ΕΤΟΣ Α’᾽. ΑΡ, 7 Ἐτησία συνδρομὴ Σελ. 5 Τιμῆ Φύλλου Ερ. 2. οσο πως στ σε ΄.- «μπι ζ ων. “ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ -υ-ὶ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ -- ΕΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΚΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2-- ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ. «.ά. ἆ νο εώς. ο. ου ο ----ὁ αι α.σφ. ΠΕΜΠΤΗ 8 ΛΠΡΙΝΟΥ 1954 Ἠρωδίωνος, ᾿Αγάδου, καὶ Ρούφου, ἀποστόλων ἐκ τῶν ἑθδομήκοντα. ΠΝΙ ΙΝ Τ ΠΝύ Ἡ ἀνθρωπότης διανύει σήµερον μίαν τῶν μεγαλυτέρων ἠθικῶν χρίσεων ποὺ ἐγνώρισε ποτὲ ὁ πλανήτης µας. Αἱ ἐπι- στημονιχαὶ καὶ τεχνικαὶ πρόσδοι, τὰς ὁποίας ἐπετέλεσεν, θὐδόλως ἴσχυσαν νὰ τὴν ἁπαλλάξουν ἀπὸ τὸ ἄγχος τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ φυχικοῦ μαρασμοῦ, τὸ ὁποῖον τὴν κατατρύ- χει. Παρ) ἕλον ὅτι ζῶμεν εἰς µίαν ἐποχὴν καταπληκτικῆς ἀφθονίας, ἐν τούτοις µία σημαντικὴ μερὶς ἀνθρώπων στερεῖ- ται τῶν πάντων. Ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ πρόοδος οὐδόλως ἴσχυ- σαν νὰ µεταθάλουν τὴν ἀρχέγονον φύσιν µας. Τὰ αἰσθή- µατα καὶ τὰ ἔνστιχτά µας ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν πρω- τόγονα. Τὸ ἔγχλημα αὐξάνει γύρω µας εἰς ἀνησυχητικὸν θαθμόν. Οἱ πόλεμοι ἀπειλοῦν ἐκ θεμελίων τὸ πολιτιστιχόν µας οἰχοδόμημα. Οἱ ἐχδροὶ τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι σήμερον πολὺ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς φίλους της. Οὐδεὶς εἶναι θέέαι- ος διὰ τὴν αὔριον. Ἡ ἀγωνία ἐπικάθηται ἐφιαλτινχὴ ἐπὶ τοῦ στήθους µας καὶ οὐδὲν τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα προσφέρει ὁ μηχανιχὸς πολιτιµός µας, εἶναι ἱχανὸν νὰ μᾶς ἀνακουφί- σῃ. ᾿Αποτέλεσμα τούτου ὑπῆρξεν ἡ ἐπέχτασις τῶν νευρώσε- ὢν καὶ ἡ χαταπληχτική, κατὰ τὴν ἐποχήν µας, αὔξησις τῶν φυχοδιανοητικῶν ὀἀνωμαλιῶν. Πλῆξις καὶ μελαγχολία εἶναι τὸ ὑπόστρωμα τῆς ζωῆς τῶν µεγαλουπόλεων. Πίσω ἀπὸ τὰς θορυθώδεις διασκεδάσεις καὶ τὸ προσωπεῖον τῆς φαιδρότη- τος, ὑποχρύπτεται ἡ ἁνία καὶ ἡ ἀπελπισία, ἡ μελαγχολία καὶ ἣ πλῆξις. Ὅταν τὰς πρωϊνὰς ὥρας οἱ χαροχόποι τῶν µε- γόάλων νυχτερινῶν χέντρων ἐπιστρέφοντες εἰς τὰς οἰπίας των ἀνακαλύπτουν τὸν πραγματικὸν ἑαυτόν των, εὑρίσχουν πόσον οὗτος εἶναι ἐγχαταλελειμμένος χαὶ ἔρημος, πόσον εἷ- ναι ὁυστυχῆς καὶ ἀπελπισμένος. Αἱ ὑλικαὶ ἁπολαύσεις, διὰ τῶν ὁποίων προσπαθοῦν νὰ πληρώσουν τὸ χενὸν χαὶ τὴν πλῆξιν τῆς ζωῆς των, φέρουν ἀχριθῶς τὸ ἀντίθετον ἁποτέ- λεσμα: ᾿Εξασθενοῦν ἁχόμη περισσότερον τὴν ἠδικήν των θέληῃσιν, κλονίζουν τὰς φυχικάς των δυνάµεις καὶ ἐνισχύουν τὴν γενιχὴν εἰχόνα τῆς µαταιότητος καὶ τοῦ προσχαίρου τῆς ζωῆς. ' Μέσα εἰς τὸν ὠκεανὸν αὐτὸν τῆς ἀγωνίας καὶ τῆς ἀπελ- πισίας, τῆς ἑλλείφεως ἠθικῶν ἐρεισμάτων καὶ τῆς ἀπουσί- ας παντὸς ἠθιχοῦ δεμελιώµατος, ἡ νεολαία µας ποντοπορεῖ ἄνευ πυξίδος, ἄνευ φἰουδήποτε προσανατολισμοῦ καὶ χατευ- θύνσεως. Οἱ νέοι µας ὁιδάσκονται --ἀμέσως ἣ ἐμμέσως-- νὰ περιφρονοῦν τὰ ἰδεώδη τὰ ὁποῖα µέχρι χθὲς συνεκράτουν τὸ οἰκοδόμημα τοῦ πολιτισμοῦ µας καὶ ἐστήριξον τὴν ζωήν μας ἐπὶ ἀσφαλῶν ῥάσεων. Ο,τι ἐχφεύγει τοῦ ὑλικοῦ χύχλου τῶν διαφερέντων µας, ὅ,τι εὑρίσχεται ἔξω ἀπὸ τὰς ὠφελι- μιστικὰς ἐπιδιώξεις µας, τὸ κατηργήσαµεν καὶ δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ τὰ τέκνα µας. ᾿Εκηρύξαμεν τὸ ἀτομικὸν συμφέρον ὡς τὸν μοναδιχὸν γνώμονα τῆς ζωῆς µας. ᾽Απεθάλαμεν πᾶν ἴχνος ἁλτρουϊσμοῦ καὶ ἀγάπης διὰ τοὺς συνανθρώπους µας. Καὶ µέσα εἰς τὸ χάος αὐτὸ προσπαθοῦμεν νὰ εὕρωμεν τὴν ἱσορροπίαν µας καταστέλλοντες τὴν φωνὴν τῆς συνειδήσε- ὡς µας, φονεύοντες τὸν ἠθικὸν ἄνδρωπον τὸν ὁποῖον ὁ Φε- ὃς ἐτοποθέτησεν ἐντός µας. Μέσα ἀπὸ τὸ χάος αὐτὸ µόνον δυστυχία καὶ ὄλεθρος εἶναι φυσικὸν νὰ προκύφῃ. Τὸν ὅλεθρον καὶ τὴν δυστυχί- αν αὐτὴν ὀλέπομεν ἤδη νὰ διατρέχουν μὲ ἁἀσθματικὰ θήμα- τα τὸν πλανήτην µας, εἴτε ὑπὸ τὴν μορφὴν πολέμων, εἴτε ὑπὸ τὴν μορφὴν χοινωνικῶν ἀναταραχῶν καὶ ἀναστατώ- σεων, εἴτε ὑπὸ τὴν ἐξ ἴσου θαρεῖαν μορφὴν τῶν οἰκονομι- κῶν κλονισμῶν καὶ κρίσεων. Μαξὶ μὲ τὰ ἰδεώδη της ἡ ἀνθρωπότης ἔχασε τὸ πᾶν. Τίποτε πλέον δὲν τὴν συνδέει μὲ τὸν χῶρον αὐτὸν ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἡ δεία πνοὴ τὴν ἐτοποθέτησε' τίποτε, πλὴν τῶν παροδικῶν ἡδονῶν καὶ ἀπολαύσεων. Ἡ ἔννοια τῆς διαρ- χείας, ἡ ἔννοια τῆς αἰωνιότητος, ἀντικχατεστάθησαν ἀπὸ τὸ προσωρινὸν χαὶ φευγαλέον, ἀπὸ τὸ φθαρτὸν καὶ ἐφήμερον. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ ἠθικὴ Χρίσις τὴν ὁποίαν διερχόµεδα. Αἱ ὀλίγαι ἢ πολλαὶ ἐξαιρέσεις δὲν ἀλλοιώνουν τὴν εἷ- Ἀόνα. Τὸ Φφαινόμενον εἶναι ἰδιαιτέρως ἀνησυχητικὸν καὶ πρέπει νὰ ἀπασχολήσῃ ἐξ ἴσου τὴν ἘΕκκλησίαν καὶ τὴν πο- λιτείαν. Εἶναι ἀνάγχη νὰ ἀναστυλώσωμεν τὰς κλονισθείσας ᾱ- ξίας εἰς τὰ ὀάθρα των. Νὰ καταπνίξωµεν τὸν ἐγωϊσμόν µας καὶ νὰ ἀνανεώσωμεν τὴν ζωήν µας πλουτίζοντες αὐτὴν μὲ ἠθιχὸν περιεχόµενον. Ανευ ἠθικῶν ἀξιῶν οὐδὲν ὑψηλὸν δύναται νὰ ἐἔπιτε- λέσῃ ὁ ἄνθρωπος. Χωρὶς εἱλικρινῆ πίστιν πρὸς τὸν Φεὸν οὐδεμίαν ἐλπίδα δύναται νὰ τρέφῃ εἰς τὴν φυχήν του. Γοῦ- ναντίον, διὰ τῆς πίστεως καὶ τοῦ ἠδικοῦ συνειδότος διανοί- γει νέους ὁρίζοντας εἰς τὴν σκέψιν καὶ τὰς ἐνεργείας του: ἀποξάλλει τὸ ἄγχος τῆς ἀγωνίας: ἁπαλάσσεται τῶν δεσμῶν τοῦ χρόνου: ἀπολυτροῦται τῆς τυραννίας τῆς ὕλης χαὶ αἴρε- ται εἰς τὸ ὑφηλὸν ἐπίπεδον τῆς θείας του φύσεως. ᾿Ας ἀντιδράσωμεν, λοιπόν, ὅλοι ἐναντίον τῆς περιστοι- χιδούσης ἡμᾶς ποταπότητος καὶ ἂς φροντίσωµεν νὰ ἀνασύ- Ρωμεν ἀπὸ τὰ ρεῖθρα τοῦ δορδόρου τὸ πολύτιμον µέταλλον, μὲ τὸ ὁποῖον ὁ ΦΘεὸς ἐπροίκισε τὴν φυχήν µας. ΥΠΛΡΧΗ ΧΗΠΙΛΗΙΝΙ ΦΙΛΟΙ. Τοῦ κ. Β. ΤΑΤΑΚΗ [σοφία κατὰ τὰ τελευταῖα πενῆν- τὰ χοόχια, οἳ ὀπαδοὶ λόγου χάρη τοῦ Αγίου Θωμᾶ, οἵ νεο-θωµι- στές, καὶ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Αὐγον- στίνου δὲν κατώρθωσαν νὰ φτά- σουν σὲ ἱκανοποιητικώτερα ἆπο- τελέσματα ὡς πρὺς τὺν ὁρισμὸ τῆς χριστιανικῆς φιλοσοφίας. Οἱ ἀπύψεις μάλιστα τῶν πρώτων συγγενεύουν απρὸς τὶς ἀπόψεις τῶν καθαρῶν ὀρθολογιστῶν. Ὕ- ποστηρίζουν ὅτι ὁ Θωμᾶς ὁ ᾿Ακι- νᾶτος εἶναι ὁ μόνος χριστιανὸς στοχαστὴς ποὺ κατώρθωσε νἁ ἱ- δούσῃ σιλοσοφίω ἀλλὰ ἡ φιλοσο- φία του εἶναι µοναδικὴ γιατὶ εἷ- γαι θεμελιωμένη σὲ χαθαρὰ ὁρ- θολογικὸ πεδίο, ἸἩΜόνο ὁ Θωμι- σµός, λέγουν, εἶναι σύστηµα σκέ- ψεων ποὺ τὰ συμπεράσματά του πηγάζουν ἀπὸ προκείµενες χαθα- ρὰ λογικές. Αν, προσθέτουν, δὲν [Έρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὴν πί- στη, εἶναι γιατὶ Ἡ πίστη εἶναι ᾱ- Γληθινὴ καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν μπορεῖ θηµατικά, ἡ θιολογία καὶ ἡ ἴατρι- |νὰ ἀντιφάσχῃ στὴν ἀλῆθεια. Δέ- κἡ εἶναι ἐπιστῆμες καὶ ἡ ἐπστήμη :χεται μὲ ἄλλα λόγια ὁ Θωμιστής, εἶναι οιζικὰ διάφορη ἀπὸ τὴ θρη- [ὅτι ὁ θωμισμὸς εἶναι ἀδίαστη ἐ- σχεία καὶ στὰ συμπεράσματα καὶ !νέργεια τοῦ ἀνθρωπίνου λόγον, στὶς ἀρχές της, Γιὰ τὸν ἴδιον λό- | ποὺ ὅλα τὰ ἀποδειχνύει χωοὶς νά γο, συμπεραίνουν, καὶ ἡ ἔνφραση Γπροστρέχει στὴν πίστη. Τὸ συµ- Χριστιανικὴ φιλοσοφία δὲν εἶναι πέρασμα εἶναι ὅτι, ἂν ὁ θωμισμὸς λιγώτερο παράλογη καὶ ἀντιφατι- |εἶναι ἀληθινὴ φιλοσοφία δὲν εἷ- κ καὶ τὸ καλύτεφο ποὺ ἔχομε νά /ναι ἐπειδῆ εἶναι χριστιανική, ἆλ- χάµωμε εἶναι νὰ τὴν ἐγκαταλεί- |λὰ ἐπειδὴ εἶνα φλοσοφία. Ὥστε ψωµε. ᾽Ανγακύπτει, ὅπως θλέπομε, |ἀντὶ νὰ μᾶς ποῦν οἳ νεο-θωµι- στὴ συζήτηση τοῦ θέµατος µας τὸ ς τί εἶναι χριστιανικὴ φιλοσο- | Β’. Αὐτὺ ποὺ οἱ ἱστορικοὶ τῆς Φφιλο- συφίας πιστεύουν ὅτι διαπιστώνουν ἔρχονται οἱ πιλόσοφοι καὶ προσ- παθοῦν νὰ τὸ ἐξηγήσουν, Δὲν πα- οατηρεῖται, λέγουγ, στὴν ἱστορία Χριστιανικὴ «φιλοσοφία, γιατὶ ἡ ἔννοια αὐτὴ εἶναι ἀντιφατική. Οἱ καθαροὶ ὀρθολογιστές, ἐκεῖνοι ὃδη- λαδῆ ποὺ δέχονται ὅτι ὁ λόγος πρέπει νὰ εἶναι κοιτῆς τῶν πάν- των, λένε ὅτι ἀνάμεσα στὴ θρη- σχεία καὶ τὴ φιλοσοφία ὑπάρχει οὐσιαστικὴ διαφορὰ ποὺ κάνει ᾱ- δύνατη κάθε συνεργασία. Ὅλοι τους δέχονται ὅτι ἡ θρησκεία δὲν ἀνήχει στὴν τάξη τοῦ λόγου, ὁ λόγος λοιπόν, ποὺ ἀγήκει στὴ τά- ξη τῆς φιλοσοφίας, δὲν μπορεῖ γὰ προέρχεται ἀπὸ τῇ τάξη τῆς θρησκείας. Δὲν θὰ ἐρχόταν προσ- θέτουν, στὸ νοῦ κανεγὸς νά µιλή- σῃ σήµερα γιὰ Χριστιανικά µαθή- µατικάἀ, Χριστιανικὴ Οιολογία, Χοιστανικὴ ἰατρική. Διότι τὰ µα- περίφημο πρόθληµα: Θρησκεία καὶ Ιφία, τὴν ἀρνοῦνται ὅπως οἱ ὀρθο- ἐπιστήμη, πίστη καὶ λόγος, ποὺ |λογιστές. Θέλοιν μιὰ χοιστιανικὴ τόσο ἀπασχόλησε τὴ σκέψι στοὺς ]φιλοσοφία ὑπὸ τὸν ὅρο ὅμως νὰ γεώτέρους χρόνους, εἶναι. µόνο «φιλοσοφία». Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι καὶ ὅσοι ᾿Αντίθετα οἱ ὁπαδοὶ τοῦ Αὐγον- καλλιεογοῦν τὴ χοιστιανικὴ φιλο- (Συνέχεια εἰς τὴν 6΄ σελίδα) κ. τῆς ]. Οἱ τιµηθεντες διά τοῦ µεταλλιου αγάσοεργίας τῆς Εκκλησίας Κύπρου Εὐγενία Θεοδότου καὶ κ. Δημοσθένης Σεθέρης φωτογραφούμενοι ὁ- λίγον μετὰ τὴν εἰς αὐτοὺς ἐπίδοσιν τοῦ μεταλλίου μετὰ τῶν μελῶν Συνόδου. ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Βὶς εἰδικὴν τελετήν ἐν τῷ Με- γάλῳ Συνοδικῷ τῆς Ἱ. Αρχιε- πισκοπῆς, Ἡ Α. ἩΜακαριότης ὁ )Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακά- 'ριος, ἐπέδωσε τὸ παρελθὸν Σά6- όατον, ὃ τοέχ. παρουσίᾳ τῶν µες- λῶν τῆς “Ἱ. Συνόδου, τὸ µετάλ- λιον ἀγαθοεργίας τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου εἰς τὴν κ. Εὐγενίαν Θεο- δότου καὶ τὺν κ. Δ. Σεδέρην. Εϊς τὴν τελετὴν παρέστησαν οἱ Σε6. Μητροπολῖται Πάφου, Κιτί- οὐ καὶ Κυρηνείας Χ.κ. Φώτιος, Ανθιμος καὶ Κυπριανός. ὁ Θε- οφ. Χωρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, ὁ ᾿Δϕρχιγοαμματεὺς τῆς Ἱ. Συνόδου ᾿Αοχιμανδρίτης κ. Ἱππύλυτος, ὁ Πρωτοσύγκελ- λος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς κ. Κάλ- λίνικος, ὁ ὌἜξαρχος κ. Ἱερώνυ- μος, ὁ Ἰανοσ. Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Χρυσορροϊατίσσης κ. ᾿Επιφάνιος, ὁ Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ κυρία Παππᾶ, ὁ Δήμαρχος Λευκωσίας κ. Θ. Δέο- θης, ὁ Γυµνασιάρχης τοῦ Παγκυ- πρίου Γυμνασίου κ. Κ. Σπυριδά- κις, ὁ κ. καὶ ἡ κ. Κ. Μαγγλῆ, ὁ κ. Νι.. Χρυσαφίνης, ὁ ΤΓραμμα- τεὺς τῆς ᾿Ἠθναρχίας, ὁ Γραμμα- τεὺς τοῦ Γεν, Προξενείου τῆς Ἕλ- λάδος κ. Δ. ᾽Αντωνιάδης, τὰ τέ- να τοῦ κ. Δ. Σεθέρη, τὰ ΛΆιοι- κητ. Συμθούλια τῶν γυναικείων ὀργανώσεων Λευκωσίας κ. ἄ. Μετὰ τὴν ἱεροτελεστίαν ὁ ή. ᾿Αρχιεπίσκυπος κ. ἹἩαχάριος προσεφώγησε τοὺς τιµωμµένους εὖ- εργέτας ὡς ἀκολούθως: Ἡ προσφώνπσις. «Η ἹἹερὰ Σύνοδος εἰς συνε- δρίαν αὐτῆς κατὰ τὴν 3 7ην πα- ϱελθ. Νοεμέρίου ἀπεφάσισε τὴν ἀπονομὴν εἰς ὑμᾶς τοῦ χρυσοῦ μεταλλίου ἀγαθοεργίας τῆς Ἔκ- Ἠλησίας ἈΠύπρον καὶ ἐπιδίδει σήμερον τὸ μετάλλιον τοῦτο εἰς ἐκδήλωσιν τιμῆς διὰ τὸ μέγα οι- λανθρωπικὸν καὶ κοινωφελὲς ἔργον σας. »)Αντιλαμθάνομαι ὅτι θὰ προσ- προύσω εἰς τὴν μετριοφροσύνην σας ἐὰν θελήσω κατὰ τὴν οστι- γμµὴν αὐτὴν νὰ ἐξάρω τὴν πρὸς διαφόρους τομεῖς ἀγαθοεργὸν ὁρᾶσιν σας καὶ νὰ διερμηνεύσω τὴν πρὸς ὑμᾶς ὀφειλομένην εὖ- γνωμοσύνην. Περιορίξομαι νἀ εἴ- πω ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν, ὣς µε- γάλων εὐεργετῶν, ἀνεγράφησαν ὄχι µόνον εἰς εἰδικὰς ἀναμνηστι- κὰς πλάκας ἀλλὰ καὶ εἰδικὰς σε- λίδας τῆς ἹἹστορίας τῆς Νήσου µας, καὶ τὸ µνηµόσυνον ὑμῶν εἰς γενεὰν καὶ γεγεὰν θὰ παρα- Ἱμένῃ. ΗΠΠΙΛΟΣΙΣΤΩΥ ΜΗΛΛΛΙΟΥ ΛΠΛΡΠΕΡΠΙΛΣ ΚΥΠΡΟΥ ΗΣ ΤΗΝ κ. ΗΠΗΗΛΗ θΕΛΟΙΟΥ ΙΙ ΤΗ κ. Α. ΣΕΒΕΡΗΝ »Μὲ τὸ ὡραῖον κοινωφελὲς ἔργον σας ἐδώσατε παράδειγµα ὑπέροχον τῆς ὀρθῆς χρήσεως τοῦ πλούτου. Εὐλογηθέντες πα- ϱὰ Θεοῦ μὲ περίσσειαν ὑλικῶν ἀγαθῶν δὲν ἐχρησιμοποιήσατε ταῦτα ἐγωϊστικῶς, ἀλλὰ ἄντα- ποκρινόµενοι εἰς τὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς θρησκείας, γενναι- οδώρως προσεφέρατε διὰ κοι- νωφελεῖς σκοπούς. Όπως ἡ ἐ- λευθέρα Πατρὶς ἐγέννησε µεγά- λους εὐεργέτας, οἳ ὅποῖοι περοσέ- φεραν εἲς αὐτὴν ὀρφανοτροφεῖα, σχολεῖα, θιθλιοθήκας, στάδια, ἕ- γέννησε καὶ ἡ Ἀύπρος τοὺς εὐ- εργέτας της. Ἐν τῷ προσώπῳ ὑμῶν συνεχίζεται ἡ εὐγενὴς αὖ- τὴ παράδοσις τῶν μεγάλων εὖ- εργετῶ»ν, τὸ δὲ ἔργον σας εἰς τότον ὑπόδουλον, ὡς ἡ Ἰζύπρος, δὲν εἶναι µόνον ἔργον φιλανθρω- σικὀν ἀλλὰ καὶ ἐθνικόν. Εὔχο- μαι τὸ παράδειγμά σας νὰ εὕρῃ καὶ ἄλλους µιμητάς. «Ἡ ᾿Εκκλησία Κύπρου ἓκ- Φράξει τὰ θερμὰ αὐτῆς συγχα- ρητήρια ἐπιδαψιλεύει ἐφ᾽ ἡμᾶς πλουσίας εὐλογίας καὶ εὔχεται ὑγείαν, µακροηµέρευσιν καὶ πᾶ- σαν παρὰ Θεοῦ ἀγαθωσύνην- »ἠεχθῆτε τὸ μετάᾶλλιον τοῦτο ἀνθ᾽ ὧν εὖ ἐποιήσατε, πολὺς δὲ ἔστω ὃ μισθὸς ὑμῶν ἐν τοῖς οὗ- θανοῖς». Ἡ χ. Θεοδότου ἐγερθεῖσα πὺ- χαρίστησε τὴν '“Ἱ. Σύνοδον διᾶ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν τῆς ἴναμε νὰ τῆς ἐπιδώσῃ τὸ µετάλλιον ἆᾱ- γαθοεργίας, διεθεθαίωσε δὲ ὅτι δὲν ἔπραξε τίποτε περισσότερον ἀπὸ τὸ παθῆκον της. ὍὉ κ. Δ. Σεθέρης λαθών ἆκο- λούθως τὸν λόγον ἐξέφρασεν, ἓν καταφανεῖ συγαινήσει, τὰς θερ- μὰς αὐτοῦ εὐχαριστίας πρὸς τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον καὶ τὰ λοιπὰ µέ- λη τῆς Συνόδου διὰ τὴν εἰς αὖ- τὸν προσγεγοµένην ὑψίστην τιμὴν τῆς ἀποδόσεως τοῦ μεταλλίου ἆ- γαθοεργίας. «Αἱ ἀγαθοεργίαι µου, προσέθεσεν ὁὃ χ. Σεθέρης, δὲν ἦσαν τίποτε µπερισσότερον παρὰ ἡᾗ ἐκτέλεσις ἑνὸς στοιχει- ώδους καθήκοντος», καταλήγων δὲ ἐτύνισεν, ὅτι «θὰ διατηρήσω εὐγνώμονα ἀνάμνησιν τῆς εὔτυ- χεστάτης ταύτης δι ἐμὲ ἡἥμέ- βας». Ἐν συνεχεία οἱ τιµηθέντες ἐδέ- χθησαν τὰ συγχαρητήρια τῶν µε- λῶν τῆς “Ἱ. Συνόδου, τοῦ 11ρο- ξενικοῦ ζεύγους καὶ τῶν λοιπῶν προσχκεκληµένων. Εἰς τοὺς προσ- ελθόντας προσεφέρθησαν ἀναι- ατικά. Β’. ὍὉ Χριστιανισμὸς ἐκτὸς τοῦ δόγµατος τῆς ἀθανασίας καὶ τῆς µελλούσης ἀνταποδόσεως τῶν καλῶν καὶ τῶν κακῶν ἔρ- γων, δόγµατος ἐννοεῖται ὄχι πρωτοφανοῦς, δὲν ὥρισε τίπο- τε διὰ τὰς σχέσεις τῶν ζών- των πρὸς τοὺς νεκρούς. ᾽Αλλ” οἱ Ἕλληνες οἱ ὁποῖοι τόσον πολὺ ἐφρόντιζον διὰ τοὺς νε- κροὺς σύµφωνα μὲ τὰς θρη- σκευτικάς τῶν δοξασίας, δὲν γἠμποροῦσαν νὰ λησµονήσουν | τὰς συνηθείας τὰς ἀναφερομέ- Γνας εἰς ἐκείνους καὶ ὅταν ἔγι- ὶναν Χριστιανοί. Διετήρησαν Γλοιπὸν ὅλα τὰ νεκρικἁ ἔθιμα, : ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἡ Χριστιανικὴ |/᾿Εκκλησία ἄλλα μὲν ἐπέτρε- ἵψε ἁπλῶς νὰ ὑπάρχουν χωρὶς γὰ δώσῃ εἰς αὐτὰ χαρακτῆρα Γἐκκλησιαστικόν, ἄλλα δὲ τού- Γναντίον καθώρισεν εἰς ἐπισή- Ίμµους αὐτῆς τελετάς. Γ. Πάμπολλα εἶναι τὰ ἔθιμα τῆς πρώτης κατηγορίας. Πρῶ- ἵτα πρῶτα τὸ λευκὸ σάδανο, 'εἶναι κληρονοµία τῇ ἀρχαιό- Γτητος, Καὶ κατὰ τὰς ἀρχαίας [καὶ κατὰ τὰς χριστιανικὰς δο- Γξασίας τὸ λευκὸ χρῶμα εἶναι ΕΕΕΛΛΙΝΙΣΙΣ ΤΘ ΧΡΙΣΤΙΛΙΙΣΝΟΙ Τοῦ κ. Α. Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ἁπλοῦν καὶ καθαρὸν καὶ διά τοῦτο τὸ µόνον κατάλληλον νὰ συμθολίσῃ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς ἡ ὁποία ὅταν ἀπαλ- λαγῇ ἀπὸ τὸ σῶμα εἶναι πλέ- ον ἁπλῆ καὶ καθαρή. Πρὸ πάν- των δὲ τῶν ἱερέων ἡ ἐπικήδει- ος στολἡ ἔπρεπε χωρὶς ἄλλο νὰ εἶναι λευκὴ (λατ. Νομ. 113, 947 Β). Οἱ ἀρχαῖοι ἐνόμιζαν τὸν νε- κρὸν ὡς µόλυσμα καὶ κάθε ἄν- θρωπος ποὺ ἤρχετο εἰς ἐπα- φὴν πρὸς αὐτὸν ἔπρεπε νὰ ὑποθληθῇ εἰς καθαρµόν, Πρὸς τὸν σκοπὸν δὲ τοῦτον ἐτοποθε- τοῦσαν ἐμπροστὰ εἰς τὴν θύ- ραν τοῦ ἀποθανόντος ἀγγεῖον γεμᾶτο μὲ νερό, τὸ ὁποῖον ἔ- παιρναν ἀπὸ γειτονικὴν οἰκί- αν, ὥστε οἱ ἐπισκεπτόμενοι τὸν νεκρὸν νὰ καθαρθοῦν κατὰ τὴν ἀναχώρησιν ραινόµενοι μὲ αὐτό. Διὰ τοῦτο δὲ ὠνόμαζαν τὸ νερὸ αὐτὸ ραντήριον. Καὶ ἡ μὲν Χριστιανικὴ ᾿Εκκλησία κατεπολέμησε τὴν ἰδέαν τοῦ µολύσματος, διότι καὶ παρα- λαμθάνει τὸν νεκρὸν εἰς τὴν προστασίαν τῆς καὶ εἰς τὸν ναὸν τὸν φέρει καὶ μὲ εὐχάς (Συνέχεια εἷς τὴν δ΄ σελίδα) 0 ΙΗΠΣ ΜΗ κ ΝΙΝΜΙΙ ὑΝΙΜΙ ΠΠ ΡΙΙΦΟΙ ΗΙ! ΤἩ Μῆ]ι ΠΠΗΗΒ 10] σΧΜΙΠ Ὁ Σεθασμιώτατος ᾿Αοχιεπί- σχοπος Βορείου καὶ Νοτίου ᾽Αμερικῆς κ. Μιχαὴλ ἐπὶ τῇ συµ- πληρώσει 900 ἐτῶν ἀπὸ τοῦ σχί- σµατος τῆς Δυτικῆς ἐκ τῆς ἸΑνα- τολικῆς Εκκλησίας (1.004---19604) ἀπηύθυνε ραδιοφωγικῆν ὁμιλίαν ἐπὶ τοῦ γεγονότος. Ἐν ἀρχῇ ὁ Άγιος ᾽Αμερικῆς ἀναφέρει περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος, ἀἆνα- τρέχων εἶτα εἲς τὴν ἐκκλησιαστι- κἢν ἱστορίαν ἀποδεικνύει τὸ ἄστα- τον τοῦ «Ποωτείου» τοῦ ἐπισκό- που Ῥώμης καὶ καταλήγει ἐκφρά- ζων τὴν λύπην του διὰ τὴν δια- στροφὴν τῶν γεγονότων ὑπὸ τῶν ἀδελφῶν Ῥωμαοκαθολικῶν ὅδια- τυπῶν ἅμα τὴν εὐχὴν ὅπως συντό- µως ἔλθη ἡ ἡμέρα τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐγκλησιῶν. «Ἡ ἡμέρα αὐτὴ, λέγει ὁ Σε6. ᾽Αμερικῆς, θὰ εἶναι µία ἀπὸ τὰς σημαντικωτέρας τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος. Διότι θὰ σηµειώσῃ τὴν σοθαρωτάτην ἀπαρχὴν τῆς Προσευχῆς τοῦ Κυ- ρίου κατὰ τὴν νύκτα τῆς συλλή- ψεως αὐτοῦ «Πάτερ παρακαλῶ, ἵνα πάντες ἕν ὥσιν, καθὼς Σὺ ἐν ἐμοί, χαγὠ ἐν Σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὥσιν, ἵνα ὁ χόσμος πιστεύσῃ ὅτι Σὺ μὲ ἀπέστειλας.» ἼἛθθθο---υ-υ- ΠΜ ΠΙΙΝΙΝ ΠΙ ΤῆΝ [ΠΙΡΗΡΙΝ ΜΤΝΙΙΡ Ὁ Σ. ᾿Αρχιεπίσχοπος ᾿Δμε- ρικῆς κ. Μιχαὴλ ἐπέδωσε τὴν 28ην Μαρτίου πρὸς τὸν Πρόε- δὃρον ᾿Αἴζενχάουερ τὸν μµεγαλό- σταυρον τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς ἀναγγώρισιν τῶν προσπαθειῶν του διὰ τὴν εἰρήνην καὶ τοῦ ἐἔνδια- φέρονῖός του ὑπὲρ τῆς Ἐκκλη- σίας. ----- Ν(ΙΚΙΝΝΙΣΗ ΝΕΗ ΝΟΤΗΣ ΜΗ Κατά τὸ ἔτος τοῦτο θὰ ἀρχί- σουν αἱ ἐργασίαι τῆς ἀνοιχοδομή- σεως τοῦ ἐν Ναζαρὲτ ἱεροῦ ναοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, εἰς τὸν τόπον ὅπου, κατὰ παράδοσιν ὁ ᾽Αοχάγ- γελος Ταδθριὴλ εὐηγγελίσθη τὴν Θεοτόκον. ὮὉ ναὺς οὗτος εἶχε τὸ πρῶτον οἰκοδομηθῆ τὸ 1150 καὶ καταστρα- φῆ ὑπὸ τῶν Σ αρακηνῶν. ΝΗΜΡΙΦΙ ΓΠΙΝΒ [ΛΙ ΚΝΝΗΝΠΠΙ Μεταδίδεται ἐν Ῥώμης ὅτι, ὁ Βικέντιος Μιντσέλλα, ἐπιφανῆς [κομμουνιστὴς ἡγέτης τοῦ κοµµου- Ιχιστικοῦ κόμματος τῆς Σικελίας, [ῤνκαέλδιφὸ τὸ κόμμα τοῦτο, διό- [το ὡς ἀνεκοίνωσεν. οὗτος, ἡ συν- Γείδησίς του δὲν τοῦ ἐπέτρεπε τὴν [περαιτέρω παραμονή του εἰς τὸ ἱκομμουνιστικὸν χόµµα, τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν εἴσοδον τοῦ Μιντσέλλα [τὸν εἶχε θεθαιώσει, ὅτι ὁ πόλεμος [ος ο, : ἱτοῦ κομμουνισμοῦ ἐστρέφετο κατὰ τῆς κεφαλαιοκρατίας, καὶ οὐχὶ κα- ἵπὰ τῆς ᾿Εκκλησίας. '.. Ἑδήλωσεν ἐπίσης ὃ κ. Μιν- ἱτσέλλα ὅτι ἐψεύδετο τὸ κοµµουνι- Γστικὸν κόμμα, διότι ὁ ἀληθινὸς Γκομμουνιστῆς πρέπει νὰ παραµέ- ΓΝῃ ὑλιστής. -ὐ----- | ΝΗΙΝΡΝΕ ΠΝΟΙΝΗΟΛΠΙΗΝ Διὰ τῆς ὑπ ἀριθμὸν 155 (621) καὶ ἀπὸ 16.59.54 Συνοδικῆς Ἐγ- [κυκλίου τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησί- ας τῆς Ἑλλάδος, ἐζητήθη ἡ γνώ- µη τῶν Σεθασµμ. Ἱεραρχῶν περὶ ἱποῦ τρόπου τῆς ἐπ ἀγαθῷ καὶ .πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ᾿Ορθοδό- [ἒου Ἑλληνικῆς Εκκλησίας ἀποδο- :χῆς τῶν μετανοούντων καὶ αἰτου- µένων τὴν ἐπιστροφὴν αὐτῶν «Παλαιοημερολογιτῶν» Κληρικῶν. | ὤοῶἜῬ-- ι βΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΛΛΚΙΛΟΥ Τὴν Κυριαχὴν 91 Φεθρουαρί- οὗ. διωργανώθη τὸ πρῶτον ἐν Κωνσταντινουπόλει ἡ «Ἡμὲρα τοῦ Διδασχάλου» ΤῬῆς ἑορτῆς προέστη ἡ Α. Θ. Π. ὁ Οἰἴκου- μενιχὸς Πατοιάρχης κ. ᾿Αθήῃ- γαγόρας. Κατ’ αὐτὴν ἐτιμήθησαν Παλαίμαχοι διδάσκαλοι δι ἀἆνα- μνηστικῶν μεταλλίων. -- ή ΜΜΘΟΛΙΙΙ ΤΙ ΚΛΗΡΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΛΙ Κατόπιν τῆς γενομένης αὐξή- σίων ὑπαλλήλων, ἐπεκταθείσης καὶ εἲς τοὺς ἐφημερίους τοῦ Κρά- τους, ὁ μισθὸς τούτων καθωρίσθη ὡς ἑξῆς: Α΄ κατηγορία. Άνευ πολυετίας 1.974.000. Μὲ δεχαετίαν 1.396.000, Μὲ δεχαπενταετίαν 1. δ19,000. Ἡ΄’ ἸἹατηγοοία. Άνευ πολυετίας 1.020.000. Μὲ δεκαετίαν 1.199.000. Μὲ δεκαπενταετίαν 1. 954.000. Γ΄ κατηγορία. Άγευ πολυετίας 896.000. Μὲ δεκαετίαν 907.500. Μὲ δεχαπενταετίαν 990, :1000,. Δ΄ κατηγορία. Αγευ πολυε- Ἱτίας 680.000. Μὲ δεκαετίαν 699. ἰσ00. Μὲ δεκαπενταετίαν 756.000, Γνυμφῶνος. σεως τῆς µισθοδοσίας τῶν δηµο- | Γφέρονται ὅμως κατὰ τρόπο πε- Τ. Τοῦ Μεγάλου Κανόνος | ὴ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ] Ὁμιλεῖ καδηγητῆς τῆς ἀστρονομίας. ΠΟΥΣ πκορυφαίους µμύστας τῆς ἀστρονομίας διακρί- νει ἡ θαθεῖα τσιρὸς τὸν Θεὸν πίστις. ᾿1δοὺ πῶς ἐξεφράσθη περὶ τούτου εἷς διάσημος παθηγητὴς τῆς ἀστρονομίας: «ΠΠέχρι τοῦ τεσσαρακοστοῦ µου ἔτους, χωρὶς νὰ εἶμαι πρα- γματικὸς ἀρνητής, εἶχον πνεῦμα ἀδιαφορίας διὰ τὴν θρησκείαν καὶ ἀντιπαθείας πρὸς τοὺς πνευματικοὺς ὁδηγοὺς τῆς ᾿Εκκλησί- ας. Αὐτὸ διήρκεσε µέχρις ὅτου ἤρχισα νὰ σκέπτωµαι ἐπιστημο- νικῶς περὶ τῶν θεμελιωδῶν προθληµάτων τῆς ἀνθρωπότητος. Η- ναγκάσθην τότε νὰ παραδεχθῶ τὴν πραγματικότητα τοῦ 1Παντοδν- νάµου Θεοῦ καὶ τὴν ἑῶσαν ἀλήθειαν τοῦ ἱοῦ του. Ἔφθασα τελεί- ως µόνος καὶ διὰ τῆς καθαρῶς ἐπιστημονικῆς ὁδοῦ εἰς τὰ συµ- περάσµατα αὐτά. Νομίζω δὲ ὅτι κάθε ἔντιμος συλλογισμὸς ὁδηγεῖ εἰς τὴν διαπίστωσιν αὐτήν. 'Ἡ ἐπιστήμη µόνη ἀδυνατεῖ νὰ λύσῃ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα προθλήματα, διότι ὅτι ἀφορᾷ τὸ πνεῦμα εὑρί- σκεται ἔξω τῆς δικαιοδοσίας της. 'Ο ἐπιστήμων ἐργάζεται μὲ τὸ πνεῦμά του, ἀλλὰ τὸ πνεῦμα αὐτὸ καθ’ ἑαντὸ εὑρίσκεται ἐκτὸς τῶν δρίων τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Μεταφυσικῆς. 'Ἡ συνεργασία ἑπομένως Θρησκείας καὶ ᾿Ἐπιστήμης παρουσιάζεται ὥς μία ἰ- σχυρὰ θοήθεια τοῦ πνεύματος, ἀναζωογονοῦσα κάθε ἀνθρωπίνην σεροσπάθειαν». Ἡ περὶ ἀνδρωπίνων δικαιωμάτων σύμβασις. ΚΑΤΑ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐψηφίσθη ἐν Ἱαρισίοις ὑπὸ τῆς «Εὐρωπαϊκῆς Ενώσεως» σύμθασις περὶ τῶν ἀνθρωπίνων δικαι- ωμάτων. “Ἡ σπουδαιοτάτη αὕτη σύμδασις ἀποτελεῖ Λεπτοµερε- στέραν ἐπεξεργασίαν τῆς ὑπὸ τοῦ ᾿Οργανισμοῦ τῶν Ηνωμένων ᾿Εθνῶν τὸ 194δ ψηφισθείσης «διακηρύξεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου». Πρώτην ταύτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότη- τος, ἡ διακήρυξις καὶ ὃ σεβασμὸς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων εἰσέρχεται εἰς τὸν κύκλον τῶν διεθνῶν ὑποχρεώσεων. Διὰ τῆς νέας αὐτῆς συµθάσεως καθιεροῦνται καὶ εἰδιιὰ διεθνῆ ὄργανα, εἰς τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ προσφύγουν οἳ ἀδικούμενοι. Εϊναι δικαία ὅλων ἡ χαρὰ ἐπὶ τῇ συµθάσει ταύτῃ, ἡ ὁποία οὐσιωδῶς εἶναι µία νίκη τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Εὶς τοὺς κόλπους τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἓθνους ἐξεκολάφθησαν καὶ ἑ- γαλουχήθησαν αἳ ὥραῖαι ἀνθρωπιστικαὶ ἀρχαί, τὰς ὁποίας συν- Επλήρωσε καὶ ἐτελειοποίησεν ὃ Χριστιανισμός. Οἱ ἀδικούμενοι λαοί, οἳ ὑπὸ δουλείαν τελοῦντες, οἳ Λᾶοί, τοὺς ὁποίους κρατοῦν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν των καὶ τοὺς ἐκμεταλλεύονται οἳ ἰσχυροί, ἕ- χουν τώρα τὸ Δικαστήριον, εἷς τὸ ὁποῖον ἡμποροῦν νὰ ἄπευθυν- θοῦν καὶ τὸ ὁποῖον ἀναμφιέξόλως θὰ τοὺς ἀπονείμῃ τὸ δίκαιόν τω». Ἡ ἓν Ἠβανστον τῆς ᾽Αμερικῆς δν- έλευσις. ΚΑΤΑ τὸν προσεχῆ Αὔγουστον (16-81) θὰ Λάέῃ χώραν ἓν Εθανστον τῆς ᾽Αμερικῆς ἡ Β΄ Γενικὴ Συνέλευσις τοῦ 1ἴαγκο- σµίου Συμθουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν. «Ἡ Συνέλευσις αὕτη ἔχει χαρακτηρισθῆ ὡς ᾖ σπουδαιοτέρα ἐκκλησιαστικὴ συγκέντρωσις, ἥν ἡ ᾽Αμερικὴ ἔχει ἴδει κατὰ τὴν παροῦσαν γενεὰν καὶ ἐνέχει ἴδιαι- τέραν σηµασίαν τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἔθνος τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἔχει μεγάλην ποικιλίαν ἐκκλησιαστικῆς ξωῆς καὶ ζωηρὰ τὰ τεκμήρια τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς ἐκείνων, οἳ ὁποῖοι ἦλθον ὡς ἄποικοι εἰς τὰς ἀκτὰς τῆς ᾽Αμερικῆς ἀπὸ ὅλα τὰ µέρη τοῦ κόσμου, θὰ φιλοξενήσῃ διὰ πρώτην φορὰν µίαν μεγάλην Οἰκουμενικὴν Συγ- κέντρωσιν... 'Ἡ ὑψίστη ἀξία τῆς Συνελεύσεως δὲν θὰ ἔγκειται εἰς τὰ ἐντυπωσιακά της νέα, ἅτινα θὰ ἠδύνατο νὰ δώσῃ, οὔτε εἰς τὰ ἀντιμαχόμενα ζητήματα, ἄτινα εἶναι δυνατὸν νὰ παρουσιάσῃ, οὔτε ἀκόμη εἰς τὸ µέγα γόητρον, ὅπερ θὰ ἀποκτήση δι αὐτοῦ Οἰκουμενικὴ Κίνησις. 'Ὁ ἀληθὴς χαρακτήρ της καὶ ἡ ὑψίστη ἀξία της θὰ ἔγκειται εἰς τοῦτο, ὅτι θὰ ἀντικατοπτρίζῃ τὴν δύνα- µιν καὶ τοὺς σκοπούς, δι’ ὧν κινεῖται ἤ ζωὴ τῶν χριστιανῶν ἑ- πείνων, οἵτινες ἔχουσι τὴν συνείδησι», ὅτι καὶ αὐτοὶ ὑποστηρί- ἔονται καὶ ὠθοῦνται ὑπὸ τῆς δυνάµεως καὶ τῶν θουλῶν τοῦ Θε- οὗ. Καὶ ἡ μεγίστη συµξολή τής θὰ εἶναι, ὅτι ἕν τε πνεύµατι καὶ ἐν ἔργῳ θὰ µαρτυρήσῃ καὶ θὰ καταστήσῃ γνωστὸν εἰς τὸν κό- σµον τὸ σπουδαιότερον καὶ δυναμικώτερον γεγονὸς τῶν χρόνων µας: τὴν ὕταρξιν μιᾶς παγκοσμίου συντονισµένης κοινωνίας χρι- στιανῶν, ἱκανῶν νὰ µεταδίδωσι σιρὸς ἀλλήλους τοὺς πόρους, τὰς ἰδέας των καὶ ἐμπνεύσεις, καὶ τὰς κινήτηρίους πρὸς ὁδρᾶσιν ὄυνά- μεις των εἲς τοιαύτην ἕκτασιν οἵαν ἀπαιτεῖ ἡ ὑψηλὴ ἀποστολὴ τῶν Ἐκκλησιῶν των». Εὶς τὴν Σουνέλευσιν ταύτην ἐκλήθησαν νὰ ἀποστείλωσιν ἀντιεροσώπους αἳ ᾿Ορθόδοξοι ᾿Εκκλησίαι. 'Ἡ ᾿Εκκλησία τῆς Σλ- λάδος ὥρισε πολυμελῆ ἐξ ᾿Αρχιερέων καὶ καθηγητῶν ἀἂντιπροσω- πείαν εἰς αὐτήν. 'Ἡ Εκκλησία Κύπρον ἀνέθεσε τὴν ἐν αὐτῇ ἀντωιροσώπευσίν της εἰς τὸν καθηγητὴν τῆς Θεολογίας ἐν τῷ Πανεπιστηµίῳ ᾿ Αθηνῶν κ. ᾽Αμίλκαν ᾽Αλιθιζᾶτον. Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ Τοῦ ἱερολογιωτάτου ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΜΙΩΤΟΥ Δὲν ὑπάρχει ἀντίρρηση κα-| ἀπομένει στὸν πιστὸ παρὰ νὰ τὰ τὴ γνώµη µου πὼς οἱ δια- | καλλωπίση τὴ ψυχή του καὶ λεχτότεροι Φφθόγγοι, ὁ ἀνθὸς νὰ φυλάγη ἕτοιμη τὴ λαμπά- τῆς θυζαντινῆς ἀσματογραφί-|δα του. ας, εἶναι αὐτοὶ ποὺ περιέχον-| Τὴν ἐποχὴ τοῦ μεσαίωνα μὲ ται στὸ Τριώδιο, τὸ θιθλίο ποὺ τὴν εἴσοδο στὴ Μεγάλη Τεσσα- ἀνοίγει μὲ τὴν Κυριακὴ τοῦ ρακοστὴ ἐγκαταλείπανε οἱ µο- Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ | ναχοὶ τὰ κελλιὰ καὶ τὴ συνο- ἐπιλογίζεται μὲ τὴν ἐπιτάφιο[δεία τους καὶ καταφεύγανε ὠδὴ τοῦ Μεγάλου Σαθθάτου. στὴν ἔρημο, θραύοντας προσω- Δὲν γεννᾶται θέδαια μ᾽ αὐτὸ ρινὰ κάθε συνεχτικὸ δεσμὸ μὲ πρόθεση ὑποτίμησης τῆς ποιη-| τὰ ἐγκόσμια. ἘΕκεῖ στὴν ἆ- τικῆς ἀξίας τῶν ἄλλων διθλί-| χόρταρη περιοχἡ ἤἎταν μπη- ων οὔτε προθάλλεται ἄρνηση |Ὑμένο τὸ ὁρόσημο τοῦ Θεοῦ. ὅτι δὲν συναντοῦνται κι’ ἐκεῖ Μὲ δραστικὀ καθαρτικὸ τὴ νη- ἀξιόλογα πετράδια. ᾿Ἐκεῖνο|στεία πετυχαΐνανε τὴν ἁποτο- ποὺ θέλουµε ἰδιαίτερα νὰ τονί- ξίνωση τῆς σάρκας, ἐνῶ σύγ- σουµε εἶναι ὅτι στὴ σύγκριση καιρινὰ ἀφήνανε ἐλεύθερη τὴ ἡ διαφορά εἶναι µεγάλη. Στὰ |ψυχή τους νὰ θοσκηθῆ λαίµαρ- δεύτερα ἐκεῖνο ποὺ κυρίως|γα στὸ ἀτέρμονο λειδάδι τῆς ἐπικρατεῖ εἶναι τὸ ἐγκωμις: προσευχῆς καὶ τῆς μετάνοιας. στικὸ στοιχεῖο καὶ κατὰ δεύ- Θρηνολογώντας γιὰ «τὰ πλή- τερο λόγο τὸ διδαχτικὀ. Ἐκ- θη τῶν πεπραγμένων δεινῶν», λυώνανε παράλληλα σὲ ἀδιά- λειπτη προσευχἠ γιὰ τὴν ἆπο- ἄν όσι στὴν παλιὰ κατοι- κία τῆς ᾿Εδὲμ τοῦ ξεπεσµένου ἀδαμιαίου γένους. ἡΜερικοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς ἐξαὐλώνονταν σὲ τέτοιο θαθµό, γίνονταν ἀνά- ζὸ καὶ τυπικὸ τὶς πιότερες Φφο- ρές, ποὺ σπάνια ἀνεθάζουν τὴ θέρµη τῆς κατάνυξης στὴ ψυ- χή. Μὲ τὸ Τριώδιο δὲ συµδαί- γει τὸ ἴδιο. Στὸ κάθε του τρο- πάριο, στὸ κάθε ἰδιόμελο κά- νεις σὰ μέλισσα σταθμὸ νὰ] λαφροι σὰ σύνεφα καὶ πετού- ρουφήξης τὸ θεῖο νέκταρ. [σανε σὰν τὸ θεσπέσιο Παῦλο Σ κιρτᾶ ἡ ψυχή σου ἀπὸ ἀγαλ. /ἴσαμε τὸν ἔόδομο οὐρανό, γιὰ λίαση. ᾽Αλλοῦ σοῦ πιάνεται ἡ ἀνάσα. Αἰσθάνεσαι ἐπιταχτικὴ τὴν ἠθική του παραίνεση, σὰν τράνταγµα ἠλεχτρισμοῦ. Θαρ- ρεῖ κανεὶς πὠὼς Χαμηλώνει συγκαταδατικἁ ὁ οὐρανός, ἀγγίζει τὴ Ὑῆς, ἐκεῖνο ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν Οὐράνιο Βασιλεία δὲν εἶναι παρὰ μιὰ λεπτὴ µεµθράνα, ἡ πύλη τοῦ Τίποτ᾽ ἄλλο δὲν νὰ Ὑνωρίσουνε προεξοφλητικὰ τά ἀγαθὰ τῆς «ὑπεσχημένης κληρονοµίας». Σέ μιὰ τέτοια ἀτιόσφαιρα ἀσφαλῶς μυστικιστικῆς ἔξαρ- σης ἀντλήσανε τὴν ἔμπνευσή τους κι’ ἀφιερώσανε στὴν ἀνθο- δόχη τῆς ᾿Ορθόδοξης Ἔκκλη- σίας τὰ πιὸ εὔοσμα ποιητικά τους κρίνα οἱ ἀδερφοὶ Σ.του- (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) 2 ἵ Ν Τν ΠΙΟ ΠΠ ν Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. Τὸ θρησκευτικὸν συναίσθη: μα ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν ὁ σπου- δαιότεος παράγων εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου. Λαοί, οἱ ὁποῖοι εἶχον Φαθείας τὰς ρί- ζας τοῦ θρησκευτικοῦ συναι- σθήµατος ἀνέπτυξαν πολιτι- σμὸν κι ἐμεγαλούργησαν, ἑ- νῷ ἀντιθέτως οἱ στερούμµενοι τούτου κατεστράφησαν καὶ ἐ-ί τάφησαν εἰς τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Διότι ἡ δόναµις κι’ ἡ ἔντασις τοῦ θρησκευτικοῦ συν- αισθήματος ὑπερέχει ὅλων τῶν ἄλλων δυνάμεων, διαμορφώνει, ζωογονεῖ καὶ µεταθάλλει. 'Ο ἀρχαῖος 'Ἑλληνικὸς κλασσικὸς πολιτισμός, τὸν ὁποῖον ὅλοι θαυμάζοµεν καὶ μὲ δέος θρη- σκευτικὸν ὁμιλοῦμεν περὶ αὖ- τοῦ, ὀφείλεται εἰς τὴν ἔμπνευ- σιν τῆς θρησκείας καὶ εἶναι πολιτισμὸς κατ ἐξοχὴν θεο- κεντρικός. Αλλὰ καὶ ὁ µετ-ι έπειτα Ἅµπολιτισµός, εἰς τοὺς Βυζαντινοὺς χρόνους καὶ τῆς ἀναγεννήσεως ὀφείλεται εἰς τὴν θρησκείαν, τὴν Χριστιανι- κἠν θρησκείαν. Ὅλοι οἱ µεγά- λοι ἄνδρες, οἱ ἀληθεῖς σκαπα- γεῖς τῆς ἐπιστήμης, τῆς Φιλο- σοφίας «καὶ τῶν καλῶν τεχνῶν ἐνεπνεύσθησαν ἀπὸ τὴν ζωο- Ὑόνον αὔραν τῆς θρησκείας καὶ ἐδημιούργησαν τὰ ἐξοχώ- τερα δημιουργήματα τῆς καλ- λιτεχνίας καὶ ἐχάρισαν εἰς τὴν ἀνθρωπότητα τὰ ἀριστουργή- µατα τοῦ Χχρωστῆρος τῆς σµί- λης καὶ. τῆς πέννας. “Ο,τι ὦ- ραῖον, ὑψηλόν, εὐγενὲς καὶ ἐκ- πολιτιστικὸν ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ ὁ κόσμος ὀφείλεται εἲς τὴν! Ὅλοι οἱ μεγάλοι ἄνδρες, ὅσοι ἐμεγαλούργησαν ὀφείλουν τὸ ΓΙ ἠθικὸν μεγαλεῖον τῶν εἰς τὴν :σφραγῖδα τὴν ὁποίαν ἐπέθεσαν εἰς τὸν χαρακτῆρα των οἱ κα- λαὶ οἰκογενειακαὶ ἕξεις. Ἡ οἰκογένεια εἶναι τὸ ἔργα- στήριον, εἰς τὸ ὁποῖον σμιλεύ- ονται καὶ σφυρηλατοῦνται αἱ ἀγναὶ ψυχαί. ᾿Εκεῖ καλλιερ- γοῦνται, ὁ σεθασμὸς ἡ ὑπακο- ἡ, ἡ πειθαρχία καὶ συντηροῦν- ται τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τῶν πα- τέρων καὶ ἀναπτύσσεται ἡ πί- στις πρὸς τὸν Θεόν. 'Ἡ οἶκο- γένεια εἶναι τὸ πυρίµορφον εὖ- αγγέλιον ποὺ θὰ διδάξῃ εἰς τὸ παιδὶ τὰ πρὸς τὸν Θεὸν κα- θήκοντα, τὸν πλησίον καὶ τὰ ἀνάλογα δικαιώµατα. 'Π οἱ- κογένεια καὶ δἡ ἡ μητέρα εἷ- ναι ὁ καλλίτεος, ὁ µεγαλύ- τερος παιδαγωγὸς καὶ διδά- σκαλος καὶ θὰ διαπλάσῃ διὰ [τῆς καταλλήλου ἀγωγῆς τὴν Ιδιάνοιαν, καὶ θούλησιν καὶ θὰ δηµιουργήσῃη τοὺς µεγαλουρ- γοὺς τῆς αὔριον. Εἴμεθα Ἔλληνες καὶ καυ- χόµεθα διὰ τὴν ἱστορίαν καὶ τὰς παραδόσεις τοῦ γένους ἡ- μῶν, καὶ δικαίως, Διότι οὐδεὶς ιἄλλος λαὸς ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ Ιἱστορίαν μὲ σελίδες ἀφθάστου μεγαλείου καὶ ἡρωϊκῶν πρά- ἵξεων ὡς τὸ ἡμέτερον Ἓθνος, Ιἀλλὰ εἴμεθα Ἕλληνες ᾿Ορθό- δοξοι καὶ ὡς τοιοῦτοι, ἐνῷ εἴ- µεθα τὸ εὐλογημένον ἜἛθνος, τὸ περιούσιον ΄Ἔθνος τοῦ Θε- (οὗ, ἐν τούτοις κινδυνεύοµεν τὸν |ἔσχατον κίνδυνον, λόγῳ τῆς θρησκευτικῆς ἀδιαφορίας καὶ Ἀθον νο Ἡ ὄλωτις «πε ο μαῤμεω κάν εκάσην . ἑνῷ ἡ δύναμις τῆς-νει, ὙΎεν ι θρησκείας εἶναι τόσον µεγάλη θύματα ἀπαισίων προσ μαμᾶς καὶ ὁδηγεῖ τὰ ἄτομα καὶ τὰς! στῶν καὶ ψευδοδιδασκάλων, οἱ κοινωνίας εἰς τὴν ἀγαθὴν πρό- Γὁποῖοι ἐν ἐνδύμασι προθάτου οδον καὶ τελειοποίησιν, ἐν τού-. ἔρχονται, ἐνῷ ἔσωθεν εἰσὶ λύ- τοις σήμερον ἁδιαφορία καὶ κοι ἅρπαγες. Ποῖοι πτέουν Ψυχρότης θρησκευτικἡ παρα- διὰ τὴν τόσην κατάντια µας τηρείται εἰς θε τὰς τα εις να ἠθικὴν λος μα μα τῶν ώπων καὶ ἰδιαιτέρως! Πταίουν ἨἈπολλοί, ὅλοι µας, εἰς σαός νοσος, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ Γἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως οἱ γονεῖς. Ραί. ἑωσφορικοῦ πνεύματος ἔλαυ- |Εἶμαι ἐξ ἐκείνων ποὺ πιστεύ- νόµενοι ζητοῦν νὰ ἐκκλίνουν:ουν εἰς τὴν ἀνεκτίμητον δύνα- τῆς χραμμῆς, ην ἀποίαν ὥρι-' μιν ον γονέων, σον ἀφορῖ ὐτοὺς θεία Πρόνοια, τὸ ζήτημα τῆς ἀγωγῆς τῶν καὶ χαράζουν γέαν, ἐν πολλοῖς ἱτέκνων., Ἐὰν οἱ γονεῖς ἐγνώρι- ὑλιστικὴν καὶ καταπνίγουν τὸ ζον ποῖον ἔγκλημα διαπράτ- Ὃ νο δ ναίσσημα, τὴνι τουν ἔναντι τν νὰ ο. [ , τοῦ ὁποίουι καὶ τῆς κοινωνίας, ν - θε: ἀπόλυτον ἀνάγκην εἰς |νοῦνται τὴν ἀγωγὴν εἰς αὐτὰ τὴν ζωήν των, ἂν ὄχι διὰ νὰ! καὶ δὴ τὴν θρησκευτικἠν καὶ δημιουργήσουν κάτι ἀνώτερον | ὅτι εἰς αὐτοὺς ὀφείλεται κατὰ τῶν πατέρων των, τοὐλάχιστον' μέγα µέρος ἡ σημερινἡὴ ἀπο- διὰ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργον !τετάνωσις τῆς ψυχῆς καὶ ἡ ἆ- αὐτῶν. πολίθωσις τῆς καρδίας καὶ ἡ Ἡ θρησκεία εἶναι τὸ συνε-ιὲν γένει δυστυχία καὶ ἀθλιό- κτικὸν τῆς κοινωνίας ἔρεισμαίτης τῆς κοινωνίας, ἀσφαλῶς εἶπεν ὁ Ιούλιος Σιμών, διότι θὰ ἠσχύνοντο. αἱ ἐνδόμυχοι θρησκευτικαὶ πε-[ Ὁ Κικέρων ἔλεγε «Πάντα ποιθήσεις διαμορφώνουν τοὺς ὑπὸ τῆς θρησκείας διέπονται». ο ο μα πι ο αν νο . Ἔπο-στος, τὴν ὁποίαν ι α µένως ἡ ὁσημέραι αὐξανόμενη Ιφείλομεν νὰ σεθασθῶμεν ἀλλ᾽ συσκότισις τοῦ θρησκευτικοῦ ἰδιαιτέρως οἱ γονεῖς εἰς τὴν ο σῑός αμα, Ὃ ἐν ας, ιἀγωγὴ ὥς αρ Έλι Ὁ δὲ ια τὸ ἄτομον καὶ διὰ τὴν κοι- τῶν ᾿Εθνῶν ᾽Απόστολος ΓΠαῦ- νωνίαν καὶ ἐν τοιαύτῃ περι- λος θροντοφωνεῖ «ἐκτρέφετε πτώσει οἳ ἀγῶνες καὶ αἱ ἐπι- αὐτὰ (τὰ παιδιἀ) ἐν παιδείᾳ διώξεις πρὸς θελτίωσιν τῆς καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Οἱ γο- ζωῆς δαὶ (δημιουργίας πολιτι- νεῖς μὲ θάσιν τὴν Χριστιανικὴν σμοῦ θὰ ἀποθοῦν εἰς µάτην. θρησκείαν θὰ παιδαγωγήσουν Πρὸς τοῦτο καθῆκον ἐπιθεθλη- 'τὰ παιδιά των διὰ νὰ τοὺς κα- µενον ὅλων, ἰἴδιαιτέρως ἐκεί-, νων ποὺ κρατοῦν εἰς τὰς χεῖ-᾽ ρας τῶν τὰς τύχας ἀτόμων καὶ λαῶν νὰ ἐνδιαφερθῶσι διὰ τὴν θρησκευτικὴν ἀγωγὴν πάντων τῶν πολιτῶν, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως τῶν νέων καὶ νεανίδων, εἰς τοὺς ὁποίους ἡ τερατώδης ὑλι-' στικότης καὶ ποταπαὶ ἄλλαι διδασκαλίαι κατέπνιξαν κάθε ἐνθουσιασμὸν καὶ ἀπενέκρω- σαν κάθε ὑψηλόν, εὐγενὲς καὶ ἰδεῶδες φρόνηµα καὶ ἐνέπνευ- σαν εἰς αὐτοὺς τὸν ἐγωϊσμὸν τὴν ἔπαρσιν καὶ τοὺς ὡδήγη- σαν εἰς παντὸς εἴδους ἀκολα- σίαν καὶ ἀθλιότητα. Ἡ ἀγωγὴ καὶ ἡ ἀνατροφὴ τῶν παίδων κυρίως εἶναι ἔρ- γον τῆς οἰκογενείας, τῶν γονέ- ων. Ὁ ρόλος αὐτῶν δὲν περι- ορίζεται µόνον εἰς τὴν τεκνο- ταστήσουν χρηστοὺς πολίτας, διότι ἄνευ αὐτῆς θὰ ἀποτόχουν καὶ µάλιστα οἰκτρῶς. Καὶ εἶναι μὲν δύσκολον τὸ ἔργον αὐτό, [ἀλλὰ διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τοῦ καλοῦ παραδείγματος θὰ «τὸ κατορθώσουν. Τὸ παιδὶ εἷ- ναι τὸ μᾶλλον ἀπομιμητικὸν 'ζῶον καὶ ἀσυναισθήτως κατ) ἀρχὴν δέχεται τὸ καλὸ ἢ τὸ Γκακὸ ποὺ θὰ δῇ εἰς τὸ περι- «θάλλον τὸ οἰκογενειακόν. Δι) αὐτὸ οἱ γονεῖς διὰ τοῦ παρα- [δείγματος τῆς ἀγαθότητος, ιτῆς καλωσύνης καὶ ὅλων τῶν ἀρετῶν θὰ ἐπιτύχουν, ὅ,τι πι- [θανὸν δὲν θὰ κατορθώσουν διὰ τῆς διδασκαλίας. Διότι τὸ πα- {ράδειγµα διδάσκει τηλαυγέ- ἱστερον τοῦ λόγου, καὶ παρέχει [ζωήν καὶ δύναμιν εἰς τὰς ἀψύ- ἴχους ὁμιλίας καὶ «εἰ ἡ ἁπαρ- γονίαν οὔτε καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χἡὴ ἁγία, καὶ τὸ φύραμα καὶ ἅπαντον τῶν γεννητόρων. Τὸ εἰ ἡ ρίζα ἁγία καὶ οἱ κλάδοι», καθῆκον καὶ αἱ ὑποχρεώσεις! ὅπως λέγει ὁ ᾽Απόστ. Παῦλος, τῶν γονέων ἀρχίζουν ἀκριθῶς Διότι αἱ συνήθειαι ριζούµεναι ἀπὸ τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ φέ-ι ἅπαξ, γίνονται ἀκαταγώνιστοι ρουν εἰς τὴν ζωὴν τὸ τέκνον καὶ ἀποτελοῦν δευτέραν φύσιν, μέχρις ὅτου τὸ παραδώσουν κατὰ τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον. εἷς τὴν μεγάλην οἰκογένειαν,] ᾿Εὰν λοιπὸν θέλωμεν νὰ τὴν κοινωνίαν, ἄρτιον καθ’ ὅλα, προλάθωμεν τὴν περαιτέρω μὲ τελείαν διαπαιδαγώγησιν καταστροφὴν εἰς τὴν κοινωνίαν καὶ ἀνατροφήν, μὲ χαρακτῆρα µας πρέπει νὰ κατανοήσωµεν καὶ φρόνημα ἁἀδαμάντινον. ὅλοι, ἰδιαιτέρως οἱ νέοι ὅτι ἡ Τοῦτο δὲ θὰ τὸ κατορθώσουν θρησκεία ἀποτελεῖ τὴν σπου- ἀπολύτως µόνον, ὅταν θελή- δαιοτέραν ζωτικὴν δύναμιν σουν νἁ χαράξουν εἰς τὴν ψυ-.τῆς ὑπάρξεώς µας, ὅτι εἶναι τὸ χἠν τῶν τέκνων των τὴν πί-.ἅλας, τὸ ὁποῖον προλαμόάνει στην, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγά- [τὴν σΏψιν τοῦ κοινωνικοῦ µας πην πρὸς τὸν Θεόν. Κανεὶς δὲν ὀργανισμοῦ. Οἱ γονεῖς καὶ δὴ γεννᾶται καλὸς ἢ κακός, ἀλ- αἱ μητέρες εἰς τὴν ἀνατροφὴν λὰ γίνεται καλὸς ἢ κακὸς ἆ- |τῶν τέκνων των ὀφείλουν νὰ ἔ- ναλόγως τῆς ἀγωγῆς ποὺ θά] τύχῃ παιδιόθεν. Ὁ Ἱαοοτάαίτο λέγει «ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ἐξέλ- θῃ διεφθαρµένος ἀπὸ τὴν οἱ- κογένειάν του, θὰ εἰσέλθῃ διε- θαρμένος εἰς τὴν κοινωνίαν», δὲ Πλάτων ἀποφαίνεται «ἐὰν ὁ ἄνθρωπος εἶναι προικισμέ- χουν ὡς γνώμονα τὸ εὐαγγέ- [λιον καὶ ἐκ τῆς θείας αὐτοῦ Ιπανδαισίας νὰ προσφέρουν εἰς [αὐτὰ τὴν πρώτην τροφήν. Νὰ γίνῃ ἀντιληπτόν, ὅτι ἡ νεότης ὅταν ἐνστερνισθῇ τὴν πίστιν, καὶ ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπην καὶ ἐμπνέεται ἀπὸ ὅλας τὰς µεγά- νος ὑπὸ καλῆς φύσεως καὶ τύ- λας ἠθικάς ἀρχὰς θὰ προ6ῇ χῃ καταλλήλου ἐκπαιδεύσεως, ἡ πολυτιμοτέρα ζύμη ἡ ὁποία γίνεται θειότατος καὶ ἡμερώ- θὰ ζυμώσῃ µίαν κοινωνίαν μὲ τατος, ἐὰν δὲ ἀνατραφῇ ἀν- |πολιτισμὸν ἀληθῆ, µίαν ἰδεώ- επαρκῶς, καθίσταται τὸ ἀγρι-/δη κοινωνίαν ὁμοίαν ἐκείνης ώτατον θηρίον τοῦ κόσμου». Ι ποὺ ζητεῖ καὶ θέλει ὁ Χριστός. ΚΑΛΥΜΜΑΥΧΙΑ ΠΑΠΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΞ ΑΠΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ Κοαλυμμαυχοποιὸς τῆς Α. Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισχόπου καὶ τῶν Σε6. Μητρεπολιτῶν. ΚΙΛΣΗΕΗ ΟΙ ΚΑΛΛΗΕΧΗΙΚΑ ΚΛΛΥΗΜΗΥΧΙΗ ΜΜ πρώτης ποιότητος τσύχαν ποᾶς ὁ 1. 5.8, ἕκαστον Μὲ δευτέρας ποιότητος τσόχαν ἑ 1.0.0, ἕκαστον 8 ποὺς Ποιύτης ἔξτρα (Αθηναϊκἡὴ τσόχα) πρὸς δν 0, 0, ἔκαστον ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΙΣΙΛΗΙΜΗ ΦΙλΦΙΙ ΠΟ] ΜΙΙ ΠΤΠΚΙν . ΜΡΧΙΕΠΡΠΕΣ ΧΡΙΣΛΝΘΟΣ 1101-1818 Τοῦ κ. ΚΩΒΣΤΑΜΤΙΜΟΥ Β΄’. ο ᾿Αρχιεπίσοχοπος Κύπρου Χρύσανθος Ἐγεννήθη ἐν τῷ Χχωρίῳ «Τρεΐς-Ελαῖαι» Μυριανθούσης ἢ Μαραθάσας, ἐξ ἐπιφανοῦς καὶ πλουσίου οἴκου, πρὸς πα- τρὸς ἱερέως Μιχαήλ, φέροντος καὶ τὸν βαθμὸν τοῦ Οἰκονό- µου καὶ μητρὸς Χριστίνης. Ὁ Χρύσανθος ἦτο ἔγγαμος, σχὼν καὶ υἱὸν Μιχαήλ, ὥς βεθαιοῦται ἐξ ἐπισήμων γρα- πτῶν μαρτυριῶν... ᾽Αλλὰ χη- ρεύσας µετέθη εἰς τὴν ἐγγὺς Ἱιερὰν Μονὴν Κύκκου. ᾿Εκεῖ- θεν εἰς τὴν Μητρόπολιν Πά- φου, ὅπου τῷ 1163 ἐξελέγη Μητροπολίτης τος. Τῷ δὲ 1767 προήχθη εἰς τὸν ᾿Αρχιε: πισκοπικὸν θρόνον τῆς Κύ- πρου, ὃν ἐποίμανεν, ἐπὶ 43 ἕ- τη, πολλὰ μὲν παθών, ἀλλά καὶ πλεῖστα ἐπιτελέσας. . Ὁ πρότερον ἔγγαμος αὐτοῦ βίος, ἡ διαμονὴ ἐν Κύκκῳ καὶ Πάφῳ ὡς Μητροπολίτου ὑπῆρ- ἔαν διὰ τὸν Χρύσανθον ἠθική τις καὶ διοικητικἠἡ προπαιδεία διὰ τὸν μετέπειτα θίον αὐτοῦ ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου. ὸΣἨτο ὅμως καὶ φύσει ἀνὴρ ρέκτης δημιουργικὸς καὶ µεγαλουργός, ἐπιμελέστατος καὶ ἐπιδεξιώτατος, τέλειος οὔ- τως εἰπεῖν οἰκοδεσπότης. Οὔ- τῷ μόλις ἀνῆλθεν τὸν Αρ: Χιεπισκοπικὸν θρόνον ἐμερί- µνησε περὶ τῆς διασώσεως και διατηρήσεως τῆς ᾿Εκκλησια- στικῆς περιουσίας, ἐπιδιορθῶν, ἀνακαινίζων, καὶ ἀνεγείρων ἐκ θάθρων ᾿Εκκλησίας καὶ Μο- ναστήρια. Πρὸς τοῦτο κατήρ- τισε καὶ ὀγκώδη Κώδικα ἐκ 1188. σελίδων, ἐν ὢ κατ ἆλ- φαθητικὴν τάξιν ἀνεγράφησαν πᾶσαι αἱ πόλεις καὶ τὰ χωρία τῆς ᾿Αρχιεπισκοπικῆς περιφε: ρείας, αἱ ᾿Εκκλησίαι καὶ τὰ Μοναστήρια καὶ ἡ περιουσία αὐτῶν λεπτομερῶς, κτήματα, οἰκήματα, εἰκόνες, ἄμφια, σκεύη. ὍὉ πολύτιμος οὔτος κῶδιξ, σωζόµενος μέχρι σήµε- ρον χρησιμεύει καὶ πρὸς ἐπί- λυσιν τῶν τυχὸν ἀναφυομένων διαφορῶν μεταξὺ τῆς ᾿Αρχιε- πισκοπῆς ἀφ᾽ ἑνός, καὶ τοῦ Κτηματολογίου ἢ τοῦ Δασονο- µείου ἀφ᾽ ἑτέρου. Ἐπὶ τοῦ κώδικος τούτου ἐν σελ. 1097 ἀνεγράφη τὸ ἴστο- ρικὸν τῆς ἐκλογῆς τοῦ Χρυ- σάνθου ὣς ᾿Αρχιεπισκόπου καὶ ἐν σελ. 1098 ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Μοναστη- ρίων, περὶ τῶν ὁποίων ἐμερί- µνησεν, ἀνερχομένων εἰς δΙ. Ταῦτα ἀποτελοῦσι σήμερον ἐ- θνικὸν πλοῦτον. Ὁ κῶδιξ ἔχει οὕτω: «Ἐν ἔτει αψξξ (1767) ]- ανουαρίου α΄ (1ή) ἐμδημήσαν- τος τιρὸς Ἱύριον τοῦ προκατό- χου ἀοιδίμου κὺρ. Παϊσίου, κα: τὰ τὴν Έην (δην) τοῦ αὐτοῦ µηνός, εὐδομίᾳ τοῦ Παναγάθου Θεοῦ διὰ συναινέσεως τῶν θεο- προθλήτων ἅγίων ἀρχιερέων, κοινῇ θελήσει καὶ γνώµῃ παντὸς τοῦ εὐαγοῦς κλήρου τῆς ἐπισή- µου πόλεως ευκωσίας, διὰ κα- νογικῶν ψήφων προεθιδάσθη ὁ νῦν Ἱακαριώτατος πατὴρ καὶ δεσπότης κύριος κύριος Χρύ- σανθος ἀπὸ Ἱητροπολίτης Πά- φου ἐπὶ τὸν περίθλεπτον καὶ ᾱ- ποστολικὸν θρόνον τῆς ἁἅγιωτά- της ᾿Αρχιεπισκοπῆς' ἡγεμόνευε δὲ τῆς πατρίδος κατ ἐκεῖνον τὸν χρόνον εἷς τις Σουλεϊμὰν ἀφέντης τοὔνομα ἀνὴρ τύραννος καὶ πανοῦὔργος τὸν τρόπον καὶ τῇ γνώμῃ ἁκόρεστος πρὸς αἶσ- χροκέρδειαν, ἀνεκδιηγήτους µη- χανὰς καὶ δολιότητας καὶ κα- ταδιωγμοὺς μµηχανευόμενος κα- τὰ πάντων ἵνα ἐμπλήσῃ τὴν οι- λοχρήµατον αὐτοῦ γνώµην' πρὸς τούτοις κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον συνέθη καὶ σκληρὰ σιεῖνα τῇ πια- τρίδι διὰ τὴν δυστυχίαν τῶν γεννηµάτων, καὶ εὑρίσκετο ἡᾗἢ πατρὶς εἰς ἁθλίαν πρῶτον μὲν διότι ὃ πολὺς θάνα- τος τῶν ἀνθρώπων, ὅπου ἑσυνέ- 6η κατὰ τὸ νθον (17658) ἔτος ἀπὸ τὴν πανώλην ἔφθειρεν σχε- δὸν τὸ ὑπὲρ ἥμισυ µέρος τῶν κατοίκων, καὶ ἐκατήντησαν εἰς ἕνα βραχύτατον ἀριθμὸν οἳ κά- τοικοι, καὶ διὰ τοῦτο ἦσαν ἔτι- φορτισµένοι οἳ ἐναπομείναντες ἀπὸ τὰ ἄφευκτα δοσίµατα καὶ 6 ον ἡ ἀναχώρησις τῶν ξώντων ἀπὸ τῆς πατρίδος διὰ τὴν δνστυ- χίαν τῶν γεννηµάτων καὶ στενο- χωρίαν τῆς πείνης καὶ διὰ τὴν βαρυτάτην ἀπαίτησιν τῶν µπολ- λῶν δοσιµάτων. καὶ γον διὰ τὴν ἐπανάστασιν τῶν ἐπαναστατη- σάντων Χαλήλιδων' ἀναθὰς οὖν ἐπὶ τὸν θρόνον ὃ καλὸς οὗτος ποιμὴν καὶ γενναῖος τὴν κψυ- χήν, εὗρεν ὡς ἕνα κυκεῶνα συγχισµένα τὰ πράγματα τῆς πα- τρίδος' ὅμως οὖν ἀπεδειλίασεν' ἆλλ᾽ εὐθὺς ὑπὲρ τῆς τοῦ κοινοῦ ὠφελείας προσπαθῶν, πρώτην φροντίδα ἐπελάθετο ὅπως ἆνα- στείλῃ τὴν ἀκόρεστον ὁρμὴν ἐ- πείνου τοῦ πλεονέκτου ἠγεμόνος, καὶ ἐπιχειρεῖ εὐθὺς ἵνα ἐλευθε- θώσῃ τοὺς ὀρθοδόξους ἓκ τῆς ἁρπακτικῆς ὁρμῆς καὶ κακώσε: ως, ὅπερ μετὰ πολλῶν µόχθων µάλα καλῶς ἑκατόρθωσε:- Κατὰ δὲ τὸν 6 ον χρόνον τοῦ αὐτοῦ προξιθασμοῦ, ἐπειδὴ πηὺ- δόρ]σεν ὁ Θεὸς καὶ ἐγένετο εὖ- τυχία τῶν γεννηµάτων, καὶ ἐ- διορίσθη ὑπὸ τοῦ ἄναμτος ἄλλος ἡγεμών, φρόνιμος, ἤσυχος καὶ διοωητής, καὶ ἐλευθερώθη ἡ πατρὶς ἀπὸ τὰς συνεχούσας τα- λαιπωρίας, ἤρξατο ὁ ἸΜακαριώ- τατος ἡμῶν πατὴρ καὶ δεσπότης Κύριος Χρύσανθος τοῦ ἀνακαινί- ξειν καὶ διὰ συνδρομῆς καὶ βο- ἠθείας αὐτοῦ οἰκοδομεῖν ἐκ θά- θρων τὰς ἐπὶ τῆς πατρίδος ἐε- ρὰς ἐκκλησίας καὶ ἁπαρτίζων αὐτὰς δι ἁγίων καὶ προσκυνη: κατάστασιν τῶν εἰκόνων καὶ ψυχοφελῶν Ι. ΜΥΡΙΑΝΜΘΟΠΟΥΛΟΥ Β {όλων καὶ ἱερῶν ἁμφίων καὶ σκευῶν». ἐν δὲ τῇ σελίδι 1098 τὰ ἑξῆς: «Εν τῇ παρούσῃ ἐνταῦθα ὁ- ποσηµειώσει ἐμφαίνονται κατε- στρωµέναι ποῦ καὶ πότε καὶ πό- σαι ἱεραὶ ἐχκλῆσίαι ἐπὶ τῶν ἡ- μερῶν τοῦ Μακαριωτάτου ἡμῶν πατρὸς καὶ δεσπότου κυρίου »ευ- ρίου Ἄρυσάνθου ἀνεκαινίσθησαν ἢ ἐκ βάθρων ὡκοδημήθησαν διὰ συνδρομῆς καὶ βοηθείας τῆς αὖ- τοῦ ΙΠΜακαριάτητος». Κατὰ τὸ αψξη (1768) 1) ἀνεκαινίσθη ἐκ βάθρων ἡ ἐκνλησία τῶν Καμπιῶν ϐ) τὸ ἱερὸν Ἰοναστήριον ᾿Αρχαγγέλου ᾿Αναλυόντα ἐκ βά- θρων ἐπκλησία καὶ ὠτάδες (δωμάτια) . 8) ἡ ἐκκλησία Καπέδων ἕ- διορθώ ορ κ ἐκκλησία Δαλίου ἐδι- ορθώθη ᾿ 6) ᾗ ἱερὰ ἐκκλησία Σον: σορρογιατίσσης σὺν τῇ βοηθείᾳ διέργου ἀνηγέρθη ἐκ βάθρων ϐ) ἡ ἐκκλησία Αγίου Δημη- τρίου Νικόκλειας (Πάφου) ἐν βάθρων. 17659 , 7) Τὸ Ἱερν ἸἹοναστήριον ϊΑγίου Παντελεήμονος ’Αχερᾶς ὠτάδες καὶ ἐμκλησία ἐκ µβά- θρων δ Ὃ ὰ ιορθώ ϐ) ἦ ἐκκλησία Αγίου Αν: δρογίκου Κυθρέας ἐδιορθώθη 10) ἡ τοῦ Αγίου Γεωργίου ΓΕ αιτάμη ἐκεῖσε ἐδιορθώθη 11) ἡ τοῦ Σταυροῦ Βαρω- σίων ἐδιορθώθη. 4770 19) ἡ τοῦ βάθρων 19) ἡ τοῦ ᾽Αγίου Κωνσταν- τίνου ᾿Ορμήδειας ἐδιορθώθη 14) ἡ τοῦ Ξυλοφάγου ἐδιορ- θώθη , 156) ἡ τοῦ Αγίου Νικολάου Βαρωσίων διόρθωσις. , 16) ἡἢ τῆς «Φανερωμένης Λευκωσίας ἐδιορθώθη. ο 17) ἡ τοῦ ᾿Αγίου Κασσιανοῦ Λευκωσίας ἐδιορθθώθη 18) ἡ τοῦ Τράχωνα ἔπνρσιο: λύθη καὶ ἐδιορθώθη, ἔγιναν καὶ ὠτάδες ἓκν θεμελίων 19) ἤ τῆς ᾽Ομορφίτας τοῦ Ἁγίου Δημητριανοῦ ἓκ βάθρων 20) ἡ τοῦ Ἡραστείου ἔδιορ- θώθη 1778 91) ἡ τοῦ ᾿Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικοῦ περιετειχίσθη καὶ ἓν σπίτι ἀνηγέρθη. 29) Τὸ τοῦ Αγίου Ηρα- κλειδίου ἸΜοναστήριον'. ἐκ βά- θρων ἐκκλησία καὶ ὠτάδες. 98) Τὸ τῆς ᾿Εγκλείστρας Μοναστήριον αἳ δύο ἐκκλησίαι ἐδιορθώθησαν ὁμοῦ καὶ ὠτάδες. 84) Τὸ τῆς Αγίας Νάπας ἀνεκαίνισεν ὠτάδες καὶ ἔδιορ- θώθη καὶ ἤ ἐκκλησία 256) ἡ τοῦ Αγίου Γεωργίου Δερύνειας ἐδιορθώθη 326) ἡ τοῦ ἹΠαραλιμνίου ἓ- διορθώθη: 27) ἡ τοῦ ᾿Αγίου Γεωργίου Τζερὲ ἐδιορθώθη 1776 28) ἡ τῆς Σωτήρας Παντοκράτορος ἐδιορθώθη 99) τὸ τοῦ ἀποστόλου «Λου- μᾶ Β αρωσίων ἐκκλησία καὶ ὢ- τάδες ἐδιορθώθησαν 1777 8Ο) ἡ τῆς ᾿Ακανθοῦς ἐδιορ- θώθη 91) ἡ τῆς Σκυλλούρας βάθρων Φ 8) τὸ τοῦ Αγίου Ἡνάσω- νος ἸΗοναστήριον ἐδιορθώθη, ἡ ἐκκλησία καὶ ὠτάδες ἓκ βάθρων ἐμκλησία ᾿Αθηαίνους ἓ- Διοπετρίου ἓπ τοῦ 9 εσ 99) ἡ τοῦ Πολιτικοῦ ἓκ βά- θρων 94) ὃ Ἰάρθηκας ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς 1778 9δ) ἡ ἐκκλησία ᾿Αγίου Σάἀ6- θα {ευκωσίας ἐκ βάθρων 36) τὸ περιτείχισµα ἐκκλη- σίας Τριπιώτου 7) ἡ τῆς Βατυλῆς ἐδιορ- θώθη 9δ) ἤ τοῦ Αγίου Νικολάου Δαυλοῦ ἐκ βάθρων 89) ἤ τοῦ Φλαμουδιοῦ ἐδι- ορθώθη 40) ἡ τῶν ᾿᾽Αρδάνων ἐκ βά- θρων 41) ἡ τοῦ Γερανίου ἐδιορ- θώθδη 439) τὸ τῆς Καντάρας ᾖο- ναστήριον ἐκκλησία καὶ ὥτάδες ἐκ βάθρων 49) ἡ τοῦ Λευκονοίκου τοῦ Αγίου Γεωργίου ἐδιορθώθη 44) ἡ τῆς Κλήρου ἐδιορθώ- 17850 46) ἡ τῶν Αγίων Ἁαθα- τσινγιᾶς ἓκ βάθρων 46) ἡ τῆς Καλοψίδας βάθρων 47) τὸ τῆς Κανακαρίας ΊΜο- ναστήριον᾽ ἐπχλησία καὶ ὠτάδες ἐδιορθώθησαν 48) ἡ τῆς Μουσουλίτας τοῦ Αποστόλου Λουκᾶ ἐδιορθώθη 3 ιχ4 40) ἡ τῶν Γαστριῶν ἔδιορ- θώδη 60) ἡ τοῦ Πατριµίου ἐδιορ- θώθη 41781 51) ἡ τοῦ ᾿Αγίου Θεοδώρου Καρπασίας 65) τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Αγίου Ἀπυρίδωνος νάρθηκας καὶ ὠτάδες ἐδιορθώθησαν 69) ἡ τοῦ Αὐγόρου ἐδιορ- θώθη δ4) ἡ τοῦ Αγίου Κενδέου ἐδιορθώθη ἀνεκαινίσθησαν ὠτάδες 66) τὸ τῆς Μακεδονιτίσσης ΜΜοναστήριον ἔκ βάθρων 66) ἡ τῆς Δακατάμιας τοῦ Αγίου Νικολάου ἐκ 6θάθρων 67) ἡ τῶν ᾿Εργατῶ» ἐδιορ: θώθη 6δ) ἡ τῆς ᾿Αθαλάσσας ἐκ . και βάθρων ΠΕΜΠΤΗ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1954 (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) στίνου δέχονται χαθαρὰ ὅτι µό- γος σχοπός των εἶναι νὰ ἀκολου- θοῦν τὴν πίστη. ᾿Ανάμεσα στὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Αριστοτέλη, ποὺ στηρίζονται µόνο στὸ λόγο, καὶ σὲ μᾶς μεσολαθεῖ ἡ χριστια- γικὴ ἀποχάλυψη, ποῦ ἔφερε 6α- θειὰ μεταθολὴ στοὺς ὄρους µέσα στοὺς ὑὁποίους ἐγεργεῖ ὁ λόγος, ἔδωσε μιὰ νέα πνευματική ὕραση. Αὐτὸ εἶναι γεγονός. Πῶς εἶναι δυ- γατὸ λοιπὸν ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀποχάλυψη νὰ φιλοσοφοῦν ὕ- πως ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἴχαν Οἱ πλάνες ἴσα ἴσα τοῦ Πλάτωνα καὶ τοῦ ᾿Αριστοτέλη εἶναι οἱ πλάνες τοῦ κχαθαροῦ λόγου. Καὶ κάθε φι- λόσοφος ποὺ θὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι εἶναι αὐτάρκης θὰ Ἑαναπέσῃ στὶς ἴδιες, ἡ καὶ σὲ ἄλλες χειρότερες. ἜἜτσι ἡ µόνη ἀσφαλῆς μέθοδος ἀπὸ δῶ καὶ πέρα εἶναι νὰ ἔχωμε γιὰ ὁδηγό µας τὴν ἀποκάλυψη καὶ νὰ ποοσπαθοῦμε νὰ ἐπιτύχωμε κάποια κατανόηση τοῦ περιεχοµέ- νου της. Αὐτὴ ἀκριθῶς ἡ κατανύ- ηση τῆς ᾽Αποκάλυψης εἶναι ἡ φι- λοσοφία. Μιά τέτοια στάση ὅμως ἀρνεῖται τὴ φιλοσοφία, τῇ φυσικὴ δηλαδὴ καὶ εὔλογη κίνηση τοῦ στοχασμοῦ. ὍὭστε οἳ ὁπαδοὶ τοῦ Αὐγουστίνου, ἀντίθετα πρὸς ταὺς γεο-θωμιστές, δέχονται χοιστιανι- κὴ Φιλοσοφία, ἀλλὰ ὑπὺ τὸν ὅρο νὰ εἶναι µόνο χριστιανικὴ καὶ νὰ πάψῃ νὰ εἶναι φιλοσοφία. | Όλες αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις, ποὺ εἶναι καὶ οἱ κυριώτερες, ἀδυνα- τοῦν, ὅπως θλέπομε νὰ ὁρίσουν τὴ Χχοιστιανικὴ Φιλοσοφία. Θὰ ποῦμε λοιπὸν ὅτι ὁ ὄρος αὐτὸς περιέχει πραγματικἡ ἀντίφαση, καὶ ὅτι δὲν ἔχει πραγματικἁ πε- | ριεχόµενο Αν προσέξωµε καλύ- ρα τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο χατα- λήγουν στὰ συμπεράσματά τους, Θεός, λέγει, φῶς ἐστὶν καὶ σκοτί- α ἐν αὐτῷ οὖν ἔστιν οὐδεμία. Ἔ- ἂν εἴπωμεν ὅτι κοινωνίαν ἔχομεν καὶ ἐν τῷ σκότει περιπατῶμεν φψευδόµεθα καὶ οὐ ποιοῦμεν τὴν ἀλήθειαν. Ἐὰν δὲ ἐν τῷ Φωτὶ µπεριπατῶμεν ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί, κοινωνί- αν ἔχομεν μετ’ ἀλλήλων καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ τοῦ Τἱοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὺ πάσης ἁμαρτίας». Κα: «Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι µεταθεθήκα- μεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ὅτι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς' ὁ μὴ ἀγαπῶν μένει ἓν τῷ θανάτῳ. Πᾶς ὁ μισῶν τὸν ἁδελφὸν αὐτοῦ ἀνθρωποκτόνος ἐστίν, καὶ οἴδα- τε ὅτι πᾶς ἀνθρωποκτόνος οὐχ ἔχει ζωὴν αἰώνιον ἐν αὐτῷ µένου- σαν». Αὐτὰ εἶναι θεωρητικὰ γεί- μενα, καὶ δὲν εἶναι τὰ μόνα. Θὰ πρέπει νὰ Ἑεχάσωμε ἀκόμη καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Παύλου γιὰ τὴ Θεία Χάρη, πάνω στὴν ὁποία 6ε- µελιώθηκε ἡ φιλοσοφία τοῦ Αὖὐ- γουστίνου. ᾽Αλλὰ καὶ τὸν πρόλο- γον τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εύὐαγγε- λίου ποῦ περιέχει τὴ διδασκαλία περὶ τοῦ Λόγου καὶ πλῆθος διδα- σκαλίες τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν οὐ- θάνιο λόγου χάρη πατέρα, τὸν Θεὺν ποὺ εἶναι πρόνοια γιά τὴν αἰώνια ζωὴ στὴν αἰώνια θασιλεία τῶν οὐρανῶν. Θὰ Ἑεχάσωμε ἀκό- µη ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς στὴν ἀρ- χὴ ἦταν πολὺ στενὰ δεμένος μὲ τὸν ᾿Ιουδαϊσμὸ καὶ ὅτι ἡ Παλαὰ (Διαθήκη περιέχει πλῆθος νοήµα- Ία γιὰ τὸ Θεὸ καὶ γιὰ τὴν κυθέρ- γηση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὸ Θεό. Ολα αὐτά, ἂς μὴν ἔχουν καθα- ράὰ φιλοσοφικὸ χαρακτῆρα, εἶναι ὕμως θρησκευτικὲς θέσεις μὲ θεῶ- ρητικὸ περιεχόµενο καὶ περιμένουν τὸ κατάλληλο ἔδαφος ποὺ θὰ 6γά- λη ἀπ᾿ αὐτὰ τὶς φιλοσοφικὲς ἆ-- πόψεις καὶ τὰ πορίσματα ποὺ πε- δὲ θὰ δυσκολευτοῦμε νὰ παρατη- ρικλείουν. Έτσι θὰ ἐννοήσωμε ρήσωμε ὅτι εἶναι ἀποχλειστικός, [τὴν ἐπίδραση ποὺ ἔχει ἐξασκῆσει θὰ λέγαμε μάλιστα δογµατικός. μἡ Γοαφὴ στὴν ἐξέλιξη τῆς Φιλο- Εἴτε Ἐεχινοῦν, ὅπως οἱ καθαροὶ 'σοφίας. Γιὰ νὰ τὴν ἐξηγήσωμε ὀρθολογιστές, εἴτε καταλήγουν, | ὅπως οἱ ἄλλοι, σὲ ἕνα ὁρισμὸ τῆς θρησκείας καὶ σὲ ἕνα ὁρισμὸ τῆς | Φιλοσοφίας ἢ τῆς ἐπιστήμης. Καὶ ἐπειδὴ οἱ ὁρισμοί των αὐτοὶ εἶναι ἀντιφατικοί, εἶναι φυσικὸ νὰ κα- ταλήγουν, σὲ ἀδιέξοδο, νὰ μὴ μποροῦν δηλαδη νὰ θγοῦν ἀπὸ τὴν ἀντίφαση ποῦ θρίσκουν ὅτι περι- κλείει ὁ ὄρος χριστιανική Φιλοσο- φία. Δὲν πρόσεξαν ἀρκετὰ ὅτι στὸ ἐρώτημα ἂν ὑπάρχῃ Χχοιστιανικὴ φιλοσοφία τὴν ἀπάντηση δὲ θὰ τὴ ζητήσωμε ἀπὸ λογικὴ διερεύνηση γαὶ ἀνάλυσι τῶν ὅρων, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα καὶ µόνο ἀπ᾿ αὐτήν. Θὰ πρέπει δηλα- δή, νὰ ἐξετάσωμε ἄν, καὶ πότε ἡ φιλοσοφική σκέψη καὶ ἡ Χοι- στιανικἡ Πίστη, εἶχαν ἀμοιθαῖες σχέσεις. Τὶ αἰσθάνονταν ὅτι ἔδι- γαν καὶ ἔπαιρναν ἡ μιὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη. Μόνο ἡ μµεθοδικη ἔρευνα τῶν. ἐρωτημάτων αὐτῶν θὰ μᾶς ἔδινε στερεή Ἡάση γιὰ νὰ συλ- λάδωµε τὴν ἔνγοια Χριστιανικὴ φιλοσοφία. Τούτη εἶναι ἡ ἄποψη τὴν ὁποία ὑποστηρίζει καὶ ἄνα- πτύσσει ὁ ἄδοπ. Καὶ στὸ πεδίο αὐτὸ ὅμως δὲν ἔλειψαν οἱ άρνη- τές, σοφοὶ δηλαδη ποὺ ἀρνοῦνται ὅτι εἶχαν ἀμοιθαῖες σχέσεις ἡ φι- λοσοφικὴ σχέψη καὶ ἡ Χριστιανι- κἡ πίστη. Ἔτσι ὁ περίφηµος Γερ- μανγὸς θρησκειολόγος Ἠσδτπας]ς ἠποστήριξεν ὅτι ὁ χριστιανισμὸς τῶν πρώτων χρόνων εἶχε ἀποχλει- στικὰ πρακτικὸ χαρακτῆρα καὶ ἡ- ταν Ἐένος πρὸς κάθε θεωρία. Καὶ τὴν ἄποψη του τὴν ἀκολούθησαν πολλοὶ ἄλλοι. Σὲ ὅσο σημεῖρ ἐνγο- οὔν μ’ αὐτὸ ὅτι ὁ χοιστιανισμὸς δὲν εἶναι φιλοσοφία, κανεὶς δὲ θά εἷ- χε ἀντίρρηση. Τίποτε τὸ πιὸ φα- γερὀ. Ὅταν ὅμως ὑποστηρίζουν ὅτι ἀκόμη καὶ στὺ καθαρὰ θρη- σχευτικὸ πεδίο ὁ χοιστιανισμὸς δὲν ἔφερνε µαζί του κανένα θεω- ρητικὸ στοιχεῖο, ἀλλὰ ἧταν «αίνη- | ση ἀλληλοθοηθείας», τότε εἶναι | φανερὸ ὅτι Ἐξεπερνοῦν ὅσα ἡ ἵστο- ρικὴ ἔθευνα ἐπιτρέπει νὰ θεθαιώ- σωμε. Θὰ ποέπει τότε νὰ παρα- τρέξωμε πολλὰ κείµενα, ὄχι πιὰ χοιστιανῶν φιλοσόφων, ἀλλὰ τῆς ἴδιας τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅπως λόγου χάρη τὴν πρώτη καθολικἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἰωάννου καὶ ὅλη τὴ μυστική Χριστιανική θεωρία ποὺ θεμελιώθηκε πάνω σ) αὐτήν. «Ὁ 50) ἡ τοῦ 'Αγίου Γεωργίου )Αγλαντζιᾶς 60) ἡ τοῦ Πυρογίου διόρθω- σις καὶ ὠτάδες ἐκ θάθρων 61) ἡ τοῦ 4υθροδόντα Ἀλησία ἐδιορθώθη 65) ἡ τοῦ Παλαιομετοχίου διόρθωσις Νάρθηκας ἐκ βάθρων καὶ περιτείχισµα 9 Σ2- 68) ἡ τῆς ᾿Αφάνδειας ἐδι- ορθώθη 64) ἡ τῶν ᾿Ενάγρων ἐδιορ- θώθη 65) ἡ τοῦ Γερολάκκου ἐκι βάθρων 66) ἡ τῆς Γιαλούσης ἐκ βάθρων | 67) ἡ τῆς Τύμπου ἐκ βά- θρων 68) ἡ τοῦ Φικάρδου διόρθω- σις 69) ἡ τοῦ Στρογγυλοῦ ἐκ βάθρων | 70) τὸ τῆς Αγίας Θέκλης | ἸΜοναστήριον ὠὡτάδες 71) τὸ τοῦ Αγίου Ανα. στασίου τέµπλον καὶ ὠτάδες 74) τῶν Δευτεράδων ἐκκλι- σία ἐκ βάθρων 79) ἡ τῆς Λαπάθου διόρθω- σις 74) ἤ τοῦ ᾿Αγίου Προκοπίου Συγκράσου 3 76) ἡ τῆς ΠΜηλιᾶς διόρθω- σις 76) ἡ τῶν Περάτων διόθω- σις 77) ἡ τοῦ ᾽Αγίου Γεωργίου διόρθωσις 79) ἡ τῆς Εγκωμης Αμ: µοχώστου διόρθωσις 7) ἡ τῶν Λυμπιῶν ἐκ βά- θρων 47765 δΟ) ἡ τῆς Αγίας Βαρθξάρας Καἴϊμακλίου διόρθωσις καὶ περι- τεέχισµα 81) ἡ τῆς ᾽Απαλαίστρας ἐν βάθρων. (Τὸ τέλος εἰς τὸ ἑπόμενον). εἶναι ἀρκετὸ νὰ διαπιστώσωµε ὅ- τι ὁ χοιστιανικὸς βίος περιέχει εὐθὺς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ θεωρῃ- τικἁ στοιχεῖα, ποὺ αὐτὰ ἄνοιξαν ὠρισμένους γέους δρόµους στὴ φι- λοσοφικὴ σκέψη. Κάτι τέτοιο ἔγινε πραγματικά: Ὕφερε δηλαδὴ ὁ χοιστιανισμὸς μεταθολὴ στὸ δρόµο τῆς ἱστορίας τῆς φιλοσοφίας, ἀνοίγοντας στὸ λόγο, µέσον τῆς πίστεως, προο- πτικὲς ποὺ µόνος του ὁ λόγος δὲν τὶς εἶχε ἀκόμη ἀνακαλύψει. Ἕνα ἁπλὸ θλέμμα, λέγει ὁ «ἱςοι, στὴν ἱστορία τῆς φιλοσοφίας τῶν γεωτέρων χρόνων φτάνει νὰ μᾶς κάνη νὰ πιστέψωμεν ὅτι ἔτσι πραγματικὰ ἔγινε. Είναι, νομίζω, πολὺ ἐνδιαφέρον νὰ παρακολουθήσωµε πῶς ὑπο- στηρίζει καὶ ἀποδεικνύει τὴ γνώ- µη αὐτὴ, Ἐκλέγει γι΄ αὐτὸ ἕνα σπονδαϊ- ϱ φιλόσοφο, αὐτὸν ποὺ δίκαια θε- ωρεῖται ἱδουτῆς τῆς νεώτερης φι- λοσοφίας τὸν Τάλλον Ὠερεοατίαες. Συνδέοµε λέγει, καὶ εἶναι πολὺ σωστό, τὴ µεγάλη ἀνάπτυξη τῆς Φιλοσοφίας χατὰ τὸν 1Τον αἰῶνα μὲ τὴν ἀνάπτυξη γενικὰ τῶν φυ- σικῶν καὶ τῶν μαθηματικῶν ἐπι- οτημῶν. Σ᾽ αὐτὸ κυρίως τὸ ση- μεῖο στηρίξει ὁ καρτεσιανισμὸς τὴν ἀντίθεσή του στὴ σχολαστικὴ φιλοσοφία, Όταν ὅμως θλέπομε ἔτσι τὰ πράγματα, θλέπομε μόνο τὰ µισά. Θὰ δοῦμε, παρατηρεῖ πο- λὺ ὀρθὰ ὁ ]δοῃ, ὅλον τὸν Ὀες- οβτίθς καὶ ὕλη τὴ νεώτερη Φιλο- σοφία, ὅταν ἐξετάσωμε καὶ σὲ πιὰ σημεῖα ἀντιτίθετα. ἢ ξεχωρίζει ἀπὸ τοὺς ἕλληνες μεταφυσικούς. Θὰ ροῦμε τότε ὅτι ὑπάρχει ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἄποψη στὸ Ώεβοατίεβ κάτι τὸ διαφορετικό, τὸ νέο, καί, τὸ σπουδαιότερο, ὅτι αὐτὸ τὸ δια- φορετικὸ καὶ τὸ γέο ὀφείλεται στὴ διεργασία τοῦ λόγου ἀπὸ τὴ Χοι- στιανικὴ πίστη. Μιὰ τέτοια ἔρευνα θὰ ἔδειχνεν, ὅτι ἡ νεώτερη Φφιλο- σοφία ἀπὸ τὸν Ὠεβοβτίθς ὡς τὸν Καπί καὶ πιὸ πέρα εἲς τὸν 19ον αἰῶνα,---γιατὶ ὄχι ὡς σήµερα, θὰ λέγαμε, ὡς τὸν ἆαπες καὶ τὸν ΈετΡρξοη---δὲν θὰ ἦταν ὅτι ἀκρι- θῶς εἶναι ἂν δὲν εἶχαν προηγηθῆ οἱ Χοιστιανικὲς φιλοσοφίες ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνγες ὡς τὴν Αναγέννηση. Θὰ ἴἔδειχνε μὲ ἄλλα λόγια ὅτι στὴν ἐπίδραση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὀφείλει σὲ µεγάλο µέρος ἡ νεώτερη φιλοσοφία µερι- κὲς ἀπὸ τὶς κατευθυντήριες ἀρ- χὲς ποὺ τὴν ἐμπνέουν, Ποιὲς εἶναι αὐτές,. Ἕνας Γάλ- λος φιλόσοφος τῶν ἀρχῶν τοῦ αἷ- ὤνα µας ὁ ἨΗΠαπιθΙη(1) μιλών- τας γιὰ τὸν Ὠεξοατίος εἶπεν: «ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ τοὺς ἀρχαί- ους, σὰ νὰ μὴ ὑπῆρχε τίποτε σχε- δὸν ἀνάμεσα σὲ κείνους καὶ σ’ αὐτόγ.,..». Πῶς ποέπει νὰ ἐγνοί- σωμε, ἐρωτᾶ ὁ («Ἠβοη, αὐτὸ τὸ σχεδόν Τΐ πρέπει νὰ περιλάθωµε δηλαδη µέσα σ᾿ αὐτό Πρέπει, λέγει, πρῶτα πρῶτα νὰ ὑπενθυμί- σωµε τὸν τίτλο τοῦ ἔργου τοῦ Ὠδεοατίθς. «Στοχασμοὶ πάνω στὴ μεταφυσική... ὕπου ἀποδεικνύεται ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἆθανα- σια τῆς ψυχῆς». Οἱ ἀποδείξεις ποὺ δίνει γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θε- οὔ συγγενεύουν ἀπὸ τὶς ἀποδεί- Έεις ποὺ δίνουν ὁ Θωμᾶς ὁ ᾿Ακι- γάτος καὶ ὁ Αὐγουστῖνος, Οὔτε εἶναι ἀδύνατο νὰ δείξωµε τὶ ὀφεί- λει Ἡ καρτεσιανὴ θεωρία γιὰ τὴν ἐλευθερία στοὺς στοχασμοὺς τῶν ΧἈοιστιανῶν Φιλοσόφων γιὰ τὶς σχέσεις τῆς θείας χάριτος καὶ τοῦ αὐτεξουσίου. )Αλλὰ ἀρχεῖ, προσθέτει, νά παρατηρήσωµε ὅτι ὅλο τὸ σύστηµα τοῦ ὈὨκδβσστίας στηρίζεται στὴν ἰδέα ἑνὸς παντο- δυνάµου Θεοῦ, ποὺ κατὰ κάποιο τρόπο δημιουργεῖ µόνος τὸν ἕαι- τό του ποὺ κατὰ μείζονα λόγο δη- μιουργεῖ τὶς αἰώνιες ἀλήῆθειες, ᾱ- χόμη καὶ τὶς µάθηµατιχές, ποὺ δη- μιοιργεῖ τὸ σύμπαν ἀπὺ τὸ τίποτε καὶ τὸ διατηρεῖ στὴ ὕπαρξη μὲ ἀδιάκοπη δηµιουργία κάθε στιγ- μη χωρὶς αὐτὴν τὴν ἁδιάκοπη δηµιουργία, λέγει ὁ Ντεκάρτ,ὅλα τά πράγµατα θὰ Ἑανάπεφταν ἆ- μέσως στὸ μηδέν, στὸ χάος, ἀπὸ τὸ ὑποῖο τὰ ἔφερε στὴ ὕπαρξη ἡ θέληση τοῦ Θεοῦ. (Τὸ τέλος εἰς τὸ ἑπόμενον). (1). Εγελιανός, σπουδαῖος µελε- τητὴς τοῦ ᾿Αριστοτέλη. ή ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΛΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΣΙΜΕΡΟΝ ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ ἰατροῦ. Τοῦ κ. Ἠ. Γ. Α΄. Ὅσοι ἐπέρασαν τὸ 60Όον καὶ τὸ 70ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας των, εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐκτιμήσώωσι καλύτερον τὴν τεραστίαν δια- φορὰν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἔζησαν τὰς τελευταίας δεκαετηρίδας τοῦ περασμένου αἰῶνος, καὶ ἐκείνων, οἵτινες ὥῶσι σήμερον. : Κατὸ τῶς πρὸ 50 καὶ ἐπέ- κεινα ἐτῶν χρόνους κυριαρ- χοῦν αἴσθημα εἰς τοὺς “Ελ- ληνας κατοίκους τῆς Πήσου ῆτο εὐσέθεια. Αὕτη µε- τὰ τοῦ φυσικοῦ αἰσθήματος τῆς πρὸς τὴν Πατρίδα ἀγάπης ἐδημιούργει τοὺς ἁδαμαντί- νους ἐκείνους χαρακτῆρας, οἱ ὁποῖοι παρέµενον ἀλύγιστοι καὶ ἁπτόητοι πρὸ τῶν ἀνθρω- πίνων ἀτυχημάτων καὶ ἐλπί- ζοντες εἰς τὴν βοήθειαν τῆς Θείας Προνοίας, ἀπέθλεπον μὲ αἰσιοδοξίαν εἰς ἕνα καλύ- τερον µέλλον. Οἱ γονεῖς ἐξέτρεφον τὰ τέ- κνα αὐτῶν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» καὶ τὰ τέ- κνα σύμφωνα μὲ τὸν ᾿Ηθικὸν Νόμον εἶχον πρὸ ὀφθαλμῶν τὸ τῆς Γραφῆς «Τίμα τὸν πα- τέρα σου καὶ τὴν µητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα µα- κροχρόνιος ἔσῃ ἐπὶ τῆς γῆς». ᾽Απαραίτητον ἁπόσπασμα τῆς καλῆς καὶ Χριστιανικῆς ἀάνα- τροφῆς ἧτο ἡ τακτικὴ φοίτη- σις εἰς τὰς ἐκκλησίας, ἡ τή- ρησις τῆς νηστείας, ἡ Χριστι- ανικἡ ἐκείνη χαρά, ἥτις ἐπλή- ρου τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώ- πων μικρῶν καὶ μεγάλων κα- τὰ τὰς µεγάλας ἑορτὰς τῆς ᾿ΟὈρθοδόξου ᾿ἘΕκκλησίας. Ὑπῆρχεν ἀκόμη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τὸ αἴσθημα τῆς ἆ- µοιθαίας ἐμπιστοσύνης καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης. “Ὁ- ταν ἥμην μικρὸ παιδὶ καὶ παρ- ηκολούθουν τὰς ἐργασίας τοῦ ἐκ μητρὸς πάππου µου, μοῦ ἔκαμνεν ἐντύπωσιν τὸ γΕΥο- γός, ὅτι ἐδάνειζε τὸν ἕνα καὶ τὸν ἄλλον χωὠρικὸν Χχρυσᾶς λίρας χωρὶς γραμµάτιον καὶ ἐπειδὴ ὁ πάππος µου ῆτο ἐν- τελῶς ἀγράμματος, ἐσημείωνε τὰ δανειζόµενα χρήµατα εἰς µίαν πλάκα ἀνηρτημένην ἐπὶ τοῦ τοίχου μὲ ἱερογλυφικὰ γράμματα, τὰ ὁποῖα ἐσχεδία- ζεν ὁ ἴδιος μὲ τὴν φαντασίαν του. Καὶ ὅλοι οἱ δανειζόµενοι τιµίως καὶ εὐσυνειδήτως ἐπέ- στρεφον τὰ χρήματα ἐκεῖνα, ὅταν εὐκολύνοντο, οἱ περισσό- τεροι κατὰ τοὺς χρόνους τῆς συγκομιδῆς, Τόκους δὲν ἑλάμ- Θανεν ὁ ἀείμνηστος Ἠπάππος µου, ἀλλὰ ὁ δανειζόµενος ἀπὸ αἴσθημα εὐγνωμοσύνης ἔφερε μαξὶ μὲ τὸ ἐπιστρεφόμενον χρῆμα καὶ ἕνα δῶρον, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τρόφιμα. Ἐκπληκτικὸν παράδειγµα τῆς μεταξὺ τῶν συναλλαττομέ- νων ἐμπιστοσύνης εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς, τὸ ὁποῖον συνέδη καὶ εἰς ἐμὲ τὸν ἴδιον, κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς ἑξασκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός µου. ἛἝνας καβικός, ἀπὸ τὸ Ἠπροάστειον Παλλουριώτισσαν, παρουσιά- σθη µίαν ἡμέραν εἰς τὸ ἰα- τρεῖόν µου καὶ μοῦ ἐπρότεινε νὰ μοῦ πωλήσῃ µίαν ἕκτασιν γῆς 4 στρεμμάτων κυπρια- κῶν παρὰ τὴν σημερινὴν Δη- μοτικἡὴν ἀγορὰν τοῦ Αγίου ᾽Αντωνίου ἀντὶ 40 ἀγγλικῶν λιρῶν. «Πάρε το ἰατρέ» μοῦ εἶπε «γιὰ νὰ μὴν τὸ δώσω εἰς ἀλλόθρησκον καὶ ξένον, διότι γνωρίζω τὴν οἰκογένειάν σου», «ἜἜχεις δίκαιον, θκὲ Γεωργῆ» τοῦ εἶπα «ἀλλὰ δὲν ἔχω χρή- µατα. Μόλις ἦλθα ἀπὸ τὰς ᾿Αθήνας καὶ εἶμαι χρεώμένος». «Μὴν στενοχωριέσαι γιατρέ µου» εἶπε «δὲν θέλω πρὸς τὸ παρὸν τὲς 40 λίρες οὔτε γραμµάτιον, οὔτε τόκους. Μό- νον νὰ μοῦ δώσῃς ἕνα «δευ- τεροῦδιν» καὶ νὰ μοῦ δίδῃς κάθε µῆνα τρεῖς λίρες, ὅσον γιὰ νὰ περνῶ». «Σύμφωνου τοῦ εἶπα ἐκάμαμεν θερµμἠν Χειραψίαν. Τὴν ἑπομένην ἐνομιμοποίησε τὸ ἐν λόγῳ κτῆμα ἐπ᾽ ὀνόματί µου καὶ ἐξώφλησα τὸ χρέος µου κατὰ δόσεις. Διὰ τὰ συνοικέσια ἐγίνοντο τὰ ἰσχύοντα κατὰ τοὺς Όμη- ρικοὺς καὶ τοὺς κλασσικοὺς Ἀρόνους. Εἰς τὸ ἀρχαῖον ἑλ- ληνικὸν δρᾶμα «᾿Ανδρομάχη» τοῦ Εὐρυπίδου, ὁ τραγικὸς ποιητὴς παρουσιάζει τὴν Ἑρ- µιόνην νὰ λέγῃ: καὶ «Βυμφευμάτων μὲν τῶν ἐμῶν πατὴρ ἐμὸς µέριµναν ἕξει κι οὐκ ἐμὸν κρίνειν τάδε». Διὰ τοὺς Ὑάμους µου θὰ Φροντίσῃ ὁ πατέρας µου’ δὲν εἶναι ἔργον ἰδικόν µου νὰ κρί- νω δι’ αὐτά. Καὶ ἐν Κύπρῳ πρό τινων ἀκόμη δεκαετηρίδων τὸ ἴδιον σύστημα ἐπεκράτει. Οἱ γάμοι ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας ἐγί- νοντο εὐτυχέστατοι. Διότι ἡ κόρη σκεπτοµένη, ὅτι οἱ Ὑο- νεις της, ἔχοντες τὴν πεῖραν τῆς ζωῆς καὶ πᾶσαν στοργήν, θά ἐξέλεγον δι αὐτὴν ὡς σύ- ζυγον, τὸν ἔχοντα τὰ µεγαλύ- τερα ἠθικὰ προσόντα. Καὶ ἀμφότεροι οἱ σύζυγοι ἀφιερω- µένοι ἐξ ὁλοκλήρου ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον ἐπεδίδοντο μετ ἆ- Φοσιώσεως εἰς τὴν ἀνατροφὴν των τέκνων των. Τὰ διαζύγια ἦσαν τότε σχεδὸν ἀδύνατα. Ἡ παρεµπόδισις τῆς τεκνοποιίας ἐθεωρεῖτο µεγάλο ἁμάρτημα. Τὰ παιδιὰ καὶ οἱ νέοι εἶχον πρὸς τοὺς πρεσθυτέρους των τον µεγαλύτερον σεθασμὸν καὶ ἐφέροντο πρὸς αὐτούς, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, μὲ εὐλάθειαν καὶ εὐπείθειαν. ως ᾱ χρόνον τῆς κατο- ς τῆς σου ὑπὸ τῆς ᾽Αγ- ο μαι αν τὴν δ΄ ρω ΠΕΜΠΤΗ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1954 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ο. 3 ΛΟΎ:Δ ΝΤΑΓΚΛΑΣ Τον --'Αν δεῖ τίποτα ἀντικανο- νικό, γιέ µου, θὰ σ᾿ τὸ πεῖ. --Ποιός νάᾶναι ἄραγε αὐτός ἔκανε ὁ Μάρκελλος δείχνον- τας μὲ τὸ κεφάλι του ἕναν ἔφ- ιππο νέο ποὺ μόλις εἶχε στρί- ψει ἀπ᾿ τὴν Αὐρηλία ὁδό. Χμ, µεγάλη µας τιµή... Εἶναι ὁ Κόϊντος, ὁ νεώτερος γιὸς τοῦ Τούσκου. Ἔμαθα πὼς ὁ Πρίγ- κιψ τὸν βλέπει συχνὰ τώρα τε- λευταῖα. , Ὁ νεαρὸς χιλίαρχος, ποὺ πίσω του ἐρχόταν ἕνας ΚΟµ- ψὸς ὑπασπιστής, ἔφερε τ ἅλο- Υό του μὲ ὁρμὴ πρὸς το μέ ρος τους καί, χωρὶς νά χαι- ρετήσει, τράθηξε ἀπ᾿ τὴ ζώνη τοῦ μανδύα του μιὰν ἐπίχρυ- ση κυλινδρικὴ µεµθρανη. --Έχω διαταγἡ ἀπ’ τὴν Αὐ- τοῦ Ὑψηλότητα τὸν Πρίγκιπα Γάϊο, φώναξε ἁλαζονικά, νὰ παραδώσω αὐτὸ τὸ µήνυμα στὰ χέρια τοῦ Χιλιάρχου Μαρ: κέλλου Λουκανίου Γαλλίωνος, Κι ὁ ὑπασπιστής, ποὺ εἶχε στὸ μεταξὺ κατεθεῖ ἀπ τ ᾱ- λογό του, ἀνέδηκε τὰ σκαλιὰ κο ἔδωσε τὴ µεµθράνη. -Ἡ Αὐτοῦ Ὑψηλότης κα λὰ θἄᾶκανε νὰ Χρησιμοποςς ἀγγελιοφόρους μὲ καλύτερους ποσα ᾗτε ἀργὰ ὁ Μάρκελ- λος. Περιμένετε µήπως ἁπάν: σοι αὐτοκρατορικὲς διατα- γὲς ζητοῦν ὑπακοὴ-- ὄχι ἁπαν- τήσεις | φώναξε ὁ Κόϊντος, , Καὶ κεντρίζοντας ἄγρια τ ἄλογό του, ἔκαμε ἀμέσως µε: ταθολή, μὲ τὴ συνοδεία τοῦ δουλικοῦ ὑπασπιστῃῆ του. --Ὁ Γάϊος δὲν ἄργησε διό- λου ν᾿ ἀντιδράσει, εἶπε ὁ συγ- κλητικός. ) . Τὸ πρόσωπὸὀ του ἔδειξε ἱκα” νοποίηση ὅταν εἶδε πὼς τά χέρια τοῦ γιοῦ του δὲν ἔτρε: µαν διόλου καὶ πὠς ἔθγαλε ψυχραιµότατα τὸ ἐγχειρίδιό του κι ἔσκισε τὸ βουλοκέρι. Ὁ Μάρκελλος ξετύλιξε τὸ µε γαλόσχηµο ἔγγραφο καὶ τὸ κράτησε ἔτσι ποὺ νὰ µπορεί γὰ τὸ διαθάζει κι ὁ πατέρας του. Ὁ Γαλλίων τὸ διάθασε δυνατά, μὲ ξυστὴ χαμηλἠ φώ- γή: ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΓΑΙΟΣ ΔΡΟΥΣΟΣ ΑΓΡΙΠΑΣ πρὸς ΤΟΝ ΧΙΑΙΑΡΧΟ ΜΑΡΚΕΊ- 0 ΔΟΣΥΚΑΝΙΟ ΓΑΔΑΙΩΝΑ ΧΑΙΡΕΙΝ ἵἩ ἀνδρεία ἑνὸς Χιλιάρχου δὲν εἶναι σωστὸ νὰ σπαταλιέται στὶς αἴθουσες τῶν συμποσίων. Θἄταν καλύτερο νὰ ὑπηρετεῖ τὴν Αὐτοκρατορία σὲ θέσεις ὅπου τὸ ἀτρόμητο θάρρος ἐκτιμᾶται κι’ ὑπολογίζεται στὴν πραγματική τον ἀξία- 'Ο χιλίαρχος Μάρκελ- Ίος Δουκάνιος ΓΓαλλίων διατάσ- αεται νὰ παρουσιαστεῖ, πρὶν ἀπ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, στὸ μέγαρο τοῦ Πρώτου 'Ὑπάτου Ἡ. ἹΚορ- νηλίου Καπίτωνος καὶ νὰ πάρει τὴν ἐντολή του. , ὍὉ µΜάρκελλος τύλιδε . τὴ µεμόράνη, τὴν ἔδωσε ἀδιάφο- ρα τοῦ Δημητρίου, ποὺ τὴν ἔχωσε μὲς στὸ χιτώνα του, καὶ γύρισε πρὸς τὸν πατέρα του: , --Ἔχουμε µπροστά µας ὅ- σον καιρὸ θέλουμε γιὰ νὰ πᾶ- µε νὰ ἰδοῦμε τ᾽ ἄλογα τοῦ Ισμαήλ! ὍὉ συγκλητικὸς ὄὕψωσε πε- ῥρίφανα τὴν πλάτη του, ἔκαμε τοῦ γιοῦ του μιὰ μικρὴ ὑπό- κλιση γεμάτη σεθασµὀ, καὶ κατέθηκε ἀργὰ τὰ μµαρμαρέ- για σκαλιά. Παίρνοντας ἔπει- τα τὰ χαλινάρια, ἀνέθηκε στὸ ζώηρὸ μαῦρο του ἄλογο. Ὁ Μάρκελλος ἔκαμε νόηµα τοῦ Δημητρίου. , --Ἱ' ἄκουσες αὐτὸ τὸ µή- γυµα εἶπε ἀπότομα. --Αν Ἆταν µυστικὀ, ὄχι, κύριε, ἀπήντησε ὁ Δημήτριος. --ἘΕγὼ φταίω γιὰ ὅλα, εἷ- πε ὁ Μρκελλος. Δὲ θὰ σὲ δια- τάξω νὰ βηοκωωμέέεις τὴ ζωή σου. Εἶσαι ἐλεύθερος ν᾿ ἀποφασίσεις ἂν θἀ..... --θὰ ρθῶ µαζί σας! εἶπε ὁ Δημήτριος, νο καλά. Φρόντισε νὰ ἑτοιμάσεις τὰ πράµατά µου. Καὶ κοίταξε νὰ πάρεις καὶ τὰ δικά σου. ὍὉ Μάρκελλος ἄρχισε νὰ κατεθαίνει τὰ σκαλιά, ἔπειτα ὅμως γύρισε κι’ εἶπε σοθαρά: -Πηγαίνεις στὸ θάνατό σου, νὰ τὸ ξέρεις! -“Μάλιστα, κύριε, εἶπε ὁ Δη: µήτριος θὰ σᾶς χρειαστοῦν βαρύτερα πέδιλα. Θέλετε νὰ σᾶς τὰ ἑτοιμάσω -- Ναΐ, πάρε καὶ μερικά ζευγάρια καὶ γιὰ σένα. Πὲς τοῦ Μάρσιπου νὰ σοῦ δώσει λεφτά. ἜἜπειτα ἀπὸ ζωηρὸ καλπα- σμὸ πάνω στὴν κόκκινη φορά- δα, ποὺ ἀνυπομονοῦσε νὰ φτά- σει τὸ συντροφό της, ὁ Μάρ- κελλος στάθηκε πλάϊ στὸ συγ- κλητικό, κι’ ἔδαλαν κι’ οἱ δυὸ τ᾽ ἄλογά τους νὰ περπατή- σουν ἀργότερα. -Στάθηκα νὰ πῶ δυὸ λό- για τοῦ Δημητρίου. Θὰ τὸν πάρω µαζί µου. -Καὶ βέδαια| --Τοῦ εἶπα νὰ ἀποφασίσει αὐτός, -Ἔκαμες πολὺ καλά! -Τοῦ εἶπα πὼς ἴσως νὰ μὴ γυρίσει ζωντανός. --Ίσως, ἔκαμε ὁ συγκλητι- κός, κατσουφιάζοντας. Πάντως ὅμως μπορεῖς νᾶσαι βέδαιος πὼς ἀποκλείεται νὰ γυρίσει πίσω μοναχός του. -Ὅ Δημήτριος εἶναι πολὺ καθωσπρέπει ἄνθρωπος -γιὰ δοῦλος! παρατήρησε ὁ Μάρ: κελλος, ὍὉ συγκλητικὸς δὲ βιάστη- κε ν᾿ ἁπαντήσει, μὰ τὸ αὐστη- ρό του πρόσωπο καὶ τὸ τεντω- µένο του σαγόνι ἔδειχναν βα- θειὰ συλλογή. -Γιέ µου, εἶπε τέλος, κοι- τάζοντας σκυθρωπὰ πέρα στὸ Ὀρόμο, λίγοι ἄνθρωποι στὴ Σύγκλητο ἔχουν τὸ μυαλὸ καὶ τὴν ἀνδρεία τοῦ Δημητρίου. Ἔόδαλε τ᾽ ἄλογό του νὰ περπατήσει ἀκόμα πιὸ :σιγά, κι’ ἐξακολούθησε: -ὍὉ Δημήτριος εἶναι πολὺ καθωσπρέπει γιὰ δοῦλος, ἔ Κι ὅμως! Τὸ γεγονὸς ὅτι εἷ- ναι δοῦλος δὲν σηµαίνει διό- λου ὅτι ὅσα σκέπτεται, ὅσα λέει, ὅσα κάνει εἶναι ἀσήμαν- τα. Κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς µέ- ρες, οἱ δοῦλοι θὰ ρίξουν αὖ- τὴν τὴ σάπια κυθέρνηση! Θὰ τὄκαναν αὔριο κιόλας, ἂν ἢ- ταν ὀργανωμένοι. Θὰ νόμιζε κανεὶς πὼς ἡ κοινή τους ἐπι- θυµία γιὰ ἐλευθερία ἔπρεπε νὰ τοὺς εἶχε ἑνώσει, μὰ φαί- γεται πὼς αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θέλουν πε- ρισσότερην ἐλευθερία ἀπ ὅ- σην ἔχουν. ᾿Εκεῖνο ποὺ λείπει ἁπ᾿ τοὺς ρωμαίους δούλους εἶναι ἡ ἡγεσία. Μὰ θἀ ρθεῖ κι αὐτὸ μὲ τὸν καιρό. Θὰ τὸ δεῖς | Επειτ) ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν κατα- πληκτικὴ δήλωση, ὁ συγκλη- τικὸς ἔμεινε τόσην ὥρα ἁμί- λητος, ποὺ ὁ Μάρκελλος νό- µισε πὼς ἔπρεπε κάτι νὰ πεῖ. --Ποτὲ ἄλλοτε δὲ σᾶς ἄκου- σα νὰ ἐκφράζετε αὐτὴ τὴ γνώµη, πατέρα! Πιστεύετε πὼς θὰ γίνει ἐξέγερση τῶν δούλων --Δὲν ἔχει πάρει ἀκόμα συγ- κεκριµένη µορφή, ἀπάντησε ὁ Γαλλίων. Δὲν ἔχει ἀκόμα ὁρ- γανωθεῖ. Μὰ κάποια µέρα θὰ πάρει ἕνα σχῆμα. Θὰ ὁλοκλη- ρωθεῖ, Θ᾽ ἀποκτήσει ἀρχηγό, σκοπό, λάθαρα καὶ συνθήµα- τα. Τὰ τρία τέταρτα τῶν κα- τοίκων αὐτῆς τῆς πολιτείας εἴτε ὑπῆρξαν εἴτε εἶναι σήµε- ρα δοῦλοι,. Κάθε µέρα τὰ ἐκ- στρατευτικάἀ µας σώματα ἔρ- χονται μὲ καινούργιες καρα- θιές. Θὰ χρειάζονταν πολὺ πο- νηρὴ κυθέρνηση γιὰ νὰ κρα- τήσει ὁπόδουλη μιὰ δόναµη τριπλασία ἀπ᾿ τὴ δική της. Κοίταξε ὅμως τὴν κυθέρνησή μας! Ἕνα μηδενικό! Καμιὰ ἠθικὴ ρώμη] ]κανοποιημένη ἀπὸ τὴν πολυτέλειά της, τὴ νωχέλεια, τὴν αἰσχρότητά της, τὶς σπάταλες παμπές της πρὸς τιμὴν τῶν ἀνοήτων θεῶν της, βρίσκεται στὰ χέρια ἑνὸς γε- ρο--κρονόληρου κι’ ἑνὸς µέ- θυσου καὶ τιποτένιου! Γι’ αὐ- τό, Υιέ µου, ἡ Ρώμη εἶναι κα- ταδικασµένη! Δὲ ριψοκινδυ- νεύω φυσικὰ νὰ προφητέψω πὀτε καὶ πῶς θὰ ρθεῖ ἡ Βέμε- ση--πάντως ὅμως δὲ θ᾽ ἀργή- σει πολύ. Ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐὗτο- κρατορία εἶναι πολὺ ἀδύνατη καὶ διεφθαρµένη γιὰ νὰ ἐπιζή- ! σει ΟΣΟΡΝΜΑΙΟΣ. ΚΑΠΙΤΩΗ δὲν ἦταν ἐκεῖ, ὅταν ὁ Μάρ- κελλος πέρασε στὶς τρεῖς νὰ μάθει τί τοῦ εἶχε ἑτοιμάσει ὁ Γάϊος. Αὐτὸ ἦταν παράξενο, καὶ δὲν προμηνοῦσε τίποτα καλό. Ἡ ἐπιδεικτικὴ ἀπουσία τοῦ Πρώτου Ὑπάτου καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶχε ἀφήσει στὴ θέση του ἕνα νεαρὸ κατώτερο ὑπάλληλο, ἔδειχναν καθαρὰ πὼς ὁ Καπίτων ἤθελε ν᾿ ἄπο- φύγει τὴ δυσάρεστη συνάντη- μὲ τὸ γιὸ τοῦ ἀχώριστου φίλου του. Ὁ Γαλλίων κι ὁ γιός του εἶχαν περάσει πρῶτα ἀπ’ τὸ στρατόπεδο τοῦ ᾿Ισμαήλ, ὅπου ὁ συγκλητικὸς εἶχε ἀποφασί- σε νὰ μὴν ἀγοράσει τὶς ἴσπα- νικὲς φοράδες στὴν ὑπέρογκη τιμὴ ποὺ τοῦχε ζητήσει ὅ φι- λάργυρος γερο-Σύρος. Ηταν ὅμως φανερὸ ὅτι τὰ γεγονότα τῆς ἡμέρας εἶχαν μειώσει πο- λὺ τὸ ἐνδιαφέρον του Υί αὖ: τὴν τὴ συναλλαγή. Ὁ συγκλητικὸς ἦταν ἆπορ: ροφηµένος ἀπὸ τοὺς διαφόρους ὑπολογισμούς του σχετικα με τὸν Κορνήλιο. Αν κάποιος στὴ Ρώμη μποροῦσε να µετρι- τν, τῶν Ὀιορισμά μὲ τὸν ὁποῖ- ον ἤθελε ὁ Γάΐϊος νὰ τιμωρήσει τὸ γιό του, αὐτὸς ἦταν ὁ Δι: οικητὴς τῆς Φρουρᾶς τῶν Πραιτωριανῶν και Πρῶτος Ὕπατος, ποὺ εἶχε τεράστια δύναµη στὸ ζήτημα τῶν διορι σμῶν. Γεμάτος ἀναμνήσεις καὶ μὲ κάπως ἀπαισιόδοξη διάθεση, ὁ Γαλλίων εἰχε ἀρχίσει νὰ δι- ηγεῖται τοῦ γιοῦ του τὴ θλιδε: ἡ ἱστορία ποὺ ἤξεραν κι οἱ υό τους ἀπ᾿ εν ττὸ απθπαν ὁ ἄπος τῆς Φρουρᾶς τῶν Πραι- ριανῶν. Ὁ. Μάρκελλος τὴν ἄκουγε καὶ τὴν ξανάκουγε ἀπὸ μικρὸ παιδί. Σὰ νὰ μὴν τὴν εἶχε ποτὲ ξαναπεῖ στὸ γι του, ὁ συγκλητικὸς εἶχε άνα- τρέξει στὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Ὁ- ούλιος Καΐσαρ εἶχε δηµιουρ- γήσει αὐτὴ τὴν ὀργάνώση γιὰ τὴν ἀσφάλειά του. Ολοι οἱ Πραιτωριανοὶ ἦταν διαλεκτοὶ ἄντρες ποὺ εἶχαν διακριθεῖ γιὰ διάφορες τολμηρὲς πρός [ξεις. Ὅσο κυλοῦσαν τὰ χρὺ- ἵνια, οἱ παραδόσεις τῆς Φρου- τρᾶς γίνονταν ὅλο καὶ πλούσι- ες. Εἶχε κτιστεὶ ἕνα µεγαλό- 'πρεπο μουσεῖο γιά νά στεγά- ἴσει τὰ πολεμικά της τρὀπαία, |καὶ στὸν τεράστιο προθάλαμό ἵπου εἶχαν ἐντοιχιστει μπροῦν) |τζινες καὶ μαρμάρινες ἔπιγρα- ώς δν ἀποθανάτιζαν τὰ ἂν- δραγαθήµατα τῶν ἡρώων της. Τὸ νὰ γίνει κανεὶς µέλος τῆς ο. -------ᾱ--ᾱ-----ἷ------ᾱο-]---]--ἷ-ὖ ΘΕΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΔΑΥΊΥΔ ΙΨΑΛΜΟΣ κδθ’. Ποιµένας µου εἶναι ὁ Κύριος σὲ τί θὰ στερηθῶ Αὐτός σὲ τόπο χλοερὸ μ’ ἔχει χειραγωγήσῃ, σὲ κρύα δρυσούλα ἀξένιαστο μὲ πῆρε ν᾿ ἀνασάνω. Καὶ τὴ ψυχή µου ὁδηγᾶ νὰ μὴ παραστρατήση. Ἡ ἀγάπη του μὲ φέρνει ἐμπρὸς στὸ φῶς στὴν καλω- Κι ἂν μὲ τὰ μαῦρα του φτερὰ ὁ κίνδυνος μ᾿ ἀγγίξει μμ δὲν ἔχω στὴ καρδιά, γιατ’ εἶναι αὐτὸς µαζύ µου. ἰς τὸ ραξδί σου, ὢ Κύριε, θρίσκω χαρὰ καὶ ἐλπίδα. Πλούσιο τραπέζι μοῦ ἔστησες ἄντικρυ στοὺς ἐχθρούς Σὺ τὸ κεφάλι µου ἔλουσες μὲ μυρωμένο λάδι, κι᾿ ἀπὸ τὸ θεῖο σου κρασὶ μὲ µέθυσες, Θεέ µου. Μὲς στῆς ζωῆς µου τὸ στρατὶ θὰ σ᾿ ἔχω σύντροφό µου. Καὶ πάντοτε τὸν Οἶκον σου θὲ νἄχω κατοικία. ᾿Απόδοσις “Ἱεροδιακόνου ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΔΕΡΑ οσο [σύνη. ἴμου, ΠΜ ΜΗ ΙΔΙΜΙ ΜΝΚΙΙ Μἱ ΜΙΙΠΙΙ ΜΗ ΗΙΚΗΤΝΙ ΛΗΗΙΗΙ: Β΄ (Τελευταῖον.) Ο Ετ, Ἡ, Ἐοτείετ (Βοχια]θ- ΩΚ απά βεχια]ραάαρορί]ς 1952 σελ. 116) λέγει τὰ ἀκόλουθα. «Ἡ ἐξάπλωσις τῆς ψυχαναλύσεως ἆ- κριθῶς εἰς κύκλους ἀνθρώπων ψυ- Χνκῶς Ἑεροιζωμένων ἀποδειχνύει, ὅτι πανταχοῦ, ὅπου καταστρέφε- ται... ἵερόν τι τῆς θρησκείας, κατ’ ἀνάγκην κτίζεται θεραπευτήριον γευρώσεων.». Ἐκ τοῦ καθ’ ἑκάστην δὲ ἐκ τῶν πραγμάτων ἐγισχυμένου κύρους τοῦ γεγογότος τούτου ὀψείλει τις γὰ συµπεράνῃ, ὅτι ἔμφυτος εἶναι Ἡ Ἀλίσις τοῦ ἀνθρώπου πρὺς τὰ μεταφυσικἀ (θρησκευτικἀ) ξητή- µατα καὶ ἡ ἠθικὴ συνείδῃσις. (1) Εὶς τὸ αὐτὸ συμπέρασμα κατα- λήγουν καὶ αἱ τῇῃ δοηθείᾳ τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους νῦν ἀχρι- θέστεραι γινόµεναι ἔρευναι τῆς ὁμαδικῆς (ἢ καὶ ψυχολογίας τῶν λαῶν καλουμένης) ΨΜψυχολογίας. Οὕτω π.χ. εἷς τῶν ἐπιφανεστάτων συγχρόνων ἐκπροσώπων τῆς ψι- χολογίας ταύτης, ὁ Ν1γ Ηεῖ]- Ρ86Ν λέγει (2) τὰ ἀκόλουθα: «Εἰς τὰ πρωταρχικώτατα ἆγαθά, ἅτι- να κατέχει ὁ ἄνθρωπος ὡς εἶδος Βιολογικόν, ἀνήκει τὸ θίωµα τῶν ἀνωτέρων δυνάµεων, αἴἵτινες ἵ- στανται πέρα τοῦ αἰσθητοῦ κὀ- σμου, πέρα τῶν καθημερινῶν πραγμάτων κ.λ.π. Συμφώγως πρὸς τὴν ἑνότητα τοῦ προσώπου ἥτις διακρίνει τὸν µὴ διεστραµ- µέγον διὰ τῆς παιδείας ἄνθρωπον, κέντρον τοῦ λεχθέντος βιώματος εἶναι ἡ πρακτικὴ συνδιαλλα- γἡ πρὸς τὰς δυνάµεις ἐχείνας. Εἰς τὰ πρωταρχικὰ ὡσαύτως κτήµατα τοῦ ἀνθρώπου ἀνήκει ἡ πρόθυμος ἐπιταγὴ εἷἲς ἐντολὰς καὶ ἡ συμφώνως πρὸς αὐτὰς ἀνάληψις καθηκόντων ἅτινα κατὰ τὰς περιστάσεις κατευθύνονται ἐναγ- τίον τῶν διεγέρσεων τῶν ὁρμῶν, περιορίζουν, καταδαµάξουν, ἐνίοτε δὲ καὶ ἐν- τελῶς µκαταπνίγουν αὐτάς. Ἡ πρωταρχικὴ αὕτη ἠθικότης Χ.λιπ.» Τῷ ὄντι ὁ ἄνθρώπος γεν- γᾶται µεταφυσικός. Οὐδεὶς ὑπάρχει ἄνθρωπος, πλὴν τῶν κατὰ τὴν κυρίαν σηµασίαν τῆς λέξεως ἐκφύλων, εἴτε ἀπολί- τιστος εἶναι οὗτος εἶτε πεπολιτι- σµέγος, εἴτε ἀγράμματος εἴτε 6α- θὺς ἐπιστήμων, ὃν δὲν ἀπησχόλη- σάν ποτε σοθαρῶς τὰ ζητήματα περὶ χόσμου ἄλλου πλὴν τοῦ αἰ- σθητοῦ, περὶ ἀθανασίας καὶ περὶ Θεοῦ. Τὰ μεταφυσικἁ προθλήμα- τα, ἂν ἁπλῶς ὑπάρχει τι «καθ’ ἑ- αυτό», δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τί- θενται δευτερογενῶς ἐξ ἀποδεί- Ἑεως κατὰ τὴν πυρίαν τῆς λέξε- ως ταύτης ἔννοιαν, ἐκ συνειδητῆς δηλαδὴ χρήσεως αὐστηρῶν κατὰ τοὺς γόµους τῆς λογικῆς συλλο- γισμῶν, ἀλλ’ ἁπλῶς γίνονται οἵ- κοθεν συνειδητά. Μετὰ δὲ τοῦτο ἡ μεταφυσικὴ ἔρεννα, ἂν θὲλῃ νὰ εἶναι τῷ ὄντι ἐπιστημονική, ὀφεί- λεν νὰ ἐπιδιώκῃ τὴν λύσιν αὐτῶν κατ’ αὐστηρὰν λογικὴν διανόησιν ὁρμωμένη ἐξ ἀπηκριδωμένων ἐ- ρευνηµάτων τῶν ἐμπειρικῶν ἔπι- στημῶν. Διὰ δὲ τοῦτο, ὅὕσοι τῶν ἐκπροσώπων τῆς Φιλοσοφίας ἆ- πορρίπτουν τὴν µεταφνσικήν, ἆ- σχολοῦνται ὅμως σοθαρώτατα πε- οἱ τὰ ζητήματα ταῦτα, ἵνα ὅμως, ὡς φαντάξονται, καταδείξουν τὴν ἀνυπαοξίαν αὐτῶν. Οὕτω δέ, ἀν- τιφάσκοντες πρὸς ἑαυτούς, ἀἆνα- γνωρίζουν ἔργῳ τὴν ὕπαρξίν των. ἸΑλλ᾽ εἶναι θέδαιον, ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ ἀπώθησις αὐτῶν εἰς τὸ ἀσυνείδητον, ὁὀπόθεν ἀπροσφόρως δρῶντα διαταράσσουν τὴν ψυχι- κἩν (καὶ τὴν σωματικὴν πλει- στάκις) ὑγείαν καὶ γεννοῦν τὴν µεγαλυτέραν γοητήὴν κακοδαιµονί- αν. Πλὴν δὲ τῶν διδαγµάτων τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους καὶ τῶν διδαγµάτων τῆς ὁμαδικῆς ψύχολο- γίας, κατὰ τὰ ὁποῖα ἔμφυτος εἶναι Ἡ µεταφυσικότης τοῦ ἀνθρώπου, ἔχομεν σήμερον διδάγματα τῶν ἐμπειρικῶν ἐπιστημῶν εὐνοοῦντα τὴν ἀναγνώρισιν τῶν μεταφνσικῶν ζητημάτων, καὶ τὴν ἀκραιφνῶς ἐπιστημονιί- κἢν αὐτῶν διαπραγµάτευσιν. Κατὰ τὴν 18ην καὶ 19ην ἕκα- ὁ ἱτονταετίαν ἐπεκράτει εἰς πολλοὺς ἄλογος, ὡς λαμπρῶς κατεδείχθη ἀπὸ τοῦ 1914 καὶ ἑξῆς, βεθαιό- της περὶ μεγάλης ὑπὸ ἔποψιν πο- λιτισμοῦ προόδου καὶ ἀπεριόρι- Ἱ]στος (κατὰ βάθος ἀνατιολόγη- τος) αἰσιοφροσύνη, ἐθεωρεῖτο δὲ βέδαιαν, ὅτι ἡ ἐπιστήμη ὤφειλεν ἀναγκαίως νὰ διάχειται ἐχθρικῶς πρὸς τὴν µμεταφυσικήν καὶ τὴν θρησκεία. ΣΑπὸ τοῦ τέλους ὅμως τῆς 19ης ἑκατονταετίας µάλιστα δὲ κατὰ τὴν 90ην συντελεῖται οιζικἡ µετα- 1.Ιδε Σ. Καλλιάφα: α) Τὸ περὶ θρησκευτικοῦ συμπλέγματος κεφάλαι- ον τοῦ βιθλίου «ἨΜυχολογία τοῦ Βά- θους» 1950. β) «Τὸ περὶ ψυχῆς πρό- 6ληµαν 1951. 2. α) Ὀρογείοιί αδρες ἁῑο Ἠε]ὶ- Εἶαπς ΡΗγολο]οβίο 1939. Ὁ) ες (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) Μ{ΔβοΊ1ιο8, 1947 (σελ. 85). Τοῦ κ. Σ. ΚΑΛΛΙΑΦΑ θολή. Δύο δηλαδη ἐκ τῶν τριῶν θεμελιωδῶν ἐμπειρικῶν ἐπιστη- μῶν, ἢ βιολογία καὶ ἡ ψυχολογία, περιορίσασαι τὸ ἀπόλυτον γκῦρος τῆς μεταφυσικῆς αἰτιότητος εἰς τὰ συµθαίνοντα περὶ τὴν ἅἄθιον ὕλην, εἰσάγουν ἀντ᾽ αὐτῆς πρὺς ἑρμηνείαν τῶν θιολογικῶν καὶ Ψυχολογικῶν φαινομένων τὴν αἰτιότητα τοῦ ὅλου, Οὐδεὶς σήµερον ὑπάρχει ἄξιος λόγου βιολόγος καὶ ἄξιος λόγου ψυχολόγος ὅστις δὲν παραδέχεται ὅτι τὰ διολογικἁ καὶ τὰ ψυχολο- γικὰ φαινόμενα εἶναι ἀδύνατον γὰ εὑρίσκονται μηχανικῶς, εἰ καὶ ὀλίγιστοί τινες δὲν προθαίνουν εἰς τελικὴν ἑρμηνείαν ἐκ δισταγμοῦ, ὅστις τὰς ρίζας αὐτοῦ εἰς τὴν µέχρι πρό τινος γενικῶς παραδε- δεγµένην μηχανικὴν αὐτῶν ἀντί- ληψιν. Οὔτε ἡ Καλουμένη Δαρθίνειος θεωρία κατὰ τὸ κυριώτατον αὖ- τῆς µέρος, τὸ ἑρμηνευτικόν, οὔ- τε ἢ συνειρμικὴ ψυχολογία, ἡ ψυ- χολογία ἡ κατασκευάζουσα τὸν ψυχικὸν βίον ἐξ ἁπλοῦ συνειρμοῦ ψυχικῶν στοιχείων, λαμθανομένων καθ’ ἑαυτά, ἔχουν πλέον κῦρος. (1) ”Αλλ’ ἡ αἰτιότης τοῦ ὅὕλου ἄγει πρὸς ἑρμηνείαν τῶν βιολογικῶν καὶ τῶν ψυχικῶν Φαινομένων εἰς τὴν ἀναγνώρισιν παρὰ τοὺς ἆᾱ- κραιφνῶς μηχανικοὺς (ὑλικοὺς) πράγοντας Ἀχαὶ ἑτέρου παράγον- τος, στις ἔργον ἔχει νὰ κανονί- ζῃ κατὰ σχέδιον τὴν ἐνέργειαν ταύτην. Οὗτος δὲ λογικῶς θεω- ρούμεγος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νο- ῆται ὡς μηχανικὺς (ὑλικός). Οὔὗ- τος ὀφείλει γἁ νοῆται ὡς µὴ µτ- χανικός, ὡς ἄὔλος. Τοιουτοτρόπως αἱ δύο αὗτα, :ἐμπειρικαὶ ἐπιστῆμαι ὁδηγοῦν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὴν θέσιν τῶν µεταφυ- ισικῶν ζητημάτων καὶ προσάγουν ἐγδείξεις ἀξίας λόγου περὶ τῆς πιθανωτέρας θετικῆς αὐτῶν λύσεως, Ἡ φιλοσοφικὴ διανόησις στρέ- Φεται νῦν ἐκ νέου πρὸς τὰ µετα- φυσικά --- θρησκευτικἁ προθλήµα- τα. Οὕτω π.χ. ὁ Ἐά. ρταηβεν εἰς τὸ λίαν γνωστὸν σύγγραμμα αὐτοῦ «Ιμερεηξίοιππθη» ἀποδίδει τὴν ὑψίστην ἀξίαν εἰς τὸν θρη- σχευτικὸν τρόπον ζωῆς, 'Ὁ δὲ ἑ- πιφανέστατος τῶν θιολόγων καὶ φιλοσόφων τοῦ αἰῶνος ἡμῶν, ὁ Ἡ. Ὀτίθςο], εἰς ἕν τῶν σπουδαι- οτάτων συγγραμμάτων αὐτοῦ νυν πκμοβκοϊς]ε[ιτο’’ ἀγενδοιά- στως ἀποφαίγεται, ὅτι ἡ δασιλεί- α τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸ θαθύτα- τον νόηµα οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κό- σµου τούτου». Βὶς τὰ μεταφυσικὰ προθλήµατα ἄγουν, ὡς οητῶς ὑπ αὐτῶν ὅμο- λογεῖται, αἱ διδασναλίαι καὶ ἄλ- λων ἐπιφανῶν τοῦ ο0οῦ αἰῶνος βιολόγων, ψυχολόγων καὶ Φφιλο- σόφωγ, οἷον αἱ τῶν Ἠ. Ἁυπάς, Ἡ. ΒΘ6ΥΡΒΟΗ, Θ. Ῥορέα, Ἁ). απιθς Ὀεσκα], Βεοπεσ, Θ6ῥρεπαηη, ἘἨείηκε, ΑΙΟΥ5, ἆαθπβσἩΠ, /επ2] χ.ᾶ. ρὸς τούτοις περὶ τῆς ἀπό τι- γος ἀρξαμένης ἀνόδου εἰς τὴν συνείδησιν τῶν μεταφυσικῶν ἕη- τηµάτων καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ ᾿βιώματος μαρτυρεῖ καὶ ἡ προσπά- 'θεια πολλῶν πρὸς ἀναθίωσιν τῆς μεσσιωνικῆς μυστικῆς, ἡ στροφή πρὸς ἀνατολικὰς θρησκείας καὶ πρὸς ἄλλας εἰδωλολατρικάς. Καὶ [εἴναι ταῦτα γεγονότα, ἅτινα µαρ- ππρῦον περὶ τῆς ἐκ τῆς ἀπωθή- ἴσεως τῆς θρησκείας ταραχῆς, ἐξ ς ἀναγκαίως κατ ἀρχὰς τετα- ραγμέναι μορφαὶ τοῦ θρησκευτι- κοῦ θιώµατος ἀνακύπτουν εἰς τὴν συγείδησιν, ἓν ἢ βαθμηδὸν θέλει συντελεσθῆ ἡ προσήκουσα κατερ- γασία πρὸς καθαρμὸν αὐτῶν. Ἐκ τῶν λεχθέντων συνάγεται, πόσον ὀλεθρία ἀποθαίνει ἡ ἄνευ θρησκευτικοῦ ἐρείσματος διδασκα- λία τῆς ἠθικῆς εἰς τὰ σχολεῖα καὶ κατ’ ἀχολουθίαν πόσον ἀναγκαία εἶναι ἡ διατήρησις τῆς διδασκαλί- ας τῶν ϱΜ,ησκευτικῶν. ἸΑλλ» ἵνα αὕτη ἀποθαίνῃ ἔπω- φελής, ἀνωγκαῖον εἶναι νὰ ἐκ- πληρώνωνται ὅροι τιγὲς ἀπολί- τως ἀναγκαῖοι. Πρῶτος δὲ ὄρος εἶναι ἡ προ- σωπικότης τοῦ διδάσκοντος, ἔπει- τα ὀρθὴ μέθοδος διδασκαλίας καὶ µεταθολή τις τῶν ἐπισήμως πα- ραδεδεγµένων τρόπων τῆς ἔκδη- λώσεως τοῦ θρησκευτικοῦ συναι- σθήµατος, ἥτις (μεταθολὴ) εἶναι σήμερον ἀναγκαία εἷς τὴν διατή- ρησιν καὶ προαγωγὴν τούτου, ἕ- γεκα τῆς μεγάλης πνευματικῆς µε- ταθολῆς, ἥτις ἔχει συντελεσθῆ ἆ- πὸ μιᾶς καὶ ἡμισείας χιλιετίας, (2) 1. δε τὸ βιδλίον ἡμῶν «ΎΥλι- σμὸς καὶ σύγχρονος βιολογία καὶ φυχολογίω 1952. 2. ϊδε Σ. Καλλιάφα: «Η ϐρη- σκεία καὶ ἡ διδασκαλία τῶν θρη- σκευτικῶν ἐν τῇ δηµοτικῇ καὶ µέσῃ ἐκπαιδεύσει». Ἡ ξενοµανία ετὸν τελευταίιον καιρὸ μιὰ ὅα- Γρειὰ ἀρρώστεια στὸν τόπο [μας. Μᾶς ἔπιασε ὅλους, καὶ στὶς πόλεις καὶ στὰ χωριά, Γμιὰ µανία πρὸς κάθε τι ξέ- [νο, πρὸς κάθε τι ποὺ μᾶς κου- θαλᾶ ἐδῶ ὁ ψεύτικος Εὐρω- παϊκὸς πολιτισμός. Μᾶς ἔπια- σε µανία ν᾿ ἀντιγράφωμε κά- θε τι στὴ ζωή µας, ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Εὐρώπη, κι ἀφήνουμε κατὰ µέρος τὰ δι- κά µας συστήµατα, τὰ δικά μας ἔθιμα, ποὺ εἶναι τόσο χα- ρακτηριστικἁ τοῦ δικοῦ µας πολιτισμοῦ. Πιθηκίζοµε καὶ στὸ φαῖ µας, καὶ στὸ ντύ- αιμό µας, καὶ ατὶς γιορτές μας, καὶ στοὺς χοροώς µας, και στὰ γλέντια µας, καὶ στοὺς γάμους µας, καὶ σὲ κά- θε ἐκδήλωση τῆς ζωῆς µας. Ακόμα καὶ στὰ ὀνόματα τῶν παιδιῶν µας, κι’ ὅταν πρόκει- ται νὰ θαφτιστῆ ἕνα παιδί, ἱ- δίως κοριτσάκι, θὰ ἐπέμθουν οἱ σωγγενεῖς καὶ οἱ φίλοι καὶ θὰ ἐπιμένουν νὰ τοῦ δώσωμε ὄνομα τῆς µόδας, σπά- νιο, ἀσυνήθιστο, ἀδιάφορο ἂν στὴν οἰκογένειά µας δὲν ὁ- πάρχει τέτοιο ὄνομα. Καὶ ἂν ὑπάρχη κι εἴμαστε ἀναγκα- σµένοι νὰ τὸ δώσωμε ἀπὸ σε- θασμὸ πρὸς τοὺς γονεῖς µας, θὰ τὸ παραμορφώσωμε καὶ θὰ τὸ κάνωμε ἀγνώριστο γιὰ νὰ φαίνεται πὼς εἶναι ὄνομα τῆς μόδας. Κι’ ἀφοῦ κολλήσωμµε ἕνα τέτοιο ὄνομα στὸ παιδί μας, ἐπιμένουμε νὰ τὸ διατη- ρήσωμε, ἐπιμένουμε νὰ γρά- φεται μ’ ἐκεῖνο τὸ ὄνομα τὸ παιδί µας, χωρὶς νὰ μᾶς ἐν- διαφέρει ἂν τὸ ὄνομα ὄζει εε- γισμοῦ καὶ γίνεται ἀφορμὴ νὰ διακόπτεται ἡ οἰκογενειακὴ παράδοση. Κάποτε εἶχα δια- θάσει --δὲ θυμᾶμαι σὲ ποιὰν ἐφημερίδα--πὼς ἕνας Αγγλος κατηγόρησε τοὺς Κυπρίους πὼς δὲν ἔχουν οἰκογενειακὴ παράδοση, γιατὶ, λέει, δὲν ὃ- παρχουν στὴν Κύπρο οἰκογέ- νειες, ὅπως στὴν ᾽Αγγλία, μὲ γενεαλογικὸν δέντρο ποὺ φτά- γει πίσω ὡς τὸν Ἰ2ον αἰῶνα. Δὲν εἶναι θέδαια ὥρα νὰ ἐξε- τάσω τὰ αἴτια τῆς μακρᾶς οἱ- κογενειακῆς παράδοσης ποὺ διατηρήθηκε ἀλλοῦ, καὶ ποὺ στὸν τόπο µας δὲ διατηρήθη- κε γιὰ πολλοὺς λόγους. “Ο- µως θέλω νὰ τονίσω πὼς τὰ ξενικὰἁ ἢ τὰ παραμορφωμένα ὀνόματα διακόπτουν τὴν οἰκο- γενειακὴν παράδοση κι’ έξα- φανίζουν τὸ γενεαλογικὸ δέν- ὃρο μιᾶς οἰκογενείας. Σημµειώνω ἐδῶ µερικἀὰ ὀνό- µατα κοριτσιῶν ποὺ φοιτοῦν σ᾽ ἕνα σχολεῖο τῆς Λευκωσί- ας. Ἡ παραμόρφωση τῶν ὀνο- µάτων αὐτῶν εἶναι φρικτὴ καὶ δὲ λένε τίποτε τὰ ὀνόματα αὐτά: Ἡ Ἔρση ὀνομάζεται κατάντησε. Τοῦ κ. , ΚΛΗΡΙΔΙΙ Τέτα, 'τια κα Σάσα, [ὀηνούὐλα Γιάλα, ἡ Κα: «πείνα Κάθρην, Λέλ- Ιλη, Πίτσα, Καίτη, ἡ Ρέα Ρο ζέ, ἡ ᾽Αντιγόνη δη, ἡ Βασούλα Λίλλη, ἡ Ιωάννα Γιούλα, Σι- µόη, ἡ Δήμητρα Μίµα, ἡ Ἑλένη Λέλια, ἡ Μα. ρα Μαίρη καὶ Ρίκα, ἡ Μηλίσα Λίτσα καὶ Λέσα, ἡ ζωὴ Ζω ζωώ, ἡ Αντρούα Μόνικα, ἡ Πετρούλα Ρούλα καὶ δὲ ξέρω τί ἄλλο. Τὸ µαοκάρεµα αὐτὸ τῶν ὁ- νομάτων δὲν εἶναι καλὸ καὶ πρέπει νὰ σταµατήση. Καὶ ἡ ἀρχὴ τοῦ σταµατήµατος εἶναι πρὠτα πρῶτα οἱ παπάδες καὶ ὕστερα οἱ γονιοί, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ τὸ θεωροῦν ντροπὴ νὰ δίνουν στὰ παιδιά τους ὁ- νόµατα ποὺ δὲν εἶναι ἑλληνι- κἁἀ ἢ χριστιανικά. Καὶ οἱ πα- πᾶδες δὲν πρέπει νὰ δέχων- ται μὲ κανένα τρόπο νὰ δί- νουν οτὰ παιδιά, ὅταν τὰ 6α- φτίζουν, ὀνόματα ἕξενικά, ἄ- σχετα μὲ τὴν οἰκογένεια τοῦ παιδιοῦ. Πρέπει νὰ ἐπιμένουν καὶ στοὺς γονιοὺς καὶ στοὺς ἀναδόχους νὰ δίνουν στὰ παι- διὰ ὀνόματα Ελληνικά Χρι- στιανικἀ, ὀνόματα ποὺ ὑπάρ- χουν στὴν οἰκογένεια τοῦ κά- θε παιδιοῦ, καὶ μὲ τὰ ὀνόματα αὐτὰ νὰ γράφουν στὰ θιθλία τῆς ἐκκλησίας, καὶ μὲ τὰ σω- στὰ ὀνόματα νὰ ἐκδίδουν πι- στοποιητικἁ θαπτίσεως, Θὰ ἀναφέρω ἐδῶ τὸ ἀνέκ- δοτο ἑνὸς παπᾶ, ὅταν τὸν κά- λεσαν νὰ θαφτίση ἕνα παιδά- κι. Ὁ ἀνάδοχος κρατοῦσε στὴν ἀγκάλη του τὸ παιδάκι κι ὁ παπᾶς μὲ τὸ πετραχήλι καὶ τὸ Θιθλίο στὸ χέρι πῆγε κοντά του καὶ τὸν ρώτησε ποιὸ θᾶναι τ᾽ ὄνομα τοῦ παι- διοῦ. --«Λένιν», εἶπε ὁ ἀνάδοχος. ὍὉ παπᾶς νόμισε πὼς τὸ παιδὶ εἶναι κοριτσάκι καὶ θέ- λουν νὰ τοῦ δώσουν τὸ ὄνομα Ἑ λένη. Αρχισε λοιπὸν τὴ δουλειά του κι ὀνόμασε τὸ παιδὶ μὲ τοῦτο τὸ ὄνομα, “Ο- ταν ἔἔντυσαν τὸ παιδὶ πῆγε ὁ παπᾶς νὰ τὸ παραλάδη γιὰ τὴν κολυµόήθρα, Σὰν εἶδε πὠς τὸ παιδὶ ἦταν ἀγόρι, θύ- µωώσε καὶ εἶπε στοὺς παρευρι- σκοµένους «Ἐπιάσετέ µας εἰς τὸ περι- παίξιμο Τὸ παιδὶν ἔμ παλλη- κάριν τζαὶ νὰ τὸ θκάλωμεν Ἑλένην» Αρπάζει τὸ παιδί, τὸ 6ου- τᾶ στὴν κολυµθήθρα καὶ φω- νάζει δυνατά: -“«Βαφτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ θεοῦ Παῦλος ὁ Α΄» Καὶ θάφτισε τὸ τοῦτο τὸ ὄνομα. ΠΛΠΛΛΩ ΚΛΙ ΒΙΦΙΡΙΙΚΗ ΓΝΙΜΜΗ ἡ ᾿Αναοτασία ΒΝ ἆ- ἡ Α- παιδὶ μὲ Τον Καὶ ὅμως, ὦ Θεέ µου, πρὸς τὸν ὑποῖον ἐκθέτω τὰς ἀναμγήσεις µου, χωρὶς φύδον πλέον καὶ χω- ρὶς δισταγµόν, τὰ ἐμάνθανα ὅλα αὐτὰ μὲ ἡδονήν. θλιος ἐγώ, αἰσθανόμουν ἀπόλαυσιν καὶ διὰ τοῦτο μὲ ὠνόμαζαν παδὶ µεγά- λου μέλλοντος! Ἐπίτρεψέ µου, ὦ Θεέ µου, νὰ Σοῦ ὁμιλήσω περὶ δώρων τινῶν τοῦ πνεύματός µου, ποὺ ὀφείλω εἰς Σέ, καὶ περὶ τῶν ἀνοησιῶν, εἰς τὰς ὁποίας τὰ ἐδαπανοῦσα, Μοῦ ἀνέθεταν, ἐπὶ παραδείγματι, ἕνα θέµα Ἡ πραγµάτευσις τοῦ ὑποίου διετάρασσεν ἀρκετὰ τὴν ἡσυχίαν µου, εἴτε διὰ τὸ γόητρον προεξοφλουµένης ἐπιτυχίας εἴτε διὰ τὸν φόθον ἀποτυχίας τοῦ σχε- τικοῦ Ἐνλοκοπήματος. Ἔπρεπε νὰ κάµω τὴν Ἠραν νὰ λαλήσῃ, νὰ ἐκφράσῃ τὸν θυμὺν καὶ τὸν πὀ- γον της, διὰ τὸ ὅτι δὲν ὑπῆρξεν ἱκανὴ ν᾿ ἀποτρέψῃ τὸν βασιλέα τῆς Τροίας ἀπὸ τὴν Ἱταλίαν. Τέ- τοιο θυμὸ καὶ τέτοιο πόνο δὲν εἷ- χε ποτὸ ἐχφράσει ἡ σύζυγος τοῦ Διός. ᾽Αλλὰ μᾶς ἠνάγκαξαν νὰ πλα- γώµεθα ἐπὶ τὰ ἴχνη τοιούτων ποιη- τικῶν ἐπινοῆσεων καὶ νὰ γράφῶ- μεν εἰς λόγον πεζὀν ὅ,τι εἶχε λε- χθῇ διὰ στίχων. ᾿Ἐκεῖνος δὲ ἆπο- σποῦσε περισσότερα χειροκροτή- µατα, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἐξησφάλιζεν εἰς τὸν ἥρωά του ὁλόχληρον τὴν ἠρωϊκήν του ἀξιοπρέπειαν, ἧτο ἱκανὸς νὰ θέσῃ εἰς ὕσον τὸ ὄυνα- τὸν καταπληκτικώτερον ἐπίπεδον τὸν θυµόν του καὶ τὸν πύνον του καὶ νὰ ἐπενδύσῃ τὰ συναισθήµα- τά του μὲ φράσεις ὅσον τὸ ὄυνα- τὸν εὐαρμοστοτέρας. Εἰς τί μοῦ ἐχοησίμευσαν ὅλα αὐτά, ὦ Θεέ µου, ἀληθινή µου ζωής Ἠὶς τί μοῦ ὠφελοῦσαν τὰ χειροκροτήματα, ποὺ ἐχαιρέτιδαν τὴν ἀπαγγελίαν µου ἐγώπιον τό- σων συνομηλίκων συμμαθητῶν µου Όλα αὐτὰ δὲν ἦσαν καπνὸς γαὶ ἄνεμος Αρά γε δὲν ὑπῆς- χαν ἄλλα θέµατα, εἰς τὰ ὁποῖα τὸ πνεῦμά µου καὶ ἡ γλῶσσά µου, θὰ το δυνατὸν νὰ ἀσκηθοῦν οἳ ἄμνοι πρὸς Σέ, ὦ Κύριέ µου, ναὶ οἱ ὕμνοι, οἳ ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὰς ΓΤραφάς Σου θὰ ἐσυγκρατοῦσαν τὴν εὔθραυστον Ἀκληµατίδα τῆς καρδίας µου καὶ θὰ τὴν ἐμπόδι- ζαν νὰ διαχυθῇ ἀφθόνως εἰς τὸ κεγὸν τῶν χιμαιρῶν ὡς λεία ἐπο- γείδιστος τῶν πνευμάτων τοῦ ἀέ- ρος. Λιότι ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι προσφορᾶς θισιῶν εἰς τοὺς ἀπο- στατήσαντας ἀγγέλους ! Ἐίΐναι λοιπὸν ἐκπληκτικόν, Θεέ µου, τὸ ὅτι ἐπεδίωκα τὴν ἀπόκτη- σιν πραγμάτων µαταίων καὶ εὖ- τελῶν καὶ ἐσκόρπιζα εἰς ἔξωτε- ριχότητας τὸ Ἐγώ µου Δὲν μοῦ ὑπεδείκνυαν ἀνθρώπους, ποὺ ἔπα- σχαν, ὁσάκις ἠλέγχοντο διὰ κά- ποιον θαρθαρισμὸν ἢ σολοιχισμὸν κατὰ τὴν ἀφήγησιν μιᾶς ἀγαθῆς Γπράξεώς των, ἀλλ᾽ οἳ ὁποῖοι, ὁ- ἰσάχις περιέγραφαν τὰς ἀχολασίας ή Ιν ΕΙΝ ΤΙ ΙΦ ΙΠΙΠΙΙΙ των μὲ χοµψότητα καὶ εὔστρο- ἴφίαν, μὲ ὀρθὰς καὶ καλῶς συντε- Ιταγµένας Φράσεις κατεπαινοῦντο καὶ ὑπερηφανεύοντο. Σὺ θΟλέπες τὰς ἀντιφάσεις αὐτάς, ὢ Θεέ µου, καὶ σιωπᾶς πλήρης µεγαλοφροσύνης καὶ ἆλη- θείας. ᾽Αλλὰ δὲν σιωπᾶς πάντο- τε. Ιδοὺ τώρα ποὺ ἀποσπᾶς ἀπὸ τὴν φρικώδη ἄθυσσον τὴν ψυχὴν μου, Ἡ ὁποία Σέ ξητεῖ, διψᾷ τὴν γοητείαν Σου, τὴν ψυχήν, ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐλέησόν µε καὶ εἷ- σάκουσόν µου, ἐξεζήτησα τὸ πρό- σωπὀν σου’ τὸ πρὀσωπόν σου, Κύ- οιε ζητήσω» (1). Διότι µέσα εἰς τὸ σκοτάδι τῶν παθῶν µας εἶμε- θα μακρὰν τοῦ προσώπου Σου. Ὁσάκις ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ Ἓ- σὲ καὶ ἐπαγερχόμεθα .πρὺς Ἐσέ, δὲν τὸ κάµνοµεν διὰ τῶν κνημῶν μας. 'Ὑπῆρξεν ἄρά γε ἀναγκαὶ- ον, ὅπως ὁ Υἱός Σου εἷς τὴν πα- ραθολὴν προµηθευθῇ ἴἵππους, ἅ- µαξαν ἢ πλοῖον ᾿Ἡτο ὧρά γε ἀνάγκη νὰ πετάξῃ διὰ πτερύγων ὁρατῶν ἢ νὰ θαδίσῃ, κάµπτων τὰ γόνατά του διὰ νὰ ζήσῃ εἰς µα- κρυνὴν χώραν, καταδαπανῶν τὸ χοῆμα, ποὺ ἐδώρησε, εἰς αὐτόν, ὅταν ἔφευγε--πάτερ ἀγαθέ, Σύ, ὁ ὁποῖος ὅταν ὁ ἄσωτος υἱὸς ἔπα- νῆλθεν εἰς τὴν οἰκογενειακὴν ἕ- στίαν του, ὑπῆρξες γενναιοδῶρό- τερος παρὰ κατὰ τὴν ἀναχώρησίν του Ναί, τὸ νὰ ζῇ κανεὶς µέσα εἰς τὴν ἀσέλγειαν, σηµαίνει ὅτι ζῆ µέσα εἰς τὸν ζόφον τῶν παθῶν του καὶ μαχρὰν τοῦ προσώπου Σου, δέ, Θεὲ καὶ Ἐύριέ µου ἰδὲ καρ- τερικῶς, κατὰ τὴν συνήθειάν Σου τὴν φροντίδα, ποὺ καταθάλλαυν οἱ ἄνθρωποι διὰ τοὺς φθόγγους καὶ τὰς συλλαθάς, τὰ ὁποῖα πα- :ρέλαθον ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τοὺς [ἐδίδαξαν νὰ ὁμιλοῦν, καὶ τὴν ᾱ- µέλειάν, ποὺ δειχκνύουν διὰ τὰς αἰωνίους ὑποθήκας, ποὺ παρέλα- ἴθον ἀπὺ Σένα. Ἐὰν τυχὸν συµόθῇῃ, ὥστε κάποιος, ποὺ διατηρεῖ καὶ διδάσκει τοὺς παλαιοὺς κανόνας νὰ ἀρθρώσῃ, παρὰ τὰ κελεύσμα- τα τῆς γοαμματικῆς, τὴν λέξιν «ποιο» χωρὶς νὰ δασύνῃ τὴν ἱπρώτην συλλαθήν, θὰ κατακριθῇ περισσύτερον ἐχείνου, ποὺ τρέφει, παρὰ τὰς ἐντολάς Σου, µῖσος πρὺς ἕναν ἄνθρωπον, µολονότι εἶναι καὶ αὐτὸς ἄνθρωπος, ὡς ἐ- ἂν καὶ ὃ ἀσπονδότερος ἀκόμη ἐ- χθοὸς ἡμποροῦσε νὰ εἶναι ἐπιθλα- ὀέστερος παρὰ τὸ μµῖσος ἀπὸ τὸ ὁποῖον διακαίονται ἐναντίον του. Ὡς ἐὰν αἳἱ πληγαί, ποὺ θὰ κατέ- φεραν εἰς τὸ σῶμά του, θὰ ἦσαν βαρύτεραι παρὰ ἐχεῖναι, διὰ τῶν ιὁποίων αἱματώνουν τὴν καρδίαν των, ὑπὸ τοῦ πάθους αὐτῶν πυρ- πολουμένην. Χωρὶς ἀμφιθολίαν, καμμία γοαμματικὴ µόρφωσις ἐγ- χαράσσεταν βαθύτερα εἰς ἡμᾶς, παρὰ ἡ συνείδησις ἐκείνη, ποὺ μᾶς φωνάζει: «ὕ σὺ μισεῖς, ἑτέρῳ μὴ ποιήσῃς». (Συνεχίζεται) τι) Ψαλμ. κΣτ’, ὃ. Τοῦ 'Ἱεροδ. [ΗΠΙ0Ι ΜΝΙΣΕΚΜΗΙ α΄ ᾿Επὶ τρεῖς ὁλοκλήρους αἰῶ- νας (1--313 μ.Χ.) ἀπὸ τῆς ἵ- δρύσεώς της ἡ Χριστιανικὴ ᾿Εκκλησία εὑρίσκετο συνεχῶς ἀντιμέτωπος φοθερῶν καὶ κα- ταστρεπτικῶν διωγμῶν καὶ εἰς διαρκῆ προσπάθειαν ὅπως κα- ταλάθῃ ο πόσον θέσιν µε- ταξὺ τοῦ πολιτισµένου κόσμου. ᾿Ἐπέτωχε δὲ τοῦτο ἀφοῦ ἄφθο- νον τὸ χριστιανικὸν αἷμα ἐχύ- θη καὶ ἐνδόξων καὶ ἱερῶν µαρ: τύρων καὶ ὁμολογητῶν τῆς πίστεως σελίδες αἰωνίου καὶ ἀθανάτου δόξης ἐγράφησαν. ᾿Ἐπέπρωτο ὅμως ἡ Ἔκκλη- σία τοῦ Χριστοῦ νὰ ἵδῃ καὶ πάλιν διασαλευοµένην τὴν θέ- σιν της καὶ νὰ δοκιµάσῃ νέα καὶ φοθερώτερα δεινά, τὰς αἱρέσεις, αἱ ὁποῖαι κατ ἁρ- χὰς μὲν εἰς μικρὸν βαθμὸν συντόµως εἷς μεγάλην ἕκτα- σιν ἐνεφανίσθησαν. Αἱ αἱρέ- σεις αὗται, αἱ ὁποῖαι προηλ- θον ἐκ τῆς ἐσφαλμένης ἕρμη- νείας τῶν 'Αγίων Γραφῶν ὃ- πὸ τῶν ἰδίων τῶν Χριστιανῶν ἦτο ἀνάγκη νὰ καταπολεµη- θοῦν καὶ νὰ ἀποδειχθῶσι ψευ- δεῖς καὶ νὰ βαδίσωσιν οἱ πι- στοὶ τὸν εὐθὺ Χχριστιανικὸν δρόμον. Πρὸς τὸν σκοπὸν λοι- πὸν αὐτὸν ἐκλήθησαν αἱ διά- Φοροι Σύνοδοι Οἰκουμενικαὶ παρτιζόµεναι ἀπὸ ᾿Ορθοδό- ἔους ᾿Επισκόπους πρὸς ἐπίλυ- σιν τῶν ἑκάστοτε παρουσιαζο- µένων ζητημάτων ἀφορώντων τὴν ᾿Εκκλησίαν. Μεταξὺ τῶν ᾿Ορθοδόξων ἐ- πισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἔλαδον µέρος εἰς τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους ὑπῆρχε καὶ σηµαν- τικὸς ἀριθμὸς Κυπρίων Ἐπι- σκόπων, Οὗτοι εἶναι οἱ ἑξῆς: Α. Ἐπίσκοποι Σαλαμῖνος. α) Γελάσιος. Παρέστη εἰς τὴν α΄’ ἐν Μικαίᾳ τῆς Βι- θυνίας Οἰκουμενικὴν Σύνοδον τῷ 325 μ.Χ. κατὰ τῆς αἱρέσε- ως τοῦ ᾿Αρείου. β) Τρωῖλος: Οὗτος παρ: έστη εἰς τὴν Ζ΄ συνεδρίαν τῆς ἐν ᾿Ἐφέσῳ Υ΄ οἰκουμενικῆς Συνόδου κατὰ τοῦ Μεστορίου. Εἰς τὴν Σύνοδον αὐτὴν ἐγέ- νοντο περὶ τοῦ Τρωϊλου παρά- πονα ὑπὸ τῆς Κυπριακῆς ἀντι- προσωπείας διὰ τὴν καταδίω- ξιν, τὴν ὁποίαν ὑπέστη ὁ Τρω- ἵλος παρὰ τοῦ κλήρου τῆς Αντιοχείας, διότι δὲν ἤθελε νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν κυριαρχί- αν τοῦ Πατριάρχου αὐτῶν. Υγ) Θεόδωρος: Καὶ περὶ τούτου παρόμοια παράπονα ἐγένοντο κατὰ τὴν αὐτὴν συνε- δρίαν καὶ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτί- αν. δ) Ρηγῖνος: Οὗτος ὑπέ- γραψε κατὰ τὴν ἐν Ἐφέσῳ Υ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον τῷ 451 μ.Χ. τὰς κατὰ τοῦ Μεστορίου ἀποφάσεις αὐτῆς. Ὁ Ρηγῖνος κατὰ τὴν α΄’ συνεδρίαν τῆς Υ ἐν ᾿Ἐφέσῳ Οἰκουμενικῆς Συν- όδου ὠμίλησε πρὸ τῶν συνη- γμένων Πατέρων περὶ ζητήµα- τος πίστεως. Ἐν δὲ τῇ Ζ΄ συν- εδρίᾳ κατώρθωσε νὰ πείσῃ αὐτοὺς νὰ λάδωσιν ἀποφάσεις κατὰ τῶν προσπαθειῶν του ᾽Αντιοχείας ᾿]ωάννου πρὸς κα- τάλυσιν τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς ἑαυτοῦ ᾿Εκκλησίας. ε) Ὀλύμπιος: Οὗτος ὑπέγραψε τὰς ἀποφάσεις τῆς ἐν Χαλκηδόνι δ΄’ οἰκουμενικῆς Συνόδου τῷ 491 μ.Χ. ἡ ὁποία ἀνήρεσε τὰς ἀποφάσεις τῆς ἐν ᾿Ἐφέσφῳ ληστρικῆς Συνόδου τῷ 449 ὑπὲρ τοῦ αἱρετικοῦ Εὐτυχοῦς, ͵ ο Σαθῖνος: Πρὸς αὖ- τὸν καὶ τοὺς λοιποὺς µήτροπο- λίτας ἐστάλη τῷ 457 μ.Χ. ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος Α ἐπιστολή, διὰ τῆς ὁποίας ἐζη- τεῖτο ἡ γνώµη αὐτῶν ὡς πρὸς τὸ ἔγκυρον τῆς ἐν Χαλκηδόνι Συνόδου καὶ περὶ τοῦ φόνου τοῦ ᾽Αλεξανδρείας Προτερίου. ζ) Ὀλύμπιος τ Παρίσταται ὑπὸ τοῦ Λουσινιᾶ- νος, ὡς λέγει ὁ Ίμε Θπΐεπ, ὅτι ἐπιστεύθη ὑπὸ τοῦ ᾿Ιουστινια- νοῦ α΄ 527--565 μ.Χ. καὶ τῆς συζύγου αὐτοῦ Θεοδώρας τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀποφάσεων τῆς ἐν Καλκηδόνι Συνόδου. η΄) Σ έργιος: Οὔτος τῷ 643 ἀπηύθυνε ἐπιστολὴν πρὸς τὸν τῆς Ρώμης Θεόδωρον κα τὰ τῆς μονοθελητικῆς αἱρέσε- ως, ἀναγνωσθεῖσαν ἐν τῇ β συνεδρίᾳ τῆς α΄ λατερανῆς Συνόδου ἐπὶ Μαρτίνου {΄ τῷ 649. θ’) θεόδωρος Τρεμµι- θοῦντος: Ὑπέγραψε τὰς ἀποφάσεις τῆς ς΄ οἰκουμενι- κῆς Συνόδου ἀντὶ τοῦ Ζαλα- μῖνος Επιφανίου β΄ (680-685) κατὰ τῶν μονοθελητῶν, ι’) Ἰωάννης α΄: Ὑπέ- γραψε τοὺς κανόνας τῆς πενθ- έκτης οἰκουμενικῆς Συνόδου (691). . ια’) Γεώργιος:., Οὗτος ἀναθεματισθεὶς ὑπὸ τῆς ͵ ἐπὶ Κωνσταντίνου ε΄ κοπρὠνύμου εἰκονομαχικῆς Συνόδου, ἐτι- µήθη ἰδιαζόντως ἐν τῇ ζ΄ οἱ κουμενικῇ Συνόδῳ τοῦ 787 κατὰ τῶν εἰκονομάχώων. ιβ) Κωνσταντῖνος: Οὗτος ἔσχεν ἀξιόλογον µέρος ἐν τῇ ζ΄ οἰκουμενικῇ Συνόδῳ κατὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῶν Εἰ- κόνων. ο ) Δύο Ἅ᾿Αρχιεπίσκοποι τῆς Κύπρου, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα εἶναι ἄγνωστα λέγε: ται ὅτι ὁ μὲν εἷς παρέστη εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Μι- χαἠλ Κηρουλαρίου συναχθεῖ- σαν Σύνοδον, ἡ ὁποία τῇ 27 Γουλίου 10954 ἀπέκλεισε κοι- νωνίας τοὺς δυτικοὺς λόγῳ αἱρέσεως ὁ δὲ ἕτερος παρέ- στη εἰς τὴν ἐπὶ ᾽Αλεξίου α΄ Κομνηνοῦ (10861--1118) συνελ.- θοῦσαν Σύνοδον διὰ τὸ ζήτη- μα τῶν Εἰκόνων. (Συνεχίζεται) 4 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΠΕΜΠΤΗ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1954 ΝΙ ΕΙΛΗΙΙ ΤΝ ΙΕ ΜΗΝΛΥ η ἣν θην Απριλίου ἐπεράτωσε τὰς ἐργασίας της ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Εκκλησίας Κύπρου, Ὡς γνω- στὸν ἡ ἐναρκτῆριος συγεδρία τῆς Συνύδου ταύτης ἐγένετο τὴν 99ην π. Μαρτίου. Μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου ἐξεδόθη τὸ κάτωθι ἀνακοινωθέν: 'Η ἹἹερὰ Σύνοδος, συγκλή- θεῖσα ὑπὸ τῆς Αὐτοῦ ἹΜακαριό- τητος τοῦ ᾿ Αρχιεπισκόπου Κυ- ρίου ἹΜακαρίου εἰς τὴν τακτικὴν ἐτήσίαν τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς πε: ρίοδον, συνῆλθεν ὑπὸ τὴν προε- δρίαν τῆς Α: Μ., εἰς ἕπτὰ συνε: δρίας, τὴν 39, δ0Ο καὶ 91 Μαρτίου καὶ τὴν 1, 3, 6 καὶ 6 ᾿Απριλίον 1954. Κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς πρώ- της συνεδρίας ἀντηλλάγησαν προσφωνήσεις μεταξὺ τῆς Α. ἸΜακαριότητος καὶ τῶν 2 υνοδι- κῶν μελῶν, τὰ δ) ὑπὸ τὴν μελέ- την τῆς ἹἹερᾶς Συνόδου κατὰ τὰς συνεδρίας ταύτας τεθέντα ζητήματα καὶ αἱ ἐπ αὐτῶν Λη: φθεῖσαι ἀποφάσεις ἔχουσιν ὡς ἔπεται: 1, Τὴν Ἱερὰν Σύνοδον ἀπη- σχόλησαν ἐπὶ πολὺ εἰσηγήσεις σχετικαὶ πρὸς τὴν πρὸ τριετίας ἀποφασιαθεῖσαν ἀναθεώρησιν τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Εκκλη- σίας, ὑποξληθεῖσαι ὑπὸ μελῶν τῆς δρισθείσης ἐπὶ τούτῳ ᾿Επι- τροπῆς. ᾿Εμελετήθησαν αὗται μετὰ πολλῆς τῆς προσοχῆς, ἄπε- φασίσθη δ) ὅπως μετὰ τὴν ὅλο- κλήρθωσιν τῆς ἐργασίας, δήµο- σιευθῇ προσχέδιον τοῦ Καταστα: τικοῦ, ἵνα ἀκουσθῶσιν ἐπ αὖ- τοῦ αἳ γγῶμαι ἁρμοδίων προσω- πων. : ᾿Απετέλεσεν ἀντικείμενον 2. σοξαρᾶς μελέτης ἤ παλὴ καὶ συμφέρουσα διαχείρισις τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ ἐνεκρίθη κατ ἀρχὴν ὅπως εἰς τὸ ὑπὸ ἀναθεώρησιν Καταστα- τικὸν περιληφθῇ διάταξις περὶ συστάσεως ᾿Ελεγκτικοῦ Σ ώμα- τος, ὣς ἀνεξαρτήτου ὄργανι: σμοῦ, διεποµένου ἍΏὑπὸ εἰδωιοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἔχοντος καθῆ- κον τὴν ἄσκησιν ἐλέγχου ἐφ᾽ ὅλων τῶν ἐν Ἐύπρῳ ἐκκλησια- στικῶν νομικῶν προσώπων. 8. Συνεζητήθησαν ζητήματα τῆς “Ἱερατικῆς Σχολῆς καὶ ἐ- λήφθησαν ἔπ᾽ αὐτῶν αἳ δέουσαι ἀποφάσεις, ληγούσης δὲ κατὰ Σεπτέμόριον τοῦ 1954 τῆς θη- τείας τῆς ᾿Εφορίας τῆς ἹἹερα- τικῆς Σχολῆς, διωρίσθη νέα τοιαύτη ἐκ τοῦ Πανιερωτάτου Ἰητροπολίτου Κιτίου κ' ᾿Ανθί- µου ὣς προέδρου, τοῦ Π. 'Η- γουµένου τῆς ἹἹερᾶ ἹΠονῆς Κύκκου κ. Χρυσοστόμου ---- δι- συνωδὰ τῷ Ἀανονισμῷ τῆς 2 χολῆς --- τοῦ ΠΠ. ᾿Αρχιμαν- δρίτου κ.. 'Ἱππολύτου οαὶ τῶν καθηγητῶν τοῦ Παγκυπρίου Γυ- µνασίου κ. κ. Χρ. Παπαχρυσο- στόµου καὶ Χρ. Χαραλάμπους. 4. ᾿Ελήφθησαν ἀποφάσεις ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀπριξῆ τήρή- σιν τῶν μοναχικῶν θεσμῶν καὶ τῆς μοναστηριακῆς τάξεως. ᾽Α- πεφασίσθη δὲ ὅπως «αληθῶσι προσεχῶς ὑπὸ τοῦ Ἰακαριωτά- του οἳ ΗἨγούμενοι ὅλων τῶν Μονῶν πρὸς τοὺς ὁποίους θὰ ὁποδείξῃ τὰ δέοντα. 6. ᾿Ετέθησαν ἐκ νέου Όὑπὸ µελέτην τὰ ζητήματα τῆς µισθο- δοσίας καὶ τῶν «τυχηρῶν» τοῦ ἱεροῦ Ἀλήρου. ᾿᾽Αντιλλάγῆσαν ἀπόψεις ἐπὶ τῆς ἐξευρέσεως οἳ- κονομωιῶν πόρων διὰ τὴν βεΛ- τίωσιν τῆς µισθοδοσίας τοῦ κλήρου, περὶ δὲ τῶν λεγομένων «τυχηρῶν» ἀπεφασίσθη κατ ἀρ: χὴν ἡ σὺν τῷ χρόνῳ κατάργ!- σις αὐτῶν, ἀφοῦ προστεθῇ εἷς τὸν μισθὸν τῶν ἱερέων ἀνάλογον ποσόν. 6. Κριθέντος ἀναγκαίου, ὅ- πως συμπεριληφθῇ εἲς τὸ Κα- ταστατικὸν τῆς ᾿Εκκλήσίας διά- ταξις περὶ «υἱοθεσίας», ἡτοιμά- σθη καὶ ἐμελετήθη σχέδιον πε- ϱἱ τούτου, τὸ ὁποῖον καὶ θὰ δο- θῇ, πρὸ τῆς τελιιῆς αὐτοῦ ἐγ- κρίσεως καὶ ψηήφίσεως, εἰς τὴν δηµοσιότητα, ὅπως ἀκουσθῶσιν ἐπὶ τούτου γνῶμαι. 7, ᾿Ανετέθη ἡ ἐκπροσώπησις τῆς Εκκλησίας Κύπρου ἓν τῇ ἓν Εδανστον τῆς ᾽Αμερικῆς κατὰ τὸν προσεχῆ «Αὔγουστον (16-81) συνερχοµένῃ Β΄ Γε- νικῇ «Σ υνελεύσει τοῦ Παγκοσμί- ου Συµέουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν εἰς τὸν Καθηγητὴν τῆς Θεολο- γίας ἓν τῷ Πανεπιστηµίῳ ᾿Α- θηνῶν κ. ᾽Αμίλκαν ᾽Αλιθιξᾶτον. δ. ᾿Απεφασοίσθη, ὅπως καὶ ἐφέτος ὀργανωθῇ «Εθδομὰς τοῦ Εὐαγγελίου» καθ) ὅλην τὴν Κύπρον ἀπὸ τῆς 1Θης µέχρι τῆς Άδης Σεπτεµθρίου 1954. ο. 'Ἡ Α. ἹΜακαριόης ἑξέ- θεσε τὰς ἐνεργείας Αὐτῆς ἐπὶ τοῦ ᾿Εθνικοῦ Κυπριακοῦ Ζητή- µατος κατὰ τὴν τελευταίαν ἐν ᾿Αθήναις διαµμονὴν Αὐτῆς. ᾿Ε- ξελέγη ὣς µέλος τοῦ Γραφείου ᾿Εθναρχίας ὁ κ. Γεώργιος Ῥωοσ- σίδης. ᾿Εγένετο ἀποδεκτὴ ἡ ὃ- ποθληθεῖσα παραίτησις τῶν µε- λῶν τοῦ ἐν ᾿ Αθήναις Κλιμακίου ᾿Εθναρχίας. 10. ᾿Εξητάσθησαν ἄλλα τινὰ ξητήµατα καὶ αἰτήσεις καὶ ἑλή- Φθησαν σχετικῶς αἳ δέουσαι ᾱ- ποφάσεις. Ἐκ τοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. Συνόδου αρκοῦς µέλους τῆς ᾿Εφορίας, 6 Απριλίου 1964. ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΙΣ Τ0Υ ΧΡΙΣΤΙΝΙΣΜΟΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) καὶ δεήσεις ὑπὲρ τῆς ψυχῆς του τὸν συνοδεύει εἰς τὸν τά- φον καὶ τὴν θερμὴν ἀγάπην της ἔδειξε μὲ τὰς πολλαπλᾶς νεκρωσίµους ἀκολουθίας ἀνα- λόγως τῆς κοινώὠνικῆς θέσεως τοῦ ἀποθανόντος ὁρίσασα ἄλ- λην μὲν διὰ τὰ νήπια, ἄλλην διὰ τοὺς μοναχούς, ἄλλην διὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἄλλην διὰ τοὺς κοσμικούς, ἀλλ᾽ οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἀποξενω- θοῦν ἀπὸ τὰ ἔθιμα τὰ σχετι- ζόμενα μὲ τὸν καθαρµόν, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν καὶ σήµερα. Εἰς πολλὰ µέρη ὅσοι πηγαί- νουν εἰς τὴν κηδείαν κάµνουν τὸν καθαρμὸν νίπτοντες τὰ χέ- ρια ἢ εἰς τὴν αὐλὴν τῆς ἐκκλη- σίας ἢ κοντὰ εἰς τὸν τάφον ἢ ὅταν ἐπιστρέφουν εἰς τὴν οἱ- κίαν τοῦ ἀποθανόντος. Εἰς τὴν Θράκην μὲ τὸ ἔθιμον τοῦ κα- θαρμοῦ συνδέεται καὶ ἄλλη συμθολικἡ πρᾶξις. Εἰς τὸ νε- ρὸ ποὺ ἑτοιμάζουν κοντὰ εἲς τὴν θύραν τοῦ σπιτιοῦ διὰ νὰ καθαρθοῦν οἱ ἐπιστρέφοντες ἀπὸ τὴν κηδείαν ἢ νιπτόµενοι ἢ θάπτοντες τὰ δάκτυλα καὶ ραινόµενοι, ρίχνουν καὶ ἀναμ- µένο κάρθουνο. Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ποὺ τηροῦν σήµερα τὸ ἕ- θιµον αὐτὸ νοµίζουν ὅτι τοῦ- το γίνεται διὰ νὰ σθήσῃ λύ- πη τῶν συγγενῶν, ἐμεῖς ὅμως διαθλέπομεν εἰς αὐτὸ λείψα- νον ἄλλου θρησκευτικοῦ ἐθί- µου τῆς ἀρχαιότητος, καθ’ ὅ εἲς ἄλλας µπεριστάσεις νερὸ τοῦ καθαρμοῦ ἐχρησίμευε νε- ρὸ ἁγιασμένο, εἲς τὸ ὁποῖον εἶχε θυθισθῆ δαυλὸς ἀναμμέ- νος ἐκ τοῦ θωμοῦ. Ἐκεῖνοι ἐπλήρωναν µοιρο- λογῆτρες ἐξ ἐπαγγέλματος διὰ νὰ μοιρολογοῦν τὸν νε- κρὀόν, ἐφημίζοντο δὲ ὡς καλαὶ μοιρολογῆτρες αἱ τῆς Καρίας, ἀλλὰ καὶ οἱ Χρι- στιανοὶ δὲν τὴν ἄφησαν τὴν συνήθειαν. Ὁ Χρυσόστομος ἆ- πειλοῦσε ὅτι θ᾽ ἀποκλείσῃ ἆ- πὸ τὴν ἐκκλησίαν ἐκείνους ποὺ πλήρωναν γυναῖκες θρη- νωδοὺς διὰ νὰ κλάψουν τὸν νεκρὸν (Πατρολογία ἥΜίρπα 63, 44). Καὶ σήµερα ἐπικρα- τεῖ εἰς μερικά µέρη τὸ ἔθιμον. Εἰς τὴν Αἶνον λέγουν παροι- μιωδῶς εἰς ἐκεῖνον, ὅστις ἆ- τόπως ἐλεεινολογεῖ τὸν ἕαυ- τόν του «Σαμοθρακίτισσες θέ- λεις νὰ σὲ κλάψουν», τὸ ὁποῖ- ον μαρτυρεῖ ὅτι αἱ γυναῖκες τῆς Σαμοθράκης Φημίζονται ὡς καλαὶ µοιρολογῆτρες. Καὶ οἱ μὲν ἀρχαῖοι, ἐπει- δἡ ἐπίστευαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος καὶ μετὰ τὸν θάνατον ἔχει ἆ- νάγκην τῶν ἰδίων πραγµά- των, τὰ ὁποῖα τοῦ ἦσαν κατ᾽ ἐξοχὴν προσφιλή καὶ χρήσι- μα ἐν τῇ ζωῇ, ἔθαπταν μαζὺ πάµπολλα τοιαῦτα ἀντικείμενα καὶ τὸν ἐφωδίαζαν μὲ πλεῖ- γυναῖκες[ϕ λίµνην. ᾽Αλλά καὶ εἰς ἀρχαί- ους χριστιανικοὺς τάφους εὖ- ρέθησαν διάφορα κοσμήματα γυναικεῖα καὶ παιγνίδια παι- δικά, εἰς δὲ τὴν Θράκην σήµερα θάπτουν μαζὶ μὲ τὸν γεκρὸν καὶ σταμνὶ γεμᾶτο νε- ρὸ διὰ νὰ πίνῃ ὁ ἀποθαμένος εἰς τὸ µακρυνό του ταξείδι. Εἰς δὲ τὰ σαράντα μαξὶ μὲ τὰ διάφορα πράγματα ποὺ δωώ- ροῦν διὰ τὴν ψυχήν του εἲς τοὺς προσερχοµένους εἰς τὸ μνημόσυνον συγκαταλέγονται καὶ µία σακκούλλα διὰ νὰ θάλῃ τὰ κοµµάτια τοῦ ψωμι- οὗ καὶ τ᾽ ἄλλα ἐφόδια, τὰ ὁ- ποῖα οἱ συγγενεῖς μοιράζουν δι αὐτόν. Καὶ ἡ μὲν ἀρχὴ τοῦ ἐθίμου ἀνάγεται ἀσφαλῶς εἰς τὰς δοξασίας τῶν ἀρχαίων πε- ρὶ μακρᾶς ὁδοιπορίας ἐκ τῶν ὑστέρων δὲ ἐπλάσθη δικαιολο- γητικὸς μῦθος ὅτι κάποια γυ- ναῖκα εἶδεν εἰς τὸν ὕπνον τὴν ἀποθανοῦσαν θυγατέρα της μετὰ τὴν τέλεσιν τοῦ µνηµο- σύνου καὶ τὴν ἐρώτησεν ἂν ἔ- μεινεν εὐχαριστημένη ἀπ᾿ αὐ- τό, ἐκείνη δὲ εἶπεν ὅτι καλά μὲν ἔγιναν ὅλα, ἀλλὰ δὲν εἴ- χε µέρος ποῦ νὰ 6άλῃ τὰ κοµ- µάτια τοῦ ψωμιοῦ καὶ τὰ λοι- πά. Καθὼς δὲ φαίνεται καὶ τὸ πορθμεῖον τοῦ Χάρωνος δὲν κατηργήθη ἐνωρίς, ἂν καὶ ἡ χριστιανική ψυχἠ οὔτε ἀπὸ λί- µνην θὰ ἐπερνοῦσεν οὔτε ἆ- νάγκην ἀπὸ ναῦλα εἶχε. Μέ- Χρι πρὸ ὀλίγων δεκαετηρίδων εἰς τὸν Πόντον τοὐλάχιστον ἔ- θεταν εἰς τὸ στόμα τοῦ νεκροῦ νόμισμα, ἀντὶ δὲ αὐτοῦ θέτουν σήµερα μικρὸν πλακούντιον ἁ- πὸ κερί, εἰς τὸ ὁποῖον χαρά- ζουν σταυρὀν, ἢ ἁπλοῦν σταυ- ρὸν σχηματιζόµενον ἀπὸ δύο κεριά... Ἔτσι καὶ τὸ ἔθιμον αὐτὸ ἔλαθε Χριστιανικὴν µορ:- ν. Καθώὼς δὲ ἐκεῖνοι ὅταν ἀπέ- θνησκε κανεὶς ἄγαμος ἐτοπο- θετοῦσαν ἑἐπάνω εἰς τὸν τάφον τὴν εἰκόνα λουτροφόρου ἆγ- γείου διὰ νὰ δηλώσουν ὅτι ὁ ἀποθανών δὲν ληὐτύχησε νὰ κάµῃ γαμήλιον λουτρόν, ἴσως δὲ πρὸς τὴν συνήθειαν αὐτὴν ἔχουν σχέσιν καὶ οἱ ἀμφορεῖς ποὺ ἀνευρέθησαν εἰς ἀρχαί- ους χριστιανικοὺς τάφους, διὰ τὸν ἴδιον λόγον καὶ ἡμεῖς θέ- τοµεν στεφάνι εἰς τὴν κεφαλἠν τῶν ἀγάμων νεκρῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔθιμο τῶν χο- ὢν δὲν ἐξέλιπε. Γνωσταὶ εἶναι αἱ τρίσπονδοι ἐπὶ τοῦ τάφου χοαὶ τῶν ἀρχαίων ἀπὸ νερὸ τῆς πηγῆς, κρασί, λάδι καὶ µέ- λι. 'Ἡ ᾽Αντιγόνη εἰς τὸ ὁμώνυ- μον δρᾶμα τοῦ Σοφοκλέους ἆ- φοῦ ἔθαψε τὸν ἀδελφόν της ἐκ. τ' αὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει, (στιχ. 430). Καὶ σήµερα πλύνομεν τὸν νε- στα ἐφόδια διὰ τὸ μακρυνὸ| κρὸν μὲ κρασὶ καὶ ὅταν τεθῆ καὶ ἀγύριστο ταξείδι, ἔθαζαν ! εἰς τὸν δὲ καὶ εἰς τὸ στόµα του νό-! ό «τάφον ὁ ἱερεὺς εἰς πολλὰ µέρη χύνει ἑπάνω του µισµα διὰ νὰ τὸν περάσῃ ὁ ͵ τὸ λάδι τῆς κανδήλας συνήθως Χάρων ἀπὸ τὴν ᾿Αχερουσίαν τῆς ἁγίας Τραπέζης σχηµατί-! ᾿Απὸ τὰ Βυζαντινὰ Μνημεῖα τῆς Κύπρου: ἳ Ὃ ναὸς ᾽Αντιϕωνητοῦ παρὰ τὸν Άγιον ᾽Αμθρόσιον Κυρηνείας, ΜΕΓΑΣ ΚΑΝ{ΟΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) δῖτες, ὁ Δαμασκηνὸς ᾿ΙΓωάν- νης, ὁ Κοσμᾶς, ὁ ᾿Ανδρέας τῆς Κρήτης καὶ τόσοι ἄλλοι. ᾿Απὸ τοὺς ὕμνους τοῦ Τρι- ὠδίου, ἂν ἀφήσουμε κατά µέ- ρος ἐκείνους τῆς Μεγάλης Ἓ- θδοµάδος, ξεχωριστὴ θέση κατέχουνε κυρίως δυό: ὁ ᾽Α- κάθιστος Ύμνος κι’ ὁ Μέγας Κανών. Ὁ ποιητὴς τοῦ πρώ- του, ἄγνωστος ἴσαμε σήµερα, μὲ ἁἀπαράμιλλη δεξιοτεχνία ἔπνευσην ὑψηλὴ καὶ λυρισμὸ πηγαῖο ἔπλεξε ἕνα διθύραμόο στὴ Θεοτόκο, ποὺ θὰ τοῦ ζή- λευαν τὸ κάλλος κ᾿ οἱ ἄριστοι ποιητὲς τῶν κλασσικῶν χρό- νων. 3Στὸ δεύτερο, ἕνας συγ- κεκριµένος ποιητής, ὁ ᾿Ανδρέ- ας Κρήτης ὁ Ἱεροσολυμίτης σ᾿ ἕνα µακρόπνοο ποίηµα καὶ τόνο παθητικὸ ἐξαίρει τὴν ἆ- νάγκη τῆς µετανοίας, διδά- σκει τὴν καλλιέργεια τῆς ἆ- ρετῆς καὶ τὴν ἀπόκρουση τοῦ κακοῦ. Μιὰ κ᾿ εἶναι θέµα µας ἡ σύντομη ἀνάλυση τοῦ δεύτε- ρου αὐτοῦ ὕμνου, δὲ θἄτανε ἄσκοπη μιὰ μικρὴ παρέκόαση σχετικά μὲ τὸν ποιητή του. Ὁ ᾿Ανδρέας, ὅπως ἐσφαλμέ- να μποροῦσε νὰ ὑποθέση κα- γείς, δὲν κατάγεται οὔτε ἀπὸ τὴν Κρήτη οὔτε ἀπὸ τὰ “Ἱερο- σόλυμα. Σ τὴν πρώτη διέπρεψε ᾿Αρχιεπίσκοπος γι ἀἁἀρκετὰ χρόνια. Στὴν 'Αγία Πόλη εἶχε χειροθετηθῆ ἀναγνώστης στὴν ἡλικία τῶν δεκατεσσάρων χρο- νῶν. Γενέτειρά του καθαυτὸ ἥτανε ἡ Δαμασκός, ἐκείνη ποὺ πρόσφερε στὴν ᾿Ἐκκλησιαστι- κἡ Μοῦσα δυὸ ἀκόμη ἀειθα- λεῖς θλαστούς, τὸ χρυσορρόα Δαμασκηνὸ ᾽Ιωάννη καὶ τὸν καλλικέλαδο ΓΚοσμᾶ. 'Ἡ οἶκο- γένειά του ἥτανε εὐσεθὴς καὶ εὔπορη. Τοῦ ἔδωσε θαυμάσια ἀνατροφὴ πρὶν ἀπὸ τὴν ἔντα- ξή του στὸ κληρικὸ στάδιο. Όσο γιὰ τὴν περίοδο τοῦ θίου του, αὐτὴ διχογνωμεῖται ἀνά- μεσα στοὺς δυὸ διαπρεπεῖς μεσαιώνικοὺς ἱστοριογράφους, τὸν Κρουμόάχερ καὶ τὸν Πε- τίτ. ᾿Ενῶ ὁ πρῶτος τὸν τοπο- θετῆ μεταξὺ 650-720, ὁ δεύ- τερος τὸν θέλει ἀπὸ τὸ 660-- 740, καθορίζοντας µάλιστα καὶ τὴν ἡμερομηνία τοῦ θανά- του του 4 ᾿Ιουλίου, τὴ µέρα δηλαδἡ ποὺ σήµερα γιορτάζε- ται. Τὸ πιθανώτερο ὅμως εἷ- ναι πὼς πέθανε πρὶν τὸ 726, γιατὶ δὲ σώζεται τίποτα, ποὺ νὰ μαρτυρᾶ τὴ στάση του ἕναν τι τῆς εἰκονομαχίας. Δὲν ἦταν δυνατὸ ἕνας διάσηµος ἱεράρ- χης, τόσο ἐμθριθὴς περὶ τὰ δογµατικά, νὰ παραμείνη ἔξω ἀπὸ τὴ σοθαρὴ ἐκείνη χριστι- ανικἡ διαμάχη. Στὸ Πατριαρχεῖο τῶν “Ἱερο- σολύμων ὑπηρέτησεν ὁ ἅγιος μερικὰ χρόνια σὰ γραμματέας καὶ θοηθὸς οἰκονόμος. Τὸ 685 ἤτανε µέλος τῆς ἀντιπροσω- πείας τοῦ Ἱἱεροσολυμιτικοῦ κλήρου, ποὺ διεθίόθασε τὶς συγ- χαρητήριες εὐχὲς στὸν αὐτο- κράτορα Κωνσταντῖνο τὸν Πω- γωὠνᾷτο, γιὰ τὴν αἴσια ἔκδα- ση τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συν- όδου ἐνάντια στοὺς αἱρετικοὺς Μονοθελῆτες, Μετὰ τὴ λήξη τῆς ἀποστολῆς του ἔμεινε στὴν Κωνσταντινούπολη, προσελή- φθηκε στὴν ὑπηρεσία τοῦ Οἱ- κουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ Χειροτονήθηκε διάκονος. Τὰ ὑψηλά φιλανθρωπικἀά αἰ- σθήµατα τοῦ νεαροῦ διακόνου, ἡ εὐρεῖα του μόρφωση καὶ οἱ ἔχταχτες διαχειριστικές του ἵ- κανότητες, δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ ζων τρεῖς φοράς τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἢ κρασὶ ἢ καὶ τὸ περιεχόµενον τοῦ θυμιατηρί- ου. Καὶ ἄλλα πρὸς τούτοις ἔ- θιµα σχετίζονται πρὸς τὰ ἑνα- γίσµατα ταῦτα. Εἰς τὴν Θρά- κην μέχρι σαράντα ἡμερῶν ἆ- πὸ τοῦ θανάτου κάθε πρωῖ ἢ µόνον κάθε Σάθδόέατον, τὸ ὁ- ποῖον εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἡμέ- ρα τῶν νεκρῶν, συγγενἠς τοῦ ἀποθανόντος πηγαίνει εἷς τὸν τάφον καὶ χύνει εἰς αὐτὸν νε- ρὸ ἀπὸ καινούργιο σταµνί, τὸ ὁποῖον εἰς τὰ σαράντα δωρεῖ εἰς κάποιον. ᾿Επίσης κατὰ τὸ μνημόσυνον τῶν σαράντα ὁ ἵ- ερεὺς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ νε- κροῦ μετά τὴν ἐπιμνημόσυνον δέησιν κάµνει χοὰς χύνων κα- τὰ γῆς ὀλίγον νερό, τὸ ἴδιον δὲ ἐπαναλαμθάνουν καὶ ὅλαι αἱ παρευρισκόµεναι γυναῖκες. (Συνεχίζεται) μείνουν ἀπαρατήρητες. Σὰν οἰκονόμος τοῦ ἐκεῖ ὀρφανο- τροφείου τὸ προήγαγε σὲ ἐξέ- χουσαν ἁκμή. 2ὰν ἀναδιορ- γανωτὴς ἀντρικῶν καὶ γυναι- κείων μοναστηριῶν ἤτανε ἄ- φθαστος. Περισσότερον ὅμως ἀπὸ κάθε ἄλλο τοµέα διέπρε- ψε στὸ κήρυγμα. Πολλοὶ θε- ὠροῦν τοὺς πανηγυρικούς του ἰσοθαθμίους μὲ ἐκείνους τοῦ Γπηγορίου τοῦ Θεοόγου. αρόμοια ὑπῆρξεν ἡ δράση του καὶ στὴν Κρήτη, ποὺ διο- ρίστηκε ᾿Αρχιεπίσκοπος. Τα- ξιδεύοντας ἀπὸ τὴν Κώνσταν- τινούπολη στὴν Κρήτη πέθανε στὴν ᾿Ερεσσὸ τῆς Λέσδου καὶ θάφτηκε στὸ ναὸ τῆς 'Αγίας ᾿Αναστασίας. Οἱ Κρητικοὶ ἀναφέρουνε θαύματα στὄνομά του, κἀἁτάπαυση ἀνομθρίας, περιστολὴ πανούκλας κλπ. ᾽Απὸ τὰ πολλὰ συγγράµµα- τα τοῦ ᾿Ανδρέα, κανόνες κυρί- ως κι’ ἰδιόμελα ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἔκαμε διάσημο στὴν ᾿Ορθοδο- ξία εἶναι ὁ Μέγας Κανών. Πῆ- ρε τὸν τίτλο αὐτὸ τὸ ποίηµα, ὄχι γιατὶ εἶναι µεγάλο σὲ ἔχ- ταση μὰ καὶ γιὰ τὰ ὑψηλά νοήματα ποὺ περικλείει, Οἱ συνηθισμένοι κανόνες, ἑ- νιὰ συνολικὰ ὠδὲς μὲ τὴν ᾱ- πουσία σχεδὸν πάντα τῆς δεύ- τερης, σπάνια. ξεπερνοῦν τὰ Κανὼν τοῦ ᾿Ανδρέα φτάνει τὰ διακόσια πενῆντα. Ἐκεῖνο ποὺ αρακτηρίζει τὸ ποίηµα αὐτὸ εἶναι ἡ ὑψηλή του κατάνυξη. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐπιρρεπὴς στὶς ἡδονὲς καὶ τὴν ἁμαρτία, λησμονεῖ τὶς ὑποχρεώσεις του στὸ Θεὸ καὶ γίνεται παραθά- της τῶν ἐντολῶν του. “Ωστό- εἶναι µακρά, θὰ ξεραθῆ Υρή- γορα σὰ χορτάρι τοῦ ἀγροῦ καὶ τότε ὕστερα ἀπὸ τὸν τάφο τὸν ἀναμένει ἡ κρίση. Ἡ µε: γάλη εὐσπαγχνία τοῦ Θεοῦ στὴν ἐπιθυμία του νὰ σώση τὸ ξετροχιασµένο πλάσμα του, ὥρισε ἕνα θαυμάσιο ἀντίδοτο, γηση. Είναι δεχτὸς στὴν ὅπη- ρεσία του καὶ παίρνει τὸ ἴδιο ἐνδεκάτης ὥρας. “Ὁ ἴδιος ὁ σο στὸν ἑτοιμοθάνατο ληστὴ γιὰ τὴν εἰλικρινῆ του µετάνοι- α. Ὁ Μέγας Κανὼν τοῦ Αν- δρέα εἶναι ἕνα κήρυγμα τρα- νὸ στὸ χριστανὸ νὰ ἐγκατα- λείψη τὴ λεώφόρο τῆς ἁμαρ- τίας καὶ νὰ στραφῆ μὲ δάκρυα καὶ ἄψευτη μετάνοια στὴν ὁ- δὸ τὴ στενὴ ποὺ ὁδηγᾶ στὴ θασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τόσον εὖ- χάριστο εἶναι τὸ χρῶμα καὶ τὸ µέλος τοῦ ἔργου, ποὺ ὅταν ψάλλεται μὲ προσοχἡ καὶ τὴν ἀνάλογη κατάνυξη, μπορεῖ νὰ µαλάξη καὶ τὴ σκληρότερη ψυχή. Μιλώντας στὸ πρῶτο πρόσωπο ὁ ποιητής, περικλείει στὸν ἑαυτό του ὅλο τὸ χρι- στιανικὸ γένος, ὁλάκερη τὴν ἀνθρωπότητα. Ψυχή µου, ψυχή µου, γιὰ σήκω! Τί [κοιμᾶσαι Σιμώνει ὁ θάνατος καὶ σὲ πλακώνει ὁ [φόθος. Ἐμπρὸς λοιπὸν ἀνάνηψε, γιὰ νὰ σοῦ [συγχωρήση ᾿Εκεῖνος ποὺ παντοῦ θαστᾶ κι ὅλη [τὴ γῆς γεμίζει. Εἰκόνες τοῦ ἔργου του παίρ- νει ὁ ποιητὴς ἀπ᾿ ὅλη τὴν 'Α- γία Γραφή, ἀπὸ τοὺς Πρωτο- πλάστους ἴσαμε τὴν ᾿ὀνάληψη καὶ τὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα. Ἐξυμνεῖ τὰ Βιθλικἀἁ ἐκεῖνα πρόσωπα ποὺ διαπρέψανε σὲ ἀρετὴ καὶ εὐσέθεια καὶ συστή- νει τὴν ἀνάγκη νὰ τὰ ἀπομι- μηθοῦμε. Ἓθγα, ψυχή µου ἀπὸ τὴ γῆ τῆς ἆ- [μαρτίας σὰν ὁ Πατριάρχης ᾿Αθραάμ ἀπ᾿ τὴ [Καρράν. Τράόα σὲ ἄλλη χώρα, ποὺ θάλλει ἡ [αἰώνιότη, σ᾿ ἐκείνη, ποὺ ἐκεῖνος κληρονόμησε, ᾽Αντίθετα στιγµατίζει ἑκεί- νους ποὺ πράξανε πονηρά ἐ- νώπιον τοῦ Θεοῦ, τοὺς παρο- μοιάζει μὲ τὸν τωρινὸ ἁμαρτω- λὸ ἑαυτό µας, καὶ μᾶς σαλ- πίζει ἀνάκρουση πρύμνης. Ζήλεψες, ψυχή µου, τὸν ᾿Οζία γιὰ. τοῦτο δέχτης καὶ τὴ λέπρα του [διπλῆ. Ατοπα σκέφτεσαι κι’ ἄνομα κάνεις. Γιὰ ρίξε χάµου ὅ,τι κρατᾶς κι’ ἄλλα- [ξε δρόµο. Λαμπρὸ παράδειγµα ἀἆλλα- σαράντα τροπάρια. Ὁ Μέγας σο ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἐξομολό- μεροδούλι κι ὁ ἐργάτης τῆς Χριστὸς χάρισε τὸν Παράδει- [ ΗΠΝΝ(Ι Π ΠΝΝΙ ΙΠΗΗ(] ] ΠΛΜΠΙΠΙΙΛ Τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν ἑ- ωρτάσθη μεγαλοπρεπῶς καὶ ἐν ἐ- θνιμῇ καὶ θρησκευτικῇ ἐξάρσει ἐν τῷ, οἰκήματι τοῦ Θ.Ο.1. «Εὐαγ- γελισμὸς» ΙΠαλλουριωτίσσης ἡ ἑ- πέτειος τῆς ἐθνικῆς ἡμῶν Ηαλιγ- γενεσίας, ἐνώπιον πολυπληθεστά- του ἀκροατηρίου. Τὴν ἑορτὴν ἐτί- µησαν διὰ τῆς παρουσίας των ἡ Δ.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ - θνάρχης κ. Μακάριος, οἱ ΠΙαγοσιο- λογιώτατοι Πρωτοσύγκελος τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς χ. Καλλίνικος καὶ ὁ ᾽Αοχιμανδρίτης τῆς ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς κ. Ἱππόλυτος Μιχαηλίδης. Άμα τῇ ἀφίξει τῆς Αὐτοῦ Μα- καριότητος ὁ θεολόγος κ. Ν. Πέ- τσας πγευματικὸς ἡγέτης τοῦ ἵ- δρύµατος προσεφώνησε Αὐτὸν ἐκ µέρους τῆς κὔινότητος καὶ ἁμέ- σως ἐψάλη ἡ φήμη Αὐτοῦ ὑπὸ τῆς χορωδίας. Γενοµένης δεήσε- ως μετὰ ταῦτα ὁ κ. Πέτσας κατό- πιν εἰσαγωγικῆς ὁμιλίας παρουσί- ασεν τὸν ἑλλόγιμον καθηγητὴν τοῦ Π. Γυμνασίου κ. Σπῦρον Μί- χαν ὅστις εἶπεν ἐνθουσιώδη πανη- γυρικὸν προξενήσας οίγη συγχι- γήσεως εἰς τὸ ἀκροατήριον τὸ ὁ- ποῖον καὶ κατεχειροκρότησε αὖ- τόν. ᾿Επηκολούθησαν ἐθνικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἄσματα καὶ άπαγγε- λίαν, ὁ δὲ γενικὸς γραμματεὺς τοῦ Θ.Ο.1. κΕὐαγγελισμὸς» κ. Δημη- τριος Φυσεντζίδης ἀπηύθυνε θερ- μὸν χαιρετισμὸν πρὸς τὴν Αὐτοῦ Μακαριότητα ἐκ µέρους τοῦ Σ0λ- λόγου καὶ διεκήρυξε τὴν συµπαρά- στασιν τῶν μελῶν εἰς τὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα. Πρὸ τῆς λήξεως τῆς τε- λετῆς ὁ Μακαριώτατος ἐπεδαψί- λευσεν τὰς εὐλογίας Αὐτοῦ πρὸς τοὺς παρευρισκοµένους καὶ συνέ- στησεν ἐμμονὴν εἰς τὰ θρήσκευ- τικὰ καὶ ἐθνικὰ ἰδεώδη. Τὴν ὅλην τελετῆν ἐπέστεψεν ὁ ᾿Βθνικὸς Ύμνος. οιοπνο“ᾱ--- Ν0) ΗΒ ΠΙ «ΠΙΝΙΝΙ, Ὑπὸ τῆς Α. Θ. Μ. τοῦ ἹἹατρι- άρχου ᾿Αλεξανδρείας κ. Ἀριστο- Φόρου διωρίσθη ὡς Διευθυντὴῆς τοῦ «Πανταίνου ὁ ᾿᾽Αρχιμανδοί- της Δωρόθεος ΓΕ. Γιανναρόπουλος. Ὁ. πανοσ. Γιανναρόπουλος εἶχεν ὑπηρετήσει προηγουμένως ὡς ἨἩρωτοσύγκελλος τῆς ἱερᾶς Μη- τροπόλεως ᾿᾽Αξώμης ἐν ᾿Αδδὶς ᾽Αμπέπα. θθθ«ᾱρ- ΘΛΝΜΙΟΣ ΙΕΕΟΙ Ἑϊς τὰς 15 Μαρτίου ἀπεθίωσεν εἷς Λευχόνοικον ὁ Οἰκονόμος τοῦ ἵ, ναοῦ ᾿Αρχαγγέλου Παπᾶ Κυ- ριακὸς Χ΄’΄’΄ Σωτηρίου. '“Ὁ µετα- στὰς ἱερεὺς ἦτο ἡλιχίας 11 ἐτῶν. Τῆς κηδείας αὐτοῦ, τελεσθείσης τὴν ἐπαύριον καὶ ὥραν 11.00 π.µ., προέστη ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπί- σκοπος Σαλαμίνος κ. Γεννάδιος παρισταµέγων καὶ τῶν ἱερέων τῆς κοινότητος καὶ πολλῶν ἄλλων ἐκ τῶν πέριξ κοινοτήτων, Σύσσωμος ἡ κοινότης Λευκονοίκου παρηκο- λούθησε τὴν ἔξοδον τοῦ σεθαστοῦ ἱερατικοῦ προϊσταμένου αὐτῆς, Την κηδείαν ἐπίσης παρηκολούθη- σαν καὶ οἱ μαθηταὶ τῆς ᾿Ανωτέ- ρας Σχολῆς Λευκονοίκου. ᾿Επὶ τῆς σοροῦ τοῦ ἐκλιπόντος κατέθε- σεν στέφανον ἐκ µέρους τῆς κοι- γότητος καὶ τοῦ Δημοτικοῦ Συµ- ὀουλίου Λευκογοίκου ὁ Δήμαρχος Ἀ. Λουκᾶς Γρηγορίου ὁμιλήσας καταλλήλως. ᾿Ἠπίσης ἐπικηδείους ἐξεφώνησαν οἳ καθηγηταὶ τῆς ᾽Α- γωτέρας Σχολῆς κ. Π. Δεθέντης νότητος καὶ τοῦ Σχολείου καὶ ὁ κ. Φ. Λοϊζίδης τῆς Γυμναστικῆς ἐκ µέρους τῶν καθηγητῶν καὶ τῶν ἐφόρων τῆς Σχολῆς. Ὁ ἐχλιπὼν πρωθιερεὺς ἐγεννή- θη εἰς τὸ Λευκόνοικον τὸ 1888. Τὸ 1915 ἐχειροτονήθη διάκονος ὑπὸ τοῦ Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυρίλλου Β΄, ἱερεὺς δὲ τὸ 1928 ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Κυρίλλου Τ΄’. Την δι Ἰανουαρίου τοῦ 1964 προεχειρίσθη ὑπὸ τοῦ Μακαρ. ᾽Αρχιεπισκύπου κ. Μακαρίου Γ΄ εἰς Οἰκονόμον. 'Ὁ Οἰκονόμος Κυριακὸς διεκρί- γετο διά τὸν χρηστὺν αὐτοῦ χα- ρακτῆρα τὴν θερμουργόν του πί- στιν, τὴν ἀφοσίωσιν εἰς τὴν ὃ- πηρεσίαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἐθνικά του αἰσθήματα. Ἵδρυσε εἰς τὴν κοινότητά του Θρησχευτικὸν Σὐλ- λογον, τοῦ ὁποίου διετέλη πρὀε- ὄρος µέχρι τοῦ θανάτου αὐτοῦ. γῆς 6ίου παρουσιάζει σὲ δυὸ τροπάρια κάθε ὠδῆς του ὁ ποιητὴς τὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία. Ἡ µεγάλη αὐτὴ ἆ- µαρτωλή, μὲ μιὰ ἁἀπόφαση τολμηρή, ἔθεσε τέρμα στοὺς ἐγκόσμιους ἔρωτες τῆς σάρ- κας κι ἀναζήτησε τὴ ψυχική της σωτηρία στὴν ἔρημο πέρα ἀπὸ τὸν ᾿Ιορδάνη. Γιὰ τὰ µεγάλα σου ἁμαρτήματα, Μα- [ρία, κύλησες πολὺ κάτου, μὰ δὲ χάθηκες. Στάθης στὰ πόδια καὶ μὲ σκέψη ἀνώ- ἵτερη τὰ ὄψη τῇ ψηλότερης ἀρετῆς ἀνέδη- [κες, ποὺ σὲ θαμάσανε κ᾿ οἱ Αγγελοι ἆ- [κόμη. Τὸ σύντομο αὐτὸ σημείωμα δὲν ἀποτελεῖ θέθαια ἀνάλυση, μὰ νύξη ἁπλῆ τῆς ἀξίας τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀριστουργή- µατος τῆς ᾿Ορθοδόξου ὑμνο- γραφίας. Σοφὴ πραγματικἁἀ ἤτανε ἡ ἔμπνευση τῶν Πατέ- ρων τῆς Εκκλησίας νὰ τὸν ὁ- ῥρίσουνε νὰ ψάλλεται στὴ Με- γάλη Σαρακοστή, τὸ θ6ρά- δι τῆς Τετάρτης τῆς Πέμπτης Ἑθδομάδας. ερισσότερο ἆ- πὸ τὸ μισὸ στάδιο τῆς νηστεί- ας ἔχει διανυθῆ. Μὲ τὶς παραι- γέσεις του στὸν Κανόνα αὐτὸν ὁ ποιητὴς κερνάει κουράγιο καινούργιο στὶς ψυχὲς καὶ προσφέρει ἠθικὴ δύναμη γιὰ νὰ συνεχίσουν οἱ πιστοὶ τὸν ἀγῶνα τῆς ἐγκρατείας, ἴσαμε τὸ τέρμα, τὴν ἑθδομάδα τῶν ᾽Ἁγίων Παθῶν καὶ τὴ Ζωηφό- ρο ᾽᾿Ανάσταση. τῆς φιλολογίας ἐχ µέρους τῆς κοι- Ἡ ἐθνικὴ ἑορτὴ ἐπανηγυρίσθη μὲ ἰδιαιτέραν λαμπρότητα εἰς τὰς ᾿Αθήνας, μὲ χυριαρχοῦν σύνθη- μα τὸ «Κύπρος-- Εγωσις». Ἐκτὸς τοῦ ἐπισήμου ἑορτασμοῦ εἷς τὸν ᾖΜητροπολιτικὺν Ναόγ, παρουσίᾳ τῶν Βασιλέων καὶ τῶν λοιπῶν ἐπισήμων, καὶ τῆς ἀἆχο- λουθησάσης στρατιωτικῆς παρε- λάσεως, ἑορταὶ καὶ ἐκδηλώσεις ἐγένοντο καὶ εἰς τὰ διάφορα Ἱ- δρύµατα, Υπηρεσίας, σωματεῖα, σχολεῖα κ.λ.π. Παντοῦ σχεδόν, μαξζὺ μὲ τὰς λοιπὰς πατριωτικὰς ἐκδηλώσεις ἐγένοντο ζωηρόταται ἐκδηλώσεις καὶ διὰ τὴν Κύπρον καὶ τὴν Ἔνωσιν. Εἰς τὸ Θεολογικὸν Οἰκοτροφεῖ- ον τῆς ᾿Αποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἑλλάδος ἡ ἐπέτειος τῆς ἐθγι- κῆς ἀνεξαρτησίας ἑωρτάσθη λαµ- πρὀτατα. Παρέστησαν «µέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὁ Μέγας Πρωώτο- σύγκελος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, κα- θηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου, ἐκ- παιδευτικοὶ σύμθουλοι, οἱ οἰκότρο- φοι φοιτηταὶ καὶ πολλοὶ προσκε- κλημένοι. Τὸν πανηγυρικὺν ἕξε- Φφώνησεν ὁ αἰδεσιμώτατος ἸΙἸωάν- γης Ῥάμφος, διευθυντὴς τοῦ Οἱ- κοτροφείου, ἀναπτύξας τὸ θέµα «Πῶς ἡ ᾿ὙἘΕκκλησία διὰ τῆς παι- ἡ ΗΙΟΣΗΠΕΜΠΙΗ ΜΛΡΠΥ ΗΣ ΛΘΗΝΛ) [Τοῦ ἐν ᾿Αθήναις ἀνταποκριτοῦ µας] Ἰδείας καὶ τῶν μεγάλων θυσιῶν [της προπαρασκεύασε τὸ Γένος διὰ «τὴν ἀγάστασίν του». Ἡ ἑορτὴ ἱπεριελάμθανε πατριωτικὸν σκέτς, Ἰὡς καὶ θρησχεντικἁ καὶ ἐθνικὰ ἄσματα, ἔληξε δὲ διὰ τοῦ Ἔθνι- κοῦ Ύμνου. Καθ’ ὅλην τὴν διάρ- κειαν τῆς ἑορτῆς ἐγένοντο ξωηρό- ἕταται ἐκδηλώσεις ὑπὲρ τῆς Κύ- πρου καὶ τῆς Ἑνώσεως. Ἑορταὶ ἐπὶ τῇ ἐθνικῇ ἐπετείῳ ἐγένοντο καὶ εἰς τὰ φοιτητικἁ καὶ ἄλλα σωματεῖα τῶν Σ9υνεργαζο- µένων Χοιστιανικῶν Σωματείων «Ὁ Απόστολος Παὔλος». Οὔ- τω, εἲς ἑορτὴῆν τῆς «Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως» (Χ.Φ.Ε.) ἀφοῦ ὑπεγραμμίσθη ὑπὸ ὑμιλητῶν Γή ἐθνικὴ καὶ πνευματικΏ σημασία τῆς ὂύης Μαρτίου, διεκηρύχθη διὰ συγχινητικῶν ἐκδηλώσεων καὶ ὕ- πὸ τῶν ὁμιλητῶν καὶ ὑπὸ τῶν πο- λυπληθῶν παρακολουθούντων φοι- τητῶν ἢ συµπαράστασις εἰς τὸν Κυπριακὸν ἀγῶνα. Ἐκδηλώσεις ὑπὲρ τῆς Ενώσεως ἐγένοντο καὶ εἰς τὰ Οἰκοτροφεῖα τῶν Σ9γερ- γαζοµένων Χοιστιανικῶν Σωμα- τείων ««Ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος», κατὰ τὰς τελεσθείσας ἑορτὰς ἐπὶ τῇ ἐθνικῇῃ ἑορτῇ. ή ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΗ ΛΛΛΟΙΕ ΚΑΙ ΣΗΜΗΤΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6΄ σελίδα) γλίας ὁ πληθυσμὸς τῆς Κύ- πρου ἦτο περὶ τὰς 175 χιλ. Μετὰ 76 περίπου ἔτη ἀνῆλθεν εἰς 510 χιλιάδας. Ἐκ τούτων αἱ 425 χιλιάδες περίπου εἶναι Ἕλληνες, ᾿Ενθυμοῦμαι τοὺς λόγους τοῦ ἀειμνήστου Κατα- λάνου, ὅταν ᾖλθεν ὡς καθη- γητὴς εἷς τὸ Παγκύπριον Γυ- µνάσιον κατὰ τὸ ἔτος 1893. «Ἡ Λευκωώσία παρουσιάζει ὄψιν τουρκικήν, ἀλλὰ δὲν θὰ περάσῃ πολὺς καιρὸς καὶ θὰ παρουσιάσῃ καὶ ἐξωτερικῶς ὄψιν Ἑλληνικήν. Καὶ οἱ λόγοι του ἐπηλήθευσαν. Ἡ Ἕλληνι- κἡ ὃραστηριότης, ἡ φιλεργία καὶ ἡ ἐπιχειρηματικότης συν- ετέλεσαν ὥστε νὰ ἐξαγορα- σθῶσιν ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων ὄχι µόνον πολλὰ κτήµατα ἀλλο- φύλων ἑντὸς τῆς πόλεως, ἆλ- λὰ καὶ αἱ πλεῖσται σχεδὸν περὶ τὴν Λευκωσίαν γαῖαι, ὅ- που ἱδρύθησαν οἱ ἀκμάζοντες σήμερον Ἑλληνικοὶ συνοικι- σμοί. Εἰς τὴν οἰκονομικὴν αὐτὴν ἄνθησιν ἂς προστεθῃ καὶ τὸ ὑγιὲς καὶ γόνιµον τῆς Ἕλλη- νικῆς Φυλῆς σύμφωνα μὲ τὸ τῆς Γραφῆς «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ κατακυριεύσα- τε τῆς γῆς». Τοῦτο ἀναγινώ- σκεται ὣς ὑποθήκη εἰς τοὺς ἐρχομένους εἰς γάμου κοινωνί- αν. ᾿Αλήθεια, ἔχομεν μικρὸν Κράτος, ἀλλ᾽ εἴμεθα µεγάλο Ἓθνος, Ποῦ τῆς Γῆς δὲν ὁ- πάρχουσι σήμερον Ἕλληνες Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἀκμάζουσιν, εὐποροῦσι καὶ συντελοῦσιν εἰς τὸν πολιτισμὸν καὶ τὴν οἰκο- νομικὴν ἐξύψωσιν τῆς γενετεί- ρας των. ὍὌρος ἀπαράθατος ὅμως δι- ἁ τὴν διατήρησιν τῆς Ἕλληνι- κῆς µας ὑποστάσεως εἶναι ἡ Πίστις καὶ ἡ ἐμμονή µας εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ᾿Ορθόδοξον Θρησκείαν µας καὶ ἡ συντή- ρῃσις Σχολείων μὲ ἑλληνο- πρεπῆ µόρφωσιν. Ποῦ εἶναι σήµερον ὁ ἑλληνισμὸς τῆς Κάτω ᾿Ιταλίας, ἡ ὁποία ἐκα- λεῖτο καὶ Μεγάλη Ελλάς Ποῦ εἶναι αἱ κατὰ τὴν ἀρχαι- ότητα ἀκμάζουσαι ἑλληνικαὶ κοινότητες εἰς τὴν Σικελίαν, Ποῦ ἡ εὔφορος Γέλα τῆς Σι- κελίας ὅπου ἦτο τὸ μνημεῖον τοῦ τραγικοῦ ποιητοῦ Αἰσχύ- λου μὲ τὴν ἱστορικὴν ἐπιγρα- φὴν τὴν ὁποίαν ἔγραψεν ὁ ἵ- ὃιος πρὸ τοῦ θανάτου του «Τὸ μνημεῖον τοῦτο καλύ- πτει τὸν Αἰσχύλον υἱὸν τοῦ Εὐφορίωνος. Γεννηθεὶς ᾿Αθη- ναῖος, ἀπέθανεν εἰς τὰς εὖ- φόρους πεδιάδας τῆς Γέλας. Γὸ ἱστορικὸν δάσος τοῦ Μα- ραθῶνος καὶ ὁ Μῆδος μὲ τὴν μακράν κόµην θὰ εἴπωσιν, ἂν ὑπῆρξεν γενναῖος τὸν εἶδον καλῶς». ᾿Εδῶ ὁ Αἰσχύλος δὲν ἆνα- φέρει τὸ ποιητικόν του τάλαν- τον, ἀλλὰ τὸ καθῆκον αὑτοῦ ὡς ὑπερασπιστοῦ τῆς Πατρί- δος του. ΦεὈ! ὅλαι αὐταὶ αἱ ἑλληνι- καὶ κοινότητες ἐχάθησαν, καὶ ἐχάθησαν διὰ παντός. Διατί Διότι ἔπαυσαν οἱ Ἕλληνες ἐξ- αρτώμεγοι θρησκευτικῶς ἐκ τοῦ “Ελληνικοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσοταντι- νουπόλεως, κατακτηθέντες δὲ ὑπὸ τῶν Λατίνων, ἐξελατινί- σθησαν καὶ κατὰ τὸ θρήσκευ- μα καὶ ἀπολέσαντες τὴν ὁρ- θόδοξον θρησκείαν των ἀπώ- λεσαν καὶ τὸν ἐθνισμόν των. Δὲν εἶναι πλέον Ἕλληνες, «Κάπου κάπου εἰς χωρία τι- νὰ τῆς Κάτω ᾿Ιταλίας καὶ Σι- Κελίας οἱ κάτοικοι ὁμιλοῦσιν ἐφθαρμένον ἑλληνικὸν γλωσ- σικὸν ἰδίωμα, τὸ ὁποῖον ὁ µι- σέλλην Μουσσολίνι ἤθελε νὰ ἐξαλείψῃ διὰ νὰ λησµονήσουν οἱ κάτοικοι αὐτοί, ὅτι κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ἦσαν Ἕλλη- νες. Εἰς τὴν Κύπρον ἡ πίστις καὶ τὰ αἰσθήματα τῆς πρὸς τὴν θρησκείαν καὶ τὴν πατρίδα ἆ- γάπης συνετέλεσαν εἰς τὴν διατήρησιν τῆς θρησκείας, τῆς γλώσσης καὶ τοῦ ἐθνισμοῦ τῶν Κυπρίων Ἑλλήνων, παρὰ τοὺς ἀλλεπαλλήλους σκληροὺς δυ- νάστας, οἵτινες ἐκυριάρχησαν ἐπὶ τῆς Ἠήσου. (Συνεχίζεται) Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. ος Πὖποις. «ΑΜΝΑΓΕΝΒΗΣΙΣ» Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. “«-- ΙΡΧΙΡΗΙΙΝΙΙ ΜΗΙΤΡΗΙΗ ΧΗΡΗΠΜΙΗ ΚΑΙ ΠΙΠΙΜΙΙΙ Αὔριον Παρασχευήν, ὁ Μακα- ριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου θὰ χοροστατήσῃ κατὰ τὴν ἆκο- λουθίαν τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θε- οτόκου καὶ θὰ ἀναγνώσῃ τούτους ἐν τῷ ἱ. ναῷ Φανερωμένης καὶ τὴν Κυριακήν, Ε΄ τῶν Νηστειῶν, θὰ λειτονργήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ |. νγαῷ ᾿Αποστ. Λουκᾶ εἰς Σπαθα- ρικόν. Τὴν προσεχή Κυριακὴν Ε΄’ Νηστειῶν ὁ Θεοφιλέστατος ΚΧω- ρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. Γεννά- διος θὰ λειτουργήσῃ καὶ κηούξῃ εἰς Πραστειὸν Μεσαορίας καὶ τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας καὶ ὥραν ὃ µ.µ. θὰ ὁμιλῆήσῃ εἰς Μου- σουλίταν. ὮὉ Πανοσιολ. ᾿Αοχιμανδοίτης κ. ᾿Ανάργυρος Σταματόπουλος, τὴν προσεχή Κυριακήν, θὰ λει- τουργήσῃ καὶ κηρύξῃ εἰς Μάμ- µαρι, ὁ ἱεροκήρυξ τῆς ᾿᾽Αρχιεπι- σκοπῆς κ. Φώτιος Κωνσταντινί- δης θὰ κηούξῃ εἰς Κλήρου, ὁ κ. Δημ. Ῥέθελας θὰ ὁμιλήσῃ κατὰ τὴν θείαν λειτουργίαν εἰς Πυργάν ᾽Αμμοχώστου καὶ ὁ κ. Ν. Πέτσας ἐν τῷ ἱ. ναῷ Προδρόμου εἰς 'Α- γίους Ὁμολογητάς, 'Ο ἴδιος καὶ ὥραν 8 µ.µ. θὰ ὁμιλήσῃ εἰς τὸ Θ.Ο.Ι. «Εὐαγγελισμὸς» ΠΠαλλου- οιώτίσσης. -------- ΠΝΛΙΣΙΙ ΚΙ ΚΙ] ΠΙ ΠΙΠΠΟΛΛΗΙΛΗ ΜΙΑ ΠΡΟΙΦΠΙΟΙ 1ΠΙΜΙΙΤΤΙΚΗ Μεταδίδεται ἐκ Γενεύης ὅτι, ἡ Κυδέρνησις τοῦ Βελιγραδίου ὑπέθαλεν ἐρωτηματολόγιον πρὸς τοὺς Γιουγκοσλάθους πολίτας διὰ γὰ δηλώσουν τὰς θρησκευτικάς των πεποιθῆσεις καὶ εἰς ποῖου θρῄσκευµα ἀνήκουν. Δὲν ἐγνώσθησαν ἀκόμη αἱ στα- τιστικαί, ἀλλ’ ἡ πλειοψηφία τῶν κατοίκων ὑπολογιζομένη εἷς 805ο θρησκεύει. Ἠΐς τὴν ὕπαιθρον ἡ ἀναλογία τῶν θρησκευόντων εἶναι 9050, ἐνῷ εἷς τὰς πόλεις εἶναι τοσο. Ἐσχάτως, ὁ στρατάρχης ' Τίτο ὁμιλῶν περὶ τῶν σχέσεων µετα- ξὺ Ἐκκλησιῶν καὶ Κράτους, ἐδή-. λωσεν ὅτι ἐν τῷ συνόλῳ οἱ πιστοὶ διαφόρων θρησκευτικῶν Όμολο- γιῶν συνῆψαν καλὰς σχέσεις µε- τὰ τοῦ Κράτους, Ὅσον ἀφαρᾷ τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἡ ὑπὸ κομµοννιστι- κὸν ἔλεγχον Ἔνωσις Ἱερέων, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκουν 1650 ἱερεῖς ἐπὶ 9900, δὲν ἔχει ἀναγνωρισθῆ ἐπισήμως ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Ῥνυνό- δου τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Γιουγκοσλαδίας. α-αοονασαβρνι--ο-ο------------ ' ΠΜ ΠΡΙΝ Τὴν 98ην Φεθρουαρίου μετά θαρεῖαν νάσον ἀπεθίωσεν ἐν Σι- κάγῳ τῆς ᾽Αμερικῆς ὁ Θεοφιλέ- στατος ᾿Ἐπίσκοπος Σικάγου Γε- ράσιµος. Ἡ κηδεία του ἐτελέσθη τὴν ὅην Μαρτίου χοροστατοῦντος τοῦ Σεθασµιωτάτου ᾿Αρχιεπισχό- που ἙῬορείου καὶ Νοτίου ᾽Αμεοι- κῆς κ. Μιχαὴλ θοηθουµένου ὑπὸ τοῦ Θεοφιλεστάτου ἐπισκόπου Ἐ- λαίας κ. ᾿Αθηναγόρου καὶ πολλοῦ ἱεροῦ κλήρου. α Ο ἐκλιπὼν ἐπίσκοπος ἐγεννήθη ἐν τῇ νήσῳ Αἰγίνῃ τὸ 1874, ὅπου καὶ διήκουσε τὰ ἐγκύκλια µαθήµατα. ᾽Ακολούθως µετέόη εἰς τὴν 'ἱερὰν Μονὴν Μεγίστης Λαύρας τοῦ Αθω πλησίον συγγενῶν του Μοναχῶν. Ἐν συνεχείᾳ ᾖλθεν εἷς Ιεροσόλυμα καὶ εἰσήχθη εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Σταυροῦ, Μετὰ τὴν ἀποφοίτησίν του προσελήφθη ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου ᾽Αλεξανδρείας Φωτίου χρησιμοποιηθεὶς ὡς προϊστάμενος τῆς Κοινότητος Εὐαγγελισμοῦ. ᾿Εντεῦθεν ἔρχεται εἰς ᾽Αμερικὴν καὶ ὑπηρετεῖ ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς νεοσυστάτου ᾽Αρχιεπισκοπῆς ᾽Αμερικῆς. Τὸ 1943 προτάσει τοῦ τότε ᾿Αρχιεπισκόπου ᾽Αμερικῆς καὶ νῦν Οἰκουμενικοῦ Πα- τριάρχου κ. ᾿Αθηναγόρου ἐκλέγεται Δοηθὸς ᾿Επίσκοπος Σικάγου. 'Ο ἀεί- µνηστος ἀρχιερεὺς µεγίστας προσφέ- ρεν ὑπηρεσίας εἰς τὴν [ερὰν ᾿Αρχιε- πισκοπὴν ᾽Αμερικῆς. Ο ΧΙΤΩΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν γ΄’ σελίδα) Φρουρᾶς τῶν Πραιτωριανῶν σ' ἐκεῖνες τὶς δοξασένες-- κι” ἀπὸ καιρὸ ξεπερασµένες--μέ- ρες, τότε ποὺ τὸ θάρρος κι ἡ τιµιότητα εἶχαν ἀκόμα τὴν ἀξία τους, ἦταν ἡ µεγαλύτε- Ρη τιμὴ ποὺ μποροῦσε νὰ δώ- σει σ' ἕνα ἄνθρωπο ἡ Αὐτο- κρατορία.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο ΣΙΚΑΓΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ 4p
Από τα Βυζαντινά Μνημεία της Κύπρου 4p
ΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 4p
Η ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΙΣ ΑΘΗΝΑΣ 4p
ΚΥΠΡΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ 3p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
ΠΑΠΑΔΕΣ ΚΑΙ ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ 3p
ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΗΘΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗ ΑΝΕΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΣΕΩΣ 3p
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ 2,4p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ Ε' Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ 1767-1810 2p
Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ 1,4p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ 1,4p
Η ΕΠΙΔΟΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΛΛΙΟΥ ΑΓΑΘΟΕΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ κ. ΕΥΓΕΝΙΑΝ ΘΕΟΔΟΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ κ. Δ. ΣΕΒΕΡΗΝ 1p
ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 1-2p
Η ΗΘΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ 1p