ΕΤΟΣ Α᾽. ΑΡ, δ Ἐτησία συνδρομὴ ] Τιμὴ Φύλλου Ερ. 2. ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ σος σσσσσ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ -- ΤΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΕΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2-- ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ. ον Ἴ 4 ας ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ο ν. εν το ο ΡΟ Αα ΜΗ ΠΕΜΠΤΗ 22 ΙΠΡΙΝΟΥ 1954 { ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ. Θεοδώρου τοῦ Συκεώτου. [ ΝΙΝΗΙ ΤΠ ΜΗ) Οὐδὲν μήνυμα ὑπῆρξε τέσον Καροποιὸν καὶ ἐλπιδοφέ- βᾷν σον τὸ μήνυμα τοῦ λευχειμονοῦντος ἀγγέλου πρὸς τὰς µυροφόρους: «Τί ζητεῖτε τὸν υὤντα μετὰ τῶν νεχκρῶν: Οὺκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ᾽ ἠγέρθη». .. δέσο εἰς τὲν σκοτεινὸν τάφον τῆς Ἰουδαίας, διὰ τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς θυσίας, εἶχε τελεσιουργηθδῆ ἡ γε- Φύρωσις τοῦ θανάτου μὲ τὴν ζωήν, ἡ ἐπανένωσις τοῦ ἀν- ξρώπου μὲ τὸν Θεόν. Ἡ μάχη μεταξὺ τοῦ ἀθανάτου πνεύ- µατος καὶ τῆς φδαρτῆς Όλης εἶχε πλέον κριδῆ. 'Ὁ βράχος, ὁ ὁποῖος ἐπὶ χιλιάδας ἐτῶν ἐπίεζε τὸ στῆδος τῆς ἀνθρωπό- τῃτος, ἀπεχυλίσθη. Καὶ μὲ τὸ ρῖγος τοῦ μυστηρίου καὶ τὸ δέος τοῦ θαύματος, ὁ ἄνθρωπος εἶδεν ἔμπροσθέν του νὰ ἀνοίγωνται ἐχ νέου οἱ οὐρανοί. 'Ἡσθάνδη τοὺς πόδας του νἁ πατοῦν στερεώτερον ἐπὶ τοῦ ἐδάφους. ᾿Εδοχίμασε µέσα εἰς τὴν βασανισµένην καρδίαν του τὴν γαλήνην οιαὶ τὴν ἐλπίδα, καί, μὲ τὴν δύναμιν τῆς πίστεως, ἀπεξεδύξη ἐχ νέου εἰς τὸ ὑφηλὸν ἔργον τῆς φυχικῆς χαθάρσεως χαὶ τῆς ἠθιχῆς τελειώσεως. ΄ὁ φόθος τοῦ Βανάτου ἕπαυσε πλέον νὰ πληροῖ τὰς χαρδίας διὰ τῆς φρίχης χαὶ τῆς ἀγωνίας του. 'Ὁ ἄνδρωπος εἶχε τύχει χαὶ πάλιν τῆς δείας χάριτος. Ἑὸ ἀθάνατον πνεῦ- µα του εἶχε χατανιχήσει τὴν δουλείαν τῆς ὕλης. Ἐπάνω ἀπὸ τὰ φβθαρτὰ χαὶ τὰ ὑλιχκά, ἐπόνω ἀπὸ τὰς µικρότητας τῆς καθημερινῆς δωῆς καὶ τὴν τύρέην τοῦ ἐφημέρου βίου διηνοίγοντο, διὰ τῆς ᾽᾿Αναστάσεως τοῦ Σωτῆρος, νέοι ὁρί- ζοντες, µέσα εἰς τοὺς λαμπροὺς οὐρανοὺς τῶν ὁποίων, τρε- φόμενον ὑπὸ τῆς ἀγόπης καὶ τῆς πίστεως, ἔπανεν ἄσθεστον τὸ φῶς τῆς ἰδέας. Εἰς τὸν ὑφηῃηλὸν αὐτὸν κόσμον τοῦ θείου, ἐναλεῖτοὸ ὁ ἀπελευθερωθεὶς ἀπὸ τὰ δεσµά του ἄνθρωπος, νὰ χαταλάθηῃη τὴν ἁρμόξουσαν εἰς αὐτὸν δέσιν. Ἡ ἐχκπεσδῦσα ἀνθρωπότης ἀπεχναβίστατο διὰ τῆς ᾽᾿Αναστάσεως, ἀπὸ τὴν ἄθυσσεν τῆς ὑλικῆς χολάσεως εἰς τὴν ὑφηλὴν κχορυφὴν τοῦ πνευµατι- ποῦ παραδείσου. «Ἡ δὲ τῆς ᾽᾿Αναστάσεως χάρις», ἔγραφεν ὁ Γρηγόριος ὁ ἐχ Νύσσης «οὐδὲν ἕτερον ἡμῖν ἐπαγγέλλε- ται ἢἃ τὴν εἰς τὸ ἀρχαῖον τῶν πεπτωκότων ἀποκατάστασιν. Ἐπάνοδος γὰρ τίς ἐστι ἐπὶ τὴν πρώτην ζωὴν ἡ πρὀσδοχω- µένη Χάρις, τὸν ἀποζληθέντα τοῦ παραδείσου πάλιν εἰς αὐτὸν ἐπανάγουσα», Οὐδὲν ὅμως δαῦμα ἐπιτελεῖται ἄνευ πίστεως. Καὶ οὗ- δὲν κέρδος ἄνευ θδυσίας.. Ἡ σωτηρία καὶ ἡ λύτρωσις ἁποτε- λοῦν πάντοτε τὴν ἐπιθράθευσιν μιᾶς μακρᾶς ῥεχὶμασίας, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν δύνανται αὗται νὰ νοηθῶσι. Τῆς ᾽Α- ναστάσεως πρὀηγήθη ὁ Γολγοθᾶς. Μέσα ἀπὸ τὴν δλίψιν, τὸν πόνον, τὴν ταπείνωσιν, τὴν θυσίαν καὶ τὸν ἀγῶνα ἀνεπήδησεν ἡ χαρὰ τῆς ᾽᾿Αναστάσεως. Μέσα ὁἁπὸ τὸ σκέ- τος τοῦ θανάτου ἡ θεία φλὸξ τῆς ἀθανασίας. Εἰς αὐτὸν τὸν ἀγῶνα τὸν καλέν, Ναλοῦνται σήμερον οἱ Χριστιανοί. ᾿Εὰν δὲν ὑψώσωμεν µέσα εἰς τὴν φυχήν µας τὸν βωμὸν τοῦ Γολγςοβδᾶ, δὲν δὰ δυνηθῶμεν ποτέ νὰ ἆπο- λαύσωμεν τὸ φῶς τῆς ᾽᾿Αναστάσεως. 'ὃ δρἰαμόος τοῦ Φεαν- δρώπου ἑναντίον τῶν δυνάµεων τοῦ κοαχοῦ καὶ τοῦ σκό- τους μᾶς δίδει ἐν νέου τὴν ὁωνατότητα νὰ ἀγωνισθῶμεν καὶ νά νικήσωμµεν. Ας μιμπθῶμεν, λοιπέν, τὸ παράδειγµα Ἐκείνονυ. Ας ὁὀπλίσωμεν τὴν φυχήν µας μὲ ὑπομονὴν καὶ ἀγάπην' ἃς πληρώσωμεν τὴν καρδίαν µας μὲ πίστιν πρὸς τὰς ὑψηλὰς καὶ ἀθανάτους ἐχδηλώσεις τῆς ζωῆς' ἂς ταπεινώσωμεν τὸν ἑαυτόν µας διὰ τῆς θυσίας. Μέσα ὁἀπὸ τὴν πίστιν καὶ τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν ἀγάπην γαὶ τὴν θυσίαν δὰ προχύφη ἡ ἀληθῆὴς λύτρωσις. Καὶ τότε. κεκαθδαρµένοι τὸν νοῦν καὶ τὴν γαρδίαν, δὲ ἔνωτισθῶμεν τὸ μεγάλο μήνυμα: δὰ χατανοήσωµεν τὸ σω- τήριον δαῦμα εἰς ὅλην αὑτοῦ τὴν ἔχτασιν, καὶ θὰ ὄυνη- δῶμεν, ὅπως οἱ ᾿Απόστολοι, νὰ ἴδωμεν τὸν Χριστὸν «ἔξα- στράπτόντα τῷ ἀπροσίτῳ φωτὶ τῆς ᾽᾿Αναστάσεως». ΕΕΕΛΛΗΙΙΙΣ ΤΠ ΧΗΣΤΙΜΝΙΣΗΘΥ Τοῦ κ. Α. Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Γ΄ Εἰς τὴν ᾿Αδριανούπολιν τοῦτο γίνεται ἀκριθῶς ἑπάνω εἰς τὸν τάφον εὐθὺς μετὰ τὸ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ μνηµόσυνον. ᾿Ενταῦ- θα εἶναι ἀνάγκη νἁ σημειώσω: μεν ὅτι αἱ χοαὶ δὲν εἶναι ἅ- πλῶς λαϊκὸν ἔθιμον, ἀἆλλ᾽ ἐν µέρει καὶ ἐκκλησιαστικὴ διά- ταξις καὶ κατὰ τοῦτο άποτε- λοῦν µέσην τάξιν μεταξὺ τῶν ἐθίμων καὶ τῶν ἐπισήμων τε- λετῶν τῆς ἐκκλησίας. Διότι τοὐλάχιστον ἡ τριπλῆ ἐπίχυ- σις ἀπὸ τὸ λάδι τῆς κανδήλας ὀρίζεται ρητῶς ἀπὸ τὴν τοπι- κἠν διάταξιν τῆς νεκρωσίμου ἀκολουθίας, ἐδόθη δὲ εἰς αὖ- τὴν ἐκ τῶν ὑστέρων σύμφώνα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς διδασκαλί- ας τῆς ἐκκλησίας ἡ ἑρμηνεία ὅτι τοῦτο γίνεται εἰς τύπον τῆς κατὰ τὸ θάπτίσμα χρίσεως δι ἁγίου ἐλαίου, εἰς σηµείωσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ σφραγίδα τοῦ ἀποθανόντος καὶ ἁγιασμὸν αὐτοῦ, διότι εὐσεθῶς καὶ κα- τὰ Χριστὸν ἔζησε (ἄοατ Εὀχο- λόγιον σελ. 433 436, 449). Εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἐἔπι- σήµων ἐκκλησιαστικῶν τελε- τῶν ἀνήκουν τὰ συνηθισμένα µνηµόσυνα, τὰ τρίτα, ἕνατα, τεσσαρακοστὰ καὶ τὸ ἐτήσιον, τὰ ὁποῖα ἀντιστοιχοῦν εἰς τὰ τρίτα, ἕνατα, τριακάδα καὶ γε: νέσια τῶν ἀρχαίων, διότι καὶ ἐκεῖνοι τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἕ- καµναν µμνηµόσυνα τῶν νε- κρῶν διὰ θυσιῶν καὶ ἔναγι- σµάτων. Εχομεν λοιπὸν ἆ- κριθῆ ἀντιγραφὴν ἐκτὸς μιᾶς λεπτοµερείας ὅτι τὰ ἰδικά µας σαράντα ἀντιστοιχοῦν εἰς τὴν τριακάδα τῶν ἀρχαίών, ἡ ὁ- ποία ἐγίνετο τὴν τριακοστὴν ἡμέραν μετὰ τὸν θάνατον. 'Ἡ ἀριθμητικὴἡ αὐτὴ µεταθολὴ ἔ- γίνε κατόπιν τῆς συμθολικῆς σηµασίας, τὴν ὁποίαν ἡ ἐκκλη-ι σία ἠθέλησε νὰ δώσῃ εἰς τὰ µνηµόσυνα. Κατὰ τὰς Απο: στολικἁὰς Διαταγὰς (Μίρπο 1, 1145) τὰ τρίτα γίνονται εἰς ἀνάμνησιν τῆς τριηµέρου ἀνα- στάσεως τοῦ Χριστοῦ, τὰ ἕνα- ᾽ τα πρὸς ἀνάμνησιν τῶν κεκοι-|τησε, διότι ἐθεώρησε τὸν νε- μημένων, τὰ τεσσαρακοστὰ | κρὸν ἁγιασμένον, καὶ ὁ συνή- κατὰ τύπον τοῦ τεσσαρακονθη- θης ἁγιασμος, τὸν ὁποῖον καθ- µέρου πένθους τοῦ 'Εθραϊκοῦι ἱέρωσε μὲ ἐπίσημον τελετήν. λαοῦ διὰ τὸν θάνατον τοῦ Μω-| Καὶ οἱ μὲν ἀρχαῖοι ἐθύθιζαν ὑσέως καὶ τὰ ἐτήσια διὰ τὴν͵ εἰς τὸ νερὸ διὰ νὰ ἁγιασθῇ µνείαν τοῦ ἀποθανόντος. Κατ᾽ (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) ἄλλην διδασκαλίαν τὰ ἕνατα τελοῦνται εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς ἀποστόλους ὀκτὼ ἡμέρας μετά τὴν ἀνάστασιν, διότι ἐὰν εἷς τὰς ὀκτὼ προσθέσωµεν καὶ τὴν ἀναστάσιμον ἡμέραν, ἡ ὁ- ποία δὲν συμπεριελήφθη γίνον- ται ἑννέα, τὰ δὲ τεσσαρακο- στὰ εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἀναλή- Ψεως τοῦ Χριστοῦ. ᾽Ασχέτως πρὸς τὸν οὐσιώδη σκοπὸν τῶν νηµοσύνων ἐκ τῶν ὑστέρων πινοηθέντα, ὅστις εἶναι ἡ δέ- ησις τῆς ἐκκλησίας διὰ τὴν ψυχἠν τοῦ ἀποθανόντος, ἡ ἑρ- µηνεία τῆς κατὰ ὁὠρισμένας χρονικὰς περιόδους τελέσεως αὐτῶν δὲν εἶναι καθόλου ἐπι- τυχηµένη. Οπωσδήποτε ὅμως ἡ ἐκκλησία εὑρεθεῖσα πρὸ ἆ- ριθμῶν τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας ἔπρεπε νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς κάποιαν σηµασίαν χρι- στιανικήν, ἐκρίθη δὲ αὐτὴ ἡ καλυτέρα. Μὲ τὴν διδασκαλί- αν τῆς ᾿Εκκλησίας δὲν ἔχει καμµίαν σχέσιν ἡ λαϊκὴ δοξα- σία ὅτε ἡ ψυχἠ µένουσα ἐπὶ τῆς γῆς συνήθως κοντὰ εἰς τὸν τάφον ἀνεθαίνει εἰς τὸν οὐρανὸν τὴν τεσσαρακοστὴν ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου μετὰ τὴν τέλεσιν τοῦ µμνημοσύνου. Καὶ εἰς τὴν δοξασίαν αὐτήν, ἡ ὁποία ἔλαδε Χριστιανικὸν βάπτισμα παρασχετισθεῖσα πρὸς τιν ἀνάληψιν τοῦ Χρι- στοῦ, βλέπει κανεὶς ἀμυδρὸν ἴχνος τῆς δοξασίας τῶν ἀρχαί- ὧν ὅτι ἡ ψυχἠ δὲν ἐπήγαινεν εἰς τὸν “Αδην ἐφόσον ὁ νεκρὸς ἔμενεν ἄταφος. κ ἁ Πρὸς τὸ ραντήριον ὕδωρ τῶν ἀρχαίων, διὰ τὸ ὁποῖον εἴπαμεν ἀνωτέρω, ἔχει σχέσιν καὶ «ὁ ἁγιασμένο νερὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ. ᾿Εδῶ παρατη- ροῦμεν ἀπὸ µίαν κοινἠὴν ἀρχὴν δύο διαφόρους κατευθύνσεις. Συνέχεια τοῦ ραντηρίου ὕδα- τος εἶναι καὶ τὸ νερὸ τοῦ κα- θαρμοῦ εἰς τὰς κηδείας, τὸ ὁ- ποῖον ἡ ἐκκλησία δὲν υἱοθέ- Δομηνίκου Θεοτοκοπούλου: Ὁ Χριστὸς φέρων τὸν Σταυρόὀν. Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: Τοῦ κ. Α: ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ Ας μεταφερθοῦμε γιὰ μιὰ στιγμὴ στὰ θαυματουργὰ καὶ μυστηριακἁ ἐκεῖνα χρόνια, ὅ- που οἱ παλαιὲς καὶ γερασµέ- γες θρησκεῖες τῶν ἄψυχων εἷ- δώλών σαρώνονταν ἀπὸ τὴν πνοἠὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ δί- ναν τόπο στὴ θρησκεία ἐκεί- γη ποὺ ἔθαλε σκοπό της τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώ- που. Οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ διπλανοῦ µας, γιἁ τὴν αὐτοθυσία µας, γιὰ τὴν ὀλιγάρκειά µας, τὴν ἀν- θρώπινη ἀλληλεγγύη καὶ τὴν αἰώνια Φασιλεία τοῦ οὐρανοῦ, εὕρισκαν ἀπήχηση στὶς ψυχὲς τῶν λαῶν, ποὺ ζοῦσαν κάτω ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ κυριαρχία, παρατηµένες στὴ φτώχεια καὶ τὴ δυστυχία. Κάθε μέρα χιλι- άδες ἄνθρωποι παρατοῦσαν τὴν πολυθεῖα, σύντριόθαν τὰ ἀγάλματα τοῦ δώὠδεκάθεου, καὶ στὴ θέση τους ἔστηναν τὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου. Οἱ φλογεροὶ αὐτοὶ πιστοὶ τοῦ χριστιανισμοῦ, προ- Εετοίµαζαν τὴν πτῶσι τῆς ἆ- μαρτωλῆς Ρώμης καὶ τὴν ἵ- ὄρυση τοῦ Βασιλείου τῆς Κων- σταντινουπόλεως, ποὺ ἔμελλε νὰ κραταιώσει στὴ γῆ τὴν ἑκ- κλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ διαδόσει σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη τὸ ἀνθρωποσωτήριο κήρυγµά του. Τὸ γοργὸ φούντωμα τῆς γέας θρησκείας ἔθαλε σὲ μέ- γα φό6ο τοὺς τελευταίους αὖ- τοκράτορας τῆς Ρώμης, ποὺ γύρεψαν νὰ τὸ σταματήσουν μὲ τοὺς τρομεροὺς ἐκείνους γιὰ τὴν ἀπανθρωπία τους δι- ὠγμοὺς τῶν πρώτων χριστια- γῶν. Κάθε τόσο, οἱ αὐτοκρά- τορες αὐτοί, ποὺ τοὺς ξεπέρα-͵ σε ὅλους σὲ ἀπανθρωπία ὁ Βέ- ρων, διέτασσαν γενικὲς σφα- γὲς τῶν χριστιανῶν. Καὶ τὰ ὄργανά τους, ἄπιστοι κι αὐ- τοὶ κι εἰδωλολάτρες, ἄλλους ἔσφαζαν, ἄλλους ἔκαιγαν, ἅλ- λους σούθλιζαν, ἄλλους ρί- χναν στὰ θηρία ἄλλους σταύ- ρωναν καὶ λιθοθολοῦσαν. Μὰ οἱ χριστιανοὶ ἥταν ἀτρόμητοι. Μιὰ ποὺ εἶχαν δεῖ τὴν ἀλήθεια κι’ εἶχαν πιστέψει στὴν οὐρά- για δασιλεία, τίποτε πιὰ δὲν τοὺς ἔμελλε. Οσο πιὸ πολὺ τοὺς κατακτοῦσε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τόσο πιὸ δυνατὰ περι- φρονοῦσαν τὴν ἐγκώσμια ζωή, τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ὕλης, τῶν πρόσκαιρων ἡδονῶν, τῆς κακίας, τῆς µοχθηρίας καὶ τῆς ἀκολασίας, Καὶ πρόθυμοι νὰ δώσουν πρῶτοι τὸ παρά- δειγµα τῆς πίστεως στὸ λόγο τοῦ Κυρίου καὶ στὰ ἰδανικὰ τῆς θρησκείας τοῦ Χριστιανι- σμοῦ ὄχι µόνον δὲν ἀπέφευγαν τὰ μαρτύρια ποὺ τοὺς ἔκαναν οἱ ΡῬωμαῖοι μὰ τὰ ἐπιζητοῦ- σαν μὲ χαρά. Γιατί τὴν ὥρα ἐκείνη τῶν µαρτυρίων, εὕρι- σκαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀἁποκο- ρυφώσουν τὴ διδασκαλία τους, καὶ νὰ τὴν ἐπισφραγίσουν κι’ ὅλας μὲ τὰ θαύματα μὲ τὰ ὁ- ποῖα τοὺς ἀξίωσε ὁ “Κύριος. Κι ἀνάμεσα ἀπὸ τὶς ἀμέτρη- τες λεγεῶνες τῶν πιστῶν, ποὺ μαρτύρησαν γιὰ νὰ θεµελιώ- σουν τὴν ἐκκλησία τοῦ ἉΧρι- στοῦ, ξεχώρισαν κι ἔλαμψαν οἱ χοροὶ τῶν Αγίων. Ηταν ἐκεῖνοι ποὺ ξεπέρασαν ὅλους τοὺς ἄλλους σὲ πίστι, σὲ πνεῦ- μα χριστιανικό, σὲ θαυµατουρ- γἡ χάρη καὶ σὲ αὐτοθυσία: Θαυμάσιος εἶναι ὁ δίος τοῦ Αγίου Γεωργίου, θαυμάσιος καὶ µυρώμένος ἀπὸ τὴν ἁγιω- σύνη τῶν θαυματουργῶν ἑκεί- νγων χρόνων. Ὁ Ἅγιος Γεώρ- γιος γεννήθηκε στὴν Καππα- δοκία, στὰ Χρόνια τοῦ αὖ- τοκράτορα Διοκλητιανοῦ. “Ο- ταν ἦταν δέκα χρονῶν, ἕ- χασε τὸν πατέρα του ποὺ πέθανε µαρτυρώντας γιὰ τὸν Χριστό. 'Η µητέρα του τὸν πῆρε καὶ τὸν πῆγε στὴν Πα- λαιστίνη ὅπου ἐκεῖ εἶχαν πολ- λὰ κτήματα. Οταν ἔγινε δε- καοκτὠ Χρονῶν ὑπηρέτησε στρατιώτης, καὶ μετὰ ἔγινε ἀξιωματικὸς τοῦ Διοκλητια- νοῦ. Ὁ Διοκλητιανός, ἔτρεφε τρομερὸ μῖσος κατὰ τῶν χρι- στιανῶν. Φανατικος εἰδωλολά- τρης εἶχε Φάλει σκοπό του νὰ γκρεμίσει τοὺς χριστιανικοὺς ναούς, καὶ νὰ προσηλυτίζει τοὺς χριστιανοὺς στὴ λατρεία|ε τοῦ ᾽Απόλλώνος. Μὰά οἱ χριστι- ανοὶ πλήθαιναν ἀπὸ µέρα σὲ μέρα, πρὀ παντὸς στὶς άνατο- λικὲς ἐπαρχίες τῆς Ρώμης. Τό- τε, οἱ αὐθέντες τῆς ᾿Ανατολῆς πῆγαν καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι τὰ πράγµατα εἶναι σοθαρὰ κι’ ὅτι ἔπρεπε νὰ λάθει µέτρα. Θυμωμένος ὁ Διοκλητιανός, κάλεσε σὲ µεγάλο συνέδριο τοὺς κυθερνήτας τῶν ἐπαρχι- ὢν καὶ τοὺς εἶπε ὅτι τοὺς δίνει κάθε πρὠωτοθουλία δράσεως, ὥστε γρήγορα νὰ «ἐξαλει- Φφθοῦν οἱ Χριστιανοὶ» ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. ᾿Εκείνη τὴν ἐποχὴ ὁ Γεώργιος, μάζεψε ὅ- λη τὴν περιουσία του καὶ πῆ- γε στὸν αὐτοκράτορα, ζητών- τας του νἁ τοῦ δώσει μιὰ θέ- ση στὸ Κράτος, ἀνάλογη μὲ τὰ προσόντα του. Μὰ σὰν ἔ- φτασε στὴ Ρώμη, κι ἔμαθε πὼς ὁ Διοκλητιανὸς εἶχε δια- τάξει τὸν ἀφανισμὸ τῶν Χρι- στιανῶν, ἀποφάσισε νὰ δείξει μὲ τὴν θαρραλέα παρουσία του, πὼς ἀποδοκιμάζει τὴ στά- ση τοῦ Αὐτοκράτορα καὶ πὼς εἶναι ἔτοιμος νὰ ταχθῇ μὲ τοὺς διωγµένους. Πούλησε λοιπὸν ἀμέσως ὅλη του τὴν περιουσί- α, ἐλευθέρωσε τοὺς σκλάθους του, μοίρασε ὅ,τι εἶχε στοὺς φτωχούς, παρουσιάστηκε στὸν Αὐτοκράτορα καὶ τοῦ λέει: «Ὡς πότε θὰ πολεμᾶς κατὰ τῶν Χριστιανῶν Γιατὶ θέλεις νὰ χύσεις αἷμα δίκαιο καὶ ἅ- γιο Γιατὶ θέλεις νὰ ἀναγκά- σεις τοὺς Χριστιανοὺς νὰ πι- στέψουν στὰ εἴδωλα Τὰ εἴ- δωλα δὲν εἶναι θεοί. Μἠ Υε- λιέσαι. γιατὶ ὁ Χριστὸς µονά- χα εἶναι Θεός. Μάθε λοιπὸν τὴν εὐσέδεια καὶ πᾶψε νὰ παι- δεύεις τοὺς εὐσεθεῖς». Στὸ ἄκουσμα τῶν θαρραλέ- ων αὐτῶν λόγων, ὁ Διοκλητι- ανὸς ἔγινε θηρίο. Κι ἀπὸ τὴ στιγμἠ ἐκείνη ἀρχίζει ἡ τυραν- νικὴ πάλη μεταξὺ τοῦ Διοκλη- τιανοῦ ποὺ θέλει νὰ προσηλυ- τίσει τὸ Γεώργιο στὴν ψεύτι- κη θρησκεία τῶν εἰδώλων καὶ τοῦ Γεωργίου ποὺ ἀκλόνητος ἐπιμένει στὴν πίστη του, µα- στιγώνει μὲ τὸ λαμπρό του κήρυγμα τὸν διώκτη τῶν Χρι- στιανῶν, δέχεται γαλήνιος κά- θε μαρτύριο, κι’ ἀφοῦ ἔκαμε πλῆθος θαυμάτων, ἄφισε τὸ πνεῦμα του ν᾿ ἀνεθεῖ στὸν οὐ- ρανό, ἐνῶ τὸ κεφάλι του ἔπε- φτε κάτω ἀπὸ τὸ σπαθὶ τῶν δηµίων τοῦ ἄπιστου καὶ σκλη- ρόκαρδου Διοκλητιανοῦ. Σελίδες ὁλόκληρες θά χρει- άζονταν γιὰ νὰ περιγράψουμε τὶς φάσεις τοῦ θαυµμασίου ἆ- γῶνος ποὺ ἔκαμε ὁ Γεώργιος ὑπὲρ τῆς Χριστιανικῆς πίστε- ως καὶ τῆς διαδόσεώς της. Τὰ μαρτύρια ποὺ ὑπέστη ἦταν τό- σα, ὥστε διαθάζοντάς τα, αἰ- σθανόµαστε νὰ ὑγραίνωνται (Συνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελίδα) ΠΠ Πρ ΝΙΝ ἵ ΝΗΜΙΚΗ ΗΠΠΠΟΝ Υαὸ τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἸἨνκλησίας τῆς Ἑλλάδος χατηρ- τίσθη ᾿Επιτροπὴῆ ἐκ τῶν Συνοδι- κῶν δυνέδρων Σεύ. Μητροοπολι- τῶν Χίου κ. Παντελεήμονος, Κα λαθρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. ᾽Α- γαθογίκου, καὶ Λευκάδος χα ]- θάχης κ. Δωροθέου, πρὺς µελέ- την τοῦ ζητήματος τῶν φερόντων ἐκκλησιαστικοὺς τίτλους ἐντύπων, ἅτινα δὲν εἶναι ὄργανα τῆς Ἐκ- χλησίας. ΠΠ ΠΜΙΛΙΟΙ ΤΝ ΠΒΙΗ 'Ὁ. Ἠσρόεδοος τῶν Ἠνωμένων Πολιτειῶν κ. ᾿Αϊζενχάονερ καθι- ἐρῶσε μογύλεπτον σιωπηρὰν προσ- ευχἠν πρὺ τῆς ἑχάστοτε ἐνάρξε- ως τῶν ἐργασιῶν τοῦ ὑπουργικοῦ συµθουλίου. Τὸ παράδειγµα τοῦ Προέδρου ἠκολούθησαν καὶ ἄλλα ὑπουργεῖα. Ἐπίσης τὸ ὑπουργεῖον Παιδεί- ας τῆς Αἰγύπτου ἀπέλυσε διάτα- Ύμα, δι᾽ οὗ καθίσταται ὕποχρεω- τικη ἢ προσευχἡ εἰς τὰ σχολεῖα τοῦ κράτους, Ὁ στρατηγὺς Χαγ- απ εἶπε: «ἈΝομίζοµεν, ὅτι ἣ προσευχἠ ος Ἡ βάσις τῆς ἄνυ- ὀρώσεως τῆς ἠθικῆς στάθµης τῆς γεύτητοςι υηνικης µης της ἵΏ ΜΙΝΙ ΤΠ ΑΗΟΝΗΙΚΗ Τε ΜΗ ΤΝ ΙΠΠΗΙ Τὸ ὑπουργεῖον τῆς Δημοσίας Ἐκ- παιδεύσεως κατήρτισεν ἐπιτροπὴν διὰ τὴν συγγραφὴν βιθλίου θρη- σκευτικῶν πρὺς χρῆσιν τῶν χοι- στιανῶν μαθητῶν τῶν διαφόρων κρατικῶν σχολείων καὶ τῶν ἐν γέ- γει ἐκπαιδευτηρίων, «ος... [ΡΝΙΝΝΝΙΙ ΝΟ] ΕΡΙΙΗΙΙΚΙΙ ΜΕΝ ΠΣ ΤΗΝ ΠΙΠΙΣΛΛΗΙΙ ΔΟΝΔΙΝΟΝ,--Ὁ ἡΜίλοόαν Τζίλας, στέλεχος τῆς Ἔκτελεστι- κῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ Κομμοῦνιστι- κοῦ κόμματος τῆς Γιουγκοσλαθί- ας, λόγῳ τῶν τολμηρῶν του θεω- ριῶν, ἀντεκατεστάθη ὑπὸ τοῦ Μί- χο Μαρίνκο, ὁ ὑποῖος τυγχάνει πασίγνωστος εἷς Γιουγκοσλαθίαν διὰ τὰς θρησκευτικάς του διώ- ξεις. Τὸ ἔγκλημα τοῦ Ἰζίλας ἦτο γὰ καταστήσῃ τὴν Κυθέρνησιν δημοκρατικωτέραν. Ὁ προθιθα- σμὸς τοῦ Μαρίνκο ἐμθάλλει εἰς ἀνησυχίας ἀναθιώσεως τῆς δίας καὶ τῶν κτηνωδῶν ἐπιθέσεων χα τὰ τοῦ κλήρου ἐν γέγει, Ἡ κχομμουνιστικὴ ἀστυνομία τῆς Γιουγκοσλαθίας ἐν τῇ προσπαθείᾳ τῆς ἀνακαλήψεως μυστικῶν ἐχ- θρῶν τοῦ καθεστῶτος τοῦ Τίτο, ἐπέδραμε κατά τῶν οἰκιῶν τῶν ἱ- ρέων καὶ ἀντικομμουνιστικῶν κροατικῶν οἰκογενειῶν τοῦ Ζάγ- Χρεμπ. ᾿Ἠπίσης εἰσέθαλεν εἰς τὸ ἱεροσπουδαστήριον τῆς πόλεως, ὕπου οἱ ἱεροσπουδασταὶ ὑπεθλήθη- σαν εἰς ἀνάκριαιν. Οἱ συλληφθέντες ἵεροσπουδα- σταὶ ἠρωτήθησαν περὶ τοῦ τί ἑ- γνώριζον περὶ τοῦ Τζίλας καὶ τοῦ Ἑλαδιμήρου Ντεντίτζερ, τοῦ συγ- γραφέως τῆς ἍΟιογραφίας τοῦ στρατάρχου Τίτο ὑπὸ τὸν τίτλον «Ὁ Τίτο ὁμιλεῖ» καὶ ὁ ὁποῖος ἐ- πίσης ἔχει ἀναγραφῆ εἰς τὸν μαῦ- ϱον πίνακα τοῦ καθεστῶτος. ο-ο---- ΜΗΝ ΙΑ. ΠΠ ΠΝΗΙ ή ΝΙΙ Κατὰ πληροφορίας ἐκ Μόσχας ἡ ᾿ἘΕκκλησία τοῦ Αγ. Λονδοθί- κου, ἡ ὁποία εἶναι ἢ µόνη Δ. Πα- πικὴ Εκκλησία τῆς Μόσχας, ἐ- τέθη ἐκ νέου εἰς τὴν διάθεσιν τῶν πιστῶν. Ἡ ἐκκλησία αὕτη εἶχε κλεισθῇ μετὰ τὴν ἀναχώρησιν τοῦ τελευταίου ἱερέως ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀναλάδη τὰ τῆς λειτουργίας της, καὶ ὁ ὁποῖος ἐπέστρεψεν ἤδη ἐκ Λιθουανίας. -Ὅὔ-“““θᾱ------- Ι Ε ΕΗΛΛΣ ΠΡΙΝ Ηὶ ΜΗ ΙΙ ΠΠ {ἱ ΜΙΙΡ. ΠΛ Τῆς ᾿Εκδροιῆς τῶν ἐξ 'Ἑλλά- δος προσκυνητῶν κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τοῦ Πάσχα εἰς Ἱεροσόλυμα προΐσταται ὁ Σ. Μητροπολίτης ᾿Ἠλείας κ. Γερμά- γός. Κατὰ τὴν διέλευσίν του ἐν Λε- μεσοῦ ὁ Σ. ᾿Ἠλείας κατελθών τοῦ πλοίου ἐπεσκέφθη τὸν εὑρισχόμε- γον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐχείνην εἰς Λεμεσὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Μακάριον καὶ τὸν Σ. Μητρο- πολίτην Κιτίου κ. Ανθιμον. --ὕ--«ο------ ΜΟΙ ΝΕ ΤΗ) βΙΛΙΠΙΗ] ΙΧΙΗΣ ΙΙ Ἡ Θεολογική Σχολὴ τοῦ Πα- γεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν, κατὰ τὴν συνδρίαν αὐτῆς τῆς ὅ Μαρτίου, μετὰ νόµιµμον διαδικασίαν καὶ δο- χιµασίαν, ἀνεκήρυξε διδάκτορα τῆς Θεολογίας τὸν πκτυχιοῦχον αὐτῆς κ. Σάόθαν ᾿Αγουρίδην, ὁ- ποθαλόντα διατριθὴν ὑπὸ τὸν τί- τλον: «Τὸ πρόθληµα τῶν προσθη- κῶν τῆς Σλανυονικῆς µεταφράσε- ως τοῦ ᾿Ιουδαϊκοῦ καὶ ἡ ἐν αὖ- ταῖς περὶ τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ ησοῦ Χριστοῦ μαρτυρία». ΣΠΜΕΙΩΜΑΤΑ Τὶ Δ ζ] - Ανί ΓΡ -- ὁ χῦρος τῆς Αγίας ραφῆς. Ἡ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ τῆς Παγκοσμίου Βιβλικῆς Ενώσε- ως, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν, κατὰ τὸ 19653, ἐτυπώθησαν 21. 907.785 Αγιαι Γραφαὶ ἀπιοτελεῖ διάψευσιν ὅλων ἐκείνων τὰ ὁποῖα διεκήρυττον ὃ Ἠολταῖρος καὶ οἳ ὁπαδοί του λέγοντες, ὅτι ἐντὸς ὀλέγων ἐτῶν ἡ Βίέλος θὰ εἶναι ἕνα σεσαθρωμένον θιξλίον εἷς τὰς γωνίας τῶν Βιθλιοθηκῶν. Συνέδη δηλαδὴ ἐντελῶς τὸ ἀντίθετον. 'Ὁ Βολταῖρος καὶ αἳ θεωρίαι του παρῆλθον καὶ περι- εφρονήθησαν ἐνῷ τούὐναντίον ὅ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐξαπλοῦται ἡμέραν καθ ἡμέραν. Τὸ κὔρος τῶν Γραφῶν θὰ εἶναι πάντοτε καὶ εἰς πᾶσαν ἐποχὴν ἰσχυρὸν καὶ ἀπόλντον. Ἀατασταλτικὸν τῆς ὁὀξύ- τητος τῶν παθῶν, ἀντίδοτον πατὰ πάσης Καμίας καὶ ἁδικίας. ΕΥ. 2 9 , Εν εἰρηνικὸν μήνυμα. ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ τῶν 'Ἠνωμένων Πολιτειῶν κ. ᾿Αϊξεν- χάουερ εἰς περυσινόν του διάγγελµα εἰσηγήθη ἕνα νέον τύπον πολέμου. 'Ο πόλεμος αὐτὸς ---- κατὰ τὴν φράσιν τοῦ Προέδρου---- «δὲν θὰ στρέφεται κατά τινος ἀνθρωπίνου ἐχθροῦ ἀλλὰ κατὰ τῶν δυνάµεων τῆς βίας, τῆς φτώχειας καὶ τῆς ἀνάγκης». Διὰ νὰ δείξῃ δὲ ἐν συνεχείᾳ τὰς τεραστίας δαπάνας, αἳ ὁποῖαι διατίθενται ὥς ὄργανα κπαταστροφῆς ἐνῶ κάλλιστα θὰ ἢ- δύναντο νὰ μετΏιτραποῦν εἰς ἔργα εἰρηνικά, φιλανθρωπικά, ἐκ- πολιτιστικά, ἀναφέρει: «ἽἜνα συγχρονισµένον βομθαρδιστικὸν στοιχίζει τόσα ὅσα τριάντα σχολεῖα, Ένα βομθαρδιστικὸν κοινοῦ τύπου στοιχίζει ὅσον δύο νοσοκομεῖα μὲ πλήρη ἐξάρτυσιν ἢἡ 60Ο μίλια ἀσφαλτο- στρωµένου δρόµου. Έϐνα καὶ µόνον καταδιωκτικὸν ἄεριοπροω- θούμενον εἶναι ἰσότιμον πρὸς ἥμισυ ἕκατομ. κπυέικῶν µέτρων σί- του. Ένα ἀντιτορπιλλικὸν ἰσοδυναμεῖ πρὸς τόσα σπίτια, ὅσα εἷ- ναι ἱκανὰ νὰ στεγάσουν ὃ χιλ. ἄτομα». ᾿ Απαριθμῶν ὅ Πρόεδρος ᾿ Αϊζενχάονερ τὰ ἀγαθὰ τοῦ νέου αὐτοῦ τύπου πολέμου, ἐπιλέγει: «Πνημεῖα τοῦ πολέμου αὐτοῦ θὰ εἶναι σχολεῖα, νοσοκομεῖα, σπίτια, δρόμοι, τροφὴ καὶ ὑγεία, ἐξυπηρέτησις τῶν ἀναγκῶν τοῦ κόσμου παρὰ ἤ ἐπαύξησις τοῦ φόδου του». ὸς συμπλήρωμα εἲς τὸ µεγαλότνοον καὶ βαθυστόχαστον αὐτὸ χριστιανικὸν μήνυμα προσθέτοµεν τοὺς λόγους τοῦ Παύ- Άου. «'άὸς ὡραῖοι οἳ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά». Ἡ Κοινωνικὴ Πρόνοια. ΜΕΤ’ εὐχαριστήσεως διαπιστοῦται ὅτι ἢ Κοινωνικὴ Πρό- νοια ἐπετέλεσε καὶ ἐπιτελεῖ κατ αὐτὰς σημαντικὸν ἔργον ἆνα- κπουφίζουσα τὴν δυστυχίαν καὶ ἐπουλώνουσα κοινωνικὰς πληγάς, ἐφ᾽ ὅσον ἐπιτρέπου» τοῦτο αἳ δυνάμεις της. Καθημερινῶς προσ- φεύγουν εἰς τὸ γραφεῖον τῆς, πτωχοί, χῆραι, γέροντες διὰ νὰ λάθουν τὴν βοήθειάν της, τὴν ὁποίαν αὕτη παρέχει προθύµως. Εΐναι καιρὸς πλέον νὰ πατανοηθῇ ὑπὸ πάντων ἤ ἀποστολὴ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ νὰ βοηθηθῇ αὕτη εἰς τὸ ἔργον της. Οἱ δυνάµενοι καὶ θέλοντες ὅπως παράσχωσιν, µέσῳ αὐτῆς τὴν βοήθειάν των πρὸς τοὺς δυστυχεῖς καὶ τοὺς πάσχοντας ἂς καταξάλλωσιν συχνὰ καὶ ἱκανοποιητικὰ τὰς συνδροµμάς των οὔὗ- τως ὥστε τὸ ταμεῖον τῆς Προνοίας νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἄνταπο- κριθῇ πρὸς τὰς ἀνάγκας του καὶ παράσχῃ σημαντικώτερα ὢὤφε- λήµατα, µηδέποτε λησμονοῦντες ὅτι «ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείδει Θεόν». Ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς. ΕΙΣ ἕνα Συνέδριον ᾿Εκπαιδευτικῶν τῆς ) Αγγλίας εἰς τὸ Νόττιγκαμ ὁ Πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου Ρήντιγκ καθηγητὴς Ζ. Φ. Βαλφένδεν ---καθηγητὴς τῶν ἀνωτέρων ἸΜαθηματικῶς---- ὠμίλησε εἰδωιῶς ἐπὶ τοῦ θέµατος τῆς τακτικῆς προσευχῆς τῶν παιδιῶν καὶ τῆς ἐπιδράσεως αὐτῆς εἰς τὴν καθηµερινήν των ζωήν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν γονέων των. «Δὲν θὰ ἀργήσῃ ἡ ἐποχὴ ποὺ τὰ παιδιά µας ϐ) ἀρχίσουν νὰ ὁδηγοῦν τοὺς γονεῖς των εἰς τὴν µετάνοιαν, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ποὺ μεγάλαι ἱεραποστολαὶ ἐργάξονται νὰ ἐπιστρέψουν τὴν ᾿Αγγλίαν. ᾿Εννοεῖται ὅτι ἢ λατρεία πρὸς τὸν Θεὸν ϐθ) ἀποτελέσῃ καθη- µερινὴν ἀπασχόλῆσιν τοῦ παιδιοῦ ὅπως τόσα ἄλλα ἀποτελοῦν δι᾽ αὐτὸ ἀνάγκην. Δὲν συμφωνῶ µέ ὅσους φοθοῦνται ὅτι ἡ τακτικὴ προσευχἠ ἐνδέχεται νὰ ἐξελιχθῆ εἰς ρουτίναν. Διότι ἡ ἓν πινεύ- µατι λατρεία διαρκῶς θὰ διευρύνῃ τὸν δρίξοντα τοῦ παιδιοῦ, θὰ τοῦ ἀποκαλύπτῃ τὸ βάθος ποὺ περικλείει ἡ θρησκεία, καὶ θ) ἆπο- κτᾶ πεῖραν προσωπικῆς σχέσεως μὲ τὸν Θεὸν καὶ τῆς σχέσεως ἡ ὁποία τὸν ἑνώνει μὲ Αὐτόν». ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΝΕΝΟΥ Τοῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολόγου. Μεγάλη Ἑδόδομάς | ἨἩμέραι Σταυρικῆ Θυσία τοῦ Γολγοθᾶ, τῶν Σεπτῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου! ιτὸ Θεῖον Δρᾶμα τοῦ Ναζωραίου, Στιγμαὶ πένθους καὶ δακρύων ! Ισυγκλονίζει τοὺς λαοὺς καὶ συν- Ὁ Νυμπίος τῆς ᾿ἘΕκκλησίας, «ὁ ἱταράσσει τοὺς αἰῶνας! Τὶ καὶ ἂν ὡραῖος κάλλει παρὰ πάντας 6ρο- |γελοῦν μερικοί Εΐναι οἱ μικροί, τούς», εὑρίσκεται ἐπὶ τοῦ Γολγο- |οἱ ἀνίκανοι νὰ ἐμθαθύνουν εἰς τὴν θᾶ, στεφανωµένος μὲ τὸ ἀκάνθινο |ὑψηλὴν ἠθικὴν διδασκαλίαν τοῦ στεφάνι καὶ κρεμασμένος εἰς ἕ- Ἐσταυρωμένου Θεοῦ τῆς ᾿Αγά- να θαοὺ Στωυρόν]... πης. Εΐναι οἱ ἄνθρωποι-- σαῦρες ὌἨδη ἐθαπτίσθη ὁ κάλαμος. Ιποὺ ἕρπουν χωρὶς φτερὰ πρὸς τοὺς Οἱ ἔνοχοι κατεδίκασαν τὸν ἀθῶον. /θάλτους τῆς Ύλης, ἀνίκανοι νὰ Οἱ ἄνθρωποι ἐσταύρωσαν τὸν Θε- [γίνουν ἄνθρωποι---ἀετοί, ποὺ νὰ όν. Ὁ Ἰησοῦς µας εἶναι Νεκρός! /πετοῦν πρὺς τὰ γαλαζορόδινα ἵὕ- Μᾶς ἐγκατέλειψε ξεψυχῶντας ὅ- !ψη τῆς Ιδέας, Καὶ γελοῦν ἐνώ- χι µέσα σὲ θασιλικὸ κρεθθάτι, ὅ- |πιον τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας πως τοῦ ἔπρεπε, οὔτε στὴν ἄγχα- |᾽Απολυτρώσεως, ὅπως καὶ τὰ µι- λιὰ τῆς Μάνας του, ὅπως θά ἡ- |κρὰ παιδιά, ὅταν ἀκούουν τοὺς µε- το φυσικόν, ἀλλὰ ἐπάνω εἰς ἕνα /γάλους νά σπουδαιολογοῦν. Τὰ γέλοια ὅμως δὲν ἀποδεικγύουν τὴν ']δοῦ διατὶ μιὰ μυστηριώδης, | εὐτέλειαν τῶν σπουδαίων ἀληθει- μιὰ θεϊκὴ δύναµις συναθροίζει σή- (ῶν, ἀλλὰ τὴν ἀνοησίαν τῶν γε- μα τὰ πλήθη τῆς Χριστιανοσύνης ᾿λώντων]|..... ἐνώπιον τοῦ Ἐσταυρωμένου. Ἔ-{ --Μεγάλε Ἐστωνρωμένεί Σή- να αὐθόρμητο αἴσθημα ἑλκύει τὰ ]µερα γονατίζω ἐνώπιόν Σου τὸ σῶ- δακούθρεκτα µάτια ὅλου τοῦ κό-]μα, διὰ νὰ ὑψώσω τὸ πνεῦμα, Μα- σµου τὰς ἡμέρας αὐτὰς πρὸς τὸν ]κράν Σου, θλέπω τὴν µηδαμηνό- φρικτὸν Γολγοθᾶ. Οἱ πιστοὶ πλη- |τητα τῆς ζωῆς µου, πλησίον Σου, σίον τοῦ Μεγάλου Νεκροῦ δοκι-|ἐννοῷ τὸ μεγαλεῖον τῆς ψυχῆς µάξουν τὰ πιὸ συγκλονιστικἁ αἷ-]μου, Χωρὶς Ἑσένα, ὁ παράδεισος σθήµατα. Σιωποῦν, γονατίζουν, | εἶναι κόλασις, μαζύ Σου, ἡ κὀ- λασις γίνεται παράδεισος. Στὸν πόνο Σου, ποὺ εἶναι καὶ πόνος κάθε ἀνθρώπου, μαθαίνω τὴν ἆ- ξία τῆς ψυχῆς μελετῷ τὴν ἴστο- ρίαν τῆς καρδίας καὶ µέσα στὴν κολυμθήθρα τῶν δακρύων, ἐννοῦ τὴν ἀθανασία καὶ τὴ γλύκα τοῦ οὐρανοῦ. Κάμε, λοιπόν, ὦ Ἔσταυ- θωμένε Λυτρωτὰ τῆς καρδίας μου, ὢ Ερατεινὲ Νυμφίε τῆς ψι- χῆς µου χάµε τὸν Σταυρόν Σου σύμθολον τῆς ἀγάπης καὶ τὸν Τά- φον Σου φωτεινὴν ἀφετηρία τοῦ θριάµόου τῆς ἀρετῆς. Ἐὰν ὁ Γολ- γοθᾶς Σου, εἶναι τὸ τέρμα τοῦ ἀνθρωπίνου δράµατος, ἡ ᾽Αγάστα- σίς Σου ἃς γίνῃ δι’ ἡμᾶς καὶ διά τὸ Ἓθνος µας, ἀρχὴῆ μιᾶς νέας ἱστορίας καὶ μιᾶς γέας ζωῆς. Ἡ Αἰώγνιε Θεέ! Γλυκύτατε ᾿]ησοῦ ! Δὲν ἐγγώριζες ὅτι ἡ φάτνη τῆς Ἐηθλεέμ θὰ ἦταν πιὸ µαλακὴ ᾱ- πὸ τὸν ξύλινον σταυρό Δὲν ἤ- Ἑευρες ὅτι τὸ Δεκεμθρινὸ ἄστρο θά ἔλαμπε περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο τῆς Μ. Παρασκευῆς Διατὶ ἦλθες Ἡ διὰ νὰ ἀκυρώσῃς τὸ χειρόγραφο τῶν πολλῶν µας ἆἁ- μαρτιῶν, ἔπρεπε νὰ Ἑεσχίσῃς ἐ- πὶ τοῦ Ἐύλου τῆς ἀτιμίας τὰς τι- µίας σου Ῥάρκας Καὶ ἔπρεπε νὰ, γίνῃ ὁ Σταυρός Σου θρόνος δασιλικός, ὁ Κάλαμος, σχῆπτρον τῆς ἐξουσίας, ὁ ᾿Ακάνθινος Στέ- Φαγος πολυτελὲς διάδηµα καὶ αἱ Πληγαί Σου πολύτιμα παράσημα -- Τὶ ἀκατανόητον ἸΜνυστήριον! ἀπαρχὴ «τῆς καινῆς ατίσεως», :Ὁ Θεὺς ἔγινε ἄνθρωπος, διὰ νὰ| ὑπὲρ τῆς ὁποίας ᾿Απέθανες καὶ κάµῃ τὺν ἄνθρωπον Θεόν! Ἡ Ανέστης |....... 4 ΠΠ ΠΠ ΗΝ) ΠΜ Ἐνώπιον τοῦ Ι]οοέδρου τῶν Δι- καστηρίων Λεμεσοῦ --- Πάφου προσήχθησαν τὴν 19ην τοέχ. μη- γὸς ὁ ΤΠ. Μητοοπολίτης Κιτίου ὰ. Ανθιμος, ὁ ἱεροδιάκονος τῆς Ἱ- ερᾶς Μητροπόλεως Κιτίου κ. Σταῦρος Σπανός, ὁ ἱεοοδιάκονος τοῦ. Ἱεροῦ Ναοῦ Αγίας Νάπας κ. Μιλτιάδης Καραπατέας ναὶ οἱ ἱεροφάλται, δεξιὸς καὶ ἀριστεοός, τοῦ ἰδίου Ναοῦ κ... Κώστας Παναγίδης καὶ ᾿Ανδρέας Ἱ[απα- δήµας κατηγορούμενοι ὅτι χατά τὴν. 9ὅην παρελθόντος “Μαρτίου, ἑορτὴν τοῦ Εζαγγελισμοῦ τῆς Θε- ρτόχου, ἐχοησιμοποίησων ἐν τῷ Ἱ] ΗΡΙ ΜΙΛΛΙΙ ΠΠ ΤΙ ΝΠΙ τῆς θείας λειτουργίας, ἄνευ τῆς ἀδείας τῆς ἁρμοδίας ᾽Αρχῆς. Ποῦτο εἶναι ἀληθές. »}ὸ λεκτικὸν τοῦ Νόμου, ὃδυ- γάµει τοῦ ὁποίου προσήφθη ἔναν- τίον µου ἡ παροῦσα κατηνορία, εἶναι τοιοῦτο,ὥστε νὰ δύναται νὰ χρησιµοποιηθῇ ὑπὸ τῆς ᾿Εκτελε- στικῆς ᾿Εξουσίας οὗ µόνον διὰ θεµιτούς, ἀλλὰ καὶ δι’ ἀθεμί- τους σκοπούς. »'Ἡ ἰδιότης µου ὡς θρήσµτυ- τικοῦ καὶ ἐκκλήησιαστικοῦ ἡγέ- του ἐν τῇ Μητροπολιτικῇ ταύτῃ περιφερείᾳ͵ μοὶ ὑπηγόρευσεν, ὅ- ο ο. νο . τι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ περὶ οὗ πού- Ὅ Σ, Μητροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος περιστοιχιζόµενος ὑπὸ πλήθους λαοῦ προσέρχεται εἰς τὸ Δικαστήριον. Ἱερῷ Ναῷ 'Ἁγίας Νάπας, ἄνευ ἀδείας τῆς Λιοικήσεως, µεγάφο- γα πρὸς µετάδοσιν τῆς ποὺ τῆς Δοξολογίας λειτουργίας, Ὁ Μητροπολίτης καὶ οἱ λοιποὶ συγκατηγορούµενοι παρέστησαν ἄνευ συγηγόρων καὶ παρεδέχθη- σαν τὴν διατυπωθεῖσαν κατ αὐ- τῶν κατηγορίαν, 'Ὁ Μητροπολί- της ἐδήλωσεν ἐπὶ Δικαστηρίου, Ὅ- τι θὰ ἐξακολουθήσῃ παραθαίνων καὶ εἰς τὸ µέλλον τὸν περὶ µεγα- Φφώνων νόµον, καθ ὕσον οὐδὲν ἀναγνωρίζει δικαίωµα εἰς τὴν Ἑέ- γην Κυθέρνησιν νὰ ἐπεμθαίνει εἷς τὰ τῆς Ἐκκλησίας. ὍὉ Πρόεδρος ἀπήλλαξε ἄνευ ὕὅρων τοὺς κατηγορουµένους, ἐκ- δίδων ὅμως τὴν ἀπόφασίν του ὑπενθύμισεν εἰς τὸν Μητροπολίτην καὶ τοὺς λοιποὺς κατηγορουµέ- γους, ὅτι ἡ τοιαύτη ἁπαλλαγή των ἀποτελεῖ ἓν τῇῃ ἐννοίᾳ τοῦ Νόμου καταδίκην, ἡ ὁποία θὰ ληφθῇ ὑπ) ὄψιν εἰς τυχὸν γέαν παροµοίαν ὑπόθεσιν, προσέθεσε δέ, ὅτι ἐὰν ὑπάρχῃ ἀντίληψις, ὅτι ὁ Νόμος προσθάλλει τὰ θρησχευτικὰἁ αἱἲ- σθήµατα τῆς Ἑλληνικῆς ᾿Ορθοδό- ξου Κοινότητος ὃ ἀρχηγὸς τῆς Εκκλησίας δύναται νἁ προσεγγί- σῃ τὴν Κυθέρνησιν διὰ νὰ ἐξαιρέ- ση τῶν διατάξεων τοῦ Νόμου τὰς λειτουργίας. Ὁ Σεθ. Μητροπολίτης ἐν ἆρ- χῆ τῆς δίκης προέδη εἷς τὴν χά- τωθι δήλωσιν: «Ἐν πρώτοις, θὰ ἤθελα νὰ τονίσω, ὅτι εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου μὲ ἀνεθί- έασεν ἤ ὁὀμόθυμος θέλησις τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πληρώματος τῆς Μητροπολιτικῆς περιφερεί- ας Κιτίου. «Ἑδρίσκομαι σήμερον εἰς τὸ ἐδώλιον τοῦ κατηγορουμένου, διὰ τὸν λόγον ὅτι ἐχοησιμοποίήσα κα: τὰ τὴν Άδην ΠΜαρτίου, ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγ. Νάπας, µεγάφωνα, πρὸς µετάδοσιν εἰς τοὺς πιστοὺς κειται Νόμου ὑπὸ τῆς ᾿Έτελε- στικῆς ᾿Εξουσίας, ἀποσκοποῦσα εἰς τὸ νὰ φιμώσῃ καὶ καταπνί- ξῃ τὴν θρησκευτικὴν συνείδήσιν καὶ τὴν ἐλευθέραν ἄσκησιν τῆς δηµοσίας λατρείας, γίνεται διὰ λόγους καὶ σκοποὺς ἀθεμίτους καὶ ἀποτελεῖ αὐτόχρημα κατά- χρησι» ἐξονσίας καὶ καταπάτη- σιν ἀπαραγράπτων ἐλευθεριῶν καὶ ἀναφαιρέτων δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἐγνώρισαν εἰς τὸ παρ- ελθὸν καὶ ἐσεθάσθησαν καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἳ ἀλλόθρησκοι κατακτη- ταύ. »Δι) αὐτὸν ἀπριθῶς τὸν Λό- γον παρέθην τὸν Νόμον τοῦτον καὶ ἐπισήμως καὶ ἀπεριφράστως δηλῶ, ὅτι τοῦτο θὰ πράττω καὶ εἰς τὸ µέλλον, Καθ) ὅσον οὐδὲν ἀναγνωρίζω δικαίωµα εἰς τὴν ξένην Κυθέρνησιν νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τὰ τῆς Εκκλησίας καὶ Κανο- γίξει κατὰ τὸ δοκοῦν τὰ τῆς λατρείας καὶ τῆς µεταδόσεως αὐτῆς εἷς τοὺς πιστούς. . »’Αναμφισθητήτως, ὁ Ἰόμος οὗτος εἶναι εἷς ἐκ τῶν πολλῶν ἀδίιων καὶ ἀνελευθέρων ἈΝό- µων, τοὺς ὁποίους, ἓν µέσῳ 90ῷ αἰῶνι, θεοπίξει καὶ ἐφαρ- µόζει εἰς τὸν ὑπόδουλον τοῦτον τόπον ἡ κυρίαρχος Δύναμις, ἡ καυχωµένη διὰ τὰς φιλελευθέ- θϱας αὐτῆς ἀρχὰς καὶ ἐναντίον τῶν ὅὁποίων --- ὡς Ιητροπολί- της Κιτίου καὶ µέλος τῆς Ἰξ- θναρχούσης Κυπριακῆς ᾿Εμκλη- σίας --- ἔχω ὑποχρέωσιν καὶ καθῆκον νὰ ἐγείρω φωνὴν ἓν- τόνου διαμαρτυρίας. »0ὐδὲν ἕτερον ἔχω νὰ προ- σθέσω, εὔχομαι µόνον, ὅπως ὁ Θεὸς εὐλογῇ τὸν δίκαιον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγῶνά µας, ὥ- στε λίαν συντόμως τοὺς ἄνελευ- θέρους καὶ τυραννικοὺς τούτους Ἱόμους νὰ διαδεχθοῦν οἳ στορ- γικοὶ καὶ φιλελεύθεροι ἸΝόμοι τῆς Μητρικῆς Ἑλληνικῆς Εν- θερνήσεως». ΕΚΛΘΙΗ ΕΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΗΙΙ ΕΙί ΕΛΛΛΙΙ Ἡ 1. Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν συνεδρίαν αὐτῆς τῆς 20 Μαοτίου ἑἐ. ἔ. προέ- θη εἰς τὴν πλήρωσιν τῶν χηρευ- ουσῶν Μητροπόλεων Μαρωνείας, Κίτρους καὶ Ἐάνθης. Ψήφων δὲ Ψανονικῶν γενοµένων ἐν τῷ παρ- εχκλησίῳ τοῦ Αγίου Ανδρέου ναὶ λατόπιν ἐπικλήσεως τοῦ ἹΠα- | γαγίου καὶ τελεταρχικοῦ Πνεύμα- τος, ἐξελέγησαν: Μητροπολίτης Μιαθρωνείας, ὁ ὨἙοηθὸς ᾿Επίσκο- πος τοῦ Σ. Μητροπολίτου Θεσ- σαλονίκης Μνρέων κ. Τιμόθεος, Κίτοους ὁ ᾿Αϕχιμ. χ. Βαρνάόας | Τζωοτζᾶτος, ἐν τῶν διευθυντῶν | τῆς ᾿Αποστολικῆς Διακονίας καὶ Ῥάνθης ὁ ᾿᾽Αοχιμ. κ. Αντώνιος Κλαουδάτος, Γοαμματεὺς τῆς Ἱ. Ῥνόδου. Ἡ χειροτονία τοῦ ἐψηφισμένου Κίτρους ὡς καὶ τοῦ Μ]του Ξάν- θης, ἐγένετο τὴν Κυφιανὴν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως τοῦ πρώ- : του. μὲν ἐν τῷ Μ]τικῷ Ναῷ, προεξάφχοντος τοῦ ὃ, Μ]του Χίου κ. Παντελεήμονος, συµπαρα- στατουµένου ὑπὸ τῶν Σ. Μ]τῶν Κορινθίας, Καστορίας καὶ τοῦ Ἐ- πισχύπου Ῥωγῶν, τοῦ δὲ δευτέ- ρου. ἓν τῷ ἐν Πειραιεῖ 1. Ναῷ Ἠὐαγγελιστρίας, ὅπου διηχόγισεν εὐδοχίμως οὗτος ἐπὶ ἱκανὰ ἔτη ὡς “Ἱερατικῶς προϊστάμενος, προ- εξάρχοντος τοῦ Σ. Μ]του Ἠλεί- ας κ. Γερμανοῦ, συµπαραστατου- µένου ὑπὸ τοῦ Σ. Μ]του Καλα- θρύτων χαὶ τοῦ ᾿Επισκόπου Μα- ραθῶνος, γενοµένων ὡς εἴθισται καὶ τῶν καταλλήλων τῇ περιστά- σει προσφώνήσεων καὶ ἀντιφωνή- σεων. ᾽Αμϕύτεοοι οἱ 1. Ναοὶ ἡ- σαν ἀσφικτικώτατα πεπληρωμένοι Ἡκνλησιάσματος, τὸ ὑποῖον ἐπε- θύμει νὰ παρακολουθήσῃ τὴν χει- ροτονίαν δύο διακεκριμένων ὄν- τος κληοικῶν. ΠΠ ΝΙΛ ΤΝ ΙΝΙΙΝ ΤΙ ΛΙ Διὰ τῆς καθ) ἑξάμηνον τµηµα- τικῆς ἀνανεώσεως τῆς Ἱερᾶς Συ- γόδου τῆς Εκκλησίας τῆς Ἓλλά- δος, ἐκλήθησων ἀπὸ 1ης ᾿Αποιλί- ου. οἱ Σεθασµ. Μητροπολίται Μεσσηνίας κ, Χρυσόστομος, Θεσ- σαλιώτιδος κ. Κύριλλος καὶ Πα- ροναξίας χ. ᾽Αμόρόσιος, ἔκ τῆς Παλωᾶς “Ἑλλάδος, ἐκ δὲ τῆς Νέ- ας Ἑλλάδος οἱ Θεσσαλονίκης χ. ΠΓαντελεήμων καὶ Κασσανδρείας ». Καλλίνικος, εἰς ἀντικατάστασιν τῶν ἀποχωρούντων ᾿Βλασσῶνος ». Καλλινίκου καὶ Δράμας κ. Τε- ωργίου. ἔκ τῆς Νέας Ἑλλάδος, ἐκ δὲ τῆς Παλαιᾶς Ἑλλάδος ἨἩ- λείας κ. Γερμανοῦ, Κορινθίας κ. Προκοπίου καὶ ᾿Αττικῆς καὶ Με- γαρίδος κ. Ἰανώδου. ἡ ΦΚ ΜΗΝ ΙΙΝΜΗΙΙ [ ΠΠ ἴΠῇ 'Ὁ Πατριάρχης Σερθίας ὃι ἐ- πιστολῆς τοῦ πορὺς τὴν Ἱερὰν 5 ύγοδον τῆς ᾿]κκλησίας τῆς 'Ἡ]- λάδος ἐζήτησε τὴν ἐπάνδρωσιν τῆς ἓν 'Αγίῳ Οσρει Σερθικῆς ἵ. Μο- γῆς Χιλιανδαρίου διὰ Σ έρθων µο- ναχῶνι οἵτινες θ) ἀποχτήσουν τὴν ἑλληνικὴν ἰθαγένειαν. Ἡ ἀπάντη- σις τῆς “Ἱ. Συνύδου τῆς 'Ελλά- δος ὑπῆρξεν ἡ ἑξῆς: α) Λιὰ τὺ ζήτημα τῆς ἐπανδοώσεως ἁθμό- διον εἶναι τὸ Οἱ, Πωτοικυχεῖον, εἲς τὸ ὑποῖον ὑπάγεται τὸ Άγιον ὌὌρος. β) Διὰ δὲ τὴν ἀπύχτησιν τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγενείας ἁρμοδία ἀρχὴ εἶναι ἡ Ἱλληνικὴ Κυθέονη- σις, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΜΙΝΙ ΤΙ ΠΝΜΗΗΙ ΚΙ Τή ΙΙ 1 ΠΠ ΙΙ ΤήΝ ΙΗΗΜΙἡ Μοναχοὶ τοῦ Τάγματος τῶν Φραγκισκανῶν, φέροντες ἁπλοῦν θαρὺν Ἐύλινον σταυρόὀν 3.6 µέ- τρων, συμθολίζοντα τὸν στανρὺν ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐσταυρώθη ὁ ἅἎοι- στός, παρήλασαν τὴν 16ην ᾿Απρι- λου Μεγάλην Παρασκευὴν τῶν Καθολικῶν κατὰ μῆκος τῆς ὁδοῦ τῆς σταυρώσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ εἰς ερουσαλήμ. Ἡ πομπή, τῆς ὁ- ποίας μετεῖχον καὶ Χιλιάδες προ: σχυνητῶν, ἤρχισεν ἀπὸ τὸν ΜΠύρ- γον, ἀπὸ τὸν ὑποῖον ὁ Πόντιος Πιλᾶτος εἶχεν ἀπαγγείλη τὴν κα- ταδίκην τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ χαμσὶν-- θεομὸς ἄνεμος τῆς ἐρήμου---ἔπνεε σφοδρῶς ἐναντίον τῶν μοναχῶν ποὶι ἔφερον τὸν σταυρόν, καθ᾽ ὃν χοόνον οὗτοι διήνοιγον τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν κοουφὴν τοῦ λόφου ἔ- Έωθι τῆς “Ἱερουσαλήμ, ὅπου εἶχε Ἱσταυοωθῇ ὁ ᾿Ιησοῦς. Οἱ μοναχοὶ (ἑσταμάτουν εἲς διαφόρους στα- θµούς, διὰ νὰ προσευχηθοῦν Ύο- γυκλιγεῖς. Ἑφέτος περισσότερον παρὰ ἄλ- λοτε ὁλόκληρος ἡ ἱστορία τῶν «Αγίων Τόπων ἀνεπαρεστάθη διὰ μιᾶς ποιχιλίας ἀμφιέσεων εἰς τὰς ὁὑδοὺς τῆς ἀρχαίας Ἱερουσαλὴμ. Οἱ Αοραθες χωρικοὶ ἀντεπροσώ- πευον τοὺς θιθλικοὺς µΧοόνους, ἐνῶ οἱ Φοαγπισκανοὶ μοναχοὶ παρίστων κάτι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Μεσαίωνος. Μεταξὺ τῶν προσχυ- γητῶν σαν καὶ γυναῖκες ἐνδεῦὸν- µέναι μὲ τὴν τελευταίαν Παρι- σινὴν µόδαν, αἳ ὑποῖαι προοωθοῦν- το εὐγενῶς διὰ νὰ τύχουν τοῦ προ: χοµίου νὰ ἐπωμισθοῦν τὸν στανυρόγ. ᾽Απὸ τοῦ πέµπτου σταθμοῦ, ὅ- που ὃ Σίμων ὁ Κυρηναῖος παρέ- λαθε τὸν σταυρὸν ἀπὸ τὸν ἸΤη- σοῦν, ἡ πομπὴ κατηυθύνθη πρὸς τὴν οἴχίαν καὶ τὸν τάφον τῆς Α- γίας ΠΒερονίκης, Ἡ ὑποία εἶχε σχουπίσῃ τὸν ἱδοῶτα ἀπὸ τὸ µέ- τωπον τοῦ Ἰησοῦ. Τελικῶς ἡ πομπὴ κατέληξεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Παναγίου Τάφου. α ΣΜΙΨΣ ΚΙ 1 ΛΙΜΙ ΤΟΥ ΧΡ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) φορὰν αὐτὴν καὶ συγχρόνως θέλων ὁπωσδήποτε νὰ ἀποφύ- ΥΠ τὴν εἷς θάνατον καταδίκην τοῦ Χριστοῦ, ἐξέρχεται τοῦ πραιτωρίου, ἀνακεφαλαιοῖ τὴν ὅλην διαδικασίαν καὶ ἐκφέρει διὰ πολλοστὴν φορὰν τὴν γνώ- µην του: «Προσηνέγκατέ µοι τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὡς ἆπο- στρέφοντα τὸν λαόν, καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἐνώπιον ὑμῶν ἀνακρίνας οὐδὲν εδρον ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ αἴ- τιον ὢν κατηγορεῖ- τε κατ αὖτο ῦ ἀλλ οὐδὲ Ηρώδης' ἀνέπεμψε γὰρ αὐτὸν πρὸς ἡμᾶς καὶ ἰδοὺ οὐδὲν ἄξιον θανά- του ἐστὶ πεπραγμέ- νον αὐτῷ. Παιδεύσας οὖν αὐτὸν ἀπολύσω» (Λουκ. 23, 14--16). ᾿Απροσδόκητος ὅμως ἀντή- χησεν ἡ φωνή: «ἘΕὰν τοῦτον ἀπολύσῃς, οὐκ εἶ φίλος τοῦ Καίσαρος πᾶς ὁ βασιλέα ἕ- αυτὸν ποιῶν ἀντιλέγει τῷ Καί- σαρυ (Ιωάν. 19,12). Τὸ ζή- τηµα λαμθάνει πλέον σοθαρώ- τατον χαρακτῆρα. Τίθεται εἲς ἀμφιθολίαν διὰ τῆς προτάσε- ὡς ταύτης αὐτὴ αὕτη ἡ πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Τιθέριον πί- στις τοῦ ἓν ᾿Ιουδαίᾳ ἐπιτρό- που του. Ὁ ἄνανδρος Πιλᾶ- τος ἀλλάσσει ὄψιν. Συνοφρυ- οὔται, σκέπτεται ἐπί τι καὶ ἐ- γείρεται, ἕτοιμος νὰἁ ἐκφέρῃ δευτέραν ἀπόφασιν. Πλὴν ὅ- µως ἡ φωνὴ τοῦ δικαίου κα- ταθοᾷ µέσα του διἁ τὸ ἀἄνο- σιούργηµα, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ ἐπικυρώσῃ Διακόπτει τὴν σκέψιν του πρὸς στιγμὴν καὶ πειρᾶται τελευταίαν ἀπόπει- ραν. Προτείνει τὸν φονέα καὶ στασιαστὴν Βαρραθᾶν ἄξιον τῆς θανατικῆς ποινῆς, ἐλπίζων οὕτω, ὅτι θὰ κορέσῃ τὴν αἷμα- τηρὰν δίψαν τοῦ ἁκολάστου λαοῦ. ᾽Αλλά φεῦὈ! «Οἱ ἀρχιε- ρεῖς ἀνέσεισαν τὸν ὄχλον ἵνα μᾶλλον τὸν Βαρραθᾶν ἀπολύ- σῃ αὐτοῖς (Μαρκ. 15,11). Καὶ εἲς τὴν ἄστοχον ἐρώτησιν τοῦ Πιλάτου: «Τί οὖν ποιήσω ᾿Ιησοῦν τὸν λεγόμενον ὮἉΧρι- στὀν λέγουσι πάντες' σταυ- ρωθήτω» (Ματθ. 27,22). Τότε ὁ Πιλᾶτος, ἀποτυχὼν εἰς τὴν ἀπόπειράν του, ἐπανέρχεται εἰς τὴν προτέραν του σκέψιν καὶ «βουλόμενος τῷ ὄχλῳ τὸ ἱκανὸν ποιῆσαι ἀπέλυσεν αὖ- τοῖς τὸν Βαραθθᾶν, καὶ παρέ- δωκε τὸν ᾿Γησοῦν φραγγελώ- σας ἵνα σταυρωθῇ» (Μάρκ.Ι5, 15). ᾿Ἐξέδωκε δηλαδὴ τὴν πα- ρανομωτάτην ἀπόφασιν, τὴν εἰς θάνατον καταδικάζουσαν ᾿Ρησοῦν τὸν Ναζωραῖον, µόνον καὶ µόνον διὰ νὰ εὐχαριστήσηῃ τὴν ἁκόρεστον ψυχἠν τοῦ Ὁ- ουδαϊκοῦ συρφετοῦ. Ω γνώμης δυσσεθοῦς καὶ τόλµης ἀπανθρώπου] Τίνες νέαι ἀποδείξεις καὶ ὁποῖαι νέ- αι µαρτυρίαι σὲ ἔκαμαν νἁ µεταθάληῃς πεποίθησιν, ὦὢ Πι- λᾶτε “Ὁποῖον στοιχεῖον ἔνο- χῆς, ὦ Πιλᾶτε, εὗρες εἰς τὸν εἲἷς θάνατον καταδικασθέντα ἀθῶον Δὲν εἶχες ὅλην τὴν ἐ- λευθερίαν καὶ τὸ ἀπόλυτον δι- καίωμα, ὦὢ Ῥωμαῖε εμὼν Πόντιε Πιλᾶτε, νά ὃ φέρης, ᾱ- πόὀφασιν, στηριζοµένην ἐπὶ τοῦ Ρωμαϊκοῦ δικαίου Ποῦ διέόλεπες ἴχνος νοµίµου δια- δικασίας εἰς τὸ φρικτὸν ὃρᾶ- μα, εἰς τὸ ὁποῖον πρωτηγωνί- στησας, ὦ Πιλᾶτε Δίκην τέ- λος ἐπεσφράγισας, ὢ Πιλᾶτε, ἢ ἄνευ προηγουµνέου τραγω- δίαν 'Ο ὅλος τρόπος σου δο- λιότητος γέµει, παράνοµε Πι- λᾶτε, νοσῶν γὰρ Φφιλανθρωπί- αν, ἐκέρδισας µισανθρωπίαν ! Ν ΛΚΟΛΟΥΘΙΝΙ ΤΟΥ ΛΝΛΘΙΘΥ ΥΜΝΟΥΗ ΛΟΗΝΛΙΣ [Τοῦ ἐν ᾿Αθήναις ἀνταποκριτοῦ µας] Δἱ ἀκολονυθίαι τοῦ ᾿Ακαθίστου ὝὝμνου συνεκέντρωσαν εἰς ὕλους τοὺς ναοὺς τῆς περιφερείας τῶν ᾿Αθηνῶν πλήθη πιστῶν. οἱ ὁποῖοι μετὰ ἰδιαιτέρας εὐλαθείας παρηκο- λούθησαν ταύτας. Ἡ ἐφετειγὴ κο- σμοσυρροὴ εἰς τοὺς ναούς, καὶ κα- τὰ τὰς τέσσαρας ἐπὶ µέρους ᾿Ακο- λουθίας καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν συνολικὴν ἀνάγνωσιν τῶν Χάρε- τισμῶν, ὑπῆοξε πρωτοφανὴς εἷς τὰ ᾿Αθηναϊκὰ χοονικἁ καὶ σαφῶς ἐνδειχτικὴ τῆς στροφῆς τοῦ λαοῦ ποὸς τὴν αίστιν καὶ τὴν θείαν Γλατρείαν. Εἰς τοὺς χεντωικοὺς να- τοὺς τῆς πόλεως δὲν ᾖτο δυνατὴ Γἡ εἴσοδος ὀλίγον μετὰ τὴν ἔναυ- ιν τῆς ᾽Ακολονθίας, ἀστυνομικό ὑξ ὄργανα κατέθαλλον απολλὰς πουσπαθείας διὰ νὰ τηρήσουν τὴν τάξιν καὶ νὰ ἀποτρέφουν τὸν συνωστισµόν. Βἰς πολλοὺς ναοὺς ἱεροκήρυκες, κληρικοὶ καὶ λαϊνοί, λαμθάνοντες ἀφουμὴν ἀπὸ τὰς ὑψηλὰς ἐννοίας τοῦ ᾿Ακαθίστοι μου, ἔκαμαν ὑψιπετοῖς ἐμπνεύ- σεως κηούγµατα. ΠΜ Πἡ ΕΙ ΤΠΚ ἴ ΚΛΗΙ Ἡ ᾿᾽Αργιεπισκοπὴ ᾿Αθηνῶν, δι] , ἐγκυκλίου της πρὸς πάντας τοὺς ας, ἐφημερίους τῆς ᾿Αρχιεπισκοπικῆς περιφερείας, καταδικάζει δοιμµύτα- τα τὰ «καλλιστεῖα» καὶ συνιστά τὴν ἐα'θολὴν κυρώσεων τόσον χα- τὰ τῶν νεανίδων αἱ ὁποῖαι συµµε- τόχουν τούτων ὅσον καὶ κατὰ τῶν γογέων καὶ κηδεμόνων αὐτῶν, ἐφ᾽ ὕσον ἤθελον ἐπιμείνει εἰς τὴν τοι- αύτην διαγωγήν τῶν, Τὸ πλῆοες μείµενον τῆς ἐγχι- χλίου ἔχει ὡς ἀχολούθως: «Γνωστὴ τυγχάνει εἰς πάντας ὑμᾶς ᾗ τεραστία φθορά τὴν ὁποίαν δηµιουρ- γεῖ εἰς θάρος τῆς ἁγνότητος καὶ ἆξιο- πρεπείας τῆς γυναικὸς, τῆς οἰκογενει- ακῆς Ὑαλήνης καὶ ἁρμονίας, ἡ διε- νέργεια κινηματογραφικῶν διαγωνι- σμῶν καλλονῆς, τῶν περιθοήτων «καλ- λιστείων», τῶν ὁποίων ἀθλοθέται εἷ- ναι αἱ κινηματογραφικαὶ ἑταιρεῖαι τοῦ ᾿Εξωτερικοῦ, αἱ ἐκ χθαμαλῶν καὶ ἐμπορικῶν ἐλατηρίων ἐξωθοῦσαι τὸς Ἑλληνίδας εἰς δηµοσίαν ἔκθεσιν γυ: μνῶν σαρκῶν, πρὸς ἀνακάλωψιν νέων στάρ. , Τὴν ἰδέαν τῶν τοιούτων καλλιστεί- ὧν, ὡς ἀντιστρατευομένην προς τὸ αἴσθημα τῆς ἐμφύτου γυναικείας αἰ- δοῦς, πρὸς τὰς ἀγνὰς παραδόσεις τοῦ ἔθνους, πρὸς τὰς ἠθικάς ἐπιταγας τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ ᾿Εκκλησία ἡμῶν ἔχει ἀποδοκιμάσει ἐπισήμως. Ύπενθυ- μίζομεν τὴν ὑπ ἀριθ 2702)511)10 12152 ἐγκυκλίου τῆς Σ., Συνόδου, ὡς καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἀντιπροσωπεία τῆς “{. Συνόδου, κατὰ τὸ παρελθὸν ἕ- τος, ἐπισκεφθεῖσα τὰς ἁρμοδίας ἀρ: χάς, διεµαρτυρήθη ἐντόνως καὶ ἠείς ὧσεν ἵνα τὸ Κράτος καταργήσῃ, τα Καλλιστεῖα, ὡς προάγοντα την άνη: θικότητα καὶ ἐξευτελίζοντα τὴν ἄν: θρωπίνην ἀξιοπρέπειαν. -- Δυστυχῶς, παρὰ τὴν φωνὴν τῆς :. Συνόδου, καὶ ἐφέτος πρὀκειται να δι- Ενεργηθοῦν Καλλιστεῖα. Πρωτοστατεὶ δὲ ἀπογευματινή τις ἐφημερίς, ἥτις καὶ ἀπὸ τῶν στηλῶν αὐτῆς πολὺν δη: μιουργεῖ θόρυθον καὶ πλῆθος δώρων ὑπόσχεται, ἵνα ἁλιεύσῃ ὑποψηφίας μὶς καὶ στάρ. 18 ΠΡΙΝ. ΙΝΚΑΣ ΛΡΧΙΕΕΟΗ «Ὁ Μακαριώτατος ᾿Αοχιεπίσκο- πος ᾿Αθηνῶν ἐδήλωσεν ὅτι Βου- Ἰευταὶ κατέθεσαν σχέδιον Νόμου περὶ ὁρίου Ἠλικίας τῶν ΣΑρχιερέ- ων ἐν ποιµαντορίᾳ τὸ Τον ἔτος γαὶ ὅτι τοῦ Νόμου τούτου ἐξαιρεῖ- τα, ὁ Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν. Ὁ Σεῦ, Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς, λαθὼν τὸν λόγον εἶπεν ὕτι οὔτε συζήτησις ἁπλῃ ἐπιτρέπεται ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου, διότι καὶ κατὰ τὸ ἔτος 19958 ὑπῆρξαν ᾿Αο- χιερεῖς κιγηθέντες πρὸς τὴν κατ- εύθυνσιν αὐτήν, πλὴν ὕμως σήµε- ϱον αὐτοὶ οὗτοι θεωροῦν τὸ ὅριον ἡλικίας ἀντικανογικόν. “Ἡ πεῖρα τῶν γερόντων πεοὶ τὴν διοίκησιν καὶ τὴν πολυσχιδῆ δρᾶσιν δὲν δύναται νὰ ἀναπληρωθῇ ὑπὸ τοῦ | ῥγθουσιασμοῦ τῶν νέων. Αλλως ε τε ἡ ᾿Εκκλησία ἔχει διαδικασίαν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὅταν ἤθελε δια- πιστωθῇ ἀνικανγότης τῶν ᾿Αρχιε- ρέων περὶ τὸ ποιµάίνειν, θέτει τούτους εἲς τὺ περιθώριον, ἀρχεῖ νὰ κοίνῃ ὄχι διά τοὺς μὲν φι- λαδέλφως καὶ διὰ τοὺς ἄλλους µισαδέλφως. Οὔτε δὲ καὶ πρέπει γὰ ἀναμείνωμεν τὴν δηµοσίευσιν τοῦ Νόμου, ὁπότε δὲν θὰ ἠδυνά- µεθα νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἐφαρμο- γήν του καὶ διὰ νὰ μὴ σιμιθῇ τοῦ- το, φρονῶ ὅτι εἶναι καλόν, δι) ὤν µέσων διαθέτει ἡ ᾿Εγηκλησία νὰ µαταιωθῇ ἡ ψήφισις τοιούτου Νόμου, Τὸ σκάνδαλον εἶναι µέγιστον καὶ κίνδυνοι πολλοί. ᾿Επειδὴ ἡ ᾿Ἐκκλ]- σία ἡμῶν δὲν δύναται νὰ μείνῃ ἆπα- θὴς θεατὴς τῆς προϊούσης ὁλονὲν ἐκ- λύσεως τῶν ἠθῶν, Ἠπροερχοµένης ἐκ τῆς ἀπομιμήσεως ξένων πρὸς τας παραδόσεις ἡμῶν στοιχείων, ἀλλ᾽ ἕ- χει ἱεράν ὑποχρέωσιν ἵνα δι᾽ ὅλων τῶν µέσων ἀμυνθῇ πρὸ ος ἐπιδου- λῆς, διὰ ταῦτα παραγγέλλομεν ἵνα ἅπας ὁ κλῆρος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπης ᾱ- γρύπνως παρακολουθῃ καὶ ἀντιδρᾷ εἰς τὰς κινήσεις ταύτας τῶν ἐκμεταλ- λευτῶν τῆς γυναικείας κουφότητος, Εἰ- δικώτερον δὲ παραγγέλοµεν. ᾿Εάν τις τῶν ἐφημερίων ἀντιληφθῇ, ὅτι κόρη τις τῆς ἐνορίας του, ἑλκυομένη ἀπὸ τὰ δῶρα τοῦ διαγωνισμοῦ, ἐκδηλώνει τὴν ἐπιθυμίαν ἵνα λάδῃ µέρος, ἆπο- στέλλουσα εἰς ἐφημερίδας καὶ περιο- δικὰἁ φωτογραφίας κλπ. μὴ ἀμελήσῃ καὶ νουθετήσῃ πνεμαπικεο, ἵνα ἀπό- σχη, ἐὰν αὕτη νικώµένη ὑπὸ του πει- μν μας, ἐπιμένῃ εἷς τὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀπόφασίν της, τοτε νά ἐπισκεφθῇ τὴν οἰκογένειάν της καὶ ἐκ. µέρους τῆς “1. ᾿Αρχιεπισκοπης πρὸς νου εσί- αν. συνιστῶν ἅμα τὴν , προσήλωσιν πρὸς τὸν εὐαγγελικὸν νόμον καὶ τον σεθασμὸν πρς τὴν ἀνθρωπίνην ἀξιο- πρέπειαν. ᾿Εάν δὲ παρ” ἐλπίδα καὶ παρὰ τοῖς γονεῦσιν 8 κηδεµόσι τῆς κόρης συναντήσῃ ἀντίδρασιν, τότε ἄς δηλώσῃ ὅτι τόσον ἡ κόρη. ὅσον καὶ οἱ συνευδοκοῦντες γονείς ἢ κηδεµόνες αὐτῆς, θὰ ὑποστοῦν αὔστηρα πνευμα- τικἁ ἐπιτίμια, ἀποκλειόμενοι τη» Θεί- ασ Κοινωνίας. Βὰ δηλωθῇ ὅτι τά τι µια Δῶρ α-- τὸ Σῶμα καὶ το Αἴμα τοῦ Κυρίου-- δὲν θὰ δοθοῦν εἰς ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι χάριν τῶν ἐκ τῶν Καλλιστείων δώρων κλείουν τα ὥτα καὶ κωφεύουν εἰς τὴν φωνῆν της Μη- τρὸς ᾿Εκκλησίας. , Οὕτως, αἰδεσιμώτατοι, δραστηρἰώς ἐνεργοῦντες, εἴμεθα Φθέδαιοι, ὅτι ϐ ἀποτρέψητε τὰς νεάνιδας της ἑνορί- ας σας ἀπὸ τοῦ νὰ λάδουν µέρος εἰς τὴν τοιαύτην διαπόμπευσιν καὶ θά συν- τελέσητε εἰς τὸν ἐξοθελισμὸν τοιουτῶν ὀθνείων καὶ ψυχοφθόρων ἐθίμων Εἴητε δ᾽ ἐπὶ τούτοις ὑγιαίνοντες ἐν Κυρίφ. λα “Ὁ Πρωτοσύγγελλος ἸΑρχιμ. ΓΑΒΡ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ2. Πιῃ ΜΙΠΙΙ ΜΗΝ ] ΤΙ ΠΛ ΙΙῆ Διὰ, τοῦ νεοτεύμτου Ἑλληνικοῦ ἀτμοπλοίου «᾿Αχιλλεύς», τὸ ὁποῖ- ον ἐκτελεῖ τὸ παρθενικὀν του τα- ίδιον, ἀνεχώρησαν ἐν Λεμεσοῦ εἰς Αγίους Τόπους 500 Κύποιοι ποοσνυνηταί, μεταξὺ τῶν ὁποίων χαὶ ὁ πατὴο τοῦ ᾿Αοχιεπισκόπου κ. Μακαρίου κ. Χρ. Μοῦσχος. ο“ [ΗΝ ΜΜΝ(ΠΗ ΙΦΙΙΗΙΙΝ 100! ΠΝΟΗ ΛΟΝΔΙΝΟΝ.-- ᾽Αντάρται τοῦ Βιετμίνχ ἐπέδραμον κατὰ τοῦ Βι- ετναμικοῦ ἸΧωρίου Τὰν Του- ὀγκ, κειµένου 40 μίλλια νο- τιονατολικῶς τοῦ Χανόὶ τῆς ᾿Ίν- δοχίνας, ἔσφαξαν 1.400 καὶ ἁπή- γαγον τὸν ἐφημέριον ᾿Ανχ. Μετὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν κατοί- χων τοῦ χωρίου, ἐπυρπόλησαν ὕ- λας τὰς οἰχίας. ἙῬῆς ὁμαδινῆς ταύτης σφαγῆς διέφυγον 600 κά- τοιχοι, ἐπειδὴ τὴν ὥραν ἐκείνην εἰργάζοντο εἷς ὀρυζῶνας. Οἱ ἐπιδρομεῖς εἶχον µεταμφιε- σθῆ εἰς ἠσύχους χωοικούς, ἀλλ’ εἶχον κούψει τὰ φονικά των ὄρ- [γανα ἐντὸς τῶν ἐνδυμάτων των. ΕΞΕΛΛΙΝΙΣΙΣ Τ0Ι ΧΡΙΣΤΙΛΙΙΣΙΘΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) δαυλὸν ἀναμμένον ἐκ τοῦ βω- μοῦ, ἡ δὲ ἐκκλησία σφραγίζει αὐτὸ τρὶς μὲ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καὶ θυθίζει εἰς αὐτὸ τρὶς τὸν σταυρὸν τὸ ἵε- ρώτερον σύμδολον της. 'Η ἀρ- χαιοτάτη μνεία τοῦ ἁγιασμοῦ ἀνέρχεται εἰς τὸν πέµπτον αἰ- ὤνα. Κατὰ τὰς µμµαρτυρίας Θεοδωρήτου ἐπισκόπου Κύρου καὶ ᾿Επιφανίου ἐπισκόπου Κύ- πρου τὸ διὰ τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ καὶ καταλλήλου εὖ- χῆς ἁγιασμένο νερὸ ἐχρησιμο- ποιεῖτο εἰς κατάλυσιν εἰδώ- λων, Φφυγάδευσιν δαιμόνων, διάλυσιν μαγειῶν καὶ µαγγα- νειῶν, ἀποδίωξιν ἀκρίδων καὶ ἄλλων ἐντόμων καταστρεπτι- κῶν τῶν γεννηµάτων καὶ εἰς θεραπείαν ἀσθενειῶν ὄχι µόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ ζώων (Μΐρπο 41, 425, 82, 1244, καὶ 1377). Εἰς τὴν µαρτυρίαν τοῦ Ἐπιφανίου λέγεται ὅτι ἔπει- δὴ ἐμποδίζετο ἀπὸ τὰς µαγεί- ας τῶν ἀπίστων ἡ ἀνέγερσις ναοῦ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χρι- στοῦ, ἐκεῖνος ποὺ ἔμελλε νά τὸν κτίσῃ ἐπῆρε νερὸ µέσα εἰς σκεῦος, τὸ ἐσφράγισε σταυρο- ειδῶς μὲ τὸ δάκτυλο καὶ ἐπε- καλέσθη τὸ ὄνομα τοῦ Χρι- στοῦ, διὰ νὰ δοθῇ θεία δύνα- µις εἰς αὐτό. Κατόπιν δὲ μὲ τὸ ἁγιασμένο αὐτὸ νερὸ ἐρ- ράντισε τὸν τόπον, ὅπου ἐπρό- κειτο νὰ κτισθῃ ὁ ναός, καὶ ἀμέσως διελύθησαν αἱ μαγεῖ- αι. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς συν- ηθείας ποὺ ὑπάρχει καὶ σήµε: ρα νὰ κάµνωµεν ἁγιασμὸν εἰς τὰ θεμέλια νέας οἰκοδομῆς. Κατὰ τὴν περίστασιν αὐτὴν ἀναγινώσκεται ὑπὸ τοῦ ἱερέως καὶ εἰδικὴ εὐχὴ «ἐπὶ θεµελίου οἴκου» διὰ νὰ τελειώσῃ καλὰ τὸ οἰκοδόμημα, νὰ μὴ ἡμπορῇ καµµία φυσικὴ δύναμις νά τ βλάψῃ καὶ οἱ µέλλοντες νὰ κατοικοῦν εἰς αὐτὸ νὰ εἶναι ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ κάθε ἐπι- θουλὴν τοῦ διαθόλου. Ἡ τελετουργικὴ διατύπώσις τῆς ἀκολουθίας τοῦ ἁγιασμοῦ ὅπως μᾶς εἶναι γωστὴ σήµε- ρα εἶναι ἄγνωστον εἰς ποῖον αἰῶνα ἀνήκει, διαφέρει δὲ πο- λὺ ἀπὸ τὸν ἁπλούστατον τύ- πον τοῦ πέµπτου αἰῶνος. Ἐ- κεῖνο ὅμως ποὺ μᾶς ἐνδιαφέ- ρει κυρίως ἐδῶ εἶναι ὅτι ὁ φαινομενικὸς σκοπός του διά µέσου τῶν αἰώνων κατέστη ποικιλότατος. Τοῦτο φαίνεται καὶ ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω λεχθέν- τα καὶ ἀπὸ πολλὰ χωρία τῆς ἀκολουθίας του, εἰς τὰ ὁποῖα ὁ ἱερεὺς εὔχεται νὰ γίνῃ τὸ ἁγιασμένον ὕδωρ «ἰαματικὸν ψυχῶν καὶ σωμάτων καὶ πά- σης ἀντικειμένης δυνάµεως ἆ- ποτρεπτικόν», νά φυγαδεύῃ τὰς ἀσθενείας, νὰ γίνη ὄργα- νον ἰάσεως ψυχῆς καὶ σώμα: τος, ὄργανον φωτισμοῦ τοῦ νοῦ, ὄργανον Καθαρτικὸν τῆς ἀκαθαρσίας τῶν παθῶν καὶ τὰ τοιαῦτα. Εἶναι ὅμως Φφανε- ρὸν ὅτι εἰς ὅλα αὐτὰ βάσις ὑπόκειται ὁ καθαρµός, ὅστις εἶναι ὁ πρῶτος καὶ οὐσιώδης σκοπός του, διότι κατὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς ἐκκλησίας ἀκαθαρσία λογίζεται ὄχι µό- νον ἡ ὑλικὴ ἐν γένει ἀλλὰ καὶ ἡ πνευματική. “Οθεν καὶ μαγεῖαι καὶ δαίµονες καὶ ἀρ- ρώστειαι καὶ ὡρισμένα ζῶα καὶ τὰ ὅμοια θεωροῦνται ἆᾱ- καθαρσίαι ἔχουσαι ἀνάγκην καθαρμοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ τὰ σπίτια ραντίζονται μὲ ἁγια- σμὸν διὰ νὰ λείψῃ κάθε εἶδος |. µολύσματος καὶ ἐπὶ τῶν ἀρ: Γρώστων γίνεται ἁγιασμὸς διὰ [νὰ γίνουν καλὰ καὶ ἐκεῖνοι Γποὺ πλησιάζουν λεχῶνα νοµι- ἱζομένην ἀκάθαρτον κάµνουν Ιχρῆσιν τοῦ ἁγιασμοῦ, πρὸς καθαρμὸν καὶ τὰ πηγάδια, σκεύη καὶ τρόφιμα, εἰς τὰ ὁ- ὃ. ποῖα ἔτυχε νὰ πέσῃ ζῶον µια” ἐρὸν καθὼς ὁ ποντικὸς καὶ ἅλ- λα ἢ ψόφιο, ἀπαλλάσονται τοῦ µολύσματος, ἐὰν πλυθοῦν ἢ ραντισθοῦν μὲ ἁγιασμόν. ] (Συνεχίζεται) ποσῶς, ἀλλ᾽ ἀμέσως καλέσῃ τὴν ἰδίαν : ΠΕΜΠΤΗ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1924 ΠΕΙ ΜΜ [ἡ ΙΝΗΙΝΙ ΙΗΡΝ Ἡἡμν παυελθοῦσαν ἑθδυμάδα ὁ- ψένοντυ εἷς τὴν ἀἴθυυσαν τῆς Ο.Χ.Ε.Ν. παρὰ τὴν Πκατεῖαν Ἕλ, Βενιζέλου, τὰ ἐγγαίνια τῆς ἐκθέσεως τῆς πεωυσινῆς σκηνώσεως τῶν Κατηγητικῶν Σχολείων εἰς Άγιον Νικόλαον | Στέγης παρὰ τὴν Κακοπετριάν. Ἡ Ἔγθεσις παρέμεινεν ἀνοικτή ἀπὸ τῆς Ί]ης µέχοι τῆς Ἱτης Α-ἱ πριλίου. | χατα- | 1 Τὰ ἐκτεθέντα ἧσαν, τοπογρς- φικὸς χάρτης τῆς κατασκηνώσε- ως, αἳ σηµαῖαι, τὰ σύμθολα καὶ τὰ συγθήµατα τῶν ὑμάδων, τὸ πυύγραμμα λειτουογίας της κά: τασκηνώσεως, ἡ ἐφημεοὶς τῆς νατασκηνώσεως, ἣτις ἦτο ἐθδυ- µαδιαία, ὡς καὶ απλεῖσται φώτο- γραφίαι ἀπὸ τὴν ζωὴν τῆς κα: τασκηνώσεως καὶ τῆς ἐπισκέιε- ως τῆς Α. Μακαφιύτητος καὶ τοῦ Η, Μητροπολίτου Κυφηνείας. Μία τῶν ἐκτεθεισῶν ἐν τῇ ᾿Εκθέσει εἰξόνων: Ὁ Μακαρ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος ἐπισκέπτεται τὴν κατασκήνώσιν. --α--- ΠΡΙΓΡΗΜΜΗ ΙΕΓΩΝ ΛΟΛΟΙΘΙΟΝ. ΜΕΛΛΙΣ ΕΡΛΟΜΛΛΟΙ Ἐκ τῆς 1. ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἀνεκοι- νώθη ὅτι αἱ '1.᾿Ακολουθίαι κατὰ τὴν Μεγάλην 'Εθδομάδα θὰ ἀρχίζουν κα- τὰ τὰς ἀκολούθους ὥρας: Μεγάλη Πέμπτη ἑσπέρας ἡ ἀκολουθία τῶν Γα- θῶν ὥρᾳ 6.30” µ,µ., Μεγάλη Παρα- σκευἠὴ πρωῖ αἱ Ώραι ὥρᾳ 8 π.µ., Μεγάλη Παρασκευὴ ἑσπέρας ἡ ἆκο- λουθία τοῦ ᾿Επιταφίου ὥρᾳ 7 μ.µ., Μέγα Σάθόέατον πρωῖ ἡ λειτουργία ὥραᾳ 7 π.µ., Μέγα Σάδδατον ἑσπέρας τὸ Ἐὐχέλαιον ὥρᾳ 6.30΄ μ.μ. Τὴν Κυριακὴν τῆς Αναστάσεως οἱ μὲν κώδωνες τῶν ἐκκλησιῶν θὰ ἡ- χήσουν κατὰ τὴν μ.μ, ὥραν τοῦ Μεγάλου Σαθθάτου, τὸ δὲ Τροπάριον τῆς ᾿Αναστάσεως, (Καλὸς Λόγος) θὰ ψαλῇ τὴν 12ην ἀκριθῶς μεσονύκτιον ὥραν, μεθ’ ὃ θὰ ἀκολουθήσῃ ἡ θ. λει- τουργία. [ΛΙ ΕΣΙΛΥΡΟΣΛΗ ΛΥΙΟΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν Υ΄ σελίδα) ἐκπρόσωπος τῆς Ρωμαϊκῆς ἀρχῆς εἰς μίαν ὑπόδουλον χώ- ραν. Τὸν γνωρίζοµεν ἀπὸ τὴν περίφηµον διαδικασίαν µετα- ξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ Κυρίου. Η- το πανίσχυρος. ᾿Απὸ αὐτὸν ἐξ- ηρτᾶτο τὸ πᾶν. Εἶχεν ὡς µορ- Φωμένος Ρωμαῖος, συναίσθη- σιν τοῦ Δικαίου: Είτο πεπει- σµένος περὶ τῆς ἀθωότητος τοῦ Κυρίου. Ἐν τούτοις κατα- δικάζει τὸν ᾿Ιησοῦν. Τὸ συμφέ- ρον τὸν ἐδέσμευε, τοῦ ἀφαι- ροῦσε τὸ θάρρος τῆς γνώμης. ἜἨτο ἄνθρωπος ὄχι σταθερὸς ἀλλὰ τῶν περιστάσεων, Φιλό- δοξος, σκεπτικιστής. ᾿Εφοθεῖ- το τὸν λαόν. ᾿Εὰν ἔχανε τὴν εὔνοιάν του, θὰ ἔχανε ἆσφα- λῶς καὶ τὴν τοῦ Καίσαρος προσοδοφόρον φιλίαν. ᾿Ἐμπρὸς εἰς τὸ συμφέρον του τί καὶ ἐ- ἂν κατεδικάζετο ἕνας ἀθῶος Ὁ. Φαρισαῖος! Εἶναι ὁ ἄ”- θρωπος ὁ ὁποῖος ἵσταται ἄντι- κρυς ἀντίθετος πρὸς τὸν Πη- σοῦν. Εἶναι ὁ ἀσπονδότερος ἐχθρός του. Εἶναι ὁ κυριώτα- τος δράστης τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου. Οἱ ἄλλοι ὑπῆρξαν ὄργανά του. Αὐτὸς διέφθειρε τὸν ᾿Ιούδαν. ᾿Εκεῖνος ἐξεθία- σε τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐξήγειρε τοὺς ὄχλους. Καὶ διατὶ πράτ- τει ὅλα αὐτά ᾿Ωθούμενος ἆᾱ- πὸ τὸ συμφέρον καὶ κινοόµε: νος ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ἐγωϊ- σμοῦ, τῆς ὑποκρισίας καὶ τῆς προσηλώσεως εἰς τὰ ἐξώτερι- κἁἀ καὶ τὸν τύπον. ᾿Εφοθεῖτο τὸν Κύριον. ᾿Εφοθεῖτο τὴν ἀρε- τήν. Ἡ λάμψις τῆς ἀρετῆς τοῦ Κυρίου ἀπεκάλυπτε τὴν κου- φότητά του καὶ τὸν παρηγκώ- νιζε. ᾿Εφοθεῖτο µήπως ὁ Κύ- ριος τοῦ πάρῃ τὴν θέσιν µή- πως τὸν ἀντικαταστήσῃ. Ηδη ὁ λαὸς κατὰ µάζας ἠκολούθη τὸν Ναζωραῖον. Ἔπρεπε λοι- πὸν πάσῃ θυσἰᾳ νὰ τὸν ἔξον- τώσῃ. Τὸ συμφέρον λοιπὸν ἡ πλε- ονεξία, ὁ ἐγωϊσμὸς συνελόντι εἰπεῖν ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἑσταύ- ρώσαν τὸν γλυκὺν ᾿Ιησοῦν μας, ᾽Αλλὰά καὶ σήμερον ἡ κα- κία δὲν ἐξέλιπεν ἀπὸ τὰς ψυ- χὰς τῶν ἀνθρώπων. Τὸ σωμ- φέρον µήπως καὶ σήμερον δὲν ρυθμίζει τὰς πολλαπλᾶς τῶν ἀνθρώπων σχέσεις Πόσοι καὶ πόσοι Χριστιανοὶ δὲν σταυρώ- νουν καὶ σήμερον τὸν ᾿Ιησοῦν διὰ τῆς φοθερᾶς ἐκμεταλλεύ- σεως τοῦ πλησίον, τῆς χήρας, τοῦ ὀρφανοῦ, τοῦ πονεµένου ἆᾱ- δελφοῦ, τῶν πλασμάτων αὖ- τῶν διὰ τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος εἷ- πεν: «Ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν µου τῶν ἐλαχίστων ἐμοὶ ἐποιήσατε» Πόσοι καὶ πόσοι χάριν τοῦ συμφέροντος, ὡς ὁ ᾿ Ιούδας, ὁ Πιλᾶτος καὶ ὁ Φαρισαῖος δὲν θυσιάζουν τὸ πᾶν καὶ δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ διαπράξουν τὸ µεγα- λύτερον ἔγκλημα Μἠ ἀπελπιζώμεθα ὅμως ἆ- δελφοί! Τὸ σύμόολον τοῦ Σταυροῦ δὲν εἶναι µόνον διὰ νὰ δεικνύει τὴν κακίαν τῶν ἂἀν- θρώπων, εἶναι καὶ τὸ σύμθο: λον τῆς ἀγάπης, τῆς ἀπείρου ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπον. ᾿Εὰν ὁ σταυρὸς εἶναι τὸ ἔμ- ϐληµα τοῦ µεγαλυτέρου πόνου ὅμως εἶναι καὶ τὸ σύμδολον τῆς ἀγάπης, τῆς συγγνώµης, τῆς συνδιαλλαγῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ, τῆς ἠθικῆς ἀνανεώσεως καὶ τῆς ψυχικῆς ἀναγεννήσε- ως. ᾿Αρκεῖ ἡμεῖς νὰ τὸ θελή- σωμεν. Νὰ ἀλλάξωμεν δίον, τρόπον σκέψεως καὶ ζωῆς καὶ νὰ ζητήσωμεν τὴν συγγνώµην ἀπὸ ᾿Εκεῖνον ὁ ὁποῖος ὑπέμει- νε δι’ ἡμᾶς τὸν σταυρικὸν θά- Γνατον. ΗΝ ΙΒΠΠΗ ΝΙ ΙΙΡΙΠΙΙΙ Ἡ Α. Μ. ὁ ᾽Αρχιεπίσποπος 2. Μακάριος γατὰ τὴν Μεγάλην Ἓόθ- δοµάδα θἀ χοροστατήσῃ κατὰ τὰς λΑνολουθίας τοῦ Νυμφίου καὶ τῶν Προηγιασμένων ἐν τῷ καθεδρικῷ γαῷ Αγίου Ἰωάννου. ᾿Επίσης ἡ Α, Μακαριότης θὰ χοροστατήσῃ ἐν τῷ αὐτῷ ναῷ καὶ κατὰ τὰς ᾽Α- κολουθίας τῶν Ι1αθῶν τὴν Μεγά- λην Πέμπτην καὶ εἰς τὸν ᾿Επιτά- φιον τὴν Μεγάλην Παρασκευήν. Ἐὶϊς τὰς ὍὭρας τῆς Μεγάλης Ἱ]α- ρασκενυῆς τὸ πρωῖ ὁ ᾿Αοχιεπίσκο- πος θὰ χοροστατήση ἐν τῷ ἵ. ναῷ Φανερωμένης. Τὴν Κυριωκην τῆς ᾿Αναστάσεως θὰ τελέσῃ τὴν ϐ. λειτουργίαν ἐν τῷ ἱ. καθεδρικῷ ναῷ. Ὁ Θεοφιλ. Χωφρεπίσχοπος κ. Γεννάδιος θά χοροστατήσῃ κατὰ τὴν Αγίαν καὶ Μεγάλην 'Βόδο- µάδα ὡς ἀκολούθως: Κυριακὴν δράδυ κατὰ τὴν ἀκολ θίαν τοῦ Νυμφίου ἐν τῷ ἶ. ναῷ Αγίας Τοι- άδος Βαρωσίων, τὴν Μεγάλην Τρίτην 6ράδυ ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγί- ου Γεωργίου Ἐξωρινοῦ ᾽Αμμοχώ- στου, τὴν Μεγάλην Πέµπτην, τὴν μὲν πρωΐαν κατὰ τὴν θείαν ει: τουργίαν ἐν τῷ ἵ. ναῷ ᾿Αποστόλου Λουκᾶ Ῥαρωσίων, ἑσπέρας δὲ κά- τὰ τὴν ἀκολουθίαν τῶν Σεπτῶν Ταθῶν ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγίου Μέ- µνογος Ῥαρωσίων, τὴν Μεγάλην Παρασκευὴν κατὰ τὴν ᾽Αμολουθί- αν τῶν Ὡρῶν καὶ τοῦ Μεγάλου Ἡσπερινοῦ ἐν τῷ ἵ. ναῷ Τιμίου Σταιροῦ Ῥαρωώσίων, ἑσπέρας δὲ χατὰ τὴν ᾿Ακολουθίαν τοῦ ᾿Ἔπιτα- φίου ἐν τῷ ἱ. ναῷ Αγίου Νικο- λάου ΒἙαρωσίων, τὸ Μέγα Σά6- όατον κατὰ τὸν ἑσπερινὸν καὶ τὴν θείαν λειτουργίαν ἐν τῷ ἵ. ναῷ αἉγίας Παρασκευῆς Κάτω Ῥαρω- σίων καὶ τὴν Κυριακὴν τῆς ᾿Άνα- στάσεως θὰ τελέσῃ τὴν θείαν λει- τουογίαν ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγίου Νι- κολάου Ῥαρωσίων. ------- ή ΚΟΙΝΩΝ ΝΝ ΛλΛΟΤΕ ΚΙ ΣΗΜΕΗΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) τικὀν, ἤτοι πονηρὸν) ἥτις ἐρ- γασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς, μαντευομένη, αὕτη κατακολουθήσασα τῷ Παύλῳ καὶ ἡμῖν ἔκραζε λέ- γουσα οὗτοι οἱ ἄνθρώποι δοῦ- λοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εἰ- σίν, οἵτινς καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας. τοῦτο δὲ ἐποίει ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας' δια- πονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπι- στρέψας τῷ πνεύµατι εἶπε: παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόμα: τι ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς' καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρα. ᾿Ιδόντες δὲ οἱ κύριοι αὐτῆς ὅτι ἐξῆλθεν ἡ ἐλπὶς τῆς ἐργασίας αὐτῶν, ἐπιλαθόμε- νοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν εἵλκυσαν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας...». Ὅπως θΘλέπετε, εὐσεθεῖς χριστιανοί, ἐάν τις δὲν εἶναι ἐμπνευσμένος ὑπὸ τοῦ 'Ἁγίου Πνεύματος, ὡς σαν οἱ ᾽᾿Από- στολοι καὶ οἱ ἄξιοι διάδοχοι αὐτῶν, τότε ἔχει πνεῦµα πύ- θώνος, ἤτοι πνεῦµα σατανι- κὸν διὰ νὰ δύναται νὰ µαν- τεύηται. Κατὰ πᾶν μὲν κήρυγμα κατ’ ἐξοχὴν δὲ κατὰ τὴν ἐόδο- µάδα τοῦ Εὐαγγελίου πρέπει οἱ ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν χρι- στιανικἠν διαπαιδαγώγησιν κληρικοί τε καὶ λαϊκοὶ μαζὶ μὲ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ Εὐαγ- γελίου νὰ διαφωτίζωσι τὸν λα- ὁν διὰ τὰ κοινωνικἀ ἔκτροπα καὶ τὰς ψευδοδιδασκαλίας. Ὁ θερισμὸς πολὺς οἱ δὲ ἐρ- γάται ὀλίγοι. Ἡ ᾿Ἐκκλησία ἂς πολλαπλασιάσῃ τοὺς ἐργά- τας τοῦ θείου λόγου, ἵνα στη- ρίξῃ τοὺς πάντας εἰς τὴν ὁρ- θόδοξον πίστιν καὶ τὴν ἁλή- θειαν. Καὶ ἡ ἐθνική µας ἆπο- κατάστασις θὰ νίνη µόνον διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀληθεί- ας. Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΒΝΝΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου ἱΚομνηνοῦ 2 Λευκωσία. ΠΕΜΠΤΗ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΛΟΥ:Α ΝΤΑΓΚΛΑΣ δον Ἔπειτα ὅμως ὁ Αὔγουστος, ποὺ ἡ ματαιοδοξία του εἶχε φουσκώσει σὰν µτερατῶδες δρωμερὸ καρκίνωμα, εἶχε ἀρ- Χίσει νὰ δίνει τιμητικὲς θέσεις στοὺς εὐνοουμένους του: Σὲ συγκλητικοὺς ποὺ ἐπιδοκίμα- ζαν δουλικὰ ὅλα του τὰ λάθη καὶ ποὺ ἥταν ἔτοιμοι νὰ γλεί- ψουν τὰ ὁασιλικὰ πέδιλα. Σὲ πλούσιους ποὺ εἶχαν παχύνει ἀπ᾿ τὰ λάφυρα τῶν ξένων χω- ρῶν. Σὲ εὔπορους δουλέμπο- ρους κι’ ἀρχαιαοκάπηλους, Σὲ ἀνθρώπους ποὺ μάζευαν τοὺς φόρους στὶς ἐπαρχίες. Καὶ γε- νικά σ' κάθε ἄνθρωπο ποὺ μποροῦσε νὰ δώσει τροφὴ στὸν ἀρρωστημένο ἐγωισμὸ τοῦ Αὐγούστου ἢ νὰ κατευ- νάσει τὴ Φφιλαργυρία ποὺ τὸν ἔτρωγε. Κι΄ ἔτσι ἡ δόξα κι’ ἡ εὐγένεια τῆς Φρουρᾶς τῶν Πραιτωριανῶν εἶχαν γίνει ἁ- πλῆ ἀνάμνηση. Τὰ µέλη της ἦταν διεφθαρµένα ὥς τὸ κό- καλο. Γιὰ ἕνα μικρὸ διάστηµα, ὁ Τιθέριος εἶχε προσπαθήσει νἁ σταµατήσει αὐτὸ τὸν κατήφο- ρο. Ὁ Κορνίλιος Καπίτων, ποὺ εἶχε ὁδηγήσει συχνὰ τὴ | λεγεώνα του σὲ τόσο ριψοκίν- δυνα τολµήµατα, ὥστε νὰ ἕ- χει γίνει σωστὸς θρύλος- γιατὶ βέθαια ἕνας ἄνθρωπος ποὺ λο- γάριαζε τόσο λίγο τὴ ζωή του κύ ὅμως πσκόθωνε μὲ κάποιο θαῦμα νὰ τὴ διατηρεῖ, ἔπρεπε νὰ παίρνει ὁδηγίες ἀπὸ τοὺς! θεούς, ἀνακλήθηκε στὴ Ρώμη καὶ διορίστηκε διοικητὴς τῆς Φρουρᾶς τῶν Πραιτωριανῶν. Ὁ Καπίτων δὲν τὸ εἶχε θελή- σει αὐτὸ τὸ ἀξίωμα, μὰ ἀναγ- κάστηκε νὰ ὑπακούσει στὴ διαταγή. Μὲ τὴν ἴδια ἀτρόμη- τη τόλµη ποὺ τοῦχε δώσει τό- σες νίκες καὶ τιμὲς σὲ τόσα πεδία μάχης, εἶχε ἀρχίσει νὰ ξεκαθαρίζει τὴν ἐκφυλισμένη ὀργάνωση. Μὰ πρὶν περάσει πολὺς καιρός, ὁ Τιβέριος, ὁ- ποχωρώντας στὶς πιέσεις ποὺ τοῦ γινόταν ἀπ᾿ ὅλες τὶς µε- ριές, ἀναγκάστηκε νὰ περιορί- σει τὸν ἔντιμο ζῆλο τοῦ ἁδιάλ- λακτου πολεμιστῆ. Δὲν ἔπρεπε νὰ παρατραθήξει τὴν ἐκκαθά- ριση τῆς Φρουρᾶς τῶν Πραι- τωριανῶν. -Τότε µόνο, ἐξακολούθησε ὁ Γαλλίων, ἀνακάλυψε ὁ γεν- ναῖος γερο-Καπίτων, πρὸς µε- γάλην του ἀπογοήτευση, για- τὶ τὸν εἶχε διορίσει ὁ Τιθέριος διοικητή: ἁπλούστατα, γιὰ νὰ καλύψῃ ὅλην αὐτὴ τὴν βρω- μιὰ μὲ τ) ὄνομά του| Σ᾽ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ὁ Μάρ- κελλος εἶχε ἀρχίσει νὰ κατα- λαμδαίνει πῶς τὸ ὑπόλοιπο µέ- ρος τῆς ἱστορίας θἄταν κά- πως δυσάρεστο, γιατὶ ἀφοροῦ- σε τοὺς χιλιάρχους: --'Αν τουλάχιστον ὁ Αὔγου- στος, ἐξηκολούθησε ὁ συγ- Κλητικός, περιοριζόταν στὸ νὰ διαφθείρει τὴ Φρουρὰ τῶν Πραιτωριανῶν, τὰ πράματα 19524 θἄάταν κάπως ἀνεκτά. Αν εἰ- Χε ἴσωώς προὀλέψει τ' ἄποτε-' λέσµατα ἐκείνης του τῆς πολι» τικῆς, ἀκόμα καὶ μιὰ ἀχόρτα- γή ἁπληστία σὰν τὴ δική του δὲ θὰ τὸν ἔκανε νὰ χαλάσει καὶ τὸ Τάγμα τῶν Χιλιάρχων. ᾽Αλλὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ σοῦ! Είναι γνωστά, γιέ µου. Παί, ὁ Μάρκελλος τάξερε. Τὸ Τάγμα τῶν Χιλιάρχων ἢ- ταν ἄλλοτε κι’ αὐτὸ ἕνα τίµιο σώμα. ᾿Αν ἤθελες νὰ πάρεις τὸ δαθμὸ τοῦ χιλιάρχου, ἔπρε- πε νᾶσαι πραγματικὸς χιλίαρ- ος. Ὅπως ἡ Φρουρὰ τῶν ῥραιτωριανῶν, ἔτσι καὶ τὸ Τάγμα εἶχε ὅλες τὶς ἀνέσεις. τΕἶτε θρίσκονταν μὲ ἄδεια στὴν πατρίδα τους, εἴτε θρίσκονταν σὲ ἀνάρρωση ἀπὸ πληγές, εἴ- [τε περίµεναν διαταγές, οἱ χι- |λίαρχοι εἶχαν τὴν ὡραία δι- (δλιοθήκη, τὰ λουτρὰ καὶ τὴν [Επιμελ τεία ποὺ τοὺς εἶχε πα- ραχώρήσει ὁ Αὐτοκράτορας. 15 | Αργότερα ὅμως ὁ Αὔγουστος ΙΕἶχε ἐπεκτείνει τὸ Τάγμα, κά- [νοντάς το νὰ περιλάθει ὅλους τοὺς γιοὺς τῶν συγκλητικῶν καὶ τοὺς σπουδαιοτέρους Φο- [ρολογουμένους. Δὲ χρειαζό- ταν κἀν νᾶχεις δώσει ποτέ σου ἕνα παράγγελµα, ἢ νᾶ- Ιχεις κοιμηθεί μιά νύχτα σὲ ἀν- [τίσκηνο. ᾿Αν ὁ πατέρας σου Γεἶχε ἀρκετὰ χρήματα καὶ πο- ἱλιτικὴ ἐπιρροή, μποροῦσες νὰ ἰφορέσεις τὴ στολἠ καὶ νὰ σὲ Χαιρετοῦνε ὅλοι. ὍὉ Μάρκελλος ἤθελε νὰ πι- ἱστεύει͵ πὼς ἡ δική του περί- ἵπτωση δὲν ἦταν τόσο ἁδικαιο- Γλόγητη ὅσο τῶν ἄλλων. Δὲν ταν ἕνας ἁπλὸς κουφιοκέφα- Ίλος νέος. Στὴν ᾽Ακαδημία, εἷ- ἴχε ἀφοσιωθεῖ μ’ ὅλη του τὴ ψυχὴ στὴ µελέτη τῆς στρατιω- [τικῆς ἱστορίας, τῆς στρατη- μγικῆς καὶ τῆς τακτικῆς. 3 ταν τέλειος ἀθλητής, εἴδικευ- [μένος στὸ ἀκόντιο, κι εἶχε σηµάδι μὲ τὸ τόξο. Ηξερε νὰ χειρίζεται τὸ σπαθὶ σὰν ἐ- παγγελµατίας µονομµάχος. Οὔτε εἶχε ἀφήσει ἀνεκμε- τάλλευτες τὶς διαθέσιµές του Όρες. Οἱ νέοι τῆς ἀἁριστοκρα- τίας, ποὺ εἶχαν τὴν δυνατότητα νὰ ἐκλεγοῦν στὴν ἱεραρχία τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, δε. ωροῦσαν ἀνάξιό τους ν᾿ ἆπα- σχολοῦνται πραγματικἀἁ μὲ τὶς καλὲς τέχνες. Ηθελαν Φέδαι- α νὰ κριτικάρουν τοὺς ἄλλους καὶ νὰ περνᾶνε γιὰ γνῶστες τῆς ζωγραφικῆς καὶ τῆς γλυ- πτικῆς, μὰ θὰ τὸ θεωροῦσαν µεγάλη ντροπή, ἂν τοὺς ἔπια- νε κανεὶς μὲ τὸ πινέλο ἢ μὲ τὴ σµίλη στὸ χέρι. Ελεύθερος ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς προκαταλήξεις, ὁ Μάρκελλος εἶχε ἐνδιαφερθεῖ σοθαρὰ διὰ τὴ γλυπτικὴ, πρὸς μεγάλην ἱκανοποίηση τοῦ πα- τέρα του, ποὺ ὀλέποντας ὅτι ὁ γιός του εἶχε φυσικὸ ταλέν- το γι’ αὐτὴ τὴν τέχνη, τοῦχε πάρει τοὺς κατάλληλους δα- σκάλους. (Συνεχίζεται) Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) τὰ µάτια µας. Τὸν µαστιγώ- σανε φρικτά. Τοῦ φόρεσαν πα- πούτσια μὲ τὰ καρφιὰ καὶ τὸν ἔδαλαν νὰ τρέξει. Τὸν θύθι- σαν µέσα σ’᾿ ἕνα λάκκο ἆσθέ- στη γιὰ νὰ καεῖ, Τὸν πόὀτισαν φαρμάκι. Μὰ τίποτε. 'Ὁ Χρι- στὀὸς, τοῦ ἔδινε πάντα τὴ δύ- γαµη νὰ θγαίνει ἄτρωτος ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ μαρτύρια, κι’ ἐ- νῶ οἱ δἡμιοί του σκυμμµένοι ᾱ- πὸ πάνω του περίµεναν νὰ ξε- ὑυχήσει κάθε φορά, ὁ Άγιος εώργιος σὰ νὰ μὴν ἦταν ἀπὸ σάρκα σηκὠνόταν ἀπείραχτος καὶ κατέλυε τὴν ὑλικὴ δία τῶν δηµίων του. Τότε, θλέποντας τὸ θαῦμα ὁ λαός, πίστευε στὸ Χριστό. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς όα- σανιστὰς τοῦ Γεωργίου πέφταν στὰ πόδια του, τὸν προσκυνού- σανε κι ἀκολουθούσανε τὸ παράδειγμά του. Ὡς ὅτου ἡρθε ἡ στιγμἠ κι’ ὁ Γύριος ἀποφάσισε νὰ τὸν πάρει κον- τά του, γιὰ νὰ Φοηθεῖ πιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ θεία του ἐπέμδαση, ὅσους ζητοῦσαν τὸ ἔλεός του. Απειρα εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε. Οἱ νέοι προπαντὸς ζητοῦσαν τὴ θεία του θοήθεια. Στὰ χρόνια τὰ Βυζαντινά, ὅταν οἱ νέοι ξεκι- νοῦσαν γιὰ τὸν πόλεμο ἕναν- τίον τῶν ἐχθρῶν ποὺ διαρκῶς ὁρμοῦσαν νὰ καταλύσουν τὴν αὐτοκρατορία, οἱ γονεῖς των πέφταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Αγίου Γεωργίου καὶ μὲ δάκρυα στὰ µάτια τὸν παρα- καλοῦσαν νὰ προστατεύσει τὰ ὅπλα τῶν παιδιῶν τους καὶ νὰ τοὺς ξαναφέρει γερὰ πί- σω. Κι’ ὁ καλὸς Άγιος, ἔτρε- χε παντοῦ καὶ ἄκουγε τὶς προσευχές, ὅταν θγαίΐναν ἀπὸ καρδιὲς πραγματικῶν πιστῶν. Ψ κ. Ὕστερα ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Γεωργίου ποὺ ἢ ταν συγχρόνως καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἔνδοξης ἁγιωσύνης του, οἱ χριστιανοὶ ἔχτισαν πολλοὺς ναοὺς παντοῦ γιὰ νὰ τιμοῦν τὴν μνήμη του, νὰ τὸν προσκυ- νοῦν, νὰ τὸν λειτουργοῦν καὶ νὰ τὸν ἐπικαλοῦνται. Οἱ ζω- Ὑράφοι τῶν χρόνων ἐκείνων, ζωγράφοι σπουδαῖοι καὶ ζω- γράφοι ταπεινοί, ζωγράφιζαν τὴν εἰκόνα του ἔτσι ὅπως τὴν ξέρουμε. Τὰ θαύματά του περ: νοῦσαν ἀπὸ στόµα σὲ στόμα, κ ἕνα, τὸ πιὸ ξακουστό, δη- λαδὴ ὁ μῦθος τοῦ δράκου μὲ τὴν Φασιλοπούλα, ἔγινε καὶ λαϊκὸ τραγούδι. Ὁ δράκος κατοικώντας σ᾿ ἕνα θαθὺ πη- γάδι, τρεφόταν μὲ ἀνθρώπους ποὺ τοὺς ἔρριχνα µέσα κάθε µέρα. Βάζαν κλῆρο κάθε µέ- ρα στὴν πολιτεία καὶ σὲ ὅποι- ους ἔπεφτε ὁ κλῆρος γινόταν τροφὴ τοῦ δράκου. Ὁ τρόμος καὶ ἡ δυστυχία εἶχε ἁπλωθεῖ µέσα στὴν πολιτεία. Μιἁἀ µέρα ὁ κλῆρος ἔπεσε στὴν κόρη τοῦ Βασιληᾶ, κι ὁ κόσμος τὴν πῆρε καὶ τὴν πῆγε νὰ τὴ ρί- ξει στὸ πηγάδι. Μὰ τότε ἔκα- µε τὴν ἐπέμδασή του ὁ “Α Γιώργης σκότωσε τὸ θεριὸ καὶ γλύτωσε τὴ θασιλοπούλα κι ὅλη τὴν πολιτεία ἀπὸ τὸν τρό- µο καὶ τὴν δυστυχία. Τὸ δη- μοτικὸ αὐτὸ τραγούδι ἆσφα- λῶς ἔχει συμδολικἡ σηµασία, καὶ θὰ πρέπει νὰ τὸ ἀκούσου- με, γιατὶ δείχνει τὴν πίστη τοῦ λαοῦ µας στὸν θαυματουρ- γὸ “Αγιο. Πολὺς λαός, ἀμέτρητος πῆρε τὴν κορασίδα, στά χείλια μµεσ᾽ τοῦ πηγαδιοῦ τὴ δέσαν μ᾿ ἁλυσίδα Κι αη Γιώργης ὅπου τᾶκουσε πο- λὺ κακὸ τοῦ φάνη τὸ Υρίδα τ᾽ ἐκαθάλληκε καὶ στὸ πηγάδι φτάνει. Φεύγα, φεύγα, στρατιώτη µου, νὰ μἡ σὲ φάει καὶ σένα τοῦτο τὸ ἄγριο θεριὀ, ποὺ θά μέ φάῃ ἐμένα «Άφησε µε, κόρη, ἄφ᾽ σε µε, ὀλίγο ν᾿ ἀνασάνω, ἀποκοιμηθῶῷ στὰ γόνατά σου ἐπάνων, Καὶ τὸ θεριὸ ἀνέθαινε, κι’ οὖλα τὰ ὄρη τρίζει κι ἡ κόρη ἀπὸ τὸ φόδο της ἄρχισε νὰ δακρόζει. ὁ “Αη Γιώργης ἐσηκώθηκε σὰν παραλογισμµένος καὶ τὸ χατζάρι τ’ ἅρπαξε σὰν το µαθημένος. Μιὰ χατζαριὰ τοῦ τράδηξε, τὸ πῆ- ρε μέσ᾽ στὸ στόµα, καὶ παρευτὺς τὸ ξάπλωσε, κάτω στῆς γῆς τὸ χῶμα. «᾿Αείντε, κόρη µου, στὸ καλό, σύ- ρε καὶ στοὺς γονεῖς σου, καὶ πέσε ποὺ σοῦ χάρισα σήµερο τὴ ζωή σου». Πές µου καὶ μέ, στρατιώτη µου, πῶς εἶναι τ' ὄνομά σου, νὰ σοῦ χαρίσω χάρισμα, νὰ ναι τῆς ἀρεσᾶς σου. «Ἑτρατιώτης Γιῶργος λέγομαι, πὸ τὴν Καππαδοκία καὶ πέσε τοῦ πατέρα σου νά φτιά- σῃ ἐκκλησία. Νάὰ Φάλῃ μέσ’ τὴν ἐκκλησιὰ Χρι- στὸ καὶ Παναγία, καὶ μέσ’ στὴ δεξιά μεριά νὰ φτιά- σῃ καθαλλάρη, ἁρματωμένο μὲ σπαθὶ καὶ μὲ χρυ- σὸ κοντάρι». ὀλίγο ν᾿ κι κερδίσει πολλὰ θραθεῖα στὀὸ᾽ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ Πωμσ ππε-οίσποτς-α--ᾱ--ς-π--ᾱ- ΓΙΟΛΓΟΘΑΣ Ἔθιι ἡλί, λομό σαθαχθονί. Ανθρωπος καὶ τὸν πόνο πῶς νὰ κρύψει πρατήσου, αὐγή' τὸ φῶς σου ἂς µὴ φανεῖ ὥσπου τὸ ἀχνὸ κεφάλι του νὰ οκύψει. Καὶ λούλουδα καὶ γιούλια κι ὄνρια κρίνα ἂς γείρουν τὰ κεφάλια τους κι ἐκεῖνα | Τώρα μπορεῖς, αὐγή, πιὰ νὰ φανεῖς, κι ἂς ἔχει πάρει στὴ θωριὰ τὴ θλίψη. Θεὸς χλωμός, κι’ ὡραῖος ὅσο κανεὶς σιγά σιγἁ ἀνεθαίνει πρὸς τὰ ὄψη. Καὶ γιούλια, χαμολούλουδα, καὶ κρίνα τώρα ἄς σηκώσουν τὶς κορφὲς κι’ ἐκεῖνα. Ν. ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ ΛΑΥΡΑΣ Ἡ διδακτικωτάτη ἐγκύκλιος τοῦ ἀοιδίμου ἀρχιεπισκόπου Φιλοθέου, τὴν ὁποίαν ὁ ἑλλο- γιµώτατος γυμνασιάρχης τοῦ Παγκυωπρίου Γυμνασίου κ. Ἐπυριδάκις ἐδημοσίευσεν ἐν τῷ «Ἐκκλ. Βήματυ, μὲ παρε- κίνησε νὰ δώσω πρὸς διµοσίευ- [σιν καὶ τὴν ἀκόλουθον ὁμοί- αν ἐγκύκλιον τοῦ ἀειμνήστου [ἀρχιεπισκόπου Σωφρονίου. Ε. Ταύτς µέρος ἐδημοσίευσα (πρὸ εἰκοσαετίας ἓν τῷ «Απ. [Βαρνάθᾳ», ἀντιγράψας αὐτὸ ἐξ ἑλλιποῦς χειρογράφου εὖ- ἱρισκομένου ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ Ιτοῦ ἁγίου Σάθδα Λευκωσίας. ΓΚατόπιν δὲ ὅμως ἀνευρὼν ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ τοῦ Τρυπιώτου “πλῆρες χειρόγραφον τῆς αὖ- [τῆς ἐγκυκλίου καὶ ἀντιγρά- ψας αὐτό, παραδίδω ὁλόκλη- ρον εἰς δηµοσίευσιν πρὸς ἀνά- Ίγνωσιν καὶ διδασκαλίαν τοῦ μχριστεπωνύµου λαοῦ τῆς Κύ- ἴπρου, ἀλλὰ καὶ πρὸς διάσω- σιν τοῦ περιεχοµένου τοῦ χει- ρογράφου. Ἡ. Σωφρόνιος ἡἑλέῳ Θεοῦ ᾿᾽ Αρχιεπίσκοπος πάσης Κύπρου. | Εὐλαθέστατοι ἱερεῖς καὶ λοι- ποὶ πάντες εὐλογημένοι χοιστια- νοὶ τῆς θεοσώστον πόλεως ἄευ- κωσίας, τέκνα ἐν Χριστῷ ἆγα- πητὰ καὶ περιπόθητα τῆς ἡμῶν Πετριότητος, χάρις εἴη ὑμῖν ἅ- πασι παρὰ Θεοῦ, καὶ ἔλεος καὶ εἰρήνη, παρ) ἡμῶν δὲ εὐχή, εὖ- λογία τε καὶ συγχώρησις. Καθὼς ἕκαστος πολιτικὸς ἑ- νιαυτὸς ἔχει ἔξοχά τινα σημεῖα, ἀφ᾽ ὧν, ὡς ἀπὸ σκοπιᾶς, παρα: τηρεῖ ὁ προσεκτικὸς παρατηρη- τὴς τὰς παρελθούσας τῶν ἀν- θρώπων πράξεις, καὶ ἐξάγει ἐξ αὐτῶν διάφορα συμπεράσματα, παρομοίως καὶ ἕκαστος ἐκκλη- σιαστικὸς ἐνιαυτὸς ἔχει ἐξόχους τινὰς ἑορτάς, κατὰ τῶν ὁποίων τὴν προσέγγισιν ὀφείλει ᾖἕκα- στος χριστιανός, ἑκάστη χοιστι- ανἡ νὰ συλλογίζεται πάσας τὰς παρελθούσας πράξεις του, καὶ παραθάλλων ταύτας πρὸς τὰς ἁγίας τοῦ Θεοῦ ἐντολάς, νὰ πα- ρατηρῇ ποίας ἐξ αὐτῶν παρέδη, καὶ νὰ διοθθώνῃ τὰς ἑαυτοῦ ἆ- µαρτίας διὰ τῆς µετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως πρὸς δόξαν Θε- οὔ καὶ πρὸς ψυχικὴν αὐτοῦ σω- τηρίαν. Οὕτω λοιπὸν καὶ ἡ ἁγία ἡ- μῶν Εκκλησία, ὡς µήτηρ φιλό- στοργος, προγοοῦσα κατὰ καθῆῇ- κον ἱερὸν ὑπὲρ τῆς µψΜυχικῆς σωτηρίας τῶν συγκροτούντων αὐτὴν μελῶν, οὗ διαλείπεται συμθουλεύουσα ἑκάστοτε ὁτὲ μὲν προφορικῶς, ὁτὲ δὲ διὰ γραμ: µάτων σεροτρεπτικῶν τοὺς πι- στοὺς Λλατρευτὰς τοῦ Κυρίου πρὸς µόρφωσιν καὶ διόρθωσιν τοῦ Χριστιανικοῦ βίου καὶ τῆς πολιτείας, ἥτις πρέπει χριστια- νοῖς. Τοῦτο ἀνέκαθεν τὸ ἀρχαϊ- ον ἔθος τῆς ᾿Εκκλησίας, καὶ τοῖς Ίχνεσι τούτοις στοιχοῦντες καὶ ἡμεῖς, συμθουλεύομεν τὰ ᾱ- 'γαπητὰ ἡμῶν πνευµατικὰ τέπκφα πρὸς µετάγνοιαν καὶ ἐξομολόγησιν τῶν ἑαυτῶν ἁμαρτημάτω», ὅπως λάθωσι συγχώρησιν παρὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ πνευματικοῦ ἱερέ- ως, καὶ ἀπούσωσι τῆς γλυκείας ἐκείνης φωτρῆς τοῦ ἱεροῦ Εὖὺ- αγγελίου «τέχκνον ἀφέωνταί σοι αἳ ἁμαρτίαι σου». ᾽Αλλ᾽ ἵνα τύχῃ τις συγχω- θἦσεως, ἀνάγμη νὰ συλλογισθῇ πρῶτον πάσας τὰς παρελθούσας αὐτοῦ πράξεις καὶ νὰ τὰς ἔχῃ ἑτοίμους κατὰ τὴν προσέγγισεν τῶν ἁγίων ἑορτῶν, καθ) ἃς µέλ- λει νὰ ἐξομολογηθῇ καὶ νὰ µε: ταλάδῃ τῶν ἀχράντων τοῦ Ἆρι- στοῦ μυστηρίων’ πρέπει δεύτε- ρον, ὅταν εἶναι ἐγώπιον τοῦ πφευματικοῦ, γνὰἀ ἐξομολογῆται αὐτὰς ἄνευ οὐδεμιᾶς προφάσε- ως, ἀλλ ἐν πνεύματι ταπεινώ- σεως καὶ μετὰ συντετριµµένης καρδίας λέγων: ἐγὼ πνευµατι- κά µου πάτερ ἥμαρτον, ὑπέπεσα δηλαδὴ εἰς τὸ δεῖνα καὶ δεῖνα ἁμάρτημα καὶ ζητῶ συγχώρήησιν. Ὁ δὲ πνευματικός, ὡς ἔμπει- ϱος ἰατρός, χρεωστεῖ νὰ ἐξετά- ζῃ τὸ εἶδος τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἐξομολογουμένου καὶ νὰ δίδῃ αὐτῷ τὸ κατάλληλον ἐκκλησια- στικὸν ἐπιτίμιον (κανόνα). Πρέ- πει τρίτον ὁ οὕτω ἐξομολογη- θεὶς χριστιανός ἀφοῦ ἐπιστρέ- Φῃη ἀπὸ τοῦ πνευματικοῦ, νὰ βάλΛῃ εἰς ἐνέργειαν τὰς συµθου- λὰς τοῦ πνευματικοῦ αὗτοῦ πα- τρὸς καὶ νὰ προσέχῃ τοῦ λοιποῦ νὰ μὴ ὑποπίπτῃ εἲς ἁμαρτίας. Δυστυχῶς ὅμως σήμερον πολ- λοὶ τῶν χριστιανῶν, ἄλλοι μὲν δὲν μετανοοῦσιν παντάπασιν οὐδὲ ἐξομολογοῦνται, ἄλλοι δὲ ἔξομο- Λογούμενοι πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις προφασίξονται προ- φάσεις ἐν ἁμαρτίαις, καὶ οὕτω γοµέξουσι», ὅτι ἔπραξαν τὸ καθῆ- κον τοῦτο, χωρὶς νὰ συλλογισθῶ- σιν, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἁπατᾶται οὐδὲ μυκτηρίξεται' ὀλίγοι δὲ ἵ- σως γνωρίξουσι καὶ πῶς πρέ- ΠΕ ΠΠΠΠΠ [ΒΥ ΙΡΧΙΗΙΜΠΠΗΥ ΣΙΦΡΙΜΗΥ Τοῦ κ.ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ πει νὰ ἐξομολογῶνται καὶ τέ φερέπει νὰ πράττωσι καὶ τί νὰ μὴ σιράττωσιν, ἵνα ἀποξῶσιν ἆ- θεστοὶ καὶ παρὰ Θεῷ καὶ τιαρὰ ἀγθρώπιοις. Ἐν τούτοις ἡμεῖς φρονοῦμεν καὶ προτρεπόµεθα πάντας, ὅτι ὀφείλομεν ὣς καλοὶ χρισειανοὶ νὰ μιμώμεθα τὸν βίον καὶ τὴν πολιτείαν τοῦ Θεανθρώπου ἡμῶν Σωτῆρος, τὸν βίον καὶ τὴν πο- λιτείαν τῶν ἁγίων αὗτοῦ µαθη- τῶν καὶ ἁποστόλων, τὸν βίον καὶ τὰς πράξεις πάντων τῶν ἆ- γίων τῶν ἂπ᾿ αἰῶνος τῷ Θεῷ εὐαρεστησάντων, τὸν βίον καὶ τὴν πολιτείαν τῶν Χχριστιανῶν τῶν πρώτων τοῦ χριστιανισμοῦ χθόνων. Νὰ συλλογιξώμεῦα δη- λαδὴ πάντοτε μέ», ἐξαιρέτως δὲ κατὰ τὰς πλησιαζούσας ἑορτὰς τοῦ Πάσχα, ὅτι ἔχομεν χρέος νὰ πράττωµεν ἔργα εὐσεθείας ραὶ ἁγιότητος νὰ ἐλεῶμεν τοὺς πτωχούς, νἁἀ ἀἐπισκεπτώμεθα τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς ἓν φυλα- κῇ, νὰ συνδράµωμεν τὸ κατὰ δύναμιν, ἔστω καὶ ἐκ τοῦ ὅστε- θήματος, τοὺς χρείαν ἔχοντας, ἐπιμελούμεγοι, ὅπως θεραπεύσω- μεν τὰς τοῦ πλησίον ἀνάγκας, εἴτε εἷς διατροφἀς εἴτε εἰς σκε- πάσµατα, ἐκπληροῦντες τὴν τοῦ Ζωτῆρος ᾖἐντολὴν λέγουσαν' «ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν µου τῶν ἐλαχί- στων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Οὕτω ποιοῦντες θέλοµεν τύχει συγχω- ῥήσεως' εἰ δὲ µή, κατὰ τὸν µέ- γαν τῶν ἐθνῶν ἁπόστολον, τὸν θεσπέσιον ΙΠαὔλον, θέλοµεν εἷ- σθε ἄξιοι κατακρίσεως, ἐὰν περοσερχώµεθα εἰς τὴν ἁγίαν οενωνίαν ἁμαρτωλοὶ καὶ ἆμετα- γόητοι. «Δοκιμαξέτω, λέγει, ἄν- θρωπος ἕἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἔαυ- τῷ ἐσθίει καὶ πίνει μὴ διακρί- νων τὸ σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Κν- ρίου». Τούτων Λουτὸν οὕτως ἐχόν- των, εἶναι τολμηρὸν νὰ προσέρ- χῆταί τις εἰς τὴν µετάληψιν τῶν ἀχράντων τοῦ Ἀριρτοῦ µυ- στηρίων ἀμετανόητος καὶ ἁδιόρ- θωτος. Καὶ μάλιστα πολλοὶ ἕ- χοντες ψυχρότητας καὶ διαφο- θὰς πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὐτῶν χριστιανούς, χωρὶς νὰ συγχω- ρηθῶσι τιρῶτον μετ) αὐτῶν καὶ νὰ συνδιαλλαγῶσιν, ἔρχονται εἰς τὴν ἐνκλησίαν καὶ µεταλαμέά- νουσι, χωρὶς νὰ συλλογισθῶσι», ὅτι ἁμαρτάνουσι. Καὶ ὅμως ἡ Εκκλησία παραγγέλλει ὅτι, «ἐ- ἂν φέρῃς τὸ δῶρόν σου εἰς τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ µνησθῇς, ὅ- τι ἔχεις ἔχθραν πρός τινα, ὕπα- γε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἆδελ- φῷ σου καὶ ἔπειτα πρόσφερον τὸ δῶρον σου εἰς τὸ θυσιαστή- θἱον». ἀριστιανικὸν ἄρα καθῆκον καὶ συμφέρον ψυχικὸν εἶναι, χριστιανοί µου, νὰ φυλάτεωμεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, καὶ µά- ἆιστα τὰς τρεῖς µεγάλας χριστια- νικὰς ἀρετάς, τὴν Πέστιν, τὴν ᾽Αγἁπην καὶ τὴν Εξ λ- π{ὃ α. 'Ἡ πίστις εἶναι ἡ πηγὴ πάσης ἀγαθοεργίας, ἡ ἀγάπη ἡ ἐνέργεια, καὶ ἡ ἐλπὶς ᾗ ἄντα- μοιθὴ τῶν ἀγαθῶν µας πράξε- ων. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τούτου περὶ δὲ τῆς ἀπρεποῦς ουνηθεί- ας, τοῦ νἁ ρίπεωνται δηλαδὴ τουφέκια καὶ πιστόλια κατὰ τοι- αύτας ἑορτάς, λέγομεν τὰ ἑξῆς. ᾿Εμτὸς τοῦ ὅτι δὲν εἶναι χριστια- νικὴ τοιαύτη συνήθεια, εἶναι καὶ ἐπιθλαθὴς ὣς ἓκ τῶν λυπηρῶν συγεπειῶν, τὰς ὁποίας πιθανὸν νὰ προξενήσωσιν οἱ τουφεκισμοὲ πατὰ τοιαύτας πολυπληθεῖς συν- αθροίσεις' ἔξαφνα Λόγου χάριν, χωρὶς νὰ θέλῃ τις, πληγώνει κανένα ἄνθρωπον ἢ τρομάζει κα- γένα, καὶ ὡς ἓκ τούτου συµέαί- γει δυστύχηµά τι ἀνεπανόρθωτον ἢ συµθαίΐνει ἄλλη δυσάρεστος καὶ τιμωρεῖται ὅ δι- απράξας αὐτὴν εἲς τοιαύτας ἐ- πισήµους ἡμέρας. Διὰ ταῦτα λουιὸν καὶ τὰ τού- τοις παραπλήσια συμθουλεύομεν τὰ ἁγαπητὰ ἡμῶν πνευματικὰ τέκνα, καὶ πιστεύοµεν ὅτι θέλο- µεν εἰσακουσθῆ, ἵνα παύσωσι» ἀπὸ τὰς τοιαύτας συνηθείας, καὶ δὴ καὶ ἀπὸ τοῦ ἁμαρτήματος τῆς µέθης' διότι ἄλλως ποιοῦν- τες δὲν ἁγιάξομεν, ὣς πρέπει χρ.στιανοῖς, τὰς ἁγίας ἑορτάς, ἀλλὰ τοὐναντίον γινόµεθα αἴτιοι νὰ βλασφημήται τὸ ὄγομα τοῦ Θεοῦ, ὅστις εἶναι ὁ κοινὸς πάν- των τῶν ἀνθρώπων Πατὴρ καὶ Ἡρονοητής, καὶ διὰ τοῦτο ἄξιος δόξης καὶ λατρείας καὶ εὔγνωμο- σύνης ἐκ µέρους τῶν ἀνθρώπων τῶν κατ’ ἐξοχὴν αὐτοῦ πλασμά- τω». Ποσαῦτα καὶ περὶ τούτου εὖ- χετικῶς' ἡ δὲ τοῦ Θεοῦ χάρις καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος εἶἷεν μετὰ πάντων ὑμῶν. Ὁ Κύπρου ἐν Χριστῷ εὖ- χέτης πάντων ὑμῶν. ΙΙ ΕΒΥΡΗΛΝ ΑΥΤΩΝ. τις πρᾶξις | Τοῦ ἱερολ. κ. ΦΩ]Ί «Καὶ ἑσταύὐύρώσαν αὐτόν! τὰς ὁποίας χρησιμοποιεῖ ὁ εὖ- αγγελιστὴς Λουκᾶς διὰ νὰ ἐξ- ιστορήσῃ τὸ ἔγκλημα καὶ ἀν- οσιούργηµα τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου. Ὅλοι µας μετὰ συγκινήσε- ως παρακολουθοῦμεν εἰς τοὺς ναοὺς τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ µας μὲ ἀποκορύφωμα τὴν σταύρωσιν. Αἰσθανόμεθα μίσος καὶ ἀποτροπιασμὸν πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν οἱ κυριώτεροι δρᾶσται τῶν πα- θῶν καὶ τῆς σταυρώσεως. ᾽Α- ρᾶς καὶ δαρείας ὕδρεις µετα- Χχειριζόµεθα δι αὐτούς. Τοὺς φανταζόµεθα ὡς ἐκθράσματα τῆς κολάσεως καὶ ἐνσαρκώ- σεις τοῦ πονηροῦ, ἀνθρωπό- µορφα τέρατα τὰ ὁποῖα οὐδέ- ποτε ἐγέννησεν ἡ φύσις. Καὶ ὅ- µως οἱ κυριώτεροι δρᾶσται τοῦ σταυρικοῦ δράματος ὑπ- ἢρξαν ἄνθρωποι ὡς καὶ ἡμεῖς σήμερον, μὲ πειρασμοὺς μὲ κα- κίας μὲ πάθη. Μὴ ἐκπληττόμε- θα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἑσταύ- Ρωσε τὸν Κύριον εἶναι ἡ κα- κία τῶν ἀνθρώπων ἡ κακία μας. Κατάδηλον καὶ καταφα- γὲς γίνεται τοῦτο ἑὰν ἐξετά- σωμµεν τοὺς τρεῖς κυριωτέρους παράγοντας καὶ δράστας τῆς σταυρώσεως, τὸν ᾿]ούδαν, τὸν Πιλᾶτον καὶ ἕνα οἱονδήποτε Φαρισαῖον, ᾿]ούδας ὁ ᾿Ισκαριώτης! Πό- σον ἀποτροπιασμὸν προξενεῖ εἰς τὰς ψυχὰς καὶ τὰς καρδί- ας τῶν πιστῶν τὸ ὄνομα τοῦτο. Εἶναι οὗτος ἡ προσωποποίησις τῆς ὑπούλου φιλίας, τῆς προ- δοσίας, τῆς ἀχαριστίας, τῆς πλεονεξίας. Εἶναι ὁ τύπος τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι θυσιάζουν Εἶναι αἱ ἐπιγραμματικαὶ λέξεις ᾿ ΙΟΥ Σ. ΚΩΒΣΤΑΝΜΤΙΝΜΙΔΟΥ ἱεροκήρυκος τῆς ᾽᾿Αρχιεπισκοπῆς. τὸ πᾶν ἀρκεῖ νὰ μὴ όλαθῇ τὸ ἴδιον συμφέρον. Εἶναι ὁ τύπος τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ συμφέρον. “Ὑπεράνω ὅλων θέτουν τὸ συμφέρον. Πιστεύ- ουν εἰς τὸ συμφέρον. Ο χρυ- σοῦς µόσχος εἶναι τὸ ἴνδαλμά των. Τί ἄλλο εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὠδήγησε τὸν ᾿Ιούδαν εἰς τὸ νὰ προδώσῃ τὸν Διδά- σκαλον παρὰ τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας καὶ τῆς πλεονε- ξίας του δηλαδὴ τὸ συμφέρον Ἠτο καὶ αὐτὸς ὡς καὶ οἱ λοιποὶ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου. Ελαόθε καὶ αὐτὸς τὴν τιµητι- κὴν πρόσκλησιν «ἀκολούθει μοι». ᾿ΗΠκολούθησεν ἐπὶ τρις- τίαν τὸν Κύριον ἀλλὰ ἐπάνω εἰς τὴν ψυχήν του δὲν εἶχε καµµίαν ἐπίδρασιν ἡ διδασκα- λία του. ΄Ητο κυριευµένος ἆ- πὸ τὸ πάθος τσυ. ᾿Ηκολούθη- σε τὸν Κύριον μὲ συµφεροντο- λογικοὺς Ἠπροὔὐπολογισμούς. Τὸ πάθος του τὸν ἔκαμνε νὰ πιστεύῃ ὅτι ὁ ’᾿Ιησοῦς ἦτο ἐπί- γειος θασιλεύς καὶ θὰ ἔκαρ- ποῦτο καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὴν 8α- σιλικὴν δόξαν τοῦ Κυρίου του. Ταπειναὶ σκέψεις! Διὰ τοῦτο μόλις ἀντελήφθη ὅτι ἡ δασι- λεία τοῦ Χριστοῦ «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» τὸν ἐγ- καταλείπει καὶ ὄχι ἁπλῶς τὸν ἐγκαταλείπει ἀλλ ἐκμεταλ- λεύεται τὴν ἐγκατάλειψιν ἐκεί- νην. Γίνεται ὁ πρόσκοπος καὶ ὁδηγὸς τῶν Φαρισαίων καὶ Γραμματέων κατὰ τοῦ ᾿|ησοῦ. Τίθεται ἐπὶ κεφαλῆς τῆς µι- αιφόνου πομπῆς καὶ φιλήματι διὰ τριάκοντα ἀργύρια προδί- δει τὸν Διδάσκαλον. , Ὁ Πόντιος Πιλᾶτος! Ἠτο ὁ (Συνέχεια εἰς τὴν δ’ σελίδα) , Σ’ (Ῥελευταῖον) Τὸ πρόθληµα τῆς δημιουργίας δὲν ἁπασχόλησε μὲ τέτοιο πγεῦμα τοὺς Ἕλληνες φιλοσόφους. Εἶναι φαγερὸ ὅτι στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Ντεκάρτ ἐξαρτᾶται ἀπ᾿ εὐθείας ἀπὸ τὴ Ἠιθλικὴ παράδοση καὶ ᾱ- πὸ τὴν ἀνάπτυξη ποὺ τὶς ἔδωσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ σχολαστικοί. ᾽Αλλὰ πῶς δλέπει ὁ Ν τεκἀρτ τὸ ΘΕὸ γενικά Απειρο, τέλειο, παντοδύναµο, δημιουργὸ τοῦ οὐρανοῦ. καὶ τῆς γῆς, ποὺ ἕ- πλασε τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσίν» του καὶ διατηρεῖ ὅλα τὰ ὄντα μὲ τὴν ἴδια τὴ δηµι- ονργικὴ πράξη ποὺ τὰ ἐγέννησε. Δὲν ξεχωρίζομε σ’ αὐτὰ τὴν οὐ- σία καὶ τὰ κατηγορήµατα τοῦ Θε- οὔ τῶν Χριστιανῶν Ας θεδαιώ- γει ὃ Ντεκάρτ ὅτι σὲ τίποτε δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ Θεολογία οὔτε ἀπὸ τὴν ἀποχάλνψη, ὅτι ὅλες οἱ ἰδέες ἀπὸ τὶς ὁποῖες Ἐεκινᾶ εἶναι ἰδέες σαφεῖς καὶ καθαρὲς τὶς ὁ- ποῖες ἀνακαλύπτει µέσα του ὁ φυ- σικὸς λόγος, φτάνει νὰ ἀγαλήσῃ λίγο καὶ μὲ προσοχὴ τὸ περιεχύ- µεγό του. Ας τὰ θεθαιώνει αὐτά: γεγονὸς μένει ὅτι οἱ ἰδέες αὐτὲς οἱ καθαρὰ νοητικὲς καὶ λογικές, ὅπως λέγει, συμφωγοῦν ἀκριθῶς μὲ χεῖνες ποὺ εἶχε διδάξει ὁ Χοι- στιαγισµός, δεκάξι ὁλόχληρους αἰ- ὤγες πρὶν ἀπ᾿ αὐτόν, στὸ ὄνομα τῆς πίστης καὶ τῆς ἀποκάλυψης. Τούτη Ἡ συμφωνία δείχνει καθα- [οὰ ὅτι στὸ Χριστιανισμὸ πρέπει :νὰ ἀναξητηθῇ ἡ διεργασία, ἡ προ- παρασκευὴ τοῦ φιλοσοφικοῦ νοῦ τῶν νεωτέρων χρόνων, τοὐλάχι- στο σὲ ὅσο σημεῖο καὶ στοὺς ἕλ- ληνες φιλοσόφους. Τὸ σπουδαῖο εἶναι ὅτι, ἂν συνε- χίσωμε τὴν ἐπισκόπησή µας στὴ γεώτερη φιλοσοφία, θὰ δοῦμε ὅτι ἡ περίπτωσι τοῦ Ντεκάρτ δὲν ἀπο- τελεῖ ἐξαίρεση εἶναι σχεδὸν ὁ χωρὶς νὰ ἀναφέρωμε τὸν Πασ- κάλ ποὺ ἡ σκέψη του εἶναι ὅλη θυθισµένη στὸ χριστιαγισμὸ καὶ ἰδιαίτερα στὸν Αὐγουστῖνο, οὔτε τὸν Κιρκεγὼρ (19ος αἰώνας) ποὺ εἶναι ὁλότελα διθλικὸς----θλέπομε, ὄχι μὲ δυσκολία, ὅτι πηγή τους ἔχουν γιὰ τὴ φιλοσοφική τους οὗ- σία τὴ χοιστιανικἡ φιλοσοφικὴ πα- ῥάδοση καὶ ὄχι τὴν Ἑλληνικὴ τῆς ὁποίας κυρίως ἀκολουθοῦν τὶς μεθόδους, Στηριζόμεγνοι σὲ τούτες τὶς δια- πιστώσεις θὰ μποροὺσαμε Ύενι- χεύοντας νὰ ποῦμε ὅτι ὅταν ἕνας γεώτερος Φιλόσοφος θλέπει τὰ πράγµατα μὲ τρόπο ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφικὴ πα- ράδοση, μὲ νέα µάτια, ἡ ἀνάλυση θὰ μᾶς δείξῃ ὅτι πάρα πολλὲς φορὲς αὐτὴ ἡ νέα ὅραση ἔχει τὴ ρίζα της στὴ χοιστιανικὴ ἀνθρω- πολογία στὸ μεταφυσικὸ ἄνθρωπο ποὺ μᾶς ὁδήγησε νὰ ἀνακαλύψω- με µέσα µας ἡ χριστιανικὴη ἆπο- κάλυψη. Τέτοια εἶναι καὶ ἡ γνώ- μη τοῦ Λάϊμπνιτς. Τὸ ἔργο του ΓάΛόγος γιὰ τὴ μεταφυσική», ὅ- ἔπου πραγματεύεται τὴν ἔννοια τοῦ τελείου καὶ ἐλευθέρου ὄντος, τοῦ Θεοῦ δηλαδή, αἰτιολογεῖ τὴ θεία πρόνοια, τὸ κλείνει μὲ τὰ ἀκόλουθα λόγια: Οἱ ἀρχαῖοι, λέ- γει, πολὺ λίγο γνώρισαν τὶς σπου- δαῖες αὐτὲς ἀλήθειες' ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, μόνος αὗτός, τὶς διετύ- πωσε μὲ τρόπο θεῖκό, ἀλλὰ καὶ τόσο χαθαρὰ καὶ οἰκεῖα ποὺ καὶ οἱ πιὸ ἄξεστοι τὶς κατάλαδαν' ἔτσι τὸ Εὐαγγέλιό του ἄλλαξε ἐν- τελῶς τὴν ὄψη τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων». Δὲν πιστεύει, ὅπως ὀλέπομε, ὅτι ἔρχεται ἀμέσως μετὰ τοὺς Ἕλληνες, σὰ νὰ μὴ εἶχε ὑ- πάρξει τίποτε ἀνάμεσα. σὲ κείνους καὶ σ’ αὐτόν. Τὸ ἐρευνητικὸ βλέμμα ποὺ ἔρ- ριξεν ὁ 6Ί5δοη στὴ νεώτερη φιλο- σοφία δείχνει, νοµίξω, χαθαρὰ ὅ- τι ὅ χωρισμὸς «φιλοσοφίας καὶ Θρησκείας δὲν ἦταν, ποτὲ σχεδόν, ριζικός, καὶ ὅτι ἡ μεταφυσικὴ τῶν γεωτέρων φιλοσόφων ἔχει ἓἐ- πηρεαστῆ ἀπὸ τὴν οὐσία τῆς χοι- στιανιῆς ἀποχάλυψις πολὺ πιὸ κανόνας, Ὅ Μαλεμπράνς, ὁ Μπέρ- ὁ Γκελεῦ, ὁ Χιοῦμε, ὁ Λάϊμπνιτς---! ΥΠΛΡΧΗ ΧΗΠΙΙΝΙΚΙ ΦΙΛΙΙΦΙ Τοῦ κ. Β. ΤαΤταΚΗ βαθειὰ ἀπὸ ὅσο συνήθως πιστεύ- οµε. Εὔκολα διαπιστώνοµε ὅτι πέ- ρασαν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ ἀποκά- λνψη στὴν καθαρὴ φιλοσοφία φι- λοσοφικὲς ἰδέες: ἡ μεταφυσικὴ δέ- χτηκε λοιπὸν κάτι ἀπὸ τὴ Βίθλο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Κλασικὸ παρά- δειγµα πάνω σ᾿ αὐτὸ εἶναι ἡ κρι- τικὴ τοῦ πρακτικοῦ λόγου τοῦ Κάντ, χριστιανική στὴν ἔμπνευ- σή της ποὺ ἔρχεται νὰ συµπλη- ρώσῃ τὴν κοιτικὴ τοῦ καθαροῦ λόγου. Διαπιστώνομε δηλαδη στὸ βάθος ὅτι εἶναι ἀδύνατο νὰ κα- τανικήσωμµε ὅτι τὸ σύστημα τοῦ Ντεκάρτ, λόγου χάρη, ἢ τοῦ Κάντ, ἢ τοῦ Λάϊμπνιτς θὰ εἶχαν συγ- κροτηθῆ ἔτσι ὅπως εἶναι, ἂν δὲν εἶχαν δεχτῆ τὴν ἐπίδραση τῆς χοιστιανικῆς θρησκείας. Ὅλα αὖ- τὰ ἐπιθάλλουν νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἡ ἐπίδραση τοῦ χοιστιανισμοῦ στὴ Φιλοσοφία εἶναι ποαγματικὸ γε- γονός, καὶ καθορίζουν μὲ τρόπο καθαρὺ ἂν ἔχη νόηµα καὶ πιὸ νό- ημα ἔχει ἡ ἔχφραση χριστιανική φιλοσοφία. Ἡ πίστη εἶναι πηγη ποὺ τροφοδοτεῖ τὺ φιλοσοφικὸ λό- γο. Φτὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἷ- ώνα ὁ Γάλλος φιλόσοφος Κόντ ὁ ἱδουτὴς τῆς Θετικῆς φιλοσοφί- ας πίστεψεν ὅτι εἶχε συλλάδει κατὰ τρόπο ὁριστικό, μὲ τὸν πε- ρίφημο νόµο του τῶν τριῶν στα- δίων, τὸ ουθμὸ τῆς ἰστορίας τοῦ πολιτισμοῦ. Τὸ πρῶτο στάδιο θὰ ἦταν τὸ μυθολογικό, ἡ περίοδος τοῦ μύθου. ᾿Ακολούθησε ἡ µετα- φυσιχὴ περίοδος, κατὰ τὴν ὑποία ἡ σκέψη εἶναι λογική, ἀλλὰ ὄχι σὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ πράγματα. Τὴν περίοδο αὐτὴ διαδέχτηκε στοὺς νέους χρόνους ἡ τρίτη καὶ ὁριστική, ἡ ἀληθινὴ πιὰ στάση [τοῦ πνεύματος ἡ θετικὰ ἐπιστημο- γική. Μὲ τὸ νόµο αὐτὸ πίστευεν Κόύντ ὅτι ἔκαμε τὸν ἐπικήδειο στὴ θεολογία καὶ τὴ μεταφυσική. |Τ]έρασαν ὕμως πάνω ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τότε καὶ οἱ δυό τους, ὄχι µόνον ἐξακολουθοῦν γάὰ ζοῦν ἀλλὰ χαὶ ἀνανεωμένη ἄνθηση γνωρίζουν. Πολὺ βαθύτερη εἶναι ἡ σχέψη ποὺ διετύπωσεν ὃ Λέσσιν: «δίχως ἀμφιθολία εἶπε, οἱ θρησκευτικὲς ἀλήθειες ὕταν ἀποκαλύφθηκαν [δὲν ἦταν ἕλλογες, ἀλλὰ ἀποκαλύ- [φθηκαν γιὰ νὰ γίνουν ἔλλογες». ΙΜ’ ἄλλα λόγια ὁ χοιστιανισμὸς Ιδὲν ἦρθε ὡς φιλοσοφία, ἀλλὰ οἱ ιἀλήθειες ποὺ προθάλλει μποροῦν γὰ ἐχλογικευθοῦν. Σ΄’ αὐτὸ ἆχρι- ῥῶς τὸ ἔργο ἀφοσιώνονται οἱ χοι- στιανοὶ φιλόσοφοι, βάζοντας σκο- πό τους νὰ ἐχλογικέψουν τὸ πε- ριεχόµενο τῆς πίστεως. Καὶ ἡ µελέτη τοῦ ἔργου τους θὰ μᾶς δείξῃ ποιοὺς φιλοσοφικοὺς ϱυθ- μοὺς τοὺς ἐγέπνευσε τὸ δόγμα, ποιὰ ἐρωτήματα τοὺς διήγειρε, τί κατεύθυνση καὶ τί μεθόδους ἆχκο- λούθησάν γιὰ νὰ μένουν πιστοὶ στὸ πνεῦμα τῆς θρησκείας μὲ μιά λέξη τί κέρδιζεν ὁ νοῦς των μὲ τὸ γὰ ἐμπνέεται ἀπὸ τὴ Βίθλο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ποιὰ εἶναι ἡ φιλοσοφικη ὑφὴ τοῦ ἔργου του. ᾿Αφοῦ λοιπὸν ὑπάρχει Φφιλοσο- φία στὸ ἔργο τους καὶ ἀφοῦ ὁ χοιστιανισμὸς ἐξακολουθῆ νὰ ἐκ- φράξει ἀκόμη καὶ σήµερα καὶ νὰ ἐμπνέῃ τὴ σκέψη πολλῶν φιλοσό- φων ἡ ἔχφραση χριστιανικὴ φιλο- σοφία, παρὰ τὶς ἀντιρρήσεις τῶν ὀρθολογιστῶν δὲν εἶναι ἀντιφατι- κή, ἔχει νόηµα καὶ ἐκφράζει συγ- κεκοιµένο ἱστορικὸ γεγονός. “Ο- σο ὁ πιστὸς χριστιανὸς θεμελιώνει τὶς βεθαιώσεις του ἀπάνω στὴν ἐσωτερικὴ πεποίθησι ποὺ τοῦ προσφέρει ἡ πίστη εἶναι ἕνας κα- θαρὸς πιστός, δὲν ἔχει ἀκόμη εἶσ- έλθει στην περιοχή τῆς Φιλοσο- φίας ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ Ἐεχωρίξει ἀνάμεσα στὶς πεποιθή- σεις του ἀλήθειες ποὺ μποροῦν νὰ γίνουν ἀντικείμενα ἐπιστήμης, γίνεται Φιλόσοφος. Τὰ γέα του αὐτὰ φῶτα τὰ ὀφείλει στὴ χοιστι- ανικἡ θρησκεία, σωστὸ λοιπὸν εἷ- ναι νὰ ὀνομασθῇ χριστιανὸς φιλό- σοφος.. 3 ή ΕΙΝΙμΗΙ η ΙΙ ΝΤ! δουν Πόσον εἶσαι ἀπόρφητος, ὦ Θεέ µου, Σὺ ὁ κατοικῶγ ἐν σιγῇῃ εἰς τὰ ὕψη τῶν οὐρανῶν, Σύ, ποὺ διασπείρεις, διὰ τῶν ἁκατανοή- των γόµων Σου, κολαστήριον τυ- φλότητα εἰς τ) ἀθέμιτα πάθη! ἝἛνας ἄνθρωπος ἐπιζητεῖ τὴν δό- Έαν τῆς εὐφφαδείας. Ἓνας ὃι- καστής, ἐνώπιον συναγθρώπου του, μαίνεται Ἠπατὰ τοῦ ἐχθροῦ του μὲ «φρικαλέαν ἁγριότητα. Συγκεντρώνει ὁλόκληρον τὴν προσοχῆν του διὰ νὰ µη περιπέσῃ εἰς σφάλμα γλωσσικόν, ἀλλὰ δὲν κάμνει τὸ ἴδιον διὰ τοὺς ἐκδικη- τιχκοὺς παροξυσμοὺς τῆς ψυχῆς του, ποὺ ἠμποροῦν ν᾿ ἀπομακρύ- γουν ἕναν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν χοι- γωγνίαν τῶν συνανθρώπων του, Αὐτὸ ἦτο σγολεῖον τῆς ἠθικῆς, εἰς τὸ κατώφλιον τοῦ ὁποίου εὖ- ρισκόµουν ἐγώ, ἄθλιο παιδί. Αὐ- τὴ ἦτο ἡ παλαίστρα, ὅπου ἐπρο- πονούµην διὰ τὸν ἀγῶνα τῆς ζω- ῆς, ἢἡ παλαίστρα ὅπου ἐφοδούμην τοὺς βαρδαρισμοὺς περισσότερον παρὰ τὸν φθόνον, ποὺ ἔτρεφα, ὁ- σάκις ἔἕκανα γλωσσικὰ σφάλματα, πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν περι- έπιπταν εἷς τοιαῦτα. Λέγω ταῦτα εἷς Ἐσὲ καὶ Σοῦ ἐξομολογοῦμαι, ὦ Θεέ µου, διὰ πόσο εὐτελῆ καὶ μηδαμινὰ πρά- γματα ἀποσποῦσα τοὺς ἐπαίνους ἐχείνων, ἡ ἐκτίμησις τῶν ὁποίων ἦτο διὰ µένα ἡ μόνη ἀξιοπρέπεια τῆς ζωῆς. Διότι ἤμουν τυφλὸς ἐνώπιον τῆς ἀδθύσσου τῆς αἰσχύ- νης, ὅπου εὑρισκόμουν µμακρὰν τῶν ἰδιυκῶν Σου ὀφθαλμῶν! Τί βδελυρώτερον ἀπὸ ἐμὲ πρὺ τῶν ὀμμάτων Σου! Δὲν κατήντη- σα. µέχρι τοῦ σημείου, ὥατε νὰ εἶμαι ἀντιπαθὴς καὶ εἰς τοὺς ἆν- θρώπους ἁἀκόμη ἐκείους, λόγῳ τῶν ἀναριθμήτων ψευδολογηµά- τῶγ, διὰ τῶν ὁποίων ἐξαπατοῦσα παιδαγωγούς, διδασκάλους καὶ Ύο- γεῖς, παρασυρόµενος ἀπὸ τὸν ἕ- ρώτα πρὸς τὰ παιχνίδια, ἀπὸ τὸ πάθος πρὸς ἀνοήτους, κωμωδίας καὶ ἀπὸ τὴν εὔθυμον ζωηρὰν θέ- λησίν µου νὰ τὰς μιμηθῶ. Ἐξ ἄλλου διέπραττα καὶ μιχροκλοπὰς εἰς τὴν ἀποθήκην καὶ τὴν τραπε- ζαρίαν τοῦ πατοός µου, εἶτε πα- ρασυρόμενος ἀπὸ τὴν λαιμαργίαν µου, εἴτε μὲ τὸν σκοπὸν νἁ χαρίσω εἷς τοὺς συντρόφους µου τὰ. χλο- πιµαῖα, διὰ νά ἐξασφαλίσω τὴν συμµετοχήν των εἲς τὰ πανχνί- δια. Μὲ κατεῖχε πόθος τόσο ἀνοή- τως σφοδρὸς νὰ φαίνώμαι ἀνώ- τερος τῶν ἄλλων, ὥστε ὁσάκις προέθλεπα τὴν ἧτταν µου εἰς τὰ παιχνίδια, ἐκέρδιζα συχνὰ τὴν νί- κην ἐξαπατώντας τοὺς συντρύ- Φους µου. Ἰαὶ ὅμως ἐκεῖνο, ποὺ δὲν ἠμπόρεσα ποτὲ ν’ ἀνεχθῶ καὶ μὲ διερέθιζεν εἷς σφοδρὰς δια- μαρτυρίας, ἦτο ἀκριθῶς ἡ ἀπάτη, ὁσάκις συνελάµόανα ἐπ) αὐτοφώ- ϱῷ τοὺς ἄλλους νὰ κάµνουν αὖ- τὸ ποὺ ἔκαμνα καὶ ἐγώ. 'Οσάκις δὲ μὲ ἀπεκάλυπταν οἱ ἄλλοι καὶ μὲ κατέκριναν διὰ τὴν ἁπάτην µου, ἐπροτιμοῦσα νὰ µεταχειοι- σθῶ χαταλλήλως τὴν πυγµήν µου παρὰ νὰ φανῶ ὑποχωρῶγ. Ἠΐναι λοιπὸν αὐτὴ Ἡ ἀθωότης τῶν παιδιῶν» Οχι, Θεέ µου, θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃς νὰ Σοῦ τὸ εἰπῶ: Τοιναύτη ἀθωότης δὲν ὑφίσταται. ὌΟρτι γίνεται ἀρχικῶς μὲ τοὺς παιδαγωγοὺς καὶ τοὺς διδασκά- λους ἐν σχέσει μὲ τὰ καρύδια, μὲ τὶς σφαῖρες καὶ μὲ «τὰ πουλιά, συµθαίνει ἀργότερα μὲ τοὺς βα- σιλεῖς καὶ τοὺς τοπάρχας ἐν σχέ- σει πρὸς τὸν χουσόν, τὰ ἐδάφη καὶ τοὺς δούλους. Τὰ ἀντικείμενα τῶν ὀρέξεων µεταθάλλονται μὲ τὴν παρέλευσιν τοῦ χρόνου, χα- θὼς αἱ µεγάλαι ποιναὶ διαδέχον- ται τὰς µικροτέρας τιμωρίας τῆς μικρᾶς ἡλικίας µας, ἀλλὰ κατὰ βάθος εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτύ. ὝὭστε ἐκεῖνο ποὺ ἐξύμνησες Ῥό, ὁ Βασιλεὺς ἡμῶν, ὅταν εἷ- πες: «Άφετε τὰ παιδία ἐλθεῖν πρός με τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (1) εἷ- γαι ἁπλῶς χαὶ µόνον συμθολισμὸς ταπεινοφροσύνην ἀπεικονιζομένης διὰ τοῦ μικροῦ ἁναστήματος τῶν παιδιῶν. Καὶ ὅμως εἷς Σὲ τὸν δηµιουρ- γόν, ὕψιστον καὶ ἀγαθὸν βασι- λέα τοῦ Σύμπαντος, εἷς Σέ, ὦ Θεέ µου θὰ ἔπρεπε νὰ ὁμολογη- θοῦν χάριτες, χαὶ ἂν ἀκόμη δὲν ἅ- θελες μοῦ ἐπιτρέψει νὰ ὑπερθῶ τὴν παιδικἠν µου ἡλικίαν. Διότι ἐξοῦσα ἤδη κατ ἐκείνην τὴν ἐποχήν, εἷ- χα τὴν ζωήν, τὸ συναίσθημα καὶ τὴν µέριμναν τῆς αὐτοσυντηρήσε- ώς µου, εἰκόνος τῆς μυστηριώ- δους ἑνότητος, ἀπὸ τὴν ὁποίαν προῆλθα. Χάρις εἲς τὴν ἐσωτεριχήν µου αἴσθησιν, ἐπαγουπνοῦσα εἰς τὴν τελείαν λειτουργίαν τῶν αἰσθητη- ρίων ὀργάνων µοι, ἓν µέσῳ δὲ τῶν μικρῶν µου σκέψεων, πρὺς εὐτελῆ πράγµατα στρεφοµένων, εὔρισκα εἲς τὴν διάγνγωσιν τῆς ἀληθείας ἀπόλαυσιν. Δὲν ἤθελα ν’ ἁπατῶμαι. Ἡ φιλία μ’ ἐγοή- τευσεν. ᾿Απέφευγα τὴν ὀδύνην, τὴν δυσθυµίαν, τὴν ἀμάθειαν. “Ὁ- λα αὐτὰ εἶναι ἀγαθὰ χαὶ ὅλα αὖ- τὰ συγμροτοῦν τὺ Εγώ µου. “Ὢ- στε εἶναι ἀγαθὸς ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔπλασε. Εϊναι αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸ ἀγαθόν µου καὶ τονίζω πρὸς αὖ- τὸν ὕμνους λατρείας δι ὅλα τὰ δῶρα, χάοις εἲς τὰ ὁποῖα ἀπελάμ- όανα, καὶ ὅταν ἤμουν ἀκόμα παι- δί, τὴν ζωήν. Ἡ ἁμαρτία µου συνίστατο µό- γον εἲς τὸ ὅτι ἐζητοῦσα τὴν χα- ράν, τὸ μεγαλεῖον καὶ τὴν ἁλή- θειαν ὄχι εἰς Αὐτόν, ἀλλ’ εἰς τὰ πλάσματά Του, εἰς τοὺς ἄλλους καὶ εἰς ἐμέ. Τοιουτοτρόπως ἑφε- ρόμουν ποὺς τὴν ὁδύνην, τὴν πλάνην, τὴν ταραχήν. Ἠσο δο- Ἑασμένος, ὢ Θεέ µου, χαρά, τι- μὴ καὶ ἐμπιστοσύνη τῆς {[ωῆς µου. Ἔσο δοξασµένος διὰ τὰ δῶ- ρα, τὰ ὁποῖα μὴ μοῦ ἀφαιρέσῃς, δὲ ἱχετείω, καὶ ἔτσι δὲν ϐ) ᾱ- Φαιρέσῃς γαὶ τὴν ζωήν μου. Ό,τι δὲ μοῦ ἐδώρησες, θ) αὐξηθῇ καὶ θὰ βελτιωθῇ καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι µωί Σου, μαζὶ μὲ Ῥένα εἲς τὸν ὑποῖον ὀφείλω τὰ πάντα. (Συνεχίζεται) (1) Ματθ. ΙΘ΄. 14. ἵ ΝΨ ΚΙ | ΜΙΤ ΜΗΠΗ Τοῦ κ. ΑΔΡΕΟΥ Ν. ΜΙΤΣΙΔΟΥ ᾽Απὸ πάσης ἀπόψεως ἁἆθλία ἧτο ἡ κατάστασις τοῦ ᾿Ιουδα- ἴκοῦ λαοῦ, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἐπὶ τῆς γῆς ἐλεύσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. “ο τέως περιούσιος τοῦ όσαυ λαὸς τῶν ᾿Ιουδαίων ἑστέναζεν ὑπὸ τὴν εἰδεχθῃ τυραννίαν τῶν Ρωμαίων κατακτητῶν, τῶν. διακρινοµένων διὰ τὴν πανίσχυρον αὐτῶν δύναμιν καὶ τὴν ἀπεριόριστον αὐτῶν εἰδω- λολατρείαν. 'Ἡ ᾿Ιουδαία µετ: ετράπη εἰς ἁπλοῦν παράρτημα τῆς Συρίας ἐπὶ τῶν τειχῶν της ἡ 'Ἱερουσαλὴμ ἔθλεπεν αὐτοκρατορικὴν φρουράν᾽ ἐν ὀνόματι τοῦ Καΐσαρος ἐκυ- θέρνα αὐτὴν ὁ Πόντιος Πιλᾶ- τος. Ἰ[αὶ τὴν δεινἠὴν αὐτὴν κατάστασιν τοῦ ᾿Ιουδαϊκοῦ λαοῦ καθίστα ἔτι δεινοτέραν ὁ θρησκευτικὸς φανατισμὸς τῶν διαφόρων «Φατριῶν καὶ τῶν πρὸς ἀλλήλας διαμαχομέ- νων αἱρέσεων. Ὁ Χριστός, ὁ ἐπηγγελμένος εἰς τὸν κόσμον Μεσσίας καὶ ἐλευθερωτὴς τῶν ουδαίων, καθ᾽ ὅλον τὸν τριετῆ δηµό- σιον 8ίον του δὲν ἔπαυσεν οὐδ᾽ ἐπὶ στιγμὴν ἐργαζόμενος ὑπὲρ τῆς ἐξυψώσεως αὐτῶν. Εδί- ὃασκε τὰ καθήκοντα αὐτῶν καὶ συγχρόνως ὑπεμίμνησκε καὶ τὰ δικαιώµατα αὐτῶν. Κατήλεγχε τοὺς ἰσχυρούς, τοὺς πλουσίους καὶ ὑπερηφά- νους. ᾿Απὸ ὅπου διήρχετο, ἐ- σκόρπιζε τὴν ὑγείαν, τὴν χα- ράν, τὴν εὐτυχίαν. ΗἩ φήμη του ἐξῆλθε καὶ ἀπὸ τῆς {Π]α- λαιστίνης τὰ ὅρια, πλὴν ὅμως ἐξήγειρε καὶ τὸν φθόνον κατ αὐτοῦ. Οἱ ὁπαδοὶ τῆς ἀρχαίας θεοκρατίας ἐφοθήθησαν τὴν νέ- αν διδασκαλίαν’ οἱ ἀρχιερεῖς ἠσθάνθησαν κλονιζοµένην ἔκ θάθρων τὴν δυναστείαν των' οἱ Φαρισαῖοι ἐταπεινώθησαν καὶ ἐξηυτελίσθησαν πρὸ τῶν ὀμμάτων τοῦ ἁπλοϊκοῦ ὄχλου κατόπιν τῶν ὀροντωδῶν ἐκεί- νων «οὐαί»' οἱ Γραμματεῖς διὰ πρώτην φορὰν προσεθλήθησαν τόσον. Οἱ πάντες ἐκινήθησαν, οἱ πάντες συνωµότησαν, οἱ πάντες ἀπεφάσισαν τοῦ Βαζω- ραίου τὸν 'θάνατον. Πρὸ τῆς θανατικῆς ἐκτελέ- σεὼως ὤφειλε νά προηγηθῇ καταδικαστικἡ ἀπόφασις ἀπὸ µέρους τοῦ ἀνωτάτου τῆς ᾽|- ουδαίας ἄρχοντος, κατόπιν νο- µίµου διαδικασίας, καὶ πρὸ ταύτης ἔκδοσις :ἐντάλματος πρὸς σύλληψιν τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ προσαγωγἠν αὐτοῦ εἰς δίκην. Οὐδὲν ὅμως ἡμπόδισε τοὺς ᾽|- ουδαίους ἀπὸ τοῦ νὰ φέρωώσιν εἲς πέρας τοὺς σκοπούς των, καθ’ ὅτι καὶ τὸν ᾿Ιησοῦν ἄνευ ἐντάλματος συνέλαδον καὶ δί- κην ἐσκηνοθέτησαν, ἡ ὁποία ἐστιγματίσοθη καθ᾽ ὅλας τὰς φάσεις αὐτῆς διὰ τῶν κηλίδων τῆς δίας καὶ τοῦ δόλου καὶ ἀπεδείχθη ἀληθὲς πάθος καὶ παρατεταμένη ὀδύνη, καὶ τὴν καταδικαστικἠν τέλος ἀπόφα- σιν ἐπέτυχον. ον Βὺξ τῆς 12ης πρὸς τὴν 14ην τοῦ μηνὸς ΒΜισάν. 'Ὁ ᾿]ησοῦς, ἀφοῦ ἔφαγε μετὰ τῶν μαθητῶν του τὸ πασχαλινὸν δεῖπνον, τὸ ὁποῖον ἐπέπρωτο νὰ εἶναι καὶ τὸ τελευταῖον τῆς ἐπὶ τῆς γῆς ζωῆς του, ἐξῆλθε τῆς Περου- σαλἠὴμ μετ αὐτῶν καὶ κατηυ- θύνθη πρὸς τὴν κοιλάδα τοῦ ᾿ΓἸωσαφάτ, πέραν τοῦ χειµάρ- ρου τῶν κέδρων, ὅπου εὑρί- σκετο ὁ ὡραιότατος καὶ ἐρα- τεινὸς κῆπος τῆς Γεθσημανῆ. Εἰς τὸν ἤσυχον τοῦτον κῆπον εἰσῆλθεν, ὅπως καὶ πολλάκις ἄλλοτε διὰ νὰ προσευχηθῇ «αὶ διέλθη τὰς τελευταίας καὶ τραγικὰς στιγμὰς τοῦ ἐπιγείου θίου του μετὰ τῶν μαθητῶν του. Ἠρεμος ἐρημία γύρω ἐπε- κράτει, ἡ νὺξ προέκοπτε ϱί- πτουσα μελανοὺς πέπλους ὅπι- σθέν της. ᾽Αλλ ἐντὸς ὀλίγου τὴν ἡσυχίαν ταύτην διεσάλευ- σαν οἱ µεταλλικοὶ ἢχοι τῶν μαχαιριῶν καὶ αἱ κλαγγαὶ τῶν φονικῶν ὀργάνων τοῦ ὑπὸ τὴν ὁδηγίαν τοῦ προδότου ᾽|- ούδα πρὸς τὸν κῆπον κατευ- θυνοµένου ὄχλου᾽ τὸ δὲ σκό- τος τῆς νυκτὸς ἥραν αἱ λάμ- Ψεις τῶν φανῶν καὶ τῶν πυρ- σῶν αἱ φλόγες, τῶν ὑπὸ τοῦ ἀγρίου λαοῦ κρατουμένων. Ανευ οὐδεμιᾶς χρονοτριθῆς ὁ συρφετώδης ἐκεῖνος ὄχλος, συμφώνως πρὸς τὰς προῦπο- δείξεις τοῦ παρανόµου ᾿Ιούδα, συνέλαθε τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ὡς κακοῦργον ἔδησεν αὐτόν. 'Η ἐν τῷ µέσῳ τῆς νυκτὸς ἄνευ ἐντάλματος, ἄνευ νομίμου δια- ταγῆς τοιαύτη σύλληψις τοῦ ᾿ΡΜησοῦ ἦτο καθαρῶς θιαία προεπιχείρησις, Θιαιοπραγία. ᾿Ωδήγησαν κατόπιν τὸν Χρι- στὸν οὐχὶ ἐνώπιον τοῦ νομίμου ἄρχοντος, ἀλλ᾽ ἐνώπιον τοῦ πενθεροῦ τοῦ ᾿Αρχιερέως, τοῦ Αννα, ὅστις ἐζήτησε νὰ ἴἵδῃ τὸν ᾿Γησοῦν ἐκ περιεργείας. Ἡ περιέργεια ὅμως αὕτη ἦτο ἐγκληματική. Μετὰ ταῦτα ἄγουσι τὸν ᾽[η- σοῦν, πάντοτε δεδεµένον--καί- τοι οὐδεὶς λόγος ὑπῆρχε νὰ τὸν ἔχώσι δεδεµένον, ἐν τού- τοις τοιαύτην αὐστηρότητα ἐπ- έδειξαν- πρὸς τὸν ᾿Αρχιερέα Καϊάφαν, ἔνθα ἄφησαν αὐτὸν ἐν τῷ µέσῳ τῆς αὐλῆς ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τοῦ ψύχους. Καὶ εἰς τὴν κατάστασιν ταύτην τῆς ἀπομονώσεως πῶς µετεχειρί- σθησαν τὸν ᾿Ιησοῦν οἱ περι- στοιχίζοντες αὐτὸν ᾿Ιουδαῖοι «Καὶ οἱ ἄνδρες οἱ συνέχοντες αὐτὸν ἐνέπαιζον αὐτῷ δέρον- τες, καὶ περικαλύψαντες αὐ- τὸν ἐπηρώτων λέγοντες' προ- φήτευσον, τίς ἐστιν ὁ παίσας σε καὶ ἕτερα πολλὰ 6λασφη- μοῦντες ᾖἔλεγον εἰς αὐτὸν» (Λουκ. 22, 63-65). Ὁλόκλη- ρον νύκτα ἄὔπνος ὁ ᾿Ιησοῦς ὑπέφερε τὴν ἔκθεσμον ταύτην διαγωγἠὴν τοῦ µαινοµένου ὅ- Χχλου καὶ µόνον «ὡς ἐγένετο ἡμέρα, συνήχθη τὸ πρεσθυτέ- ριον τοῦ λαοῦ, ἀρχιερεῖς τε καὶ γραμματεῖς, καὶ ἀπήγα- γον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον αὐτῶν» (Λουκ. 22, 66). Οὕτω, λοιπόν, συγκαλεῖται τὸ µέγα συνέδριον. ᾿Επὶ τῆς προεδρικῆς ἕδρας κάθηται ὁ Καϊάφας, ὅστις, πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν κατηγορούµενον καὶ πρὶν ἢ ἀκούσῃ τὴν κατ’ αὑτοῦ ἁπ- αγγελθεῖσαν κατηγορίαν, ἡ- κούσθη λέγων πρὸς τοὺς σων- αδέλφους του: «ΖΣυμφέρει ἕ- γα ἄνθρωπον ἀποθανεῖν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ» (Ιωάν. 18, 14). Δικαστὴς ἐκφράσας ἐκ τῶν προτέρων γνώμµην δὲν ἠδύνα- το νὰ µετάσχῃ τῆς διαδικασί- ας καὶ πολὺ περισσότερον νὰ κατευθύνῃ ταύτην. ὍὉ Καϊάφας κατέλαθεν ἤδη τὴν προεδρικήν του ἔδραν, οἱ δὲ 70 σύνεδροί του τὰς οἰκεί- ας αὐτῶν θέσεις. Πρὸ αὐτῶν προσάγεται ἀἁμέσως ὁ Ό᾿[η- σοῦς. “ὍὉ πρόεδρος ἔχει τὸν λόγον. ᾽Αντὶ νὰ ἐρωτήσῃ τὸν Χριστὸν περὶ τῶν θετικῶν αὐὖ- τοῦ πράξεων καὶ τῶν προσω- πικῶν αὐτοῦ ἐνεργειῶν τὸν ἐ- ρωτᾷ περὶ γενικῶν πραγµά- των: «περὶ τῶν μαθητῶν αὖ- τοῦ καὶ περὶ τῆς διδαχῆς αὖ- τοῦ» (Ιωάν. 18,19). Εἰς τὴν ἀπάντησιν δὲ τοῦ Χριστοῦ : «Ἐρώτησον τοὺς ἀκηκοότας τί ἐλάλησα αὐτοῖς» (Ιωάν. 18.21), «εἷς παρεστηκὠς τῶν ὑπηρετῶν ἔδωκε ράπισµα τῷ ᾿Σησοῦ» (’Ιωάν. 18,22) ὑπό τὰ ὄμματα παντὸς τοῦ συµ- θουλίου, ἐνῷ ὁ προεδρεύων ᾿Αρχιερεὺς οὐδόλως διεµαρτυ- ρήθη διὰ τὸ συµθάν. Κατόπιν τῆς ἀνωτέρω δο- θείσης ἀπαντήσεως τοῦ Ό){ῃ- σοῦ, οἱ σύνεδροι δὲν εἶχον νὰ πράξωσιν ἄλλως, εἰμὴ νὰ ᾱ- ποδείξωσιν ἐνοχὴν αὐτοῦ διὰ μαρτυριῶν, ἀφοῦ ὁ νόμος ρη- τῶς ἔλεγεν: «Οὐ παραδέξῃ ἆ- κοὴν µαταίαν» (Ἐξόδ. 23,1). ὌἜπρεπεν ἀμέσως νὰ προσα- γάγωσι τοὺς μάρτυρας αὐτῶν, διότι ἄλλως ἡ δίκη θὰ ἑναυά- γει' οὐδέποτε ἠκούσθη περὶ δίκης ἄνευ μαρτύρων. Διά τοῦτο «οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ µαρτυρίαν εἰς τὸ θανατῶσαι αὐτόν»! (Μάρκ. 14,55). Ὁποίους μάρτυρας, λοιπόν, ἐπεζήτουν ᾽Ανεζήτουν μάρτυρας οἱ αὐτοκατάκριτοι, φαινομενικῶς μὲν δικασταί, πράγματι ὅμως κατήγοροι καὶ ἀπηνεῖς διῶκται, οὐχὶ πρὸς ἀπόδειξιν τῆς ἀληθείας τῶν κατηγοριῶν αὐτῶν, οὐχὶ πρὸς ἐπίρρωσιν τῆς κρίσεως αὐτῶν, ἀλλ᾽ ἵνα δι ἑξωτερικῆς τινος πράξεως περιθάλωσι διὰ νοµι- µότητος τὴν προεκδοθεῖσαν ἤ- ὃη ἀπόφασιν αὐτῶν. Ἡ ἀἆνα- ζήτησις τῶν τοιούτων μαρτύ- ρῶν το καθαρὸς καὶ ἄνευ προηγουμένου ἐμπαιγμὸς τῆς δικαιοσύνης. Δὲν ἔλειψαν βεθαίως καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην νὰ εὖ- ρεθῶσιν ἄνθρωποι μὲ ἐλαφρὰν τὴν συνείδησιν καὶ νὰ δεχθῶσι νὰ ψευδοµαρτυρήσωσι. Πλὴν ὅμως αἱ µαρτυρίαι αὐτῶν σαν ἀντιφατικαί. «Πολλοὶ γὰρ ἐψευδομαρτύρουν κατ αὖ- τοῦ, καὶ ἴσαι αἱ µαρτυρίαι οὐκ σαν» (Μάρκ. 14,56). Ἐν τούτοις τὸ συνέδριον οὐδεμίαν εἰς τοὺς ψευδοµάρτυρας ποι- νὴν κατελόγισε, καίΐτοι ὁ νό- µος ρητῶς καὶ ἀπεριφράστως διέτασσεν ὅπως ὑποδάλῃ τού- τους εἰς τὴν καταδίκην, εἰς τὴν ὁποίαν ἐζήτησαν νὰ ἐκθέ- σωσι τὸν ὑπ αὐτῶν κατηγο- ρούμενον. Κατανοήσας ὁ Καϊάφας τὸ µάταιον τῆς προσπαθείας του, ὅπως στηρίξῃ ἐπὶ ἐξωτερικῆς τινος νοµιµότητος τὴν ἀπόφα- σιν, τὴν ὁποίαν κατὰ τοῦ Κυρί- ου ἐθυσσοδόμει, ἀλλάσσει τα- κτικὴν καὶ ἀποτεινόμενος πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν ἀγερώχως καὶ πε- ριφρονητικῶς λέγει: «ἜἘξορ- κίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἵνα ἡμῖν εἴπῃς, εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ» άφας νὰ δώσῃ πέρας εἰς τὴν ὅλην αὐτὴν παράόνοµον καὶ συγκεχυµένην διαδικασίαν καὶ διά τοῦτο ὑπὸ τὸ κράτος Φο- θεροῦ ὅρκου ζητεῖ νὰ ἐκθιάσῃ τὴν ὁμολογίαν τοῦ ὑποδίκου, ἑρμηνευομένην ὃν τρόπον αὖ- τὸς θέλει. Καὶ εἰς τὴν ἀπάν- τησιν τοῦ ᾿]ησοῦ: «Σὺ εἶπας» (Ματθ. 26, 64), ὁ ἁλαζὼν ᾿Αρχιερεὺς «διέρρηξε τὰ ἵἱμά- τια αὐτοῦ λέγων ἐθλασφήμη- σε᾽ τί ἔτι χρείαν ἔχομεν µαρ- τύρων ἴδε νῶν ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν' τί ὑμῖν δοκεῖ οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπαν' ἔνοχος θανάτου ἐστί» (Ματθ. 2665-- 66). ὍὉ ἐμπαθὴς καὶ βίαιος Καὶ. ἄφας διά τῆς κραυγῆς: κὲ- θλασφήμησεν» ἐνοχοποιεῖ τὸν ᾿ησοῦν καὶ ἐπηρεάζει τὴν κρί- σιν τοῦ συνεδρίου, τὸ ὁποῖον ἀθασανίστως καὶ οἰονεὶ βιαζό- µενον ρίπτει τὰς ψήφους του ὑπὲρ τῆς ἐξενεχθείσης ἀπόψε- ως τοῦ ἐν ἐξάψει εὑρισκομέ- νου προέδρου του, ὑπὲρ τῆς γνώμης, τῆς εἰς θάνατον τό- σον εὐκόλως καταδικαζούσης τὸν ἀθῶον Ναζωραῖον, τὸν ὄν- τως Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ µόνον ἐξουσίαν ἔχοντα κρῖναι ζῶν- τας καὶ νεκρούς! Τὸ συνέδριον κατηγόρησεν, αὐτὸ καὶ κατεδίκασε' τὸ συνέ- δριον κατηγόρησεν, αὐτὸ καὶ ἐψήφισε' τὸ συνέδριον κατηγό- ρησεν, αὐτὸ καὶ ἀνήγγειλε τὴν Φονικὴν καταδίκην! ᾽Αλλὰ πρωτίστως καὶ κυρίως ἐν τίνι (Ματθ. 26,63). Θέλει ὁ Καϊ- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ Πρ ΑΙΜΟΤΗ ΦΝΗΛΙ Τοῦ ἱερολογιωτάτου ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΜΙΩΤΟΥ᾽ 8 : 6 ἘΤὺν ὑπερασπίσουν. ΄Ἠτο ὅμως ἆ-ι [ΝΙΙΝ ΜΙΙ Γή (τελευταῖον) Ἡ λοιπὴ ὁδρᾶσις τοῦ ᾽Αρχιεπι- σχόπου ΧἈρυσάνθου. ᾿Εγκράτεια καὶ εὐσέθεια καὶ ἐν γένει ὁσιότης ἐν τῷ κατ᾽ ἰδίαν βίῳ, μεγαλοπρέπεια δὲ ἐν τῇ ἐξωτερικῇ παραστά- σει διέκρινον τὸν Χρύσανθον. Οὕτω κατ᾽ ἀπομίμησιν τοῦ Οἱ- κουμενικοῦ Πατριαρχείου κα- τήρτισεν ἐπίλεκτον ἐπιτελεῖον Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν ᾿Αξιω- ματικῶν ὦ ςτοῦ Σακκελαρίου, τοῦ Οἰκονόμου, τοῦ Μεγάλου Λογοθέτου, τοῦ Μεγάλου Ρή- τορος καὶ ἄλλων προσδιδοὺς οὕτω αἴγλην καὶ µεγαλοπρέ- πειαν ἐν ταῖς τελεταῖς: Φιλόμουσος κατὰ πάντα ἐἑνί- σχυσε τὰ Γράμματα, τὴν Ἔκ- κλησιαστικἠν Μουσικήν, καὶ τὴν Ζωγραφικήν, καλέσας πρὸς τοῦτο τὸν τότε διάσηµον Ζωγράφον ᾽᾿Ιωάννην Κορνάρον τὸν Κρῆτα, τοῦ ὁποίου σώζον- ται πολλαὶ εἰκόνες ἐν τὲ τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ καὶ ἐν ταῖς Μο- ναῖς, Ἐν ἔτει 1774 μηνὶ Μαρτίῳ ἵδρυσεν ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ Σχολεῖον, ὡς μαρτυρεῖ ἡ σω- ζομένη ἐπιγραφή. Τὸ δωµάτιον τὸ ὁποῖον ἐ- Χρησίµευεν ὡς Σχολεῖον, κεῖ- ται ἄνωθεν τοῦ Μεσαιωνικοῦ Μαϊδρίου, ἐν τῷ ὁποίῳ σήµε- ρον εἶναι τὸ «Μουσεῖον τῆς λαϊκῆς τέχνης» καὶ ἔμπροσθεν τῆς Βιθλιοθήκης μετὰ τῆς ὁ- ποίας συστεγάζεται. ᾿Οψιαί- τερον ἐχρησίμευσεν ὡς ἐνδιαί- τηµα τῶν ᾿Αρχιεπισκόπων μέ- Χρι Κυρίλλου τοῦ Β΄ (1916) καὶ ὥστερον ὡς ἜΣκευοφυλα- κεῖον. Ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ ἵδρυ- σε καὶ Βιθλιοθήκην, καὶ δἠ δανειστικήν, ὡς ἐκ τῆς σπά- νεως τῶν βιθλίων, τὴν ὁποίαν ἐπλούτισε δι ᾿Αρχαίων Συγ- γραφέων, καὶ τῶν Πατέρων τῆς Εκκλησίας καὶ ᾿Αρχαίων Μουσικῶν χειρογράφων. Εἰκὼν τοῦ Χρυσάνθου λίαν παραστατικἡὴ σώζεται νῦν ἐν τῷ Μεγάλῳ Συνοδικῷ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Δαπάναις αὐτοῦ ἐξεδόθησαν διάφοροι ἀκολουθίαι ἁγίων καὶ εὐχαὶ καὶ ἄλλα. Τοῦ Χρυσάνθου σώζονται καὶ παραινετικαὶ ᾿Εγκύκλιοι αἴἵτινες ἀνεγινώσκοντο ἐπ) ἐκ- κλησίας κατὰ τὰς Κυριακὰς καὶ ἑορτὰς μετὰ τὸ Εὐαγγέ- λιον. . Κατεκόσμησε διὰ Χχρυσοῦ πολλὰς εἰκόνας, καὶ ἰδία, τοῦ Αγίου ᾿]ωάννου τοῦ Θεολόγου ἐν τῷ Καθεδρικῷ Βαῷ, ὡς μαρτυρεῖ κάτωώθεν ἐπιγραφή. Ὡς πρὸς τὰς σχέσεις αὐτοῦ πρὸς τὴν πολιτείαν ὑπῆρξε λί- αν συνετὸς καὶ ἔμπειρος, ὢν δὲ ἰσχυροῦ χαρακτῆρος, ἀντι- µετώπισε τὰς ἀντιξόους περι- ΙΤ ἡ Ε 0 ΝΧΙΗΙΙΣΚΟΠΙΣ ΧΡΥΣΛΙΒΟΣ 1181-18 Τοῦ κ. ΚΩΒΣΤΑΝΤΙΜΟΥ Ι. ΜΥΡΙΑΒΘΟΠΟΥΛΟΥ στάσεις μετὰ σθένους, ὡς εἴδο- μεν εἰς τὰ περὶ τοῦ Τυράννου Χατζῆ- Μπακῆ. ὅμως διὰ πολλῶν χρεῶν, ὡς ὑπεύθυνος διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν φόρων, ἐξ οὗ καὶ ἡ κατ αὐτοῦ στάσις τῶν Τούρκων τῷ 1804. Εἰς τὰ τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων εἶχεν καὶ θοηθὸν τὸν τότε Διερμηνέα τῆς Κύπρου Χατζηγιωργάκην ᾖἸΚορνέσιον ὃν καὶ συγγενῆ αὐτοῦ κατέ- στησε. Ὁ Αρχιεπίσκοπος Χρύσαν- θος λίαν προθεθηκὼς ἤδη τὴν ἡλικίαν, καὶ ὑπὸ δεινῆς ποδαλ- γίας ταλαιπωρούμενος ἐξεδή- λωσε πολλάκις τὴν ἐπιθυμίαν νὰ παραιτηθῃ. ᾽Αλλ᾽ ἡ Σύνοδος μἡ ἀποδε- χθεῖσα τοῦτο, ἐξέλεξεν ὡς Βο- ηθὸν τὸν Ταμασοῦ Χρύσανθον ὄντα καὶ συγγενῆ αὐτοῦ. Οὔ- τος ἐγένετο ὕστερον Μητροπο- λίτης Κιτίου ἕτερας δὲ συγ- γενἠς αὐτοῦ καὶ οὗτος Χρύσαν- θος ἐξελέγη Μητροπολί ς Πάφου. Οὗτος ὑπῆρξεν. Ἡἲς τῶν ἐθνομαρτύρων καρατοµη- θεὶς ἐν τῷ Σεραγίῳ Λευκοσί- ας τὴν Θην ᾿Ιουλίου 1821. Αλ- λὰ τὸ βαθὺ γῆρας καὶ ἡ ἀσθέ- νεια τοῦ Χρυσάνθου πρὸς δὲ καὶ ὁ θάνατος τοῦ Διερμηνέως Κατζηγεωργάκη, καρατοµη- θέντος τῷ 1809, ἐν Κωνσταν- τινουπόλει, συνετέλεσαν ὥστε νὰ ἐνισχυθῃῇ ἡ προὐπάρχουσα ἀντιπολίτευσις ἥτις ὑπεστήρι- ζεν ὡς Διάδοχον τὸν Οἰκονό- μον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κυ- πριανόν, ὅστις τέλος καὶ έξε- λέγη. Διὸ καὶ διά καταλλήλων ἐἑ- νεργειῶν, συνεργούντων καὶ τῶν ᾽Αγάδων κατώρθωσαν ὅ- στε νὰ ἐκδοθῇ Αὐτοκρατορι- κὸν Διάταγμα ἐπιτάσσων τὴν παῦσιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ΧἈρυσάνθου καὶ τοῦ Κιτίου. Πρὸς τοῦτο κατῆλθεν Κωνσταντινουπόλεως ἀπεσταλμένος ὅστις ἀπήγαγεν ὡς ἐξορίστους εἰς Εὔθοιαν . (Μηνὶ Μαΐῳ 1810) Όπου µετά τινας μῆνας ὁ Χρύ- σανθος ἀπέθανε’ περὶ τῶν πα- θηµάτων αὐτοῦ καὶ τῆς ἐν γέ- νει ἐπωφελοῦς τοῦ ἀοιδίμου Χρυσάνθου δράσεως µαρτυ- ροῦσι πολλά. Ὁ δὲ ᾿Αθηνῶν Χρυσόστομος ἐν τῷ ἔργῳ αὐὖ- τοῦ «ἡ ᾿Εκκλησία Κύπρου ἐπὶ Τουρκοκρατίας ἐν σελ. 95 γράφει ὅτι ἡ ᾿Αρχιερατεία τοῦ Χρυσάνθου ἐχαρακτηρίσθη «ὠς χρυσοῦς αἰών τῆς | λλη- γικῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Κύπρῳ». ἐκ εἰδικὸς (Μουπασίρης) ἀμφοτέρους τὴν νῆσον ΣΗΜ.--Περὶ Χρυσάνθου ὅρα καὶ :ἐμὸν ἔργον, «Χατζηγιωργάκης Κορ- νέσιος ὁ Διερμηνεὺς τῆς Κύπρου». ἐν σελ. 60 καὶ 150. δικαιώµατι τὸ συνέδριον τοῦτο συνέρχεται, συσκέπτεται καὶ ἐκδίδει θανατικἠν ἀπόφασιν Τὸ µέγα τῶν ᾿Ιουδαίων συνέ- δριον οὐδεμίαν ἐξουσίαν εἴχε νὰ καταδικάσῃ τὸν Χριστὸν εἰς θάνατον. ᾿Εδικαιοῦτο µόνον νὰ κατηγορήσῃ τὸν ᾿Ιησοῦν ἑνώ- πιον τοῦ Ρωμαίου ἠγεμόνος, ὅστις εἶχε τὴν ἀπόλυτον ἐξου- σίαν νὰ κρίνῃ αὐτὸν καὶ κατα- δικάσῃ εἰς θάνατον, ἐὰν εὔὕ- ρισκε τοῦτον ἔνοχον πράξεως, προνοούσης τὴν θανατικὴν ποινήν. Τὸ τοιοῦτον ἄλλωστε ὡμολόγησαν καὶ οἱ ᾿Ιουδαῖοι πρὸ τοῦ Πιλάτου, εἰπόντες: «Ἠμῖν οὐκ ἔξεστιν ἀποκτεῖναι οὐδέναν (Ιωάν. 18,31). ο Ακυρα, λοιπόν, ὅλα τὰ µέ- Χρι τοῦδε ὑπὸ τῶν ᾿Ιουδαίων κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐξενεχθέντα. Μόνος ἁρμόδιος ἐπὶ τοῦ προ- κειµένου νὰ ἀποφανθῇ εἶναι ὁ ἐν ᾿Ιουδαίᾳ ἐπίτροπος τοῦ Καίσαρος, ὁ Πόντιος Πιλᾶτος, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ ἄγουσι τὸν ᾿]ησοῦν λίαν πρωῖ. 'Ο Πι- λᾶτος, πληροφορηθεὶς τὰ γι- γόµενα, ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ πραι- τώριον καὶ ἠρώτησε τὸν κο- Χλάζοντα ὄχλον: «Τίνα κατη- Ὑορίαν φέρετε κατὰ τοῦ ἁν- θρώπου τούτου» (’]ωάν. 18, 29). ᾽Αναλαμθάνει τοιουτοτρό- πως τὴν ἐξέτασιν τῆς ὑποθέσε- ως ἐξ ὑπαρχῆς, διότι αὐτὸς εἴ- ναι ὁ κεκτηµένος πλήρη τὴν δι- καστικἠν δικαιοδοσίαν. Γὴν φο- ρᾶν ὅμως αὐτὴν δὲν ἰσχύει ἡ κατηγορία τῆς µβλασφημίας. Τὸ τοιοῦτον ἀντιλαμθάνονται οἱ ᾿Ιουδαῖοι. Δὲν βραδύνουν ὅμως καὶ νέαν κατηγορίαν νὰ ἐξυφάνωσιν. ᾿Ενάγουσιν αὐτὸν ἐπὶ ἐγκλήματι πολιτικῷ, ἐπὶ ἐγκλήματι καθοσιώσεως «Τοῦτον εὕραμεν διαστρέφον- τα τὸ ἔθνος ἡμῶν καὶ κωλύ- οντα φόρους Καίσαρι διδόναι, καὶ λέγοντα ἑαυτὸν Χριστὸν βασιλέα εἶναι»! (Λουκ. 23,2), ἦτο ἡ ἀπάντησις τῶν ᾿Ιουδαί- ων. ᾿Απὸ ἕνα τόσον δύστροπον λαὸν καὶ τί δὲν ἔπρεπε νὰ πε- ριµένῃ τις Κατὰ τοῦ ’Ιησοῦ, τοῦ τοσάκις δηµοσίως διακη- ρύξαντος: «ἀπόδοτε τὰ Καί- σαρος Καίσαρυ (Ματθ.22,21), προθάλλουν µίαν τοιαύτην στυγερωτάτην συκοφαντίαν ! Κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ, τοῦ ἄποφυ- γόντος τὸν ὄχλον, τὸν ζητή- σαντα νὰ ἀνακηρύξῃ τοῦτον βασιλέα, ἐκστομίζουν μίαν τοιαύτην ἀσύγγνωστον ὕθριν! Κατόπιν τοιαύτης ἐξενεχθεί- σης κατηγορίας ὁ Πιλᾶτος δί- δει ἰδιαιτέραν σηµασίαν εἰς τὸ Ὑεγονός. Εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον, ἐφώνησε τὸν Ὁ- ησοῦν καὶ ἠρώτησεν αὐτόν: «Φδὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Ιου- δαίων» (Ιωάν. 18,33). Καὶ ὁ ᾿ΡΓησοῦς ἀπεριφράστως ἆ- οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τού- του... ᾿Εγὼ εἰς τοῦτο γεγέν- γηµαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα µαρτυρή- σω τῇ ἀληθείω (Ιωάν. 18, 36”-3/). Διὰ τῆς ἁπαντήσεως ταύτης ὁ ᾿[ησοῦς καὶ τὴν θεί- αν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσµῳ ἆπο- στολὴν ἐθεθαίωσε καὶ τὴν κατ’ αὐτοῦ συκοφαντίαν συγ- Χρόνως διεσκέδασεν. Ὁ Πιλᾶ- τος ἀκούσας τοὺς λόγους τού- τοὺς Ιουδαίους καὶ διὰ ζώ- σης φωνῆς δηµοσίᾳ καὶ ἐπι- σήµως διεκήρυξε τὴν ἀθωότη- τα αὐτοῦ «Ἐγὼ οὐδεμί- αν εὑρίσκω ἐν αὖ- τῷ αἰτίαν» (]ωάν. 18, 38). Μετὰ τὴν ἀπαγγελίαν τῆς αὐθεντικῆς ταύτης ἐτυμηγορί- ας, οἱ ἀρχιερεῖς ἐκμανέντες νέον κατασκεύασμα ἐπενόη- σαν. Διέδιδον, ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς προέτρεπε τὸν λαὸν εἰς στάσιν κατὰ τῆς νοµίµου ἀρχῆς, τὰς ἀνατρεπτικάς αὐτοῦ διδασκα- λίας «διδάσκων καθ᾽ ὅλης τῆς Ιουδαίας, καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἕως ὣὢδε» (Λουκ. 23,5). ἸΑλλ' οὐδὲ ἡ κατηγορία αὕτη ἴσχυσεν. “Ο Πιλᾶτος πληροφορηθείς, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Γαλιλαῖος «καὶ ἐπιγνοὺς ὅτι ἐκ τῆς ἐξου- σίας 'Ἡρώδου ἐστίν, ἀνέπεμ- Ψεν αὐτὸν πρὸς Πρώδην, ὄν- τα καὶ αὐτὸν ἐν 'Ιεροσολύμοις ἐν ταύταις ταῖς ἡμέραις» (Λουκ. 23,7). Ὁ Πιλᾶτος εὖ- ρὼν τὸν ᾿Ιησοῦν ἀἆθῶον ἀπὸ πάσης κατηγορίας, φοθούµε- νος ὅμως τὸν λαόν, τὸν ἐπι- µένοντα εἰς τὴν καταδίκην τοῦ Χριστοῦ, δὲν τολμᾷ νὰ διασαλ- πίσῃ καὶ πάλιν τὴν ἀθωότητα αὐτοῦ, ἀλλὰ ζητεῖ νὰ ἐπιρρίψῃ ὁ δειλὸς τὴν εὐθύνην εἰς ἅλ- λον. Ὁ “Πρώδης, ὅστις ἀπὸ πολ- λοῦ ἤθελε νὰ ἴδῃ τὸν ᾿]ησοῦν, ἐχάρη λίαν, ὅταν εἶδεν αὐτόν. ᾿᾽Αντιληφθεὶς δὲ καὶ οὗτος τὸ Φαντασιῶδες τῶν κατηγοριῶν καὶ διαγνοὺς τὰς πονηρίας τῶν ᾿Γουδαίων, ἤρχισε νὰ χα- ριεντίζηται καὶ νὰ ἀστειεύηται εἰς βάρος τοῦ Χριστοῦ--ὦ τῆς παρανοµίας καὶ ἀναισχυντίας τὸ ὄνειδος!--νὰ ἐξουθενῇ καὶ νὰ διακωμωδῇ τοῦτον, ᾽Αφοῦ ἐκόρεσε καὶ ὁ Ηρώδης τὴν κακόδουλον περιέργειάν του καὶ ἐψυχαγωγήθη μετὰ τῶν στρατευμάτων του, ἐἔκμεταλ- λευθεὶς τὴν περίστασιν, ἀπέ- στειλε καὶ πάλιν τὸν ᾽[ησοῦν πρὸς τὸν Πιλᾶτον. Διά δευτέραν φορὰν οἱ Γραμ- ματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, οἱ ᾿Αρ- χιερεῖς καὶ ὅλος ὁ λαὸς περι- στοιχίξουν τὸ πραιτώριον, μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ μὴ προχωρή- σωσιν, ἐὰν δὲν λάθωσι τὴν ἆ- πὸ µέρους τοῦ Πιλάτου κατα- δικαστικἠν ἀπόφασιν. Ὁ Πι- λᾶτος πτοούµενος στάσιν τὴν παντᾷ: «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄’ σελίδα) τους τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐξῆλθε πρὸς | , --- ῇ Παραμονὴ τοῦ θείου πάθους. Ὁ παντογνώστης ᾿]ησοῦς προγεύ- εται μὲ τὴν φαντασίαν τὰς ὀδύνας (τοῦ. φρικτοῦ Του μαρτυρίου καὶ ᾿Επεθαρύνθη συστέλλεται ἡ ἀνθρώπινη Του φύ- αν - τ / ἰσις ἀπὸ ἀγωνίων καὶ φρίκην. Κα- θισµένος εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου παραδίδει διὰ ζώσης εἰς τοὺς ᾽Αποστόλους τὰς ἐντολὰς τῆς Νέας Διαθήκης. Οὐ- δέποτε ἠκούσθησαν γλυκύτεραι διδαχαὶ ἀπὸ καταθολῆς κόσμου, Τὴν πρωτεύουσαν θὲσιν κατέχει Ἱ ᾽Αγάπη. --Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι ἐμοὶ µαθηταί ἔστε, ἐὰν ἀγά- πην ἔχητε πρὸς ἀλλήλους. Εἰς τὰ πρόσωπα ὅλων θασιλεί- ει. ἡ μελαγχολία. Θλίθονται οἱ µα- θηταὶ διὰ τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ ἐγ- γίζοντος μαρτυρίου. Πῶς θὰ διά- Ύουν πλέον ὀρφανοί, χωρὶς τὴν »αθοδήγησιν τοῦ προσφιλοῦς των Ῥαθ6δί Ἐκεῖνος προσπαθεῖ νὰ διοχε- τεύσῃ εἰς τὴν ψυχήν των ἐλπίδα καὶ θάρρος. ---Δὲν θὰ σᾶς ἀφήσω ὀρφανούς. Θὰ σᾶς ἀποστείλω τὸν Παράκλη- τογ, ποὺ θὰ σᾶς ἐνδύσῃ οὐράνιον δύναμιν, Τὸ νόηµα τῶν λόγων του εἶναι ἀσύλληπτον διὰ τοὺς ἀγραμμάτους Ταλιλαίους ἁλιεῖς. Τι) αὐτὸ ὁ Πέ- τρος διακόπτει σὲ λίγο τὴν παγε- ρἡν σιωπήν. --Κύριε, θὰ σὲ ἀκολουθήσω, ὅ- που καὶ ἂν ὑπάγῃς. Θὰ σὲ ὕπερα- σπίσω μὲ κάθε µέσον, ἔστω κι’ κιν αὐτὴν τὴν ψυχἠν µου]. Ἴδοῦὗ ὅμως, τὶ χαμηλοφώνως τοῦ ἀπαντᾷ ὁ Διδάσκαλος, --᾽Αληθῶς σοῦ λέγω, Πέτοε, ὅτι ἀπόψε θὰ μὲ ἀρνηθῆς τρεῖς Φορές, πρὶν λαλήσῃ ὁ ἀλέκτωρ. Ἡροσεύχομαι δὲ συνεχῶς εἰς τὸν Πατέρα µου γιὰ σένα, γιὰ νὰ ἑ- γισχυθῇ ἡ πίστις σου... Ἡ πίστις εἶναι χαλύθδινος θώ- ραξ, ὑπὸ τοῦ ὁποίου ἀποκρούον- ται ὕλα τὰ δολερὰ τοξεύµατα τοῦ πονηροῦ. Όταν αὐτὴ µειωθῇ ἢ ἐκλείφῃ, κατρακυλᾷ µοιραί- ως ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν ἄθυσσον τῆς ἀπογνώσεως. « . . Ὁ Τἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὁ Θε- άνθρωπος ᾿Ιησοῦς, ἐπὶ ὥρας προ- γη. Διεξάγουν σχκληρὸν ἀγῶνα ἐν- καὶ ἢ ἀνθρωπίνη. Εΐναι στιγμαὶ ποὺ ὁ φόθος τοῦ προσεχοῦς µαρ- τυρίου ἐπικρατεῖ εἰς τὴν ψυχήν Του καὶ ἱκετεύει μὲ θέρµην τὸν Πατέρα Του, --Πάτερ µου, ἂν εἶναι δυνατόν, ἂς παρέλθῃ ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο! Μὰ ἡ ἐπικράτησις τοῦ φόδου εἶναι παροδικἡ καὶ στιγμιαία. Διὰ τῆς προσευχῆς ἐπανακτᾶᾷ δυνάμεις καὶ λέγει πρὸς τὸν Πατέρα. --Ὅχι, Πάτερ µου, ὡς ἐγὼ θέλω, μὰ ὅπως θέλῃς 'Εσό]. Θρόμόοι ἱδρῶτες καὶ αἵματος, ἀποτέλεσμα τῆς μακρᾶς ἀγωνίας, αὐλακώνουν τὸ θεῖον πρόσωπον. Τί γίνονται ἐν τῷ μεταξὺ οἱ µαθηταί Οἱ προσφιλεῖς του τρεῖς εὑρίσκονται Ἑαπλωμένοι εἰς τὸ ἕ- δαφος καὶ κοιμοῦνται. «Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυµον, ἡ δὲ σάρξ ἆ- (σθενής». Τοὺς σκουντᾷ ἐλαφρῶς νὰ σηκωθοῦν. -Σρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, γνά νὰ μὴ σᾶς νικήσῃ ὃ πειρα- σµύς, Σηκωθεῖτε, ἔρχετωι ὁ προ- δότης | Ἀρειάξεται ἐπίμονγος ἁἆγών, ἆᾱ- δελφοί µου, διὰ νὰ ὑπερνικήσῃ τὴν σάρκα τὸ πνεῦμα. Ένα ἑξαί- ρετον ὅπλον εἶναι ἡ προσευχή. Προσεύχεσθε ἁδιαλείπτως, διὰ γὰ ἐξασφαλίζετε συνεχῆ ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν. Διαφορετικά, εὖ- ρίσκει ὁ διάθολος ἀφρούρητον τὴν πύλην τῆς ψυχῆς σας καὶ δυει- σδύει ὡς κατακτητής, ΄ - ” Ἡ ἀρχὴ τοῦ δράµατος σύντε- λεῖται εἰς τὸ Γεθσημανῆ. Μία σπεῖρα Ῥωμαίων στρατιωτῶν, ἔνι- σχυµένη καὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτας τῶν ἀρχιερέων, ἔχουσα ἐπὶ χεφα- λῆς τὸν ᾿Ἰούδαν, ἀναζητοῦν μὲ φανοὺς καὶ Ἑύλα ἀνὰ χεῖρας τὸν Διδάσκαλον. ᾿Ἐπὶ τέλους τὸν εὖ- ρίσκουν. “Ὁ ᾿Ιούδας ἀποσπᾶται τῆς συνοδείας καὶ τρέχων πρὺς τὸν ᾿ησοῦν τὸν ἀγκαλιάζει καὶ τὸν ἀσπάζεται. ---ᾱαἴρε, Ῥαθδί! Ἐΐναι τὸ καθορισθὲν σύνθημα διὰ νὰ ἀναγνωρισθῇ ἀπὸ τοὺς στρατιώτας. Καὶ πραγματοποιεῖ- ται ἡ σύλληψις. Ἡ ὁμήγυρις τῶν μαθητῶν δια- : λύεται τρομαγµένη. Μόνον ὁ Πέ- τρος ἀνασπᾷ τὴν µάχαιράν του καὶ ὅρμα γατὰ τῶν ἐχθρῶν. ᾽Α- ποκόπτει τὸ αὐτὶ ἑνὸς τῶν ὑπη- μιά θερμὴ παραίνεσις τοῦ φυθιρί- σεται --Πέτοε, θάλε τὴν μάχαιράν σου εἰς τὴν θήκην. Ὅσοι μὲ μα- χωΐοι σκοτώνουν, ἴδιος σκοτωμὸς περιμένει κι αὐτούς... Μποροῦσε ὁ Δυτρωτὴς ἀντὶ τῶν μαθητῶν Του νὰ καλέσῃ ἰσαρί- θµους λεγεῶνας ἀγγέλων διὰ νὰ ἂν πρόκειται νὰ δώσω γιὰ σένα '' σεύχεται εἰς τὸν κῆπον ΓΓεσθηµα- | τὸς Του αἱ δύο θελήσεις, ἡ θεία ' ρετῶν. Τὴν ἰδίαν ὅμως στιγμὴν | ΠΕΜΠΤΗ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1924 παραίτητος ἡ θυσία Του, κατὰ τὰς ρήσεις τῶν Προφητῶν, διὰ νὰ ἐξαγορασθῇ τοῦ πεπτωκύτος ἀν- θωωπίνου γένους ἡ ἁμαοτία. Φεῦγε, φυχή µου, τὴν φιλαργυ- ρίαν τοῦ Ἰούδα, ἡ ὁποία καὶ τὰ πολυτιµότερα πράγματα μπορεῖ νὰ παραδώσῃ χάριν τοῦ ἡὑλικοῦ κέρδους. Διχαίως ὁ θεσπέσιος Παὔλος τὴν ἀπεκάλεσε οίζαν πάν- των τῶν κακῶν. Φεῦγε ἐπίσης τὴν µάχαάιράν, ἡ ὁποία εἶναι τὸ σύμόολον τῆς 5 : ο να ἐχδικήσεως καὶ τῶν πολέμων. Μὲ τὴν χύσιν τοῦ αἵματος οὐδὲν κακὸν θεραπεύεται, ἀλλὰ νέαν πληγαὶ ἀνοίγονται εἰς τὴν ἀνθρω- πύτητα. . » . Μόλις ἔχουν περάσει τὰ µεσά- νυκτα. Ἡ συνοδεία μὲ τὸν δεσµώ- την Θεάνθρωπον εὑρίσκονται εἷς τὴν αὐλῆν τοῦ Αννα. ᾽᾿Απὸ τοὺς μαθητὰς εἶναι παρὼν ὁ Ἰωάννης. Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχεν ἑτοί- µους ἀπαντήσεις, ὅτι δύναται νά πίῃ τὸ ποτήριον, τὸ ὁποῖον ὁ Δι- δάσµαλος πίνει καὶ νὰ θαπτισθῇ ἐπίσης τὸ θάπτισμά Του. Καὶ ἔ- µειγε πιστὸς εἰς τὴν ὁμολογίαν του αὐτήν. Εΐναι ὅμως καὶ ὁ Πέ- τρος. Εὐρίσχεται πλησίον τῆς φῶ- τιᾶς μεταξὺ τῶν στρατιωτῶν καὶ θερμαίνεται. “Όταν ἠρωτήθη ἀπὺ τὸν θυρωρὸν εἰσερχόμενος, ἐὰν ἀποτελῃ µέρος τῆς συνοδείας τοῦ Γαλιλαίου, ἠονήθη κατηγορηµατι- κῶς. Μὲ θλέμμα περίλυπον παρανκο- τλουθεῖ ὁ Πέτρος τὸ μαρτύριον τοῦ |Λιδασκάλου. Τοῦ ἔχουν δεμένα Γὀπισθάγκωνα τὰ χέρια. Οἱ θάναυ- σοι στρατιῶται τὸν ἐμπαίζουν. Οἱ ὑπηρέται τὸν οαπίζουν. Τὰ µέλη τοῦ Συνεδρίου τοῦ ὑποθάλ- λουν ἐξευτελιστικὰς ἐρωτῆσεις. Ποῦ εἶναι ὁ παλαιὸς Ῥαθόί ἀναρωτᾶται ὁ Πέτρος. Διατὶ δὲν ὑπερασπίσει τὸν ἑαυτόν Του, αὖ- τὸ ποὺ τόσα ὑπέροχα θαύματα ἐ- πετέλεσε χάριν τῶν ἄλλων. 'Ἡ πίστις τοῦ Πέτρου ταλαν- τεύεται. Καὶ ἰδοὺ μιὰ ἄλλη ὕπη- ρέτρια τὸν πλησιάζει καὶ τοῦ ὕπο- θάλλει τὴν ἐρώτησιν: τοῦ τοῦ πλάνου Ἡ θλιμμένη σου ὄψις σὲ μαρτυρεῖ... --- Οχι] Ποτὲ δὲν ὑπῆρξα µα- εθητής Του! Ποῦ εἶναι ὁ Ῥαθθί, ποὺ μὲ τὸ Φραγγέλιο στὸ χέρι ἔδιωξε τοὺς ἀσεθεῖς ἀπὸ τὸν ναόν “Ὁ θερα- πευτὴς τῶν τυφλῶν Ἐκεῖνος ποὺ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἀνέστησε τὸν τετραήµερον Λάζαρον Ἐκεῖνος, ποὺ στὸ Θαθώριον ὄρος τὸν ἀντί- γρυσε νὰ μεταμορφώνεται καὶ νὰ συνομιλῇ μὲ τὸν Μωύσῆν καὶ τὸν Ἠλίαν Μήπως ἦσαν αὐταπάται, ἀποκυήματα ἀρρωστημένης φαν- τασίας Μήπως τὸ φιλὶ τοῦ Ἰ- οὖδα εἶχε κάτι τὸ μαγικὸ καὶ ἀφή- ρεσε τὴν δύναμιν ἀπὸ τὸν Ῥαθθί, ὕπως ἄλλοτε ἡ Δαλιδὰ ἀπὸ τὸν Σαμψών Πάλη τρομερὴ μεταξὺ πίστεως καὶ ἀμφιθολίας διεξάγεται µέσα εἷς τὴν ψυχἠν τοῦ Πέτρου. Ἕνας τἄλλος ὑπηρέτης τὸν πλησιάζει κατ) ἐχείνην τὴν στιγμήν. ---ξαὶ σὺ ἤσουν μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ. Μοῦ φαίνεται σὲ εἶδα ἐχκεῖ εἷς τὸν κῆπον | --Ποτέ! 'Ορκίζοµαι, πὼς δὲν ὑπῆρξα µαθητῆς τοῦ Ναζωραίου ! «Κά εὐθέως ἀλέκτωρ ἐφώνη- σε». ---Πέτρε, Πέτρε, κορυφαία κρη- πὶς τῶν ᾿Αποστύλων, 6ράχε στε- ρεέ, ποὺ ἐπάνω σου ὑπελόγισα νὰ θεμελιώσω τὴν ᾿Εκκλησίαν µου, πῶς ἐξέπεσες τόσον χαμηλά, νὰ ἀρνῆσαι τὰ φοθερὰ γαὶ παράδο- Έα ποὺ ὀφθαλμοφανῶς ἀντίχρυσες κατὰ τὴν τριετή σου µαθητείαν Μήπως δὲν ἔγιεν λύγος ὑπὸ τοῦ Διδασκάλου περὶ τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς θυσίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ ’Αν- θρώπου, τῆς ὁποίας τώρα παρί- σταται μάρτυς Δὲν μπορεῖ πλέον ὃ Πέτρος νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Συνεδριάσεως. ᾿Εξέρχεται εἰς τὺν δρόµον καὶ ξεσπᾶ εἰς θρῇ- γΟΥ πικρόν. ἨΜετανοεῖ διὰ τὴν τριπλῆν ἄρνησίν του πρὸς ᾿Εκεῖ- γον, ποὺ χθὲς ἀκόμη περιέθαλλε μέ τὴν ἀγάπην του ὅσον οὐδεὶς ἄλλος καὶ προσεφέρετο νὰ θυσια- σθῇ ἀκόμη χάριν αὐτοῦ. Αἰσχύνε- ται διὰ τὴν ἀγνωμοσύνην Ἅτου. Ἰρέμει διὰ τὴν πτῶσίν του. Π]ῶς θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπανορθώσῃ ἕνα τό- σον θαρῦ σφάλμα Πῶς θὰ δυνη- θῇ νὰ ἀποκτήσῃ τὴν θέσιν εἰς τὴν ἀποστολικὴν χορείαν : Διὰ τῆς εἰλικοινοῦς µετανοίας, ἀδελφοί, τὸ πᾶν δύναται νὰ ἐπι- τευχθῇ. Τὰ δάκρυα ἀνέκαθεν ἕ- πῆρξαν ὁ καλύτερος σπόγγος διὰ τὴν ἐξάλειψιν κάθε ούπου ἆμαρ- τιῶν. Τὸ μαρτυρεῖ ὁ Προφητάναξ Δαυϊδ. Τὸ διακηρύττει ὁ θεσπέ- Ἴσιος Παῦλος. Τὸ ὑπόσχεται ἐπὶ [τοῦ σταυροῦ εἰς τὸν τίµιον λῃστὴν Ιὁ ᾿Ἱησοῦς. Τὸ σημερινὸν τρανὸν ἱπαράδειγμα τῆς πτώσεως τοῦ ΠΠέ- Ιτρου. Ας μὴν ὑπάρχῃ λοιπὸν δι- Γσταγμός, νὰ πλησιάσωμεν τὸν γλυκὺν Ἰησοῦν, καὶ ἐξομολογού- Ἴμεγοι τὰς ἁμαοτίως ἡμῶν νὰ ἐχλι- παρῄ]σωμεν συγχώρησιν. λεται διὰ τὸ ἑπόμενον. Ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου «Κύπριοι τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους» τοῦ ἱερολ. µοσθένους, λόγῳ πληθώρας ἐπικαίρου ὅ Επίσκοποι εἰς Γεωργίου Δη- λης, ἀναθάλ- Καλυμμαυχοποιὸς τῆς Α Μὲ πρώτης ποιότητος τσύχαν Μὲ με. Ποιότης ΚΑΛΥΜΜΑΥΣΙΑ ΠΑΠΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ παὶ τῶν Σεθ. Μητροπολιτῶν. ΚΙΝΝΕΥΛΙΗΝΤΗΙ ΜΛΛΙΕΧΝΙΚΑ ΚΛΛΥΗΜΙΥΧΙΑ δευτέρας ποιότητος τσόχαν Έξτρα (Λθηναϊκὴ τσόχα) πρὺς 6 .Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισχόπου ποὺς 6 1, 6.0, ἕκαστον πρὺς ὁ 1. ῦ,θ, ἕκαστον 9.0.0, ἕκαστον --Καὶ σὺ ἤσουν μαθητής αὖ-ι | ΚΙΝΕΙ ΜΗ ΙΛΛΟΤΕ ΚΙ ΣΗΜΕΡΩΝ Τοῦ κ. . Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ ἰατροῦ: | Β΄’ (Τελευταῖον). Διελάθομεν εἰς τὸ προηγού- µενον ἄρθρον µας περὶ τῶν καλῶν ἐκείνων παλαιῶν χρό- ἵνων, κατὰ τοὺς ὁποίους τὰς Γπράξεις τῶν ἀνθρώπων διεῖπεν ὁ ἠθικὸς νόμος καὶ ἡ εὐσέ- θεια. «Ηγεμὼν πασῶν τῶν Α: ρετῶν». Όταν ἡ μεγάλη αὕτη Χριστιανικὴ ᾿Αρετὴ ἐλλείπῃ τό- τε ἐπακόλουθα εἶναι ἡ πρὸς τὰ θεῖα ἀσέθεια, τὸ ψεῦδος, ὁ δόλος καὶ πᾶσα συλλήόδην ἡ ἀνθρωπίνη κακία. , Ας ἴδωμεν ἤδη τὰς πράξεις καὶ τὰ συναισθήµατα τῶν ση: μερινῶν παρ᾽ ἡμῖν κοινώνιῶν. ᾿Εξακολουθεῖ ἄραγε νὰ ὑπάρ- χῃ ἡ παλαιὰ ἐκείνη εὐσέδεια τῶν πατέρων καὶ τῶν προγό- νων µας Παρὰ τὰς ἐνθαρρυν- τικὰς ἐξαιρέσεις ἀνθρώπων ἐμ- µενόντων εἰς τὴν πάτριον θρη- σκείαν καὶ τὰ ἁγνὰά ἑλληνικά ἤθη, πολλοὶ δυστυχῶς δει- Κνύουσιν ἀσέθειαν καὶ περι- φρόνησιν πρὸς τὰ ἅγια καὶ ἱερά µας καὶ εἴδωμεν μετὰ φρίκης νὰ πολλαπλασιάζωνται οἱ χοροί, ἡ κρεωφαγία καὶ ἡ οἰνοποσία κατ᾽ αὐτὴν ταύτην τὴν παραμονὴν τῆς τοῦ Χρι- .στοῦ Γεννήσεως. Εἶδον ἀκόμη ἰμὲ τοὺς ἰδίους µου ὀφθαλμοὺς χωρικοὺς πωλητὰς καρπῶν καὶ ἄλλων εἰδῶν νὰ κρεωφα- γῶσιν ἀσυστόλως καὶ ἀναι- δῶς κατὰ τὸν ἑσπερινὸν τῆς κοιµήσεως τῆς Θεοτόκου ἐἑν- τὸς τοῦ περιθόλου τῆς Ἐκκλη- σίας καθ᾽ ὅν χρόνον ἐγνώρι- ζον ὅτι θὰ ἐγίνετο ἡ περιφορὰ τῆς Αγίας Εἰκόνος, Σωμµα- τεῖον δὲ Κυριῶν (οὐχὶ τῆς Λευκωσίας) εἶχεν ἑσπερινὸν χορὸν κατὰ τὴν παραμονὴν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου! )Αλήθεια, ποῦ θαίνομεν Ὡς πρὸς τὴν σημερινἠν ἀνα- τροφὴν τῶν τέκνων, ἀναφέρο- μεν μετὰ λύπης ὅτι ἐκ µέρους πολλῶν γονέων δεικνύεται Γὐὑπερτάτη ἀδιαφορία διὰ τὴν !θρησκευτικὴν καὶ κοινωνικἠν µόρφωσιν τῶν παιδιῶν των. ᾿ἘΕφ᾽ ὅσον ἡ φοίτησις τῶν µαθη- τῶν εἰς τὰς ἐκκλησίας δὲν καθίσταται ὑποχρεωτικὴ ἐκ μέ- ρους τῶν διδασκάλων, οἱ δὲ γονεῖς δὲν ἐπιθάλλονται εἰς τὰ παιδιά των καὶ τὰ ἀφήνουσι νὰ κοιμῶνται καθ’ ν χρόνον οἱ κώδωνες τῶν ἐκκλησιῶν ἡχοῦσι καλοῦντες τοὺς πιστοὺς εἷς τὴν ἐκκλησίαν, τὰ παιδιὰ αὐτὰ µεγαλώνουσι χωρὶς τὴν ἀναγκαίαν θρησκευτικὴν µόρ- φώσιν καὶ καθίστανται ἕρμαι- α τῆς ἁἀσεδείας τών καὶ τῆς πρὸς τὰ θεῖα ἁδιαφορίας των. Καὶ δρέπουσιν οἱ γονεῖς τοὺς καρποὺς τῆς τοιαύτης ἁδιαφο- ρίας των ὅταν θΘλέπωσιν ὅτι τὰ παιδιά των, ἔφηδοι καὶ νἐ- οι πλέον, δὲν ἀκολουθοῦσι τὰς διατάξεις τοῦ ἠθικοῦ νόµου καὶ συμπεριφέρονται καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους καὶ πρὸς τοὺς ἰδί- ους γονεῖς των αὐθαδῶς καὶ ἀναιδῶς. Οὕτω ἐφαρμόζεται τὸ τῆς Γραφῆς «ὅ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος τοῦτο καὶ θερίσει», Καὶ θὰ εἴπῃ τις: Εἶναι ἡ κατάστασις ἀπελπιστιστική Βεθαίως ὄχι. Διότι ὑπάρχει παρ᾽ ἡμῖν καὶ πλῆθος ἀνθρώ- πων εὐσεθῶν, οἵτινες δὲν παρ- εσύρθησαν ἀπὸ τοὺς νεωτερι- σμοὺς τῶν σημερινῶν χρόνων, τὰς ἀκρότητας καὶ τὸν σνοµπι- σµὀν. Διότι ἄλλοι δυστυχῶς, πλουτίσαντες ἐν πολλοῖς μὲ ἆἄ- νοµα µέσα, ἐπιδίδονται εἰς ὁρ- γιώδη δίον, µὴ αἰσχυνόμενοι Θεὸν καὶ ἀνθρώπους. ᾽Αληθινὴν εὐσέδειαν θὰ εὔ- ρῃ τις παρὰ τῷ ἐλευθέρῳ ἑλληνικῷ λαῷ, μὲ τὴν πεποί- θησιν ὅτι µόνον διὰ τῆς θείας θοηθείας καὶ τῶν πρεσθειῶ» τῆς Θεοτόκου τῆς Ὑπερμά- χου Στρατηγοῦ, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπληρωθῶσιν οἱ προαιώ- νιοι πόθοι τοῦ Ἔθνους ἡμῶν περὶ τῆς πανελληνίου ᾿Ενώ- σεως. Ἐν Κύπρῳ, ὅπου σχετικῶς δὲν ἑἐδοκιμάσαμεν τὰ δεινὰ τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων, τὸ θρησκευτικὀν συναίσθημα εὑρίσκεται ἀναλόγως εἰς χα- μηλὸν ὀαθμόν. Σημεῖον θρησκευτικῆς κα- ταπτώσεως εἶναι ἡ παρατη- ρουµένη. ἀθρόα προσέλευσις ἀσθενῶν μὲ σοδαράἁς εἴτε καὶ ἐλαφρὰς παθήσεις πρὸς τοὺς φερομένους Ψψυχοθεραπευτάς. Ὁ ἰατρικὸς κόσμος γνωρίζει καὶ πρέπει νὰ γνωρίζωσι πάν- τες οἱ πάσχοντες ὅτι οὐδεμία ὀργανικὴ πάθησις εἴτε καὶ ἄν- ίατον νόσηµα θεραπεύεται ὑπὸ τῶν ψυχοθεραπευτῶν. ᾽Απλῶς αἳ ὑστερικαὶ γυναῖκες καὶ οἱ ψυχοπαθεῖς ἐν γένει εἶναι πιθα- νὸν νὰ ἔχωσι τὴν ψευδαίσθησιν ὅτι ἐθεραπεύθησαν, εἴτε ἡ νευ- ῥρασθενική των κατάστασις διὰ τῆς ὑποδολῆς νὰ παρουσιάσῃ µίαν Θελτίωσιν. ᾽Αλλά, πρὸς Θεοῦ, ἄνθρωπος ἐθεράπευσε σήμερον τυφλοὺς ἐκ γε ποιος μέχρι γετῆς, ποῖος ἠδυνήθη νὰ καθαρίσῃ λεπροὺς καὶ μάλιστα νὰ ἀνα- στήσῃ νεκρούς Τοῦτο ἔπραξε μὲ τὰ θαύματα Αὐτοῦ μόνον ὁ Κύριος καὶ οἱ ἐμπνευσμένοι ὑπὸ τοῦ ᾿Αγίου Πνεύματος Α- πόστολοι καὶ οἱ εὐσεθεῖς διά- δοχοι αὐτῶν. Ἐν τούτοις θὰ εἴπῃ τις: ποί- [αν δύναμιν κατέχουσι τὰ πρὀ- /Ισωπα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα προ- [λέγουσι τὰ μέλλοντα Εἰς ἆᾱ- Γπάντησιν θὰ παραπέµψωμµεν τὸν εὐσεδῆ ἀναγνώστην εἰς τὸ [ηδον κεφάλαιον τῶν Πράξεων Ἄ ᾽Αποστόλων. Κατὰ τὴν ᾽Αποστολικὴν περιοδείαν αὑτοῦ ὁ Παῦλος συνήντησε «παιδίσκην τινὰ ἕ- (χουσαν πνεῦμα πύθωνος (µαν- | (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα)

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Η ΕΚΘΕΣΙΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ 4p
ΑΡΑΧΙΕΡΑΤΙΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
ΤΟ ΟΡΙΟΝ ΗΛΙΚΙΑΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ 4p
ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 4p
Η ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 2p
Ο Π. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙΣ ΕΠΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΜΕΓΑΦΩΝΩΝ ΑΠΗΛΛΑΓΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 4p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
ΚΑΙ ΕΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΑΥΤΟΝ 3-4p
ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 3p
ΜΙΑ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ 3p
ΠΡΙΝ ΑΛΕΚΤΟΡΑ ΦΩΝΗΣΑΙ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ 2p
Η ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 2,4p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ 1p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 1,3p
Δομηνίκου Θεοτοκοπούλου: Ο Χριστός φέρων τον Σταυρόν 1p
ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ 1,4p
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 1p