4 ΠΛ. ή. 0 ΛΡΧΙΠΚΟΙΕΣ κ. ΜΑΛΙ ΕΠΛΙΕΚΛΝΨΗ ΕΣ ΚΠΕ Κατόπιν ἀπουσίας τεσσαρά- κοντα περίπου ἡμερῶν, καθ᾽ ἃς διεξήγαγεν ἐν ᾿Αθήναις ση: μαντικἁς συνομιλίας ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ ἐθνικοῦ ζητήματος μετὰ τῆς 'Ελληνικῆς Κυθερνή-! σεως καὶ ἄλλων ἐκπροσάπων τοῦ ᾿Ελληνικοῦ πολιτικοῦ κό- σµου, ἐπανέκαμψε. µέσῳ Ρό- δου, τὴν 12.30’ μ.μ. τῆς 20ῆς Μαρτίου, ἡ Α. ΔΙ. ὁ ᾿Αρχιεπί- σκοπος Κύπρου κ. Μακάριος. κολούθως ἐπευφημούμενος δι- αρκῶς ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐπέ- όη τοῦ αὐτοκινήτου του καὶ ὑπὸ τοὺς χαρμοσύνους ἤχους τῶν κωδώνων τῶν ἱ. ναῶν τῆς πρωτευούσης κατηυθύνθη εἰς Λευκωσίαν, τῆς ὁποίας αἱ πλα- τεῖαι καὶ αἱ ὁδοὶ εἶχον ἕορτα- στικῶς σηµαιοστολισθῆ. Τὸ αὐτοκίνητον τοῦ Μακαριωτά- του παρηκολούθει πομπὴ ἐκ 200 καὶ πλέον αὐτοκινήτων. “Εν στιγμιότυπον ἀπὸ τὴν ἐνθουσιώδη ὑποδοχὴν τὴν ὁποίαν ἐπεφύλαξεν ὁ Κυπριακὸς λαὸς εἰς τὸν ἐπανακάμψαντα Πρωθιεράρχην του. Τὸν Μακαριώτατον χθησαν εἰς τὸ ᾿Αεροδρόμιον Λευκωσίας ὁ Θεοφ. Χωρεπί- σκοπος Σαλαμῖνος κ. Γεννά- διος, ἐκ µέρους τῆς 'Ι. Συνό- δου, ὁ Δήμαρχος κ. Θ. Δέρ- θης μετὰ τῶν Ἑλλήνων Δη- μοτικῶν Συμβούλων Λευκώσί- ας, οἱ ᾿Εθναρχικοὶ 5 ύμθουλοι, ὁ Γραμματεὺς τοῦ Γραφείου Ἐθναρχίας, ἐκπρόσωποι τῶν ἐθνικοφρόνων σωματείων καὶ ὀργανώσεων καὶ πλήθη κὀ- σμµου. Αμα τῇ ἐξόδῳ του ἐκ τοῦ οἰκήματος τοῦ Τελωνείου Α. Μακαριότης ἐγένετο ἀντι- κείµενον ζωηρῶν ἐκδηλώσεων ἐκ µέρους τῶν χιλιάδων του λαοῦ αἵτινες τὸν ἀνέμενον. ᾿Α- ὑπεδέ-, ἥ ἡ Εἰς τὴν εἴσοδον τῆς ᾿Αρχιε- Γπισκοπῆς ὑπεδέχθησαν τὴν Α. Μακαριότητα τὰ Μέλη τῆς ]- [ερᾶς Συνόδου, πλήθη λαοῦ Γκαὶ ὁ μαθητικὸς κόσμος τῆς [πρωτευούσης. Ἐν συνεχείᾳ ἐ- [τελέσθη εἰς τὸν Καθεδρικὸν ναὸν Αγ. ᾿Ιωάννου τοῦ Θεο- λόγου δέηῃσις, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁποίας ὁ Π. Μητροπολίτης Γ Κυρηνείας κ. Κυπριανὸς ἀἁπηύ- ἴθυνε προσφώνησιν, εἰς τὴν ὁ- ποίαν ἀπήντησεν ὁ Μακαριώ- ἵτατος, ἐκθέτων τὰ πορίσματα τῶν ἐν ᾿Αθήναις ἐπαφῶν του. ὃς Μετὰ τὸ τέλος τῆς Δεήσεως |ὁ Μακαριώτατος, ἐπευφημού- ΄µενος συνεχῶς, ἀνῆλθεν εἰς τὸ ΙΜέγα Συνοδικόν, ὅπου ἐδέχθη ἱτὰ σεθάσµατα τοῦ Κλήρου Γκαὶ τοῦ λαοῦ. -αἲ ΠΜΠΝΤΗΝΜ] (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα). Ὅπως ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς Παρθένου ἀντιλάλησε σὰν σάλπισµα τοῦ θείου ἐρχομοῦ στὴν ψυχἠ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ζοῦσαν μὲ τὸν πὀθο τοῦ λυ- τρωμοῦ καὶ τὴ λαχτάρα τῆς μεσιανῆς προσδοκίας, ἔτσι ὁ Π ΗΜΠΗΙ Γκόσμος ἀρχίζει νὰ προθάλλει 'στὴν Εὐρώπη ποῦμιαζε φυλα- κισµένη σὲ στατικἁ σχήματα. Οἱ παγκόσμιες συνέπειες τοῦ :Εἰκοσιένα εἶναι ἄπειρες κι’ ἆ- ἱκόμα σήµερα δὲν ἔχουν ἐ- Ἰξαντληθη. 'ΗἩ “Ἱερὴ Συµµα- ᾿χία ἠθικὰ κουρελιασµένη ἀπὸ ξεσηκωμὸς τῶν Ἑλλήνων ἀντι- το θρίαµόο τοῦ ἑλληνικοῦ ᾱ- θούϊῖξε στὰ πέρατα τοῦ κόσμου γώνα, διαλύεται καὶ σὰν πο: σὰν μήνυμα θεῖο τῆς ἐκπλή-]λιτικὸς συνασπισμὸς μετὰ τὴ ρωσης τοῦ ἀνθρωπίνου πόθου διάσταση Ρωσίας καὶ Αὐστρί- γιὰ μιὰ ζωὴ πιὸ λεύτερη, πιὸ ας. 'Ἡ ἐπίδραση τοῦ Εἰκοσιέ- σύμφωνη μὲ τὰ ἠθικά στοιχεῖ- ἵνα στὶς ψυχὲς τῶν μεγάλων α τοῦ ἐσωτερικοῦ µας κόσμου. ἐθνῶν φάνηκε σοθαρά εὐεργε- Αὐτὸς ὁ ἀνώτερος λαός, ποὺ ,τική. Στὴν ᾿ἰταλία δυνάµωσε ἔφερνε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα, τὸ αἴσθημα τῆς ἐθνικῆς ἑνό- αὐτός, ποὺ δημιούργησε τὸ τητας καὶ τῆς πολιτικῆς λευ- πνευματικὸ φῶς τῆς ἀνθρωπό- τεριᾶς. Τὰ φιλελεύθερα πολι- τητας κι ἐπὶ αἰῶνες στάθηκε ετικἀ κόμματα, στὴ Γαλλία, ἐν- ἡ λαμπάδα της, δὲν προσαρ: |ισχυµένα ἀπὸ τὴ διάλυση τῆς µόστηκε ποτὲ στὴν ὑλικὴ| Ἱερής Συμμαχίας, κατάλυσαν πραγματικότητα τῆς θάρθα- |τὸ 1830 το ἀπολυταρχικὸ σύ- ρης κυριαρχίας οὔτε γιὰ μιά στηµα, χωρὶς ἡ ἄλλη µοναρ- στιγμἠ δὲν πίστεψε στὴ µονι-͵χική Εὐρώπη νὰ τολμήσει νὰ µότητά της. Κι’ οὔτε τὸ θάρ-|παρέμόει. Καὶ ἡ φιλελεύθερη ρος εἴχανε, οὔτε τὴν ἐλπίδα. |µερίδα τῶν Οὐΐγων πῆρε ἀπά- Ἔθλεπε «φοθερὲς στρατιὲς!νω της σὲ 6θαθμὸ αἰσθητό. Τέ- νὰ ὁρμοῦν ὁλοένα ἀπὸ τὶς ὄ- λος τὸ Εἰκοσιένα δηµιούργη- χθες τοῦ Βοσπόρου πρὸς τὴν [σε καινούργιο Δίκαιο στὶς σχέ- καρδιὰ τῆς Εὐρώπης' ἔθλεπε σεις μεταξὺ λαῶν- τὸ δίκαιο στρατοὺς νὰ συντρίθονται, τῶν ᾿Εθνοτήτων ποὺ στὶς γε- κάστρα νὰ κυριεύονται͵ πολι-|νικὲς του γραμμὲς ἰσχύει ἀκό- τεῖες νὰ. κουρσεύονται, θασι-/μα σήµερα. ᾽Αλλά τὸ μεγαλύ- λιάδες καὶ στρατηγοὺς νὰ πέ-,τερο καλὸ ποὺ ἔκανε στὴν ἀν- Φφτουν στὶς µάχες, τὴ Βιέννη ,θρωπότητα τὸ Εἰκοσιένα εἶναι νὰ πολιορκεῖται, τὴν Εὐρώπη ποὺ σήκωσε τὸ αἴσθημα τῆς γὰ τρέμει μπροστὰ στὸν περί- | λευτεριᾶς κι’ ἔδιωξε τὴν ἁπο- φανο χαλίφη’ ἔθλεπε πρεσθευ-'γοήτευση, ποὺ ἔσπρωχνε τ᾽ ἄν- τὲς μεγάλων Δυνάμεων, νὰ θρώπινα πλήθη στὴν ἐγκατά- τοὺς ρίχνουν στὶς φυλακὲς νὰ λειψη κάθε ἰδανικοῦ στὴ δηµό- σαπίζουν ἢ νὰ τοὺς πετοῦν οἱ ίσια ζωή τους. Οἱ ἀγῶνες τῶν Γενίτσαροι ἔξω ἀπὸ τὸ παλάτι͵ | Ἑλλήνων καὶ ἡ ἐπικράτησή γιατὶ δὲν ἄγγιξαν μὲ τὸ κού- [τους διατήρησαν, ὁλάκερα τελόὀ τους τὴ σκόνη μπροστὰ]|χρόνια, λαμπερὴ καὶ ἁγνὴ τὴ στὸ Θρόνο τοῦ Πατισάχ... Σ᾽ Ιφλόγα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, δό- αὐτὰ ὅλα ὁ ἁἀδάμαστος λαὸς/σανε παρηγοριὰἁ κι’ ἐλπίδα, σὲ τῶν Ἑλλήνων ἔνοιωθε μιὰ πε- | μιὰ στιγμµὴ ποὺ τὰ πάντα φέρ- ραστικὴ θεοµηνία, σταλµένη !νανε τὸν ἄνθρωπο σ᾿ ἀθυμία, νὰ τὸν τιμωρήσει γιὰ τὰ κρί-στερέωσαν τὴν πίστη στὸ ἆᾱ- µατά του καὶ νὰ τὸν ἐξαγνί- ναφαίρετο τῶν ἐθνικῶν δικαί- σει: ὅτι τὸ κακὸ αὐτό, τόσο΄ων καὶ στὴν ἰδέα ὅτι κάθε τυ- ἀντίθετο πρὸς τὴν ἠθικὴ τάξη Γραννία ἔχει ἕνα τέλος. τοῦ κόσμου, ἔμελλε νὰ εἶναι. Αλλὰ τὸ Εἰκοσιένα εἶχε µε- διαθατικό. Καὶ δὲν ἔπαψε οὔ- γάλη ἐπίδραση καὶ στὴν ᾽Α- τε στιγμὴ νὰ ἐλπίζει καὶ ν᾿ ᾱ- νατολή. Μὲ τὸ ἀποτέλεσμά του γωνίζεται στὰ δουνά. Η Μά- Ίρθε νὰ γεφυρώσει τὸ χάσμα νη τὸ Σοῦλι καὶ ἡ ἄλεφτου- ποὺ τὴν ἐχώριζε ἀπὸ τὴ Ἀύση, ριά, δὲν ἔγειρε ποτὲ τὸ κεφά- ἀπὸ τὸ δέκατο πέµπτο αἰῶνα. λι στὴ θάρδθαρη τυραννία. 'Ἡ ᾽Αναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ Κι εὐαγγελίστηκε στὴν ἀν-| κόσμου φύσησε ζωὴ σ’᾽ ὅλους θρωπότητα τὴν ᾿Ανάσταση τοῦιτοὺς ἉΧριστιανικοὺς πληθυ- φωτός, ὅπως ὁ ἄγγελος Κυ- σμοὺς τῆς ᾿Οθωμανικῆς Αὐτο- ρίου τὴ σωτηρία, γιὰ νἁ ση-:κρατορίας. ᾿Ο σκορπισµένος κώσει ἀμέσως τὴν αὐλαία στὸ στὴν ᾿Ανατολὴ ἑλληνικὸς πλη- Θέατρο τῶν θαυμάτων. Ηρω- 'θυσμµός, ἀναζωογονημένος, ας καὶ μάρτυρας, ὁ ἝἛλληνας, μπῆκε σὲ καινούργια περίοδο στὴν Τριπολιτσᾶ, στὰ Δερθε-]γόνιµης καὶ δυνατῆς ἀνάπτυ- νάκια, στὰ Μανιάκια, στὰ Με-]ξης, µεταμορφώνοντας σιγὰ σολόγγια, στὰ Ψαρὰ ξαναγό- ᾿σιγά, τὴν ὄψη τῆς χώρας. 'Ἡ ραζε μὲ πράξεις ἀθάνατες, νί- ἴδια ἡ Τουρκία τέλος, ποὺ ἀν- κες ἐκπληκτικὲς καὶ ὁλοκαυ- τιμετώπισε γιὰ πρώτη φορά, τώµατα, τὴ θέση τοῦ πρωὠωτο-᾿μιὰ ἐπανάσταση, χειροκροτού- πόρου στὴ δηµιουργία τῆς µενη καὶ ὑποστηριζόμενη ἀπ ᾿Ανθρωπίνης “Ἱστρίας. 'Ἡ παγ- .ὅλο τὸν πολιτισµένο κόσμο, κόσµια ποίηση Χαιρετίζει τὴ ἀντὶ νὰ ἐξαγριωθεῖ, ὀγῆκε ἆᾱ- μεγαλόπρεπη ἀναγέννησι τοῦ πὸ τὸν ἀγῶνα πιὸ ἥμερη καὶ ἑλληνικοῦ κόσμου, ὁ Βρεττα-ιπιὸ φιλάνθρωπη κι ἄρχιζε νὰ νικὸς κύκνος ἔρχεται νὰ πῇ τὸ ἐγκαινιάζει πολιτικὴ ζωὴ πιὸ στερνό του τραγοῦδι, τὸ εὖ- συγχρονισµένη. ᾽Απὸ τὸ ἄλλο γενέστερο αἷμα τῆς Εὐρώπης µέρος ὁ ἑλληνικὸς ἀγώνας κατεθαίνει ν᾿ ἀνακατωθεῖ μὲικαὶ τὰ λαμπρά του ἀποτελέ- τὸ ἑλληνικὸ στὶς τρισένδοξες σµατα ἰχνογράφησαν μιά και- μάχες. Πλάϊ στὸν ᾿ Αθανάσιο (νούργια μελλοντικὴ λύση στὸ Διάκο πέφτει ὁ Βάλδεµαρ /πολυθρύλητο ᾿Ανατολικὸ ζή- Κουάλεν, ὁλαστάρι τοῦ 'ἩΗγε-ίτηµα: Εδειξαν, ὅτι, ἀντὶ νὰ μονικοῦ Οἴκου τοῦ ᾿ὈΟλστάϊν μοιραστεῖ μεταξὺ τῶν Εὐρω- καὶ πλάϊ στὸν ᾽᾿Αναγνωσταρᾶ ὁ Σανταρόζα ὁ μεγάλος ἐπα-͵ ναστάτης καὶ πρωθυπουργὸς τοῦ Πιεµόντου, διωγμένος ἀπὸ τὴν Πατρίδα του μὲ τὴ λόγχη τῶν Αὐστριακῶν. Οἱ λαοὶ ξε- σηκώνονται, τὸ Φιλελληνικὸ πνεῦμα φουντώνει, τ) άνακτο- θούλια ἀλλάζει: Ἔνας καινούργιος ἐκθιάζονται, τὸ πᾶν ᾿παϊκῶν κρατῶν ἡ Αὐτοκρατο- ρία. ὅπως σχεδίαζε ἡ διπλω- µατία τῶν Δυνάμεων, φυσικώ- ἱτερο θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ λευτε- ριὰ στὰ Ἔθνη, ποὺ κρατοῦσε σκλαθωμένα. Αὐτὸ ἀκριθῶς ποὺ πραγματοποιήθηκε µέσα σ’᾿ ἕναν αἰῶνα --αὐτὸν ποὺ ἆ- κολούθησε. { ΠΠΙΝΕ:ΗΒΙ [ῇ. ΠΙΝΝ ΠΡΙΝ) ΤΝ ΤΗΜΙΝΗ ΠΚΣ Τὸ ἐπίσημον μηνιαῖον περιοδι- χὺν τῆς δερθικῆς ᾿Ορθοδύξου Ἐγκλησίας «κήρυξ» ἐπανέλαθε τὴν ἔκδοσίν του κατόπιν ἐννεαμή- γου. ἀναστολῆς. ᾿Ρὺ περιοδιχόν τοῦτο δὲν ἐξεδίδετο κατὰ τὸ διά- στηµά τοῦτο διότι ἡ ᾿Ἠχκλησία δὲν ἠδύνατο νὰ ἐξεύρῃ τυπογράφον. ΙΜΕΟΝ ΟΝΟΜΛΙΟΝ ΤΝ ΜΙΝΙΣ ΝΛΘΗΝΙΙ Ὑπὸ τὸν τίτλον αὐτὸν ἐξεδόθηή ἐν ᾿Αθήναις ὑπὸ τοῦ Θεολόγου κ. Δαμιανοῦ Στοουμπούλη θιθλίον, τὸ ὁποῖον περιλαμθάνει ὕλα τὰ κύρια ὀνόματα προσώπων, τόπων κ.λ.π. μὲ παραπομπὰς εἰς τὰ κε- Φφάλαια καὶ χωρία τῆς Κ.Δ., ὅπου εὑρίσκονται, ὡς καὶ συντόµους ἐ- πεξηγήσεις. ΗΠΙΝΗΠΠΙ ΙΙ ΠΜ ΠΠ ΗΝ ΜΟΙ ΧΛΝΙΙΗ Ἐτελέσθη εἰς Πρέθεζαν μετὰ πολλῆς µεγολοπρεπείας ἑορτὴ τοῦ πολιούχου αὐτῆς 'Αγίου “Ἱερομάρ- τυρος Χαραλάμπους. Τὴν λειτουρ- γίαν ἐτέλεσεν ὁ Σεθασμιώτατος Μητροπολίτης ἈΝικοπόλεως καὶ Πρεθέζης κ. Στυλιανὸς μετὰ τοῦ Σεθασμ. Μητροπολίτου Παραμυ- θίας κ. Δωροθέου. Παρέστη ἐπί- σης καὶ ὁ πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰωαννίνων Ταν. )Αρχιμανδ. κ. Χρυσόστομος. Τὸν Σεθασμιώτατον ᾗΜητροπολίτην Αοτης κ. Σεραφεὶμ ἀπουσιάξον- τα ἀντεπροσώπευσεν ὁ Ἱεροκήρυξ τῆς Μητροπόλεως ἜΑρτης, ὅστις κατὰ τὸν Μ. ἑσπερινὸν ἐκήρυξεν [τὸν θεῖον λόγον, Μετὰ τὸ πέρας τὸ ϐ. λειτουρ- γίας ἐγένετο λιτανεία τῆς εἰκό- γος τοῦ Αγ. Χαραλάμπους, τὴν ὑποίαν παρηκολούθησαν ὁ Νομάρ- χης κ. Σ. Καφετζῆς μετὰ τοῦ Γ. Σραμματέως ΕΤ, Δ. Ἡ. κ. Μαλε- τσίδου, ὅ Δήμαοχος κ. Μουστάκης, ὃ στρατιωτικὺὸς διοικητὴς 1Πρεθέ- ζης κ. Χούντζογλου, ὁ εἰσαγγε- λεύς, ὁ διοικητής χωροφυλακῆς, ὃ δήμαρχος Θεσπρωτικοῦ, ὁ Γυ- µνασιάρχης οἱ καθηγηταὶ καὶ µα- θηταὶ τοῦ Γυμνασίου Πρεθέζης. Την εἰκόνα τοῦ Αγίου ἐθάστα- ζον ναῦται τοῦ Λιμεναρχείου συν- ώδευον δὲ τιμητικὰ ἀποσπάσματα στρατοῦ καὶ ναυτῶν τοῦ λιµεναρ- χείου. Λαμπρῶς ἐκόσμησε τὴν ὦ- ραίαν τελετῆν κατὰ τὴν λιτανείαν καὶ ἡ Φιλαρμονικὴ τῆς πύλεως. Ι ΠΕ ΤΗ ΙΙ [ΡΙΦΙ) Ἡ Παγκόσμιος Βιθλικὴ Ἓνω- σις ἀνεκοίνωσεν, ὅτι κατὰ τὸ 1955 ἐτυπώθησαν 91. 101. ὃτ8 Αγιαι Τραφαί. ΜΙ ΠΝΚΝΟΣ Ι0Υ ΠΡΧΙΗΙΣΚΙΠΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα), θεόν, ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ σου πρὸς τὰς ἁμαρτίας σου. Νί- ου μὲ τῆς µετανοίας τὰ δάκρυ- α, στολίσου μὲ τὴν ἐλεημοσύνην. Καλλωπίσου μὲ τὴν ταπεινοφρυο- σύνην, μὲ τὴν προσευχή», μὲ τὴν χρῆσιν τοῦ ἁγίου ἐλαίου, καὶ οὕτω στολισθεὶς ἔχοντας τὴν ἄδειαν τοῦ πνευματικοῦ σου πα- τρὸς πρόσελθε νὰ µεταλάθῃς μὲ Φόθον, διὰ νὰ φωτισθῇς. 1ροσ- έλθετε γάρ, φησί, πρὸς αὐτὸν καὶ φωτίοθητε: ζΚάμε πλέον καὶ τελείαν ἀποχὴν τῆς ἁμαρτίας, διὰ νὰ μὴν ἔλθῃ αἰφνιδίως ὃ θά- νατος καὶ σὲ ἁρπάσῃ ἀνέτοιμον. Καὶ τότε πλέον οὖαί. Π]ροφάσεις ἐκεῖ δὲν χωροῦν, φίλοι καὶ συγ- γενεῖς δὲν ἰσχύουν, φιλίαις καὶ ἄσπρα δὲν πολιτεύονται͵ ἀλλ᾽ ἕ- καστος ἐν τῶν ἰδίων ἔργων ἢ δοξασθήσεται ἢ αἰσχυνθήσεται. “Απαντες Λλοωιὸν οἳ χριστια- νοί, μικροί τε καὶ μεγάλοι, ἄν- δρες καὶ γυναῖκες, ἐξομολογη- θῆτε ἀληθῶς καὶ μὲ κατάνυξιν͵ χωρὶς προφάσεις εἰς τοὺς πνευ- ματικούς σας, διὰ νὰ λάξετε τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας, καὶ μὴ προσµένετε τὴν ὥραν, ὁποῦ θέλετε νὰ µεταλάβετε, τότε νὰ ὑπάγετε εἷς τὸν πνευµατικόν. Διατὶ ἔτσι µένετε ἀδιόρθωτοι, οὔτε ἐσεῖς ἠξεύροντες, τί λέγε- τε διὰ τὴν θίαν, οὔτε ὃ πνευµα- τικός. ᾿Αλλὰ καθὼς ἐγράψαμεν πατρικῶς, ἐντελλόμενοι ἐν ἁγί- ὢ πνεύµατι καὶ πρὸς τὸ συµφέ- ϱον τῆς ψυχῆς σας ἀποθλέπον- τες κάµετε νὰ ἔχετε τὴν εὐχήν µας, νὰ διορθωθῆτε ἀπὸ τώρα χωρὶς προφάσεις ἀπροφασί- στους, διὰ νὰ µεταλάέετε παθα- ροὶ τοῦ φρικτοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ νὰ µένετε πάντοτε μετ) αὐτοῦ, κα- θὼς αὐτὸς λέγει ἓν εὐαγγελίοις, ὃ τρώγων µου τὴν σάρχα καὶ π- γων µου τὸ αἷμα ἓν ἐμοὶ μένει κἀάγὼ ἐν αὐτῷ: ἜἜχετε πρὸς τούτοις ὕπομο- νὴν εἰς τὰς θλίψεις καὶ στεγο- χωρίας, χωρὶς νὰ θλασφημῆτε ες τὸν θεόν, διατὶ αἱ θλίψεις εἶναι σημεῖον τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Καὶ ἰδίως ὁ Χριστὸς πιρο- εἶπεν ες ἡμᾶς, πῶς θέλομεν ἕ- χει θλίψεις μαὶ θάσανα εἰς τὸν κόσμον τοῦτο, ἐν τῷ κόσμῳ Λέ- γων θλῖψιν ἕξετε. Ολα τὰ τοῦ κόσμου τούτου εἶναι µάταια, καὶ ἂς μὴν ἁπατώμεθα, ὅτι µαταιό- της µαταιοτήτων τὰ πάντα µα- ταιότης, καὶ µένομεν εἰς πάντα γελασμένοι: Δοιπὸν εὐχαριστεῖσθε ἐν πᾶσι τὸν θεόν, λΛίπετε ἀπὸ κάθε κα- κὀν. Καὶ ὅσα μὲ γνῶσιω ἢ ἆᾱ- γνωσίαν, μὲ λόγον μαὶ ἔργον ἢ καὶ μὲ τὸν γνοῦν ἡμαρτήκατε πρὸς θεὸν µετανοήσατε ἐκ ψυ- χῆς ἅπαντες, διὰ νὰ συγχωρη- θῆτε, πάµνοντες καὶ εἰς τὸ ἕ- ξῆς ἀποχὴν πάσης ἅἁμαρτίας. Οὕτω ποιήσατε τέκνα ἐν Ἆρι- στῷ περιιόθητα, ὡς γράφοµε», ἵνα μαὶ ἡ τοῦ θεοῦ χάρις καὶ ἢ εὐχὴ καὶ ἡ εὐλογία τῆς ἡμῶν µετριότητος εἴή μεθ’ ὑμῶν. αφμθ΄ Μαρτίου δ᾽. ᾿ Αρχιεπίσκοπος Ἰύπρου ΦΙΛΟΘΕΟΣ ο ΡΕΜΗΣΙΔ ΕΙ ΑΜΣ ΛΙΧΙΗΜΚΟΠΙΚΙ ΗΝΚΙΙ ΠΠ ΤΗ, ΕΘΝΙΚΗ, ΗΡΤΗ, 08 ΜΗΡΠΟΥ ί ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ἐλέῳ Φεοῦ, ᾽Αρχιεπίσχόπος Νέας Ἱουστινιανῆς χαὶ πάσης Μύπρου. Πρὸς τὸν εὐσεθῆ καὶ φιλόπατριν Ἑλληνικὸν Κυπριακὸν λαόν. Λαμπρὰ καὶ φωταυγἠς ἀνατέλλει καὶ πάλν ἡ 22η Μαρτίου, ἡ µεγάλη ἡμέρα τοῦ 'Ελληνισμοῦ, ἡ ἔνδοξος ἐπέτειος τῆς ἀπὸ µακραίωνος δουλείας ἀπελευθερώ- σεως τοῦ μαρτυρικοῦ ἡμῶν Ἓθνους. Ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸ ἰδεῶδες τῆς ἐλευθερίας οἱ ἀκατάθλητοι πρόγονοί µας ἠγέρθησαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὡς εἷς ἄνθρωπος, μὲ ὀαθεῖαν τὴν συναίσθησιν τοῦ χρέους τῶν ἔναντι τῆς ἱστορίας, καὶ τῆς εὐθύνης των ἔναντι τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. ᾿Απὸ τὰ θάθη τῶν αἰώνων ἡ ἠθικὴ συνείδησις τοῦ ἔθνους ὑπηγόρευε τὰ νέα πεπρωµένα τοῦ 'Ελληνισμοῦ. Ἡ χώρα, ἐκ τῆς ὁποίας αἰγλήεσσα εἶχεν ἀνατείλει ἡ Ἐλευθερία, δὲν το δυνατὸν νὰ ἀνεχθῇ περισσότερον τὴν ταπείνωσιν ἑνὸς ξένου ζυγοῦ. Οὕτω, τὴν 25ην Μαρτίου 1821, ὁ Παλαιῶν Πα- τρῶν Γερμανὸς ηὐλόγησε τὴν σηµαίαν τῆς ᾿Επαναστά- σεως, καὶ τὰ Ἑλληνικὸν ἼἜθνος ἀνέλαθε τὸν πλέον τιμητικὸν καὶ ὑπέροχον ἀγῶνα, τὸν ὁποῖον εἶναι δυνα- τὸν νὰ ἀναλάθῃ λαὸς ἐπὶ τῆς γῆς, τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἐθνικήν του ἀποκατάστασιν, Ὅταν δὲ μετὰ αἱματηρὰς µάχας καὶ θυσίας ὑπερ- ανθρώπους τὸ δοῦλον γένος ἐξησφάλισε τὴν ἐλευθερί- αν ἑνὸς μικροῦ τµήµατος τῆς γῆς του, ὥρισε τὴν ἡ- µέραν τῆς 25ης Μαρτίου ὡς ἡμέραν εὐγνώμονος ἑορ- τασμοῦ τῆς ᾿Εθνικῆς του Παλιγγενεσίας, ἡμέρας ἐ- θνικῆς περισυλλογῆς καὶ ἐθνικῆς ἀναμνήσεως. Οὕτως ἡ 25η Μαρτίου εἶναι διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Ε- θνος ὄχι µόνον θρησκευτικῶς, ἀλλά καὶ ἐθνικῶς, ἡμέ- ρα µεγάλη καὶ εὐλογητή, ἡμέρα χαρᾶς καὶ ἀγαλλι- μσείας, ἡμέρα εὐχαριστιῶν καὶ δοξολογιῶν πρὸς τὸν εόν. Τὸ Ἑλληνικὸν Ἓθνος, ἑορτάζον κατ ἔτος, μὲ ἐνθουσιώδεις ἐκδηλώσεις, τὴν μεγάλην ἐπέτειον, ἀν- τλεῖ ἐξ αὐτῆς διδάγµατα καὶ θάρρος καὶ ἀναπολοῦν τοὺς τόσους ἀγῶνας διὰ τὴν ἀνάκτησιν τῆς ἐλευθερί- ας κατανοεῖ πόσον εἶναι αὕτη πολύτιμον ἀγαθὸν καὶ πόση πρέπει νὰ εἶναι ἡ προσπάθεια διὰ τὴν διαφύλα- ἒιν αὐτῆς. “Ὃ0θεν καλοῦμεν πάντας ὑμᾶς, τέκνα ἐν Κυρίῷῳ ἀγαπητά, ἵνα ἑορτάσητε μεγαλοπρεπῶς τὴν μεγάλην ἐθνικὴν ἐπέτειον, µεγαλοπρεπέστερον ἢ ἄλλοτε καὶ μᾶλλον χαρμµοσύνως, ἐν τῇ πεποιθήσει, ὅτι δὲν ἀπέχει ἡ ἡμέρα τῆς πληρώσεως τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἐθνικοῦ πό- θου, ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν κοινοποιηθεῖσαν προσφάτως ἡμῖν ἁμετάτρεπτον ἀπόφασιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυθερ- νήσεως ὅπως ἀναλάθῃ ὑπευθύνως τὸν χειρισμὸν τοῦ Ζητήματος προσφεύγουσα μέχρις αὐτοῦ τοῦ Ὄργανι- σμοῦ ἨἩνωμένων ᾿Εθνῶν. Τελέσατε πανδήµους Δοξολογίας, ἀθρόοι εἰς αὖ- τὰς σπεύδοντες. Αἰνέσατε καὶ δοξολογήσατε τὸν Οὐ- ράνιον Πατέρα καὶ Δοτῆρα παντὸς ἀγαθοῦ, χαριστη- ρίους ὡδὰς ἄσατε αὐτῷ, διότι ηὐλόγησε τὸν ἀγῶνα τοῦ Ἓθνους καὶ ἀπέδωκε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν µαρ- τυρικὴν Ἑλλάδα. ᾿Αναπέμψατε εὐχὰς ὑπὲρ τῶν ἡρώ- ων ἐκείνων, οἵτινες ὑπέστησαν τὰ πάνδεινα χάριν τῆς Πατρίδος, χάριν ἡμῶν τῶν ἀπογόνων αὐτῶν. Κατὰ τὴν εὔσημόν ταύτην ἡμέραν ἀναθαπτίζον- τες ἑαυτοὺς ἐν τῷ ἡρωϊκῷ πνεύµατι ἐκείνων, ἂς ἆνα- γεώσωμεν τὴν ἀπόφασιν ὅπως ἀγωνισθῶμεν μέχρι τέ- λους ὑπὲρ ἀπελευθερώσεως τῆς Μεγαλονήσου ἡμῶν καὶ ἀποδόσεως αὐτῆς εἰς τὰς ἀγκάλας τῆς φιλτάτης Μητρὸς Ἑλλάδος. , Ἡ δὲ τοῦ Κυρίου χάρις καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν. Ἐν ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου ἩΝΕΛΡΙΝ ΙΕΡΙΣ ΣΥΝΛΛΔΥ ΙΥΠΡΕΥ τῇ 22 Μαρτίου 1954 Διάπυρος πρὸς Κύριον εὐχέτης ἵ Ο ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα). ὅμως, πόσοι ξένοι, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχοντες μὲ τὸν τόπον μας, ἀποζοῦν ἀπὸ ἐδῶ, καὶ τό- σον πλουσιοπαρόχως μάλιστα. Φόροι ποικιλώνυµοι ἐπιθάλ- λονται ἀπὸ τὴν ξένην Κυθέρνη- σιν εἰς τὰ ἀγροτικὰά κτήματα, τὸ µόνον µέσον ἀπὸ τὸ ὁποῖ- ον πορίζονται τὰ πρὸς τὸ ζῆν οἱ γεωργοί µας καὶ γενικῶς ὁ ἀγροτικὸς κόσμος, ἡ σπον- δυλικἡ στήλη τοῦ ἐργαζομέ- νου καὶ ἀγωνιζομένου Κυπρι- ακοῦ Λαοῦ. Ζητοῦν οἱ ἆμπε- λουργοί, οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ καὶ γενικῶς οἱ ἀγρόται Κυ- θερνητικὴν προστασίαν καί, ἀντὶ τοιαύτς, παραπέμµ- πονται εἲς σχέδια ὀργανώσεων ἆγνώ- στου ὠφελείας καὶ ἀμφιθόλων καὶ ὑπό- πτων σκοπιµοτή- των. Σατανικὴ ἀπόπειρα ἀφελ- ληνισμοῦ τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ ἀσκεῖται εὐρύτατα εἰς διαφό- ρους τομεῖς καὶ μὲ ὅλα τὰ µέσα ὑπὸ τῆς Ξενοκρατίας. Ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν ἐνεργεῖται ἐντονώτερον καὶ συστηματικώτερον ἡ ἀπόπει- ρα ὑποδουλώσεως καὶ τῆς Μέ- σης Παιδείας. Ἐν ὄψει, λοιπόν, τῆς θλιόθε- ρᾶς αὐτῆς καταστάσεως ἡμεῖς οἱ κληρικοί, μελετῶντες τὴν Ἐθνικήν µας “Ἱστορίαν, ὀφεί- λοµεν μὲ κάθε τρόπον νὰ ἆνα- πτερώνωμεν τὸ φρόνημα τοῦ Ἑλληνικοῦ τῆς Κύπρου λαοῦ καὶ νὰ θερµαίνωµεν τὴν καρδί- αν του διὰ τὴν ὅσον τὸ δυνα- τὸν συντοµωτέραν ἀπελευθέ- Ρωσιν τῆς Κύπρου διὰ τῆς ἙἛ- νὠσεώς της μετὰ τῆς Μητρὸς Ἑλλάδος. ι .. Ημεῖς οἱ Ἕλληνες Κληρι- κοὶ ἔχομεν καθῆκον ἱερὸν νὰ διαπαιδαγωγῶμεν ἐθνικῶς τὸν λαόν µας, νὰ παρέχωµεν πρὸς αὐτὸν προθύµως ἘΕθνικὰς νου- θεσίας, νὰ διατηρῶμεν εἷς τὴν μνήμην του πάντοτε ζώσας τὰς μορφάὰς τῶν ἡρώων τοῦ 1821 καὶ τῶν τελευταίων πολέμων τοῦ 1912--13 καὶ 1940, διηγού- µενοι τὰς ἱστορίας αὐτῶν καὶ εἲς τοὺς νέους καὶ εἰς τοὺς γέροντας, Καὶ τὴν ὥραν ποὺ εὑρισκό- µεθα εἰς οἱανδήποτε συνάθροι- σιν τοῦ χωρίου µας καὶ τὴν ὥραν ποὺ ἐπισκεπτόμεθα τὸν οἶκον τοῦ χριστιανοῦ διὰ νὰ τελέσωμεν ἁγιασμὸν ἢ διὰ νὰ εὐχηθῶμεν ὑπὲρ ὑγείας αὐτοῦ, δυνάµεθα νὰ διηγηθῶμεν µίαν ἱστορίαν ἐθνικοῦ περιεχοµένου ἡ ὁποία ἀσφαλῶς θὰ τονώσῃ ὃ ΙΣ Ὁ ΜΛΑΥΚΛΛΟΣ ΤΟΥ [ΗΙΣ τὸ πατριωτικὸν αἴσθημα τῶν παρισταµένων. Ὅλοι ἐνθυμούμεθα πόσον μᾶς ἐνεθουσίαζαν αἱ ἱστορίαι ποὺ μᾶς διηγοῦντο οἱ Διδά- σκαλοί µας, ἀλλὰ καὶ οἱ γο- γεῖς µας καὶ οἱ πάπποι µας διὰ τοὺς ἤρωας τῆς Ἓλληνι- κῆς ἐπαναστάσεως, διὰ τὰ μαρτύρια τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε΄’ καὶ τοῦ Α- θανασίου Διάκου, διὰ τὰ κατ- ορθώµατα τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Καραϊσκάκη, τοῦ ΓΠαπα- φλέσσα, τοῦ Κανάρη, τοῦ Μια- ούλη κλπ. Διὰ τὴν ἐπιτυχῆ ὅμως διε- ξαγωγὴν τοῦ ᾿Εθνικοῦ ᾿Αγᾶῶ- νος, ἐκτὸς τῆς Ἐθνικῆς διαπαι. δαγωγήσεως τοῦ λαοῦ, συµ- θάλλουν καὶ Β΄ Αἱ Ἐδνιχαὶ Ἑορταί. Ὅλοι γνωρίζομεν ἐξ ἰδίας πείρας πόσον φρονιματίζεται ὁ λαός µας ἀπὸ τὰς ᾿Εθνικὰς Ἑορτάς. Ὁ κατάλληλος ση µαι- οστολισμὸς τοῦ χω- ρίου καὶ τῶν Συλλόγων καὶ Σὠματείων τῆς Κοινότητος προκαλεῖ ρίγη ἐνθουσιασμοῦ καὶ ᾿Εθνικῆς συγκινήσεως, Ἐ- θνικἁ ποιήµατα κα- λῶς ἀπαγγελλόμενα, κλέ- Φφτικα τραγούδια, πατριωτικαὶ ὁμιλί- αι μὲ παλμὸν καὶ φλόγα ποὺ θγαίνει ἀπὸ τὴν Ἕλληνι- κἠν καρδίαν τοῦ ὁμιλητοῦ, ἶ- ὃ ο ὑ μερικά στοι- χεῖα ἀπαραίτητα διὰ τὴν δηµιουργί- αν Ἐθνικοῦ Φφρονη- ματισμοῦ, τὰ ὁποῖ- α συγχρόνως ἆπο- τελοῦν καὶ ἆστεί. ρευτον πηγὴν δυ- νάµεως διὰ τὸν Α.- γῶνα ἐπιθιώσεως τοῦ Γένους μας. ᾿Ἔχομεν δὲ καθῆκον καὶ ἵ- εραν υποχρέώσιν νὰ προσφέ- ρωμεν εἰς τὸν λαόν µας τὰ ἀναφερθέντα µέσα διὰ τὴν ἐξ- ὄψωσιν τῆς Ἑλληνικῆς του ψυ- χῆς καὶ συνειδήσεως. Παραλ- λήλως ὅμως ἀπαιτεῖται καὶ Γ΄ Ἡ ἄμυνα κατὰ τῆς Ώρετ- τανικῆς προπαγάνδας. Κατὰ τοὺς ἐσχάτους τού- τους καιροὺς ὁ κατακτητὴς κατώρθωσε διὰ πολυποικίλων τύπων δωροδοκίας, ὄχι µόνον νὰ ὑποδουλώσῃ τὰ Σχολεῖα μας, τῆς Κατωτέρας [Παιδεί- ας, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπιφέρῃ κά- ποιαν νευρικότητα καὶ σύγχυ- σιν μεταξὺ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ µας κόσμου. Ὁμοίαν κατά- στασιν προσπαθεῖ νὰ προκαλέ- σῃ καὶ εἰς τὰ Σχολεῖα µας ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1924 Ὑπὺ τῆς Α. Μακαριότητος τοῦ ΓΣΑ ρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Μανα- ρίου προσεκλήθησαν εἰς συνεδρί- αν τὰ µέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ολ τῇ “Ἱ. ᾽Αρχιεπισκοπῇῃ. Ἔναρ- ἒις τῶν ἐργασιῶν τῆς Σννόδου θά γίνῃ τὴν 11 π.µ. τῆς προσεχοῦς Λευτέρας, 99 Μαρτίου. Κατά τὴν συνεδρίαν της ταύτην ὡς πληρο- φορούµεθα ἡ Ἱερὰ Σύνοδος θά ἐπιληφθῇ τῶν ἑξῆς θεμάτων: 1. Μελέτη ἐπὶ τῆς γενομένης ἐργασίας ἐπὶ τῆς ᾿Αναθεωρήσεως τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Ἐκκλησίας «Κύπρου. 9. Διαχείρισις Ἐνκλη- σιαστικῆς περιουσίας. ὃ. Ἱερα- ἱτικὴ Σχολή. 4. Μοναχικοὶ θε- Γσμοὶ καὶ μοναστηριακὴ τάξις. ὅ. ΓΜισθοδοσία ἱεροῦ κλήρου---ζήτη- ἵμα «τυχηρῶν». 6. 'Ἑθδομὰς Εύὐ- αγγελίου. Τ. ᾽Αντιπροσώπευσις τῆς ᾿Εκκλησίας Κύπρου ἐν τῇ ἐν Ἑδανστον τῆς ᾽Αμερικῆς Β΄ Γε- γιχκῇ Συνελεύσει τοῦ Οἰκουμενι- κοῦ Συµμθουλίου τῶν Ἐκκλησιῶγν. 8. Ἐθνινὸν ζήτημα. 9. Διάφορα. ΠΡΧΙΕΡΗΙΙΚΗΙ ΛΗΙΘΥΡΠΗΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΜΙΙ Ἡ Δ.Μ.ὃ Αρχιεπίσκοπος }. Μακάριος αὔριον Παρασκευὴν θὰ χοροστατήσῃ κατὰ τὴν ἀκολουθί- αν τῶν χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου καὶ θὰ ἀναγνώσῃ τούτους ἐν τῷ {. καθεδρικῷ ναῷ Αγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Τὴν Κυριακὴν τῆς Στανιροπροσκυνήσεως θά λειτουρ- γήσῃ καὶ κηρύξῃ ἐν τῷ ἵ. ναῷ ᾽Αποστύλου Λουκᾶ Λευκωσίας, ἐν τέλει δὲ τῆς θείας λειτουργίας θὰ προστῇ τοῦ καθιερωµένου ἐ- τησίου μνημοσύνου τῶν ὑπὲρ Πί- στεως καὶ Πατρίδος πεσόντων κατὰ τοὺς ἐθνικοὺς ἡμῶν ἀγῶνας. ὍὉ Θ. Χωρεπίσκοπος Σαλαμῖ- γος κ. Γεννάδιος θὰ χοροστατήσῃ αὔριον Παρασκευήν, κατὰ τὴν ᾱ- κολουθίαν τῶν Χαιρετισμῶν ἐν τῷ ἱ. ναῷ ᾽Αγίου Νικολάου Λιμνιῶν. Θὰ ἀναγνώση τοὺς χαιρετισμοὺς καὶ θὰ κηούξῃ καὶ τὸν θεῖον λό- γον. Τὴν Κυριακὴν θὰ λειτουρ: γήσῃ καὶ θὰ κηρύξῃ εἰς Άγιον Θεόδωρον Καρπασίας. Τὸ ἀπύ- κευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας χαὶ ὥραν Δ.μ.μ. θὰ ὁμιλήσῃ εἰς Γαστριά. ὮὉ ἱερολ. χ. Φώτιος Κωνσταν- τινίδης τὴν προσεχή Κυριακῆν θὰ κηούξη ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἱ. ναῷ Τιμίου Σταυροῦ Βαρωσίωγ. Οἱ ἱεροκήρυκες τῆς ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς θὰ ὁμιλῆσουν ὡς ἀκολοῦ- θως: Ὁ κ. Νικόλαος Ἠέτσας εἰς Ὕαγιον Σπυρίδωνα Δευχωσίας, Ὁ κ. Δημήτριος Ρέθελας θὰ ὁμι- λήσῃ αὔριον κατὰ τὴν ἀκολουθίαν τῶν χαιρετισμῶν εἰς Άγιον Σέἐρ- γιον καὶ τὴν Κυριακὴν κατὰ τὴν θείαν λειτουργίαν εἰς Πατοίκι, {η» Άν ον 3 ”ρἌς θις ανα] «θα ὃς «2 ”: ν α ἔντυπα δας, περιοδικά, φυλλά- τὸ ραδιόφωνον (πολυδάπανον µραδιοφωνικὸν σταθμόν), τὴν κολα- κείαν καὶ τὴν παν- το ἐξαγορὰάν ων καὶ σὍο λαο -ο σσ -θ Ο) κ. Ῥ στἙἍμρωαο - ᾱ Ἆςσ ου ,τσοςσο « ο ἜσὍω α οα σας 9 πο ἃ ξ Ἐ οιθ «κα 6) σι ς 8»αἈα 3 ἎσΏ Μχακοααπαςα ςβ-638β3 ι τ θούλια (μὲ ἀχρή- πολλάκις λαϊκὰς ἀγο- ράς, διὰ τὰς ὁποίας σπατα- λῶνται δεκάδες χιλιάδων λι- ρῶν), αἱ ἀνθελληνι- καί, λέγω, αὔὗται προσπάθειαι τῆς ξενοκρατίας ἔχουν ἐνταθηὴη σήμερον εἰς τὸν ὑπέρτατον θα θμὸν καὶ ἔφθασαν πλέον εἰςτὸ μὴ πε- Καλεῖσθε λοιπὸν καὶ σεῖς, εὐλαθεῖς τοῦ Ὑψίστου λειτουρ- γοί, νὰ ἀντιδράσητε καταλλή- λως ἐναντίον τῆς Βρεττανικῆς ταύτης προπαγάνδας. Καλεῖσθε νἀκαταγ- γείλητε εἲς τὸν Ἑλληνικὸν ὁραστηριότητα, νὰ ἀγωνισθῆτε μὲ ὅλας σας τὰς δυνάµεις καὶ νἀἁ ὃ ὁ- σητε τὴν μµάχην ἐ- ναντίον τῆς Αγγλ. κῆς προπαγάνδας, ἐπαξίως τῆς µεγάλης σας κλη- ρονοµίας, ὡς ἀληθινοὶ Ελλη- νες, καὶ δὴ ὣς ΠΚληρικοὶ τῆς μαρτυρικῆς ἡμῶν ᾿Εκκλησίας, Αἱ ψυχαὶ τῶνμαρ: ρων τῆς Πίστε- ος ἀπαιτοῦν ) ἡμᾶς νἁά ἐκπλη- σωμεν τὸ πρὸς Πατρίδα καθῆ- µας καὶ νὰ ἆᾱ- γωνισθῶμεν χαὸ 4 3 ύ ς . ρί ὁ ο ἦ ο «Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστι τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία». Χρειάζεται ν, σήμε- .α περισσότερον ο. κάθε ἄλλην ράν, ᾿Αγὼὠνσκλη- ς, ᾽Αγὠὼν ἔντονος, Αγὼν ἀδιάλλακτος, Μἀὰ εἶσθε δὲ θέδθαιοι, ὅτι μὲ τοιούτους εὐγενεῖς ᾿Αγῶνας καὶ μὲ κληρικοὺς ἀγωνιστάς, ἀξίους διαδόχους τοῦ «καλοῦ ποιµένος», ὅστις «τὴν ψυχἠν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προ- θάτων», Κληρικοὺς ἀάγωνι- στὰς πιστεύοντας ὅτι: ὑπὲρ τὸν ἀγωνιστὴν ὁ ἀγών, πο- λὺ συντόμως θὰ πανηγυρί- σωμεν τὰ Κυπριακὰ ᾿Ελευθέ- ρια, τὴν πολυπόθητον Ενωσιν ο π ο ό Ὅ-θ ΩὍ . τῆς Κύπρου µας μετὰ τῆς φιλ- τάτης Μητρὸς Ελλάδος --«-- ΚΝΝΥΝΠΙΜΙ ΠΗΠΠΗ Ἠνῷ μαίνεται ὁ πύλεμος εἷς τὴν Ἱνδοχίναν ἐγνώσθη ἐκ Σαἲϊγ- νόν, ὅτι οἱ Ιζομμουγνισταὶ ἀντάρται κατέσφαξαν δύο Χχιλιάδας Χοι- στιανοὺς εἰς τὴν πολίχνην Θαάϊ Μπίνχ. “Ὁ ἱερεὺς Ανχ ἑἐτυφεκί- σθη, ἀφοῦ πρῶτον ἐθασανίσθη κα- τὰ. τρόπον ἀπάνθρωπον. Ἐν συ- γεχεία οἱ κομμουνισταὶ διέπραξαν ἀπάνταστον θεθήλωσιν τῆς Ἐκ- κλησίας τῆς πολίχνης, ἀνατρέψαν- τες τὰ ἱερὰ σκεύη καὶ θέσαντες, ἐν τέλει, πῦρ εἰς τὸ κτίριον τοῦ Καοῦ. Κατέστρεψφαν ἐπίσης τὸ Ῥιχολεῖον καὶ τὸ ᾿Ορφανοτροοφεῖ- ον τῆς κοινότητος. ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν γ΄ σελίδα). ζον τὰ ἔθνη ἀπ᾿ ἀλλήλων, κατηργήθη ἡ δουλεία, ἀνυφψώ- θη ἡ γυνὴ εἰς τὴν θέσιν ποὺ τῆς ἤξιζεν καὶ ἐνεπνεύσθησαν αἰσθήματα ἀγαθότητος εἰς τοὺς ἰσχυροὺς καὶ εὐσπλαχνί- ας εἰς τοὺς πλουσίους. ᾿Εκηρύ- χθη ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι θεῖον δῶ- ρον, εἶναι τὸ πρῶτον ἀγαθόν, καὶ ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς εἷ- ναι ἡ ἀνύψωσις τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ ἠθικὸν ἰδεῶδες. «Τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοῦ γέγο- νε τὰ πάντα καινὰ» (Β. [ο- ρινθ. ε, 17). Ὁ ᾿Ιησοῦς διὰ τῆς διαδα- σκαλίας του συνέστησε τὴν ὁ- ψίστην καὶ τελείαν θρησκεί- αν. ᾿Εδίδαξε τὰς ὀψιπετεστέ- ρας ἠθικὰς καὶ θρησκευτι- κἁὰς ἀληθείας καὶ τὰ ἰδεώδη ἠθικὰ παραγγέλµατα. «Ας εὐρόνεται ὁ κύκλος τῶν φυσι- κῶν ἐπιστημῶν, ἔλεγε ὁ Γκαῖ- τε, ἃἂς ἀναπτύσσεται ὅσον ἂν θέλῃ τὸ ἀνθρώπινον πνεῦμα᾽ οὐδέποτε θὰ ὑπερθῇ τὸ ἆπα- στράπτον καὶ φεγγοθολοῦν ὕ- Ψψος τῶν λόγων τοῦ ᾿Ιησοῦ». ᾿Ιδού, διατὶ ἡ 25 Μαρτίου κατ- έχει ξεχωριστὴν θέσιν εἰς τὸ ἑορτολόγιον τῆς Χριστιανοσύ- νης, διατὶ εἶναι ἡμέρα χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, Τὸ Ἑλληνικὸν Ἓθνος, πρῶ- τον ἐξ ὅλων τῶν ᾿Εθνῶν, προ- παρασκευασθὲν μὲ τὴν ὑγιᾶ φιλοσοφίαν ἐδέχθη τὸν Χριστι- ανισμὸν καὶ ἐπίστευσεν εἷς αὖ- τὸν καὶ μὲ τὴν θοήθειάν του ἐμεγαλούργησε καὶ ἐδοξάσθη. Τὸ Ἑλληνικὸν Εθνος εἶναι συνδεδεµενον ἀρρήκτως μὲ τὴν Χριστιανικὴν θρησκείαν καὶ ἔκδηλα εἶναι πάντα καὶ ζωηρὰ τὰ αἰσθήματα αὐτοῦ εἰς κάθε ἑορτὴν Χριστιανικήν, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν 25 Μαρτίου, διότι δι’ ἡμᾶς τοὺς ἝἛλληνας ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ὄχι µόνον ἡ ἀπαρχὴ τῆς ψυχι- κῆς σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. ο“ Ι ΠΝΗΣΙ ΧΙ [0 ΗΚΙΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6΄’ σελίδα). 'Αγιονόρι, στὰ μοναστήρια τοῦ Μωριᾶ καὶ τῆς Στερεᾶς, τῆς Ηπειρος καὶ τῶν Νησιῶν. Κὺ ὅπου δὲν ἦταν ἡ παλληκαριά, ὗσον τὸ ἔλεος, ποὺ τὰ δόξα- Ε. .Ὁ στρατηγὸς Καρατᾶσος σὲ μιὰν ἀναφορά του, ποὺ σώ- ζεται στὴ Μονὴ τῆς Εὐαγγελι- στρίας, στὴ Σκίαθο(10), δίνει μιά. συγκινητικἡ περιγραφὴ αὐτοῦ τοῦ ἑλέους, αὐτῆς τῆς συμπαράστασης ποὺ θυμίζει τὶς μορφὲς τῶν καλογέρων, ποὺ ὁ Μανζόνι στοὺς «᾿Αρρα- θωνιασμένους» ἔχει ἀποθανα- τίσει. Σὲ µίαν ἐπιδρομὴ κατὰ τοῦ νησιοῦ «ὁ ταπεινὸς ἡγού- μενος παπᾶ ᾽Αλύπιος..., ἀνοί- ξας τὰς θύρας τοῦ ἱεροῦ µο- ναστηρίου ἅμα δὲ καὶ τὰς πα- τρικὰς ἀγκάλας του, ἐδέχθη ἔσωθεν ὅλους, μικροὺς καὶ µε- γάλους, πλουσίους καὶ πένη- τας καὶ ὄχι µόνον εἰς τοῦτο ἐφάνη ἡ καλοκαγαθία τοῦ ἀν- δρός, ἀλλ᾽ ἀκόμη καὶ ὅλην τὴν ἐσοδείαν τοῦ µοναστηρί- ου καὶ τὴν ἀναγκαίαν ζωοτρο- φίαν τῶν πατέρων προθύµως καὶ ἀλύπως κατεδαπάνησε καὶ ἔτι χρείας καλούσης ἑτοίμως εἶχε καὶ αὐτὴν τὴν ἰδίαν ψυχἠν ἀπολέσας, κατὰ τὴν τοῦ Κυ- ῥρίου ἐντολήν, ἵνα σωθῶσιν ὅ- λοι οἱ κινδυνεύοντες ξένοι καὶ αὐτόχθονες. Πρὸς τούτοις ἔτι καὶ ὅσοι ἐδικοί µας στρατιῶ- ται εἲς αὐτὸν τὸν πόλεμµον ἐ- λαθώθησαν, ὅλους εἰς τοῦτο τὸ μοναστῆρι τοὺς ἑστείλαμεν καὶ ἐκεῖ ἐστάθησαν καὶ ἐνοσο- κοµήθησαν δύο καὶ τρεῖς μῆ- νας ἕως ὅτου ἰατρεύθησαν. Αὐτά, λοιπόν, ὅπου γράφομεν καὶ μαρτυροῦμεν ἐν φόδῳ Θεοῦ ἔγιναντότε.», Τὸ θαθὺ δίωµα τοῦ Χριστια- νισμοῦ ποὺ διέκρινε τὸν Κλῆ- ρο, ἣ φωτιμένη ἐθνική του συν- εἴδηση, ὁ πολύφαντος ἡρωϊ- σµος του, πότισαν τὴν ἀτμό- σφαιρα τοῦ μεγάλου Σεσηκω- μοῦ. Τὸ 21 δὲν ἀνήκει µονά- χα στὴν ἱστορία τοῦ Ἓθνους, μα καὶ στὴν “Ἱστορία τῆς Ἑλ- ληνικῆς Ἐκκλησίας. (40) Θεολογία τόμ. ΙΔ’, 166 Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾿Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΜΗΣΙΣ» ᾿Ἱσαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. 2 Ι ΗΛ ΚΙ [0 ΗΚΟΗΠΙ Τοῦ κ. ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΣΤΑΚΗ Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα δὲ φώ- τισε ἀκόμα ἀρκετὰ τὴν ἀνυπο- λόγιστη συμθολὴ τῆς Ἐκκλη- σίας στὴν ἑτοιμασία καὶ τὴ διεξαγωγἠὴ τοῦ ᾽Αγῶνα. ᾽Αλλὰ κι ἀπ᾿ τα πενιχρὰ καὶ κατε- σπαρµένα ἐδῶ κι ἐκεῖ στοι- χεῖα ποὺ μπορεῖ νᾶχει ὑπ ὅ- Ψη του ὁ μελετητής, θ) ἀνα- γνωρίσει σ᾿ αὐτὴ τὴ συµθολὴ μιὰν ἀπ᾿ τὶς σπουδαιότερες δυνάμεις, ποὺ γέννησαν τὸ 2]. ᾽Απὸ τὴν ἐπαύριο κιόλας τῆς “Αλωσης στὰ λησμονημέ- να κείµενα ποὺ διασώζουν τὴ βαριὰ γλυκύτητα τοῦ παρα- κλητικοῦ λόγου τῆς ᾿Εκκλη- σίας στὴ σκλαθωμένη ἑλληνι- κἡ ψυχή, φεγγοθολεῖ ἡ Ύραµ- μή ποὺ θὰ ὁδηγήσει τὸ Γένος στὴ µέρα τῆς λύτρωσης,. Μ’ ἀφελῆ κι ἄπλαστη ἀκόμα δη- µοτικὴ γλῶσσα, ποὺ συχνὰ παίρνει μιὰ µαργαριταρένια λαμπράδα, ὁ λόγος τῆς χρι- στιανικῆς ἐγκαρτέρησης καὶ πίστης βαλσαμώνει τὸν πόνο καὶ θρέφει τὶς ἐλπίδες τοῦ ῥὁ- ποδούλου ἑλληνισμοῦ. Νὰ ἕνα τέτοιο κομμάτι, ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Μελετίου Πηγα (1535-- 1602), ὅπου μὲ προφητικὸ ρε- αλισμὸ στρέφεται ὁ λαὸς στὴ µόνη σωστὴ κατεύθυνση, ἀπ ὅπου ἡ πολυπόθητη µέρα τῆς λευτεριᾶς θἀρθεῖ σὲ συνάντη- σή του. Δυὸ μεγάλοι παρά- γοντες θὰ δούλευαν γιὰ τὸν γρήγορο ἐρχομό της: ἡ ἄπο- κορυφούµενη ἀσέθεια καὶ σκληρότητα τῶν τυράννων κύ ἡ ἔμπραχτη πίστη τῶν ἉΧρι- στιανῶν. «Μὴ ἀπελπίζου ὁ λα- ὃς τοῦ Θεοῦ, τὸ ἔθνος τὸ ἅ- γιο, βλέποντας πὼς σὲ κακου- χοῦσι καὶ σκληραγωγοῦσι οἱ ἀσεθεῖς. ᾿Αναθυμήσου, πῶς καὶ τὸ σπέρµα τοῦ ᾿Αδραάμ, τὸ σπέρμα τῆς ἐπαγγελίας, παρέδωκε ὁ Θεὸς τῆς δικαιο- σύνης εἰς δουλείαν τόσους χρόνους, ἔπειτα ὁ αὐτὸς Θε- ος ἔκρινε τὸ ἔθνος ἐκεῖνο τῶν ἀσεθῶν. Καὶ ἂν δὲν μᾶς ἔλα- Φρώσῃ ἀπὸ τὴ δουλεία ταότη ὁ Θεὸς καὶ ἀπὸ τὴν κακουχί- α, μέτρησε καὶ σὺ πώς, κα- θὼς τότε «ἀπεπλήροντο ἁμαρ- τίας ᾽Αμορραῖοι». ἀκόμη ἔ- χουν νὰ πληθύνουν δι ἀσέθειαν καὶ τό- τε θέλουσιν ἐξολοθρευθῆ. Πλὴν παρακαλῶ νὰ σπου ὃ άό- σουµε ἡμεῖς νὰ προ- φθάσουμε μὲ τὰ κα- λὰ ἔργα τὲς ἀσέθει- ες αὐτῶν, διὰ νὰ πα- ρακινηθῆ τερα ὁ θΘεὸς διὰ τὴν ἐργασίαν τῶν καλῶν µας ἔρ- γων, παρὰ διὰ τὴν ἀσέθειαν τῶν ἐχθρῶν, νὰ χαλάση καὶ τόση τυραννία καὶ τόσο κακό, ὡς ἐπιθυμεῖτε» (1) Τὸν θελχτικὸν αὐτὸ θησαυ- ρὸ τῆς Παράδοσής µας, ποὺ ἀκόμα µένει θαμμένος στὶς σκόνες λίγων παλιῶν βιθλιο- θηκῶν, ὁ ἱστορικὸς ποὺ θᾶθε- λε νὰ δεῖ τὴν πνευματικὴ ζύ- µωση ποὺ ἀπετέλεσαν οἱ εὖ- αγγελιστὲς τοῦ Γένους, µυριό- πληθη χορεία ἀπ᾿ τὸν ΠηΥᾶ ὣς τὸ Μηνιάτη καὶ τὸν Πο- σμᾶ, πρέπει νὰ τὸν ἔχει σὰν κύρια πηγή του. Θὰ νοιώσει ἔτσι μιὰν ἀπὸ τὶς βαθύτερες ρίζες τοῦ θαύματος τοῦ 21. Τὸ κἠρυγµά τους ἦταν πάν- τα συνυφασμένο μὲ τὴν ἐλπί- δα τῆς ᾿Ανάστασης τῆς ἛἙλ- λάδας. Δίπτυχη φανερώνεται ἡ ἔκφανσή του κάθε φορά. Ἡ διάσώση τῆς ἐθνικῆς ψυχῆς εἷ- ναι ταυτόσημη μὲ τὸ φύλαγμα τῆς ἁἀκοίμητης Χχριστιανικῆς πίστης. Δὲν μποροῦν νὰ χωρι- στοῦν αὐτὲς οἱ δυὸ ἔννοιες, ἡ μιά ἑρμηνεύει τὴν ἄλλη, τὴν δικαιώνει, τὴν κάνει πιὸ ἀγαπητή, ἀγαπητὴ «ἕως θα- νάτου». Στὰ πρόθυρα τῆς ἐπανάστα- σης καὶ µέσα στὴν καρδιά της ἡ ἔξαρσή τους φτάνει σ᾿ ἁπί- θανα φραστικὰἀ σχήµατα, κυ- ριολεκτικἁἀ σκανδαλιστικἁ γιὰ τὸν ἤρεμο κι’ ἀνύποπτο σηµε- ρινὸ χριστιανό. Ἡ ἀξία τῆς ἑλληνικῆς γῆς, ποὺ τὴν πατεῖ τὸ πόδι τοῦ Τούρκου, ποὺ ἣρ- θε ἡ ὥρα νὰ λευτερωθεῖ, νὰ ξαναγίνει κτῆμα τοῦ λαοῦ της, δὲν εἶναι παρά ἡ ἀξία τοῦ παραδείσου. Ἡ μόλυνση ἀπ᾿ τὴ γλῶσσα, τὰ ἤθη κι ὑτιδήποτε ἄλλο ἰδιαίτερο χα- ρακτηριστικὸ τῶν καταχτη- τῶν, σχεδὸν χειρότερη ἀπ' τὴ μόλυνση τῆς ἁμαρτίας. Στὴν πολιορκία τῆς Τριπολιτσᾶς, ὁ ἐπίσκοπος ἛἜλους, παρακινεῖ τοὺς στρατιῶτες γιὰ τὸ πάρ- σιµό της μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Ὅποιος θέλει ν᾿ ἁγιάσει, ἂς μὴ φοθηθεῖ ἐδῶ τὸ θάνατο. Νὰ ὁ παράδεισος µπροστά του’ αὐτὴ εν ἡ µάντρα του (τὸ τεῖχος τῆς πόλης) ᾽ ἂς βάλει τὴ σκάλα κι ἂς μπεῖ!» (2). Κι’ ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, θΘυ- µίζοντας παράξενα τὸν Παῦ- λο, ποὺ εὐχόταν νὰ γίνει ἀνά- θεµα, ἀρκεῖ μ’ αὐτὸ νὰ σώζον- ται οἳ συμπατριῶτες του, λέει σὲ μιὰ στιγμἠ τῆς ὁμιλίας του σὲ κάποιο χωριό: «Ὅποιος χριστιανὸς ἄνδρας ἢ γυναῖκα, ὑπόσχεται µέσα εἰς τὸ σπίτι του νὰ μὴ κουθεντιάζει ἀρθα- νίτικα, ἂς σηκωθεῖ ἀπάνω νὰ μοῦ πεῖ καὶ ἐγὼ νὰ πάρω ὅ- λα του τὰ ἁμαρτήματα εἰς τὸ λαιμό, ἀπὸ τὸν καὶρὸ ὅπου ἐγεννήθη ἕως τώρα» (2). Ηταν ἀδύνατο στὴν ᾿Ἐκ- κλησία νὰ χωρίσει στὴ συνεί- δηση τῶν ἀποστόλων της τὴ χριστιανικὴ ἀπ᾿ τὴν ἐθνικὴ σωτηρία. (1) Γ. Βαλέτα. ᾿Ανθολογία τῆς Δημοτικῆς Πεζογραφίας, τ. Α΄, σελ. Πα, (2) Γιάννη Βλαχογιάννη. ᾿Ἱστορι- κἡ ᾿Ανθολογία. ᾿Αθῆναι, 1927, σελ. 11. (3) Γ. Βαλέτα, ἘΕ. ᾱ. σελ. 3714. Γιὰ τοῦτο συνέχιζε καὶ τὴν κληρονομηµένη ἀπὸ τοὺς [Πα- τἐρες καὶ τὴ βυζαντινἠ περίο- δο ἀφοσίωσή της στὴ διαφύ- λαξη τῶν θησαυρῶν τοῦ ἁρ- χαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ στὴν ᾿Επιστήμη. Στὸ σύγ- γραµµα τοῦ Κ. Β. Σάθα γιὰ τὴν Μεοελληνικἡ Φιλολογία ὁ- πολογίζει κανένας πάνω ἀπὸ χίλιους τοὺς κληρικούς, στοὺς χίλιους πεντακοσίους περίπου λογίους ἐκείνων τῶν χρόνων, ποὺ ἀναφέρονται. ᾽Απορεῖ κα- νένας πὼς µέσα στὰ πηχτάἁ σκότη τῆς σκλαθιᾶς ἄνθισαν σοφὲς φυσιογνωμίες, πολυγρα: φώτατοι συγγραφεῖς, σὰν τὸν καινούργιο Ωριγένη, τὸν ᾱ- γνωστο κατὰ πολὺ ἀκόμα Ἡι- κόδηµο τὸν 'Αγιορείτη, τὸν χρυσορρόα Μηνιάτη, τὶς δίδυ- µες . μορφὲς τοῦ Εὐγενίου Βουλγάρεώς καὶ τοῦ ικηφό- ρου Θεοτόκη, τὸν ἐγκυκλοπαι- διστὴ Ανθιμο Γαζή καὶ τό: σους ἄλλους ἐκθαμθωτικοὺς ἀστέρες, ποὺ ἡ μικρὴ ἀκόμα νεοελληνικὴ ἐποχή µας κατορ: θώνει νὰ μὴ τοὺς θυμᾶται. Ὁ Κοραῆς στὴν ᾿Εκκλησία ἀπό- ὄλεπε κυρίως γιὰ τὸ ἔργο, ὅ- που ὁ ἴδιος εἶχε ἀφιερώσει τὸν ἑαυτό του. Γράφει στὸν πρό- λογο τῆς ραψωδίας Γ΄ τῆς ᾽]- λιάδας: «Τοῦτο σήμερον εἷ- ναι τῶν ἱερωμένων ὅλων τὸ κοινὸν χρέος χρέος ὄχι µι- κρότερον ἀπὸ τὴν ἱερουργίαν τῶν μυστηρίων, ἂν θέλωµεν νὰ μὴ ὀνομαζώμεθα τυφλοὶ τυ- φλῶν ὁδηγοί, μηδὲ νὰ ρίπτω- μεν τοὺς µαργαρίτας ἔμπρο- σθεν τῶν χοίρων.» (4). κ κ αἃ ᾽Αλλ’ ἡ Εκκλησία δὲ µίλη- σε µόνο στὸ Ἔθνος, Ἠέφος εἶναι οἱ µάρτυρές της, ἀναρί- θµητοι οἱ ἀγωνιστές της που ξεπήδησαν ἀπ᾿ τὶς τάξεις της. Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν κι ὁ Κα- λαθρύτων Προκόπιος, ποὺ κή- ρυξαν τὴν ᾿Επανάσταση, ὁ Γρηγόριος ὁ Ε΄ καὶ ὁ Κορώ- νης Γρηγόριος, ὁ Διονύσιος ὁ Φιλόσοφος, ὁ ἅγιος Σεραφείμ, ὁ Ἡσαΐϊας Σαλώνων, ὁ Θανά- σης Διᾶκος, ὁ Δικαῖος Παπα- Φλέσσας, ὁ Ζώὠσοπόλεως Παϊ- σιος, εἶναι µονάχα λίγες σελί- δες, οἱ πιὸ γνωστὲς κι οἱ πιὸ ἐπίσημες, ἀπ᾿ τὸ μυριόφυλλο Συναξάρι τῶν μαρτύρων καὶ τῶν πολεμάρχων της. Τὸ Πατριαρχεῖο εἶδε φριχτὲς µέρες ἐπανειλημμένα. Κατα- χρεωμµένο πάντα ἀπὸ τοὺς βαριοὺς φόρους, ποὺ οἱ διά- φοροι σουλτᾶνοι τοῦ ἐπέδαλ- λαν, ξεχνῶντας τ᾽ ἀρχικὰ βε- ράτια, ποὺ τοῦ χάριζαν κά- ποια αὐτονομία, δεχόταν ποι- κιλοτρόπους ἐξευτελισμούς, ποὺ συχνὰ τοὺς ἐπακολουθοῦ- σαν μαρτυρικοὶ θάνατοι ἐπι- σκόπων κι ἄλλων κληρι- κῶν. (5) Ἠταν ἀδύνατον νὰ διαφύγει ὅλες τὶς φορὲς τὴν προσοχἡ τῆς Πύλης, ἡ συµµε- τοχή του στὴν ἑτοιμαζομένη Ἐπανάσταση. 'Ὁ Πατριάρχης ἦταν ἀληθινά «δέσµιος ᾖβασι- λιᾶς δέσµιου λαοῦ». (6) “Ὁ Πουκεθὶλ µμᾶς δίνει κάπου μιὰν ἀνατριχιαστικὴ περιγρα- φἠὴ τῶν βασάνων καὶ τοῦ τέ- λους τοῦ Ζωσοπόλεως Παϊσίου καὶ μερικῶν ἄλλων ἀνώτερων ἱερωμένών, µέσα στὸ φοθερὸ μπουντροῦμι τοῦ «Φούρνου τοῦ Μποσταντζήπαση», τῆς χειρό- τερης φυλακῆς τῆς Κωώνσταν- τινούπολης ποὺ χρησίμευε γιά δεσµωτήριο καὶ τόπος βασά- νων τῶν κληρικῶν. (7) Στὴν ἀναπόληση αὐτῶν τῶν «ματωμµένων ράσων» ὁ ἵἱστορι- κὸς τῆς ᾿Ἐπανάτασης Σπυρί- δων Τρικούπης γράφει: «Δὲν δυνάµεθα νὰ μὴ θαυμάσώμεν τὸν µέγαν χαρακτῆρα, τὸν ὁ- ποῖον ὁ Κλῆρος ἔδειξεν. Ἐν τῷ µέσῳ τῶν δεσμῶν καὶ τῶν θασάνων, καὶ ἔμπροσθεν τῆς ἐπονειδίστου ἀγχόνης καὶ ὑπὸ τὴν ἀνθρωποκτόνον «ἀξίνην πολλοὶ ἐξ αὐτῶν παρωρμῶν- το ν᾿ ἀρνηθῶσι τὸν Χριστὸν πρὸς διαφύλαξιν τῆς ζωῆς των καὶ ἁπόλαυσιν πολλῶν ἄλλων ἐπιγείων ἀγαθῶν, ἁἆλλ” ὅλοι μέχρις ἑ ν ὁ ς ἑἐπροτίμῃσαν θασά- νους». (8) 'Απ’ τὴ µοναδικἡ ἀκόμα ἐξ ἄλλου µμονογραφία τοῦ Χρ. Παπαδοπούλου γιὰ τοὺς Ἠεο- μάρτυρες, (3) παίρνει κανένας μιὰν ἀμυδρὴ ἰδέα τοῦ πλήθους τῶν ἀφανῶν μαρτύρων, ποὺ τὸ πλήρωμα τῆς ᾿Ελληνικῆς ἘἜκ- κλησίας πρόσφερε οστὸ θωμὸ τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλευθερί- ας σ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς σκλαθιᾶς καὶ κατὰ τὴν Ἔπα- νάσταση. Τὰ μοναστήρια πάλι δὲν ἕἔ- µειναν ἔξω ἀπ᾿ τὴ συµπαρά- σταση τοῦ ᾽Αγῶνα. Οἱ φλόγες τοῦ ξεσηκωμοῦ λάμψανε στὸ (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) (4) ᾽᾿Αδαμαντίου Κοραῇ. 'Οµήρου ΜΙλιάδος Ραψῳῴδία Γ΄, μετ ἐξηγήσε- ὧν παλαιῶν καὶ νέων. Εκδοσις Βο- λισσία. Ἐν Παρισίοις. Αώιη΄, σελ. ιδ”, (5) Σχετικὰ μὲ τὴ θέση τῆς ἛἜκ- κλησίας στὸ Τουρκικὸ Κράτος: Χρυ- σοστόµου Παπαδοπούλου, ᾿Αρχιεπι- σκόπου ᾿Αθηνῶν. 'Ἡ θέσις τῆς ἛἘκ- κλησίας καὶ τοῦ Ελληνικοῦ Γένους ἐν τῷ Τουρκικῷ Κράτει͵ ᾿Αθῆναι 1935. (6) Α΄ ΈῬτοκθος ΟΡίΐεπ “Ἱστορία τῆς ᾿Επαναστάσεως τῶν ᾿Ελλήνων κατὰ τοῦ ᾿Οθωμανικοῦ Κράτους ἐν ἔτει 1821 καὶ τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἕλ- ληνικοῦ Βασιλείου, µεταφρ. Γ΄ Εμμ. ᾽Αντωνιάδου, ἐν ᾿Αθήναις 1868-9 τόμ. Α, σελ. 3 (7) Θεολογία. Τόμ. Η, σελ. 32- ΔΑ. (8) Σπυρίδωνος Τρικούπη, 'Ιστο- ρία τῆς Ελληνικῆς ᾿Επαναστάσεως. Λονδῖνον 1883. τὀμ. Α΄, σελ. 114. (9) Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν. Οἱ νεοµάρ: τορες, Εκδ. Β΄, ᾿Αθῆναι 1934. | [ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΠΠ πι ΠΠ {0 ΜΧΗΜΚΟΠΙΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΠΕΊ-1810 Τοῦ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 1. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ Α΄. «ὁ Διοικητῆς τῆς Κύπρου Χατζη-- Μπακῆ---᾽Ἀγᾶς. Ἡ µία ἐπιδημία διεδέχετο τὴν ἄλλην. Οὕτω τὸν Τζὴλ-- ᾿Οσμὰν διεδέχθη ὁ περιώνυµος Χατζῆ- Μπακῆ, καὶ «δὴ Υέν- νηµα τῆς Κύπρου ἐκ τοῦ χω: ρίου «Κλαυδιὰ» (ἡ) τῆς ἑπαρ: χίας Λάρνακος, µονόφθαλμος, «Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ἄρα φύσει ἐπισεσημασμένος. Κατὰ τὴν νεότητά του ὑπῆρ- ἒε ξυλοφόρος καὶ διῆγε θίον ἄσωώτον. Φυγὼν ἐκ Κύπρου κατέληξεν εἰς Ιωνσταντινού- πολιν, ὅπου ἐπιφορτισθεὶς τὴν παλλακίδα ἰσχυροῦ τινος, ἔ- λαθεν ὡς ἁμοιθὴν τὴν ὑποδι- οίκησιν ᾽Ατταλείας' ἐκδιωχθεὶς ἐκεῖθεν κατῆλθεν εἰς Γύπρον, ὅπου ἐγένετο Ζαπίτης Λάρνα- κος ἕνεκα ὅμως τῆς τυραννι- κῆς αὐτοῦ διοικήσεως ἐπαύθη. ᾽Αλλὰ καὶ πάλιν διὰ πολλῶν µέσων κατώρθωσε νὰ ἀπο- κατασταθῇῃ, γενόμενος µάλι- στα καὶ ᾽Αρχιγραμματεὺς τοῦ Διοικητοῦ ᾿Ισμαήλ, θέλοντος νὰ ἐκδικηθῇ τοὺς ᾿Αγάδες, Ὁ Χατζη- Μπακῆς τότε ἤρ- ἔατο τῶν ἀνοσιουργημάτων αὐτοῦ: Οὕτω δολοφονεῖ τὸν Διερμη- γέα τῆς νήσου Χατζηωσήφ, τὴν αὐγὴν τῆς ἡμέρας τοῦ Πά- σχα, καθ) ἥν ὥραν µετέθαινεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Δηλητηριά- ζει τὸν Διοικητὴν ᾽Αλάγαν καὶ τὸν ἐπίτροπον αὐτοῦ. [Καὶ τέ- λος ἐπιτυγχάνει τὴν Διοίκησιν τῆς Κύπρου διὰ τοῦ ᾿Αρχιναυ- άρχου, τὸν ὁποῖον περιεποιή- θη διὰ πολλῶν δώρων καὶ χρημάτων κατελθὼν πρὸς τοῦτο εἷς Λάρνακα, ὅπου προσήγγισεν ὁ ᾽Αρχιναύαρχος | χη κατευθυνόμενος εἰς τὴν Συρί- αν. Οὕτω δὲ ὁ Χατζη- Μπα- κῆς παρέμεινε Διοικητὴς τῆς Κύπρου ἐπὶ 8 ἔτη (1715 -- 1783). Ὡς τοιοῦτος ὑπῆρξεν ἅπληστος τύραννος, καταδυνα- στεύων τοὺς κατοίκους, καὶ ἀγγαρεύων τοὺς πτωχούς, ὅ- πως ἀνεγείρῃ Λλέγαρα, δηµι- ουργήσῃ κτήµατα, μύλους καὶ κήπους, πλὴν τούτων ἐζήτησε νὰ ἐπιφορτίσῃ δι’ 8 γροσίων ἐ- πὶ πλέον ἕκαστον τῶν ραγιά- δων, μεταχειρισθεὶς ἀπειλὰς καὶ θίαν πρὸς εἴσπραξιν αὖ- τῶν. ᾽Αλλά τὸ τοιοῦτον ἐξήγει- ρεν ὄχι µόνον τοὺς Ἓλληνας ἀλλὰ καὶ τοὺς Τούρκους, οἵ- τινες παρεκάλεσαν τοὺς ᾿Αρχι- ερεῖς νὰ σπεύσωσιν εἰς Γων- σταντινούπολιν καὶ νὰ καταγ- γείλωσι τὰς ἀδικοπραγίας τοῦ Χατζῆ- Μπακῆ. Καὶ τοῦτο ἐ- γένετο κατ᾽ Αὔγουστον τοῦ 1783, ὁπότε οἱ ᾿Αρχιερεῖς κατώρθωσαν νὰ φύγωσι κρυ- φίως. Ησαν δὲ οὗτοι: ὁ ᾿Αρ:- χιεπίσκοπος Χρύσανθος, ὁ Πά- Φου Πανάρετος, ὁ Μιτίου Με: λέτιος καὶ ὁ Κυρηνείας Σωῶ- Φρόνιος. Ὁ Χατζη--Μπακῆς μαθὼν τὴν φυγὴν τῶν ᾿Αρχιερέων ἐξ- εµάνη. Δι’ ἐνεργειῶν δὲ αὐτοῦ πρὸς τὸν προστάτην ᾿Αρχιναύ- αρχον, οἱ ᾿Αρχιερεῖς ἐκηρύ- χθησαν ἔκπτωτοι, καὶ θὰ ἐξω- ρίζοντο εἰς τὸ Άγιον Ὄρος. ἸΑντ’ αὐτῶν δὲ ὁ Χατζῆ- Μπα- κῆς ἐγκατέστησεν ἄλλους κα- τωτέρους κληρικούς, παρὰ Κύπρου Χρύσανθος. τῶν ὁποίων ἐπὶ ὀκτάμηνον ἆἁπ- έσπα χρήματα, πρὸς ἔκδοσιν δῆθεν τῶν Βερατίων αὐτῶν. Οἱ δὲ ᾿Αρχιερεῖς πλέοντες πρὸς τὴν Κώνσταντινούπολιν, ἔμαθαν ἐν Χίῳ τὴν καταδίκην αὐτῶν, καὶ ὅτι κατεδιώκοντο ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιναυάρχου, πρὸς ὃν ὁ Χατζη- Μπακῆς ἔγραψε καὶ νὰ θανατώσῃ αὐτούς. Μα- θόντες τοῦτο κατέφυγον εἰς Σμύρνην ὅπου εὗρον ἄσυλον εἰς τὰ προξενεῖα, καὶ μάλιστα εἰς τὸ Ὀλλανδικόν. Μετά τινα χρόνον ἑστάλη κρυφίως ὁ Κιτίου εἰς Κωνστα- ντινούπολιν, ὅπου ἐπέτυχεν ὥστε οἱ ᾿Αρχιερεῖς νὰ µείνω- σιν ἐλεύθεροι. Καὶ οὕτω µετα- θάντες εἷς Κωνσταντινούπολιν ἐξέθεντο τὰ πάντα εἰς τὸν Μέ- γαν Βεζύρη, ὅστις πεισθεὶς περὶ τῶν τυραννικῶν πράξε- ὧν τοῦ Χατζη- Μπακῆ, διέτα- ἒε τοῦτον ὅπως σπεύσῃ εἰς Βα- σιλεύουσαν καὶ ἀπολογηθῇ. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐκλήθη καὶ ὁ Διερμηνεὺς τῆς Κύπρου Χα- τζηγεωργάκης Ἰορνέσιος, ὅ- στις ἐπεθεθαίώσε τὰς καταγ- γελίας τῶν ᾿Αρχιερέων κατὰ τοῦ Χατζη- Μπακῆ. Ὁ Μέγας Βεζύρης ἀπέσπα παρὰ τοῦ Χατζη- Μπακῆ χρήματα τέλος δὲ καὶ ἔπαυσε αὐτόν τῆς ᾿Αρ:- ς. Μετ᾽ ὀλίγον ὅμως ὁ Μέγας Βεζύρης ἐπαύθη. ᾿ΤΕκ τούτου ἀναθαρρύσας ὁ Χατζῆ- Μπα- κῆς, κατώρθωσε ὥστε διὰ δω ροδοκιῶν νὰ ἀνακτήσῃ τὴν Δι- οίκησιν τῆς Κύπρου. ᾽Αλλὰ τό- τε οἱ Κύπριοι ἐγένοντο ἀνά- στατοι. ᾽Αμέσως δὲ ἀπέστει- λαν εἷς Κωνσταντινούπολιν πρεσθείαν ἐξ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων, οἵτινες ἡπείλησαν ὅ- τι ἐὰν ἐπανήρχετο ὁ Χατζῆ-- Μπακῆς, οἱ κάτοικοι θὰ ἑξε- πατρἰζοντο. ὍὉ νέος Μέγας Βεζύρης, Σουλτανικῇ ἐπιτα- Υῇ, ἐξέδωκε Διάταγμα διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Χατζῆ- Μπακῆς ἐκηρύσσετο ἔκπτωτος, ἀπηγο- ρεύθη δὲ αὐτῷ καὶ ἡ κάθοδος εἰς Κύπρον. Ἐπὶ πλέον ἐξωρί- σθη εἰς ᾿ἱόππην, ὅπου προσ- θληθεὶς ὑπὸ πανώλους, ἀπέθα- νε. Καὶ οὕτω ἀπηλλάγη ἡ Κύ- προς ἐξωλεστάτου τυράννου. Ἐν τῷ μεταξζὺ ἐπανῆλθον καὶ οἱ ᾿Αρχιερεῖς εἰς Κύπρον, τὸν ὁποίαν εὗρον μαστιζομέ- νην ὑπὸ τῆς πείνης καὶ πιεζο- µένην ὑπὸ µεγάλων χρεῶν πρὸς τὸ δηµόσιον, ἀνερχομέ- γων εἰς 484,836 χιλ. γροσίων. (Συνεχίζεται) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΥΠΡΟΥ ᾿Εκκλήσιαστικὸν Δικαστήριον ᾽ Αμμοχώστου ΠΜεταξὺ Άγι ᾽Αντωνιάδου ἐξ ᾽Αμμοχώστου 1 και Αννης Α. ᾽Αντωνιάδου (τέως Ἰ/α]βαπί »Αριθ. ᾿Αγωγ. 71)559 ἐνάγοντος Φοπι]ίσ) ἐκ Δρέσδης τῆς Γερμανίας καὶ νῶν ἀγνώστου διαμονῆς ἐναγομένης Καλεῖται ἡ Αννα ᾽Αντωνιάδου (τέως 1Να]ἰ5απῖ ΦοΏυ]{Ζ) ἐκ. Δρέσδης τῆς Γερμανίας καὶ κατοικίας, ὅπως τῇ 3ῃ Μαΐου Ἰ νῶν ἀγνώστου διαμονῆς καὶ 954, ἡμέρᾳ Δευτέρᾳ καὶ ὦ- ρᾳ 10 π. µ. ἐμφανισθῇ αὐτοπροσώπως ἢ διὰ νομίμου αὐτῆς πληρεξουσίου, ἐνώπιον τοῦ ἐν Δικαστηρίου τῆς ᾿Αρχιεπισκοπης Βαρώσίοις Ἐκκλησιαστικοῦ Κύπρου, ὡς ἐναγομένη ἐπὶ διαζεύξει ὑπὸ τοῦ συζύγου της ΆΑγι ᾽Αντωνιάδου ἐξ ”Αμμο: χώστου. Ἐν ἑναντία περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην. Ἡ παροῦσα κλῆσις δηµοσιευθήσεται ἅπαξ ἐν τῷ Ἔκκλη- σιαστικῷ Περιοδικῷ τῶν ταινος» καὶ ἐν μιᾷ τῶν ἐν Λευκωσίᾳ Ἑλληνικῶν ατριαρχείων Ὑλκεέανης ν εἰας «Πάν- φημερίδων. Ἐν τῇ |. ᾽Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῇ Ί5ῃ Μαρτίου 1954. ΠΑΠΑ 'Ὁ Πρόεδρος ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΔΑΜ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1924 Μ ΠΠΙΝΙΙ ΙΙ ΙΙΙΜΟΙ ΦΙΠΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα). Κύπρου, τὴν ὁποίαν διέσωσεν ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης Κυπριανὸς ἐν τῇ Χρονολογικῇ του ']στο- ρία, ἡ εἰκονογράφησις τοῦ Καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ Αγίου ᾿λωάννου τοῦ Θεολόγου, ἡ ὁ- ποία ἀξίζει νὰ τύχῃ ἰδιαιτέ- ρας μελέτης, Ἡ ἵδρυσις Σχο- λῆς ἐν Λευκωσία µέσης παι- δείας --ἙΕλληνομουσείου--, ὁ διορισμὸς τοῦ μεγάλου διδα- σκάλου Εὐφραὶμ τοῦ ᾿Αθηναί- ου, τοῦ μετέπειτα Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ὡς διευθυντοῦ τῆς Σχολῆς καὶ ἱεροκήρυκος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, ἡ πρὀσ- ληψις ὡς καθηγητοῦ τῶν Λα- τινικῶν ἐν αὐτῇ τοῦ διακεκρι- µένου Ρώσου λογίου καὶ συγ- γραφέως Βάρσκυ κ. ἄ. ως γνωστὸν ὁ τελευταῖος ἔζησεν ἐπί τινα χρόνον ἐν Κύπρῳ καὶ συνέγραψεν ἔργον, τὸ ὁποῖον μᾶς παρέχει ἀνεκτιμήτους πληροφορίας περὶ τῶν µονα- στηρίων ἰδίᾳ τῆς νήσου καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐν γένει ζωῆς κατὰ τὰ µέσα τοῦ 18 αἰ, Ἐν τῷ ἔργῳ τούτῳ ὁ Βάρ- σκυ ἐγκωμιάζει τὸν ᾿Αρχιεπί- σκοπον Φιλόθεον διὰ τὰς ἐξό- Χους ἀρετὰς καὶ τὴν δρᾶσίν του. Μεταξὺ τῶν συγγραφικῶν ἔργων τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Φιλοθέου, ὁ ὁποῖος ἔδιδεν - διαιτέραν σηµασίαν, ὡς εἴπο- μεν, εἰς τὸ κήρυγµα--διὸ καὶ ὁ διορισμὸς τοῦ Εὐφραὶμ--, εἶναι καὶ διάφοροι ἐγκύκλιοι, τὰς ὁποίας ἐξέδωκε πρὸς τὸ ποίμνιόν του, διὰ νὰ τὸ προσ- τατεύσῃ ἀπὸ πολλῶν κακῶν συνηθειῶν καὶ προτρέψῃ εἰς χριστιανικὸν 6ίον. Μία τούτων ἐγράφη ὑπ αὐτοῦ τῷ 1749 ἐν μηνὶ Μαρτίῳ, ἐν τῇ περιόδῳ δηλαδὴ τῆς Μεγάλης Τεσσα- ῥρακοστῆς, παρώτρυνε δὲ διὰ ταύτης τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσερχωνται εἰς τὸ µμυστήριον τῆς ἐξομολογήσεως καὶ παρα- σκευάζωνται οὕτω διὰ τὸ µυ- στήριον τῆς θείας µεταλήψε- ως. Ἡ ἐγκύκλιος αὕτη ἔχει καταχωρισθῆ εἰς τὸν Κώδικα τῆς Λ᾿Αρχιεπισκοπῆς Α΄ ἐξ ἀντιγραφῆς γενομένης κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἐκδόσεώς της. Εἰς τὸν αὐτὸν κώδικα κατεχω- ρίσθησαν καὶ αἱ λοιπαὶ ἐγκύ- κλιοι τοῦ Φιλοθέου. Αξιον σηµειώσεως εἶναι ὅ- τι ἡ περὶ ἃς πρὀκειται περὶ ἐξομολογήσεως ἐγκύκλιος ἐν τῷ τίτλῳ της χαρακτηρίζεται ὡς ἁπλοϊκῶς συντεθειµένη. Δι- ἁ τούτου ἀπέόλεψεν ὁ ᾿Αρχι- επίσκοπος Φιλόθεος εἰς τὴν κατανόησιν τῶν Ὑραφομµένων του ὑπὸ τοῦ πολλοῦ κόσμου. Μὴ νοµίσῃ τις ὅμως ὅτι ἡ ἆ- πλοϊκὴ γλῶσσα τῆς ἐγκυκλί- ου εἶναι ὁμοία πρὸς τὴν σήµε- ρον ὁμιλουμένην ἢ γραφοµέ- Ἐθε δημοτικὴν νεοελληνικήν. Εἶναι τοὐναντίον αὕτη καθα- ρεύουσα γλῶσσα, ἀλλ᾽ οὐχὶ τῆς αὐστηρᾶς ἐκκλησιαστικῆς μορφῆς. ᾽Ανεξαρτήτως ὅμως τούτου ἡ ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς αὐστηρᾶς Ὑλωσσικῆς μορφῆς τῆς συνηθιζοµένης ἐν τῇ ἐκ- κλησίᾳ παρουσιάζει κατὰ τοῦ- το ἐνδιαφέρον, ὅτι δεικνύει τὸν ᾽Αρχιεπίσκοπον Φιλόθεον κατανοήσαντα ὅτι ἡ προσέγγι- σις πρὸς τὸν λαὸν εἶναι ἆπα- ραίτητος πρὸς πραγματικὴν ὠφέλειαν αὐτοῦ, ἵνα οὕτω ἡ ἐγκύκλιος μὴ µένῃ ἁπλοῦς τύ- πος. Αξιον ὡσαύτως παρατηρή- σεως ἐν τῇ ἐγκυκλίῳ ταύτῃ εἷ- ναι ὅτι ὁ συγγραφεύς της ᾿Αρ- χιεπίσκοπος τονίζει ὅτι δὲν παρέλιπεν εὐκαιρίαν προνοίας καὶ νουθετήσεως τῶν ἐμπιστευ- θέντων αὐτῷ λογικῶν προθά- των, εἴτε κατ’ ἰδίαν εἴτε καὶ δηµοσίᾳ, τὸ τελευταῖον δὲ τοῦ- το ἐπεδίωξεν, ὡς εἴπομεν, καὶ διά τοῦ σοφοῦ ἱεροκήρυκός του Γυφραὶμ τοῦ ᾿Αθηναίου, ὁ ὁποῖος ἐπὶ μακρά ἔτη ἐπετέ- λεσεν ἐν τῇ νήσῳ ἀξιόλογον ἔργον, Δὲν θά ἀναλύσωμεν τὴν ἐγ- κύκλιον ἐν λεπτοµερείᾳ, διότι εἶναι εὐνόητος. Σημειοῦμεν µόνον μερικὰς παρατηρήσεις ἐπ᾽ αὐτῆς, Πρῶτον ὅτι ὁ τύ- πος τῆς προσφωνήσεως πρὸς τοὺς εὐσεθεστάτους Ἀἱερεῖς τοὺς ψάλλοντας ἐν ταῖς ἐκκλη- σίαις κλπ. εἶναι συνήθης εἰς τὰς ἐγκυκλίους τῶν ἀρχιερέ- ὧν καὶ τῶν λοιπῶν ὀρθοδό. ξἕων ἐκκλησιῶν κατὰ τοὺς χρόνους τούτους. Πρέπει νὰ ἀναφέρωμεν ἴἔπειτα ὅτι αἱ ἐκτιθέμεναι ἀπόψεις ἐν αὖ- τῇ δὲν εἶναι μὲν πρωτότυ- ποι, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέ- ρουσιν ὡς ἐκθέτουσαι τὴν χρι- στιανικἠν διδασκαλίαν κατὰ εὔληπτον καὶ σαφῆ τρόπον, ἰδίως ὅσον ἀφορᾷ τὴν σχέσιν ὕλης καὶ πνεύµατος καὶ τὴν ἐπικράτησιν τῆς ἠθικῆς ἐν τῇ ζωῇ τῶν χριστιανῶν. ᾿Αναφέ- ροµεν ἰδιαιτέρως τὰς ἑξῆς συμθουλὰς τὰς ἐν τῇ ἐγκυκλί- ᾧ περιεχοµένας: «Βὰ συγχω- ρήσετε τοὺς ἐχθρούς σας, διά νὰ συγχωρηθῆτε», «Νὰ παύσε- τε ἀπὸ κλεψίαις, πορνείαις, ὑπερηφανίαις, Φθόνους, ὑπο- κρίσεις, προδοσίας λαιμαργί- εν θαθνεξίας καὶ ἁρπαγὰς» κ. ἄ. Ἡ ἐξομολόγησις, ὁρίζει, ἕἔ- πρεπε νὰ συμπληρωθῃ µέχρι τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Οἱ ορ. στιανοὶ ἐκαλοῦντο ἅπαντες νὰ προσέλθωσιν εἷς ταύτην, οἱ δὲ παραλείποντες θὰ ὑπεθάλλον- το εἷς τιμωρίας. Πρὸς τοῦτο ἕ- διδεν ἐντολὴν εἰς τοὺς πνευµα- τικοὺς νὰ καταγράψωσι τὰ ὁ- νόµατα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ προσήρχοντο εἰς τὸ µυστή- Ριον τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσε- ως, «διὰ νὰ παιδευθοῦν ἐἔκκλη- σιαστικῶς, ὡς καταφρονηταὶ τῶν μυστηρίων τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς ἰδικῆς τους σωτηρίας». Κατωτέρω παραθέτοµεν τὸ πλῆρες κείµενον τῆς ἐγκυκλί- ου, ὡς τοῦτο ἀντεγράψαμεν ἐκ τοῦ κώδικος Α τῆς ἸΑρχιε: πισκοπῆς Κύπρου σελ. 41--2. Ὡς θὰ ἀντιληφθῶσιν οἱ ἀνα- γνῶσται τῆς ἐγκυκλίου, αὕτη ἀποτελεῖ θρησκευτικὸν ἐντρύ- φηµα, ἄξιον νὰ µελετηθῃ ὑπὸ τῶν χριστιανῶν καὶ σήμερον. Ιδιαιτέρως προσαρμὀζεται πρὸς τὰς ἡμέρας τῆς Τεσσα- ρακοστῆς καὶ τοῦ προσεγγί- ζοντος [Ἰάσχα. Τὰ ὀλίγα ὁρ- θογραφικὰ λάθη τοῦ ἀντιγρά- Ψψαντος ὡς καὶ τὰ λάθη στί- ἔεως αὐτοῦ δὲν διετηρήσαµεν ἓν τῇ δημοσιεύσει ταύτης. ϐ) Ἡ ἐγχύκλιος Φιλόθευς ἐλέῳ θεοῦ ᾿Αρχιε- πίσκοπος Νέας ᾿Ιονστινιανῆς καὶ πάσης ὀΣύπρου. Γράμμα ἀναγινωσκόμενον τῇ ἁγίᾳ Ὑεσσαρακοστῇ τπιρὸς διόρ: θωσιν τῶν χριστιανῶν ἁπλοϊκῶς συντεθειµένον. Έὐλαδέστατοι ἱερεῖς οἱ ψάλ- λοντες ἐν ταῖς Ἱεραῖς ἐνκλησί- αις τῆς εὐλαθξεστάτης πόλεως Δευκωσίας καὶ Λοιποὶ πάντες εὐλογημένοι χριστιανοί, χάρις εἴ- η ὑμῖν ἅπασι, καὶ εἰρήνη παρὰ θεοῦ, παρ’ ἡμῶν δὲ εὐχή, εὖλο- γία καὶ συγχώρησις. ᾿Εγνωρίζοντες τὸ χρέος, ὅ- που ἔχομε», εἰς τὸ νὰ προνοού- µεθα ἀπαραιτήτως τῶν ψυχῶν τῶν ἐμπιστευθέντων ἡμῖν λωγι- ο:ῶν προξάτω», δὲν ἐλείψαμεν τὸ κατὰ δύναμιν νουθετοῦντες μαὶ ὑμᾶς κατ’ ἰδίαν, καὶ κοι- νῶς διὰ τοῦ ἱεροκήρυκος τῆς καθ ἡμᾶς ἁγιωτάτης ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς, διδάσκοντες ἐκεῖνα ὅ- ποῦ συµθάλλουσι πρὸς ψυχικὴν σωτηρίαν σας, καθὼς ὅλοι εἶσθε πληροφορήµένοι «Δοιιὸν χρέος εἶναι καὶ εἰς τοὺς λόγους σας νὰ ἐπιμεληθῆτε τὴν φυχήν σας, ὅ- που εἶναι ἀπὸ τὸ κορμὶ σιολλὰ τιµιώτερον, ψυχῆς γὰρ οὐδ' ὅ πᾶς κόσμος ἀντάξιος. ζαὶ νὰ µετανοήσετε εἰς ὅσα τὸν παρεΛ- θόντα καιρὸν τὸν θεὸν παρωργί- σατε, νὰ συγχωρήσετε τοὺς ἐ- χθρούς σας, διὰ νὰ συγχωρηθή- τε, νὰ παύσετε ἀπὸ τὴν κατά- χρισιν, διὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε, νὰ Λείψετε ἀπὸ τὰς ἀδικίας, διὰ νὰ μὴ κολασθῆτε, μάλιστα νὰ ἐπιστρέψετε ὁπίσω καὶ τὸ ἄδι- κον, ἐπειδὴ κατὰ τὴν θείαν γρα- φὴν τὸ ἄδικον οὖν εὐλογεῖται. Νὰ παύσετε ἀπὸ κλεψίαις, πορ- νείαις, ὑπερηφανίαις, Φθόνους, ὑποκρίσεις προδοσίας, Λλαεµαργί- ας πλεονεξίας καὶ ἁρπαγὰς καὶ ἀπὸ πᾶσαν ἄλλην ἁμαρτίαν νὰ καθαρισθῆτε διὰ τῶν δακρύων καὶ τῆς Ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, φανερώνοντες μετὰ ταπεινώσε- ως εἰς τοὺς πνευματικούς σας τὰ ἁμαρτήματα ὅλα καθὼς ὣς τὰ ἑκάμετε, χωρὶς νὰ κρύψετε τί, ἐ- πειδἠ ἐνιεῖνο, ὅπου κρυφθῆ, µέ- γει μαὶ ἀσυγχώρητον. Όσα γὰρ ἄν, φησί, δέσητε καὶ λύσητε ἑ- πὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεµένα καὶ λελυμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Προσέχοντες πάντοτε καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ στέκοντες μὲ εὐλάθειαν εἰς τὴν ἀκολουθία», μάλιστα δὲ εἰς τὴν θείαν Λειτουρ- γίαν. Φθάνει ὅ τόσος καιρός, ὅπου ἐπέρασε μὲ ἀμέλειαν, ἂς μὴ καταφρονηθῇ Λλοωιὸν καὶ ὅ και- θὸς τοῦτος τῆς µετανοίας, ἀλλ’ ὅλοι ἐν ταύτῃ τῇ ἁγίᾳ Τεσσαρα- κοστῇ µετανοήσατε ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ καρδίας, χωρὶς νἁ προφασίξεσθε προφάσεις ἐν ἆ- µαρτίαις. Έχεις ὃ ἄρρωστος ἕ- τοίµους τοὺς ἰατροὺς νὰ σὲ θοη- θήσουν. Δοιπὸν μὴ καταφρονή- σῃς, διὰ νὰ μὴ ἀπολεσθῇς. Αν εἶσαι καὶ ὃ πλέον ἁμαρτωλός, μὴν ἀπελπισθῇς. “Οτι ὅ θεὸς ἁμαρτωλοὺς ἦλθε αῶσαι. ᾿Εξο- μολογεῖσθε λοιπόν, ἐξομολογεἴ- σθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ, ὅτι ὅ Χριστὸς καὶ οἰμτίρμων καὶ ἕλε- ἡμων. ᾿Απὸ τώρα κάµετε ἀρχήν, διὰ νὰ ἔχῃ καὶ ὃ πνευματικὸς καιρὸν νὰ σὲ νουθετήσῃ, χριστι- ανέ, καθὼς πρέπει, καὶ διὰ νὰ ἔχῃς καὶ τὸν καιρὸν νὰ κάµῃς ὀλίγην ἱκανοποίησιν, πρὸς διόρ- θωσιν τῶν τοσούτων σφαλμάτων», ὅπου ἓν νεότητι καὶ γήρα, ἐν γρώσει καὶ ἀγνοίᾳ ἥμαρτες, καὶ οὕτω παθαρὸς νὰ περοσέλθῃς τῷ µόνῳ καθαρῷ θεῷ. Διατὶ ὁ ἐ- σθίων ἀναξίως τὸ σῶμα Χριστοῦ καὶ πίνων αὐτοῦ τὸ αἷμα κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει κατὰ τὸν θεῖον ἁπόστολον. Τώρα πρέπει νὰ γίνῃ ἡ διόρθωσις. Διατί ὅ- ταν φθάσῃ ὃ μυστικὸς δεῖπνος, πρέπει νὰ γίνῃ ἡ τῶν ἀχράντων μυστηρίων µετάληψις. ἉἨάλι- στα δὲ ἐδιωρίσαμεν καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἕως τὴν ἸἨΜεγάλην Πέμπτην νὰ ἐξομολογήσουν ὅ- λους τοὺς χριστιανούς, κάθε ἕ- νας τοὺς ἐδικούς του, καὶ νὰ μᾶς γράφουν εἰς κατάστιχον τὰ ὀνόματα ἑκείνων, ὅπου µένουν ἀνεξομολάγήητοι, διὰ νὰ παιδευ- θοῦν ἐκκλησιαστικῶς ὣς κατα- φρονηταὶ τῶν µυστηρίων τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς ἰδικῆς τους σωτηρίας. ΚΧριστιανέ, ἡ λατρεία σου «εἷ- ναι φτηνή, τὸ κέρδος σου εἶναι πολὺ καὶ ἀποπίαστον. Καὶ δὲν σοῦ ζητοῦμεν διὰ τοῦτο τίποτε. Διατὶ λοιπὸν καταφρονεῖς τοῦ Χριστοῦ Α4ιὰ τὴν ὑγείαν τοῦ Κορµίου σου ἐπιμελεῖσαι, διὰ ὃ- λίγα ἄσπρα κοπιάδεις, ὅπου εἷ- κ . ναι ὅλα πρόσκαιρα Όλα εἷ- ναι μάταια καὶ διὰ τὴν ψυχή» σου, ὅπου εἶναι παντοτινή, ὅπου εἶναι ἀθάνατος, δὲν φροντίξεις κἂν νὰ ἐξομολογηθῇς Αν ἔμπο- δίξεσαι ἀπὸ τὴν µετάδοσιν τῶν ἀχράντων μυστηρίων καθ᾽ ὑπό- θεσιν, ἀπὸ τὴν ἐξομολόγησιν δὲν ἐμποδίξεσαι. Κανένας Ὦλοιπὸν ἂς μὴ µείνῃ ἀνεξομολόγητος, κυρίως ἂς μὴν εὑρεθῇ ἁδιόρθω- τος. Κανένας ἃς μὴν εὑρεθῇ καὶ φανῇ προδότης τούτου τοῦ ἁρμοδίου τῆς µετανοίας καιροῦ. ”Αφες τώρα τὰς προφάσεις σου, χριστιανέ, ἄφες τὴν ἐἔντρο- ιπὴν καὶ ἐξομολογήσου πρὸς τὸν Γ {Ἀυνέχεα Εἰς τὴν δ᾽ σελίδα). Ι ΜΙΝΙ [ρ ΙΝΙΜΠΙΝΜΙ ΜΠΝΗΝ ΙΤ ἓ ΛΙ ΝΗΗΙΝ ΗΙΝΙΝ Δημοσιεύομεν κατωτέρω τὸ πλῆρες κείµενον τῆς προσφωνήσεως τὴν ὁποί- αν ἀπηύθυνεν ὁ 2. Μητροπολίτης Κυ- ῥρηνείας κ. Κυπριανὸς πρὸς τοὺς σων- έδρους τοῦ Β΄ ᾿Ἱερατικοῦ Συνεδρίου τῆς Μητροπολιτικῆς περιφερείας Κυ- ρηνείας, τοῦ συγκροτηθέντος ἐν τῇ Μητροπόλει, τῃ 4ῃ Μαρτίου 1954. «Εὐλαθεῖς τῆς Θεοσώστου Μη: τροπολιτικῆς ἡμῶν Περιφερείας Ἱερεῖς. ΣἩ Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ συνεχίσει ἀεγνάως τὸν ὑπ αὐτοῦ ταχθέντα ἐν τῷ κόσμῳ αἰώνιον αὐτῆς σκοπὸν καὶ προορισµόν, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος διετύπωσε διὰ τοῦ «πορευθέντες µαθ η- τεύσατε πάντα τὰ ἕ- θν η» (Ματθ. 598.19) «καὶ ἕ- σεσθέ µοι µάρτνρες ἕ- ως ἑσχάτου τῆς γῆς» (Πραξ. 1,8). Βὶς τὴν πνευµατι- κὴν αὐτὴν ἀποστολῆν τῆς Ἐκ- κλησίας, τὴν πρόσκλησιν δηλονότι ψυχῶν εἰς σωτηρίαν, ἔλαχε καὶ εἰς ἡμᾶς ὁ τιμητικὸς κλῆρος νὰ ὑπηρετῶμεν τὸ ἔργον τῆς Θείας Βουλῆς ὡς οἰκονόμοι μυστηρίων Θεοῦ. Αλλ’ εἶναν γόµος φυσικὸς μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου νὰ ἐπέρχεται ἀλλοίωσις καὶ µεταύο- λή. Καὶ ἀπὸ τὸν γόµον τοῦτον δὲν δυνάµεθα νὰ ἐξαιρεθῶμεν καὶ ἡ- μεῖς, ὡς ἄνθρωποι. Διατρέχομεν τὸν χίνδυνον νἁ ἀφομοιωθῶμεν μὲ τὸ περιθάλλον καὶ ἡ πγευµατι- κἠ µας ἀποστολὴ νὰ μεταθληθῇ εἷς µίαν τυπικὴν ἐκτέλεσιν ὡρι- σµένων καθηκόντων, χωρὶς πνευ- ματικὸν νόηµα καὶ ἀνωτέραν πγο- Ίν. Κινδυνεύομεν νὰ ἀἁποστερη- θῶμεν τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ γὰ καταντήσωμεν ποιμένες, τοὺς ὁποίους ὁ ᾽Αρχηγὸς τῆς πί- στεὠς µας χαρακτηοίξει ὡς έ«μι- σθωτούς», δηλαδη ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν νἁ λαμθά- χουν τὸν μισθὸν καὶ µόνον, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρωνται διὰ τά λογικὰ πρὀθατα, διὰ τὰς ψυχὰς τῶν χρι- στιανῶν «ὑπὲρ ὧν οι στὸς ἀπέθαγελ. Τὴν σούα- ρότητα τοῦ κινδύνου τούτου δυνά- µεθα νὰ ἀντιληφθῶμεν καλλίτε- ϱον, ἐὰν ἀναλογισθῶμεν τὸν Δι- δάσκαλον τῶν ᾿Εθγῶν, τὸν µέγαν ᾽Απόστολον Παῦλον, γράφοντα μὲ τόσον ἑνδιαφέρον πρὸς τοὺς χοιστιανοὺς τῆς Ῥώμης: «ἔπι- ποθῶ γὰρ ὑμᾶς... εἰς τὸ τηριχθῆναι κα κχληθῆν ης τε 5. α ἐ ω δν ὁ ” τ ίσ ἰὶ ἐμοῦ 11). “Ὁ Παῦλος ζη- τεῖ νὰ στηριχθῃ ἐν τῇ ἀποστολῇ του ἐνισχυόμενος καὶ ἐκ τῆς µε- τὰ τῶν ἄλλων ψυχικῆς ἐπικοινω- γίας. Ὡς ἄνθρωπος φοθεῖται τὸ ἐνδεχόμενον τῆς πτώσεως. Καὶ ἐὰν ἕνας Παὔλος εἶχεν αὐτὸν τὸν Φφύθον, τί νὰ εἴτωμεν ἡμεῖς, οἳ ὁποῖοι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶμεθα τὀ- σον ἀδύνατοι καὶ διατελοῦμεν ὁ- πὸ ξεγικὸν ζυγόν, ἔχομεν νὰ ἁντι- µετωπίσωµεν καθ) ἑκάστην καὶ τόσους ἄλλους ἐχθρούςί Ἐχ- θροὶ τῆς θρησχείας οἱ ἀρνηταί, ἐχθροὶ οἱ ψευδάδελφοι μὲ τὴν ἁν- τιχοιστιανικήν των ζωήν, ἐχθροὶ οἱ ἄθεοι καὶ ὑλισταί, ἐχθροὶ οἱ οιψάσπιδες καὶ ἐθελόδουλοι καὶ ἐχθροὶ οἱ καταδυναστεύοντες τὴν πατρίδα µας Βρεττανοὶ κατακτη- τα, κκαὶ ἀντικείμεγνοι πολλο ιὶ (Α’ Κορ. 16,9) θὰ ἔγοαφεν ὁ ᾿Απόστ. Παὔῦλας, Καὶ εἰς πάντα ταῦτα, ἐὰν προστε- θῶσι τοῦ καθημερινοῦ µας βίου αἱ ἀνάγκαι, εἶναι φυσικὸν καὶ λο- γικὸν νὰ προκαλέσουν εἰς τὰς καρδίας ὅλων µας τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπὶ τὸ αὐτὸ συναντήσεως εἰς τὸ στηριχθῆναι καὶ συµπαρακλη- θῆναι ἡμᾶς ἵνα μὴ πλεο- γεκχτηθῦμεν ὑπὸ σα- τα νγ ὃν (Β΄ Κορ, 5,11). ἑε ΣΝοµίζω ὅμως, ὅτι θὰ ἦτο πα- ράλειψις, ἐὰν δὲν ἐτογίζετο εἰς τὸ παρὸν «Συγέδριον καὶ ἡ ἄλλη ἰδιότης, τὴν ὁποίαν ἐκληροδότη- σεν εἷς ἡμᾶς ἡ µακραίων ΄Ίστο- ρία τῆς Εκκλησίας καὶ τοῦ Ε- θνους µας, ἡ ᾿Ἐθναρχικὴ ἰδιότης. Μὲ ᾿Εθνικὰ καθήκοντα δὲν ἐπε- Φφορτίσθη διὰ πρώτην φορὰν σή- µερον ἡ ᾿Ἐκκλησία µας. ᾿Ανέκα- θεν εἴτε μετὰ τοῦ Ἓθνους, εἴτε µόνη, ἡ Εκκλησία κατεῖχεν Ίγε- τικὴν θέσιν ἐπὶ τοῦ λαοῦ, ἀσκοῦσα τὰ ἐκ τῆς διπλῆς ταύτης ἰδιότη- τος ἀπορρέοντα καθήκοντα, Τὴν ἀλήθειαν ταύτην μαρτυρεῖ ἡ πα- λαιὰ καὶ πρόσφατος “Ἱστορία. . » Έχω βεθαίαν τὴν πίστιν, ὅτι, ἑηλωταὶ τῶν ἡρωϊκῶν καὶ µαοτυ- ρικῶν προκατόχων σας, θὰ συγε- χίσητε ὁλοπρόθυμοι καὶ ἐπὶ τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ ἘἜθνι- κοῦ πεδίου τὴν εἷς τὸν ἱερὸν κλῆ- ϱον προσήχουσαν ἀπολογητικήν, διαφωτιστικὴν καὶ λοιπὴν δρᾶσιν, οὕτως ὥστε βαθμηδόν νὰ ἀποδῇ- τε, εἷς τε τὸν ᾿Ἐκκλησιαστικὺν καὶ τὸν ᾿Εθγνικὸν τοµέα, ὅσον τὸ δυνατὺν καλλίτεροι ἐκτελεσταὶ τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς σας. » Καὶ μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι θἀ προσφέρωμεν ὕλας µας τὰς δυνάµεις ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἓθνους, κηρύσσω τὴν ἕ- ναρξιν τῶν ἐργασιῶν τοῦ παρόὀν- τος Συνεδρίου, »Ἡ δὲ τοῦ Θεοῦ χάρις εἴη µε- τὰ πάντων ἡμῶν». -------ᾱ---- [ΡΤἠ ΠΠ! Τή ΙΒΗΝΙ. ΙΠΗΗΑ ἢ 1 ΡΡΧΗΙΙΚΙΝ ΙἰΝΙ «ΙΠΙΙΙ Τὸ Θ, Ο. 1. «᾿Αγάπη» θὰ ἑ- ὠρτάσῃ τὴν ἐπέτειον τῆς Ἓθνι- κῆς Παλιγγενεσίας ἐν τῷ οἰκή- ματι αὐτοῦ, σήμερον καὶ ὥραν ὃ μ.μ. Τὸν πανηγυρικὸν τῆς ἡμέ- ρας θὰ εἴπῃ ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἱ]- δρύματος αἰδεσιμώτατος Παπᾶ- Γεώργιος ᾿Αδάµ. Θὰ ἁπαγγελθοῦν ποιήµατα χαὶ θὰ ψαλοῦν ἐπίκαιρα ἐθνικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἄσματα. Είσοδος ἐλευθέρα. ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1954 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΒΗΜΑ 3 ΛΟΎ.Α ΝΤΑΓΚΛΑΣ. ο Χχ| ΤΝ δ6ον Ὁ συγκλητικὸς πῆγε ἃς τὴν πόρτα, τὴν ἔκλεισε ἁπαλά, καὶ ξαναγύρισε στὴν πολυθρό- γα του. -Καὶ δὲν εἶναι µόνο αὐτὸ ἐξακολούθησε. Αϕησέ µε νἁ σοῦ θυμίσω τὶς παράξενες σχέσεις ποὺ ὑπάρχουν μὲς τὴν αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια, γιά νὰ καταλάδεις ἁμέσως γιατὶ ὁ Γάϊος εἶναι ἄνθρωπος ἐπίφοθος κι’ ἐπικίνδυνος. ὙΎ- πάρχει ὁ Ὑέρο-Τιβέριος, ποὺ κάθεται στὴν ἔπαυλή του μὲ τὰ πενήντα δωμάτια, στὸ Κά- πρι, καὶ πὀτε τὸν πιάνει λόσ- σα, πότε κάθεται καὶ σαπίζει. Εξαλλος καὶ σιχαμερὸς ἄν- θρωπος. ᾿Εδῶ καὶ τόσα χρό- νια εἶχε ἀρχίσει νὰ μισεῖ τὴ µητέρα του, ποὺ τοῦ ζητοῦσε νὰ χωρίσει τὴ Βιψάνια..... τὸ µόνο πλάσμα ποὺ ἀγάπησε ποτέ του..... --“Νομίζω πὼς ἀγαπάει καὶ τὴ Λιάνα, εἶπε ὁ Μάρκελλος. --Σωστά] Καὶ ξέρεις γιατί ᾿Επειδὴ εἶναι ἐγγονὴ τῆς ΕΒι- ψάνιας. Ας μὴν ξεχνᾶµε πώς, ὅταν ἦτο νεώτερος, δὲν Ίταν διόλου κακὸς κυθερνήτης, Ποτὲ ἡ Ρώμη δὲν εἶχε γνω- ρίσει τέτοιαν ἀκμή, ἀκόμα κι ὅταν ἐθασίλευε ὁ ᾿Ιούλιος. Ὅπως ξέρεις, ὅταν ἡ Βιψά- νια χάθηκε ἀπ᾿ τὴ ζωή του, ὁ Τιδέριος πῆγε νὰ τρελαθεῖ. Ἔχασε κάθε ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Αὐτοκρατορία, ἄφησε νὰ τὸν τριγυρίσουν µάντηδες, τσαρλατάνοι κι’ ἀστρολόγοι. Τὸ μυαλό του ἔπαθε τέτοια θλάδη ἀπ᾿ ὅλες αὐτὲς τὶς ᾱ- νοησίες, ὥστε δέχτηκε νὰ παν- τρευτεῖ τὴν ᾿Ιουλία, ποὺ τῆς εἶχε δείξει περιφρόνηση ἀπὸ τότε ποὺ ἦταν παιδί. Ὁ συγκλητικὸς γέλασε θλι- δερά: -- Ίσως αὐτὸς ἤταν κι ὁ λόγος ποὺ θέλησε ν΄ ἁπαλλα- γεῖ ἀπ᾿ ὅλα τὰ διοικητικά του καθήκοντα. ᾿Ανεκάλυψε πὼς γιὰ νὰ µισήσει τὴν ᾿Ιουλία ὅσο τῆς ἄξιζε, ἔπρεπε νὰ τὸ κάµει κύρια ἀσχολία τῆς ζω- ῆς του. Ἐίχε λοιπὸν νὰ µισή- σει τὴν κακότροπη Ιουλία, εἶχε καὶ τὸ σιχαμερὸ παιδί της, ποὺ τὄχε γεννήσει πρὶν τὸν παντρευτεῖ. Κι ὄχι µόνο τὴ µίσησε, παρὰ καὶ τὴν ἔχει φοδηθεῖ θανάσιμα -- καὶ μὲ τὸ δίκιο πο, νι ἣ ος καὶ ἔχει τὴν αἱμοδόρα ψυχἠ κα . άροος ἑνὸς τέλειου δολο- φόνου. --Ἡ Λουκία λέει πὼς ὁ γέ- ρος δὲν ἀγγίζει ποτὲ τὸ κρα- οἱ, στὸ τραπέζι, ἂν δὲν τὸ δο- κιµάσει πρῶτα ἡ Αὐὑτοκράτει- ρα, εἶπε ὁ Μάρκελλος. Εἴχε νοµίσει ὅμως πὼς ἦταν ἕνα ἁπλὸ οἰκογενειακὸ ἀστεῖο. --'Ας μὴν τροµάξουµε τὴν ἀδερφούλα σου μὲ ἄλλες ἐξη- γήσεις, συμδούλεψε ὁ συγκλη- τικός. Δὲν πρόκειται ὅμως γΥί ἀστεῖο. Οὔτε ἀστιεύεται ὁ Τι- Δέριος ὅταν βάζει καμιὰ δω- δεκαριὰ µονοµάχους τῆς Που- µιδίας ἔξω ἀπ᾿ τὶς πόρτες καὶ τὰ παράθυρα τῆς κρεδατοκά- µαράς του... Ὑποψιάζαομαι λοιπὸν πὼς ὁ Γάϊος τᾶχει πάν- τα ὑπ' ὄψη του αὐτὰ τὰ πρά- µατα. Ξέρει πὠς ὁ Αὐτοκρά- τωρ εἶναι µισότρελος. Πώς ἡ θέση τῆς μητέρας του εἶναι ᾱ- θέΦαιη. Καὶ πώς, ἂν ἐκείνη πέθαινε, ἡ ἀντιδασιλεία του δὲ θὰ διαρκοῦσε περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο χρειάζεται μιά γαλέ- ρα γιὰ νὰ φτάσει ἀπ' τὴν Κρή- τη μ’ ἕναν ἔκπτωτο πρίγκηπα στὸ κατάστρωµά της, --'Αν γινόταν κάτι τέτοιο, τὸν ἔκοψε ὁ Μάρκελλος, ποιὸς θὰ διαδεχόταν τὸν Γαϊο --ᾱμ, Έκανε ὁ Γαλλίων ὁ- ψώνοντας τοὺς ὤμους. Δὲν πρὀκειται νά γίνει. 'Αν κανεὶς πεθάνει στὸ παλάτι, δὲ θᾶναι πάντως ουλία. Μπορεῖς νᾶσαι βέδαιος γι) αὐτό. -- Μὰ ἂν τὸ ὑποθέσουμε ἐπέμεινε ὃὁ Μάρκελλος. Αν γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο --δυσ- τύχηµα, ἀρρώστεια ἢ καὶ φό- νο-- ἔφευγε ἀπ᾿ τὴ µέση ἡ Ὁ- ουλία, καὶ συνεπῶς κι ὁ Γά- ἵος, πιστεύετε ὅτι ὁ Τιβέριος θάδαζε στὸ θρόνο τὸν ᾽Ασίνιο Γάλλο -“Μπορεῖ, εἶπε ὁ Γαλλίων. ίσως ὁ Αὐτοκράτωρ νὰ σκε- πτόταν πὠς θάδινε μιὰν ὄψιμη ἱκανοποίηση στὴ Βιψάνια μὲ τὸ νὰ τιμήσει τὸ γιό της, Κι’ ἄλλωστε Γάλλος δὲ θἄᾶταν κακὴ ἐκλογή. Κανένας ῬΡω- μαῖος δὲν εἶχε ἑξασφαλίσει τόσο τὸ γενικὸ σεδασμὸ ὅσο ὁ Πόλλιος, ὁ σοφός του πα- τέρας. Ὁ Γάλλος θὰ εἶχε πλή- ρη ὑποστήριξη ἀπ᾿ τὶς λεγεῶ- γες µας--κι’ ἐδῶ καὶ στὸ ἔξω- τερικό. Πάντως, συνέχισε ὁ συγκλη- τικὸς σἁἀ νὰ μιλοῦσε στὸν ἑ- αυτό του, ὁ γενναῖος στρα- τιώτης δὲν εἶναι κατ ἀνάγ- κην καὶ σοφὸς μονάρχης. Ὁ στρατιωτικὸς διοικητὴς δὲν ἕ- χει νά πολεμήσει παρὰ μ' ἐ- ξωτερικοὺς ἐχθρούς. Τὸ µόνο ποὺ χρειάζεται εἶναι ἡ γεν- ναιότητα κι ἡ καλἡἠ τακτική, Ἑνῶ ἕνας αὐτοκράτορας βρἰ- σκεται σὲ ἀἁδιάκοπο πόλεμο μὲ τὴ ζηλιάρικη αὐλή, μὲ τὴν ἆ- παιτητικὴ Σύγκλητο καὶ μ᾿ ἕνα κοπάδι ἀπὸ φιλάργυρους γαιοκτήμονες. Χρειάζεται νᾶ- χει ὀξεία αἴσθηση τοῦ συνω- μοτικοῦ πνεύματος, πνεῦμα ἀρκετὰ εὔστροφο, ὥστε νὰ ὃ- περνικάει τὴν προδοσία, Φυ- σικὸ ταλέντο διπλοπροσωπεί- ας, καὶ δέρµα σκληρὸ σὰν τοῦ κροκόδειλου. Αρκετά σκληρό, ὥστε νὰ μὴν τὸ τρυπάει τὸ ἐγχειρίδιο, πρόσθεσε ὁ Μάρκελλος. -Εναι ἐπικίνδυνη ἀσχολία, ἔκαμε ὁ Γαλλίων κουνώντας τὸ κεφάλι του, μὰ δὲ φαντά- ζομαι πὼς ὁ θαυμάσιος φίλος μας ὁ Γάλλος θὰ ἐκτεθεῖ ποτὲ σ᾿ αὐτοὺς τοὺς κινδύνους, Αναρωτιέμαι ἂν θὰ τῆς ἄρεσε τῆς Διάνας νὰ «εἶναι πριγκίπισσα, παρατήρησε ὁ Μάρκελλος ἀφηρημένα. Κοίταξε τὸν πατέρα του, κι εἶδε πὼς ἦταν γεμάτος περι- έργεια. -Δὲ βρίσκεις, πὼς φεύγου- µε πολὺ ἀπ᾿ τὸ θέµα, μὲ τὸ νὰ συζητᾶµε γιά τὴ Διάνα εἶπε ὁ Γαλλίων πονηρά. 'Ἐν- διαφέρεσσι µήπως γι αὐτήν -Όχι περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο ἐνδιαφέρεται ἡ Λουκία, ἀπάν- τησε ὁ Μάρκελλος μὲ προσ- ποιητὴ ἀδιαφορία. Ξέρετε πὼς εἶναι ἀχώριστες, καί, φυσικά, θλέπω τὴ Διάνα σχεδὸν κάθε μέρα. Ὃτ Ὡραῖο καὶ καταπληκτικά ζωντανὸ παιδί | εἶπε ὁ συγκλη- τικός. ὋὩραῖο καὶ ζωντανό, ναί, συμφώνησε ὁ Μάρκελλος, ὄχι ὅμως πια παιδί. Ἡ Διάνα κον- τεύει τὰ δεκάξι, ξέρετε. -“Εἶναι δηλαδὴ σὲ ἡλικία γιὰ νὰ παντρευτεῖ... αὐτὸ θέ- λεις νὰ πεῖς Θἄταν µεγάλη τύχη γιὰ σένα ἂν μποροῦσες, ἐννοεῖται, νὰ τὴν 'ἡμερώσεις. Ἡ Διάνα ἔχει περίφημο αἷμα. Δεκάξι λοιπόν, ε Εΐναι ν᾿ ἀπορεῖ κανεὶς πῶς δὲν τὸ πρό- σεξε ὁ Γάϊος. Θ’ ἀνέθαινε πο- λὺ στὴν ἐκτίμηση τοῦ Αὐτο- κράτορα, ἂν κατόρθωνε νὰ κερδίσει τὴν εὔνοια τῆς Διά- νας--κι’ ἔχει µεγάλη ἀνάγκη ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ἐκτίμηση. --Μὰ ἡ Διάνα τὸν σιχαίνε- ται! Αλήθεια Ώστε σοῦ µί- λησε γι αὐτὸ τὸ ζήτημα --“Οχι, πατέρα. Μοῦ τὂπε ἡ Λουκία. Ὁ Γαλλίων ἔκαμε ἀρκετὴν ὥρα γιὰ ν΄ ἀπαντήσει. Μίλη- σε ἀργά, σὰ νὰ μετροῦσε τὰ λόγια του: -Τώρα ποὺ οἱ σχέσεις σου μὲ τὸν Γαάϊο εἶναι σ᾿ ἐπικίνδυ- νο σημεῖο, γιέ µου, νομίζω πὼς θἄᾶκανες καλὰ ἂν ἔδινες στὸ ἑνδιαφέρον σου γιἀ τὴ Διάνα τὴν ἐπίφαση τῆς µεγα- λύτερης δυνατῆς ἀθωότητας. -“Μὰ τὴ Διάνα δὲν τὴ βλε- πω παρὰ ἐδῶ µέσα, πατέρα| --᾽Ακόμα κι’ ἐδῶ, νὰ τῆς φέ- ρεσαι ἀδιάφορα. 'Ὁ Γάϊος ἕἔ- χει κατασκόπους παντοῦ. -Ἔδῶ στὸ σπίτι µας ἕκα- µε ὁ Μάρκελλος σουφρώνον- τας δύσπιστα τὰ φρύδια του. --Γιατί ὄχι Βιμίζεις πὼς ὁ Γάϊος, ὁ γιὸς τοῦ ᾿Αγρίππα, ποὺ ποτὲ δὲν ἔκανε τίµια σκέ- ψη στὴ ζωή του, καὶ τῆς ᾿[ου- λίας, ποὺ τὰ δυὸ αὐτιά της εἶχαν ἀπὸ γεννησιμιοῦ της τὸ σχῆμα τῆς κλειδαρότρυπας, θὰ δίσταζε μπροστὰ σὲ Ἁτέ- τοιαν ἀτιμία Ὁ Γαλλίων τύλιξε τὴ µεµ- δράνη ποὺ βρισκόταν κοντά στὸν ἀγκώνα του, δείχνοντας ἔτσι πὼς ἦταν ἕτοιμος νὰ συ- νεχίαει τὴ δουλειὰ τῆς ἡμέρας. --Μοῦ φαίνεται πὠὼς ἀρκετὰ τὸ συζητήσαµε αὐτό. Όσο γιὰ κεῖνα ποὔγιναν Χχτὲς τὸ δράδυ, ἴσως οἱ φίλοι τοῦ Πρίγ- κιπα νὰ τὸν συµΦουλέψουν ν᾿ ἀφήσει τὸ πράµα νὰ ξεχαστεῖ. Τὸ καλύτερο ποῦὔῦχεις νὰ πρά- ξεις εἶναι νὰ μὴν κάνεις τίπο- τα, ““ναί, τίποτα,--καὶ νὰ πε- ριµένεις νὰ ἰδεῖς τί ἐξέλιξη θὰ πάρουν τὰ πράματα. Ο συγκλητικὸς σηκώθηκε καὶ ἴσιωσε τὸ χιτώνα του.... -Ἔλαι Πᾶμε στὸ στρατό- πεδο τοῦ ᾿Ισμαὴλ νὰ ἰδοῦμε τὶς ἰσπανικὲς Φοράδες. Εἶμαι σίγουρος πὼς θὰ σ᾿ ἀρέσουν. Εἶναι ἄσπρες σὰν τὸ γάλα, ζω- ηρές, ἔξυπνες....κ ἀσφαλῶς πανάκριθες. Αὐτὸς ὁ Ύγερο-- κατεργάρης ὁ ᾿Ισμαὴλ ξέρει πώς, δυστυχῶς γιὰ τὸ πορτο- Φφόλι µου, ἐνδιαφέρομαι πολὺ γι αὐτὰ τὰ ζῶα. ὍὉ Μάρκελλος εἶχε µεγάλη διάθεση νὰ εἶναι αἰσιόδοξος ὅσο κι ὁ πατέρας του. Θᾱ- λεγε κανεὶς πὼς ὁ πονηρὸς Μάρκος Λουκάνιος Γαλλίων εἶχε κανονίσει ὁριστικὰ τὸ δυσάρεστο ἐπεισόδιο μὲ τὸν Γάϊο. Ανοιξε τὴν πόρτα γιὰ νὰ βγεῖ πρῶτος ὁ συγκλητι- κὀς. Στὸν προθάλαμο καθό- ταν ὁ Δημήτριος, ἀκουμπισμέ- νος σὲ μιὰ κολόνα. Στάθηκε ἀμέσως προσοχή, Χαιρέτησε μὲ τὸ κοντάρι του, κι ἄκο- λούθησε ἀπὸ διακριτικἠ ἀπό- σταση τοὺς δυὸ ἄντρες πού, διασχίζοντας τὰ εὑρύχωρα δω- µάτια, βγῆκαν στὸ τεράστιο δυτικὸ περιστύλιο. --“Μοῦ φαίνεται λίγο παρά- ξενο νὰ κάθεται ὁ Δημήτριος στὸν προθάλαμο, παρετήρησε ὁ Μάρκελλος χαµηλόφωνα. τι Ίσως ταν ἑἐκεῖ γιὰ νά προσέχει µήπως μπεῖ κανένας ἄλλος καὶ κρυφακούσει. -“ΒΠομίζετε ὅτι εἶχε κανέναν εἰδικὸ λόγο νὰ πάρει αὐτὰ τὰ προφυλακτικἀ µέτρα --Ἴσως. Ἠταν μαζί σου στὸ συμπόσιο. Ξέρει πὼς πρόσθαλες τὸν Γάϊο. ἜΕδγαλε λοιπὸν τὸ συμπέρασμα πὼς βρίσκεσαι σὲ δυσμένεια, καὶ σκέφτηκε πὼς δὲ θᾶδλαφτε νὰ εἶναι προσεχτικός. --μὰ τὸν ρωτήσω ἂν ὑπο- ψιάζεται ὅτι ὑπάρχουν κατά- σκοποι στὸ σπίτι πρότεινε ὁ Μάρκελλος, Ὁ Γαλλίώων κούνησε τὸ κε- φάλι του. (Συνεχίζεται) ες Πετάει ἕν᾽ ἄστρο... Ἀτυπάει ἡ σπάθη φοθερή. ἀνοίγει µνῆμα ἀχόρταγο. μὲ χίλια μύρια λουλούδια Γιορτάστε την, γιορτάστε . ἀφορεσμένοι νᾶνστει ΕΥΛΠΠΕΛΙΣΙΗΘΣ - ΕΛΛΗΝΙΣΕΣ Μεμιᾶς ἀνοίγει ὁ οὐρανός, τὰ σύννεφα µεριάζουν οἱ κόσμοι ἐμείνανε θουθοί, παράλυτοι κοιτάζουν. Μιὰ φλόγα ἀστράφτει... ἀκούονται ψαλμοὶ καὶ µελω: σταματᾶ ἐμπρὸς εἰς τὴν Μαρἰ..... «Χαϊῖρε, τῆς λέει, ἀειπάρθενε, εὐλογημένη, χαῖρει Ὁ Κύριός µου εἶναι μὲ Σέ. Χαῖΐρε, Μαρία, Χαΐρεί» ᾿Επέρασαν χρόνοι πολλοἰ.. ἀστράφτει πάλι ὁ οὐρανός... Στὴν ἕρμη της τὴν κλίνη λησμονηµένη, ὁλόρφανη, χλωμὴ κι ἀπελπισμένη, μιὰ κόρη πάντα τήκεται, στενάζει ἁλυσωμένη. Τὰ σίδερα εἶναι ἀτάραγα, σκοτάδι ὁλόγυρά της. Τὰ καταφρόνια, ἡ δυστυχιὰ σέπουν τὰ κόὀκαλά της. Τρέμει μεμιᾶς ἡ φυλακὴ καὶ διάπλατη ἡ θυρίδα φέγγει κι’ ἀφήνει καὶ περνᾶ ἕν' ἄστρο, μιὰν ἀχτίδα. Ὁ Αγγελος ἐστάθηκε, διπλώνει τὰ φτερά του... .. Μιὰ µέρα σὰν ἐκείνη «Ἐύπνα, ταράζου, μὴ φοθοῦ, χαῖρε, Παρθένε, χαῖρε. Ὁ Κύριός µου εἶναι μὲ Σέ, Ἑλλὰς ἀνάστα χαῖρε.» Οἱ τοῖχοι εὐθὺς σωριάζονται. Ἡ μαύρη πεθαµένη νοιώθει τὰ πόδια φτερωτά. Κανεὶς δὲν ἀποκρύνεται... Λιώνουν τὰ χιόνια ὅθε διαθεῖ, ὅθε περάσει ἡ Κόρη. «ξυπνᾶτε, ἐσεῖς ποὺ κείτεστε, ξυπνᾶτε ὅσοι κοιμᾶστε. Τὸ θάνατο ὅσοι ἐγεύτητε, τώρα ζωὴ χορτάστε.» Οἱ χρόνοι φεύγουνε, πετοῦν καὶ πάντα ἐκείνη ἡ µέρα εἶναι γραμμένο ἐκεῖ ψηλὰ νὰ λάμπει στὸν αἰθέρα μ’ ὅλα τὰ κάλλη τ’ οὐρανοῦ. Στολίζεται ὅλη ἡ φύση ! ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ σεῖς, καὶ σεῖς οἱ σκλάθοι, :. ὅσοι τὴ. δάφνη στὴν καρδιὰ νὰ φέρετε φοθᾶστε, [δίς... Στὴ µέση της δεμένη Τὸ κάθε πάτηὴµά της Ρωτᾶ γιὰ τὰ παιδιά της... Βγαίνει, πετᾶ στὰ ὅρη... γιὰ νὰ τὴ Χχαιρετήσει, την. Καθεὶς ἂς µεταλάθε: ΑΡ. ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ ------------------» οσο οσο) ασ. ΕίΑΓΓΕΛΙΣΝΛΟΣ ΒΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. Μὲ ἀγαλλομένην τὴν καρδί- αν καὶ εὐφρόσυνον τὴν διάθε- σιν, ὅπου γῆς Χριστιανοί, θὰ ἑορτάσωμεν καὶ πάλιν ἐφέτος τὴν 2Ρην Μαρτίου καὶ ἡ Ἐκ- κλησαία περιδθαλλοµένη τὸν ἑ- όρτιον αὐτῆς κόσμον θὰ ψάλ- λῃ «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡ- μῶν τὸ κεφάλαιον καὶ τοῦ ἀπ᾿ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρω- σις, Ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται....». Διότι ἡ 25 Μαρτίου εἶναι ἡμέρα ἁγία καὶ πηγἠ μεγάλων ἐμπνεύσε- ων. Εἶναι ἡμέρα καθ’ ἣν ὁ ἀρ- χάγγελος [αδριὴλ ἀφῆκε τὰ οὐράνια δώµατα καὶ ἔφερε τὸ µέγα µήνυµα εἰς τὴν Μαριάμ, τὴν ἁγνὴ κόρη τῆς Ναζαρέτ, ὅτι θὰ γίνῃ τὸ ἔμψυχον Μέγα- ρον τοῦ Μεγάλου ᾿Ἀρχιερέως, ὅτι θὰ γεννηθῇ ἐξ αὐτῆς ὑπερ- φυῶς, διὰ Πνεύματος ἁγίου ὁ προαιώνιος τοῦ Πατρὸς Λό- γος, ἡ προσδοκία τῶν ἘΕθνῶν, ὁ ἁμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Ἡ 25 Μαρτίου εἶναι ἡμέρα τοῦ ψυχορραγήµατος ἑνὸς πα- λαιοῦ πολυθεϊκοῦ καὶ εἰδωλο- λατρικοῦ κόσμου καὶ τοῦ κλο- νισμοῦ ἑνὸς γηρασµένου πολι- τισμοῦ, οἱ ὁποῖοι θὰ µεταθλη- θοῦν εἰς ἐλεεινὰά ἐρείπια καὶ θὰ ταφοῦν εἰς µίαν Φάτνην ἑ- νγὸς Σπηλαίου εἷς τὴν Βηθλε- ἐμ, ὀλίγον ἀργότερον, ὅτε θὰ ἀνατείλῃ τὸ ἀνέσπερον Φῶς, τὸ ὁποῖον θὰ φώωτίσῃ τοὺς ἐν χώρα καὶ σκιᾷ θανάτου καθη- µένους. Εἶναι ἡ χαραυγἡ ἑνὸς γέου, κατὰ θεόν, κόσμου ἡ 25 Μαρτίου, τὸ προοίµιον τῆς ἆ- ναγεννήσεως καὶ τὸ κεφάλαι- ον τῆς σωτηρίας µας. Εἶναι τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου. Κατ' αὐτὴν ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέόη ὁ Θεὸς διὰ νὰ χα- ρίσῃ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα τὴν εἰρήνην, τὸ φῶς, τὴν ἀνάστα- σιν, τὴν ζωὴν καὶ νὰ κατα- στήσῃ τὴν γῆν εἰκόνα τοῦ οὐ- ρανοῦ. ” ἆ κα Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ τελει- ότερον τῶν ὁρατῶν δηµιουργη- µάτων τοῦ Θεοῦ, τὸ ἐκλεκτὸν ὄργανον τῆς δόξης αὐτοῦ καὶ ὁ κρίκος τοῦ πνευματικοῦ καὶ ὑλικοῦ κόσμου. Οὗτος δηµι- ουργηθεὶς κατ’ εἰκόνα καὶ ὁ- µοίωσιν Θεοῦ καὶ προορισθεὶς διὰ νὰ κυριαρχήσῃ τῆς φύσε- ως, ἐπροικίσθη μὲ ἐξαίρετα πνευματικὰ χαρίσματα καὶ προσόντα καὶ δἠ μὲ τὸ λογι- κὸν καὶ τὴν ἐλευθέραν Θού- λησιν, Τεθεὶς δὲ ἐν τῷ παρα- δείσῳ τῆς τρυφῆς, ὤφειλε νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀσκηθῇ ἐν τῷ ἀγαθῷ καὶ οὕτω ἐξομοιούμε- νος κατὰ χάριν πρὸς αὐτὸν νὰ ἔζη ἐν ἀπολύτῷ µακαριό- τητι καὶ εὐτυχίᾳ καὶ ἠξιοῦτο τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Δυστυχῶς ὅμως παρακινηθεὶς ὑπὸ τοῦ ἐγωῖϊσμοῦ καὶ πειρα- σθεὶς ὑπὸ τοῦ διαδόλου, παρὰ ν αὐστηρὰν ἐντολὴν ἡ ὁποία τοῦ ἐδόθη «ἡ δ᾽ ἂν ἡμέρᾳ φά- ητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, τοῦ καρποῦ τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως, 6α- νάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν. β. 17), παρέδη τὴν ἐντολήν, ἀν. [Τρ τεστρατεύθη εἷς τὸ θέλημα τοῦ δημιουργοῦ καὶ κατέστη ὄργανον τοῦ Σατανά. Ἡ παράδασις εἰσήγαγε τὴν ἁμαρτίαν καὶ διὰ τῆς ἁμαρτί- ας τὸν θάνατον, «δι ἑνὸς ἀν- θρώπου (τοῦ ᾽Αδὰμ) ἡ ἁμαρ- τία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτω εἰς πάντας ἀνθρώ- πους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾽ ὢ πάντες ἤμαρτον» (Ρωμ. ε. 12. κ. ἔ). Ὁ ἄνθρωπος ἡμαύ- ρώσε τὸ θεῖον τῆς Ψυχῆς του κάλλος, ἐσκοτίσθη, διεφθάρη, ἐξέπεσε τῆς θείας χάριτος καὶ ἐξεΦλήθη τοῦ αραδείσου, κατέστη ἐπιρρεπὴς πρὸς τὸ κακὸν μᾶλλον ἢ πρὸς τὸ ἀγα- θὸν καὶ ἐθάδισε πλέον πρὸς τὴν ὁδὸν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀκολάστου ἡδονῆς. Προϊ- όντος δὲ τοῦ χρόνου ἐλησμό- νησε τὸν ἀληθινὸν δημιουργὸν Θεὸν καὶ ἐλάτρευσαν τὰ ξόα- να καὶ τὰ εἴδωλα. Τὰ πάντα ἦσαν θεοὶ ἐκτὸς αὐτοῦ τοῦ Θε- οῦ. 'Η ἀκολασία ὠργίαζε εἰς βαθμὸν ἀπίστευτον ἀπ᾿ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς. Ὁ ἄνθρω- πος «ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρεσυνεθλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὠμοιώθη αὖ- τοῖς». Ἡ δυστυχία ἑἐμάστιζε τὸ πλεῖστον µέρος τῆς ἀάνθρω- πότητος. ' Ηδουλεία ὑπὸ τὴν εἰδεχθῆ της ὄψιν διέκρινε τὸν κόσμον εἰς δύο ἀνίσους τά- ξεις. Οἱ δοῦλοι δὲν εἶχον οὐ- δεµίαν ἀξίαν κανένα δικαίω- μα. Οἰκογενειακὸς βίος σχε- δὸν δὲν ὑπῆρχε. Ἡ γυνἠ δὲν διέφερε εἰς πολλὰς περιπτώ- σεις τοῦ δούλου. Παντοῦ θρη- σκευτικὴἡὴ ἀναρχία καὶ οἰκτρά ἠθικὴ κατάστασις. Ὁ ἄνθρω- πος ἐστέναζε ὑπὸ τὸν βαρὺν ζυγὸν τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐφθεί- ρετο καὶ ἐκυλίετο εἰς παντὸς εἴδους κακίας. Μὲ τὰ πλέον μελανὰ χρώματα περιγράφουν οἱ διάφοροι κατὰ καιροὺς ἵἱ- στορικοὶ τὴν ἁθλιότητα, ὁ δὲ προφητάναξ Δαδὶδ λέγει «Πάντες ἐξέκλιναν ἅμα ἠχρει- ώθησαν, οὐκ ἔστιν ὁ ποιῶν χρηστότητα, ὁ ποιῶν ἀγαθω- σύνην οὐκ ἔστιν». Εἰς µάτην ὁ Μωσαϊκὸς νό- µος καὶ οἱ Προφῆται προσε- πάθησαν νὰ ἐπουλώσουν τὰς πληγάς, νὰ σύρουν ἔξω τὰς ἁἀμαυρωμένας ἀπὸ τὴν ἁμαρ: τίαν ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων καὶ χύσουν τὸ βάλσαμον τῆς πα- ρηγορίας, νὰ ἐπαναφέρουν αὐτοὺς εἰς τὸν δρόµον τῆς ἆᾱ- ληθείας καὶ τῆς ἀρετῆς. Εἰς µάτην ἡγωνίσθησαν οἱ διάφο- ροι ἠθικολόγοι καὶ φιλόσοφοι νὰ στηρίξουν τὸν ἠθικῶς ἀδύ- νατον ἄνθρωπον νὰ σθύσουν τὴν δίψαν τῆς ψυχῆς νἁ χαρί- σουν τὴν ποθουµένην εἰρήνην μὲ τὰς διδασκαλίας ποὺ ἐμόρ- φωσαν περὶ θεοῦ, ζωῆς, κατα- γωγῆς καὶ προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου κ. ἅ. Ἰὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γέ- νους δὲν ἦτο ἀνθρώπινον, ἀλλ᾽ ἔργον Θεοῦ. κ. ἃ ᾽Απὸ τὰ θάθη τῶν αἰώνων πάντοτε ἠχοῦσαν ἁμυδρὰ εἰς τὰ ὥτα τῶν Ἑθδραίων οἱ λό- γοι τοῦ Θεοῦ, τοὺς ὁποίους εἶπεν εἰς τὸν ὄφιν κατὰ τὴν ἡ- µέραν τῆς πτώσεως τῶν πρώ- των ἀνθρώπων. «Καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ µέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ µέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρµατος αὐὖ- τῆς' αὐτὸς σοῦ τηρήσει τὴν κε: φαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ τὴν πτέρναν» (Γεν. Γ. 23). Οἱ λόγοι οὗτοι ἀποτελοῦν τὸ πρῶ- τον παρήγορον µήνυµα, τὸ πρῶτον Εὐαγγέλιον πρὸς τοὺς ἐκπεσόντας προπάτορας ἡμῶν. Τὸ παρήγορον αὐτὸ μήνυμα, ἀκριθῶς ὅτε ἦλθε τὸ πλήρώ: μα τοῦ χρόνου πρὶν ἀπὸ 1954 ἔτη εἰς τὰς 25 Μαρτίου λαμ- θάνει σάρκα καὶ ὁστᾶ, γίνε: ται πραγµατικότης: καὶ ὁ Σω: ἀνεφάνη ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Ιουδαίας τεχθέντος θείου Βρέφους. ᾽ανέτειλε ὁ Ἠλιος τῆς δι- καιοσύνης--ὁ φώτοδότης Χρι- στὸς--καὶ διελύθησαν τὰ πυκνὰ τῆς πλάνης σκότη, ἀνετράπη- σαν τὰ ἀναισχύντως ὑψούμε- γα ξόανα καὶ εἴδωλα τῆς ᾱ- φροσύνης καὶ ὑψώθησαν τὰ σύμδολα τῆς ἁληθείας, τῆς δι- καιοσύνης εἰς αἰώνια τεκµή- ρια τοῦ ἀληθοῦς πολιτισμοῦ. ᾽Ανετράπησαν τὰ θυσιαστήρια καὶ οἱ δωμοὶ καὶ κατεκρηµνί- σθη τὸ πάνθεον τῆς Ρώμης καὶ ἐπὶ τῶν ἐρειπίων αὐτῶν ὑψώ- θη κραταιὸς καὶ ἀκαταγώνι- στος ὁ ΒΝαὸς τοῦ Ζῶντος Θε- οῦ. Παντοῦ ἐκηρύχθη ἡ θρη- σκεία τοῦ πνεύματος, τῆς ἆ- δελφότητος, τῆς ἰσότητος, τῆς δικαιοσύνης, ᾿Εκρημνίσθησαν οἱ οἱ, οἱ ὁποῖοι ἐχώρι- πο α εἰς τὴν δ΄ ολα! ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ ὃ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΗΙΝΕΗ ΓΕΡΗΥΣΙΛΤΤΗΣ, ΥΠΟΥΡΓΡΣ, ΛΡΧΙΣΤΡΛΙΗΓΟΣ ΚΙ ΕΘΝΗΜΛΡΙΣ Τοῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολόγου. .Ἡ 25 Μαρτίου, ἡ ᾿Επέτειος των διὰ τὴν ᾿Ελευθερίαν τῆς τῆς ᾿Εθνικῆς µας Παλιγγενε- | Πατρίδος. σίας, τὴν ὁποίαν σύσσωμος ὁ 'Ἐπιστρέψας εἰς τὴν Ἑλλά- Ἑλληνικὸς Λαὸς ἑορτάζει καὶ /δα, ἐργάζεται πυρετωδῶς μὲ πάλιν, φέρει εἰς τὴν µνήµην τὰ ἐθνικά του κηρύγματα διὰ μας, ὅλας τὰς ἱερὰς κορυφὰς Ἑλληνικῆς ᾿Επαναστάσεως τοῦ 1821. 'Α- τὰς φυσιογνωμίας | τῶν Ἡρώων τῆς πὸ ὅλας νὰ ἐπαναστατήσῃ τὸν Μωρηᾶ κατὰ τῆς τυραννίας. Τὸ µεγά- λο ἐκεῖνο ἐπαναστατικὸ κίνη- μα, εἶναι ὁ θρίαµθος τοῦ ἱε- τοῦ ἐθνικοῦ Πανθέου, διακρί- | ροῦ καὶ πυρίνου ἐνθουσιασμοῦ νω σήµερον μίαν, τὴν πλέον περίεργον ἴσως, τὸν ἀρχιμαν- δρίτην Γρηγόριον Δικαῖον ἢ Παπαφλέσσαν, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν φλογερὰν φιλοπατρίαν ὁ- φείλεται ἡ ἔκρηξις τῆς ἑπανα- στατικῆς πυρκαϊᾶς ἐν ΠΕελο- ποννήσῳ καὶ ἡ ἀπελυθέρωσις τοῦ Γένους. Ἡ ᾿Εκκλησία τὸν ἐθεώρη ἐπικίνδυνον κληρικὀν, ἀλλ᾽ ἡ Πατρὶς τὸν ἀνεθίόασεν εἰς τὰ τιμητικὰ ἀξιώματα τοῦ Γερουσιαστοῦ, τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν ᾿Εσωτερικῶν καὶ τοῦ ᾿Αρ- χιστρατήγου. Ἔπεσεν εἰς τὴν µάχην τοῦ Μανιακίου, ἄγωνι- ζόμενος ἐναντίον τῆς ἀραθικῆς στρατιᾶς τοῦ ᾽Ιμπραὴμ πασᾶ, ἐφάμιλλος τοῦ Λεωνίδου. “ο θάνατος τοῦ ἥρωος ἐκείνου |[- ερὠμένου τῆς Μεσσηνίας ἐχά- ρισεν εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν καὶ τὸ Εθνος δόξαν ἀθάνατον. Ὁ Παπαφλέσσας ἐγεννήθη εἷς Πολιανὴν τῆς Μεσσηνίας, τῷ 1788 καὶ ἔπεσεν ἡρωϊκῶς μαχόμενος τὴν 2Όην Μαΐου 1825, εἰς ἡλικίαν 37 ἐτῶν. Ὁ γραμματεὺς τοῦ στρατηγοῦ Κεφάλα, συμπολεμιστοῦ τοῦ Παπαφλέσσα, μᾶς διέσωσεν τὸν ἀκριθῆ Χχαρακτηρισμὸν τοῦ γενναίου ἐκείνου ρασοφο- ρεµένου μαχητοῦ. «Εἰχεν ἀνά- στηµα μᾶλλον ὑψηλόν, Φφυσιο- γνωμµίαν ὡραίαν καὶ µεγαλο- πρεπῆ, τὸ ὄφος ἀρειμάνιον καὶ τὸ γένειον μικρόν. Πτο φιλό- δοξος, ὁμιλητικός, ἀμνησίκα- κος, ἐνεργητικὸς καὶ εἰς ᾱ- κρον φιλελεύθερος. Εἶχε τὴν ἀγάπην τῶν, ἐξουσίαζόντων αὐτόν, ἐγνώριζε δὲ νὰ ἐπιθάλ- λεται εἰς αὐτούς. Ἔφερεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του φέσιον μαῦ- ρον. ᾿Εξερχόμενος τῆς οἰκίας του καὶ µεταθαίνων εἰς τὸ Ύ- πουργεῖον το ἐζώσμένος τὴν σπάθην, φορῶν ἐν καιρῷ ψύ- Χους ποτὲ μὲν φλοκάταν μαύ- ρην ποτὲ δὲ μµηλωτὴν µεγαλο- πρεπῆ. ᾿Ηκολουθεῖτο πάντοτε ὑπὸ τῶν ἐπισημοτέρων στρα- τιωτικῶν τῆς Στερεᾶς, μεθ) ὢν εἶχε πολλάκις κοινἠὴν τὴν τράπεζάν του, ἦτο δὲ ἐν γένει ἀνὴρ µεγαλόφρων καὶ ἔμπλε- ὡς πατριωτικῶν καὶ γενναίων αἰσθημάτων». Μετὰ τὸ τέλος τῶν σπουδῶν του εἰς τὴν διάσηµον τότε Σχολὴν τῆς Δημητσάνης, ἐκ τῆς ὁποίας ἀπεφοίτησαν πολ- λοὶ ἐπιφανεῖς ἄνδρες, ἀγωνι- σθέντες διὰ τὴν πνευματικὴν καὶ πολιτικὴν ἀναγέννησιν τοῦ Ἓθθνους, ἐκάρη μοναχὸς εἷς τὴν ἱερὰν Μονὴν τῆς Βελανι- διᾶς καὶ ἐμόνασεν εἰς τὴν Ρα- κίτσαν. ᾿Ανεχώρησεν εἰς Ζά- κυνθον καὶ ἐκεῖθεν εἰς ΓΚων- σταντινούπολιν, διότι ἐφιλονί- κεισεν μὲ κάποιον πρόκριτον Μουσουλμᾶνον, ὁ ὁποῖος διεκ- δικοῦσε κτήματα τῆς Μονῆς. Πρὸς τοὺς στρατιώτας, οἱ ὁ- ποῖοι ἦλθαν νὰ τὸν συλλά- θουν, ἀπήντησε μὲ θάρρος: «ωΠὰ. πᾶτε πίσω στὸν ἀφέν- τη σας καὶ νὰ τοῦ πῆτε, ὅτι ἐγὼ φεύὐγώ γιὰ τὴν Πόλι καὶ δὲν θὰ γυρίσω πίσω, ἂν δὲν γίνω Δεσπότης ἢ Πασᾶς». Ἐν Κωνσταντινουπόλει πα- ρὰ τὰς κακὰς συστάσεις τοῦ ἐπισκόπου Ζακύνθου, ὁ Παπα- Φλέσσας προήχθη εἰς ἀρχιμαν- δρίτην καὶ ἐμυήθη εἰς τὴν Φι- λικὴν 'Ἑταιρείαν. Χαρακτηρι- στικὸὀν τῆς παραφόρου (διο- συγκρασίας του εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐφοθέρισε νὰ σφά- ἔῃ τὸν συµπολίτην του ᾿Ανα- γνωὠστόπουλον, ἐὰν δὲν τοῦ ἐ- φανέρωνε ὅλα τὰ μυστικά τῆς Ἑταιρείας. Σῶον ἐπίσης σώ- ζεται καὶ τὸ ἔγγραφον τῆς ἆ- δελφοποιήσεωώς τοῦ θρυλικοῦ ἀρχιμανδρίτου μετὰ τοῦ ᾿Ὁ- λυμπίου καὶ τοῦ Φαρμάκη, συνεργατῶν τοῦ Α. Ὑψηλάν- του ἐν Ρουμανίᾳ καὶ πρὠωτερ- γατῶν τῆς ᾿Επαναστάσεως. Ὁρκίζονται εἰς τὸ ὄνοια τῆς ἁγίας Τριάδος, ἐνώπιον τοῦ ὑπερτάτου Όντος καὶ τῆς ἆ- ληθοῦς σοφίας, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ τοῦ θείου καὶ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὑπό- σχονται νὰ χύσουν καὶ τὴν τε- λευταίαν ρανίδα τοῦ αἵματός Γρηγόριος Δικαῖος Παπαφλέσσας του. Διότι ὁ θρησκευτικὸς ἐν- θουσιασμµός, εἶναι ἡ πλέον ἆ- καταµάχητος δύναμις τῆς πο- λιτικῆς ἐλευθερίας. Παρὰ τὰς ἐπιφυλάξεις καὶ ἀντιδράσεις τῶν προεστώτων καὶ τῶν ἀρ- χιερέών, καὶ αὐτοῦ τοῦ ΠΠα- λαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ, ὁ ὁ- ποῖος ἐχαρακτήρισεν τὸν τολ- μηρὸν ἐθναπόστολον ὡς «ἐπι- πόλαιον καὶ ἐξωλέστατον», ὁ Παπαφλέσσας ἑἐσυνέχιζεν τὴν ἐθνικὴν κατήχησιν τοῦ λαοῦ, ἐμφανιζόμενος ὡς πληρεξούσι- ος τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ καὶ τοῦ Ὑψηλάντου. ᾽Απὸ τοῦ 182] µέχρι τὴ 20ῆς Μαΐου τοῦ 182 ἐπολὲ. µησεν ὡς ἀρχηγὸς σωμάτων μετὰ τῶν μεγαλυτέρων ἀάρχη- γῶν τοῦ ᾽Αγῶνος. Δὲν ἔγινε, ὅπως εἶπε, οὔτε Δεσπότης οὔ- τε Πασᾶς, ἐξελέγη ὅμως Γε- ρουσιαστὴς καὶ Ὑπουργὸς τῶν ᾿Εσωτερικῶν καὶ ἐπὶ ἀρκετὸν χρόνον κατεῖχε τὸ χαρτοφυλά- κιον τῆς ᾿Αστυνομίας. Ὡς ὁ- πουργὸς ἔζησεν εἰς Βαύπλι- ον, τὴν πρωτεύουσαν τῆς ἆ- γωνιζοµένης Ἑλλάδος, βίον μεγιστᾶνος, μὲ χλιδὴν καὶ πο- λυτέλειαν. Τοῦτο ὅμως δὲν τὸν ἡμπόδισε βραδύτερον, νὰ ἀφή- σῃ τὰς ὑπουργικὰς ἀνέσεις νά ἀναλάθῃ τὴν ἀρχιστρατη- γίαν τῆς ἑκστρατείας κατὰ τῶν ἀραθικῶν δυνάµεων τοῦ ᾿Ιμπραὴμ καὶ νὰ ὁρμήσῃ ὡς λέων κατ᾽ αὐτοῦ μὲ τὸ γιατα- γάνιον καὶ τὰ πιστόλια του. Εἰς τὰς κρισίµους ἐἑἐκείνας στιγμὰς τῆς ἐμφυλίου ἆλληλο- µαχίας, εἰς τὰς μαύρας ἐ- κείνας ἡμέρας τοῦ κλονισμοῦ καὶ τῆς ἀγωνίας τοῦ Ἓθνους, ὁ γενναιόφρων καὶ µεγαλόψυ- χος κληρικὸς τῆς Πολιανῆς, ἀποθλέπων εἰς τὴν σωτηρίαν τῆς κινδυνευούσης Πατρίδος του, ἀναλαμθάνει τὴν ἀρχηγί- αν καὶ δίδει ἐνώπιον τῆς Βου- λῆς τὴν βεθαίωσιν ὅτι «θὰ ἐ- πιστρέψῃ νικητὴς ἢ θὰ πέσῃ νεκρὸς ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς τι- μῆς», ἐφόσον αἱ περὶ ἀποφυ- λακίσεως τῶν ἐγκαθείρκτων πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν ἀντιπάλων καὶ αἱ περὶ γενι- κῆς ἀμνηστείας προτάσεις του δὲν εἰσακούονται. Ἡ θυσία τοῦ ἥρωος ἀρχιμανδρίτου ἆ- ναπτέρώσε τὰς ἐλπίδας τοῦ Ἓθθνους. “Ὁ Πασᾶς ἁσπάζεται τὸν Βεκρὸν καὶ λέγει ὅτι «ἐὰν ἡ Ἑλλὰς ἔχῃ καὶ ἆἅλ- λους πολλοὺς ὡσὰν τὸν Παπα- Φλέσσαν, δυσκόλως θὰ τὴν ῥὁ- ποτάξωµεν». ᾿Ιδοὺ διατὶ ὁ ἐἑ- λεύθερος κόσμος θὰ ἀποκαλύ- πτεται κατ’ ἔτος μὲ σεθασμὸν ἐμπρὸς εἰς τὸ Μανιάκι ὡς εἰς νέας Θερμοπύλας!..... σι Αἱ συνέχειαι τῶν ἄρθρων τῶν κ.κ. Ὦ. Ν. ΤΑΤΑΚΗ κ'Ὑπάρχει Χριστιανικὴ Φιλοσοφία». Α. Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ «Ἐξελλήνι- σις τοῦ Χριστιανισμοῦ» καὶ ΣΠΥ- ΡΟΥΎ ΚΑΛΛΙΑΦΑ «Εἶναι ὄννα- τὴ ἠθικὴ διδασκαλία καὶ ἀγωγὴ ἄνευ θρησκευτικῆς θεμελιώσεως» λόγῳ πληθώρας ἐπικαίρου ὕλης ἀναθάλλονται διὰ τὸ ἑπόμενον τεῦχός µας. Μόλις ἐκυχλοφόρησεν. ΕΗΧΙΣ Τ0Η ΧΙΛΙΛΣΙΝ ἣ ΜΑΡΠΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΗΙ Δευτέρα ἔχδοσις. ὑπὸ Κ. Σ. ΛΕΥΚΩΣΙΑΤΟΥ Διευθυντοῦ τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς «᾿Απόστολος Βαρνάδας» Σελίδες 96. Τιμὴ 1)-. ΠΠ ΠΜ ΕΙΝΙΠΙΗ [ή ΙΙ ΙΙΙ δου Τοῦτο δεικγύει ἀρκετὰ καθαρά, ὕ,τι αὐτὴ ἡ ἀδέσμεντος πεφριέρ- Ύενα εἶναι πολὺ ἀποτελεσματικω- τέρα ἀπὸ τὸν μὲ ἀπειλὰς σὺυνο- δευόµενον χαταναγκασμόν. Κύριε, εἰσάκυυσε τὴν δέησίν µου! Ας μὴ δειλάσῃ ἡ ψυχἠ µου ὑπὸ τὴν ἐπιθολὴν τῶν διδα- γµάτων Σου, Ας μὴ λιποψυχή- σω, ἐξομολογούμεγος εἰς Σὲ τοὺς οἰχτιρμούς, διὰ τῶν ὁποίων μὲ ἀπεμάκφυνες ἀπὸ τὴν θδελυράν ὑδόν, ποὺ ἐπορευόμην. Ἔσο δι’ ἐμὲ γλυκύτερος τῶν θελγήτρων, ὁ στρόθιλος τῶν ὁποίων μὲ παρέ- συρε. Ας Σὲ ἀγαπήσω ἀπὺ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς µου, ἂς φιλήσω ἀπὸ τὰ µύχια τῆς φυχῆς µου τὰς χεῖρας Σου, διὰ νὰ μὲ ἀποσπά- σουν ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς µέχοι τέλους τῆς ζωῆς µου. Δὲν εἶσαι ὃ βασιλεὺς καὶ ὁ Θεός µου Πᾶν ὕιτι ἔμαθα κατὰ τὴν παιδικὴν ἡλικίαν µου, ἂς θυσιασθῇ εἰς τοὺς ἁγίους ῥωμούς Σου. Εάν ὁμι- λῶ, ἀναγινώσκω, γράφω καὶ ᾱ- οιθμῶ--- αὐτὰ ὅλα ἂς ἀφιερωθοῦν εἰς Σέ, διότι, κατὰ τὴν ἐποχήῆν, ὕπου ἐγὼ ἐδιδασκόμουν εὐτελῆ πράγµατα, Σὺ μ᾿ ἐθοηθοῦσες, δι᾽ ἄλλου διδάγµατος καὶ μοῦ ἐσυγ- χώρησες τὴν ἔνοχον ἀπόλανσιν, ποὺ εὕρισκα εἲς τὰ πράγματα. Ἠμαθα πολλὰς ὠφελίμους λέξεις, πρέπει δὲ νὰ µανθάνωμεν αὐτὰς τὰς λέξεις καὶ εἰς θέµατα μὴ µά- ταιά καὶ εὐτελῆ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὁ- δός, ὕπου πρέπει νὰ ὁδηγηθοῦν ὅλοι. ᾽Αλλοίμογον εἷς σέ, χείµαρρε τῆς ἀνθρωπίνης συνηθείας! ΤΠποι- ὃς ἠμπορεῖ ν’᾿ ἀντισταθῇ εἰς τὴν ὁρμήν σου Πότε ἄρά γε θ) ἄπο- ξηρανθῇς: Έως πύτε θὰ χυλίῃς τὰ τέχνα τῆς Ἑὔας πρὸς τὸν ἄχα- γῆ καὶ θυελλώδη ὠκεαγόν, τὸν ὁ- ποῖον μετὰ χόπου δύναται νὰ δια- σχίσῃ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὸν διαπλέε Συµπα- ρασυρύμενος ἀπὸ σένα, δὲν ἁνέ- γνγωσα τὸν μῦθον τοῦ Διός, ὤπλι- σµένου σωγχοόνως μὲ κεραυνὸν καὶ µοιχείαν Τὰ δύο αὐτὰ πράγ- µατα εἶναι ἀντιφατικά. ᾽Αλλὰ διὰ νὰ μᾶς ἐνθαρρύνουν νὰ μιμούμε- θα τὰς πραγματικὰς µοιχείας του, τὸν ὤπλισαν μὲ φανταστικὸν χε- ραυνόν. Ποῖος διδάσκαλος τῆς λογοτε- χνίας ἐπρόσεξε τοὺς λόγους ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ ἀνῆκεν, ὅπως καὶ αὐτός, εἰς τὸν βόρθορον τοῦ ἐθγι- σμοῦ κ Όλα αὐτά, λέγει, εἶναι ἐφευρήματα τοῦ 'Ὁμήρου. Αὐτὸς ἀπέδιδεν εἰς τοὺς θεοὺς τὰς ἆδυ- ναµίας τῶν ἀνθρώπων. Θὰ προ- τιμοῦσα νὰ ἑξύψωνε τοὺς ἀνθρώ- πους εἰς τὴν φύσιν τῶν θεῶν»(1). ᾿Ορθότερα θὰ ἠμποροῦσε καγεὶς νὰ εἴπῃ: «Ναί, ὁ Όμηρος ἔπλε- χε μύθους, ἀλλ ἀπέδιδε θείαν ὃ- πόστασιν εἰς διεφθαρµένους ἀγ- θρώπους μὲ τὸν σκοπὸν νὰ ἐμπο- δίςῃ, ὅπως οἱ τοιαῦτα ὄργια δια- πράττοντες δὲν ἐμφανίζωντα ὡς ἀκόλαστοι ἀπωλολότες, ἀλλ ὡς οὐράνιοι θεοί». Καὶ ὕμως, ὦ “χείµαρρε τῆς κο λάσεως, ρίπτουν τὰ τέκνα τῶν ἀνθρώπων εἰς τὰ στυγερά σου χύµατα μαξὶ μὲ τὸ χρῆμα τῶν δι- δάκτρων διὰ νὰ μάθουν τοιαῦτά πράγματα. Τοῦτο δὲ γίνεται, ὡς σπουδαία. ὑπόθεσις εἷς τὴν ᾿Αγο- ρὰν (Εοτήπῃ) μὲ δαοπάνην τοῦ Κοινοῦ καὶ ὑπὸ τὰ βλέμματα τῶν νόμων, οἱ ὁποῖοι παρέχουν εἰς τοὺς διδασκάλους ἁἀμοιθὴν µεγα- λυτέραν ἐκείνης, ποὺ καταθάλχουν ἤδη εἷς αὐτοὺς οἱ µαθηταί. τνυ- πᾶς τοὺς θράχους τῶν ὀχθῶν σου καὶ ὁ ρόχθος σου ἀντηχεῖι: «Ἐδῶ διδάσκονται οἱ φράσεις ἐδῶ δι- δάσκεται ἡ εὐφράδεια ἡ τόσον ἀναγκαία διὰ νὰ πείθωµεν τοὺς ἀνθρώπους καὶ ν᾿ ἀναπτύσσωμεν τὰς ἰδέας µας!» Δὲν θὰ ἐγνωρίζαμεν ἄρά γε τὰς λέξεις: «χουσῆ βροχή, στήθη, ᾱ- πάτη», ποὺ ἀπηχοῦν εἰς κάποιο χωρίον τοῦ Τερεντίου, ἐὰν ὁ ποι- ητὴς δὲν ἔθετεν ἐπὶ τῆς σκηνῆς τὸν ἀκόλαστον ἐκεῖνον γεανίαν, ποὺ λαμδάνει τὸν Δία ὡς ἀχολα- σίας ὑπόδειγμα, περιεργαξόµεγος µίαν τοιχογραφίαν, ὅπου ὁ πατήρ τῶν θεῶν ἀπεικογνίζεται κατὰ τὸν παραδεδόµενον µμῦθον κατὰ τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἑτοιμά- ζεται νὰ οίψῃ χρυσῆν βοοχὴν εἰς τὰ στήθη τῆς Δανάης διὰ νὰ τὴν παραπλανήσῃ ᾿Ακούσατε πῶς ὁ γεαγίας αὐτὸς ἐρεθίζεται ἀπὸ τὸν ἐμπνευσμένον ποιητὴν εἰς τὸν κο- ρεσμὸν τοῦ πάθους του: «Καὶ ποιὸς ὁ θεύς! ἀνακράζει. Αὐτός, ποὺ συγχλονεῖ μὲ τὸν κε- θαυνόν του τὺν θόλον τοῦ οὖρα- νοῦί Καὶ ἐγὼ ἕνα οὐτιδανὸν ἀἁν- θρωπάριον δὲν θὰ τὸ κάµω Ὦ ναί, τὸ ἕκαμα ἤδη καὶ μάλιστα χωρὶς κανένα δισταγµόν» (2). Δέν εἶναι ἀλήθεια, ὄχι δὲν εἶναι ἀλήθεια, ὅτι συγκοατοῦμεν εὖκο- λώτερον τὰς λέξεις αὗτάς, ἔπει- δἡ περιγράφουν σκηνὰς ἀκολά- στους. Ἐν προκειµένῳ ἕνα εἶναι πὸ γεγονγὸς δηλαδή, ὕτι παραχι- γούµεθα ἀπ᾿ αὐτὰς εἰς διάπραξιν ὁργίων ἰταμωτέρων. Δὲν κατηγο- ϱὢ αὐτὰς καθ) ἑαυτὰς τὰς λέξεις ταύτας, ἀγγεῖα ἐκλεκτὰ χαὶ πολύ- τιµα, ἀλλὰ τὸν οἴνον τῆς πλάνης, ποὺ μᾶς προσφέρουν ὃν αὐτῶν οἰνοθαρεῖς διδάσκαλοι. Καὶ ὅσες Φορές, δὲν ἠθέλαμεν νὰ πίωµεν αὐτὸν τὸν οἴνον, ἐροαπιζόμεθα καὶ δὲν ἠἡμπορούσαμε νὰ προσφύ- γωµε εἰς χανένα σώφρονα δικα- στήν. (Συνεχίζεται) (1). Κικέρων Τιβουίαπατ. Ὀἱδρυί. 115χ. 1, Ορ. 26, 66. ''ἜἘ]ἰηρευαί ηπες Ἠοιπθτάξ δἳ ΠΗΠΙΔΠΕ θά ἆθος {χθηβ{ετορεαίέ: ἁῑγίπα πιαίθεΠι δά ἨΟΦ᾽. ὦ) Τετεπ. Έαπ, 8, δ. Πρόκειται περὶ τῆς σκηνῆς ἐκείνης, εἰς τοὺς «Ἐὐνούχους» τοῦ Τερεντίου, ὅπου ὁ Χαιρέας περιγράφει πῶς κατώρθωσε νὰ, διεισδύσῃ εἰς τὸν θάλαμον τῆς ἑταίρας Θαΐδος, μµετημφιεσμένος εἰς εὐνοῦχον, διὰ νὰ ἐκφράσῃ τὸν ἔρω- τὰ του εἰς νεαρὰν δούλην ποὺ εἶχε κατακτήσει τὴν καρδίαν του. Πράγ- µατι ἐμπιστεύονται εἰς αὐτὸν αὐτὴν τὴν νέαν, ἡ θεὰ δὲ τῆς τοιχογραφίας, περὶ τῆς ὁποίας ὁ Αὐγουστῖνος ὁμι. λεῖ, τὸν παρακινεῖ νὰ ἐπωφεληθῇ τῆς εὐκαιρίας. ΕΤΟΣ Α’᾽. ΑΡ, 6 Ἐτησία συνδρομὴ Σελ. 5 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΜΑΛΗΣΙΔΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ -- ΤΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΕΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2-- ΔΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ. κ ω0αύμμ-υ. 55/25 ΠΕΜΠΤΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 1954 'Ο Εὐαγγελισμὸς τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡ- μῶν. Θεοτόκου καὶ ᾿Αει- παρθένου Μαρίας. πι ΚΝΙ ΠΛΙΡΙ Μέσα εἰς τὴν φυχὴν τοῦ Ἕλληνος παραμένουν, ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρένων, ἀδιασπάστως συνυφασµέναι αἱ ἔννοιαι τῆς δρησχείας καὶ τῆς πατρίδος. 'Ὁ Ἕλλην ἀπέθλεψε πρὸς τὰς ἐννοίας ταύτας ὡς πρὸς τὰ ὑψηλότερα ἰδεώδη τῆς ζωῆς, ναὶ ἔμεινε προσηλωµένος εἰς αὐτὰς μὲ θαδεῖαν πίστιν καὶ ἀκράδαντόν ἀφοσίωσιν. Διὰ τῆς εὐσεθείας του χατώρθωσε νὰ ἱσφρροπήση τὰς ἠθικὰς καὶ πνευµματικχάς του δυνάμεις, νὰ ἐναρμονίσῃ ἑαυτὸν ἐν τῷ χόσµῳ καὶ νὰ δώσῃ εἰς τὴν ὑπό- στασίν του ὑφηλὰ ἠδικὰ ἐρείσματα. Διὰ τῆς φιλοπατρίας του διεµόρφωσε ἁγνὸν ἐξνικὸν θἰίον, ὑφηλὰ ἐθνιχὰ γικαὶ πολιτι- κὰ θέσµικ«, καὶ μορφὰς πολιτισμοῦ, ἁμοίας τῶν ὁποίων ἐλά- χιστοι λαοὶ ἔχουν νὰ ἐπιδείξουν. Στηρινόμενος εἰς τὰ δύο ταῦτα ἰδεώδη τῆς θρησκείας γιαὶ τῆς πατρίδος, ὁ Ελληνικὸς πόσµος ἐμεγαλούργησε. 'ὁ ἀρχαῖος Ἑλληνιχὸς πολιτισμὸς ὑπῆρξε, τῷ ὄντι, ἀπόρ- ροι« τῆς δεοσεξείας χαὶ τῆς φιλοπατρίας τῶν προγόνων μας. Χωρὶς τῆν διφυῆ αὐτὴν πίστιν θὰ ἧτο ἀδύνατον εἰς αὐτοὺς νὰ ἀποχρούσουν τοὺς Πέρσας καὶ νὰ δημιουργήσουν τὸ ὑπέρ- ναλλον οἰκοδόμημα τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ 5ου π.Χ. αἰῶνός. Διὰ τοῦτο, ὅταν ἀἁργότερον τὰ ἤξη καταπίπτουν χαὶ ἡ πἰ- στις πρὸς τὸ θεῖον ἐξασθενῃ, ὁ Ἑλληνικὸς κόσμος αὐτομά- τως καταρρέει καὶ ἡ χώρα ὑποδουλοῦται σὺν τῷ χρένωῳ εἰς τοὺς ξένους ἐπιδρομεῖς. Διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ Ἑλληνιχὸν ἔδνος ὀναγεννᾶ- ται. Α]1έσα εἰς τὴν ἀληθδῃῆ πὶστιν πρὸς τὸν Θεόν ὁ Ἕλλην ἐπανευρίσκει ὄχι µόνόν τὰς δρησκευτικὰς ἀλλὰ καὶ τὰς ἐ-! θνικὰς ἀρετάς του. Μαϊ ἐπιτελει τότε πραγµατικἀ δαύμα- τα. Διὰ τοῦ συνδυασμοῦ τῆς Ἀριστιανιχῆς πίστεως καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐθνικοῦ συνειδότος διάμορφοῦυται τὸ µεγαλόπρε- πὲς οἰχοδόμημα τῆς ἨΒυδαντινῆς Αὐτοχρατορίας, ἥτις ἐπὶ χίλια ὀλόκληρα ἔτη ἐκράτησεν, ἓν τῷ µέσῳ τῆς γενικῆς ᾱ- µαθείας καὶ καταπτώσεως ἀνημμένην τὴν ὄδδα τοῦ πολιτι- σμοῦ καὶ τῆς προόδου. Μὲ τὸν σταυρὸν ἀνὰ χεῖρας οἱ Ἑν- ζαντινοί µας πρόγονοι χατώρθωσαν νὰ ἀποχρούσουν τὰς ἀλλεπαλλήλους θαρθαρικὰς ἐπιδρομὰς καὶ νὰ δεμελιώσουν ἐπὶ ὑφηλῶν ἠθιχῶν καὶ πνευματικῶν. ἀρχῶν µίαν τῶν ἐν- δοξοτέρων αὐτοκρατοριῶν, τὰς ὁποίας ἐγνώρισε ποτὲ ὁ κό- σµος. Χάρις εἰς τὴν ἠδικῆν καὶ πνευματικὴν ἀφτινοξολίαν τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἐπέζησεν εἰς τὴν ἕἑστίαν της ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ παράδοσις, ἐξεπολιτίσθη μέγιστον τμῆμα τῆς ᾿Ανατολικῆς Εὐρώπης, καὶ ἐχαλλιεργήθη ἐν τῇ Δύσει τὸ γονιμοποιὼν σπέρµα τῆς ᾽Δναγεννήσεως. Καὶ ὅταν ἀργότερον ἐπηκολούθησαν θλιθεροὶ ἐνιαυτοὶ παὶ τὸ θάρθαρον χύμα τῆς ᾿Ανατολῆς χατέχλυσε καὶ πάλιν τὰ Ἑλληνιχὰ χώματα, ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπέξησε µόνον διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐσεθείας του. Σωσπειρωμένοι γύρω ἆ- πὸ τὴν ἐκχλησίαν των οἱ ὑπέδφυλοι ραγιάδες κπἀτώρδωσαν χάρις εἰς αὐτὴν νὰ διατηρήσουν τὸν ἐδνισμόν των--στενώ- τατα συνυφασµένον καθ) ὅλον αὐτὸ τὸ διάστηµα μὲ τὴν Ἆρι” στιανικὴν πίστιν των, Εἷς τοιοῦτον μάλιστα ὀαθμόν, ὥστε ἡ ἔνοιαΧριστιανὸς νὰ συμπίπτῃ πολλάκις μὲ τὴν ἔννοιαν ἙἝ λλην. . Οἱ στενοὶ διάδρομοι τῶν Πατριαρχείων, αἱ µισοφωτισμέ- ναι στοαὶ τῶν µοναστηρίων, αἱ πτωχαὶ μητροπόλεις καὶ τὰ μακρυνὰ ἐξωχχλήσια µετεθλήθησαν τότε εἰς ὑπέρλαμπρα ἐ- δνικὰ κέντρα. Οἱ δὲ ταπεινοὶ λειτουργοὶ τοῦ Υφίστου εἰς ἐμπνευσμένους ἐθναποστόλους καὶ μεγάλους τοῦ γένους κπαθοδηγητὰς χαὶ διδασχάλους. Ποῖος ἀγνοεῖ τὸν δρῦλον τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Καὶ ποῖος ὅὲν γνωρίζει τὰς τεραστίας ξυσίας τὰς ὁποίας ὑπέστῃ. κατὰ τοὺς σκοτεινοὺς χρόνους τῆς ὀδυλείας, ὁ ὀρξόδοξος χλῆρος , ᾿ Τοιουτοτρόπως, διὰ τῶν θυσιῶν παὶ τῶν ἀτρύτων µό- χθδων τῆς ᾿Επκλησίας τὸ Εθνος ἀνίσταται χαὶ πάλιν. Επὶ πεφαλῆς τοῦ κινήματος εὑρίσκεται καὶ αὐτὴν την φορὰν ὁ πλῆρος. 'Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν εὐλογεῖ εἰς τὴν Ἁγίαν (λαύ- ραν τὴν σηµαίαν τῆς ᾿Επαναστάσεως, εἰς δὲ τὴν Πεντρικην Πύλην τοῦ Πατριαρχείου ὁ Ερηγόριος Ε΄ διὰ τῆς δυσίας του στερεώνει τὸ ἔργον τοῦ ἀγῶνος. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀγωνίζεται καὶ πάλιν διὰ τὴν ἑ- θνιχήν του ἐλευδερίαν καὶ τὴν χριστιανιυκὴν πίστιν του. Μέ- σα εἰς τὴν φυχήν του τὰ ἰδεώδη αὐτὰ εἶναι ἀδιαχώριστα. «Πίΐστις καὶ Πατρίς». Ὑπὲρ αὐτῶν δυσιάζεται καὶ δι’ αὐτῶν μεγαλουργεῖ. Καὶ ὅταν φθάνῃη τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ ἀποκαθίσταται εἰς ἐλεύθερον κράτος, διὰ τῶν ἰδεωδῶν τοῦ- των ἐπανακτίζει τὴν ζωήν του καὶ εἰσέρχεται ὡς ἰσότιμον µέλος εἰς τὴν χορείαν τῶν ἄλλων Εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Διναίως, ὅθεν, ἐπελέγη ἡ 25η Μαρτίου ὡς ἡμέρα ἐμφαί- νουσα τὴν ἐθνικὴν ἐξέγερσιν. Ὁ Άγγελος στις ἀνήγγει- λε εἰς τὴν Παρξένον τὸ εὐφρέσυνον μήνυμα, µέσα εἰς τὴν φυχὴν τοῦ λαοῦ, εἶναι ἄγγελος ἀπολυτρώσεως ὄχι µόνον πνευματικῆς ἀλλὰ καὶ ἐθνιχκῆς. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς προσθλέπει πρὸς τὴν ἡμέραν αὖ- τὴν μὲ ἴσπν Βρησκευτικὴν προσήλωσιν γαὶ ἐθνικὴν πίστιν. Καὶ δικαίως. Διότι αἱ δύ9 αὐταὶ ἔννοιαι, τῆς θρησκείας παὶ τῆς πατρίδος, ἀποτελοῦν δι’ αὐτὸν δόγµα ζωῆς καὶ θεµελι- ὥδη κανόνα πίστεως. Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ 0 ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ Τοῦ κ. ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, Μὲ στοχασμὸ θαθύτατο διά- λεξαν οἱ Ἕλληνες τὴν ἅγια µέρα, νὰ ὑψώσουν τὸν ἐξαίσιο πύραυλο τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ξεσηκωμοῦ, ποὺ θὰ γιορτά- νας ἈΧρονικὸς προσανατολι- σµός, δὲν προσδιορίζει τὸ Εἰ- κοσιένα. Στάθηκε ἀγώνας τοῦ ἐπὶ ἀμέτρητους αἰῶνες φώτο- εδότη τοῦ κόσμου, ν΄ ἀνορθώ- σουµε σὲ λίγο. Ὅπως ὁ ἄγ- γελος Κυρίου εὐαγγελίστηκε΄ στὴν Παρθένο τὴν ἀνάσταση τοῦ ξεπεσµένου ἀνθρώπου, μὲ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Λυτρω- τή, ἔτσι καὶ οἱ Ἕλληνες εὖ- αγγελίζονταν, μὲ τὸ ξεσηκωμὸ τοῦ Εἰκοσιένα, τὴν ᾿Ανάστα- ση τῶν Λαῶν, ποῦ εἴχανε µου- Χλιάσει σὲ πικρὴ ἐγκαρτέρηση, τυλιγμµένοι στὶς ἀράχνες παρα- δοµένης τυραννίας. Γιατὶ τὸ Εἰκοσιένα δὲν εἶναι τοπικὀ κί- σει τὴ δύναμή του, καταλυµέ- νη ἀπὸ τὴ θία τῶν θαρθάρων, καὶ νὰ ξαναπάρει τὴ θέση του στὴν ἱστορικὴ δηµιουργία. Ἡ Ἐπανάσταση τῶν Ἑλλήνων δὲν εἶναι μονάχα ἱστορικό, ἆλ- λά, πρὸ πάντων κοσμοϊστορι- κὸ γεγονός. Δὲν ἤτανε κοινἠ ἐπανάσταση μὲ σκοποὺς µονό- πλευρους, γιὰ τὸ ἀποτίναγμα! ἢ τὸ ξελάφρωμα ζυγοῦ, ξενι- κοῦὈ ἢ ντόπιου. Δὲν στάθηκε ξεσήκωμα μιᾶς φυλῆς ἐναντί- ον ἄλλης ἢ κίνηµα τάξης κοι- νωνικῆς ἢ ὁμάδας ποὺ γυρεύ- ει δικαιώµατα ἰσοπολιτείας ἢ πολιτειακἡὴ µεταθολή. Εἶναι νηµα: Στὴν ἕννοιά του καὶ στὴ σύλληψή του, στὴ διεξα- γωγή του καὶ στὴν πορεία του, στὰ ἔργα καὶ στὶς συνέπειές του, στάθηκε ὁ καταπληκτι- κάτι ἀπόλυτο: Εξω ἀπὸ τὴν κὸς καθολικὸς ξεσηκωμὸς καὶ τοπικἡ καὶ χρονικἡ πραγµατι- καθολικὸς ἀγώνας ἑνὸς ὁλά-|κότητα. ᾿Εμπνευσμένο, ἀπὸ κερου κόσμου, ποὺ δημιούρ-,τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλὀς, ἀπὸ Ύησε τὸ πνευματικὸ φῶς τῆς ἰδέα γενική, καθολική, ὅλο- ἀνθρωπότητας καί, αὐτόφωτος, κληρωμένο στὸ νοῦ καὶ στὴ πρωτοπόρος καὶ ὁδηγός, ἁπο- συνείδηση τοῦ λαοῦ, τέλειο σὰά τέλεσε, γιὰ Χιλιάδες χρόνια, σύλληψη νοήµατος καὶ σκο- τὸ ὑψηλὸ κέντρο τῆς ἱστορικῆς ποῦ, χάραξε, ἀπαρέγκλιτη, ζωῆς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. τὴν προκαθορισμένη τροχιά Κανενὸς εἴδους µερικότητα, του, σὰ θαυμάσιο µετέωρο. καµµιά τοπικἡ συνθήκη, κανέ-' (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄’ σελίδα) ͵ 1 Δ. Θεοτοκοπούλου: 'Ο Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου, [ΙΙΙ [ ΙΝΝΝΙ ΤΠ] [ΙΙ Τῆς Α. Π. τοῦ Μητροπολίτου Κυρηνείας κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ [Δημοσιεύομεν κατωτέρω τὴν ρηνείας κ, Κυπριανοῦ πρὸς τὰ Κυρηνείας, τοῦ συγκροτηθέντος 4ην Μαρτίου 1954.] Οἵ ᾿Απόστολοι καὶ μαθηταὶ | τοῦ Κυρίου ἔλαθον ἐντολὴν παρὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ὅ- πως κηρύξωσι τὸ Εὐαγγέλιον εἰς πάντα τὰ Ἔθνη..,. ἕως ἑ- σχάτου τῆς γῆς: «Πορευ- θέντες εἰς τὸν κόὀ σµμον ἅπαντα, ρύξατε τὸ Εὐδαγ λιον πάσῃ τῇ κ σε ι» (Μαρκ. 16, 12). Τὴν ἐντολὴν ταύτην τοῦ Κυ- ρίου οἱ ᾿Απόστολοι διεθίόασαν καὶ ὡς ἰσόθιον παρακαταθή- κην παρέδωσαν εἰς τοὺς δια- δόχους των, τοὺς ᾿Επισκόπους καὶ Πρεσθυτέρους τῆς ᾿Ἐκ- κλησίας, τοὺς ὁποίους διὰ τῆς χειροτονίας ἐγκατέστησαν ὡς ποιμένας τῶν διαφόρων πόλε- ων τῆς ἀχανοῦς Ρώμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ὅλου σχξ- δὸν τοῦ τότε γνὠστοῦ κόσμου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον διε- δόθη τὸ Εὐαγγέλιον ἀνά σύμ- παντα τὸν κόσμον. ᾿Επὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου τὰ Μοναχικὰ Τάγματα ἐξαπελύθησαν ἀνὰ τὰς ἐσχατιὰς τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας πρὸς διάδοσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ Χρι- στιανικοῦ µπολιτισμοῦ. Λαοὶ βάρόαροι καὶ ἀπολίτιστοι ἐκ- Χριστιανίζονται καὶ μαζὶ μὲ τὰς θεµελειώδεις ἀληθείας της Χριστιανικῆς θρησκείας διδάσκονται ὑπὸ τῶν 'Γεραπο- στόλων τοῦ Βυζαντίου καὶ τρόπον διαθιώσεως. Τὰ ἙἛλ- ληνικὰ ἤθη καὶ ἔθιμα διαδίδον- ται εἰς πολλὰς νέας ἐπαρχίας τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορί- ας, μαξδὶ μὲ τὴν Ελληνικὴν γλῶσσαν καὶ τὴν χριστιανικἠν θρησκείαν. ᾿Απὸ τὴν ἀποφράδα ὅμως ἡμέραν τῆς 29ης Μαΐου 1453, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κώνσταν- τινούπολις ὑπέκυψεν εἰς τὸν βάρόαρον κατακτητὴν καὶ ὁ τελευταῖος τῶν Αὐτοκρατόρων µας Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιο- λόγος ἔπεσεν ἡρωϊκῶς µαχό- µενος παρὰ τὴν Πύλην τοῦ Ρωμανοῦ καὶ τὸ Γένος ἐφαί- νετο ὅτι θὰ ἔσδυνε διὰ παν- τὸς καὶ θὰ ἐξηφανίζετο ἀπὸ τὸ πρόσώπον τῆς γῆς, εἰς τοὺς κληρικοὺς τῆς ἁγιώτάτης ἡ- μῶν ᾿Εκκλησίας ἔλαχεν ὁ τι- μητικὸς κλῆρος νὰ ἐπωμισθοῦν τὴν μεγάλην εὐθύνην διὰ τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ διά τὴν σώὠτηρίαν τοῦ Γένους. Ὁ Πατριάρχης Κων- ιν πόλεως δ. κ η- γέ- τ -- ντ ν ἀ ιτ ο ὡ νους. ᾿Επὶ τετρακόσια περίπου ἔ- τη Πατριάρχαι, ᾿Αρχιερεῖς καὶ Κλῆρος διαφυλάττουν ἆ- καµπτον καὶ ἀδούλωτον καὶ ἀκμαῖον τὸ Θρησκευτ'κὸν καὶ Ἐθνικὸν φρόνηµα τοῦ δουλεύ- οντος Γένους. ᾽Απὸ τῆς ἵων- σταντινουπόλεως καὶ τῶν [ω- αννίνων μέχρι τῶν πλέον ἆπο- μεμακρυσμµένων χωρίων τῆς δούλης Πατρίδος «τὸ κρυ- φὸ σχολειὸ» ἀποτελεῖ τὸν ἀκοίμητον φάρον, ὁ ὁποῖ- ! | Εἰσήγησιν τοῦ Π. Μητροπολίτου Κυ- µέλη τοῦ Β΄ “Ἱερατικοῦ Συνεδρίου ἐν τῇ . ΜητροπόλειΚυρηνείας τὴν ος διαιωνίζει τὸ φῶς τοῦ πνεύ- µατος καὶ µεταλαμπαδεύει τὰ ἰδανικά τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Πατρίδος. Ταύτην τὴν μεγάλην ἀλήθει- αν γνωρίζει πολὺ καλἁ ὁ Ἓλ- ληνικὸς λαὸς καὶ μὲ ὕπερη- φάνειαν ὀνομάζει τοὺς κληρι- κοὺς «Διδασκάλους» µέχρι καὶ σήμερον. Περὶ τῆς συμθολῆς τοῦ Κλή- ρου εἰς τὸν ᾽Αγῶνα ὁμιλεὶ Σὀγλώττως τὸ πρό τινος ἐν ᾿Αθήναις ἐκδοθὲν μνημειῶδες σύγγραμμα τοῦ κ. Κ. Α. Βο- θολίνη ὑπὸ τὸν τίτλον «ΠΠ Ἐκκλησία εἰς τὸν Αγῶνα τῆς Ἔλευ- θερίας». Τὸ θιθλίον τοῦτο τοῦ κ. Κ. Α. Βοθολίνη, τὸ ὁ- ποῖον ἀποτελεῖ τὴν ἠχηρὰν φωνὴν τῶν γεγονότων καὶ δί- καιον ἔπαινον τῶν Ἑλλήνων κληρικῶν τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκ- κλησίας µας, συνιστῶ θερμῶς εἰς ὅλα τὰ µέλη τοῦ παρόντος Συνεδρίου, καὶ ὅλως ἰδιαιτέ- ρως εἰς τοὺς νεωτέρους κλη- ρικού Ἡ. ἀνάγνωσίς του θὰ τονώὠσΠῃ τὴν πίστιν µας καὶ θὰ αὐξήσῃ τὸν ἔνθου- σιασμµμόν µας εἰς τὴν διεξαγωγἠὴν τοῦ ἵεροῦ ἡμῶν Αγῶ- νος ἐναντίον τῶν Βρεττανῶν Ἴμπε- ριαλιστῶν καὶ τῶν διαφόρων ποικιλώ- νύμων ἐχθρῶν τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος µας, 'Πμεῖς οἱ κληρικοὶ τῆς Κύ- πρου, τῆς πολυπαθοῦς Βορείου ᾿Ἠπείρου καί τινων ἄλλων τµη- µάτων τῆς Πατρίδος µας συν- Εχίζοµεν ἀκόμη τὸν ἀγῶνα τοῦ δούλου Ελληνισμοῦ ὡς εΔιδάσκαλοι τοῦ Γένους». Μᾶς ἐπεφόρτι- σεν ἡ “Ἱστορία μὲ τὴν διπλῆν ἰδιότητα, τὴν Θρησκευ- τικὴν καὶ τὴν Ἔθνι- κ ή ν. Καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νά γί- νῃ ἄλλως. Καὶ ἤδη, ἀφ᾽ οὗ ἐλέχθησαν καὶ ὑπεγραμμίσθησαν τὰ δέον- τα ἐπὶ τῶν ζητημάτων τοῦ θρη- σκευτικοῦ τοµέως, ὀρθὸν καὶ πρέπον εἶναι τὸ παρὸν “Ἱερα- τικὸν Συνέδριον νὰ ἀσχοληθῃ καὶ μὲ ζητήματα τοῦ ᾿Εθνικοῦ τοµέως. ᾿Επὶ τοῦ θέματος τούτου ἔ- χω νὰ ὑπενθυμίσω καὶ τονίσω τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα πρέπει ἶ- διαιτέρως νὰ προσέξωµεν ὅλοι καὶ µάλιστα κατὰ τὴν παροῦ- σαν κρίσιµον καμπὴν τοῦ ἁπ- ελευθερωτικοῦ ᾿᾽Ανγῶνος τῆς μαρτυρικῆς µας Πατρίδος ΙΚύ- πρου. Α΄ ᾿ἸΕξνικὴ διαπαιδχγώγησις τοῦ λαοῦ. Ὡς γνωστόν, ὁ Κυπριακὸς λαὸς ἀγωνίζεται σήμερον πολὺ σκληρὰ διά νἀὰ κερδίσῃ τὸν ἐπιούσιον. Τὰ τέκνα του, τὸ ἄνθος τῆς νεολαίας µας, μὴ εὑρίσκοντα προστασίαν ἀπὸ τὴν δενοκρατίαν, ἀναγκάζον- ται πρὸς ἐξεύρεσιν ἐργασίας νὰ ἐκπατρίζωνται. ᾽Αντιθέτως, Συνέχεια εἰς τὴν δ᾽ σελίδα). ΛΗΓΛΛΝ ΛΙΓΚΟΛΙ Ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἆνα- φέρουν μὲ ἄπειρον εὐγνωμοσύνην, τιμὴν καὶ θαυμασμὸὺὸν τὸ ὄνομα τοῦ ᾿Αθραάμ Λίγκολν τοῦ ὑποίου ὁ ᾽Αμερικανικὺς λαὸς ἑορτάζει τὴν γενέθλιον ἡμέραν τὴν 1ὸ Φεύρουαρίου. 'Ο πράγματι μέγας οὗτος ἀνήο, ὡς Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς ᾽Αμερικῆς, κατόπιν μεγάλης προσπαθείας, ἐπέτυχε τὴν κατάργησιν τοῦ θεσμοῦ τῆς δουλείας εἰς τὰς Ἠνωμένας 1ΤΠο- λιτείας, θεσμοῦ, τὸν ὁποῖον ἄνε- γνώριζε καὶ τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας. Ἠτο οὗτος ἄσημος ἰδιώτης, ὅ- ταν παρευρέθη εἰς µίαν πώλησιν δούλων. 'Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς δη- μυπααο τας ἀνέφερε τὰς ἰδιότητας Ιἑκάστου δούλου, ὕπως γίνεται διὰ τὴν πώλησιν ζώων. Μεταξὺ τῶν δούλων Νέγρων ἦσαν Χρι- στιανοὶ καὶ ὁ χοιστιανισμός των ἀνεφέρετο ὡς µία ἀρετῆ, καθ) ὕσον οἱ χοιστιανοὶ ἐφημίζοντο ζὼς πιστοὶ ἐργάται. Ἡ δημοπρασία Ιἐσυνεχίζετο καὶ ἄνδρες ἐχωρίζον- ἵτο ἀπὺ τὰς γυναϊκάς των καὶ Ιπαιδιὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς των, τοὺς ᾿ὁποίους οὐδέποτε πλέον θὰ ἔθλε- ἴπον. Ἡ σπαρακτικὴ αὐτὴ σκηνὴ εἑτάραξε τὸ πνεῦμα τοῦ Λίγκολν καὶ εἶπε εἰς κάποιον εὑρισκόμενον πλησίον του: «ἐὰν ποτε εὕρω εὖ- καιρίαν θὰ κτυπήσω τὸ πρᾶγμα αὐτό, θὰ τὸ κτυπήσω σκληρά». ος ν κ Αα ν : Ο Θεὸὺς τὸν ἠξίωσε νὰ ἐπιτί- χΏ τοῦ εὐγενοῦς καὶ ἁγίου σκο- ποῦ του. Μίαν ἡμέραν ἔγινε Πρό- εδρος τῶν ᾿ΗἩνωμένων Πολιτειῶν καὶ ἡ εὐτυχεστάτη ἡμέρα τῆς ζω- ῆς του ἧτο ἡ πρώτη ᾿Ιανουαρίου τοῦ 1868, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπέ- γραψε τὴν διακήορυξιν τῆς ἄπελευ- θερώσεως τῶν δούλων καὶ κα τήργησε τὴν δουλείαν εἰς τὴν μεγάλην χώραν του, Τοιούτους ἄνδρας δημιουργεῖ ὅ χοιστιανισµός, Διότι ὁ ᾽Αθραόμ Λίγκολν το πρὸ παντὸς ἆφωσι- ὠμένος Χριστιανός, ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, δίκαιος ἔντιμος. Α- γεγνώοιξδε τὴν ὑπεροχὴν τοῦ χοι- στιανισμοῦ, ὑπερηφανεύετο ὡς χριστιανὸς καὶ προσεπάθει πάντο- τε νὰ ἐκτελῃ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θείου Ἱδουτοῦ τῆς χοιστιανικῆς πίστεως, ὃ------- ΗΛΙΝΜΝΙ ΙΠΡΙΗΝΝΜΙ ΙΛ ) Τὰ ΙΗΠΠΙ ΤΠ ΡΗ μθἱ Κατὰ τὰς ἀρχὰς ᾿Απριλίου ἕλ- ληνικὴ ἐπιστημονικὴ ἀποστολὴ ᾱ- ποτελουμένη ἐκ 10 μελῶν θὰ ἐπι- σκευθῇ τὰ Μοναστήρια τοῦ Αθω πρὸς τὸν σχοπὀν, νὰ ταξινομήσῃ καὶ διαφυλάξη 45,000 ἀρχαία χειρόγραφα καὶ ἀντικείμενα. Τὸ 'Ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας διέθε- σε κονδύλιον 6.000 λιοῶν, διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν. 'Ο ἴδιος ὁ Ὕπουρ- γὸς τῆς Παιδείας κ. ζζαλλίας θά συνοδεύσῃ τὴν ἀποστολὴν κατὰ τὰς ποώτας ἡμέρας τῆς ἐπισκέψε- ὡς της. Ἡ ἓν λόγῳ ἀποστολὴ εἷ- ναι ἡ ποώτη ἑλληνικὴ ἀποστολή. Γ. Κατὰ τὸ παρελθὺν ἐπεσκεύθη- ἴσαν τὸ ὄρος Αθω ἀποστολαὶ τῶν Πανεπιστημίων Καίμπριτς καὶ Χάρθαρντ, αἵτινες ἀπὸ.τὸ 19601--- 19205 συνεκέντρωσαν καὶ ἐξέδω- ἴσαν 45,000 χειρόγραφα. «--- Ἠυψ ΗΠΗΜΝὴ ΓΡΝΙΟΗ ΙΙ Εὶς τὴν πόλιν τῶν Σεθρῶν τῆς Γαλλίας συγεκεντρώθησαν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἀντιπρόσωποι ᾿Ορθοδόξων Χοιστιανικῶν κινή- σεων τῶν νέων πρὸς σύσχεψιν ἐπὶ προθληµάτων ἱεραποστολῆς µετα- Ἑὺ τῆς συγχρύνου γεολαίας, Εϊς τὴν σύσκεψιν ταύτην, ἔλαόθον µέ- ρος περὶ τὰς πεντήκοντα ὀργανώ- σεις νέων. ΠΕ ΡΟΙΙΙ: ΤΝ ΙΜΠΘΙΕΙ ΠΡΙ Κατ’ εἰδῆσεις ἐκ Παρισίων, τὸ ὀρθόδοξον ᾿νστιτοῦτον «Άγιος Σέργιος» διέρχεται δεινην οἴκονο- μικὴν κοίσιν, ἐξ ἧς ἀπειλεῖται ἡ διαµοπὴ τῆς λειτουργίας του. «-- ἡ ΝΠΜΙΙΝΙ ΛΙ ΙΙ ΝΗΝΦΡΗΙΣ ΤΗΣ ΜΙΝΙ [ΡΙΦΙή Ἠὶς τὴν ᾽Αγγλίαν ἀπὸ γναιροῦ συζητεῖταν μεταξὺ τῶν ἡγετῶν τῆς ᾿Αγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Πρεσθιωτεριανῆς, τῆς Μεταορ- ρυθμιστικῆς καὶ ἄλλων χοιστιαχι- χῶν ἀποχρώσεων, τὸ ζήτημα τῆς γλώσσης τῆς 'ΑΥγ. Γραφῆς. Πλη- ἔστοι τῶν σημερινῶν ἄγγλων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρακολουθήσουν τὴν. ἰδιόρρυθμον ἀγγλικὴν γλῶσ- σαν, εἲς τὴν ὁποίαν ἔχει µεταφρα- σθη ἡ Αγία Γραφή. Πρὸς τὸν :σκοπὺν τοῦτον ἔχει ὑρισθῆ μία Γ«ἠνωμένη ἐπιτροπὴ» ἡ ὁποία ἀνέ- λαάθε νὰ ἑτοιμάσῃ--καὶ ἤδη ἐφγά- (ζεται ἀπὸ πολλοῦ---μίαν νέαν µε- τάφφασιν τῆς 'Αγίας Γραφῆς τὴν ῥποίαν θὰ δύνανται νὰ ἐννοοῦν ὅ- ελοι οἱ Άγγλοι, οἱασδήποτε µορ- Γφώσεως καὶ πνευματιχοῦ ἐπιπέδου, | δη ἔχουν μεταφρασθήῆ τὰ Εὺ- ζαγγέλια κατὰ Μᾶρκον καὶ Ἰωάν- Ίνην καὶ τρεῖς ἐπιστολαὶ τοῦ Παύ- λου, καὶ μερικά θιθλία τῆς ΠΠαλαι- -ᾱς Διαθήκης. Πιθανὸν ἡ Κ. Δια- θήκη νὰ ἔχῃ μεταφφασθῆ µέχρι [τοῦ 1928. ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ. Γπὸν - ” Ρὸ στήριγμα τῶν πιστῶν. ΤΗΝ τρίτην Κυριακὴν τῶν Νηστειῶν ᾗ ΙΜήτηρ ᾿Εμκλήσία προθάλλει εἰς τοὺς πιστούς, φθάσαντας εἰς τὸ µέσον τοῦ σταδίου τῆς νηστείας, τὸν Τίέμιον «Σταυρόν, πρὸς ἐνίσχυσίν των καὶ στή- θιξ:ν ἐν τῷ δυσκόλῳ ἀγῶνι τῆς νηστείας. Ὁ Ἀταυρὸς κατέχει κεντρικὴν θέσιν ἓν τῷ μυστηρίῳ τῆς περὶ τὸν ἄνθρωπον θείας οἰκονομίας, διότι διὰ τοῦ Σταυροῦ, διὰ τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Σωτῆρος, ἐτελεσιουργήθη ἡ ἀπολύτρω- σις τῆς ἀγθρωπότητος. “Ὁ χριστιανός, ἀτεγίξων σιρὸς τὸν Σταυρόν, θαμξοῦται ἐκ τοῦ ἀπτινοθολοῦντος ἐξ αὐτοῦ φωτός, τὸν ἀντιλαμέάνεται ἀμέσως ὡς ἀποκάλυψιν τοῦ Θεοῦ, ὡς ᾿Αγάτης, διότι «ἔτι ἁμαρτωλῶν ἡἤ- μῶν ὄντων Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε», τὸν Ελέπει ὡς «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν» ἀντλεῖ ἐξ αὐτοῦ θάρρος καὶ ὑπομονὴν ἓν ταῖς δοµιµασίαις, στηρίξεται καὶ κρατύνεται ἓν τῇ εὐσεθείᾳ καὶ τῇ κατὰ Θεὸν ζωῇ. Σοφῶς πιράττουσα ἢ ᾿Εκκλησία προξάλλει ἓν τῷ µέσῳ τῆς νηστείας τὸν πανάγιον καὶ πάντιµον Σταυρὸν «ὥς θοήθηµα κρα- ταιότατον, ἵνα αὐτὸν κατασπαξόμενοι λάδωµεν χάριν καὶ δύναμιν πρὸς τελείωσιν τοῦ θείου τῆς νηστείας ἀγῶνος». ΜἩ συµβολὴ τοῦ ΙΚατηχητικοῦ. ΗΗ14Α ἐσχάτως κυκλοφορήσασα ἔκθεσις διαπιστώνει, ὅτι τὸ μεγαλύτερον ποσὸν τῶν πιστῶν μελῶν ὅλων τῶν ἀνὰ τὸν κόσμον ᾿Εκκλησιῶν προέρχεται ἓκ τῶν τάξεων τῶν Κατηχητικῶν 2χο- λείω»ν. Εἶναι ἀδιαμφισδήτητος, Λοιπόν, ἡ σπουδαιότης καὶ χρησι- µότης τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων. ᾿Εκεῖ «ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ» διδάσκεται τὸ παιδὶ τὰ Ἱερὰ γράμματα, τὰς ἀληθείας τῆς χθιστιανικῆς πίστεως, ἐκεῖ θέτει τὰς θάσεις τῆς ἠθικῆς του δια- παιδαγωγήσεως, ἐκεῖ µανθάνει νὰ ἀγαπᾷ τὸν Ἀριστὸν καὶ τὰς σωτηρίους ἐντολάς του, διὰ τῆς ἀκριεοῦς ἐκσληρώσεως τῶν ὅ- ποίων θὰ ἀποδῇ µίαν ἡμέραν χρηστὸν καὶ τίµιον µέλος τῆς κοι- νωνίας καὶ τοῦ ἔθνους του. Αριστα ὑποδείγματα πυβερνητῶν. ΗΡΟ τινος καιροῦ ἀνηγγέλθη, ὅτι ὃ κυθερνήτης τῆς ᾿Αμε- ρικανικῆς Πολιτείας τοῦ Τέξας μ. ”Αλλαν Σίδερς, ἕνεκα ἀἆνομ- θρίας εἷς τὴν ΠἩολιτείαν του, ἐπάλεσε τὸν λαὸν εἰς προσευχὴν καὶ εἰς τὴν ἔκκλησίν του μεταξὺ ἄλλων ἔγραψε: «Ἡ παρατετα- µένη καὶ ἐπικίνδυνος ἀνομθρία, ἡ ὅποία ἐπὶ µῆνας µαστίξει τὸ Τέξας καὶ πολλὰς Νοτίας καὶ Νοτιοδυτικας Πολιτείας, μᾶς ὕπεν- θυµίξει ζωηρότερον τὴν ἐξάρτησίν µας ἀπὸ τὸν Θεόν, ὃ ὁποῖος διέπει τὸ Σύμπαν καὶ ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Γνω- ρίξοµεν ὅτι ὃ Θεὸς ηὑλόγησε τὴν μεγάλην αὐτὴν Πολιτείαν καὶ τὸ Εθνος µας περισσότερον ἀπὸ ὅσον μᾶς ἤξιζε. Καὶ ὕμως ἓν- θυμούμεθα, ὅτι ὃ όγος τοῦ Θεοῦ ὁπόσχεται, ὅτι ἐὰν ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ ταπεινωθῇ καὶ προσευχηθῇ, θὰ εἰσακούσῃ τὴν προσευχήν του, θὰ συγχωρήση τὰς ἁμαρτίας του καὶ θὰ θεραπεύσῃ τὴν γῆν του». Τώρα µανθάνοµεν ὅτι ὁ Ευθερνήτης τῆς Πολιτείας Οὐά- σιγκτων τῆς ᾽ Αμερικῆς, ὁμιλῶν ἐνώτιον πολυπληθοῦς συναθροί- σεως, εἶπεν ὅτι ὅλοι οἳ χριστιανοὶ καὶ ὄχι µόνον οἳ κληρικοὶ πρέ- πει νὰ δίδουν τὴν µαρτυρίαν των διὰ τὸν Χριστόν. «Πόσον----μετα- δὺ ἄλλων εἶπεν---ᾗ χώρα αὐτὴ καὶ ὃ κόσμος ὁλόκληρος ἔχει ἀνάγ- κην τοῦ Χριστοῦ! Καὶ ὅμως χάριν ὑλικῶν πραγμάτων, χάριν κοσμοιῶν τιμῶν καὶ ἐκ φόδου µήπως μᾶς εἰρωνευθοῦν, χάνόµεν τὰς εὐκαιρίας αἳ ὁποῖαι μᾶς δίδονται κάθε ἡμέραν εἰς τὴν ξωήν μας. ᾿Εὰν ἀγαπῶμεν πράγματι τὸν Χριστόν, εἶναι εὔκολον νὰ εὔ- θωμεν τρόπους διὰ νὰ δείξωμεν εἲς τοὺς συµπολίτας µας, ὅτι ἔχομεν πραγματικὴν πρὸς αὐτὸν ἀγάπην. Εἰς τὴν ξωήν µου ὃ- σῆρξα εὐτυχής, ἀπέπτῆσα πολλὰ πράγματα καὶ εἶχα πολλὰς ἐἔπι- τυχίας. Τίποτε ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἡμπορεῖ νὰ συγκριθῇ πρὸς τὸ πιρονόµιον τοῦ νὰ γνωρίξω ὅτι ὅ Ἄριστός µον ἀπέθανε δι ἐμέ. Εάν δὲν ἠμπορέσωμεν νὰ ἀναπτύξωμεν τὴν σγευματικότητά µας καὶ ἐνδυναμωθῶμεν δι’ ἀσκήσεως τοῦ χαρακτῆρός µας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίσωμεν, ὅτι θὰ διατηρήσωμµεν ἐλευθέραν τὴν κοινω- νίαν, εἷς τὴν ὁποίαν ζῶμεν»' Τοιοῦτοι θεοσεθεῖς ποδηγέται λαοῦ καὶ ὠφελοῦν τὸ ἔθνος των παὶ τὸ τιμοῦγ. Κάθε ἔθνος δικαιοῦται νὰ ὑπερηφανεύεται διὰ τοιούτους ἀρχηγούς. Ὑπαρξισταὶ ἓν ᾿Αθήναις. Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ (ΕκαἰριεηΙα]Ιβπιϱ) διεδόθη πανταχοθ. ᾿Οπαδοί του ὑπάρχουν καὶ ἓν ᾿ Αθήναις, συµπήξαντες ἴδιον σω- ματεῖον. Ἱδρυτὴς τῆς νέας αὐτῆς φιλοσοφικῆς διδασκαλίας εἶναι ὁ Γάλλος φιλόσοφος «εαῃ-- Ραυ]-- ΦΤἱ18. Κεντρικὴ αὐτῆς ἰδέα εἶναι «ὅτι ὃ ἄνθρωπος αὐτὸς καθ’ ἑαυτὸν µόνος εἶναι ὑπεύθυνος δι ὅτι εἶναι καὶ δι’ ὅ,τι πράττει ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀξίαι ἑκτὸς αὐτοῦ καὶ ἄλλαι ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ὀφείλει νὰ ἐκπληρώσῃ ὅτι ὁ ἄνθρωπος µόνος του ἐκλέγει τὰς ἀξίας καὶ δημιουργεῖ ἔαυ- τὸν καὶ κατ ἀκολουθίαν δύναται νὰ ἐκλέξῃ διαφορετικὰς ἀξίας καὶ νὰ προτιμήσῃ νὰ γίνῃ ἕνα διαφορετικὸν πρόσωπον». Τὸ φιλο- σοφικὸν τοῦτο δόγµα, τονίζον πέρα τοῦ δέοντος τὴν ἔννοιαν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, «συντρίθει πᾶσαν ἀντικει- μενικὴν ἀξίαν, κοινωνικήν, ἠθικήν, θρησκευτικήν». Ὑπὸ τὸ κράτος τοιούτων θεωριῶν οἳ 'Ὑπαρξισταὶ τῶν ᾽Α- θηνῶν εὑρισκόμενοι ἔξων κατὰ τρόπον ἀντίθετον πρὸς τὴν ἠθικὴν καὶ τὴν κοινωνικὴν εὐκοσμίαν «διοργανοῦντες ὁργιώδεις διασκε- δάσεις, ἐξωθούσας τὴν νεολαίαν πρὸς τὴν ἀκολασίαν καὶ τὴν ἆᾱ- θεῖαν». Ῥυνεπείᾳ τούτου καὶ ἐξητήθη δικαίως ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ἐξουσιῶν ἡ διάλνσις τοῦ σωματείου των. Ἰόνον ἠθικῶς ὑγιεῖς ἀρχαὶ δύνανται νὰ διατηρήσουν εἰς τὴν ζωὴν μαὶ προαγάγουν εἲς ἀκμὴν µίαν κοινωνίαν. Εἶναι κατα- δικασµένη εἲς ἀπώλειαν πᾶσα κοινωνία, εἰς τοὺς κόλπους τῆς δποίας ἐπιτρέπονται καὶ εἶναι ἀνεμταὶ τόσον σοβαραὶ ἠθικαὶ παρ- εκτροπαί, οἷαι αἳ ἀνωτέρω σημειούμεναι. πο ΜΙ ΠΜ Τι ΗΝΗΗΙ ΔΙΙΗΙ Τοῦ κ. Κ. ΣΠΥΡΙΔΑΚΙ ᾽Αντεπιστέλλοντος 'Εταίρου τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν. της Κυπριανός, ὁ Φίλιππος Γε- ωργίου, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾽Α- θηνῶν Χρυσόστομος Παπαδό- πουλος, ὁ Χαρίλαος Παπαϊω- άννου, ὁ Χάκεττ καὶ τελευταῖ- ος ὁ Χίλλ ἀφιέρωσαν πλείστας Α) ᾽Ολίγα περὶ τοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπου Φιλοθέου χαὶ τῆς ἐγχυχλίου αὑτοῦ. Ὡς γνωστόν, ὁ ᾿Αρχιεπίσκο- πος Κύπρου Φιλόθεος, διοική- σας τὰ τῆς ᾿Εκκλησίας Κύ- πρου κατά τὰ ἔτη 1734-59 ἄν- εδείχθη εἷς ἐκ τῶν κορυφαίων ᾿Αρχιεπισοκόπων τῆς νήσου. Περὶ τούτου διέλαδθεν ἐν γενι- καῖς γραμμαῖς ὁ φίλος ἀρχει- οφύλαξ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου κ. Κ. Μυριανθόπουλ- λος εἰς πρόσφατον ἄρθρον του εἰς τὸ «Ἐκκλησιαστικὸν Βῆ- μα» (ἀρ. φύλλ. 4). Περὶ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου τούτου πλεῖ- στα εἶναι δυνατὸν νὰ γραφᾶ- σι, διότι πράγματι ἡ δρᾶσις αὐτοῦ εἶναι λίαν ἀξιόλογος. Οἱ ἱστορικοὶ τῆς ᾿Εκκλησίας Κύπρου, ἤτοι ὁ ᾿Αρχιμανδρί- σελίδας εἰς τὰ ἔργα των δὄρι- θούσας ἐγκωμίων διὰ τὴν ἐξαί- ρετον δρᾶσιν τοῦ ἀνδρός. Καὶ τῷ ὄντι δὲν ὑπῆρξεν οὗ- τος µόνον ὁ ἄξιος πηδαλιοῦ- χος τῆς Χχειµαζοµένης κατὰ τὸν 18 αἰ. Ἐκκλησίας τῆς κύ- πρου, ἀλλὰ καὶ ὁ φίλος καὶ ὁ ὑποστηρικτὴς τῶν γραμμάτων -τὃ ἴδιος εἶχε µορφωθῆ εἰς Κωνσταντινοὐπολιν--, τῶν σχο- λείων καὶ τῶν τεχνῶν. Αἰώνια μνημεῖα τῆς ἀξιολογωτάτης ὁράσεως αὐτοῦ πρὀκεινται ἴδια ἔργα, οἷον ἡ ἔκθεσις περὶ τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς ᾿Εκκλησίας (Φυνέχεια εἰς τὴν 6’ σελίδα).

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 4p
ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΥΠΡΟΥ 4p
Η Α.Μ. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ κ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΕΠΑΝΕΚΑΜΨΕΝ ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ 4p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ 3p
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ 3p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ 2p
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ 3-4p
Η ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ Β' ΙΕΡΑΤ. ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ 2p
ΜΙΑ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΓΚΟΛΝ 1p
ΜΙΑ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ 1,4p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Ο ΙΕΡΕΥΣ ΩΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ 1,4p
Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ Κυπριακό#Πολιτισμός 1,4p
ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ 1p