲ θὰ σᾶς φάω] ἜἜπειτα, σὰν νὰ χαΐδευε μιὰ κούκλα, ἔπαιξε μὲ τὶς μπουκλίτσες ποὺ εἶχαν Σεφύ- γει ἀπ᾿ τὸ σκουφὶ τῆς Ἑλένης. Γυρίζοντας πρὸς τὴ Μέστα, ἔ- λυσε καὶ ξανάδεσε φιλόπονα τὴ φαρδιά της ζώνη. Τὰ µάτια καὶ τῶν δυὸ κοριτσιῶν Ἆταν ὑγρά. Ἡ Μέστα σκούπισε ἕνα µεγάλο δάκρυ μὲ τὴν ξανά- στροφή τοῦ χεριοῦ της. ϱἜ α, ἕἔ μί ἔκαμε µαλα- κἁἀ ἡ Λουκία μὴν κλαῖς. Κα- γεὶς δὲν θὰ σὲ πειράξει ἐδῶ. Ξαφνικά, ἄφησε τὸ χαϊΐδευτι- κὀ της τόνο, ἴσιωσε τὴν πλά- τη της καὶ δήλωσε μὲ περηφά- για: --᾽Ανήκετε στὸν συγκλητικὀ Μάρκο Λουκάνιο Γαλλίωναι Σᾶς ἀγόρασε σὲ µεγάλη τιµή, γιατὶ ἔχετε µεγάλη ἀξία. Κι ἐπειδὴ ἔχετε µεγάλη ἀξία, κα- νεὶς δὲν θὰ σᾶς κακοµεταχει- ριστεῖ... Δέκιμε, φρόντισε νά δώσουν καινούργιους χιτῶνες στὰ ὡραῖα αὐτὰ παιδιὰ--ἄσ- πρους μὲ κοράλλινα στολίδια. Σήκωσε τα χέρια τῶν κορι- τσιῶν, καὶ τὰ ἐξέτασε ἕνα-ἕνα προσεχτικά. --Καθαρά, εἶπε μὲ σιγανὴ φωνή. Καὶ πολὺ ὡραῖα χέρια! Αὐτὸ εἶναι εὐχάριστο. (Καἱ γυρίζοντας πρὸς τὸν Δέκιμο:) Μπορεῖς τώρα νὰ πηγαίνεις. Πάρε τὰ δυὸ κορίτσια. Δῶσ τους νὰ φέρουν τὸ πρόγευμα. Ὁ ἁἀδερφός µου θὰ πάρει τὸ πρωϊνό του ἐδῶ, µαζί µου. Ἐσὺ δὲν χρειάζεται νὰ ἔανα- γυρίσεις. Ἡ Λουκία δὲν εἶχε ποτὲ πο: λυσυµπαθήσει τὸν Δέκιμο. Ο- χι πὠς εἶχε κανένα παράπονο εἷς θάρος του, γιατι ἦταν τέλειος ὑπηρέτης. ᾽Αλλὰ ὁ σε- θασμός του ἦταν ὑπερθολικὸς --ἕνας ἐνοχλητικὸς σεδασμός, ποὺ δὲν ἀπεῖχε πολὺ ἀπ τὴ δυστροπία. Ἡ Λουκία εἶχε πα- ατηρήσει πῶς οἱ ξένοι δοῦ- οι τν πολὺ πιὸ εὐχάριστοι ἀπ᾿ τοὺς ντόπιους. Ὁ Δέκιμος εἶχε γεννηθεῖ στὴ Ρώμη κι ᾱ- ῆκε στὴν οἰκογένειά τους ἆᾱ- πὸ τότε ποὺ ἡ Λουκία θυμόταν τὸν ἑαυτό της. Εἶχε ὑπεύθυνη θέση. Ψώνιζε ὅλα τὰ πράµατα ποὺ χρειάζονταν γιὰ τὸ τρα- πέζι τους, γύριζε στὶς ἀγο- ρές, παζάρευε ὁ ἴδιος μὲ τοὺς ἐμπόρους, συναντοῦσε τά ξέ- να καραθάνια ποὺ ἔφερναν ᾱ- πὸ μακριὰ µπαχαρικἀ καὶ ἅλ- λα τέτοια ἐξωτικά εἴδη. Η- ταν πολὺ Ἱἱκανὸς ἄνθρωπος, τω Ν δὲν ἀνακατευόταν ποτὲ σὲ ξέ- νες δουλειές, ἤξερε νὰ κρατά- ει µυστικά, καὶ γενικὰ φερνό- ταν μὲ ἀξιοπρέπεια. Μὰ ἦταν ἕνας ξένος. Ηταν ἀδύνατο νὰ συµπα- θήσει κανεὶς τὸν Δέκιμο ὅπως τὸν καλὸ γερο-Μάρσιπο, ποὺ ἦταν πάντα τόσο γλυκομίλη- τος, καὶ ποὺ μποροῦσες κι’ αὐ- τουνοῦ νὰ τοῦχεις κάθε ἐμπι- στοσύνη. Ὁ Μάρσιπος εἶχε τό- σον καιρὸ ποὺ φρόντιζε τὶς ὁ- ποθέσεις τῆς οἰκογενείας, πού, σίγουρα, θᾶξερε γιὰ τὴν περι- ουσία τους περισσότερα κι ἀπ᾿ τὸν πατέρα ἀκόμα. ὍὉ Δέκιμος ὑποκλίθηκε τώ- ρα σοδαρά, καὶ ξεκίνησε γιὰ νὰ μπεῖ στὸ σπίτι. Τὸ ἀλύγιστο παράστηµά του ἔδειχνε πὼς ἀποδοκίμαζε αὐτὸ τὸ ἐπισό- διο, ποὺ παραδίαζε τὴν πει- θαρχία ποὺ ὁ ἴδιος πίστευε κι᾿ ἐφάρμοζε σταθερά. Οἱ Μα- κεδονοποῦλες ἔφυγαν πιασµέ- νες χέρι-χέρι, χωρὶς νὰ περι- μένουν τὴν τυπικὴ ἄδειαιμ᾽ ἕ- να εὐτυχισμένο χαμόγελο ποὺ ἄφηνε νὰ φένονται τὰ λεῖα τους δοντάκια. Ἡ Λουκία τὶς σταμάτησε μὲ µίαν αὐστηρὴ προσταγή: -Ἔλᾶτε δῶ! φώναξε αὐὖ- στηβά, Ἐκεῖνες ὑπάκουσαν τροµα- γμένες, κι’ ἤρθαν καὶ στάθη- καν ταπεινὰ µπροστά της. -Καθῆστε φρόνιµα, ψιθύρι- σε ἡ Λουκία. Δὲν πρέπει νὰ παίζετε ὅταν ἔχετε δουλειά, Τοῦ Δέκιμου δὲν τοῦ ἀρέσει αὐτὸ διόλου. Τὴν κοίταξαν ντροπαλὰ κά- τω ἀπ᾿ τὶς μακριές τους βλε- φαρίδες, καὶ στἁ χείλη τῆς Λουκίας ζωγραφίστηκε ἕνα συμπαθητικὀ Χαμόγελο, ποὺ ξανάδωσε λάμψη στὰ μάτια τους. -“Μπορεῖτε νὰ πηγαίνετε τώρα! εἶπε ἑξαναπαίρνοντας ξαφνικὰ τὸν προσταχτικό της τόνο. Καθισμένη ἀναπαυτικὰ στὸ μακρὺ µμµαρμµάρινο κάθισμα ποὺ ἦταν πλάϊ στὸ τραπέζι, εἶδε τὶς δίδυµες ἀδερφὲς νἀ πηγαίνουν λίγα θήµατα πιὸ πίσω ἀπ᾿ τὸν Δέκιμο, μὲ τὶς πλάτες ἴσιες σὰν νᾶχαν κατα- πιεῖ κανένα μπαστούνι, πατών- τας βαριὰ κι’ ἀργοκουνώντας τὸ κεφάλι, ὅπως ἀκριθῶς πή- γαινε ὁ δύστροπος οἰκονόμος. «Βρέ, τὶς κατεργάρες!» συλ- λογίστηκε ἡ Λουκία γελώντας. «Τοὺς χρειάζεται ξύλο γι’ αὖ- τὸ ποὺ κάνουν». Μὰ ξαφνικὰ σοθαρεύτηκε, καί, σουφρόνων- τας τὰ φρύδια, κοίταξε τὰ δά- κτυλα τῶν ποδιῶν της, ποὺ τὰ κουνοῦσε ρυθµικὰ µέσα στὰ σαντάλια της. Σὲ δυὸ λεπτά θἀ ρχόταν Μάρκελλος. Ἔ- πρεπε ἄραγε νὰ πεῖ στὸ λα- τρευτό της ἀδερφὸ γιὰ τὸ δυ- σάρεστο ἐπεισόδιό της μὲ τὸν Γάϊο Κι ἂν ναί, ἔπρεπε νὰ τοῦ τὰ πεῖ ὅλα Μὰ πρῶτα- ἡ πρῶτα φυσικά, ἔπρεπε ν΄ ἀνα- καλύψει τί ἄσχημο εἶγε συμθεῖ στὸ χτεσινοθραδινὸ συμπόσιο. κ ε ας. -Καλημέρα, γλυκό µου παιδί | ὍὉ Μάρκελλος ἀνασήκωσε τὸ κεφάλι τῆς ἀδερφῆς του, τὴ φίλησε δυνατὰ ἀνάμεσα στα μάτια, κι’ ἀνακάτεψε τὰ µαλ- λιά της, ἐνῶ ὁ Μπάμπο, τὸ µε- γάλο του μαῦρο µαντρόσκυ- λο, ἔχωσε τὴ γελαστή του µου- σούδα κάτω ἀπ᾿ τὸ μπράτσο της καὶ κούνησε φιλικά τὴν οὐρά του. --Αφῆστε µε] Κι οἱ δυό σας! πρόσταξε ἡ Λουκία. ᾿Α- συνήθιστα πρωϊΐνός, βλέπω, σή- μερα χιλίαρχε κδεποας Λου- κάνιε Γαλλίωνί Εἶχα τὴν {- δέα πὼς τὰ μακεν χθὲς τὸ άδυ στὴ Λέσχη. βρανα ἀδερόριλα! Βᾶξερες ἀλήθεια τί γλέντι ποὺ ἧταν| Ὁ Μάρκελλος ἔπιασε ἅπα- λὰ τ’ ὡραῖο σγουρό του κεφά- λι σὲ μερικὲς μεριὲς ποὺ τοῦ πονοῦσε, κι ἔκανε μιὰ γκρι: μάτσα. -Εἶσαι εὐτυχισμένη ποὺ δὲν εἶσαι, καὶ δὲν ἔχεις φόξο νὰ γίνεις ποτέ σου, χιλίαρχος. Ἡ χτεσινἡὴ νύχτα ἦταν ἀτέλειωτη καὶ φουρτουνιασμµένη. -Καὶ γεμάτη οἰνόπνευμα, ἂν κρίνει κανεὶς ἀπ᾿ τὰ πρη- σµένα σου μάτια. Διηγήσου ου, Μάρκελλε... τουλάχιστον δᾶα μπορεῖς νὰ θυμηθεῖς. Ἡ Λουκία ἔδιωξε μὲ τὸ πό- δι της τὸ Μπάµμπο ἀπ᾿ τὸ µάρ- µαρο τοῦ πάγκου, κι ὁ ἀἆδερ- Φφός της βολεύτηκε στὸ κάθισ- μα πλάϊ της. Ὁ Μάρκελλος γέλασε πικρά, σὰν νὰ θυμό- ταν κάτι δυσάρεστο. -φοθᾶμαι πὼς ντρόπιασα τὴν οἰκογένεια. Οἱ θεοὶ µόνο ξέρουν τί θά βγεῖ, ἀπ ὅλην αὖ- τὴν τὴν ἱστορία. Ἡ Ὑψηλότης Του δὲν ἦταν σὲ κατάσταση νὰ καταλάθδει, μὰ σίγουρα θά βρεθεῖ κάποιος νὰ τοῦ τὰ πεῖ ὥς ἀπόψε τὸ βράδυ. Ἡ Λουκία ἔσκυψε πρὸς τὸ µέρος του γεμάτη ἀγωνία, ᾱ- κούµπησε τὸ χέρι της στὸ Υό- νατὸ του, καὶ κοίταξε ἐρευνη: τικἁ τὰ συννεφιασµένα του µά- τια. --Ὁ Γάϊος ρώτησε τροµα- γµένη ψιθυριστά. Τὶ ἔγινε Μάρ- κελλε --Ένα ποίηµα, μουρμούρισε ὁ Μάρκελλος, μιὰ ὠδή. Μιά µακριά, κουραστική, ἀπίστευ- τα ἀνόητη ὡδή, κατασκευα- σµένη, εἰδικά γιὰ τὸ συμπόσιο, ἀπ᾿ τὸν γερο-Τοῦσκο, τὸ γε- ρουσιαστή, ποὺ ἐπειδὴ ἔφτασε σὲ τέτοια προχωρημένη ἡλικία ὥστε νὰ συγχέει τὸν χρόνο μὲ τὴν Αἰωνιότητα... (Συνεχίζεται) ΒΙΣ/ΒΙΠΙ/ΠΙΠΙΠΙΦΠΡΙΠΙΠΠΙΩΠΙΠΙΠΙΠΙΠΙΠΙΩΠΙΣΙΠ/ΠΙΠΙΡΙΕΙΡΙΙΩΠΙπ/πΙΠΙΠπ/ϱΙαΠΙΙὮ επ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ξ ΔΑΥ'ΙΔ: ΨΑΛΜΟΣ Γ. Πολλά µου Φφέρνουνε καύμούς, πολλοὶ μὲ πολεμοῦνε, Πολλοὶ μοῦ λέγουν, στὴ ψυχἠ δὲν ἔχεις σωτηρία, Ὡς κι’ ὁ Θεὸς σὲ ξέχασε καὶ δὲν σὲ συμπονᾶ. Ὅμως Εσύ, ὢ Κύριε, γιὰ µένανε Φφροντίζεις, Δόξες μοῦ δίνεις καὶ τιμὲς καὶ στὰ ψηλὰ μὲ στήνεις. Κι ὅταν Σοῦ στέλλω τὴ φωνή, Δέσποτα, στὰ οὐράνια, Πάντα μ᾿ ἀκούεις, Κύριε, ἀπ᾿ τὸν ψηλό Σου θρόνο. Ὅταν τὸ 6ράδυ κοιμηθῶ μὰ κι’ ὅταν ἐξυπνήσω Εσύ σαι ὁ προστάτης µου καὶ Σὺ μὲ θοηθᾶς. Μὰ κι ἂν χιλιάδες οἱ ἐχθροὶ ἐπάνω µου πλακώσουν Δὲν τοὺς φοθᾶμαι, Δυνατέ, γιατ’ εἶσαι φύλακάς µου. Σηκώσου, Κύριε, ψηλὰ καὶ σῶσε µε Θεέ µου, ᾿Εσύ, ποὺ πάντα τιμωρεῖς τοὺς ἄδικους ἐχθρούς µου Κι ἀμείλικτα στὸ πρόσωπο κτυπᾶς τοὺς παραθάτες. Στεῖλε µας, Κύριε, στὴ γἢ συμπόνια σωτηρία, Καὶ εὐλογίες πάντοτε, γιατ᾽ εἴμαστε παιδιά σου. ᾽Απόδοσις Ιεροδιακόνου ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΔΕΡΑ ΑΙ ΘΥΣΙΑΙ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΙΙ ΤΠ ΙΙ [ΙΙ ΜΗΙ ΙΙΙ [ῆ] {ή Τοῦ κ. ΔΗΜ. Σ. ΜΠΑΛΑΝ ΟΥ τῆς ᾽Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, «Β΄ (τελευταῖουν). ᾿Επιφανὴς μορφὴ ἐν τῇ ἵ- στορίᾳ τῆς πρὸ τοῦ 1821 ἑθνε- γερσίας εἶναι ἡ µορφὴ τοῦ τε- λευταίου προµάχου τοῦ Σου- λίου, τοῦ μοναχοῦ Σαμουήλ, τύπου ὑπενθυμίζοντος τοὺς ἀρχαίους προφήτας τοῦ ᾿Ισρα- ήλ, καὶ οὗτινος τὸ μαρτύριον ἐκλέῖσεν ἡ Μοῦσα τοῦ Βαλα- τοι Δ ν ερίφηµος διὰ τοὺς π τὸν Αλά πασᾶν ἀγῶνας νι εἶναι καὶ ὁ Παπᾶ-Εὐθύμιος ὁ Βλαχάθας, ἁρματωλὸς Χα- σιῶν, ὅστις διὰ δόλου συλλη- φθείς, ἀρνηθεὶς νὰ ἐξομώσῃ εὗρον οἰκτρὸν θάνατον (1808), κατὰ διαταγἠν τοῦ αἱμοθόρου τυράννου. ᾗ“Γίνεσαι Τοῦρκος βρὲ Πα- πᾶ Κι οὖλα στὰ συµπαθάω. -“Ῥωμιὸς ἐγὼ γεννήθηκα Ῥωμιὸς θὲ νὰ πεθάνω. Καὶ ἤδη φθάνωμεν εἰς τὰς παραμονὰς τοῦ 1821. ᾿Απὸ τοῦ 1820 ἤρξαντο νὰ μυῶνται εἰς τα τῆς φιλικῆς Ἑταιρείας πολ- λοὶ κληρικοί, ἐν οἷς ὁ ἀρχι- µανδρίτης Ανθιμος Γαζῆς καὶ ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός. ᾿Αναντιρρήτως εἰς τὴν ἔγ- καιρον ἔκρηξιν τῆς ἜἘπανα- στάσεως συνετέλεσε τὰ µέγι- στα ὁ ᾽Αρχιμανδρίτης Γρηγό- ριος Δικαῖος, ὁ συνήθως κα- ολ Παπαφλέσσας. ᾿Απογ σταλεὶς οὗτος ὑπὸ τοῦ Ὕψη- λάντου τὸ 1820 εἰς Πελοπόννη- σον, κατώρθωσε, διὰ τοῦ ζωη- ῥροτάτου ἐνθουσιασμοῦ, τὸν ὁ- ποῖον εἶχε καὶ τὸν ὁποῖον ἕἆ- γνώριζε νά µεταδίδῃ καὶ εἲς τοὺς ἄλλους σαγηνεύων τὰ πλήθη διὰ παντοίων ὑποσχέ- σεων καὶ βεθαιώσεων, νὰ πεί- σῃ τὸν Σολιώτην νὰ τολµήση τας πρώτας ἐν τῇ ᾿Επαρχία Καλαθρύτων ἐπαναστατικὰς ἐπιχειρήσεις περιαγαγὼν οὕτω τὸν ᾿Ασημάκην Ζαΐμην καὶ κα- τόπιν ὅλους τοὺς λοιποὺς εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ παρακολουθή- σώσι τὸ ρεῦμα. Ὁ Παπαφλέσ- σας, ὡς γνωστόν, ἀπέθανεν ἡρωϊκῶς μαχόμενος μετὰ τῶν τριακοσίων του εἰς Μανιάκι τῆς Μεσσηνίας κατὰ τῶν στι- ο. τοῦ ᾽{μπραῖμ (20 Μαΐου 805). Μιὰ µπαταριὰ τοῦ ρίξανε πικρὴ αρμακωμένη, τὸν Φλέσσα τὸν ἐσκόζθορν μαξὺ ο ... [τὸν Κεφάλα, Οσ᾽ εἶσθε φίλοι κλάψετε καὶ σεῖς Γἐχθροί, χαρῆτε... Δραματικαὶ εἶναι αἱ περι- πέτειαι, τὰς ὁποίας ὑπέστησαν οἱ ἐν Τριπόλει συγκεντρωθέν- τες, ἐντολῇ τῆς Τουρκικῆς ἑἐ- ξουσίας, ἱεράρχαι καὶ πρόκρι- τοι τῆς Πελοποννήσου. ᾿Αρχο- µένου δηλ. τοῦ 1821 αἱ ἐν Τρι- πόλει Τουρκικαὶ ἀρχαὶ ἤρχι- σαν θορυθούμεναι ἐξ ἀδομέ- νων φημῶν περὶ τεκταινοµέ- νων ἐπαναστατικῶν κινηµά- των καὶ συνεπείᾳ τούτων, πε- ρὶ τὰ µέσα τοῦ μηνὸς Φεθρουα- ρίου, προσκληθεὶς ὑπὸ τοῦ διερµηνέως τοῦ πασᾶ Τριπόλε- ως ὁ Μητροπολίτης Τριπόλε- ὡς Δανιήλ, ἐπληροφορήθη παρ᾽ αὐτοῦ ὅτι «ἐκρίθη ἀάναγ- καὶον νὰ προσκληθῶσιν ἅπαν- τες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ προεστῶ- τες ἐνταῦθα, καὶ ἂν μὲν ἔλθω- σιν οὐδεμία ὑποψία, εἰδεμὴ οὗτοι εἶναι τῶν κινημάτων αὖ- τῶν οἱ αἴτιοι». Πράγματι τα- χέως προσεκλήθησαν οἱ ἀρχι- ερεῖς καὶ προεστῶτες τῆς Πε- λοποννήσου εἰς Τρίπολιν, ἔν- θα ἔσπευδον οὗτοι, ἀποδεχό- µενοι τὴν πρόσκλησιν, ἵνα μὴ ἀρνούμενοι δώσωσι βασίµους ὑπονοίας εἰς τοὺς Τούρκους ὡς ἔλεγεν ὁ ᾿Ιωσήφ, ἐπίσκο- πος ᾿Ανδρούσης, προτρεπόµε- νος ὑπὸ τῶν φίλων του νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν: «ἂς τρέξωµεν ἵνα βύσωμεν τὰ ὄμματα τῶν ᾿Οθωμανῶν, ἕως οὃ ἐνδυναμώσωσιν οἱ ἡμέτε- ροι' ἂν δὲ καὶ μᾶς θανατώσω- σι, γεννηθήτω τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου θανατούµεθα ὀλίγοι καὶ τὸ Ἔθνος σώζεται». Οἱ συναθροισθέντες ἐν Τρι- πόλει ἀρχιερεῖς ἤῆσαν, ἑκτὸς τοῦ Μητροπολίτου Τριπόλεως, οἱ ἑξῆς: οἱ Μητροπολίται Μο- νεµθασίας Χρύσανθος, Χριστι- ανουπόλεως (τῆς καὶ κοινότε- ρον ᾽Αρκαδίας) Γερμανός, Ὢ- λένης Φιλάρετος, Κορίνθου Κύριλλος, Βαυπλίου καὶ Αρ- γους Γρηγόριος, Δημητσάνης Φιλόθεος, ἔτι δὲ ὁ ᾿Επίσκοπος ᾿Ανδρούσης ᾿Ιωσήφ, πάντες οὗτοι μετὰ τῶν διακόνων των. Ἐκ τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς Πελο- ποννήσου δὲν προσῆλθον εἰς Τρίπολιν, ὑπὸ διαφόρους προ- φεσειαι ὁ Παλαιῶν Πατρῶν ερμανὸς καὶ ὁ Κερνίτσης Προκόπιος. Καὶ κατ’ ἀρχὰς μὲν οἱ ἀρχι- ερεῖς καὶ οἱ πρόκριτοι μετὰ τῶν διακόνων καὶ ἀκολούθων των παρέµενον εἰς τὸ ἑντὸς τοῦ Σεραγίου δωµάτιον τοῦ διερµηνέως, ὑπὸ τὸ κράτος δι- αρκῶν ἀπειλῶν, ταπεινώσεων καὶ ἐκφοθίσεων' ἀλλὰ τὴν Κυ- ριακὴν τοῦ Θωμᾶ, ὀξυνθέντων ἤδη τῶν πραγμάτων, µετήχθη- σαν εἰς ζοφῶδες ἰσόγειον δω- µάτιον τοῦ σεραγείου. ᾿ἘΕκεῖ οἱ δεσμοφύλακες συνέδεσαν διά μιᾶς μακρᾶς καὶ θαρείας ἀλύσεως τοὺς 18 ἀρχιερεῖς καὶ προκρίτους, περιθληθέντος, κρίκου ὀγκώδους περὶ τὸν τρά Χηλον ἑκάστου. ᾿Επειδὴ δὲ οἱ Ἰοῦρκοι δι’ ἑτέρας ἁλύσεως εἶχον συνδέσει τοὺς ὑπηρέτας καὶ σωματοφύλακας, τοὺς ὁ- ποίους πρό τινων ἡμερῶν εἷ- χον ἤδη ρίψει εἰς τὰ δεσµά, καὶ δὲν εἶχον ἄλλην πρόχει- ρον ἅλωυσιν, ὅπως περιθάλωσι τοὺς διακόνους καὶ ἀκολού- θους, ἐφόνευσαν ἀπανθρώπως τοὺς δυστωχεῖς σωματοφύλα- κας καὶ ὑπηρέτας, ἵνα κενωθῇ ἡ ἅλυσις, δι’ ῆς ἦσαν συνδεδε- µένοι, καὶ περιέδαλον δι αὖ- τῆς τοὺς ἱεροδιακόνους, ἆκο- λούθους καί τινας αἰχμαλώ- τους, 18 ἐν ὅλῳ, ἐκτεθεισῶν τῶν κεφαλῶν τῶν φονευθέντων πρὸ τῆς εἰρκτῆς, εἰς κοινὴν θέαν. ᾿Εκτὸς δὲ τῶν ἐν τῇ εἰρκτῇ εἰς δύο ἁλύσεις 36 δεδεµέ- νων, ὑπῆρχον ἐν αὐτῇ καὶ ἕτε- ροι δύο, ὢν εἷς ἦτο ὁ ἱεροδι- άκονος τοῦ Μονεµθασίας, ᾱ- νευ ἁλύσεως, διὰ τὴν ἐκκένω- σιν τῶν κάδων καὶ δι’ ἄλλας ὑπηρεσίας. ὍὉ δίος τῶν δυστυχῶν ἐκεί- γων ἐγκαθείρκτων ἐντὸς ζοφώ- δους ἰσογείου καὶ κακῶς ἆε- ριζοµένου δωματίου ῆτο ἁλη- θὲς μαρτύριον, ἀφοῦ ὁ χῶρος τοῦ δωματίου δὲν ἐπήρκει ὅ- στε οὐδὲ τοὺς πόδας νὰ δύναν- ται οὗτοι νὰ ἐκτείνωσιν. Ἐκ τῆς µεγίστης δὲ ταύτης στενο- χωρίας ἀένναος ἱδρὼς ἔρρεε ποταμηδὸν ἐκ τῶν σωμάτων αὐτῶν, ἐξ οὗ τὰ ἐνδύματά των ἐσήποντο' ὁ δ᾽ ἐπὶ τοῦ αὐχέ- νος ἑκάστου κρίκος τῆς ἁλύ- σεώς, διὰ τὴν διαρκῆ προστρι- θήν, τὸ θάρος καὶ τὸν ἱδρᾶ- τα, διήνοιγε τὰ ἐνδύματα καὶ ἥπτετο πλέον ἀμέσως τοῦ σώ- µατος, προξενῶν ὀδυνηρὰς πληγάς. ᾿Επειδὴ ἦσαν 18 συνδεδεµέ- γοι διὰ μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς ἆ- λύσεως, ὅτε παρίστατο ἀνάγ- κη νὰ ἐγερθῇ εἷς τῶν 18, δι οἰονδήποτε λόγον, ἔπρεπε νὰ συνεγερθῶσι καὶ οἱ 18. Καὶ οἱ μὲν ἐν τῇ μιᾷ ἁλύσει ἱεροδιάκονοι καὶ ὑπηρέται ἐἑ- πετρέπετο ἐνίοτε νὰ ἐξέρχων- ται, ἐπὶ μικρόν τι διάστηµα τῆς ἑσπέρας, ἐκτὸς τοῦ σερα- Ὑίου φρουρούµενοι ὑπὸ στρα- τιωτῶν, οἱ ἐν τῇ ἄλλῃ ὅμως ἆ- λύσει ἀρχιερεῖς καὶ προύχον- τες οὐδέποτε. Εκαστος δὲ δύ- ναται νὰ φαντασθῇ ὁποία φρι- κτὴ ἀποφορὰ καὶ ὁποῖος µολυ- σμὸς ἀέρος ὑπῆρχεν ἐν τῷ ζο- δει καὶ κακῶς ἀεριζομένῳ κείνῳ δωµατίῳ, ἐν ὢ διηµέ- ρευον καὶ διενυκτέρευον οἱ 38 δέσµιοι, οἵτινες ἐκτὸς διηνε- κὠν θασάνων, ἐκθιασμῶν καὶ ἀπειλῶν, ὑφίσταντο ὑπὸ τῶν δεσµοφυλάκων δεινοτάτην ἀρ- γυρολογίαν καὶ πρὸς παροχἠν ἔτι ἀδείας ἐξαγωγῆς τῶν κά- δων! Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας εἶναι εὐνόητον ὅτι τοσοῦτον ἄ- πειρον πλῆθος φθειρῶν ἀνε- πτύχθη, ὥστε ὁ µέγας πώγων ἑκάστου ἐφαίνετο λευκότατος, διά τὰ ἐπ᾽ αὐτοῦ πολυπληθῆ ζωῦφια. ᾽Αλλά καὶ ἡ τροφὴ τῶν δυ- στυχισµένων ἐκείνων δεσµίων ἦτο ἀθλιεστάτη καὶ άνεπαρκε- στάτη᾽ ἕκαστος ἔτρωγεν ἡμε- ῥρησίως 40 δράµια ἄρτου, ἆ- γοραζοµένου πρὸς 25 γρόσια καὶ μετ᾽ ὀλίγον πρὸς 50 γρό- σια κατ ὁκάν. Δὶς δὲ τῆς ἑ- θδοµάδος παρείχετο ἕν σεφερ- τάσι δηλ. ἀγγεῖον μὲ διάφορα φαγητὰ καὶ µία στάµνος πλή- ρης χυλόπητας ἢ ὀρυζίου 6ε- θρασμένου᾽ διά δὲ τὸν φωτι- σμὸν ἐδίδετο ἑθδομαδιαίως ἡ- µισεία ὁκὰ ἐλαίου, οὗ μὴ ἐπ- αρκοῦντος ἠναγκάζοντο ν᾿ ἆ- γοράζωσι τοιοῦτο πρὸς 200 γρόσια κατ’ ὀκάν. Παρ᾽ ὅλας τὰς «φρικώδεις αὐτὰς θασάνους, δὲν ἀπέλει- πε τοὺς ἐγκαθείρκτους ἡ ἐλπὶς αἰσιωτέρου μέλλοντος: καὶ εἰς πίστωσιν τούτου ἔστω τὸ ἑξῆς: ὅτε κατὰ τὴν 15ην Αὐγούστου, ὁ Μπίµπασης ἔσφαξε πρόθα- τον ὁ Θεόδωρος Δεληγιάννης ἰδὼν τοῦτο ἐκ τοῦ παραθύρου τῆς εἰρκτῆς παρεκάλεσεν αὖ- τὸν νὰ τῷ στείλῃ µίαν ὤμο- πλάτην, ὅπερ οὗτος προθύµως ἔπραξε. Γυμνώσας δ᾽ ὁ Δελη- γιάννης τὴν ὠμοπλάτην τοῦ κρέατος εἶδεν εὐκρινέστατα ἐπ᾽ αὐτῆς, ὡς ἐν εἰκόνι, ἄνθρω- πον, τοῦ ὁποίου ὁ ἕτερος ποῦς ἧτο κεχωρισµένος τοῦ ή ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΛΙΙΘΡΗΗῆ ΜΙΑ Τ0ΙΣ ΜΡΗΛΡΗΝΟΥΣ ΧΡΕΝΗΣ Τοῦ κ. Κ. ΑΜΑΜΝΤΟΥ, τῆς ᾽Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, Ρ’ (Τελευταϊρν). Ἐν τῶν αὐτοκρατόρων πλὴν ! τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἐδοήθησαν τὸ ἔργον τῆς φιλανθρωπίας ὃὁὃ Μαρχιανός, ὁ Ἰουστινιαγός, ὃ Τι- θέριος Ἡ΄, ὁ Μαυρίκιος, ὁ Θεό- φιλος, ὁ Ἡασίλειος ὁ Μακεδών, ὁ Ῥωμανὸς ὁ Λεκαπηνός, ὁ Κων- σταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος, ὁ Ῥωμανὸς ὁ Τ΄, ὃ Αργυρός, ὁ Κωνσταντῖνος Μονοµάχος, ὁ ”Α- λέξιος Κομνηνός, ὁ Ἰωάννης Ἐο- µνηνός, ὁ Ἰσαάχιος Αγγελος, ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος. , Οἱ περισσότεροι ἐκ τούτων ἀγ- ίδρυσαν παλαιὰ φιλανθρωπινὰ ἵ- δρύματα, µόνον δ᾽ ἐχ τοῦ Θεοφί- λου ἐπωνομάσθη ὁ ὑπ αὐτοῦ ἆ- γακαινισθεὶς Ἐενών, «Θεοφίλου». ο Ἰωάννης Κομνηνὸς ἵδρυσε πα- ρὰ τῃν µογὴν τοῦ Παντον ρ ά- τορος τὸ µέγιστον νοσοχομεῖ- ον τοῦ µεσαίωνος, ἀποτελούμενον ἐχ πεντήκοντα κλινῶν διῃρηµένον εἰς πέντε τµήµατα, παθολογικόν, Χειρουργικόν, γυναικολογικόν, ὁ- φθαλμολογικόν, ψνυχιατρικόν. Ὁ καθηγητὴς κ. Κούζης ἔγραψε λεπτομερῶς περὶ τοῦ γοσοκοµεί- ου τούτου, τὸ ὁποῖον ὑπῆρξε ὁ πρὀδροµος τῶν σημερινῶν µεγά- λων. γοσοκοµείων. 'Ὁ ἁδελφὸς τοῦ Ἰωάννου Κομνηνοῦ, ᾿Ἰσαάκιος ἵδρυσε παρὰ τὴν Αἶνον τῆς Θρά- κης τὴν μονὴν Κοσµοσωτεί- θας καὶ παρ αὐτὴν νοσοκομεῖ- ον μὲ τριάκοντα ἓξ Ἀλίνας, περὶ τοῦ. ὁποίου ἐμάθομεν λεπτοµερεί- ας ἔχ τοῦ τυπικο ῦ τῆς μονῆς, ὅ- περ ἐδημοσίευσε ὄχι πρὸ πολλοῦ ὁ Σεθασμιώτατος ᾿Αρχιεπίσχο- πος ]ιουίς Ῥεες, Οὕτως σήµερον εἶναι, γνωστὸν ὅτι οἱ Κομνηνοὶ δὲν ὑπῆρξαν µόνον μεγάλοι πο- λτικοὶ καὶ στρατιωτικοί, ἀλλὰ καὶ μεγάλοι φιλάνθρωπον. Αὐτο- κρατορικὸν ἵδρυμα τοῦ Ῥωμανοῦ Λεκαπηγοῦ, ὑπῆρξε καὶ τὸ ΥηΟο: πομεῖον τὸ καλούμενον τὰ (1) κ ὐ- φης, ἐχκτῆς συνοικίας ὕπου ἱδρύ- θη. Τὸ γηροκομεῖον τοῦτο ἔπε- σκέπτετο ὁ αὐτοχράτωρ, σύμφω- να μὲ τὸ τυπικὸν τῆς Αὐλῆς, τὴν Μεγάλην Παρασκενὴν ἑκά- στου ἔτους, διὰ νὰ διανείµῃ ἑλέ- η εἰς τοὺς ἐν αὐτῷ γέροντας καὶ ἀναπήρους καὶ πτωχούς. Ἐκ τῶν ἱδρυμάτων τῶν πλου- σίων Ἰδιωτῶν ὀνομαστότερος ἔξε- νῶν τοι γοσοκομεῖον μετὰ πτω- χοχοµείου ἤτο ὁ τοῦ Εὐθού- λου, ὕστις ἀναφέρεται ἀπὸ τοῦ ἕκτου µέχρι τοῦ ἑνδεκάτου αἷ- ὤνος. Κατὰ καιροὺς ἀγεκαινίζε- το τὸ αἰωνόθιον ἵδρυμα ὑπὸ φι- λανθρώπων αὐτοκχρατόρων. Ἐκ τῶν πολλῶν ἄλλων ἱδρυμάτων ἆ- ναφέρω ὀλίγα γνωστότερα, τὸν ξενῶνα τοῦ Ν αρσοῦ, τοῦ Κωγ- σταντίνουλιθός,τὸπτω- χοτφουφεῖον παρὰ τὴν μονὴν τοῦ ΠἩανοικτίρμονος Χοι- στοῦ, τὸ ὁποῖον ϊδούθη ὑπὸ τοῦ ἱστορικοῦ Μιχαήλ ᾿Ατταλιάτου καὶ ἀπετέλει ἓν σύνολον μετ ἄλ- λου πτὠχοτροφείου ἱδρυθέντος ὃ- πὸ τοῦ ἰδίου ἐν Ῥαιδεστῷ τῆς Θράκης. Τὸ τελευταῖον εἰς ἐμὲ (1)- -Διὰ τοῦ ἄρθρου τ ἆ καὶ τῆς γενικῆς τοῦ ἱδρυτοῦ ἢ κτήτορος ὁ- νοµάζονται συνήθως τὰ διάφορα ἱδρύ- µατα καὶ κτήµατα εἰς τὸ Βυζάντιον. Γγνωστὸν «φιλανθρωπικὺὸν ἵδρυμα εἶνω ὁ Ξξενώὼν τοῦ περιφηµου στρατηγοῦ Γλαύά Ἱαυχα- νειώτου, τοῦ γικητοῦ τῶν ἨῬουλγάρων. Καὶ Ἐένοι ἵδρυσαν εἰς τὸ Βυζαντιακὸν Κράτος, εὐαγῆ ἵ- ὁρύματα ὅπως ὁ 1 εωργιανὸς στρα- τηγὸς Γρηγόριος Πακουριαγὸς ἐ- πὶ ᾽Αλεξίου Γομνηνοῦ καὶ ὁ ἤγε- μὼν τῆς Σερθίας Στέφανος Οὔ- ρέσης. Τοῦ τελευταίου τὸ ἵδρυ- μα ὠνομάζετο Ξενὼν τοῦ κοα- η καὶ διετηρήθη µέχοι τῶν τε- λευταίων ἡμερῶν τῆς Κωνσταν: τινουπόλεως. “Ὁ Πακουριανὸς ἵ- ὄρυσε ξεγοδοχεῖα ἤτοι πτωχοκο- μµεῖα παρά τὴν σημερινὴν Στενή- µαχον τῆς ᾿Ανατολικῆς Ῥωμυλίας καὶ ἀλλαχοῦ. Τινὰ ἱδρύματα ἔφερον καὶ γυ- γαικῶν ὀνόματα, αὐτοκρατειρῶν ἢ ἄλλων. Τὰ Εἰρήνης καὶ τὰ Ἑλένης ἦσαν οἰξενῶνες οἱ ἱδρυθέντες ὑπὸ τῆς ἀὐτοκρατεί- ϱας Ἠϊρήνης τῆς ᾿Αθηναίας καὶ βραδύτερον ὑπὸ τῆς Ἑλένης τῆς συξύγου Κωνσταντίνου τοῦ 11ορ- φυροογεννήτου. Τὰ Χριστοδ ό- της, τὰ Γκραγάθης ἦσαν ἱδρύματα φιλανθρωπικὰ τῆς Χοι- στοδότης, πλουσίας τινος ἴσως μοναχῆς, καὶ τῆς Γκραγάθης ἤτοι τῆς ᾿Αγάθης τῆς ἐρωμέγης Κων- σταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου, ἡ ὁ- ποία ἐπωνομάσθη Τκραγάθη ἀπὸ τὰς κακὰς γλώσσας, κατὰ τὴν παράδοσιν, διότι εἰς ὄψιμον ἡλι- κίαν ἐγνώρισε τὸν ἔρωτα τοῦ φί- λου της, Δὲν γνωρίζοµεν ὅλα τὰ µεσαι- ὠνικὰ φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα οὔ- τε τῆς Κωνσταντινουπόλεως οὔτε τῶν ἐπαρχιῶν. ᾽Αλλὰ καὶ ἐξ ὅσων γνωρίζοµεν δυνάµεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ἡ φιλανθρωπία τότε ἀπετέλει ψυχικῆν ἀνάγκην τῶν Ἑλλήνων, διότι περιήρχετο ἀπὸ τὴν γνησίαν καὶ ἄδολον θρησκευτικήν των συν- είδησιν καὶ διὰ τοῦτο πανταχοῦ τοῦ Ἡράτους εἶχεν ἐκδηλωθῆ εἰς ἔργα ἀληθῶς μεγάλα καὶ ἄνακου- Φφιστικὰ τῆς ἀνθρωπίνης δυστυχί- ας. 'Αρμόδιος κριτής, ὁ ἱστορικὸς Καντακουζηνός, ὀνομάζει τὸ ἔρ- Ύον τῆς φιλανθρωπίας καὶ κοινω- γικῆς προνοίας «Τὸ θαυμα- στὸν τῦτο παρὰ Ῥωμαί. οις ἔργον», εἰς τὸ ὑποῖον ἆ- μιλλῶνται πλούσιοι καὶ πτωχοί, μικροὶ καὶ μεγάλοι. Όλος ὁ ση: μερινὸς πολιτισµένος κόσμος πα- ρά τὴν ὀργάνωσίν του ὑστερεῖ τῶν Ἑλλήνων τοῦ Βυξαντίου εἰς τὴν θερµήν, τὴν µέχρι αὐτοθυσί- ας ἐκδήλωσιν τοῦ αἰσθήματος τῆς φιλανθρωπίας. 'Ιδίᾳ ὁ σημερινὸς Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ σημερινὴ Ἑλληνικὴ Ἐκκλη- σία ἔδειξαν κατὰ τὴν τελευταίαν μοναδικὴν καταστροφὴν ἑνὸς ἕ- καταμμυρίου Ἑλλήνων ὅτι ὑστε- ροῦν πολὺ τοῦ μεσαιωγικοῦ Ἕλλη- γισμοῦ, τὸν ὁποῖον μὲ τόσην κα: κεντρέχειαν κατηγοροῦν ὡς «Βιυ- ζαντινόν». Διατὶ ἡ σηµερινή Ἐν- κλησία δὲν διαθέτει µέρος τῶν κειμηλίων της ὑπὲρ τῆς άνακου- Φφίσεως καὶ σωτηρίας ὀρφανῶν πολέμου καὶ χηρῶν καὶ ἀνωπήρων στρατιωτῶν τοὐλάχιστον. Τὶ θρη- σκεντικώτερον ἔργον ἔχει νὰ ἐπι- τελέσῃ λοιποῦ σώματος' ἀπὸ χειρὸς εἰς χεῖρα περιήρχετο ἡ ὤμο- πλάτη καὶ πάντες ἐθεώρουν ταύτην μετὰ θαυμασμοῦ καὶ ἐκπλήξεως, ἕως οὗ ὁ Παπα- λέξης ἐξήγησε τὴν παράστα- σιν ταύτην ὡς ἑξῆς: «ὁ ὅλο- µελἠὴς ἄνθρωπος παριστάνει τὸ ὅλον τοῦ Σουλτάνου κρά- τος, ὁ δὲ ἁποκεχωρισμένος ποῦς τὴν ἀφ ὅλου τοῦ κρά- τους ἀποχώρισιν καὶ ἀνεξαρτη- σίαν μικροῦ µέρους' καὶ τὸ µέρος αὐτὸ εἶναι τὸ Ἰἰδικόν µας’ ὅθεν ἔχετε θάρρος, διότι ἐξάπαντος θὰ ἐλευθερωθῶ- μεν». Ἡ δεινἡ θέσις τῶν ἐγκαθείρ κτὠν, καθισταµένη ἀπὸ ἡμε- ρας εἰς ἡμέραν δεινοτέρα, κα- τέστη τέλος ἀφόρητος, ὅταν ἐξαντληθεισῶν ἐντελῶς τῶν οἰκονομιῶν των, δὲν εἶχον οὗ- τοι τὰ µέσα ν᾿ ἀγοράσωσι τὰς ἀπολύτως ἀναγκαίας τροφὰς καὶ οὕτω κυριολεκτικῶς ελί- µωττον καὶ προσθαλλόμενοι ἐκ διαφόρων ἀσθενειῶν, ἐἔλεει- νοὶ καὶ ἐξουθενωμένοι ἀπέθνη- σκον. Οὕτω πρῶτος ἀπέθανε ὁ Μητροπολίτης Ἀονεμθασίας Χρύσανθος, ἐκ τῶν κακοπα- θειῶν καὶ τῆς «ἀτροφίας, μὴ δυνάµενος νὰ γευθῃ τὸν παρ- Εεχόµενον ἐλεεινῆς ποιότητος ἄρτον. Μετ ὀλίγας ἡμέρας ἀπέθανεν ὁ ἱεροδιάκονος τοῦ Χριστιανουπόλεως καὶ μετ ὁ- λίγον, ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡ- µέρᾳ, ὑπέκυψαν τρεῖς Μητρο- πολίται, ὁ Ναυπλίου, ὁ Χριστι- ανουπόλεως καὶ Δημητσάνης, ὡς καὶ ὁ πρωτοσύγγελος τοῦ πα πρεύας, ἐκ δὲ τῶν προ: κρίτων Παπαλέξης καὶ ὁ Κωστόπουλος: μετ᾽ ὀλίγον δὲ ἀπέθανε καὶ ὁ ᾽αέλένης βλη- τροπολίτης Φιλάρετος. Τότε οἱ ᾿Οθωμανοὶ θλέπον- τες τοὺς ἀθρόους θανάτους καὶ ἐπιθυμοῦντες τὴν διατήρη- σιν τῆς ζωῆς τῶν ὑπολειφθὲν- των, ἵνα ἔχωσι αὐτοὺς ὡς ὁ- µήρους, ἐπικειμένης τῆς πτώ- σεως τῆς Τριπόλεως εἰς χεῖρας τῶν Ἑλλήνων, ἔλαθον µέτρα τινα ὑπὲρ αὐτῶν, ἀραιώσαν- τες αὐτούς, ἁπαλλάξαντες τῶν δεσμῶν καὶ ἐνισχύσαντές πως διὰ τροφῆς. Τέλος οἱ ἐπιζήσαν- τες ἐκ τῆς πολυµήνου ἐκείνης δεινοπαθείας ἠλευθερώθησαν, τινὲς μὲν ὀλίγας ἡμέρας πρὀ τῆς ἁλώσεως τῆς Τριπόλεως ὅ- πὸ τῶν Ἑλλήνων, (23 Σεπτεµ- θρίου 1821), οἱ περισσότεροι δὲ τὴν ἑπομένην ταύτης, εἰς ἐλεεινὴν καὶ ἀξιοδάκρυτον κατάστασιν. Ἔκ τῶν 18 ἀρχι- ερέων καὶ προκρίτων ἐξῆλθον ζῶντες τῆς φυλακῆς µόνον οἱ ἕξ: «Οἱ προὔχοντες µας δεκαοκτώ, [ἐμείνασιν οἱ ἕξη, καὶ κεῖνοι ὄχι σάϊκοι, καθεὶς ἂς Γτὸ πιστέψη», ὡς μαρτυρεῖ ὁ ἐκ τῶν διασω- θέντων ἐπίσκοπος Τριπόλεως Δανιήλ, ὅστις διεξετραγώδησε τὰ δεινὰ τῆς φυλακίσεως εἰς 800. ὁμοιοκαταλήκτους στί- Χους. Ἐκ τῶν ἀρχιερέων ἐπέ- ζησαν µόνον ὁ Κορίνθου, ὁ Τριπόλεως καὶ ὁ ᾿Ανδρούσης' ἐκ δὲ τῶν λοιπῶν κληρικῶν διεσώθη ὁ ἱεροδιάκονος τοῦ Τριπόλεως ᾿Ιωσὴφ ζΖαφειρό- πουλος, ὅστις συνέταξε καὶ ὄι- θλίον εἰς τὸ ὁποῖον περιγρά- Φονται καὶ ἐξ οὗ ἀρυόμεθα τὰ ἀνωτέρω ἱστορούμενα, καὶ ὁ Γρηγόριος Κολουµδάκης, ὁ μετέπειτα ἱερεὺς τοῦ ἐν Κα- λάμαις ναοῦ τῶν Ταξιαρχῶν, ὅστις ἐκ τῶν κακουχιῶν εἶχε σχεδὸν ἀπολέσει τὴν Φφωνήν του. Ἡ πρώτη φροντὶς τῶν ἐξ- ελθόντων ἐκ τοῦ δεσµωτηρίου κληρικῶν ἦτο νὰ µεσιτεύσωσιν ὑπὲρ τῶν δεσµοφυλάκων των, ἵνα μὴ κατασφαγῶσιν ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων. Ὁ τελευταῖος πρόδρομος καὶ πρῶτος συγχρόνως σηµαιο- φόρος τῆς ἑπαναστάσεως τοῦ 1821 ἐγένετο ὁ Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς (1771--1826) ὅστις συμθολί- ζει εἰς τὴν ἐθνικὴν συνείδησιν τὴν ἐπίσημον ἔναρξιν τοῦ ἀγῶ- νος καὶ εἰς τὸ µέτωπον τοῦ ὁ- ποίου, ὅπως εἶπεν ὁ ποιητής, «κρυφἀὰ γλυκοχαράζει τοῦ Γέ- νους τὸ ξημέρωμα». Τοσαύτας καὶ τοιαύτας ὑπη- ρεσίας προσέφερεν εἰς τὸ δου- λεῦον Γένος ὁ ἱερὸς κλῆρος, συμμετέχων ὁλοψύχως τῶν πανελληνίων πόθων καὶ ἐλπί- δων. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθὲς ὅτι τὰ ὀνόματα πλείστων ἱερομαρτύ- ρων τῶν χρόνων τῆς δουλεί- ας παρέμειναν ἄγνωστα ἢ καὶ ἐλησμονήθησαν, διότι δυστυ- χῶς καὶ πέραν τοῦ µνήµατος οὐχὶ ἡ εὐγένεια καὶ ὁ ἡρωϊ- σμὸς τῆς προθέσεως, ἆλλ᾽ ἡ ἐπιτυχία τῆς ἐκθάσεως εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία φέρει συνήθως τὴν δόξαν, αἱ ἡρωϊκαὶ ὅμως Ἐκεῖναι ὑπάρξεις δὲν ἠγωνί- σθησαν διὰ τὴν ὑστεροφημίαν ἀλλὰ διὰ τὸ Ἓθνος, καὶ συνε- πῶς αἳ ἅγιαι αὐτῶν ψυχαὶ ἕ- χουσι πλήρη τὴν ἱκανοποίη- σιν, διότι ἡ μεγαλουργὸς καὶ προπαρασκευαστικἡ τῆς ἀπε- λευθερώσεως τοῦ Γένους δρᾶ- σις των ἐγένετο οἱονεὶ ἡ δρό- σος, ἡ ὁποία ἐπότισε τὸ δέν- ὃρον τῆς ἐλευθερίας, ὅπερ ἀν- έθαλεν ὅταν ἐσήμανεν ἡ ὑπὸ τῆς Θείας Προνοίας τεταγµέ- νη ὥρα. Μ Τν ΕΜΠ [ή ΗΠ ΙΠΙ] ὃον Εὐθὶς κατόπιν ἤργισα νὰ γελῷ κατὰ τὸν ὕπνον µου, ἀργότεραά δὲ καὶ ὅταν ἤμουν Εύπνιος. 'Γούλά- χιστον ἔτσι μοῦ εἶπαν, καὶ ἐγὼ τὺ ἐπίστευσα, παρατηοώντας ἄλλα παιδιά. Όσον ἀφορᾶᾷ τὸν ἑαυτόν µου, ἐγὼ δὲν ἐνθυμοῦμαι τίποτε σχετι»ὀν. Μινρὸν καὶ κατ’ ὀλίγον ἤρχισα νά διακρίνω τὸν τύπον ποὺ μὲ Ῥατεῖχε, καὶ νὰ ἐκφράζω τὰς θελήσεις µου εἲς ἐκείνους, ποὺ θὰ ἠἡμποροῦσαν νἁ τὰς ἐκτελέ- σουν. ᾽Αλλὰ τοῦ κάκου, διότι αἱ θελήσεις µου ἦσαν εἰς τὸν ἐσωτε- ρικὸν Χόσμον µου, ἐχκεῖνοι δὲ ἔξω ἀπ᾿ αὐτόν, καὶ δὲν ἦσαν εἰς θέσιν μὸ καµµίαν αἴσθησίν των νὰ δι: εισδύσουν εἷς τὸν θυθὸν τῆς ψι- χῆς µου. Διὰ τοῦτο ἐχινοῦσα τὰ µέλη μου μὲ ὁρμήν, ἐξέδαλλα κοαυγὰς διατόρους γαὶ ἐξέφραζα τὰς θελήσεις, ὅπως μοῦ ἧτο ὄννα- τὸν διὰ τῶν ὀλίγων σημείων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν διάθεσίν µου, ἀλλὰ πολὺ ὀλίγον ἐξωτερίκευαν τοὺς πόθους µου. Καὶ ὅσας φορὰς δὲν μὲ εἰσήκουαν, εἴτε διότι δὲν μ’ ἐνγοοῦσαν εἴτε ἐκ φόδου, µή πως μοῦ κχάµουν κακόν, ἀγανα- κτοῦσα διά τὸ ὅτι ἄνθρωποι ὥρι- μοι ναὶ ἐλεύθεροι δὲν ἤθελαν νὰ γίνουν δοῦλοι µου καὶ τοὺς ἐξε- δικούμµην γλαίων καὶ ὀδυρόμενος. Τέτοια ἦσαν ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ εἶχα ἴδει. Καὶ αὐτὰ μ ἐδίδαξαν περὶ τῇ παιδικῆς ἡλιμίας µου, χω: οἱς νὰ τὸ γνωρίζουν, πολὺ περισ- σότερα παρὰ μὲ ὅλην τὴν πεῖραν των οἱ τοοφεῖς. Καὶ ἰδοὺ νεκρά ἢἡ παιδικὴ ἡλι- χία µου, ἐνῷ ἐγὼ εὑρίσκομαι εἰς τὴν ζωήν. ᾽Αλλὰ Σύ, ὦ Θεέ, ποὺ πάντοτε ζῇς καὶ τίποτε δὲν ἀπο- θνήσκει εἰς Ἐσένα, ἀφοῦ ὑπάρ- χεις πρὸ τῆς ἀρχῆς τῶν αἰώνων καὶ πρὺ παντός, ποὺ νά δύναται γά ὀνομασθῇ ἀρχή, Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος μαὶ ὁ Θεὺς ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἐδημιούργησες καὶ εἰς ᾿Εσὲ ἔχουν τὴν αἰτίαν των αἱ παροδικαὶ ὑπάρξεις, τὰ χινούµενα τὴν ἀκί- γητον ἀρχὴν καὶ ὅλα τὰ πρόσκαι- ρα καὶ τὰ στερούµενα νοήσεως πλάσματα κάποιον αἰώνιον λόγον ὑπάρξεως. Εἰπέ µου, Σὲ ἱχετείω, ἐὰν ἡ παιδική ἡλικία µου διεδέχθη ἄλλην τοιαύτην, Ἡ ὑποία εἶχεν ἀποθάνει πρὸ αὐτῆς ἐὰν ἡ ἡλι: χία αὐτὴ δὲν εἶναι ὁ χρόνος, ποὺ διῆλθα εἰς τὰ σπλάγχνα τῆς µη- τρὀς µου. Διότι μοῦ εἶπαν κάτι σχετικὸν καὶ ἐγὼ εἶδα γυναῖκας, ποὺ ἔφεραν τὸν καρπὸν τῆς κοι- λίας των. ᾽Αλλὰ πρὸ τῆς ἐποχῆς ταύτης, ὦ Θεέ µου, δὲν ὑπῆρχα κάπου, δὲν μουν τίποτε Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ μοῦ ἀπαντήσῃ, οὔτε ὁ πατέρας µου, οὔτε ἡ µητέ- ρα µου, οὔτε ἢ ἰδική µου μνήμη. ᾽Αλλ’ ἴσως γελᾶς μὲ τὰ ἐρωτήη: µατά μουΣύ, ποὺ μὲ διατάσσεις γὰ Σ ἐξυμνῶ δι’ ὅσα γνωρίζω. δὲ δοξάζω, Κύριε τοῦ Οὐρα- γοῦ καὶ τῆς γῆς. Σ᾽ ἐξυμνῶ διὰ τὰς ἀπαρχὰς τῆς ζωῆς µου καὶ διὰ τὴν πρώτην παιδικὴν ἡλικίαν μου, τὴν ὑποίαν δὲν ἐνθυμοῦμαν διόλου. Ἠθέλησες, ὃ ἄνθρωπος γὰ μὴ γνωρίζῃ τίποτε ἄλλο περὶ τῶν ἀρχῶν τῆς ζωῆς του, παρά µόνον ὅ,τι ἠἡμπορεῖ νὰ συμπεράνῃ ἀπὸ ἄλλους περὶ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ ὕ,τι µανθάγει ἀπὸ τὴν µαρτυ- ρίαν τῶν γυναικῶν. 'Ὑπῆρχα λοι- πὸν κατ ἐκείνην τὴν ἐποχὴν καὶ μάλιστα ἐζοῦσα, ὅταν δὲ παρῆλθε ἡ πρώτη παιδικἠ ἡλικία µου, ἐζη- τοῦσα σημεῖα, διὰ νὰ καταστήσω μὲ αὐτὰ καὶ ἄλλους κοινωνοὺς τῶν ἐντυπώσεών µου. ᾽Απὸ ποῦ λοιπὸν τὸ τοιοῦτον πλᾶσμα, ἐὰν μὴ ἀπὺ Ἰσὲ Κύριε Μήπως ἠμπορῇῃ κα- γεὶς νὰ πλάσῃ τὸν ἑαυτόν του Καὶ ἀπὸ ποῦ εἶναι δυνατὸν ν᾿ ἆ- ναθρύῃ εἰς ἡμᾶς ἡ πηγἡ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὑπάρξεως, ἐὰν μὴ ἀπὺ Ἐσέ, ὦ Θεέ µου, εἰς τὸν ὁποῖον ζωὴ καὶ ὕπαρξις εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό, ἀφοῦ εἶσαι Σὺ αὐτὴ αὕτη ἡ ἀρχὴ τῆς ὑψίστης ζωῆς καὶ τῆς ὑψίστης ὑπάρξεως Διότι εἶσαι ὕψιστος καὶ ἀμετάθλητας. δὲν παρέρχετα διὰ δὲ ἡ σημερινὴ ἡμέρά καὶ ὅμως παρέρχεται εἰς Ἐσέ, διότι ὁ χρόνος καὶ τὰ πάντα εἷς Ἠσὲ εὐρίσχονται. Καὶ πῶς θά ἧτο δυνατὸν νὰ παρέρχωνται ἐὰν δὲν τὰ συγκρατοῦσες «Σδὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐχ- λείψουσιν»(1), καὶ δὲν ὑπάρχει διὰ δΣέ, παρὰ µόνον ἡ σημερινῆ μέρα. Καὶ πόσαι ἡμέραι ἰδικαί µας καὶ ἡμέραι τῶν πατέρων µας δὲν παρῆλθαν ἤδη πρὸ πολλοῦ διά τῆς αἰωνίας ἐχείνης ἡμέρας, εἰς τὰς ὑποίας ὀφείλουν τᾶς ἰδιότη: τας καὶ τὺν ρυθμὸν τῆς ὑπάρξεώς των Καὶ πὀσαν θὰ παρέλθουν ᾱ- ἱκόμη, δεχόµεναι τὸν ἴδιον ρυθμὸν καὶ τὴν ἰδίαν ὑπόστασιν, Αλλά Σὺ εἶσαι πάντοτε ὃ ἴδιος. Ὅλα τ) αὐριανὰ καὶ τὰ µμµεθανριανά. τὰ χθεσινὰ καὶ τὰ προχθεσινὰ θὰ τὰ δηµιουργήσης σήμερον. Όλα τὰ χθεσινὰ καὶ τὰ παρελθόντα ἕ- χεις ἤδη σήμερον δημιουργήσει, Ἐὰν δὲν μ' ἐννοοῦν, εἶναι τὸ σφάλμα ἰδικόν µου Αλλὰ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἐννοεῖ, ὃς χαρῇῃ καὶ ἂς ἀνακράξη: «Τὶ εἶναι τὸ μεγαλειῶδες αὐτὸ µμυστήριον !» Ναί, ἂς χαρῇ, ἔστω καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρύπον καὶ ἂς προτιµμήσῃ νὰ δὲ εὕρῃ, χωρὶς νὰ 5’ εὑρίσκῃ, παρὰ νὰ Σ’ εὑρίσχῃ (9), χωρὶς νὰ Σὲ εὔρῃ. Κύριε, εἰσάκοισέ µε. ᾽Αλλοί- µονον εἰς τοὺς ἁμαρτωλούς ! Ἠΐναι ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ ὁμιλεῖ καὶ θὰ τὸν οἰπτείρῃς, διότι εἶσα Ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεώς µου, ἀλλὰ ὅ- χι καὶ τῆς ἁμαρτίας µοι. Ποιὸς θά μοῦ ὑπενθυμίσῃ τὰ ἀνομήματα τῆς παιδικής µου ἡλιχίας. δὲν εἶναι κανεὶς ἀναμάρτητος ἐνώπιόν Σου, οὔτε αὐτὰ τὰ ὀρέφη, ποὺ ᾱ- ριθμοῦν μιᾶς ἡμέρας ζωήν. Τ]οιυς ϐ) ἀνακαλέσῃ εἰς τὴν μνήμην µου τὰς ἁμαρτίας τῆς παιδικῆς ἡλικί- ας µου Ίσως κανένα μικρὸ παι- δάΝι, εἰς τὸ ὁποῖον θλέπω ἐκεῖνο ποὺ ἐγὼ δὲν ἡμπορῦ νὰ ἐνθυμη- θῶ, ὥσον ἀφορᾷ τὴν ζωήν µου. ᾽Αλλά πῶς ἔσφαλλα κατ’ ἐκείνην (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα). (1) Ψαλμ. ΡΑ΄ 28. Ἰ (2) Δηλαδὴ μὲ τὴν Φαντασίαν.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Η ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ 'ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΒΑΡΝΑΒΑΣ' 4p
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΣΕΙΣΜΟΠΑΘΩΝ 4p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3-4p
Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ 4p
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ 3p
ΔΑΥΪΔ: ΨΑΛΜΟΣ Γ' 3p
ΑΙ ΘΥΣΙΑΙ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ 1821 3p
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΥΣΙΑ 2,4p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΥΤΗΣ 2p
ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΣΕΙΣΜΟΥΣ Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ 2p
ΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ 1p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ 1,4p
Η Α.Μ. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΑΘΗΝΑΣ 1p
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΟΣ 1,4p
ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ 1p
Ο ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ 1p