4 ΗΠΜΗ κ ΠΠ Ἰ] ΙΗ)Ιή ΙΝΝΗΙ ΙΙ ή ΙΝν { Τοῦ κ. ἝἛνας λαὸς διὰ νὰ ζήσῃ πρέπει νὰ ἔχῃ ἀνώτερα ἰδανικά. Ὁ ἕἑλ- ληνικὸς λαὸς ἀπὸ τῆς ἐμφανίσε- ὡς του διεπνέετο ἀπὸ τὰ εὐγεγέ- στερα ἀνθρώπινα ἰδανικὰ αἰσθή- µατα. Κατὰ τὴν ὁμηρικὴν πεοί- οδον κύριον προσὸν ἑνὸς ἤρω- ος, ἀντιπροσωπεύοντος τὸν ἰδεώ- ὃη ἀνθρώπιγον τύπον, ἧτο ἡ Ἑλ- ληνικἡ ᾿Αρετὴ γιὰ τὰς ἐκδηλώ- σεις αὐτῆς, τῆν σοφρωσύνην, τὴν δικαιοσύνην, τὴν εὐσέδειαν καὶ τὴν ἀνδοείαν, Κατὰ τοὺς ἱστορικοὺς χρόνους, τοὺς ἀντιπροσωπεύοντας τὴν Ἑλ- ληνικῆν ἀκμὴν καὶ τὸν ἰδεώδη πο- λιτισμὸν χύρια προσόντα τοῦ “Ελ- ληνγος ἦσαν ἡ εὐσέθεια καὶ ἡ φι- λοπατρία. Ταύτην ἀντιπροσωπεύ- οὐσιν οἱ μεγάλοι τροαγικοὶ ποιη- ταὶ τῆς ᾿Αρχαιότητος, ὁ Αἰσχύ- λαός, ὁ Σοφοκλῆς καὶ ὁ Εύῦρι- δης. Ἐπακολουθοῦσιν οἱ χοόνοι τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλλήνων Φιλοσό- Φων, ὁπότε ὁ ἑλληνικὸς λαὺς προπαρασκευάζεται εἰς τὴν ἆᾱ- νωτέραν περὶ θεοῦ ἀντίληψιν καὶ τὸν ἐρχομὸν τοῦ ἨΜεσσίου, τοῦ λυτρωτοῦ τῆς ἀνθρωπότητος. Τοὔ- το ἐξαγγέλλει ὁ Σωκράτης «κα- θεύδοντες διατελοῖτε ἂν εἰ μὴ ὁ θεὸς ἄλλον τινὰ ἐπιπέμψετε κη- δόμενος ἡμῶν.» Ἠτοι θὰ ἔξηκο- λουθεῖτε νὰ κοιμᾶσθε ἤτοι νὰ εὖ- ρίσκεσθε εἰς τὸ σκότος, ἐὰν ὅ θεός, φοοντίζει διὰ σᾶς, δὲν ἵ- θελε σᾶς στείλῃ ἄλλον τινὰ ἵνα σᾶς σώσῃ. Ἰδοῦὗ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ὑπὲρ πάντα τὰ Ἓθνη, τὸ “Ῥλλη- γικὸν Ἓθνος ἐδέχθη προθύµως τὴν Χοιστιανικὴν Πίστιν καὶ ἔ-ι δωκε δι’ αὐτὴν τοὺς µεγαλυτέ-͵ ρους Αγίους Μάρτυρας, Πατέ- ϱας καὶ ᾿Απολογητάς. Αὐτὴ ἡ ζῶσα, ἡ ἀληθὴς πί- στις ἐξακολουθεῖ µέχρι σήμερον παρὰ τῷ εὐσεθεστάτῳ Βλληνι- κῷ λαῷ. Τὸ αἴσθημα τῆς πίστε- ὡς ἐγιγαντοῦτο κατὰ τὰς ἐγδό- Έους ἡμέρας τοῦ ἜἛθθνους ἀλλὰ δὲν ἐξησθένει οὔτε κατέπιπτε κα τὰ τὰς ἀτυχεῖς ἡμέρας. Κατὰ τὴν. θλιθερωτάτην περίοδον τῆς ἁλώσεως τῆς Ῥασιλίδος τῶν πόλεων, αὐτὸ τοῦτο τὸ Ἓθνος παρηγορεῖ τὴν Παναγίαν καὶ τοὺς αἉγίους διὰ τὴν ἀνίκουστον Ἔθγι- χἣν συμφοράν. «Σώπασε κυρὰ Δέσποινα καὶ σεῖς χόνες μὴν κλαῖτε » Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ γέρος τοῦ Μωριά ἔθλεπε καθ᾽ ὕπνους τὴν Παναγίαν, Ἠτις ὃ- πέσχετο τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ Ἓθθνους, καὶ τοῦτο ἀγέφερεν εἰς τοὺς ἐνθουσιώδεις συμπολεμιστάς του. Καὶ ἡ ἑλληνικὴ ᾿Επανάστα- σις ἐγένετο μὲ σύνθημα «Γιὰ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερίαν, γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστιν τὴν Αγίαν..» Ὑπὸ τῆς ἀληθοῦς πίστεως δια- κατέχεται σήμερον καὶ τὸ ἐλεύ- θερον Ἑλληνικὸν Ἓθνος. Πρέπει γὰ ἐπισκεφθῇ τις τὰς ᾿Αθήνας καὶ τὰς ἄλλας Ἑλληνικὰς πόλεις ἵνα ἴδη μὲ πόσην θαθεῖαν κατά- γυξιν προσέρχεται ὃ κόσμος εἷς τοὺς ναοὺς κατ’ ἐξοχὴν κατὰ τὰς ἁγίας ἡμέρας τῆς Μ. Ἑθδομάδος. Αμα τῇ ἀφίξει µας εἰς ΠΠει- ραιᾶ περὶ τὴν 8ην πρωϊνὴν ἀνέ- 6ηµεν εἰς ᾿Αθήνας καὶ µετέθη- μεν εἰς τὸν Ναὸν τῆς 'Αγίας Ζώ- γης. Ἐλειτούργουν τρεῖς Αοχι- μανδοῖται, εἷς Ἱερεὺς καὶ ὁ Διά- κονος αχ. Μάξιμος ἐκ Κύπρου, διατελέσας ἐπὶ δωδεκαετίαν τρύφιµος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς 'Α- γίου Νεοφύτου. Τὰ πλήθη πυκνό- τατα παρηκολούθουν μετ) ἐξαιορε- τικῆς εὐλαθείας τὴν λειτουργίαν. Παορευρίσκοντο ἐκεῖ καὶ ἄνθρωποι κατέχοντες ὑψηλὰς θέσεις ἐν τῇ ᾿Αθηναϊκῃ Κοινωνία, Γυµνασιάρ- χαι κ.λ.π. καὶ ὁ στρατηγὰὸς Κολο- κοτρώνης, δισέγγονος τοῦ ὀνομα- στοῦ στρατηγαῦ τῆς ᾿Επαναστά- σεως τοῦ 1851 Θεοδώρου Κολο- κοτρώνη. Ν. 5, ᾿Ιακωδίδου ] {Μετά τὸ ΒΕὐαγγέλιον ὁπότε ἑ- επακολουθεῖ ἡ 'Ἁγία ᾽Αποκαθήλω- ἴσις καὶ τὺ Πφοσκύνημµα ὑπὸ τῶν Κληοικῶν τοῦ Τιμίου Σώματος τοῦ Χοιστοῦ, μοῦ ἐδόθη ἡ τιµη- τικὴ θέσις νά προσκυνήσω, ὣς Κύπριος φιλοξενούμενος πρῶτος, τὴν ᾽Αγίαν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ἧτο τὸ τοιοῦτον τιμὴ πρὸς τὸ ταπεινὸν πρὐσωπὀν µου ἀλλά πρὸς τὴν Κύπρον ἥτις εἶναι σήμερον εἷς τὸ στόμα καὶ τὰς καρδίας ὕ- λων τῶν Ἑλλήνων. 1εοὶ τὴν 1θην Ἑσπερινὴν τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἴδομεν κατὰ τὴν Πλατεῖαν τοῦ Συντάγ- µατος τὴν ἐπιθλητικὴν περιφορᾶν τοῦ Ἐπιταφίου, Ταύτης ποοηγοῦν- το καὶ εἴποντο τμήματα στοατοῦ τῆς Φρουρᾶς ᾿Αθηνῶν ἐνῷ ἡ µου- σικἠ ἀνέκρουε πένθιµα ἐμθατήρια. Μετὰ τὸν ᾿Βπιτάφιον τῆς Μητρο- πόλεως ᾿Αθηνῶν ἠκολούθει ὁ Ἓ- πιτάφιος τοῦ Αγ. Γεωογίου ἐνῷ ὁ χορὺς τῶν φαλτῶν ἔφαλλε τὰ τῆς ἀνολουθίας, ᾽Αοχιερεῖς τὸ Ὕ- πουογικὸν Συμθούλιον γαὶ ἄλλοι ἐπίσημοι παρηκολούθουν τὸν Ἐ- πιτάφιον. Κατὰ τὸν ἑσπερινὸν τοῦ Σα6- θάτου περὶ ὥραν 10 π.µ. εἶχε λει- τουργήση ἓν τῷ Ναῷ τῆς Μητοο- πόλεως ὁ παρεπιδημῶν Μητροπο- λίτης Κυδωνίων κ. ᾿Αγαθάγ- γελος, τοῦ κλίµατος τοῦ Οἰκου- μενικοῦ Πατριαρχείου. Μετὰ τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, τὸ ᾱ- νγαφερόµενον εἰς τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου, ὁ Μητουπολίτης διὰ γλῴσσης γλαφυρᾶς ὠμίλησε λό- γους ὑψηλοής, ἀναφερθεὶς εἰς τὰς γνώµας τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων φιλοσόφων ὡς πρφοδρύμων τῆς ἐ- λεύσεως τοῦ Σωτῆρος. Αλλ’ ἀσύγκριτος εἷς µεγαλο- ποέπειαν ἧτο ἡ µετάθασις τοῦ Ἐα- σιλέως, τοῦ ΑΛιαδύχου καὶ τοῦ Πρίγκηπος Γεωυγίου εἰς τὸν ναὸν τῆς Μητροπύλεως ἵνα ἐπὶ τῆς ἐπὶ τούτου. στηθείσης ἐξέδρας ἀπού- σωσι τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς ᾽Αγαστάσεως κατὰ τὴν 19ην µεσο- γύχτιον ὥραν. Καθ ἣν στιγμὴν ᾗ Ὡασιλικὴ Συνοδεία διήρχετο τὴν Πλατείαν τοῦ Ἀυντάγματος ἀνεκρούετο ὁ Ἠασιλικὸς Ύμνος, διὰ µέσου δὲ στοίχου στρατιωτῶν καὶ μὲ ἵλην ἱππικοῦ πρὸ καὶ μετὰ τὸ Ἠασιλικὺὸν αὐτοκίνητον ἡ µεγα- λοπρεπὴς πομπὴ ἐπροχώρησε πρὸς τὸν Ναὸν τῆς Μητροπόλεως ὑπὸ τὰς ἐπεμφημίας καὶ τὰ χειροκρο- τήµατα τοῦ ἐνθουσιῶντος πλήθους. Κατὰ τὴν Κυριακὴν τῆς ΊΑγα- στάσεως περὶ ὥραν 11ην π.µ. ἐγέ- γετο ὁ ἑσπερινὸς «τῆς ἀγάπης» τὴν ὁποίαν ἐν Κύπρῳ λέγομεν «λιτήν» Προέστη τοῦ 'Ἐσπερινοῦ εἰς τὸν Ναὸν τῆς Μητροπύλεως ὁ Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Σπυ- ρίδων μεθ’ ὅλου τοῦ Κλήρου τῆς πόλεως τῶν ᾿Αθηνῶν, διότι εἰς τοὺς ἄλλους Ναοὺς τῆς Πόλεως ἡ ἀκολουθία «τῆς ἀγάπης» ἔγινεν εἰς τὴν ὅην ἀπογευματινὴν ὥραν. Ἐν τῷ Ναῷ τῆς Μητροπόλεως ἀνεγνώσθη καὶ ἡ ἐγκύκλιος τοῦ ᾽Αοχιεπισκύπου Σπυρίδωνος, πλή- ρης ὑψηλῶν, χοιστιανικῶν ἐννοι- ὤν διὰ τὴν σηµασίαν τῆς Μεγά- λης Ἡμέρας. Ὅλοι οἱ Ναοὶ τῶν ᾿Αθηνῶν ἦσαν κατάµεστοι εὐσεθῶν χοιστι- αγῶν μὲ πολὺ ἄλλο πλῆθας τὰ ὁ- ποῖον παρηκολούθει τὴν λειτουρ- γίαν εἰς τὸν περίόολον τοῦ Ναοαῦ, διὰ µεγαφώνων τὸ ὁποῖα ὑπῆρχον εἲς ὕλας τὰς Εκκλησίας. Εϊς τὸ γνήσιον καὶ θαθὺ τοῦτο Χοιστιανικὸν αἴσθημα ὀφείλεται (τὸ ἀκμαῖον Εθνικόν φοόγηµα τὸ [ὁποῖον συνετέλεσεν εἰς τὸν θοΐαµ- [ὅον τῶν Ἑλληνικῶν ὅπλων κατὰ ἰποὺς μεγάλους ἀπελευθερωτικοὺς πολέμους καὶ τὴν σεθαατήν θέσιν τὴν ὁποίαν κατέχει ἡ Ἑλλὰς ἐν τῇ πορείᾳ τῶν ἀγωνξομένων ὕπες Ιτοῦ Χοιστιανισμοῦ καὶ τῆς Ἔλευ- Ἰθερίας πεπολιτισµένων ᾿Εθνῶν, ] «δὲ» [ΝΕΟΙ 18ὴ 0. ἡ ΙΡΗΝΛΙΟΝ ΤΙΣ ΕΙ ΕΠΙ ΜΙΝΙ Τὴν Παρασκευὴν τῆς Διακαινη- σίµοῦ, 50.4.1954 καὶ ὥραν 10ην ποωϊνήν, συνῆλθον ἐν τῇ 'Ἱ. Μη- τοοπύλει Κυρηνείας Τ0 µέλη Θρή- σκευτικῶν ᾿Ορθοδόξων Ἵδρυμά- των, ἀντιπροσωπεύοντα 44 Θ.0Ο.Ι. τῆς Μητοοπολιτικῆς Περιφερείας Κυρηνείας, εἰς τὴν τακτικὴν ἐτη- σίαν Γενικὴν Σνέλευσιν τῆς Ἑ- γώσεώς των. Εὶϊς τὸ συνέδριον παρευρέθησαν ὁ Θεοφιλέστατος “Αγ. Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος καὶ οἳ Ἱεροκήρυκες τῆς Μητροπόλεως. Ἐν ἀρχῇῃ ὁ Πανιερώτατος Μη- τοοπολίτης Κυρηνείας κ. Κυποι- γὸς προσεφώνησε τοὺς συνέδρους καὶ ἐκήρυξε τὴν ἔναρξιν τοῦ Συν- εδρίου, εὐχηθεὶς ὕπως τὰ Θρη- σκευτικἀ Ἱδρύματα τῆς Μητοοπό- λεώς του ἐπιτελέσωσι δεόντως τὴν ὑψηλὴν ἀποστολήν των εἴς τε τὸν θρησκευτικὸν καὶ ἐθνικὸν τοµέα, κατὰ τὸν ἀπὸ αἰώνῶν ὑπὸ τῶν προγύνων ἡμῶν παραδοθέντα ἄο- ϱηκτον σύνδεσμον θρησκείας καὶ πατρίδος. Κωατὰ τὴν τετράωρον διάρχειαν τῆς Συνελεύσεως, ἐχτὺς πολλῶν καὶ ποικίλων εἰδικῶν, τοπικῶν καὶ γενικῶν ζητημάτων, τὰ ὑποῖα συ- γεζητήθησαν ὑπὺ μοοφὴν εἰσηγί. σεών, ἀποριῶν κτλ., ἠκούσόη ανν. οπτικἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικφᾷ Εραμ- µατέως τῶν Ἱδρυμάτων. τῆς Μη- τροπόλεως κ. Σάθβα Θ. Χρίστη. ὑπομνήσαντος, ὅτι τὴν 26ην προ- σεχοῦς ᾿᾽Ομπωθοίον. συμπληροῦτα, δεκαετία, ἀπὸ, τῆς συμπήξεώς των εἰς “ένωσιν, ἐνεκρίθη εἰσήγησις περὶ ὑποθρλῆς ψηφίσματος ἐν σχέσει πρὸς δημοσιεύματα φερό- µενα ὡς δηλώσεις τοῦ 'ὙΥπουργοῦ τῶν ᾿Ἐξωτερικῶν κ. Στεφανοπού- λου κα ἀναπτύχθησαν εἰδικώτε- ϱον τὰ ἑξῆς θέµατα 1) 'Ἡ τιµη- τικὴ θέσις τοῦ. πιστοῦ παρὰ τῷ Χριστῷ, ὑπὺ τοῦ κ. Λουκά Κοκο- λιοῦ, 9) Μέσα τῶν Θοησχευτικῶν Ἱδρυμάτων πρὸς καταοτισμὸν τῶν μελῶν των, ὑπὸ τοῦ κ. Αγγέλου Μιχαηλίδου, 3) ᾽Ακτινοθολία τῶν π.στῶιν ναὶ τῶν Θωησνευτικῶν Ἱ- δρυμάτων εἲς τὸ ἐγγύτερον καὶ ἁἀπώτερον περιθάλλον, ὑπὸ τοῦ κ. Γεωργίου Ηλία ναὶ 4) Ἡ σηµα- ἰσία τῶν περιφερειακῶν συνεδρίων τῶν Θ.Ο. Ἱδρυμάτων, ὑπὸ τοῦ κ. Τάκη Εὐσταθίοι.. Τὰς ἐργασίας τῆς Συνελεύσε- ως, μετὰ προσλαλιὰν τοῦ Θεοφι- λεστάτου ΑΥγ. Ἀδαλαμίνος, ἔπε- ᾿σφράγισαν κατάλληλας προσευχἰι καὶ ὁ Εθνικὺς Ὕμνας, γεῦμα ἐν τῇ Μητροπόλει, εἷς τὸ ὁποῖον παρεχάθησαν χαὶ ἡ Α. Π. ὃὁ Μητοοπυλίτης μετά τοῦ Ἁγίου Σαλαμίνος. -----------“ρ--------- [ΡΝΗΝΙΦΟΠΙ ΜΠΙΠΙΗ ΠΕΙΓΗ] Ἡ Α. Θ. Μ. ὁ Πἴατοιάσχης 'Ἱ]- εροσολύµων κ.κ. Ἰλμόθεος ἀπένει- μεν ἰδιοχείρως εἰς τὸν Κύπριον Ποωθιεφέα τος ἱεροῦ νγαοῦ τοῦ Α- γίου Κωνσταντίνου ᾿Αθηνῶν Αἱδ. Δημήτοιον Εαθριημίδην, χατὰ τὴν πρόσφατον διαµοχήν του εἰς ταὺς Αγίους Τόπους, τὸ χουσοῦν µε- (τάλλιον. τῆς χιλιωατῆς πεντηκοσιο- 1 -- 3 ΄ ων. Ν 3” ατῆς ἐπετηοίδας τῆς Μητοὺς Ἓκ- κλησίας μετά σχετινοῦ τιμητικοῦ πολυετοῦς ὑπηρεσίας του ποὺς τὴν ᾿Εκκληπίαν. ου ΦΗ Β ΤΙΝ ΠΡΙΝ η ΗΠΜΙΝΗΙΙ (ΝΙΙ λΑπὺὸ δεκαετίας λειτονργεῖ εὖ- τδοχίµως ἐν Ὁλλανδίᾳ ἵεραποστο- λικὴ ὑπηρεσία, σκοπὺν ἔχουσα τὴν θωησκευτικὴν κά κοινωνυκὴν Γἀρωγὴν εἰς ἐογάτας. Οἱ ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν µέλη τῆς ὑπηρε- ἠσίας ταύτης, εἴναι εἰς τὴν διάθε- σιν τῶν ἑωγατῶν διὰ τὰς πνευµα- τινάς των ἀνάγκας, ἐπισκεπτόμε- γοι τούτους κατὰ τὰς ὥρας τῆς ἐργασίας των καὶ εἰς τὰς συγγεν- τοώσεις των. -- Εἰς τοὺς συνέδρους παρετέθη ! διπλώματος, εἷς ἀναγνώσισιν τῆς | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ αποιώκαοσεσἠσρρτώςελεςσοστ-- ---------------------οτποσττερο πρ κκλκεκνενν--- Ἡ Α. Μακ. ὁ ᾿Αοχιεπίσκυπυς | πωοέθη εἰς τὴν παῦσιν τῆς Ἐκ- ᾿ Αγ. ἳ κλησιαστικῆς ᾿Επιτουπῆς Γεωυχγίου Ἐξυωινοῦ, λόγω διαχει- οιστικῆς ἀνωμαλίας. --.--...- ΠΤΗΜΝΙΙ ΜΙΝΙ ΙΡ! (Συνέχεια ἀπὸ τὴν Υ΄ σελίδα) ὁποῖος προσπαθεῖ, ἀγωνίζεται καὶ μοχθεῖ εἴτε νὰ µορφωθῇ εἴ- τε νὰ µάθῃ µίαν δουλειάν, νὰ γνωρισθῇ καὶ νὰ προοδεύσῃ καὶ ἔναντι τοῦ ὁποίου ὀρθώνε- ται τὸ οἰκονομικὸ πρόόλημα, τὸ ὁποῖον εἰς ἄλλους μὲν ἂἀν- θρώπους γίνεται αἰτία, διὰ ἐγ- κλήµατα ἢ αὐτοκτονίας, εἰς ἄλλους δὲ ἡ γνωριμία μὲ τὴν φτώχεια γίνεται αἰτία καλλι- τέρου ψυχικοῦ προσανατολι- σμοῦ, καλλιτέρας προσπαθεί- ας καὶ ἐργατικότητος, ὥστε στὸ τέλος νὰ μποροῦμεν νἀ ποῦμεν ὅτι ὁ οἰκονομικὸς αὖ- τὸς παράγων στάθηκε αἰτία διαπαιδαγωγήσεως καὶ θελτι- ώσεως. Τὴν σπουδαιοτέραν ὅμως ἐπίδρασιν στὴν ἀγωγὴν τοῦ ἀνθρώπου ἀσκεῖ ἡ διαµόρφω- σις τῆς προσωπικότητος πάνω στὴν ἠθικο-θρησκευτικὴν κατ- εὐθυνσιν. 'Π ἠθικότης ἀποτε- λεῖ τὸ κύριο γνώρισμα τοῦ ἀν- θρώπου καὶ τὸ θασικὸ στοιχεῖ- ο στὴν ἔννοια τῆς προσωπικό- τητος καὶ τῆς ἀνθρωπίνης ἆ- ξιοπρεπείας του. Διότι μὲ τὸ συναίσθηµα τῆς θρησκευτικό- τητος ὡς ὁδηγό, ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσει τὴν Φφύσι, ὑποτιμά ὀρθῶς καὶ ἀκριόῶς τὰ γήϊνα ἀγαθά, ἐλευθερώνει καὶ ὄυνα- µώνει τὸ εἶναι του ἀπὸ µικρό- τητες, ἐπιπολαιότητες καὶ πο- ταπότητες καὶ ἑνώνεται ἅρμο- γικὰ μὲ τὸ πνεῦμα δηλ. μὲ τὸν Θεόν. Ἡ Θρησκεία δὲν εἶναι «τὸ ὅπιον τῶν λαῶν» ὅπως τὸ θέ- λει ἡ ὑλιστικὴ παράταξις, ἆλ- λὰ δύναμις ἑξυψωτική, δύνα- µις πνευματική, τόσο ταιρια- στὴ καὶ τόσο ἀπαραίτητη γιὰ τὸν πραγμµατικὸ ἄνθρωπον ὅ- σο ὁ ἀέρας ποὺ εἴμεθα ὑπο- χρεωμένοι νὰ ἀναπνέωμεν, ἂν θέλωμεν θέθαια νὰ ζήσωμεν. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ πραγματικὸς ἄνθρωπος, ἔχει µέσα του τὸν πόθο νὰ γνωρίσῃ τὸν προορι- σµό του στὴν γῆν καὶ νὰ καθο- ρίσῃ τὰς σχέσεις του μὲ τὸν κόσµο ποὺ τὸν περιθάλλει μὲ τὸ σύμπαν. Καὶ ὁ μύχιος αὐ- τὸς πόθος, κατάλληλα θρη- σκευτικῶς καλλιεργούμενος, γιγαντώνεται µέσα µας καὶ µεταθάλλεται σὲ μιὰν ἁκατα- μφοοιο Ὀσήὴ ΙΑ ΛΟΝΙΦ ΑΦΙΠ μιὰν ἐιτακτική µας στροφὴ πρὸς τὸν “Ὕψιστον. Μὲ τὸν πό- θο αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴν τάσιν νὰ τελειοποιήσῃ ὅλοένα καὶ περισσότερο τὸν ἑαυτόὸ ΛΗΙΟΙΩΧ 1Ο “Ὁ1ΦΟΙΙ-ΟΥΦΦ1, οἱ ἢ ταυτοχρόνως καὶ τοὺς ἄλ- λους. Δὲν µένει ποτὲ ἵκανωποι- ηµένος, ζητεῖ νὰ ἀνυψωθῷ ἆᾱ- κώμα περισσότερο, τὰ ἰωικά του ὅμως µέσα δὲν τὸν ἀρκοῦν [γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ, καταφεύγει (δὲ πρὸς τοῦτο στὴν λατρείαν, μόνος ἢ μὲ ἄλλους µαζί, στὴν θοήθεια τῆς θεϊκῆς δυνάµεως, ποὺ διέπει τὸ πᾶν. Σύμφωνα τώρα μὲ τὴν κατεύθυνσιν αὐ- τὴν ἡ ἀγωγή, ἡ πραγµατικὴ ἀγωγὴ θεμελιώνεται γερὰ πά- νω σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀρραγῇ ὁρά- χο τῆς ἠθικότητος καὶ τῆς θρησκευτικὀτητος. ᾽Αλλὰ εἴδαμεν ὅτι µία τρίτη δύναμµις ὕστερα ἀπὸ τὴν κλη- ρονοµικότητα καὶ τὸ περιθάλ- λον συµθάλλει εἰς τὴν ἀγω- γὴν τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἡ δύ- ναµις αὐτὴ εἶναι ἡ προσωπικό- της, τὴν ὁποίαν συνήθως λη- αμονοῦμεν ἢ παραμελοῦμεν. Καὶ ὅμως ἡ προσωπικότης παΐζει ἀποφασιστικό ρόλο στὴν ἀγωγὴ καὶ στὴν ἀποκρυστάλ- λωσι τῆς ψυχοσυνθέσεώς µας. Εἶναι δὲ ἡ προσωπικότης µία (ἰδιάζουσα, ἀφομοιωτική, συν- θετικἠ καὶ δηµιουργικὴ Ψψυχι- κἠ δύναμις καὶ ἔμφυτη ἱκανό- της στὸν κάθε ἄνθρωπο. 'Ἡ προσωπικότης εἶναι πράγματι τὸ «Θέτο» δίδει δηλ. τὸ τελει- ὠτικὸ πλῆγμα στὴν διαµόρφω- σι τῆς ἰδιοσυστασίας µας. Καὶ γίνεται αὐτὸ γιατὶ ὁ ἄνθρω- πος δὲν εἶναι ἕνα µμηχανικὸ κατασκεύααµα, ἀλλὰ μιά δρῶ- σα δύναμις ποὺ διασκευάζει, µεταπλάττει καὶ μεταμορφώ- νει, μὲ τρόπο πρωτότυπο καὶ διαφαρετικὀ στὸ κάθε ἄτομο, ὅλες τὶς ἐπιδράσεις ποὺ δέχε- | ται ὁ καθείς µας καὶ ἀπὸ τὴν κληρονομικότητα καὶ ἀπὸ τὸ ἄψυχο καὶ ἔμψυχο περιθάλλον. Συμφώνως λοιπὸν πρὸς τὰ! ἀνωτέρω ἔχομεν τὴν ἀπειρία ἐκείνη στὶς φυσιογνωμίες, στὶς σκέψεις καὶ στὰ συναισθήµα- τα, στὶς πράξεις, στὸν χαρα- κτῆρα καὶ στὴν προσωπικότη- τα τοῦ κάθε ἀἁτόμου, ὥστε κα- νεὶς στὰ τόσα διεσεκατομμύ- ρια τῶν ἀνθρώπων στὴν γῆν δὲν μοιάζει μὲ κανέναν ἄλ- λον στὸ σύνολό του, τὸ φύσι- κὀ καὶ πνευματικό. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ ὁποῖα ἐν ὁ- λίγοις ἀνεφέραμε ἀποτελαῶν τὰς Φάσεις τῆς ἀγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ συµόάλλουν ταὐτοχρόνως εἰς τὸ νὰ αυνδέ- σουν μὲ τὴν ἠθικὴν καὶ τὴν θρησκεωτικὴν ἄνευ τῶν δποί- ὧν δὲν νοεῖται ἀγωγή. Διὰ τῆς καλῆς ἀγωγῆς, τῆς ἠθικῆς, καὶ τῆς θρησκείας, ὁ ἄνθρω- πος εὑρίσκει τὴν ἀληθινὴ χα- ρὰ τῆς ζωῆς, τὴν εὐδαιμονίαν, τὴν ὁποίαν οὔτε ἡ δύναμις ἣ πολιτική, οὔτε οἱ ἐφήμερες δό- ἒες, οὔτε αἱ λάμψεις αἱ κοι- νωνικαί, οὔτε ὁ πλοῦτος, οὔ- τε ἡ µόρφωσις, οὔτε ἡ ὁγεία, μόνη της μποροῦν στὸν ἴδιο οὔτε καὶ καµµία ἄλλη δύναµις θαθμὸ νὰ μᾶς χαρίσουν. Ἡ Ἱερὰ Σ ύγυδυς τὴς ᾿Εκκ/η- σίας τῆς Ἑλλάδος δι ἐγγοάφου αὐτῆς ποὸς τὸν ἐπὶ τῶν Ἔσωτε- ρικῶν Ὑπουογὺν κ. «Ἀυκουρέκον, ἐκφοάζει τὰς εὐχαριστίας τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Κυθέρνηῆσιν διὰ τὸ παραχωρούμενον εἰς τὸν Ἱερὸν Κλῆοσον τῆς Ελλάδος ὃι- καίωμα τῆς ψήφου ἐπὶ ἀναγνωρί- σει τῶν ἀδιαμφισθητήτων αὐτοῦ ὑπηρεσιῶν πρὺς τὸ ἔθνος, καθι- στᾷ δὲ γνωστόν, ὅτι τὸ ζήτημα τοῦ παραχωρουμένου διὰ τοῦ νέου ἐνλογικοῦ. νόμου δικαιώματος φήφου καὶ εἰς τὸν ἵερὸν Ἰλῆρον τῆς Ἑλλάδος ἀνάγεται εἰς τὴν ΒΗΠΗ Τι Ππι ΠΜ Γἁομοδιότητα τής Ἱεοᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραυσχίας ἐνώπιον τῆς ὑπυί- ας καὶ θὰ ἀχθῆῇ τοῦτο εἰς τὴν ποώτην πῳωυσεχῆ συνέλεὺσιν αὖ- τῆς, ἵνα αὕττ ἐξενέγκῃ ὑπεύθυνον καὶ κανονικὴν ἐπ᾽ αὐτοῦ γνώµην. ἸΑλλ” ἐφ᾽ ὥσον τὸ ζήτημα ἄνεχι- νήθη ὑπὸ τῆς Πολιτείας. ἡ Ἱερὰ Ῥύνοδος φρονεῖ, ὅτι ἐὰν θά ἤθε- λεν ἡ Ελληνικη Πολιτεία, θά ἢ- δύνατο νὰ παραχωφήῆσῃ τὸ δικαί- ὠμα τῆς ἀφριστίνδην ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας ἐκλογῆς καὶ παρουσίας ληνικὸν. Κοινοθούλιον ὡς συμθαί- γει καὶ εἰς ἄλλα κποινοθούλια. ΣΧ)ΛΗΙΟΝ ΚΑΙ θΗΗΙΙΝΙ ΠΙΕΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) µαθητὴς θὰ ἀκούσῃ πολλάς καὶ ποικίλας κοσμοθεωριακὰς ἀπόψεις καὶ γνώµας, ἀλλὰ ὁ διδάσκαλος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἁγιογραφικὴν ἔκφρασιν πρέπει νὰ εἶναι πνεῦΌμα Ζωοποιοῦν θὰ προσπα- θήσῃ νὰ κυριαρχεῖ πάντοτε ἣ χριστιανικἡ κοσµοθεώρία. “Ὁ ὑιδάσκαλος θὰ κάµῃ τὸν µα- θητὴν νὰ πιστεύσῃ ὅτι ὁ Ἆρι- στιανισμὸς δὲν εἶναι µία ὑπό- θεσις τυπική, ἆλλ᾽ ὅτι εἶναι ὑπόθεσις κατ ἐξοχὴν πρακτι- κἡ καὶ διαποτίζει καὶ ρυθμίζει ὅλας γενικῶς τὰς ἐκδηλώσεις τοῦ ἀγῶνος τῆς ζωῆς. Γατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ προφυ- λάσσωνται ἀπὸ πολλοὺς θεω- ρητικοὺς κινδύνους οἱ μαθηταὶ καὶ τότε καὶ µόνον τότε οἱ δι- δάσκαλοι θὰ ὑυνηθοῦν νὰ ὃδη- µιουργήσουν χριστιανοὺς µε πεποιθήσεις, εὐσυνειδήτους, ἶ- δεολόγους γνησίους, στυλοθά- τας τῶν χριστιανικῶν κοινωνί- ὤν, δημιουργοὺς τοῦ ἀληθινοῦ πολιτισμοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἔργον ὅλων τῶν πνευματικῶν λειτουργῶν, ἀλλ’ ἰδιαιτέρως τῶν διδασκάλων τῶν θρησκευτικῶν. Ολοι ὀφεί- λουν νὰ Έχουν πνεύμα Θεοῦ καὶ χριστιανικὸν καταρτισµόν, οὕτως ὥστε νὰ ἐμπνέουν ἐμπι- στοσύνην εἰς τοὺς µαθητάς, { διαιτέρως ὅμως ὁ θεολόγος,, ὥστε νὰ ἀφήνῃ τὴν ἐντύπωσιν εἰς τὸν µαθητήν, ὅτι πράγματι ἡ φωνή του ἀπηχεῖ τὰς ἐντο- λὰς καὶ τὰ προστάγµατα τοῦ ὑψίστου ἠθικοῦ Βόμµου, Όσον ὑφηλόν, εὐγενὲς καὶ µέγα εἷ- ἴναι τὸ ἔργον τοῦ διδασκάλου ]τόσον ὑψηλαὶ καὶ µεγάλαι εἷ- πέναντι τῆς κοινωνίας τῆς ἀν- θρώπότητος. Διὰ τοῦτο ἐκεῖ- νος ὁ λειτουργὸς ποὺ δὲν ἐμ- φορεῖται ὑπὸ θρησκευτικῶν ἵ- δανικῶν, δὲν ἔχει ζῆλον, ἐν- θουσιασμὸν καὶ ἀγάπην εἰς τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπωμίσθη εἴ- ναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτόχη τοῦ σκοποῦ τὸν ὁποῖον ἔταξε εἰς τὸ σχολεῖον ἡ θεία πρόνοια. Ἡ εὐθύνη καὶ ἡ ἐνοχὴ δι αὖ- τὸ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς διδασκαλίας καὶ διὰ τοῦ πα- ραδείγµατός των οσκανδαλί- ζουν, διαφθείρουν καὶ κατα- στρέφουν ὅ,τι πολυτιμώτερον ἔχει ὁ ἄνθρωπος, τὴν ψυχὴν τῶν μαθητῶν, εἶναι µεγάλη. «ὅς δ᾽ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόν- των εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεµασθῇῃ μύλος ὀνικὸς εἲς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης» (Ματθ. 18,6). σχολεῖα ἐκεῖνα εἰς τὰ ὁποῖα Τί δὲ νὰ εἴπωμεν διὰ τὰ τὸ µάθηµα τῶν θρησκευτικῶν δὲν διδάσκεται καθόλου, ἐλ- λείπει παντελῶς ἀπὸ τὸ ὅλο πρόγραµµα Οἱ μαθηταὶ τῶν σχολείων ἑἐκείνων ἐξδερχόμε- νοι, ἐνῷ ἔχουν θρωπολογίας, Μαθηματικῶν, Ψυχολογίας κ. ἄ. στεροῦνται τελείως θρησκευτικῶν γνώσε- ων. Πῶς θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἠθικὴ µόρφωσις ἄνευ τῆς θρησκευτι- κῆς µορφώσεως, ἀφοῦ ἡ θρη- σκευτικἠ µόρφωσις εἶναι ἡ δά- σις τῆς ἠθικῆς τοιαύτης Διά τῆς ἐπιμελημένης καὶ ἐμδρι- θοῦς µελέτης τῶν θρη- σκευτικῶν ἂἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἀναπτύσοσεται ἡ διάνοια καὶ μορφοῦται τὸ ἤθος, ἀφ' ἑ- τέρου γίνεται συνειδητὴ ἡ πρὸς τὸν Θεὸν οσχέσις τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἐπίδρασις αὖ- τῶν εἶναι τεραστία. ᾽Ανυψώ- νει τὸ φρόνηµα καὶ κρατείνει τὰ συναισθήματα τῆς ἀγάπης Γτῆς αὐταπαρνήσεως τῆς φιλαν- Ἱθρωπίας καὶ τοῦ πατριωτι- :σμοῦ. Πῶς οἱ μαθηταὶ θὰ πι- ἱστεύσουν εἰς τὰς φυσικάς, λο- :γικὰς καὶ ἠθικὰς ἰδιότητας ὑτοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἀναγνωρί- ἔσουν αὐτὸν ὡς τὸν µόνον ποι- | ητὴν τῶν ἠθικῶν ἐννοιῶν καὶ υτῆς ἠθικῆς τάξεως, ὡς δίκαι- τον κριτὴν καὶ µισθαποδότην, ὅταν δὲν διδαχθοῦν τὴν περὶ Θεοῦ γνῶσιν Οἱ μαθηταὶ οὗ- τοι εἶναι περισσότερον εὐάλω- τοι ὑπὸ τῶν πολλῶν καὶ ποικί- λων ἐχθρῶν τῆς θρησκείας. οἱ ἁποῖοι σήμερον, δυστυοχῶς, εἴ- ναι πολυάριθµοι, παρουσιαζό- µενοι «ἐν ἐνδύμασι προθάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες» (Ματθ. ζ 15) ὡς λέγει ὁ ΙΚύ- ριος ἡμῶν ᾿]ησοῦς Χριστός. “Ἡ ἀπουσία τοῦ µαθήµατος τῶν θρησκευτικῶν ἐκ τῶν σχολεί- ων δὲν δικαιολογεῖται καὶ ὁ- φείλουν οἱ ὑπεύθυνοι νὰ κατα- νοήσουν καλῶς τὸ ἔγκλημα τὸ ὁποῖον διαπράττουν εἰς θά: ρος τῆς µαθιτιώσης νεολαίας. Δὲν δύνανται νὰ λέγωνται ἕλ- ληνικἁ σχολεῖα χωρὶς χριστια- νικὴν θρησκευτικὴν µόρφωσιν, ἀφοῦ ὁ Ἑλληνισμὸς συνέδεσεν ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἐκκλησίας τὴν τύχην του μὲ τὸν Χριστιανισμόν. Εἰς τὸ ση- Γμεῖσν αὐτὸ ὀφείλει, ἔχει καθῆῇ- 'κον µέγιστον νὰ ἐπέμόῃ ἡ Ἐκ- κληαία, τῆς ὁποίας ἡ εὐθύνη, | εἰς τὴν χριστιανικὴν κοινωνίαν.! θέντος ἄλλοτε ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχι- ---- ναι αἱ ὑποχρεώσεις αὐτοῦ ἆ-! ὀλίγας εἴτε ! πολλάς γνώσεις φυσικῆς, ἀν-' {. ΗΙΜΠΙ(Τ ΠΠΜΚΠΙΗΙΙ 10 ΝΕ ΠΙΙΣΚΠΠΜΙ ΙΙ ΤΗΝ ΠΕ Χθὲς τὴν πρωΐαν ὁ Θεοφιλέστα- τος Χωρεπίσκοπος } ἀλαμῖνος κ. Γεννάδιος συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Τανοσιολ. ᾿Αοχιμανδρίτου κ. Ἱπ- πολύτου ἀντεπεσχέφθη ἐκ μέρους τῆς Α. Μακαριότητος τοῦ ᾿Αοχι- επισκόπου, ἐπὶ ταῖς ἑοοταῖς τοῦ Πάσχα, τὸν Σ. ᾿πίσκοπον τῶν ἐν Κύποφ ᾿᾽Αομενίων κ. Δεθόντ καὶ τὸν 1. Πικάριον τῶν ἐν Κύ- δύο ἢ τοιῶν κληοικῶν εἰς τὸ Ἓλ- | ποῳ Μαρωνιτῶν κ. ᾿Ἰωάννην Φοραδάρην. ΙΙ μα]. «ή» Αὔριον ἹΠαρασκευῆν κατὰ τὸν µέγαν ἑσπερινὸν ἐπὶ τῇ ξοοτῇ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεο- λόγου, Π]ροστάτου τοῦ Ἱδρύματος «᾿Αγάπη» ἑορτάζει ἐν τῷ Καθε- ὁρικῷ Ναῷ Ἁγίου Ἰωάννου Λευ- χωσίας καὶ τελεῖ ἀρτοκλασίαν καὶ κοιµηθέντων ἐν Κυρίῷ μελών τοῦ Ἱδρύματος, Τὴν Κυριακὴν 9 Μαΐου καὶ ὥσαν 5.50 μ.μ. διοργανοῦται ἐν τῇ αἰθούσῃ τοῦ Ἱδρύματος τελε- τή, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ὁμιλήσῃ ὁ Καθηγητὴς κ. Κώστας Αγ- δρέου. Θὰ ἀκολουθήσουν ἄσματα καὶ ἀπαγγελίαι. --... ϱΙ ΜΙΒΟΛΟΙΗΥΠΙΝΟ! ΙΕΡΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΒΣ ΤΗΣ ΕλΛΛΛΟΙ Κατὰ τελευταίαν ἡμιεπίσημον στατιστικὴν τοῦ Υπουργείου {Ιαι- δείας τῆς “Ἑλλάδος, οἱ ἐν ὕλῳ τῷ Ἑλληνικῷ Κοάτει μισθοδοτούµε- χοι. Ἱερεῖς ἀνέρχονται εἷς Τ3436 πατανεµόμενοι ὡς κάτωθι εἷς τὰς τέσσαρας μισθολογικᾶς κατηγορί- ας. Α΄ κατηγορίας 1Τ1. 1’ κατη- γορίως 600. Τ’ κατηγορίας ὃ.000, Δ΄ κατηγορίας δ6δ5ὅ. ΜΗ] [ΡΙΝΝΙΗΙ ή) Φ ΝΟΜΟ ΤΙΣ ΕΛΙΤ ]]ροτάσει τοῦ Μακαρ. ᾿Αορ- χιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. Σπυρί- δωνος, κατόπιν καὶ ὁμοθήμου γνώ- µης τῆς 1. Συνόδου τῆς Ἐκκλη- σίας τῆς Ελλάδος, δεύτερος Τραμματεὺς αὐτῆς, εἰς ἀντιχατά- στασιν τοῦ ποοαχθέντος εἰς τὴν 1. Μητρόπολιν Ἐάνθης ἸΑρχιμ. Αν- τωνίου Κλαουδάτου, διωρίσθη ὁ ἸΑρχιμ. κ. Χρυσόστομος Ἱ]απα- ϊγνατίου, ΜΙΙΜΙΙ ΠΠ] ΣΤ ΚΙΝΗΙΝΗ ΤΝΙ)Η (Σωνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) ΙΔ’. Επίσκοποι Ἀευκωσίας ἢ ἄήδρας. ο α) Τριφύλλιος: Οὗτος ὑπέγραψε τὰς ἀποφάσεις τῆς ἐν Σ αρδικῇ Συνόδου τοῦ 344. 'Ὁ Τριφύλλιος ἐπίσης παρέστη καὶ εἰς τὴν α΄ ἐν Πικαίᾳ οἰκ. Σύνοδον ἐναντίον τοῦ ᾿Αρείου. Εἰς τὴν α΄ ἐν Βικαίᾳ οἷκ. Σύνοδον πλὴν τῶν: Κυρίλλου Πάφου, Γελασίου Σαλαμῖνος, Τριφυλλίου Λευκωσίας, Ἅπυ- ρίδωνος Τρεμιθοῦντος, παρέ- στησαν καθὼς ὁ ᾿Αρχιμανδρί- της Κυπριανὸς ἀναφέρει καὶ οἳ ἀκόλουθοι: Λυξίθιος, Φώτι- ος, Γεράσιος, ᾿Αφροδίσιος, Εἰ- ρηνικός, Βουνέχιος, ᾿Αθανάσι- ος, Μεκεδόνιος, Μορθανός, καὶ Σωσικράτης. Οὗτοι καθὼς καὶ οἱ Κύριλλος Πάφου, Γελάσιος Σαλαμῖνος, Τριφύλλιος Λευ- κὠσίας καὶ Σπυρίδων Τρεµι- θοῦντος παρέστησαν εἲς τὴν Σαρδικὴν Σύνοδον τῷ 344 κα- τὰ τοῦ ᾿Αρείου. ἂς μοῦ τὸ συγχωρήσῃ, δὲν εἰ- ναι µικροτέρα ἐκείνης τὴν ο: ποίαν φέρουν οἱ ἔφοροι και οἱ διευθυνταί τῶν ἀνωτέρω σχο- λείων, διὰ τὴν µέχρι τοῦδε ὁλι- γωρίαν της εἰς τὸ σηµεῖον αὖ- τό. Νὰ τὸ ζητήσουν οἱ Υονεῖς τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ἀπαιτή- σουν νὰ εἰσαχθῇ τὸ µάθηµα τῶν θρησκευτικῶν εἰς τὰ σχο: λεῖα ποὺ στέλλουν τὰ παιδιά των καὶ νὰ ἀπαιτήσουν νὰ - πάρχουν εἲς αὐτὰ διδάσκαλοι μὲ πνευματικότητα τῆς ᾿Όρθο- δόξου Χριστιανικῆς κοσµοθε- ὠρίας, ἐὰν ἀγαποῦν τὴν εὐτυ- χίαν τῶν παιδιῶν των, ἐὰν δὲν θέλουν νὰ κλαύσουν ἀργότε- ρον διὰ τὴν σημερινὴν των ἀδι- φορίαν. Γονεῖς καὶ διδάσκαλοι Ύρη- γορεῖτε ἀγρυπνεῖτε ἐπάνω εἰς τὰ παιδιά σας εἰς τὸ πολυ- Γπιμότερον ποὺ ἔχετε εἰς τὴν [ζωήν σας κόσµηµα. Γονεῖς καὶ Γδιδάσκαλοι συνεργασθεῖτε. [Μορφώσατε τὰ παιδιά σας Χρι- |. στιανοπρεπῶς, ὁδήγησατε αὖ- τὰ εἰς τὸ θερµοκήπιον τῆς ἆᾱ- λιθηνῆς χαρᾶς, τῆς χριστιανι- κῆς εὐτυχίας, ἐντὸς τοῦ ὁποί- ου θὰ ἀνθήσῃ ἡ προσωπικότης των. Εμφυτεύσατε τὴν εὐσέ- θειαν, τὴν πίστιν, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θε- ὃν εἰς τὴν ψυχἠν τῶν παιδιῶν σας, καὶ ἀφήσατε τὸν ψευδο- Γπολιτισμόν, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ τὴν παντελῆ ἠθικὴν ἐρήμωσιν μνηµόσυνον ὑπὲρ τῶν ἀειμνήστων | | ! | ] ! [ ΠΕΜΠΤΗ 6 4 Ηλ ΑΠΩ νά Η Α. Μ, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος ἀπευθύνων νουθεσίας πρὸς τοὺς τροφίµους τοῦ Παγκυωπρίου Γυμνασίου. |. Ν. ἱ ΙΙΠΜΠΙ ΠΗΜΚΗΗΙΙ ΠΠ. ΠΜΙΝ Τὴν ΤῬετάρτην, δίην ᾿Ααριλίοι ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύ- πρου κ. Μακάριος, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Ηρωτοσυγχέλλου τῆς ᾿Αο χιεπισκοπῆς κ. Καλλινίνου, ἔπε- σνέφθη τὸ Παγκύπριον Τυµνάσι- ον. Τὸν Μακαοιώτατον ὑπεδέχθησαν Γυμνασιάρχης οἳ ὑποδιευθινταὶ ε 0 οἱ καθηγηταὶ καὶ πάντες οἵ µα- : ς « , ον ες θηταὶ καὶ µαθήτοιαι, οἵτινες εἴ- χον παραταχθῆ πρὺς τοῦτο εἲς τὴν αὐλὴν τοῦ. Σχολείου. Μετὰ σύντοµον εἰσαγωγικὴν ὅὃ- μιλίων τοῦ Γυμµνασιάρχου κ. ἆ σι τιριδά . 4 Άμο. ο Ἑπυριδάκχι, καθ Ἡν οὗτος ἑξέ- Φραάσε τὴν γαράν τοῦ Σχολείου διὰ τὴν ἐπίσχεωιν τῆς Α. Ἀίακα- ψαριότητος καὶ διερμήνευσε τὴν εὐγνωμοσύνην τοῦ μαθητικοῦ κύ- σµου διὰ τὴν συνεχῆ μέριμναν τὴν ὑποίαν ὁ ᾿Ἠθνάργης ἐπιδεικνύει ὑπὲρ τῆς παιδείας τοῦ τόποι, λα- θών, τὺν λόγον ὁ Μωκαριώτατος ἀπηύθυνεν εἷς τοὺς μαθητάς πα- ᾿τοινὰς νουθεσίας καὶ ηὐχήθη εἰς οὠὐτοὺς νὰ ἑορτάσωσι μετὰ γαρᾶς Ιτὸ Πάσχα. Τὸ τέλος τοῦ λόγου τοῦ Αωια- Γοιωτάτου ἐκάλιπραν ζωηρά γειρο- Γπροτήματα. Κατὰ τὴν διάρχειαν ἱτῆς τελετῆς, οἱ μαθηταὶ προέθη- ἴσαν εἲς ἐνθουσιώδεις ἐκδηλώσεις εὐπὲρ τοῦ. ᾿Ἐθνάρχου, αρο---- [ΗΝ ΜΙΝΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6΄ σελίδα) γιάδων. Τοῦ κανόνος τούτου ιδὲν ἐξηρέθη καὶ ἡ Κύπρος, διὰ τὴν ὁποίαν ὅμως τὸ διάταγμα ἐξεφράζετο εὐμενῶς ὅτι οἱ Κύ- πριοι οὐδέποτε παρέσχον ἆ- φορμήν τινα. Πλὴν τὸ τοιοῦτο δὲν συνέφερεν εἰς τὸν (ου- τσοὺκ καὶ τοὺς ᾿᾽Αγάδες, οἵτι- νες ἐπεδίωκον τὴν ἁρπαγὴν τῆς περιουσίας, καὶ πρὸς τοῦ- το ἔπρεπε νὰ ἐσυκοφάντουν τοὺς Κυπρίους ὡς µέλλοντας νὰ ἐπαναστατήσουν, καὶ οὕτω καταδικάζοντας αὐτοὺς εἰς θά: νατον νὰ ἐδικαιολόγουν τὴν δήµευσιν τῆς περιουσίας των. Ἠτο δὲ ὁ Διοικητὴς Κουτσοὺκ κατὰ τοὺς συγχρόνους προξέ- νους, καὶ δὴ τῶν τῆς Γαλλίας, ἄνθρωπος «Αἱμοθόρος, φανα- τικός, παράφρων θρασύδειλος καὶ σκληρός, ἅρπαξ καὶ Φιλο- χρήματος, δόλιος καὶ ὕπουλος καὶ ἐν γένει θηριώδης, τέλειος τύπος αἱμοδιψοῦς καὶ ἀπλεί- στου τυράννου». Πρὸς παρα- πλάνησιν τοῦ κοινοῦ ὁ ου- τσοὺκ ἔπεισε τὸν ᾿Αρχιεπίσκο- πον ΓΚυπριανὸν καὶ ἐξέδωκεν ἐγκύκλιον, διὰ τῆς ὁποίας προέτρεπε τὸν λαὸν ἵνα δια- τελῆ ὤν ἥσυχος καὶ νοµοταγὴς καὶ νὰ καταθάλλῃ τοὺς φό- ρους αὐτοῦ. Ἡ ἐγκύκλιος ἐξε- δόθη τὴν 16 Μαΐου 1821, καὶ ῆτο ἡ τελευταία τοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπου Κυπριανοῦ. Προσέτι τῇ ὑποδείξει τοῦ Κουτσοὺκ καὶ τῶν ᾽Αγάδων, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, οἱ ’Αρχιε- ρεῖς καὶ πρόκριτοι συνέταξαν ἔγγραφον πρὸς τὸν Σουλτά- νον διὰ τοῦ ὁποίου ἐξέφραζον τὴν πρὸς αὐτὸν πίστιν καὶ ὑπα- κοὴν αὐτῶν. Τὸ ἔγγραφον τοῦ- το, ὑπεσχέθησαν ὁ Κουτσοὺκ καὶ οἱ ᾿Αγάδες, ὅτι θὰ τὸ συνίστουν ἐπιθεθαιοῦντες τὴν ἀλήθειαν. Αλλ᾽ ὁ Κουτσοὺκ, τοῦτο μὲν κρύψας δὲν ἔστειλεν ἀλλ᾽ ἀντὶ αὐτοῦ ἀπέστειλεν καταγγελίαν κατὰ τῶν Κυπρί- ὧν ὅτι ἡτοιμάζοντο πρὸς ἐπα- νάστασιν καὶ πρὸς ἐπιθεθαί- ὡωσιν ἀπέστειλε καὶ ἐγκυκλί- ους τοῦ Θεοφυλάκτου Θησέως, ὅστις ἐλθὼν ἐξ Ἑλλάδος διέ- νηµεν τοιαύτας. Ἑν τῇ πρὸς τὸν Σουλτάνον καταγγελίᾳ ὁ Κουτσοὺκ ἀνέγραψε καὶ ἑκα- τοντάδας Κληρικῶν καὶ λαϊ- κῶν τῶν ὁποίων ἐζήτει τὴν θα- | νατικὴν καταδίκην ὁ δὲ 2ουλ- τᾶνος παραπεισθεὶς ἐνέκρινε. Ὁ Κουτσοὺκ ἐπέτυχε καὶ ἄλ- λο᾽ ἐζήτησε καὶ ἐστόλη αὐτῷ- - πρὸς καταστολὴν δῆθεν παν- τὸς κινήματος ἐν Κύπρῳ- τὴν μεταφοράν ἀτάκτου στρατοῦ ἐκ Συρίας ὁ ὁποῖος ἐτρομο- κράτησε τὴν νῆσον. Ὁ ἵου- τσοὺκ ἐν τῷ μεταξὺ διέπραξε πολλά, ὑποθέσεις, χρηματιζόµενος φυ- λακίζων καὶ καταδικάζων εἰς θάνατον. Παρηκολούθει δὲ νυχθηµε- ρὸν καὶ τοὺς ᾿Αρχιερεῖς εἴπου σωνεδρίαζον κρωφίώς. ᾖ2Ζητή- σας δὲ ἔλαθε καὶ παρ᾽ ἑκά- στου αὐτῶν τέσσαρας Κληρι- κοὺς τοὺς ὁποίους ἐνέκλεισεν ἐν τῷ Σεραγίῳ ὡς ὀμήρους. Τέλος δὲ ἐκάλεσε τὸν ᾿Αρχι- Ιεπίσκοπον τοὺς ᾿Αρχιερεῖς, 'Π- γουµένους καὶ ἄλλους ἵλη- ρικοὺς καὶ προκρίτους λαϊκοὺς ἵνα κατὰ τὴν 9 ᾿Ιουλίου προσ- έλθωσιν εἰς τὸ Σεράγιον ὅπου θὰ ἀνεγινώσκετο εὐμενὲς ἔγ- γραφον τοῦ Σουλτάνου διὰ τοὺς Κυπρίους, οὗτοι ἀπήντων ἐκφράζοντες τὴν εὖ- γνωμοσύνην καὶ τὴν ἀφοσίωσιν των πρὸς τὸν Σουλτάνον. Τὴν νύκτα τῆς 8 Ιουλίου Πα- ρασκευἠν συνῆλθον ἐν τῷ ἐν Λευκωσίᾳ Σεραγίῳ οἱ ᾿Αγά- δες ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Κουτσοὺκ καὶ ἀπεφάσισαν πε- Γρὶ τῆς καταδίκης τῶν ᾿Αρχιε- ρέων καὶ προκρίτων εἰς τὴν κοινῶς Κιόρογλου, εὐεργετη- ἀναθεωρῶν παλαιᾶςι δὲ θα παράκλησιν τοῦ Γενητσάραγα. | | ΙΗΙΜΙΜΠΙΤΙΝ ΝΙΝΠΙΗΗΙ Την προσεχῆ Κυριακῆν τῶν Μευροφόρων, ὁ Μ. ᾿Αρχιεπίσχοπος Κύπρου κ. Μακάριος θὰ Λειτουρ- γήση καὶ κηούξῃ ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγίων Ὁμολογητῶν Λευκωσίας καὶ τὴν προσεχῆ Τετάρτην, ἔορ- τὴν τοῦ 'Αγίοι ᾿Ἠπιφανίοι ἐν τῷ πανηγυρίκουτι ἵ. ναῷ Μηλιᾶς | Αμμοχώστου, Ὁ Οεοφιλέστατος Χωρεπίσνο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, θά ἱλειτουργήσῃ καὶ κηοίξῃ ἐν τῷ ἵ. ιναῷ Χοινσαλινιωτίσσης, ἓν τέλει δὲ τῆς ϐ, λειτουργίας θὰ προστῇ ᾽μνημοσύνου ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς πφυχῆς τοῦ µ. Ξενοφῶντος Κουμ- παοίδου, Οἱ ἱεροκήρυχες τῆς ᾿Αοθχιεπι- εκοπῆς ἱερολ. κ. Φώτιος Κώνσταν- τινίδης θὰ κπούξῃ ἓν τῷ ἵ. ναῷ Ἁγίοι, ὀπυρίδωνος, Αευχκωσίας, «αἱ ὁ κ. ΝΔ. Σ[έτσας ἓν τῷ ἱ. ναῷ Ἁγίου ᾽Αντωνίου Λευκωσίας. άν ΝΙ ΕΠΡΊΛΙ 10Υ ΠΛΙΧΗ ΗΣ Ν.ΥΠΡΚΙΝ ΙΤοῦ ἀνταποκριτοῦ µας Κ. Πύρρου] Αἱ τελεταὶ τῶν 'Αγίων Παθῶν καὶ τῆς ᾽Αναστάσεως τοῦ Κιρίοι, ἑωρτάσθησαν μὲ ἄχραν ἐπιθλητι- κότητα εἰς τοὺς ἆσᾳυκτικῶς πλη- Γρωθέντας ἑλληνικοὺς ὀρθοδόξοιις [ναοὺς τῆς Νέας Υόρκης, |. Εὶς τὴν μεγάλην ἐκκλησίαν τοῦ [ Ἁγίου Ἀπυρίδωνος, τῆς ὁποίας Γἐφημέριος εἶναι ὁ Κύπριος ᾿Α0- χιµανδοίτης Χριστόφορος Χφιστο- δούλου, τὴν ἨΜεγάλην Ἱέμπτην 0ράδυ ἐχοροστάτησεν ὁ Σεθασμ. Αρχιεπίσκοπος ᾽Αμεοικῆς ». κ. Μιχαήλ. Γ. Ἡ δ. Σεθασμιότης ἐχοροστά- τησεν ἐπίσης, κατὰ τὴν ἀκολουθίαν ιτοῦ ᾿Ἐπιταφίου εἲς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ. Ἁγίου. Κωνσταντίνου τοῦ Τροῦν]ιν (τῆς ὑποίας ἑᾳημέριος εἶναι ὁ ἐπίσης Κύπριος ἱερεὺς Ἰωάννης Ζανέτος). ! | ἰ επισκόπου Κυπριανοῦ, ὅπως φεισθῶσι τῆς ζωῆς αὐτοῦ, ὁ Κουτσοὺκ ὑπεσχέθη ἁπλῶς ὅτι δὲν θά τὸν ἐκαρατόμει. Τέλος δὲ μετὰ μακρὰν συζήτη- σιν διελύθησαν. ᾽Αλλ᾽ ὁ ΠΚιό- ρογλου, διαλαθὼν τοὺς ἅλ- λους, σπεύσας εἰς ᾿Αρχι- επισκοπήν. ὅπου εὗρεν τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον ἄυπρια- νὸν ἀγρυωπνοῦντα, «ἀνήγγει- λεν αὐτῷ τὰ τῆς καταδικα- στικῆς ἀποφάσεως προέτρεψε δὲ αὐτὸν ἵνα τὸν ἠκολούθει καὶ θὰ τὸν ἔκρυθεν ἐν τῷ ἰδίῳ οἴκῳ. ᾽Αλλ᾽ ὁ Μυπριανὸς δὲν ἀπεδέχθη. Παραμείνας δὲ ᾱ- γρυπνος ἔκαυσε πολλὰ µυστι- κἁ ἔγγραφα ἵνα µήποτε ἕνο- χοποιηθῶσιν ἄλλοι. Ἐκ τῆς ὅλης ἀλληλογραφίας του σώ- ζονται τέσσαρα ἰδιόγραφα ἔγ- γραφα ἐν τῷ κώδικι. ᾿Επῆλθε τέλος καὶ ἡ ἀποφρὰς Ημέρα ἵτῆς Θης Ιουλίου Σάθόατον, Γ Οἳ ᾿Αρχιερεῖς καὶ οἱ προῦ- ἵχοντες µετέθησαν εἰς τὸ Σε- ράγιον, ὅπου ἀντὶ παντὸς ἄλ- λου ἤκουσαν τὴν καταδίκην των. Καὶ ἀμέσως ἤρξαντο αἱ σφα- γαι, καρατοµηθέντων πρῶτον [τῶν Μητροπολιτῶν Πάφου ΙἈρυσάνθου, Πιτίου ΛΜελετίου καὶ Κυρηνείας Λαυρεντίου, ὁ- πὸ τὰ ὄμματα τοῦ ᾿Αρχιεπισκό που Κυπριανοῦ. ὅστις µάτην ἰδιεμαρτύρετο. Τὸν ἴδιον δὲ ἔ- Ίκλεισαν ἔν τινι δωµατίῳ, ὁπό- θεν ὕστερον ἐξαγαγόντες ᾱ- πηγχόνισαν ἐν τῇ Πλατείᾳ τοῦ Σεραγίου. Αἱ σφαγαὶ τῶν λοι- Ιπῶν ἐσυνεχίσθησαν ἐπὶ ἡμέρας ᾿πανταχοῦ δὲ οἱ Τοῦρκοι πολλά πέπραξαν κατὰ τῶν ᾿Ελλήνων, [Τινὲς εἶχον κρυθεῖ, ἄλλοι κατ- (τέΦυγον εἰς τὰ Προξενεῖα καὶ [ἄλλοι ἑδραπέτευσαν εἰς τὸ ἐ- Ἰξωτερικόν. Καὶ τοιαῦτα μὲν καὶ τοσαῦτα ὑπέστη καὶ ἡ Κύ- /προς κατὰ τὸ 1821 σχοῦσα καὶ [τόσους ἐθνομάρτυρας καὶ δεῖ καὶ τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον Κυπρι- ανόν. ᾿Ὑπεύθωνος: Χρ. ᾽Αγαπίου., | ος Πὖποις «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Ισαακίου. Νομνηνοῦ 2 Λευκωσία. κ» . ”-ᾱ. ΕΤΟΣ Α᾿. ΑΡ.9 Ἐτησία συνδρομὴ Σελ. 9 Τιμη Φύλλου αρ. 2. σος σσσσσα πρ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ -- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΄””- νι ον ος έ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΄ η 272 νο» κα” Ανν ΓΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΜΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2-- ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ. ΠΕΜΠΤΗ 6 ΜΑΤΟΥ 1954 λ]λὼὠό τοῦ πολυάθλου. Σεραφεὶμ ἐπισκ. Λεθαδείας ΜΕΤΙ ΤΛΣ ΕΠΡΊΙΣ Μετὰ βαθείας κατανύξεως ὁ εὐλαθῆς ΕΠυπριαχκὸς λαὺς παρηκόλούξησε τὰς ἀπολουδίας τῆς Μεγάλης ᾿Εξδυμάδος καὶ ἑώρτασε τὴν νωηφόρον ᾿Ανάστασιν τοῦ Μυρίου. Ἡ ἔξαι- ρετικῶς ἀθρόα προσέλεὺυσις, ἥτις ἐσημειώξη ἐφέτος εἰς τοὺς ἰ. ναούς, μαρτυρεῖ ὄχι µένον τὴν βαθεῖαν θρησκευτικότητα, ἢ ὁποία χαρακτηρίσει τὸν λαόν µας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄνησυ- χίαν ὑπὸ τῆς ὁποίας διακατέχεται µία ὡρισμένη µερίς, Ἱ- τις ἐνῶ προηγουμένως παρέµενεν ἁἀπαθῆς πρὸ τῶν µεγά- λων ἐκδηλώσεων τοῦ Χριστιανισμοῦ, σήμερον μετέχει ἐν- εργῶς τούτων, ἐν τῇ προσπαθείᾳ της νὰ ἠρεμήσηῃη τὸν ἔσω- τερικόν της χέσµον καὶ νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὰ ποικίλα προ- ἐλήματα τὰ ὁποῖαᾳ τὴν ἀπασχολοῦν. Παρῆλδεν, εὐτυχῶς, πλέον ἡ ἐποχή, χπατὰ τὴν ὁποίαν τὸ θδρησχεύειν ἐθεωρεῖτο ὑποτιμητικὸν καὶ ἴδιον ἁμορφώ- των ἀνθρώπων. Μὲ τὴν πρόοδον τὴν ὁποίαν ἐπετέλεσεν ἡ Επιστήμη, χατεδείχθη ὅτι εἶναι ἀδύνατον διὰ µόνης σὺ- τῆς νὰ ἕρμηνενδῃ τὸ φαινόµμενον τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἕω- ῆς. Ὁ Ανδρωπος δὲν δύναται πλέον νὰ ἀνεχθδῃ τὸν ταπει- νὸν ρόλον τὸν ὁποῖον ἀπέδιδε µέχρι τοῦδε εἰς αὐτὸν ἡ Όλι- στικῆ κοσμοθεωρία. Οδδεὶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχθῃῇ τὸν ἑαυτόν του ὣς ἓν εὐτελὲς χημικὸν ἐργαστήριον, ὅπου πέ- ραν τῶν ὑλικῶν ἐχδηλώσεων, τῶν προδιαγραφοµένων αὖ- στηρῶς ὑπὸ τῶν νέµων τοῦ αἰτίου χαὶ τοῦ αἰτιατοῦ, οὐδὲν ἄλλο ὑπάρχει. Ἡ Επιστήμη κχατέδειξεν, ὅτι ὁ ἀνθρώπινος ἐγχέφαλος εἶναι ἀτελῆς καὶ ἀνίχανος, διὰ µόνων τῶν ἆ- σβενῶν του αἰσθήσεων, νὰ συλλάόθῃη τὴν ἀλήθειαν ἥτις εὖ- ρίσκχεται ἔξω τοῦ ὑλικοῦ του περιθλήµατος. Τὴν ἀλήθειαν ταύτην µόνον διὰ τῆς ἐνοράσεως, τῆς βαθείας πίστεως γαὶ τῆς θείας ἀποχαλύψφεως δύναται νὰ χατανοήση. Εὐρίσνε- ται δὲ αύτη πέραν τοῦ ὑλικοῦ χώρου, εἰς τὴν σφαῖραν τῶν ἰδεῶν., ὅπου ἀνέχκαθεν οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι γαὶ οἱ µεγά- λοι μύσται τῆς ἀνθρωπότητος τὴν εἶχον τοποθετήσει. Αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν ἐνωτίσθησαν κατὰ τὰς ἁγίας ταύ- τας ἡμέρας οἱ πιστοὶ εἰς τοὺς ἱεροὺς ναούς. Μέσα ἀπὸ τὸ βάθος τῶν αἰώνων τὸ θδεῖον φῶς τῆς ᾽᾿Αναστάσεως ἐξέλαμ-]' φεν ὥς ἀστραπὴ χαὶ ἐφώτισε καὶ πάλιν τὰς ἐσκοτισμένας συνειδήσεις καὶ ἐθέρμανε διὰ τῆς ἱλαρότητός του ὄλους ἐ- πείνους οἱ ὁποῖοι, πιστοὶ εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Φεανθρώπου, πέραν τῶν ταπεινῶν ὑλικῶν ἐνδηλώσεων τῆς ζωῆς πρὀσ- ατενίζουν πρὸς τὰς αἰωνίους καὶ ἀναλλοιώτους ἀξίας τοῦ πνεύματος, τὰς µεγάλας ἀληθείας, αἴτινες καὶ µόναι δύ- νανται νὰ στηρίξουν καὶ νὰ δώσουν νόηµα χαὶ περιεχό- µενον εἰς τὴν ζωήν. Αἱ φαιδραὶ ἡμέραι τῶν ἑορτῶν ἔχουν ἤδη παρέλθει. Ἡ διάρχεια ὅμως τοῦ νοήματος καὶ τοῦ περιεχοµένου των εἶναι ἀτελεύτητος. Διὰ τοῦτο καὶ δὲν πρέπει νὰ παύσωμεν φὺδὲ κατ᾽ ἐλάχιστον νὰ εὑρισχώμεθα ὑπὸ τὴν ἑπίρροιαν αὐτῶν. Ἡ πρὀσήλωσις τὴν ὁποίαν ἐπεδείξαμεν πρὸς τὴν Εχκλησίαν καὶ τὰς ἀληθείας της κατὰ την ᾽Αγίαν χαὶ Μεγάλην ᾿Εθδομάδα δὲν πρέπει νὰ σηµειώση ὕφεσιν, ἆλ- λὰ νὰ συνεχισθξῆ, ἐξ ἴσου ἔντονος καὶ εὐλαθής. Εἰς ζητήματα πίστεως, τὰ διαλείμματα ἐπιφέρουν λάρωσιν τῶν ἠθικῶν µας δυνάµεων χαὶ ἀδυνασίαν εἰς σύλληφιν τῆς βαθυτέρας ἑνότητος τοῦ ἠθικοῦ χόσµου τοῦ δείου. Ας µείνωµεν λοιπὸν προσηλωμένοι εἰς τὴν Ἐνκλη- σίαν µας. Ας δείξωµεν ὅτι εἴμεδα καλοὶ ἄνδρωποι καὶ χα- λοὶ χριστιανοί, ὄχι µόνον ὅταν ἡ ᾿Εχχκλησία μᾶς παλῆ, διὰ τῶν μεγάλων τελετῶν της. ἀλλὰ καθ) ὅλας τὰς ἡμέρας χαὶ ὥρας τῆς ζωῆς µας, τὸ πάλλος καὶ ἡ αἴγλη τῶν ὁποίων δὲν δύναται νὰ νοηθῃ ἄνευ τῆς ᾽Αγάπης χαὶ τῆς Χάριτος Ἐ- κείνου. ΠΙΑ ΤΠ ΧρΙΤΙΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΗΝ ΙΠΙ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ Ὅταν τὸ σκλαθωμένο ἕλ-'οντας μὲ ἀγαλλίαση στὸ θεῖο ληνικὸ Ἔθνος ξεσηκώθηκε γιὰ, κέλευσµα τοῦ Υψίστου, ποὺ τὴν ἐλευθερία του, μὲ τὄνα χέ-|τον φανερώσε ἀναάμεσα στους ρι κρατοῦσε τὸ τουφέκι καὶ μὲ | ἀνθρώπους για νὰ καθαρίσει τ ἄλλο, τὸν τίµιο Σταυρό. την ψυχη τους ἁπο τον ρύποτης Κρατοῦσε τὸ σύμόολο τῆς, ἁμαρτίας και να φώτίσει τη Χριστιανικῆς Πίστεως, ποὺ μ’, σκοτεινη καὶ σκληρὴ ζωή τους αὐτὸ µεγαλούργησε στὰ χίλια μὲ τὸ γλυκύτατο φῶς τῆς ᾱ- χρόνια τῆς Βυζαντινῆς Δόξας, 'Ύαπης και της ἀδελφωσύνης, μ’ αὐτὸ κρατήθηκε στὰ τετρα- έχει γίνει πλέον ἡ παρηγοριὰ Κόσια χρόνια τῆς σκλαθιᾶς καὶ ἡ μόνη ἐλπίδα µυριάδων μ’ αὐτὸ ἀναστήθηκε, καὶ µ (δυστυχισµένων. 'Η αἴγλη τῆς χα» τὴν ναὶ αὐτὸ δημιούργησε τὴ Νέα, Μεγάλη Ἑλλάδα. Ηρθε πά- λι ἡ ἐποχὴ νὰ σταθοῦμε εὖλα- θικὰ μπροστὰ στὸ σύμδβολο, τοῦ Θείου Πάθους, μπροστά στὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ λησμονήσῃ πὼς ὁ στρατός µας πάντα πολε: μᾷ «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν Αγία, γιὰ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθεριά». Καὶ τώρα, ἂς μεταφερθοῦμε στὴν ἐποχὴ τοῦ Θείου Πάθους, στὰ μεγάλα χρόνια τῆς χριστιανικῆς κο- σµογονίας, στὴ Μεγάλη ἙἛ- ὀδομάδα... Μεγάλη Δευτέρα, πρώτη ἡ- µέρα τῆς Αγίας καὶ Μεγάλης ᾿Εθδομάδος τοῦ Θείου Δράμα- τος ποὺ τὰ κατανυκτικά του ἐπεισόδια, ἀρχίζοντας μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ Κυρίου στὰ Ἱερο- σόλυµα, τὴν πόλη τῶν προφη: τῶν ξετυλίγονται µέσα σὲ μιὰν ἀτμόσφαιρα θρησκευτι- κοῦ δέους καὶ κοσμογονικου μυστηρίου πρὸς τὴ θαυματουρ- γἡ κάθαρση τῆς ᾿Αναστάσεως. Οἱ ψυχές µας γυρισµένες ἐκ: στατικἁ πρὸς τοὺς θείους ἐκεί- νους καιρούς ποὺ τοὺς σφρά- γισε ἀνεξάλειπτα ἡ φωτεινῆ παρουσία τοῦ Θεανθρώπου ἆλ- λάζοντας ἀπὸ τότε τὴ μοῖρα τοῦ Κόσμου, ἀναπλάθουν εὖ- λαθικά, µία πρὸς µία τὶς ὢ- ρες καὶ τὶς ἡμέρες τῆς Μεγά: λης 'Εθδομάδος. Μέσα σὲ μιὰ ἑδδομάδα, εἶχε ἀποκορυφωθεῖ καὶ συντελεσθεῖ τὸ θαῦμα τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως παλαιότερα, στοὺς θιθλικοὺς καιρούς, µέσα σὲ μιὰ ἑόδομά- δα εἶχε κυλήσει ἀπὸ τ’ ἄχραν- τα χέρια τοῦ Ὑψίστου, δηµι- ουργηµένο πλέον τὸ Σύμπαν. Μὲ θρίαµόο ἀρχίζει καὶ μὲ θρίαµθο τελειώνει ἡ 'Εθδομάς τῶν Παθῶν. 'Ο πρῶτος θρίαµ- θος, προμηνυτικὸς τοῦ δευ- τέρου, εἶναι ἡ θασιλικὴ εἴσο- δος τοῦ Θεανθρώπου στὰ '[ε- Ρροσόλυμα. 'Ὁ Κύριος, ὑπακού- φωτεινῆς καὶ σχεδὸν ἀἄθλης (φυσιογνωμίας του, τὸ ἀνέσπε- ρο φῶς τῶν πράων ματιῶν του ᾿ὁ Ὑλυκύτατος λόγος του καὶ τ’᾽ ἀμέτρητα θαύματά του, ᾱ- Γκατάπαυστα πληθαίνουν τὴ ᾿στρατιὰ ὅλων ἐκείνων ποὺ δι- ψοῦσαν γιὰ δικαιοσύνη κι ᾱ- ἱγάπη. ᾿Απ᾿ ὅπου κι’ ἂν περνά- Γει, ὅπου κι’ ἂν πηγαίνει ἡ πα- ερουσία του Ὑλυκαίνι τὰ πάντα, γαληνεύει τὶς τρικυµί- |ες τῶν ψυχῶν, δαµάζει τὴ φύ- ἴση, ξυπνάει παντοῦ τὸ πνεῦμα [καὶ τὴ ζεστασιὰ τῆς καλωσύ- ἵνης. Περνάει ὁ Θεάνθρωπος, ἵκι ὅλα γύρω του, ἀκόμα καὶ τ’ ἄψυχα, ἀποκτοῦν µίληµα ἵκι ἀνταποκρίνουνται εὐδαιμο- νικὰ στὸ μυωστικὸ κάλεσμά του. Τὸ ὄρος τῶν ᾿Ελαιῶν ποὺ συνηθίζει νὰ καταφεύγει σ᾿ [αὐτὸ ὁ Κύριος μὲ τοὺς µαθη- τάς του, εἶναι ἕνα κομμάτι πα- ἱραδεισιακῆς φύσεως, ποὺ ἐμ- ψυχώθηκε ὅλη ἀπὸ τὸ χριστια- ἱνικὸ πνεῦμα, κι ὅλοι, φυτά, πουλιά, δένδρα, γλυκοσαλεύ- ουν γύρω του καὶ τοῦ φιθυρί- ζουν μὲ τὴ μαγικὴ γλῶσσα τῆς φύσεως, λατρευτικοὺς ὅ- µνους εὐχαριστίας: Ξένε, ποιὸς εἶσαι, ποὺ χωρὶς κα- [μώµματα καὶ μάγια µαγεύεις Κοίτα! ὅπου πατᾶς, [ἄχραντα θγαίνουν άγια: δὲ θλέπει, καὶ τὴ δόξα σου, Μεσ- ἰσία, ποιὸς δὲν κηρύττει Γιατὶ σκορπᾶς τὴν μυστικὴν αὐγὴ ιτοῦ ἀποσπερίτη Γιατὶ καθεὶς ποὺ σ᾿ ἀπαντάει, ξε- [χνάει τὴ Γῆ, καὶ θέλει νὰ σέρνεται ἀπ᾿ τὰ χείλη σου ποὺ [στάζουν θεῖο μέλι Δὲ φοθερίζει ὁ Λόγος σου, µήτε [ἡ µατιά σου καίει΄ πῶς τρέµουν ἔτσι ἁγνάντια σου κι᾿ [οἱ ἄγριοι Σαδουκαῖοι ᾽Αλήθεια, μ᾿ ἕνα λόγο σου πῶς τὸ {[κακὸ γιατρεύεις ἀκόμα κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πᾶς νεκρούς Ὑγυωρεύεις κι᾽ [καὶ (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) Ιμεγαλυτέρων τες αὐτό, ἡ ἀνάτασις τοῦ νοῦ ον κ ων να ὦν αλ, -ᾱ Φ. Κόντογλου: “Η ᾿Ανάστασις ΤΗΝ Τῆ ΜΗ) Εὶ Πὴ ΜΗ ή Τὴν ἑπομένην ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρ- | Μετὰ θρησκευτικῆς κατανύ- ἔεως καὶ σεµνοπρεπείας ἕωρ- τάσθη καθ ἅπασαν τὴν Ιύ- προν ἡ ζωηφόρος ᾿Ανάστασις τοῦ Κυρίου. 'Ἡ προσέλευσις τοῦ λαοῦ ὑπῆρξε πυκνὴ εἰς πάντας τοὺς ἱεροὺς ναούς. ᾿Ιδιαιτέραν λαμπρότητα προσέλαθον οἱ ἑορτασμοὶ εἰς τὰς πόλεις, ὅπου ἐτελέσθησαν ᾿Αρχιερατικαὶ λειτουργίαι καὶ δὴ εἰς τὸν καθεδρικὸν ναόὀν, ἔνθα τὸ μεσονύκτιον τοῦ Σαθ- θάτου ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκο- πος περιστοιχιζόµενος ὑπὸ τῶν ὀφφικιάλών τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς καὶ τῶν κληρικῶν τοῦ να- οῦ ἐτέλεσε τὴν λειτουργίαν τῆς ᾿Αναστάσεως. Ταύτην παρηκολούθησεν ὁ ἐκλαμπρότατος Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος μετὰ τῆς κ. Παππᾶ καὶ πλήθη κόσμου. χιεπίσκοπος ἐτέλεσε τὸν - σπερινὸν τῆς ᾽Αγάπης εἰς τὸν καθεδρικὸν ναόν, συµπαραστα- τούµενος ὑπὸ τοῦ Θ. Χωρεπι- σκόπου Σαλαμῖνος κ. Γεννα- δίου καὶ ὁλοκλήρου τοῦ κλή- ρου τῆς πρωτευούσης. Μετὰ τὸ πέρας τῆς ἁκολου- θίας τῆς ᾽Αγάπης ὁ Μακαριώ- τατος συνοδευόµενος ὑφ᾽ ὅλο- κλήρου τοῦ ἐκκλησιάσματος ἀνῆλθεν εἰς τὸ Μεγάλο Συνο- δικόν, ὅπου ἐδέχθη τὰ σεθά- σµατα τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λα- οῦ. Τὴν Δευτέραν ἐτέλεσε τὴν Ξθείαν λειτουργίαν εἰς τὸν παν- :ηγυρίζοντα ναὸν τοῦ ΑΥ. Γε- Γώργίου, ἐν 'Αγίῳ Δομετίῳ.͵ Γ. Τὴν µεσημόρίαν τῆς αὐτῆς ἡμέρας προέστη τοῦ ἑσπερινοῦ ἐν τῷ ἱ. ναῷ Φανερωμένης. ο ΣΧΛΕΙ [ΛΙ ΒΡΗΣΗΕΥΙΝΙ βΙΠΠ Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. Εἰς προηγούµενον ἄρθρον µας ἐγράψαμεν ὅτι ἡ ἀγωγῆ καὶ ἡ ἀνατροφὴ τῶν παίδων εἶναι κυρίως ἔργον τῶν Υο- νέων καὶ ὅτι ἡ οἰκογένεια εἴ- ναι τὸ ἐργαστήριον, εἰς τὸ ὁ- ποῖον σμµιλεύεται καὶ σφυρήη- λατοῦνται αἱ ἀγναὶ ψυχαί. 'Π εὐτυχία ἢ δυστυχία ἑπομένως τῶν παίδων καὶ ἡ προαγωγἠ ἢ ἡ ἀποσύνθεσις τῆς κοινωνίας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἐκπλήρω- σιν ἢ μὴ τοῦ μεγάλου, τοῦ πρωτίστου τούτου καθήκοντος τῆς ἀγωγῆς τῶν τέκνων ἔκ µέρους τῶν γονέων καὶ τῆς οἰκογενείας ἐν γένει.. Τὸ δύ- σκολον τοῦτο ἔργον, οἱ Υγονεις κατ ἀρχήν, εἶναι ὑποχρεωμε- νοι νὰ ἐπιτελοῦν μόνοι μέχρις ὅτου στείλουν τὸ παιδί τών εἰς τὸ Σχολεῖον, ὅτε πλέον εὑρί- σκουν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ δι- δασκάλου τὸν καλλίτερον συν- εργάτην καὶ συνεχιστὴν τοῦ ἔργου των. Τὸ σχολεῖον εἶναι τὸ νέον διδακτήριον εἰς τὸ ὁποῖον τά παιδιὰ θὰ λάδουν τα νεα εφό- δια τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὴν διαπαιδαγώγησιν καὶ τὸν θρη- σκευτικοκοινωνικὸὀν καταρτι- σµόν. ᾿Ἐκεῖ θὰ λάθουν τὰ κα- ταλληλότερα ἐφόδια διὰ τὴν πνευματικὴν ἐξέλιξιν καὶ τὴν χριστιανικὴν ἐν γένει καλλι- έργειαν. ᾿Εκεῖ θὰ δηµιουργη: θοῦν οἱ χρηστοὶ καὶ ἀδαμάντι- νοι χαρακτῆρες, τῶν ὁποίων ἔχει ἀνάγκην ἡ ἰδεώδης, ἡ χριστιανικἡ κοϊνωνία, ἐκείνη τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νά δη- µιουργήσωμµεν. Τὸ σχολεῖον, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει ἐπίγνω: σιν τῆς ἀποστολῆς του, τοῦ πραγατικοῦ σκοποῦ µόνον συµθάλλει εἰς τὴν προαγωγήν, τὴν ἐξυγίανσιν τῆς κοινωνίας καὶ τὴν δημιουργίαν ἀληθινοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ ὁποίου διακρι- τικὸν γνώρισμα εἶναι ἡ δικαιο- σύνη καὶ ἡ ἀγάπη. Μόνον τὸ σχολεῖον, τὸ ὁποῖον εὑρίσκε- ται εἰς τὸ ἠθικὸν ὄψος τῆς ἵ- ερᾶς ἀποστολῆς του καὶ ἐφαρ- µόζει τὰς καταλλήλους µεθό- δους, τὰς ὁποίας τοῦ ἐμπνέει ἡ ἀγάπη καὶ ὁ ζῆλος πρὸς τὸ θεάρεστον ἔργον τὸ ὁποῖον ἔ- χει ἐπωμισθεῖ δύναται νὰ ἐμ- φυτεύσῃ τὰ αἰώνια χριστιανι- κἁ ἰδανικά, νὰ µορφώσῃ ἠθι- κἁς προσωπικότητας, Τὸ σχο- λεῖον εἶναι τόπος ἅγιος, ἐφ᾽ ὅσον τελεσιουργεῖται µία τῶν μυσταγωγιῶν καὶ τῆς καρδίας τοῦ παιδιοῦ διὰ τῶν γνώσεων τὰς ὁποίας τοῦ δίδουν οἱ διδάσκαλοι, οἱ πνευματικοὶ ποδηγέται. Τὸ ἔργον τοῦ 3χολείου εἷ- ναι δύσκολον καὶ πολυσχεδές, ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι µέγα καὶ ἅγιον. Αὐτὸ θὰ µεταφέρῃ τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸν κόσμον τῆς φαντασίας εἰς τὸν κόσμον τῆς πραγµατικότητος. Θά τοῦ γνωρίσῃ τὴν ἀλήθειαν, τὴν ἆᾱ- λήθειαν ἡ ὁποία κατέθη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν καὶ ἐφανερώθη εἰς τοὺς ἀνθρώ- πους, δηλαδἡ τὸν Χριστόν, τὸν λόγον Του, τὸ εὐαγγέλιόν του, διότι ὁ ᾿Ιησοῦς εἶναι ἡ ἐνσάρ- κωσις καὶ ἡ πραγµατοποίησις τῆς ἀληθείας εἰς τὸν κόσμον. Τὸ σχολεῖον θά γνωρίσῃ εἰς τὸ παιδὶ τὰ θαθύτερα αἴτια τῶν γεγονότων καὶ φαινομένων, θἀ τοῦ διασκεδάσῃ καὶ λύσῃ κάθε ἀπορίαν ἐπὶ τῶν μεγάλων προ- θλημάτων καὶ δὲν θὰ ἀφήσῃ εἰς τὴν ψυχήν του καμµίαν ἆμ- φιθολίαν εἰς τὰ ὅσα πιστεύει. Τὸ σχολεῖον θά φωώτίσῃ τὸν πνευματικὸν ὁρίζοντα τοῦ παι- διοῦ καὶ θὰ οὐσιαστικοποιήσῃ τὰς ἀφῃρημένας ἑννοίας περὶ ἀγαθοῦ, κακοῦ, ἀρετῆς, ὡραί- ου, τελείου, κ. ἄ. Θὰ ἀφυπνή- σῃ τὴν συνείδησίν του, θὰ τὸ κάµῃ νὰ αἰσθανθῇ ἐντός του τὸν θεόν͵ ὥστε νὰ πράττῃ καὶ νὰ ζῇ συμφώνως πρὸς τὰς ἡ- θικὰς ἀρχὰς «σοφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεθῶς». Ὁ διδάσκαλος δὲν εἶναι µό- νον ὁ μεταλαμπαδευτὴς ξηρῶν γνώσεων πρὸς πλουτισμὸν τοῦ νοῦ, ἀλλὰ εἶναι ὁ ποδηγέτης ὁ πνευματικὸς Χχειραγωγὸς ποὺ θὰ ὁδηγήσῃ τὸ παιδὶ εἲς τὴν ἀληθῆ ὁδὸν εἰς τὸν ΧἎρι- στόν. 'ΗἩ ἕδρα εἶναι ἡ ἁγία τράπεζα ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν θὰ μετουσιώσῃ ὁ διδάσκαλος τὴν ψυχἠν τοῦ παιδιοῦ καὶ θά τὸν µεταθάλῃ εἰς ἨΝαὸν τοῦ Θεοῦ, εἰς θρόνον τοῦ Μεγάλου Βασιλέως. Εἰς τὴν ἐπίπονον, ἀλλὰ καὶ εὐχάριστον συνανα- στροφὴν τοῦ Σχολείου, τῆς τάξεως, ὁ διδάσκαλος ποὺ εἷ- ναι γεμᾶτος ἀπὸ ἠθικὴν πνο- ἣν καὶ θρησκευτικὸν ζῆλον εὖ- ρίσκει εὐκαιρίας πάντοτε νὰ ἐμφυσήσῃ εἰς τὰς ψυχὰς τῶν μαθητῶν του τὴν ἀγάπην, τὴν πίστιν καὶ τὴν ἐλπίδα πρὸς τὸν Χριστόν, καὶ τὰς ἀνωτέρας ἀξίας καὶ ἰδανικὰ τῆς ζωῆς. Εἰς τὸ σχολεῖον θεθαίως ὁ (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα). ΙΝΜΙΦΗΗ Ι Μ «ῇ) Μῆ ΚΝΝΠΙΠΝ ΚΟ Ἠΐς Λειψίαν τῆς ᾽Ανατολικῆς Γερμανίας ἐξεδόθη ἐγκυκλοπαιδι- κὺν λεξικὀὸν ὑπὸ τοῦ. βιθλιογραφι- κοῦ ᾿Ἱνστιτούτου τῆς πύλεως ἓν τῇ ὁποίᾳ δὲν ἀναφέρετα ἡ λέξις κθεός». Ἐν τῇ πθοεισαγωγῇ ἀναφέρε- ται ὅτι, τὸ λεξικὸν θασίζεται καθ) ὁλοκληοσίαν ἐπὶ τῶν κοινωνικῶν καὶ πολιτικῶν ἰδεῶν αἱ ὁποῖω ἐ- πικρατοῦν εἰς τὸ καθεστὼς τῆς ᾿Ανατολικῆς Γερμανίας. Ἑὸ Λεξικὸν δὲν διαλαμθάνει ἐ- πίσης τὸν ῥὁρισμὸν τῆς λέξεως «ἐλευθερία». ἡ ΝΙΣΛΙ ΜΕΝΕΙ ΤΗ ΜΠΙΠΧΙΝ ΤΗ ΙΗΒΗΚΗΤΙΟΗ ΤΙΣ ΜΙΑ Ὁ. γραμματεὺς τῆς Ἠνώσεως ἀθέων τῆς Ῥωσίας Α. Ν. Σελε- πίν, εἲς ἐθνικὸν συνέδριον τῶν σοθιετικῶν ὑπαλλήλων, τὺ ὑποῖον συνῆλθεν εἷς Ἐφρεμλῖνον, ἠναγκά- σθη νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι, ἠτόνισε σοθαρῶς ἡ ἀντιθρησκευτικῆ προ- παγάνδα εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἑ- νώσεως τῆς κομμουνιστικῆς νεο- λαίας καὶ ὅτι μάλιστα εἰς π]λεῖστα µέρη ἔπαυσε νὰ ὑφίσταται πλέον. Οὗτος παφρεπογέθη ἐν συνεχείᾳ ὅτι, ὡρισμένοι ὑπεύθυνοι ἀρχηγοὶ ὑποτιμοῦν τὴν κπροσθλητικἡν» ἐ- πιρροην τῆς θρησκείας ἐπὶ τῆς γεολαίας, ἧς πλεῖστα µέλη ἔπεσαν θύματα τῆς θρησχευτικῆς ἴδεο- λογίας. «“Ἡ ἀντιθρησχευτικὴ προπαγάν- δᾳ, προσέθεσεν οὗτος, δὲν εἶναι ἀχριθῶς ἐλευθερία, ἀλλὰ καθῆκον διὰ τά 18 ἑκατομμύρια τῶν μελῶν τῆς Ἑνώσεως». κ ΙΠΗΙ [ΗΠΝΙ ΠΡΙ ΤΙ [δι ΠΠ ΒΝΦΙΙΙΙ σπα Ἰπὶ τῇ δωδεκάτῃη ἑκάτονταετη- οἱδι ἀπὸ τοῦ θανάτου τοῦ Απο στόλου τῆς Γερμανίας ἁγίου Ῥο- γιφατίοι, θά διεξαχθοῦν εἰς Φούλ- δαν τῆς Γερμανίας µεγάλαι θρη- σχκευτικαὶ ἑορταί, αἵτινες ϐθ’ ἀρχί- σουν τὴν ὅ9ην λίαΐου καὶ θά λή- Ἔουν τὴν 18δην Ιουνίου ἐ. ἕ. Ὡς γνωστόν, τμῆμα τῆς ἐπαρ- χίας τῆς Φούλδας εὑρίσκεται τώ- ρα ἐντὸς τοῦ σιδηροοῦ παραπετά- σµατος. Εἶναι ἄγνωστον, ἐὰν αἳ κομμουνιστικαὶ ᾿Αρχαὶ θὰ ἐπιτρέ- ψουν εἰς τοὺς προσκυνητὰς νὰ τα- Ἐιδεύσουν ἐλευθέρως. Ὑπολογί- ζεται ὅτι ἄνω τῶν 60.000 ἀτύμων ἐκ τῶν δυτικῶν εὐρωπαϊκῶν χω- ρῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ 100 Ἐπίσκοποι θὰ συμμετάσχουν εἰς τὰς τελετάς. : Τὴν τελευταίαν ἡμέραν τῶν ἕ- ορτῶν θά τελεσθῇ ᾿Αρχιερατικὴ Λειτουοσγία ἐν τῇ πλατείᾳ τοῦ κα- θεδφρικοῦ ναοῦ Φούλδας, ἔνθα κεῖ- ται τὸ λείφανον τοῦ Αγίου Ἠογι- «ατίου. Κατὰ τὴν λῆξιν τῶν τε- λετῶν ποόχειτα νὰ παραστῇῃ καὶ ὁ Καγκελλάοιος Δο ᾿Αντενάουες, ΠΠ ἵη ΠΗΡΙΡΙΗΗΙ, ΜΕΛΗ ᾿Αρχιγοαμματεὶς τοῦ Η}χεί- οὐ. Αλεξανδρείας διωρίσθη ὁ ᾿Αοχιμ. κ. Μεθύδιος Φούγιας τέως Γερ. Εωοϊστάμενος ἐν Μονάχῳ καὶ Π)χικὺς δὲ ᾿Επίτροπος ἐν ἸΑλε- Ἑανδρείᾳ ὁ ᾽᾿Αορχιμ. χ. Παρθένιος Κοϊνίδης. ΠρΧΗΡΙΣΝ ΕΙΣ ΕΙΚΟΝΟΜΙΝ 'Ὑπὺ τῆς Α. Πανιερότητος τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου κα. ᾿Ανθίμονι η π 4 . . ᾽ 4 προεχειοίσθη εἰς Οἰνονόμον κατὰ : , ν ὴ τὴν θείαν λειτουογίαν τῆς ΑΙ. Τ[έμ- πτης ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγ. Νάπας Λεμεσοῦ ὁ ἐφημέριος τοῦ ὡς ᾱ- ] - ας 4 [νω γαοῦ αἰδεσιμ. Γαπὰ Τεώογιος []ωάννοι, - ΣΗΠΜΕΙΩΜΑ 3 κ ν - ν μοι Στα α αν ὑπὶ τοῦ Ἀχίσματος τῶν Ελ κλησιῶν. Η 0444 γράφονται καὶ λέγονται ἐπὶ τῇ συμπληρώσει ἓν- Ρέα αἰώνων ἀπιὸ τοῦ θλιθεροῦ Σχίσματος τῶν ᾿Εκκλησιῶ», ᾿Ορ: Φοδόξου καὶ Δυτικῆς. Εΐναι ἐπίκαιρον νὰ σηµειωθῇ σχετικῶς, ὅτι τὸ 19054 ὁ τότε Οἰπκουμενικὸς Πατριάρχης ᾽Ιωακεὶμ ὁ Π᾽ δι ἐγκυκλίου αὖ- τοῦ προὔδαλεν εἰς µελέτην τῶν κατὰ τόπους ἁγίων ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν ζητήματά τινα σπουδαιότατα καὶ γενικοῦ ἐκκλήσι- αστικοῦ ἐνδιαφέροντος. ἸἨεταξὺ τούτων ᾖτο καὶ τὸ ζήτημα τῆς προσεγγίσεως καὶ ἀπολούθως ἑνώσεως τῶν ᾿Εκκλησιῶν ᾿Ορθο- δόξου, Δυτικῆς καὶ Διαμαρτυρομένων.: Εἴναι ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρουσα ἡ περὶ τοῦ ζητήματος τού- του παρὰ τῆς ᾿Εκκλήησίας 'Ἱεροσολύμων δοθεῖσα ἀπάντησις ἕ- χουσα οὕτω: στ | . ο. «.ι1οῦ λόγου δὲ προκειµένου περὶ τῆς Δυτικῆς καὶ τῆς Διαμαρτυρομένων Ἐκκλησίας, ἅς ἡ “Ὑμετέα }Γερασμία Παναγιότης προσφνῶς ὣς «δύο µεγάλας τοῦ Χριστιανισμοῦ ἆνα- δενδράδας» ἐχαρακτήρισε, καὶ δὴ περὶ τοῦ εἴγε ἐπίκαιρος τανῦν πρίνεται προδιάσκεψίς τις κοινὴ τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν τὴν σιαρασκευὴν πεδίου ὁμαλοῦ φιλικῆς μετ αὐτῶν ἁμοιξαίας προσπελάσεως καὶ τὸν καθορισμὸν τῶν βάσεων, τῶν µέτρων καὶ τῶν µέσων σκοποῦσα, ἡμεῖς τε καὶ ἡ περὶ ἡμᾶς ᾽Αγία Σύνοδος διακαῶς μὲν τὴν τῶν πάντων ποθοῦμεν ἕνωσιν καὶ μετὰ θέρ- µης τὴν ὑπὲρ αὐτῆς ἀναφέρομεν δέῆσιν καὶ θεοφιλὲς καὶ εὖαγ: γελικὸν ἡγούμεθα τὸ διηνεκῶς τοὺς τῆς ᾿Εκκλησίας ποιμένας μεριμνᾶν ὑπὲρ τῆς ἐπιτεύξεως τοῦ μεγάλου τούτου καὶ ἁγίου σκοποῦ τὸ μέντοι εἰδωιῶς ἓν τῷ παρόντι ἐπὶ τοῦ ἄντικειμένου εούτου κοινῇ συσκέψασθαι τῶν οὐκ ἀναγκαίων εἶναι νοµίξοµεν, μηδέν τι θετικὸν ἀποτέλεσμα ἐκ τῆς τοιαύτης προδιασκέψεως προσδοκῆσαι δυνάµενοι- ᾿Αναντίρρητον γὰρ τυγχάνει, ὅτι ἕκάτε- θα τῶν περὶ ὧν ἡμῖν ὃ λόγος ᾿Εκκλησιῶν συστηματικῶς συγκρο- τηθεῖσα καὶ διὰ τῶν αἰώνων, τοῦ διηνεκοῦς ἕνεκεν καὶ χαλεποῦ ἁμοιξαίου πολέμου, συμπαγεῖσα, οὕτω στερρῶς τῶν ἰδίων ἀρ- χῶν καὶ δογμάτων ἀντέχεται καὶ οὕτω φιλοτίμως ἓν αὐτοῖς ἐπ- αναπαύεται, ὥστε θεοσεθὴς καὶ πολυμαθὴς θεολόγος τῆς ἕτέρας τῶν ᾿Εκκλησιῶν τούτων, εἴπερ τις καὶ ἄλλος τὴν ἕνωσιν ἔπωτο- θήσας καὶ πολλὰ περὶ αὐτῆς γράψας καὶ µοχθήσας καὶ ἐν τῷ ὀνείρῳ αὐτῆς κοιµηθείς, οὐκ ὤὥπνησέ ποτε εἰπεῖν, ὅτι πρὸς ἐπι- τυχίαν ταύτης ἀνάγκη πάντας τοὺς Χριστιανοὺς θερμῶς καθ) ἑκάστην παρακαλεῖν τὸν Κύριον νέαν ἔκχυσιν τοῦ Παναγίου . . α ος αν Πνεύματος γενέσθαι ἐν τῇ Ἐωιλησίᾳ τὸ δυσχερὲς δήπου τῆς ἐνώσεως παραστῆσαι βουλόμενος...... », Τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Ο ΦΟΒΟΣ τρίτου παγκοσμίου πολέμου κατέχει πάντας καὶ ἀπασχολεῖ σοξαρῶς καὶ πολιτικοὺς καὶ φιλοσόφους καὶ ἵστορι- κούς. Προθλέπεται, ὅτι συνέπεια αὐτοῦ θὰ εἶναι ἡ καταστροφὴ τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Ο.Η.Ε: κ. Χάμμερσκελὸδ ἐ- δήλωσε πρό τινος, ὅτι ὃ δυτικὸς κόσμος καὶ ὁ κομμουνιστικὸς κόσμος πρέπει νὰ εὕρουν τρόπον συμµθιώσεως, διότι ἡ µόνη ἄλ- Λη λύσις, τρίτος δηλαδὴ παγκόσμιος πόλεμος θὰ ἐσήμαινεν αἲ- τοκτονίαν τοῦ πολιτισμοῦ. 'Όμοίως καὶ ὃὅὃ φιλόσοφος ” Αϊνστάϊν λαμβάνων πρὸ ὀφθαλμῶν τὰ σημερινὰ καταστρεπτικώτατα ὅπλα πολέμου, τὴν ἀτομικὴν βόμδθαν, τὴν βόμθαν ὑδρογόνου, τὴν βόμ- θαν κοθαλτίου, τὴν βόμθαν κονιορτοῦ, προθλέπει, ὅτι ὃ πόλεμος διεξαγόµενος μὲ τοιαῦτα µέσα, θὰ σηµάνῃ τὴν καταστροφὴν ὅ- λου τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος. ᾿Εξ ἄλλου ὃ ᾽Α- μερικανὸς ἱστορικὸς Τζαίημς ᾿4δαμ ἐδήλωσε: «ἘἜάν ἤ ἱστορία μᾶς διδάσκῃ τι, τοῦτο εἶναι ὅτι μᾶς δεικνύει πόσην ἀντοχὴν ἕ- χει ὁ ἄνθρωσος. Τὰ ἄτομα καὶ οἳ πολιτισμοὶ γεννῶνται, ἀναπτύσ- σονται καὶ ἀποθνήσκουν. ᾿ Αλλὰ ὃ ἄνθρωπος καὶ ὃ πολιτισμὸς συν- εχίξονται- Τοὺς κινδύνους τῆς σημερινῆς καταστάσεως δὲν τοὺς ὑποτιμῶ. Ἰὁὸ μέλλον εἶναι ζοφερὸν καὶ θὰ εἶναι πιθανώτατα καὶ διὰ τὸ ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς τῆς γενεᾶς µου καὶ τῆς ἑπομένης. Θὰ γίνουν µεγάλαι μετατοπίσεις καὶ µεταξολαί, θὰ γίνουν χαλε- παὶ προσαρμογαὶ διὰ τὰ ἄτομα καὶ δι ὁλοκλήρους τάξεις. Τοῦτο ὅμως δὲν σηµαίνει, ὅτι ὃὁ πολιτισμὸς θὰ καταστραφῇ. Θὰ µετα- θληθῇ οἱοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι νικητής. Πιθανὸν νὰ ἴδωμεν µίαν ὀποσθοδρόμησιν διαρκείας μερικῶν γενεῶν, ἀλλ’ ὁτιδήποτε καὶ ἂν συµέῇ, δὲν ἔχω τὴν γνώµην, ὅτι θὰ εἰσέλθωμεν εἰς µακροχρόνιον περίοδον σκότους». ᾿Αναμφιέόλως θὰ εἶναι μεγίστη συμφορὰ διὰ τὴν ἀνθρωσιό- τήτα τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. ΠἩαρακολουθοῦσα μὲ ἀγωνίαν τὰς πολιτικὰς ἐξελίξεις ἡ ἀνθρωπότης, ἐξ ὅλης ψυχῆς εὔχεται ὅ- σως ἐπικρατήσουν φιλειρηνικαὶ διαθέσεις καὶ ἀποτραπῇ ἡ σύγρου- σις. Θὰ καταστρέψῃ αὕτη, διεξαγοµένη μὲ τόσον ἐξοντωτικὰ µέσα, ὅτ ι πολυµόχθως ἐπὶ μακροὺς αἰῶνας ἐδημιούργησεν ὁ ἄν- θρωπος: 0) πινηματογράφος ὥς μέσον Όρήσκευ- τικῆς ἐππαιδεύσεως. Ε5 Ο/ΛΩΝ τῶν ἐφευρέσεων τοῦ αἰῶνος µας ὃ κινήματογρά- Φος εἶναι ὁ πλέον ἀγαπητὸς εἰς τὸ παιδὶ καὶ εἰς τὸν νέον καὶ ᾱ- σκεῖ ἐπ᾽ αὐτῶν τὴν μµεγαλυτέραν ἐπίδρασιν. (αμθάνον ἐκ τούτου τὸ ἐνδόσιμον ξένον ἔγκριτον θρήσκευτικὸὀν φύλλον ἔκαμε τὴν εἶσ- ἠγησιν, ὅπως χρησιμοποιηθῆ ὁ κινηματογράφος διὰ τὴν ὅδιδα- σκαλίαν τῶν ἀρχῶν τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Ἑὶς τὴν πα- ϱοῦσαν Ἀρίσιμον θρησκευτικὴν καὶ ἠθικὴν κατάστασιν τοῦ κόσμου, τονίδει τὸ ἐν λόγῳ φύλλον, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ καλλιεργηθῇ καὶ ἐμπεδωθῇ τὸ θρησκευτικὸν αἴσθημα. ᾿Επὶ τῆς ψυχῆς τοῦ παι- τῶν κόνες καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα. διοῦ καὶ τοῦ νέου ἐπιδροῦν περισσότερον ἀπὸ τοὺς λόγους αἳ εἰ- «Οὔτε Ὁ Χριστὸς ἦτο ἄσχημος Τὴν ἐρώτῆσιν αὐτὴν θέτοµεν ἐνώπιον τοῦ ἀναγνω- στικοῦ Βήματος», ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς θρησκευτικῆς συωζη- τήσεως, ἡ ὁποίδβ παρετηρή- πον τοῦ Κυρίου. ᾽Απὸ µίαν δηµοσιογραφικἠν εἴδησιν τοῦ τελευταίου ἡμερησίου τύπου πληροφορούμεθα ὅτι εἰς τὰ ἀρχικὰ σκίτσα διὰ τὰς τοιχο- γραφίας μιᾶς ἐνοριακῆς ἐκ- κλησίας τοῦ Σάσεξ ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰκονίζεται «ὡς τρα- χεῖα, σχεδὸν θηριώδης Φυσιο- γνωμία», κατὰ τὴν γνώμην ἕἑ- ἱνὸς Συνοδικοῦ Δικαστηρίου. [Πρόκειται περὶ τῶν ἔργων τοῦ ὡραῖος ἢ΄ Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Τοῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολόγου. Κάλλος, οὐ δόξαν σώματος Χριστοῦ ἐφικτὸν διανοίᾳ ἀνθρώπου ἐξειτεῖν». (Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ). Συνοδικοῦ Δικαστηρου κατε- Ὀικάσθησαν καὶ ἀπερρίφθησαν, ἰδιότι μεταξὺ τῶν ἄλλων πα- στικοῦ κοινοῦ τοῦ «Ἔκκλησια- ) προϊστορικὸν ρουσιάζουν τὸν ᾿Ιησοῦν «...ὼς πρόσωπον, μὲ τὴν µαύρην κόµην ἄνωθεν τοῦ ἱπροσώπου κρεµασμένην». θη τελευταίως διὰ τὸ πρόσω-: Βοµίζω ὅτι θὰ ἁἀνταποκρι- τθῶ πρὸς µίαν γενικἠν ἀπορί- αν τῶν Φφιλομούσων ἀναγνω- ᾿στῶν µου καὶ ὅλων τῶν εὖσε- θῶν χριστιανῶν, ἂν προσπαθή- σω διά τοῦ παρόντος ἄρθρου νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν προκει- µένην ἐρώτησιν': Ὁ Χριστὸς (το ὤμορφος ἢ ἄσχημος, ῆτο :Χάνσ Φήϊμπους, γνωστοτάτου, Ιδιακοσμιτοῦ ναῶν, τὰ ὁποῖα 'ἐνῷ ἀρχικῶς ὑπὸ τοῦ Συµόθου- Γλίου τῶν Καλῶν Τεχνῶν ἐθε- Ἰωρήθησαν ὡς προξενοῦντα ἆᾱ- Γρίστην ἐντύπωσιν διὰ τὴν εἴ- (λικρίνειαν καὶ τὴν θρήσκευτι- :κἠν των πνοήν, μὲ πολὺν δὲ ἐνθουσιασμὸν εἶχον ἐγκριθῆ :καὶ ὑπὸ τῶν ἐπιτρόπων τοῦ ἱ- εροῦ ναοῦ, ἐν τούτοις ὑπὸ τοῦ πράγµατι «ὁ ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώ- πων» κατὰ τὴν ἐπικρατοῦσαν πίστιν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἢ «ἣν τὸ εἶδος αὐτοῦ ἅτιμον παρά πάντας ἀνθρώπους», κατὰ τὴν περίφηµον προφητείαν τοῦ 'Ἡ- σαϊΐου Αλλωστε εἶναι καὶ ἰε- ρὰ ὑποχρέωσις τῆς θρησκευ- τικῆς ᾿Εφημερίδος µας, ὅπως διαφωτίζει τοὺς πιστοὺς ὄχι µόνον ἐπὶ θρησκευτικῶν ἆλλ. καὶ πρακτικῶν θεμάτων, ἆνα- φερομένων εἰς τὴν Θεανδρικὴν (Συνέχεια εἰς τὴν 6΄ σελίδα) 2 ἄΡΙΣΙΛΝΙΝΙ Τὸ νόημα πού, ἀκολουθων- τας τὸν (ρου δεχτήκαµε ὅτι ἔχει ἡ ἔκφραση Χριστιανικὴ φιλοσοφία, ἀπορρέει ἀπὸ τὸ ριζικὰ νέο στοιχεῖο ποὺ εἰσά γεται ἀπὸ τὸ χριστιανικό στὸν πνευματικὸ κόσμο, ἐννοοῦιιέ τὴν. πίστη τὴν «ὑπὲρ λό: γον-. Καταλαθαίνουµε ἁμὲ- σως ἀπὸ ᾿δῶ γιατὶ οἱ Πατέ- ρες τῆς ᾿Εκκλησίας εἶδαν εὖ- θὺς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν Φιλοσο- φία σἀν θεραπαινίδα τῆς Θε- ολογίας.- Εἶναι ἡ ἄποψη που τόσο σκανδαλίζει τοὺς ὀρθολο-, γιστές, γιατὶ δὲν θέλουν νὰ δοῦν πόσο ἡ ἴδια ἡ πίστη εἶναι πιςῦμα. Καὶ ἀφοῦ ἡ πίστη εἰ | ναι. ὑπὲρ λόγον, ξεπερνᾶ δη | λαδὴ τὸν ἀνθρώπινο λόγο, | τοῦτος πρέπει νὰ εἶναι στὴν ὑπηρεσία της. Θὰ προσπαθήσωµε τώρα νά ὃ αγράψωμµε τὴ µεταφυσικὴ σκέψη ποὺ ἀφορμήθηκε ἀπὸ τὴν πίστη στὴν ἐξ ἀποκαλύ- Ψεως ἀλήθεια καὶ διαμορφώ- θηκε κατὰ τρόπο σύμφώνο μὲ τὸ περιεχόµενο αὐτῆς τῆς ἁλή- δαμμές της καὶ νὰ προχωρή- σωµε καὶ σὲ ἀνάλυσή της εἷ- ναι πολὺ µεγάλο καὶ δύσκολο ἔργο. Δὲν θὰ καταπιαστοῦψε μ' αὐτό. Θὰ ἀρκεσθοῦμε σὲ μερικὲς ἀπόψεις ποὺ θὰ συμµ- πληρώσουν ὅσα εἴπαμε γιὰ τὴ Χριστιανικὴ φιλοσοφία καὶ θὰ. δείξουν καθαρώτερα τὴν κατεύθυνση µόνο τῆς Χριστια- νικῆς μεταφυσικῆς. τὸ πνευµα- τικό της κλῖμα δηλαδή. Ὅ καλύτερος τρόπος γιὰ τὸ ἔρ- γο τοῦτο εἶναι νὰ ἀνατρέξω- µε πρῶτα σὲ μερικά χαρακτη- ριστικἀἁ κείµενα τῆς [καινῆς Διαθήκης: νἁ ἐρωτήσωμε ἕ- πειτα μερικούς, ὄχι ἀνθρώ- πους τοῦ λαοῦ τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων, ἀλλὰ φι- λοσόφους ὅπως ὁ ᾿Γουστῖνος καὶ ὁ Αὐγουστῖνος νά μᾶς ποῶν γιατὶ ἔγιναν χρ'ιστιανοἰ. Ἡ ἁπάντησή τους μᾶς εἶναι πολύτιμη, γιατὶ δείχνει σὲ ποιὰ ψυχική τους ἀνάγκη αἰ- | σθάνθηκαν οἱ φιλοσοφικἀά καλ- λιεργηµένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ὅτι ἀνταποκρίθηκεν ὁ Χριστι- ανισµός. Αν σκεφτοῦμε ὅτι τὸ φαινόμενο αὐτὸ δὲν ἔπαψε νὰ παρουσιάζεται καὶ στους νεώτερους ἈΧρόνους, Φιλόσο- φοι δηλαδὴ νὰ καταφύγουν στὸ Χριστιανισμὸ καὶ σ’ αὖ- τὸν νὰ θρίσκουν ἱκανοποιητι- κἡ ἀπάντηση γιὰ τὰ προθλή- µατα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦν,- τυπικὸ παράδειγµα ὁ Πασκάλ, --θὰ κατανοήσωµε θαθύτερα τὴ σημασία τοῦ γεγονότος. Πέρα ἀπὸ τὴν ἀτομικὴ περί- πτωση. θὰ δοῦμε στὴν ἀπάν- τηση ποὺ μᾶς δίνουν, τὴν οὐ- σία τῆς Χριστιανικῆς µεταφυ- σικῆς, τὸν κόσµο σκέψεων ποῦ ὀργανώνει. ᾿Αφοῦ ἐξετάσωμε τὰ δύο αὐτὰ σημεῖα θὰ προχῶ- ρήσωμε σὲ µερικές, τὶς χαρακτηριστικώτερες, γενικὲς γραμμὲς τῆς μεταφυσικῆς αὖ- τῆς. Αν σκαλία τοῦ τὴ διδα- ἐξετάσωμε τοῦ Σωκράτη, ὰ. Απὸ τὸ Βιέλίο τοῦ κ. Β. Ν. Τατάκη «Θέματα Χριστιανικῆς καὶ Βωζαντινῆς Φιλοσοφίας». ᾽γὴ τῆς ψυχῆς. ἢ τῆς ψυχῆς, οπώς καθένα ὑπηρετεῖ τὰ ἄλλα. ὅ- ἔνὰ παραιτη [ 'ας. Νὰ παρουσιάσωμε τὴ] έώη αὐτὴ σὲ ὅλες τὶς κύριες Ιτὴν ψυχή το Ἰοῦ κ. Ὁ. ΤΑΤΑΝΙΙ Πλάτωνος, τῶν Στωϊκῶν. Πλωτίνου, κάθε ἄξια γενικὰ τοῦ ὀνόματός της φιλοσοφικὴ | σύνθεση, θὰ δούµε ὅτι κάθε ͵ μιὰ ἀπ' αὐτὲς προσπαθεῖ νά, ἐπιτόχη μιά µεταθολἡ οτὴ σκέ-. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ Ὁ ᾽Αχιεπίσκοπος Κυπριανὸς ἵψη τέτοια ποὺ νὰ ἐπιφέρη ἄνα- ἐψεννήθη τῷ 1756 κατήγετο λογο φωτισμό καὶ στη δούλη: δὲ πρὸς πατρὸς μὲν ἐκ Στρο- ἴση. ᾿Απὸ τὴν ἄποψη τούτη κά: ὁόλου, προαστείου τῆς εικεν- θε φιλοσοφία εἶναι μιά ἀγῶ-,σίας, πρὸς μητρὸς δὲ ἐκ Καμ-᾿ εἶπεν ὁ Πλά- | των, Τὸ ἔργο της αὐτὸ ἧ Φιλο- σοφία προσπαθεῖ νὰ τὸ ἐπιτύ- | χη διὰ τοῦ λόγου». Ολόκλη-΄ ρο τὸ φιλοσοφικό του σύστη” μα, κάθε φιλόσοφος λέγει Ότι εἶναι, ἢ πιστεύει ὅτι εἶναι µια οἰκοδομὴ ἀπὸ ἐπιχειρήματο, λογικὰ αἴτιο λογημµένα. ποὺ τὸ πως γίνεται στά μαθηματικά. | 'Ὁ. χριστιανισμὸς ἔρχεται τῶ”] ρα καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὸν. Ελληνα θῇ ἀπὸ τὸν λόγον. ὅπως τὸν ἔόλεπε ὡς τότε, καὶ τὸ δεντῃ τὴν ἀλήθεια ἐξ ἀπο- τως, Ἡ. ὁποία ὑπερθαί θρώπινο λόγο. Αὐτὴ θεια θὰ ὀργώση τώρα υ καὶ θὰ ἐπιφέρη Γπὴ οιζικἡ µεταστροφὴ τῆς θού- λήσης μὲ τὴν πίστη. τὴν τε: ποια. θούληση ἔρχεται καὶ Γκαθαγιάζει καὶ ὁλοκληρώνει καὶ μετουσιώνει Ἡ χαρις τοῦ! Κυρίου, κάνοντάς την Ένα ΜΕ τὴ, δική του θἐληση. κ. πρα- ἱυματικὸς Χριστίανος ὑποτάζει τὴ θέλησή του στο θέλημα τοῦ. «Θεοῦ. Ἔτσι ὁ ἄνθρώπος ἀρῇ- ἵκε στὴν πίστη τὸ µέσο νά ἔε- ἱπεράση τὸν ἑαυτό του. Καὶ ἔτ] τσι εἶναι ποὺ τὸ εὐαγγέλιο, Ιπλαστουργεῖ τὸν υκαινὸν ἄν ἵθρωπον». Ὑψώνει τη θέληση | Γποῦ ἀνθρώπου ὥσπου να ταν [πισθῇ μὲ τὴ θέληση του Θεοῦ. :Μὲ τὸν ταυτισμὸ οὔὗτόὸ «νεουρ: :ψεῖται ἡ κτίσις' αὐτὸς περιε- ἔχει τὴ μοστικὴ οὐσία τοῦ Χρί- στ ανισμοῦ. ο , Γ Ας επιµείνωµε ἀκομη στην Γο.σιώδη αὐτΆ διαφορό ἀνάμε-ι σα στὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία! καὶ τὸ χριστιανισμό. Ἑτὴ ΘΕ:| ὠρητική του. διαδροµῆ προς τὰ ἄνω ὁ ἄνθρωπος κατα τον! ΓΠλωτῖνο φτάνει μόνο ὥς τὴ] δεύτερη ὑπόσταση, του νου.) .Γιατὶ ἡ διά καλι ως ἵνει τὸν ἂν ἡ ἁλή νοια μπορεῖ νὰ σολ», Γλάθη µόνο ὄντα, ποὺ τὰ περι Γορίζουν ὅρια καὶ ἔχουν µορ: Γφή. Πάνω ὅμως ἀπὸ τὸ νοῦ «θέτει ὁ Πλωτῖνος τὸ ἕἓν, το Γπρῶτον ἀγαθόν. τὴν πηγὴν, Γπῶν ὄντων. κι αὐτὸ τὸ ὀλέπει Γσὰν ἀπειρότητα καὶ ἀπροσδι- | Εἶναι τὸ ἕν ἡ ἀπόλυτη οριστία. ) Γἐλευθερία νὰ εἶναι ὅτι θέλει, Γχωρὶς νὰ δέχεται καμμία οὔ- [σία. Εϊναι δηλαδὴ καθαρὰ! Γὑπερούσιο καὶ ὑπερθατικὸ ὂν, Βλέπει, μὲ ἄλλα λόγια, ὁ | | Πλωτῖνος τὴν οὐσία τῶν ὄντων ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὶς μορφὲς μὲ τὶς ὁποῖες ὁ νοῦς τὰ ἄποκρυ- σταλλώνει. Ἡ σκέψη αὐτὴ θὰ ἀποτελέση κεντρική ἀρχὴ τῆς χριστιανικῆς μεταφυσικῆς στὴν προσπάθειά της νὰ κατανοή: ἴση κατηγορήµατα τῆς Θεϊκῆς :οὐσίας ὅπως ἡ ἀπειρότητα, ἡ παντοδυναµία. Όσο κι ἂν εἴ- ναι ὅμως ὑπερθατικὸ υκαὶ ὑπερούσιο τὸ πλωτινικὸ Εν, εἶναι πολὺ μακρυά ἀπὸ τὸ ὑπερθατικὸ πρόσωπο τοῦ Θε- οῦ τῶν Χριστιανῶν. (Συνεχίζεται) Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) Προσωπικότητα τοῦ Σωτῆρος. Αἱ προσωπογραφίαι καὶ Ἱ-, στορικαὶ εἰκόνες καὶ παραστά- σεις τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξεν ἀρχαιοτάτη συνήθεια αὐτῆς, ἄγνωστον ὅμως παραμένει εἰς ἡμᾶς ἀκόμη πότε ἀκριθῶς ἤρχισεν. ΙΚατὰ τὸν Δαμασκη- νὸν ἐξεδόθη διάταγμα « ἔνι- δρύσασθαι καὶ ἀναστηλοῦσθαι τὸν. σεθάσμµιον καὶ σεπτὸν χα- ρακτῆρα τῆς ἐνσάρκου πολι τείας τοῦ Χριστοῦ... καθ ὅ ὡράθη ἐπὶ γῆς τέλειος ἄνθρω: πος καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνα- νεστράφη, ἐκ τῆς ἁγίας, ἆᾱ- χράντου καὶ Θεοτόκου Μα- ρίας' ἐμφαίνοντος (τοῦ ἸΚων- σταντίνου) τὰ γνωρίσματα, καθὼς παρέδωκαν τῇ καθολι- κῇ ᾿Ἐκκλησίᾳ οἱ µακάριοι ἆ- πὀστολοι' κατακοσμοῦντος αὖ- τὴν ζωγραφικαῖς ἱστορίαις καὶ μουσουργικοῖς ψηφίσµασιν ἔκ τε τῆς τῶν θεοπαραδότων Εὐ- αγγελίων συγγραφῆς τὸν ϐ6ε- ανδρικὸν χαρακτῆρα τοῦ ᾿{η: σοῦ ἐγκαθιδρύοντος». Αἱ πρῶται Δεσποτικαὶ εἰκό- νες, σαν ὁλοτελῶς ἰδεώδεις καὶ δὲν ἔφεραν κανένα κοινὸν γνώρισμα πρὸς τὸν αὐθεντικὸν χαρακτῆρα τοῦ Κυρίου. Τόση δὲ ῆτο ἡ ἄγνοια τῶν πρώτων χριστιανῶν ἁγιογράφων περὶ τοῦ πραγματικοῦ χαρακτῆρος τοῦ Σωτῆρος, ὥστε νὰ διαφω- νοῦν καὶ αὐτοὶ οἱ μεγάλοι Πα- τέρες τῆς ᾿Εκκλησίας ἂν ἤτο ὡραῖος ἢἡ ἄσχημος. 'Ο ᾿Ιουστῖ- νος, φιλόσοφος καὶ µάρτυς, ἀπὸ πληροφορίας, τὰς ὁποίας λαμθάνει ἀπὸ ὅσους ἐγνώρι- σαν τὸν ᾿]ησοῦν, λέγει ὅτι «ἢ- το ἄμορφος καὶ ἄδοξος, δηλ. δὲν το ὤμορφος καὶ ἑλκυστι- κός. Ὁ Κέλσος, φΦφανατικὸς πολέμιος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς θρησκείας του, ἀναφέρει τὴν γνώµην ἄλλων, οἱ ὁποῖοι ἔλε- γαν ὅτι ὁ Χριστὸς «ᾖτο κοντός, ἄσχημος καὶ χωρὶς καμμµίαν χάριν.. Ὁ Εἰρηναῖος, ἐπίσκο- πος Λουγδούνου, τῆς σηµερι- νῆς Λυών τῆς Γαλλίας, ἀναφέ- ρει ὅτι «το χλωμὸς καὶ ἄδο- ξος.. Ασχημον θέλουν τὸν | - ησοῦν καὶ οἱ Κλήμης ᾿Αλεξαν- δρεύς, Τερτυλιανὸς, Κυπρια- γὸς καὶ ᾿Ιππόλυτος. 'Ο Κύριλ- λος ὁ ᾽Αλεξανδρείας μάλιστα λένει ὅτι ἦτο “ὁ ἀσχημότερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων... ᾽Αντιθέ. τως οἱ Γρηγόριος ὁ Βύσσης, {ωάννης ὁ Χρυσόστομος, ΑΗ- Ερόσιος, Αὐρουστῖνος καὶ .. ερώνυμος, ὁμιλοῦν διὰ τὴν σε- μνὴν. ὡραιότητα τοῦ Χριστοῦ. Συνεπείᾳ τῆς διπλῆς ταύτης (ἐκδοχῆς καὶ ἡ Χριστιανική, Τέχνη παρουσιάζει τὴν Μορ- φὴν τοῦ Χριστοῦ 201 φορὰς νεαράν, γλυκείαν καὶ ἴδεαλι- στικήν, ἄλλοτε δὲ ἀσκητικήν, «περιαγΩΦγἩ” υπιῶν Ταμασοῦ. Ἔκ νεαρᾶς ἡλικίας ποσελή- φθη ὡς δόκιµος εἰς τὴν Μονὴν Μαχαιρᾶ. Κατᾶ τὸ ἔτος 1783, Ὢν Διάκονος, ἀπεστάλη μετὰ τοῦ. Ἱερομονάχου Χαραλάμ- ππους εἰς Μολδοθλαχίαν πρὸς συλλογὴν ἐράνων ὑπὲρ τῆς πασχούσης Μονῆς παραμείνας ἐπὶ ἔτη ἐν ᾿[ασίῳ διήκουσε καὶ ἀνώτερα µαθήµατα εἰς τὴν ἐ- κεῖ ᾿Ελληνικὴν Σχολήν. Προ: “Ο ᾿Εθνομάρτως ᾿Αρχ αχθεὶς δὲ εἰς 'ἱερέα προσελή- φθη ὡς ἐφημέριος ἐν τῷ Ἡ- γεμονικῷ Ναῷ ὑπὸ τοῦ Μιχα- ἡλ. Σούτσου: Κατὰ τὸ 1802 ἐπανελθών εἰς Κύπρον, ἀνέλαθε τὴν ἐπιστασί- αν τοῦ ἐν Στροθόλῳ Λετο: χίου τοῦ Μαχαιρᾶ ὥς ἐκ τῆς ἐγγύτητος πρὸς τὴν Λευκωσί- αν, ὁ Κυπριανὸς συνῆψε στε- νὰς σχέσεις πρός τε τὴν ᾿Αρχι- επισκοπὴν, τοὺς προκρίτους καὶ τινας ᾽Αγάδες. Ἐντὸς ὀλίγου προσελήφθη ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ ὡς Οἰκο- νόμος, ἀναδειχθεὶς ὡς λίαν ἵ- κανὸς ἐν τῇ διοικήσει αὐτῆς. Τῷ 1804, κατὰ τὴν στάσιν τοῦ Τουρκικοῦ ὄχλου, ὃ α τὸ «ζήτημα τῶν φόρων, καὶ τῆς ἐ- [πιθέσεως αὐτοῦ κατὰ τῆς ΄Αρ- ἰχιεπισκοπῆς καὶ τῆς κακοποιή- Ίσεως τοῦ γηραιοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπου Χρυσάνθου, ὁ Κυπρια- νὸς ἐπεμθὰς κατηύνασε τοὺς Τούρκους καὶ ἀπεκατέστησε τὰ πράγματα. Διὸ καὶ ξένος τις περιηγητὴς ἀπεκάλεσε τὸν Κυπριανὸν «Αγγελον σωτῆ- ρα τῶν ὁμογενῶν αὐτοῦ». Ίῷ Κυπριανὸς ὡς ᾿Αρχιεπίσνο- πος. Παυθέντος, ὡς εἴδομεν, καὶ ἐξορισθέντος εἰς Εὔδοιαν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, ὡς διάδοχος αὐτοῦ ἐξελένη ὃὁ Κυπριανός. Πρώτη φροντὶς καχεκτικἠν καὶ αὐστηροτάτην. Μόνον δὲ ἀπὸ τοῦ 5ου αἰῶνος ᾿ὑπερισχύει καὶ ἐπικρατεῖ ὁ υγνωστὸς τρόπος τῆς σημερινῆς εἰκονογραφίας, ὁ ρεαλιστικὸς τύπος τῆς Δεσποτικῆς Φὺσιο-: γνωμµίας, καθὼς ἐκθέτει Νικη-, φόρος ὁ Κάλλιστος, «Ὡραῖος μὲν ἣν τὴν ὄψιν σφόδρα τὴν γε μὴν ἡλικίαν, εἴτουν ἀναδρομὴν τοῦ σώμα- τος, ἑπτὰ σπιθαμῶν ἣν τελεί- ων, ἐπίξανθον ἔχων τὴν τρίχα καὶ οὐ πάνυ δασεῖαν, μᾶλλον 'μὲν οὖν καὶ πρὸς τὸν οὖλον µετρίως πῶς ἀποκλίνουσαν. Μελαίνας δὲ Ὑε τὰς ὀφρῦς εἷ- -ε καὶ οὐ πάνυ ἐπικαμπεῖς. Τοὺς δὲ ὀφθαλμοὺς χαροποὺς τινας καὶ ἠρέμα ἐπιξανθίζον-, τας. Εὐόφθαλμος δ᾽ ἦν καὶ ἐ- πίρριν. Τὴν μέντοι τρίχα τοῦ πώγωνος ξανθήν τινα εἶχε καὶ οὐκ εἰς πολὺ καθειµένην. ΛΆα- κροτέραν δὲ τὴν τρίχα τῆς κεφαλῆς. Οὐδὲ ποτε γάρ Συ: ρὸς ἀνέθη ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, οὐδὲ χείρ ἀνθρώπου, πλὴν τῆς μητρὸς αὐτοῦ νηπιά- ζοντος. ᾿Ηρέμα ἐπικλινῆς τὸν αὐχένα., σιτόχρους δὲ καὶ οὐ στρουγύλην ἔχων τὴν ὄψιν ἐ- τόγχανεν, ..ὀλίγον δὲ ἐπιφοι- νισσοµένην, ὅσον ὑποφαίνειν τὸ σεµνόν τε καὶ συνετὸν τοῦ ἤ: θους καὶ ἤρεμον καὶ τὸ καθά- παξ ἀόργητον. Κατὰ πάντα δὲ ἣν ἐμφερὴς τᾷ θείᾳ καὶ πανα- σπίζῳ Ἑκείνου Μητρὶ. (Ἐκκλ. Ἱστορία, Α΄, 40. Μίρπο 145, Τ48--Τ49. Ὅρα καὶ ἐν Ἐκκλ. Φάρῳ τόμ. Θ΄’, 500-502]. Πιστεύοµεν, λοιπόν, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶχε φυσιογνωμµίαν ἆ- πλῆν, σοθαρὰν καὶ συμµπαθῆ, ὅπως τὸν ἐμφανίζουν καὶ αὖ- ταὶ αἱ ἀρχαιότεραι εἰκόνες τοῦ Λουκᾶ καὶ τῆς Βερωνίκης, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν παράδοσιν ἦσαν ἀχειροποίητοι, 'ΗἩ μορφὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ εἶχε κάποιαν γοη: τείαν, ἡ ὁποία ὅμως εἶχγε πη: γὴν τὴν φυχοσύνθεσιν αὐτοῦ. Διά. τοῦτο ὁ κόσμος δὲν θὰ σθύσῃ ἀτὸ τὴν Ψυχή του τᾶ σἷέ καὶ ἁκωτάλυτα «αρα- κτηριοιτικα της Φφωσ ογνωμµίας τοῦ. πρόου καὶ πλωκυτά- του Ναζωραίου: ) ννέκ αὐτοῦ ὑπῆρξεν ἡ ὠἀνόρθωσις τῶν οἰκονομικῶν τοῦ κοινοῦ, διότι ὁ ἴδιος μετὰ τῶν λοιπῶν ᾿Αρχιερέων καὶ τοῦ Διερμηνέ- ως τῆς νήσου εἰσέπραττον τοὺς φόρους. Εδρε δὲ ὑπέρογκα χρέη διὰ τὰ ὁποῖω ἔγραψεν ἐν τῷ Κώδικι «“ἴλεως γενοῦ ἡ- μῖν Κύριε». ων δὲ ἀνὴρ λίαν φιλόμου- σος ἵδρυσε τῷ 1812 ἐγγὺς τῆς ΜΕΙΛΦ ΥΣΙΚΗ ᾿ ΗΛΙΠΙΙ ΜΗ! [ΙΙ ΠΠ. ο ΣΙ ϐ ΠΡΧΙΕΠΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΙΟΣ ἡ ΓΡΝΙΜΗΗΣ (1810 - Γοῦ κ. ΚΩΝ. 1. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ | 1821) κῆς θέσεως τῆς νήσου, μακρὰν τοῦ κέντρου κειµένης καὶ περι- κυκλομένης ὑπὸ χωρῶν τὸ πλεῖστον Μωαμεθανικῶν. δί Φιλιχοὶ ἐν ᾿Ισμαηλίῳ τῆς Μολδοθλαχίας ὑπὸ τὴν αρ- χηγίαν τοῦ Αλ. Ὑψηλάν- του. τὸν ΟὈντώθριόν τοῦ 1520. Κατὰ τὸ συνέδριον ἐκεῖνο Γκαθωρίσθη καὶ τὸ σχέδιον τῆς ιἐπαναστάσεως. Τὸ |Εον ἄρ- Ίθρον τοῦ σχεδίου ἀνεφέρετο [είς τὴν Κύπρον. Κατά τοῦτο [ἀπεφασίσθη ὅπως ὁ Καλὸς (0Ὑψηλάντης) γράψη πρὸς (επίσκοπος Κυπριανὸς τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. | Κυπριανόν, ὅστις ὑπεσχέθη νὰ Γσυνεισφέρῃ χρήματα ἢ τροφὰς Γὅσας δυνηθῃ. . Ἡ ἀπόφασις εἶχεν οὕτω: | «Λουιὸν ὁ Καλὸς (συνθηµα- τικὸν ὄνομα τοῦ Σψηλάντου) πρέπει νὰ γράψη πρὸς τὴν Ἰήα- Ἰμαριότητά του προτρεπτικὰ δη- τῶν πραγμάτων τὴν Γματάστασιν, διὰ νὰ φιλοτιμηθῇ νὰ Ευηθήσῃ ἀναλόγως τῇ φήμῃ Γπῆς νήσου ἐπείνης, τη ν ὁ : : ποίαν ἔχουν τὸ προ: ο. ε κ ὁὐ ἱνόμιον οἵἳ ύπρ νὰ διοικοῦν σχἑἐδὸν τοσούτου ο το απ αρόνους. Ἰαῦτ δὲ τὰ γθάμμαια ὃ οριδεὶς ας με, . α. προτοῦ, ἢ ἐπιστρέφων ἐξ Αἰγύ- πτου νὰ περάσῃη εἰς Κύπρον καὶ κα : ος . νὰ ἐγχειρίσῃ τῇ «Α. Ι., διὰ νὰ ἐμδάσῃ τὰ χρήματα ὃ Αγιος Κύπρου εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἢ νὰ στείλῃ τροφάς, ὅπου διο- ρισθῇ, καὶ τέλος νὰ σπεφθῇ πῶς νὰ φιλάξῃ τὸ ποίµνιόν του ἀπὸ τοὺς κατοίµκους ἐκεῖ ἐχθρούς». [λοποιῶν Συμφώνως τῇ τοιαύτῃ ἆπο- φάσει ὁ Ὑψηλάντης ἔγραψε δύο ἐπιστολάς: Αον µίαν πρὸς τὸν Πελοπίδα καὶ βον ἄλλην πρὸς τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον Πυ- πριανὸν ἀπὸ τῆς 8ης ᾿Οκτω- Ἱόρίου 18.0 ἥν θὰ ἐκόμιζεν ὁ ΓΠελοπίδας. Ἐν ταύτῃ ἀπεκά- Ίλει τὸν Κυπριανὸν «φιλογενέ- ἱστατον» καὶ προέτρεαε νὰ ἱστείλῃ χρῆμα πρὸς ἵδρυσιν Ιδῆθεν Σχολείου ἐν Πελοποννή- σῳ, τοῦ ὁποίου ὡς ἔγραφεν «ἡ ἔναρξις ἐγγίζει» [τούτου τὴν ἔκκρηξιν τῆς ἐπα- ιναστάσεως. Τὸ δὲ χρημα νὰ ἐστέλλετο πρὸς τὸν ἐν Πάτραις : Ιωάννην Παπαδιαμαντόπου: λον πρόκριτον καὶ ταµίαν τοῦ ἀγῶνος. ᾽Αρχιεπισκοπῆς ἀνωτέραν Ἑλ- ληνικὴν Σχολὴν τὸ «Ἕλληνο- μουσεῖον» (τὸ νῦν Παγκύπριον Γυμνάσιον). ᾿Εδήχθη δὲ εὐερ- γετικὸς πρός τε τὴν ἐκθρέψα- σαν αὐτὸν Μονὴν τοῦ Μαχαι- ρᾶ, ὡς καὶ πρὸς τὰ χωριά του Στρόθολον καὶ (Καμπιά. Ἡ Φιλικὴ Εταιρεία ναὶ ὁ ᾿Αρχηγὸς αὐτῆς ᾽Αλέξαν- ὄρος Ὑφηλάντης. Ἑθναπόστολοι εἰς Ἠὐπρον. ὪἨδη. ἡ Φιλικὴ “Εταιρεία ἱ- δρυθεῖσα τῷ 1814 ἐν 'Οδησσῷ», ! καὶ προετοιµάζουσα τὴν ἆἁπ- ελευθέρωσιν τοῦ Γένους ἀπὸ τοῦ Τουρκικοῦ ζυγοῦ κατέστη- σεν ὡς ἕδραν αὐτῆς τῷ 1818 τὴν Κωώνσταντινούπολιν: διήρε- σε δὲ τὰς χώρας δράσεως εἰς τομεῖς. 'Ἡ Κύπρος ὑπήχθη εἰς τὸν εἰς ἣν ἐστάλη ὁ ἐκ τῶν ἀνω- τέρων ἐθναποστόλων ὁ Τριαν- τάφυλλος Χατζηστέργιος ἐκ Νεζεροῦ τοῦ Ολύμπου. Κατὰ τὸ 1818 ἕτεροι δύο ἐ- θναπόστολοι ὁ Αντώνιος ΠΠε- λοπίδας ἐξ Ὑψοῦντος- Στε- µνίτσης τῆς ᾿Αρκαδίας, καὶ ὁ Δημήτριος Ὕπατρος ἐκ Με- τσόθου τῆς ᾿Ηπείρου, σταλέν- τες εἰς Αἴγυπτον, ἦλθον καὶ εἰς τὴν Κύπρον, ὅπου ἐμύησαν τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον Κυπριανόν, ὕστερον δὲ καὶ ἄλλους προ- κρίτους καὶ διδασκάλους: Ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἄυπρια- νὸς προθύµως ἐδέχθη μὲν ἵνα ὀοηθσῃ τὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα διὰ τῆς ἀποστολῆς τροφῶν καὶ χρημάτων, ἀλλ’ ὡς πρὸς ἕπα- νάστασιν ἐν Κὐύπρῳ ἀπέδειξεν ὅτι τὸ τοιοῦτο θά ἤτο ὅλεθρι- ώτατον διά τοὺς Ἓλληνας κα: τοίκους. ὡς ἐκ τῆς 'εωγραφς τοµέα Συρίας Αἰγύπτου | Ἡ ὁρᾶσις τοῦ ᾽Αρχιεπισχόπου Κυπριανοῦ πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ Εξνικοῦ ἀγωνος. Ὁ Κυπριανὸς ἔχων θαθεῖαν ἐπίγνωσιν τοῦ ἱεροῦ σκοποῦ. ἤρξατο συντόμως τοῦ ἔργου. Πρὸς τοῦτο ἐμύησε τοὺς ᾿Αρ- χιερεῖς, 'Ηγουμένους καὶ ἄλ- .λους Κληρικοὺς καὶ προκρί- τους λαϊκοὺς εὐθὺς δὲ ἐπελή- φθη τῶν ἐράνων μετὰ πολλῆς µυστικότητος καὶ προφυλάξε- ως .Οὕτω ὑπὸ τύπον ᾿Ἔκκλησι- αστικῆς ζητείας, ἐλάμόανε σἳ- τον, κριθὴν καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα ἐπώλει ὑπὸ τύπον δὲ δανείου, ἐλάμθανε χρῆμα ἐκ τῶν ἘἜκ- κλησιῶν. ᾿Εκτὸς τούτου κατ- έστησε καὶ μυστικοὺς πράκτο- ρας εἰς τινα χωρία ἐξ ἀνδρῶν προυχόντων καὶ τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης αὐτοῦ. Αἱ δὲ ἱτροφαὶ ἢ τὸ χρῆμα ἐστέλλοντο δι ᾿Ελληνικῶν πλοίων τὰ ὁὃ- ποῖα προσήγγιζον κρυπτόµενα εἰς τὸν ὅρμον, ὅπισθεν τῆς ἱεπέτρας τοῦ Λιμνίτη» παρὰ τὸν κόλπον τῶν Σόλων. Τὴν δὲ Ιἀλληλογραφίαν µμετέφερεν ὁ ἐκ τοῦ χωρίου «Φλάσου- Σο: λέας Χατζηπετρῆς, θοσκός. Οὗτος συνελήφθη ὕστερον ὑπὸ τῶν Τούρκων ἀλλ᾽' οὐδὲν ἀπε- καλύφθη, διότι αἱ ἐπιστολαὶ ἦσαν γεγραμµέναι κατὰ τρὀ- πον κρυπτογραφικόν. δι ᾿Αγάδες ναὶ ὁ Δικικητῆς τῆς Μύπρον Μευτσοὺυκ δ1εχ- μὲτ κατὰ τὸ 1521. Αμα. τῇ κηρύξει τῆς ἐπα- ναστάσεως ὁ Σουλτάνος Μαχ- μοὺτ ἐξέδοτο διάταγμα περὶ ηενικοῦ ἀφοπλισμοῦ τῶν Ρα- (Συνέγεια εἰς τὴν δ᾽ σελίδα) Πελοπίδας | ἐννοῶν διὰ | ἴ6. Μ, ΚΙΕΒΥ, Μ.Α. ἱκατὰ µετάφρασιν τοῦ ἱερολ. ἩἨ Καινὴ Διαθήκη μᾶς προ: ειδοποιεῖ ἐπανειλημμένως γιὰ Γεδιαφορετικά καὶ ἔ Ιδόγµατα» καὶ καλεῖ τοὺς πι- στοὺς «νὰ ἀγωνιστοῦνε θερ- τὰ πρῶτα χρόνια τῆς χριστια- νικῆς ᾿Εκκλησίας ὑπῆρξαν ἄν- θρωποι, ποὺ ἀπεσκίρτησαν ἆᾱ- πὸ τὴν ἀληθινὴν ἀποστολικὴν διδαχήν. ΄Ο ᾿Απόστολος Παὺ- λος, γιὰ παράδειγµα, εἰς τὰς ποιμαντορικἁὰς ἐπιστολάς του πρὸς τὸν Τιμόθεον καὶ τὸν Τίτον κάµνει λόγον γιὰ τοὺς «ἀπεσχισμένους» ({Τιµθ. Β΄ 115, 2,17. Τίτ. 1,10). Τὸ αὐτὸ καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς, κατὰ τὴν εἰς τὸ ὌὌρος τῶν ᾿Ελαιῶν ὁμιλί- αν του, ἀνέφερεν εἰς τοὺς µα- θητάς του ὅτι κατὰ τοὺς ἔ- σχάτους καιρούς, πρὸ τῆς Δευτέρας Παρουσίας, θὰ φα- νοῦνε οἱ «ψευδόχριστοι, οἱ ὁ- εποῖοι θὰ παρασύρουνε Ἠπολ- Ἰλοὺς εἰς τὴν πεπλανηµένην δι- δαχήν των. Γπλαγῶμεν ἀνακαλύπτοντες ὅ- τι. αἱ ἐπανειλημμέναι αὐταὶ προειδοποιήσεις εἶναι σχετικαὶ μὲ τὴν ἐποχήν µας. Ὑπάρχουν πολλαὶ ψευδεῖς θρησκευτικαὶ δοξασίαι εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ παρίσταται ἀνάγκη νὰ προειδοποιηθοῦνε οἱ Χχριστια- νοὶ περὶ τούτου. ᾽Απὸ θετικῆς πλευρᾶς πρέπει νὰ ξαναδοθῇ ἔμφασις εἰς τὴν ζωτικὴν σπου- δαιότητα τοῦ χριστιανικοῦ δό- γµατος. ο Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς τρόπος ζωῆς, ἆλ- λὰ τρόπος ζωῆς ἔχων τὰς βά- σεις του εἰς τὰς ἐντολὰς καὶ τὸ δόγµα. Ἡ θρησκεία µας δὲν ἐθεμελιώθη ἐπάνω σὲ φι- λοδοξίας, ἀλλὰ γεγονότα ὁρ- θῶς ἡρμηνευμένα. Ὅπως ἔχει ὑποδειχθῇ ἀλλαχοῦ, ὁ Χριστι- ανισμὸς τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν πρέπει νὰ θεωρῆται ὡς µία ἄνευ δόγµατος θρησκεία. «Ὁ Χριστὸς ἀπέθανε» --αὐτὸ εἶναι ἱστορία. «Ὁ Χριστὸς ἆᾱ- πέθανε διὰ τὰς ἁμαρτίας µας» --αὐτὸ εἶναι δόγµα. Αὐτὰ τὰ δύο στοιχεῖα πρέπει νὰ συνδε- θοῦν εἰς µίαν ἁδιάλυτον ἑνό- τητα, ἐὰν πρόκειται νὰ διατη- ρηθῇ ζωτικὴ ή Χριστιανωσύνη. ὍὉ διάθολος δὲν διαθέτει πλέον ἀπατηλὰ τεχνάσματα διὰ νὰ καταπολεμῇ τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν διά- δοσιν ψευδῶν διδαχῶν. 'ὉΟ Λό- γος τοῦ Θεοῦ, πιστῶς ἡρμη- νευµένος καὶ πεφωτισµένος ὃ- πὸ τοῦ ᾽Αγίου Πνεύματος, ᾱ- ποτελεῖ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τῆς πλά- ἵνης. Εἶναι ἀναντίρρητον γεγο- νὸς ὅτι πολλαὶ ψευδεῖς δοξα- σίαι, ποὺ ἀφθονοῦν κατὰ τὴν σήμερον, ἔχουν κερδίσει κατὰ τὸ μεγαλύτερον µέρος τοὺς ὁ- παδούς των μεταξὺ τῶν ἀκαλ- λιεργήτων ψυχῶν, τῶν προσ- κολλημένων πνευματικῶς εἰς τὰς «νεκρὰς» Ἐκκλησίας. Μὴ ζῶσα θρησκεία δημιουργεῖ πρόσφορον ἔδαφος, εἰς τὸ ὁ- ποῖον ταχέως µία ψευδὴς θρη- σκεία ριζώνει. Μισαὶ ἁλήθειαι. Τὸ γενονός, ὅτι ἐκεῖνοι ποὸ διαδίδουν τὰς συγχρόνους αἷ- ρέσεις προσπαθοῦν νὰ κάµουν Γἐπίδειξιν τῆς χρήσεως ὑπ αὖ- ιτῶν τῆς Γραφῆς, δὲν ἐπιτρέ- πεται νὰ μᾶς τυφλώνῃ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀναγνωρίσωμεν τὰ πράγματα. Ψευδεῖς διδασκα- λίαι περιέχουν συχνὰ ἀληθεί- ας κατὰ τὸ ἥμισυ, ἡμεῖς δὲ εἴμεθα καλῶς ἐνήμεροι ὅτι ὁ Σατὰν μπορεῖ «νὰ µεταμορ- φωθῇ εἰς ἄγγελον φωτὸς» (Β΄ Κορινθ. 11,14). Οὔτε πρέπει νὰ ἐξαπατώμεθα ἀπὸ τὸν ἀναμ Φισθήτητον ζῆλον καὶ τὴν πρό- δηλον εἰλικρίνειαν ποὺ παρα- τηρεῖται συχνὰ εἰς ἐκείνους, ποὺ αἱ δοξασίαι των εἶναι ψευδεῖς. Ταυτοχρόνως κάμνο- μεν καλὰ νὰ δεχώµεθα τὸν Ιτοιοῦτον ἐνθουσιασμὸν καὶ κα- τὰ τὰ δύο, ὣς πρόκλησιν καὶ ὡς ἐπίπληξιν. Κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη καµ- µία ὁμὰς δὲν ἐδείχθη περισ- σότερον ἐνεργητικὴ ἀπὸ τοὺς Μάρτυρες τοῦ ᾿Ιεχωθᾶ εἰς τὴν προσπάθειάν των νὰ προωθή- σουν τὰς διακριτικἁς δοξασι- ας των. Εἰς ὅλους µας εἶνπι γνωσταὶ αἱ µἐθοδοί των, μὲ τὰς ἐπισκέψεις των ἀπὸ οἰκίας { δῆ τοὺς «εὐαγγελιστάς- των νὰ πωλοῦν τὰ ἀντίτυπα τῆς “Σκοπιᾶς» ἀνὰ τοὺς δρόμους. Περιπλέον κατά τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου πολλοὶ ἀπὸ τοὺς «Μάρτυρας» ἐκέρδισαν πάγ- κοινον γνῶσιν μὲ τὴν ἐπίμονον ἄρνησίν των. νὰ μὴ λάθουν κα- νὲν µέρος εἰς τὴν ἐθνικὴν προσπάθειαν. Μολονότι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἀναφέρονται γενικῶς ὡς «Μάρτυρες τοῦ ᾿ΙΓεχωθᾶ», ἡ κίνησίς των κατὰ τὰς διαφό- ρους ἐποχὰς ἐχρησιμοποίησε κάποιους ἄλλους τίτλους ὥς εΠαρατηρητήριον τῆς Βίόλου καὶ Κοινωνικὴ Ἔκτασις «ἨἩ Διεθνὴς ᾿Εταιρεία Σπου- δαστῶν τῆς Γραφῆς: καὶ -:ἡ 'Ἐταιρεία Βῆμα τοῦ Λαοῦ.. :Ὁ Ράσσελ ἀναφέρεται εἰς τὴν εδιδαχήν του ὡς -Χιλιαστής.. εΜία μικρὴ παρέκθασις ἄναφο- ρικῶς μὲ τὴν ἱστορίαν τῆς κι- νήσεως αὐτῆς εἶναι πιθανῶς ᾿ἐπιθυμητή. Συμφώνως μὲ ἕνα πρόσφατον ᾿ἐπίσημον Χρονικὸν τῆς ΠΚινή- σεως κατὰ τὸ 1872 -μερικοὶ Χριστιανοὶ συνεκεντρώθησαν παράδοξα, μῶς ὑπὲρ τῆς πίστεως». ᾽Απὸ Δὲν πρέπει ἑπομένως νὰ ἐκ-ι εἰς οἰκίαν καὶ ὅλοι µας ἔχομεν͵ [ ψΨΕΥΛΕΙΣ ΦΡΗΣΚΕΙΗΙ ΤΗΣ ΣΗΜΗΗΗ ΜΙΡΤΥΡΕΣ Τ0Υ ΙΕΧΡΕΛ Λεοντίου. Σταυροβουνιώτου] εἰς µίαν µμικράν πόλιν τῆς Πενσυλόανίας, διὰ νὰ µελετή- σουν τὰς Γραφᾶς σχετικῶς μὲ ἐτὴν. ἔλευσιν τοῦ ᾿Ιησοῦ Χρι- στοῦ καὶ τῆς Βασιλείας του». ΄Ο ἀρχηγός των κατὰ τὰ προ: ΠἨγούμενα ἔτη ἐπηγγέλλετο [τὸν ὑφασματοπώλην εἰς τὸ Πίτσµπουρκ. 'Ο Τσὰάρλς Ράσ- γνωστὸς ὣς «ΓΙάστωρ: Ράσ: σελ καὶ ἔγραψεν ἀρκετὰ ἔι- προθάλλοντα ἑρμηνείας μὴ προηγουμένως εἰσηγηθείσας. Κατὰ τὸν θάνατόν του τὸ 1916, μµερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀφω- σιωµένους ὀπαδούς του ἤγει- ραν ἀξίωσιν ὅτι, «ὅταν ἡ ἵ- στορία τῆς Εκκλησίας τοῦ θὰ εὑρεθῇ ὅτι ἡ μετὰ τὸν ᾿Α: πόστολον Παῦλον θέσις εἰς τὴν πινακοθήκην τῆς φήμης ὡς ἑρμηνευτοῦ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Μεγάλου Διδασκάλου θὰ καταληφθῃ ὑπὸ τοῦ Καρόλου /ᾳΡάσσελ». Ἔχοντες ὑπ ὄψιν Γπὴν ζωήν καὶ τὸν χαρακτῆρα Γτοῦ ἀναφερθέντος Ράσσελ ὡς :καὶ τὴν μᾶλλον φανταστικὴν ἑρμηνείαν τῆς Γραφῆς, εὑρί- σκοµεν τὴν τοιαύτην ἀξίωσιν {μᾶλλον ὑπερθολικήν | -ὁ «δικαστής Ῥούςερφορς. Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ράσ- σελ ἡ ἡγεσία ἀνετέθη εἰς ἕνα δικηγόρον, τὸν Ι. Φ. Ρούθερφορδ, καλλί- τερον γνωστὸν ὣς «Δικαστὴν» τως τὸ 1941. ᾿ὈΟφείλεται εἰς παρακίνησιν ἰδικήν του ἡ ἀπὸ τοῦ 1931 υἱοθέτησις τοῦ νέου τίτλου τῆς κινήσεως «Μάρτυ- ρες τοῦ ᾿Ιεχωθᾶ». Τώρα ἂς ἐξετάσωμεν ἐν ὁλί- γοις τὴν διδαχὴν τῆς κινήσε- ως αὐτῆς. ᾿Ενῷ προσποιοῦνται παρα- δοχἠν τῆς Βίόλου, ὡς λόγου τοῦ Ἰησοῦ, τὸ Υγε- σα Ἀ Ἄ-ο Ὢσροο Ὅ ο σ 0η μα ἀναφέρεται ὡς ἀπρόσωπος ἐπίδρα- σις. Περιπλέον οἵ «Μάρτυρες τοῦ ᾿Ιεχωθᾶ» «φαίνεται ὅτι παρεξηγοῦν πλήρως τὴν ἆ- λήθειαν τῆς µελ- λούσης τιµώρίας. Εἰς τὰς συγγραφάς των συ- ναντῶμεν τοιούτου εἴδους ἐκ- θέσεις «Ὁ Ἰ ησοῦς δὲν ὁ Υἱὸς Θεός. . καὶ τε ὀλιγώτερον»δ. Συνδιαλλαγὴ σελ. 111). Τὸ κεντρικὸν ἄγγελμα, τὸ ὁποῖον οἱ «Μάρτυρες» διακη-! ρύττουν, εἶναι ἡ ἐπικειμένη Θεία Δίκη. 'Ομιλοῦν πολὺ πε- ρἱ τοῦ ἐρχομένου κατακλυ- σμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ κοµίσῃ εἰς αὐτοὺς ἄπλετον χαράν, ἑνῷ γένος ἀνεκλάλητον δυστυχίαν. ὍὉ «Πάστωρ» Ράσσελ ἐπρο- φήτευσεν ὅτι «ὁ χρόνος τῶν Ἐθνῶν» (Σημ. τῶν μὴ Ίου δαίων) θὰ ἐκπνεύσῃ τὸ 1874 καὶ ἀργότερον ἔφθασεν εἰς τὸ συµπέρασµα ὅτι ἡ Δευτέρα ᾿Ενσάρκωσις τοῦ Χριστοῦ εἴχε συμθῆ κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο, ἀλλὰ ὅτι το «ἀόρατος»! Ὁ εΔικαστὴς: Ρούὐθερφορδ, ἐν τούτοις, ἐδίδασκεν ὅτι κατὰ τὸ 1914 ὁ Χριστὸς ἐπέστρεψεν ἀοράτως εἰς τὴν γῆν καὶ ὅτι µία νέα ἐποχὴ ὑπεισήρχετο. ἁ«Κατὰ τὸ 1914 ὁ ᾿Γεχωδᾶ στειλε τὸν Χριστόν του ἐπὶ τοῦ θρόνου του ἑπομένως κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ Χριστὸς ᾿Τησοῦς ἐλάμθανε τὴν ἐξουσί- αν του ὡς Βασιλεύς. Τριάµισυ χρόνια ὑστερώτερον, δηλαδή, τὸ 1918, ὁ Θεὸς ἠλθεν εἰς τὸν παν ο ον ὁποῖος εἶναι ὁ αὁς τοῦ Θεοῦ.. (Προφητεία, Ισελ. Τ4--19). (Ἴροφη Εἶναι δύσκολον νὰ κατανοή- σωμεν, πῶς νουνεχἠς κόσμος εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύη ὅτι ἡ χιλιετὴς Βασιλεία τοῦ Χρι- στοῦ ἤρχισε τὸ 1914, ἐν ὄψει ᾱ- ιτῆς τραγικῆς ἱστορίας τοῦ κὀ- ! 'σμου κατὰ τὰ παρεμθαλλόμε- να χρόνια. Προσπαθῶν νὰ ἐ- «ξηγήση τοῦτο ὁ Ρούθερφορὸ Γκοπιάζει νὰ ὑποδείξῃ ὅτι, ἐνῷ Γτὸ 1914 μιὰ νέα ἐποχὴ ὄπεισ- |ῆλθε καὶ ὁ Σατάν διὰ πρώτην ᾿φορὰν μετὰ τὸν κατακλυσμὸν Γπροεκλήθη, ἐν τούτοις δὲν ἕ- «χει ἀκόμη ἐκτοπισθῇ' ἡ ἐκδί-: ωξίς του ὅμως εἶναι ἐπικειμέ- νη. Ἡ τελική σύγκρουσις θὰ Γλάδη χώραν εἰς τὸν ᾽Αρμαγε- ιδῶνα µμεταξὺ ᾿Ιεχωδᾶα καὶ . Σατὰν καὶ ὁ ᾿Ιεχωξᾶ τότε θὰ : ἀναδειχθῃ νικητής. Μετά ἀπ᾿ | αὐτὸ θὰ γίνῃ ἤ ΚΜρίσις, ὁπότε Γἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν Γμετανοήσει προηγουμένως, θὰ :καταστραφοῦν. Τὸ Βασίλειον Γτοῦ ᾿Γεχωθᾶ --τὸ Θεοκρατικὸν Βασίλειον -- θὰ ἐγκαθιδρυθῇ Γπότε πλήρως. σελ, ὁ ὁποῖος ἀργότερον ἔγινε | θλία γύρω ἀπὸ τὴν Γραφήν, | Χριστοῦ θέλει πλήρως γραφῇ, ! τῆς κινήσεως, Ρούθερφορδ. ᾿Απέθανεν ἐσχά-ι τοῦ Θεοῦ, πρωτεύοντα δόγµα- τα τῆς Γραφῆς ἀπορρίπτονται εὐρέως, ὅπως π.χ. ἡ θεότης, εἰς τὸ ὑπόλοιπον ἀνθρώπινον | σ μ ΙΓΜΠΤΗ 6 ΜΑΙ ΟΥ 19 ΙΙΙ ΠΠ ΒΙΤΝ ΗΝΗΙΝ μὴ {τοῦ “Ἱεροδ. [ΦΡΙΙΙ ΜΗΝΔΜΙ Β΄ (Τελευταῖον) ἩὮ. Ἐπίσχεπει Μιτίευ. α’) Ννέμιος: Οὗτος φέ- ρεται παραστὰς ἐν τῃ β΄’ οἱ- Γκουμενικῇ Συνόδῳ ἐν Κων- σταντινουπόλει τῷ 381 κατα ἴπῶν αἱρετικῶν, Μακεδονίου καὶ ᾿Απολλιναρίου. β”) Τύχων: Οὗτος σωγ- καταλέγεται μεταξὺ τῶν ὅπο- γραφάντων τὰς ἀποφάσεις τῆς στ’ οἰκουμενικῆς Συνόδου τῷ 680. γ΄) Θεόδωρος: Παρέ- στη εἰς τὴν ἐν Νικαίᾳ ζ΄ οἱ- κουμενικὴν Σύνοδον τῷ 76860. | Γ. Ἱπίσκοποι Κοδυρίου. Γ α) Ζήνων: Παρέστ κα- τὰ τὴν Υ΄ ἐν ᾿Εφέσῳ οἴκουμε- νικὴν Σύνοδον τῷ 431, ὅπου ἡ μαρτυρία αὐτοῦ συνετέλεσε µεγάλως εἰς ἐξασφάλισιν του αὐτοκεφάλου τῆς Πυπριακῆς Ἐκκλησίας. Δ. Ἐπίσκοποι Ταμάσου ἣ Τα- μασοῦ. α) Τύχων: Συγκαταλέ- τάι μεταξὺ τῶν ὑπογραφάν- τῆς ἐν Κων- οἰκουμενικῆς | λά [πων τὰς πράξεις σταντινουπόλει ΓΣυνόδου τῷ 381. β) Ἐπαφρόδιτος: ΓΠαρέστη εἰς τὴν δ΄ οἴκουμε: Γνικὴν Σύνοδον ἓν Χαλκηδόνι (451) ἀντιπροσωπεύων καὶ τὸν Λαπήθου Δίδυμον. Σ. Επίσκοποι Πάφου. α) ΠΙούλιος: Παρέστη κατὰ τὴν β΄ οἰκουμενικὴν Σύ- νοδον ἐν Κωνσταντινουπόλει (981). ϱ) Σαπρίκιος: Μετέ- σχεν ἐν ᾿Εφέσῳ τῆς Υ΄ οἰκου- μενικῆς Συνόδου (451). Υγ) Κύριλλος: Παρέ- στη εἰς τὴν α΄ ἐν Πικαία οἱ- κουμενικὴν ΣΖύνοδον (325). ΣΤ. Επίσκοποι ᾽Αμαθοῦντος. α) Ἠλιόδωρος: Οὗτος ὕκμασεν ἐπὶ τῆς δ᾽ οἴκουμενι- υεκῆς Συνόδου (491) ἄντεπρο: σωπεύθη δὲ ὑπὸ τοῦ ᾿Επισκό- που Θεοδοσιανῆς (Βεαπόλε- ὡς) Σωτῆρος ἢ Σωτηρᾶ. ϱβ) θεοδόσιος. γ) Διονύσιος. δ) Αλέξανδρος: Οὔὗ- τος ὑπέγραψε τὰς ἀἁποφάσεις τῆς ζ΄ ἐν Νικαίᾳ οἰκουμενι- Γκῆς Συνόδου τῷ 787. Γι Ἐ. Ἡπίσνοποι Αρσινόης. | α) Προέχιος: Ὁ πρᾶ- ἵπος τῶν γνωστῶν ἐπισκόπων τῆς ᾿Αρσινόης. Παρέστη εἰς τὴν δ΄ οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἐν Χαλκηδόνι (451) μετὰ τῶν λοιπῶν Κυπρίων ἐπισκόπων. Η΄’. Ἐπίσχοποι Δαπήθδου. α) Δίδυμος: Οὗτος ἤκ- ἐπὶ τῆς δ’ οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς ἐν Χαλκηδόνι Ιπῷ (451) κατὰ τὴν ὁποίαν :ἀντεπροσωπεύθη ὑπὸ τοῦ Τα- Γµασέων ᾿Επαφροδίτου. Φ΄. Ἐπίσκοποι Καρπασίας. α) Ἐρμόλαος: Οὗτος παρέστη εἰς τὴν δ΄ οἰκουμενι- κὴν ΣΖύνοδον (451). Ι. Ἠπίσκοπδι Χύτρων. - | 'µασε α) φωτεινός Οὗτος Γκατεῖχε τὸν θρόνον τῶν Χύ- ἴτρων ἐπὶ τῆς δ΄ οἰκουμενικῆς Συνόδου ἆἀλλ᾽ εἶναι ἀθέθαιον ἂν παρέστη ὁ ἴδιος αὔτοπρο- σώπως εἰς τὴν Σύνοδον. Λέ- γεται ὅτι ἀντεπροσωπεύθη ὑπὸ «τοῦ διακόνου Διονυσίου. ϱ) Σπυρίδων: Οὗτος παρέστη εἰς τὴν ζ΄ οἰκουμενι- κἠν Σύνοδον ἐν Νικαίᾳ (787). γ) Γερμανός: Οὗτος παρεκάθησεν εἰς τὴν η΄ οἱ- κουμενικὴν Σύνοδον τῷ 869 καὶ ὑπέγραψε τὰς ἀποφάσεις αὐτῆς. ΙΑ΄. Ἑπίσχοποι Τρεμιξοῦν- τος. α) Σπυρίοὃωῶών ὸνθαυ- Ἱματουργὸς καὶ προστάτης Ἅγιος τῆς Κερκύρας. Παρέ- στη εἰς τὴν α᾽ οἰκουμενικὴν Σδὐύνοδον ἐν Βικαία τῷ 325 ὅπου µετέτρεψεν τὸν ὄφιν εἰς χρυσοῦν. ϐ) Θεόπομπος: Μετέ- σχε τῆς β΄ οἰκουμενικῆς Συ- νόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει τῷ 381. Υ) Θεόδωρος: Παρέ- στη εἰς τὴν στ΄ οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἐν Κωνσταντινουπό- λει (680-681) ὡς ἀντιπρόσω- πος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου αὖ- τοῦ ᾿Επιφανίου τοῦ β᾽. δ) Γεώργιος: Παρέστη καὶ ὑπέγραψε τὰς ἀποφάσεις τῆς ζ΄ οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαία τῷ 787. 18. Ἐπίσκοποι Σόλων. . α) Ε ὁ άγριος: Παρουσι- άσθη εἰς τὴν Υ΄ οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἐν ᾿Εφέσῳ τῷ 43]. , β) Ἐπιφάνιος: Οὗτος Γὐπέγραψε τὰς ἀποφάσεις τῆς δ᾽ οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν :Καλκηδόνι (451). γ). Στρατόνικος: Παρέστη εἰς τὴν ζ΄ συνεδρίαν τῆς στ᾽ οἰκουμενικῆς Συνό- δου (680). ὃ) Εὐστάθιος: Παρέ- στη καὶ ὑπέγραψε τὰς ἀποφά- ἴσεις τῆς ὅ οἰκουμενικῆς Συ- Γνόδου ἐν Νικαίᾳ τῷ 87. ε) Καισάρειος Πρω- τοπαπᾶς: Παρέστη εἰς τὴν γ΄ ἐν ᾿Ἐφέσῳ οἰκουμεν- κἠν 2 ύνοδον τῷ 451. ΙΓ΄. Ἐπίσκοποι Φερδεσιανῆς (Νεαπόλεως). α) Σωτὴρ ἢ ρᾶς : Παρέστη εἰς οἰκουμενικὴν Σύνοδον. (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) Σωτη- τὴν δ᾽ ΠΕΜΠΤΗ 6 ΜΑ’Ι ΟΥ 1954 ΛΟΎ:Δ ΝΤΑΓΚΛΑΣ ο Χι ΠΟΥ Μερικὲς ὅμως φορες. ὁ Μάρ: Κελλος εἶχε νοιωση.. ντροπή ιὰ τὸν τίτλο του του Χιλιάρ- ου, ὅταν- πράµα ποὺ δὲ συν- ἔφαινε καὶ πολὺ συχνὰ- ἐμφα- πζόταν στὴ πολυτελῆ λέσχη κανένας πραγματικὸς χιλίαρ- ος, μελαφὸς σὰν τὸ µπροῦυ: το, σκληραγωγημένος καὶ εμάτος ἐπιδέσμους, ἔπειτα ᾱ- πὸ θασανιστικοὺς μῆνες ὕπη- ρεσίας στὸ μέτωπο. Πάντως- ἔλεγε ὁ Μάρκελ- λος στὸν ἑαυτό του--εἶχε κι’ ὁ ἴδιος ἀρκετὰ προσόντα γιὰ τὴ στρατιωτική ὀπηρεσια. .. ταν ἐντελῶς προετοιµασμένος τὰ δεχτεῖ ἕναν τέτοιο διορι- σμὸ ἂν τοῦ τὸ ζητοῦσαν. Δε ρικὲς φορὲς εἶχε εὐχηθεῖ νὰ τοῦ παρουσιαστει µια εὐκαι- ία. ᾽Αλλὰ ποτὲ δὲν τοὔχαν ζητήσει ν᾿ ἀναλάθει διοίκηση: Καὶ φυσικά ἔπρεπε νᾶσαι ἆ- χόητος γιὰ νὰ ζητήσεις μόνος σου ἕναν τέτοιο διορισμό. Ό πόλεμος ἦταν µια θρωμοῦπό- θεση, καμωμένη για κείνους τοὺς γελοίους τύπους που τους ἄρεσε νὰ δείχνουν τὰ μετάλ- λιά τους, νᾶ φωνάζουν διάφο: ρες αἰσχρότητες στοὺς ὑφιστα- µένους τους καὶ να περνανε ὁλόκληρες θδομάδες χωρὶς μπάνιο. Ἀποροῦυσε δέδαια νὰ τὰ κάµει κι’ ὁ ἴδιος ὅλ' αὖ- τά, ἂν ἀναγκαζόταν. Μὰ δὲν εἶχε ἀκόμα ἀναγ καστεῖ. Καὶ στὴν πραγματικότητα δὲν εἶχε ποτὲ αἰστανθεῖ πολὺ περήφα- νος γιὰ τὸν τίτλο του. Μερι- κὲς φορὲς ποὺ ὁ Δέκιμος τὸν ἔλεγε «χιλίαρχο:- πράμα που ὁ θλοσυρὸς δοῦλος προτιμοῦ- σε νὰ κάνει ὅταν λ.χ. τοῦ σερ: θίριζε τὸ πρόγευµά του ἀργὰ τὸ πρωϊῖ στὸ κρεθάτι τοῦ ἐρ- χόταν τοῦ Μαρκέλλου νὰ τὸν µπατσίσει, καὶ θὰ τὄκανε ἂν εἶχε τὴν παραμικρῇ δικαιολο- γία. ᾿Αφοῦ ὁ συγκλητικὸς εἶπε τὰ συνηθισμένα του παράπονα γιὰ τὴν πολιτικὴ κατάσταση, εἶχαν προχωρήσει ἕνα διάστη- μα σιώπηλοί. --«Πολὺ σύντομα, ἐξακολού- θησε συλλογισμένος ὁ Γαλλί- ων, ὁ δύστροπος Καπίτων, σὰν τὸν τυφλὸ Σαμψὼν τοῦ ἑδραϊκοῦ μύθου, θὰ ξεσηκῶ- θεῖ γιὰ νὰ τοὺς ρίξει ὅλους κάτω. Ἐλπίζω νὰ γίνει αὐτὸ στὴ δική σου περίπτωση, γιέ µου. Αν ἡ θέση ποὺ θὰ σοῦ δώσουν εἶναι τιμητική, δὲ θὰ στενοχωρηθοῦµε, κι ἂς εἶναι ἐπικίνδυνη. Εἶμαι ἔτοιμος να σὲ παραδώσω στὸν κίνδυνο-- ὄχι ὅμως καὶ στὴν ἀτίμωση. Μοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ πιστέ- ψω πὼς ὁ πιστός µου φίλος θὰ παραλείψει νὰ κάνει σήμε- ρα ὅ,τι μπορεῖ γιὰ σένα. Σὲ παρακαλῶ νὰ τὸν συναντήσεις μ’ αὐτὴ τὴν προσδοκία. Ὁ πατέρας του φαινόταν νάχει τόση πεποίθηση σ᾿ αὐ- τὴ τὴν ταχτοποίήση, ποὺ στὸν, ΤΩΝ ὑπόλοιπο δρόμο τους ἥταν σχεδὸν εὔθυμος. Βεδαιος ὅτι ὁ ἀπότομος ἀλλὰ πιστὸς γερο- πολεμιστής, ποὺ τὸν εἶχε 6οη- θήσει νὰ φορέσει τὸν πρῶτο λευκό του Χιτώνα, θὰ φρόντιζε γα μὴν ατιμασθεῖ ἀπ᾿ τὸν ἐκδι- κητικὀ καὶ θρασὺ Πρίγκιπα. ' ὁ Μάρκελλος ἐξακολούθησε ἀνακουφισµένος τὸ δρόµο του προς τὸ ἐπιθλητικὸ ἀρχηγεῖο τοῦ πρώτου 'Ὑπάτου. . Έχοντας πίσω του τὸν Δη µήτριο, ποὺ ήταν κι ἐκεῖνος πολὺ καλοφαλμένος πάνω στ᾽ ἄλονό του, πέρασε ἀπ' τοὺς κοσμοπλημμυρισµένους δρό: µους καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὴν τεράστια κυκλική πλατεί- α, ποὺ ἡ μισή περιφέρειά της ἦταν πιασµένη ἀπ τὰ ἐπιθλη-: τικὰἀ. μαρμάρινα α µ Κτίρια ποὺ στέγαζαν τὴν φρουρὰ τῶν Πραιτωριανῶν καὶ τὴν ἀνώ-ι Ἡ στι ἡγεσία. Πρὸς τ) ἀριστερὰ ἁπλωνόταν τερη στρατιωτικὴ ἕνας μεγάλος χῶρος γιὰ πα- ρελάσεις, ποὺ τώρα ἤταν γε- µάτος ἀπὸ καραδάνια ἀπὸ φορτωμένες γκαμῆλες κι ἀπὸ ἑκατοντάδες ὁποζύγια. Ἡ. ἀποστολὴ αὐτὴ ἦταν ἕ- τοιµη νὰ φύγει γιὰ μακρινὸ ταξίδι στὴ Γαλατία, Ἡ πλα- τεία ῆταν γεμάτη ζωή. Ση- μαῖτες ἀνέμιζαν στὸν ἀέρα. Οἱ ενεαροὶ ἀξιωματικοὶ ἦταν κοµ- ψΨοὶ μὲ τὶς στολὲς τῆς ἐκστρα- τείας. Οἱ :ζωηροί, κεφάτοι, δὲν ἔθλεπαν τὴν ὥρα νὰ ξεκινήσουν. Ισως θάταν πολὺ ἐνδιαφέρον ν᾿ ἀπο- κτήσει κανεὶς μιὰ τέτοια πεῖ- ρα, συλλογίστηκε ὁ Μάρκελ- λος, Μἠ μπορώντας, ἐξαιτίας τοῦ συνωστισμοῦ, νὰ περάσουν ἀπ᾿ τὴν πλατεία, ἐεπέζεψαν στὸ δρόμο. 'Ὁ Μάρκελλος ἔδωσε] τοῦ Δημητρίου τὰ χαλινάρια, καὶ προχώρησε ἀπ) τὸ στενὸ μονοπάτι πρὸς τὸ Πραιτώριο. Οἱ φαρδιοὶ διάδρομοι ἦταν Υε- µάτοι ἀπὸ ἑκατόνταρχους ποὺ περίµεναν διαταγές. Πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς γνώριζαν τὸν Μά- ϱκελλο, χαμογελοῦσαν καὶ τὸν μχαιρετοῦσαν. ίσως νὰ φαντά- ζονταν πῶς ὀριἰσκόταν κἐἑ- ιδῶ γιὰ δουλειὰ ἀνάλογη μὲ τὴ δική τους. Αὐτὸ τὸν ἔκανε ν᾿ ἀνατριχιάσει ἀπὸ περηφά- για. Μποροῦσε κανεὶς νὰ πι- στεύει ὅ,τι ἤθελε γιά τὴν κτη- νωδία καὶ τὶς φρικαλεότητες τοῦ πολέμου, πάντως ὅμως δὲν ταν μικρὴ τιμὴ νὰ ὕπη- ρετεῖς στὸ ρωμαϊκὸ στρατὸ-- μ᾽ ὁποιοδήποτε βαθµό! Ανοι- (δε δρόμο μὲ τοὺς ὤμους του (ἀνάμεσα στὸν κόσµο, κι ἔφτα- σε στὴν ἀνοιχτὴ πόρτα ποὺ ὁ- δηγοῦσε στὰ γραφεῖα τοῦ Κα: πίτωνος, --Δὲν εἶναι µέσα ὁ Διοικη- τής, εἶπε στεγνὰ ὁ πολυάσχο- λος ὑπάλληλος ποὺ τὸν ἀἄντι- Γκαθιστοῦσε. Μοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ σᾶς δώσω αὐτὴ τὴ µεµθρά- ἵνη. (Συνεχίζεται) Πλ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΗΝ ΑΓΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) Οἱ λιμένες τῆς Γενησαρὲτ καὶ τῆς [Τιδθεριάδας, τά ρόδα τοῦ Γεθσημανῆ, τὰ κρίνα [τῆς κοιλάδας Σὲ ξέρουν’ εἶσαι τῶν παιδιῶν χα- [μόγελο καὶ ἀκτῖνα τῶν γυναικῶν τὰ χέρια σου, δυὺ [θαύματα κι᾿ ἐκεῖνα, ὅταν τ’ ἀνοίγεις ἁπλωτά, θερρεῖ [κανεὶς τὴν πλάση ὁλόκληρην ἡ ἀγκάλη σου πὼς θέ- [χει ν΄. ἀγκαλιάσει, ἐμπρός σου χαµηλώνεται καὶ Γφτωχικὴ ἀπομένει τοῦ Σολομῶντα ἡ ἐκκλησιά ἡ ΦΕΥ- [γοθολισµένη! (ΠΑΛΑΜΑΣ) κι) κ κά Μὰ τώρα, ἔχει ἀποφασίσει ὁ Κύριος νὰ πορευτεῖ μὲ τοὺς µαθητάς του πρὸς τὰ 'Γεροσό- λυμα, ᾖΠηγαίνει συνειδητὰ πρὸς τὸ προγεγραμµένο µαρ: τύριο γιατὶ ξέρει πὼς τὸ ᾱ- χραντο αἷμα του θά προσδώ- σει αἰώνια δύναμη στὸ θεῖο του Λόγο καὶ στὸ πρωτάκου- στο κἠήρυγµά του γιὰ ᾽Αγά- πη κι ᾿Αδελφωσύνη, γιὰ ᾿Ανε- ξικακία καὶ λήθη τοῦ κακοῦ, γιὰ ᾿Αρετὴ καὶ Λιτότητα, γιὰ Πίστη καὶ γιὰ αἰώνια Ζωή. Ξέρει πὼς ἡ Πίστη ἔχει δίδυ- µη ἀδελφὴ τὴν Αὐτοθυσία καὶ πορεύεται μὲ θεϊκὴ ἐπίγνωώση πρὸς ἐκείνους ποὺ στὰ ἹἹερο: σόλυµα προετοιμάζουν τὸν μαρτυρικό του θάνατο, γιατὶ µέσα στὸ σκοτάδι τῆς κακίας τους δὲ βλέπουν πὼς ἀπὸ τὸν Τάφο τοῦ Κυρίου θά ξεπηδή- σει ἡ ᾿Αθανασία τοῦ Θεσίου Λόγου γιὰ ν΄ ἀστραποθολάει παντοτινἁ μ᾿ ὅλα τ) ἄχραντα σύμδολα τοῦ μαρτυρίου του. Ο Θεάνθρωπος, ἔχει περιτρέ- ξει ὅλες τὶς χῶρες τῆς ᾿[ου- δαίας, καὶ πορεύεται πρὸς τὰ ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ δώσει ἐ- κεῖ τὴν τελικὴ μάχη μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀνομίας καὶ τῆς ἅ- µαρτίας, μὲ τοὺς μαύρους ἄν- θρώπους ποὺ τοὺς ἔχει τολί- ξει γερὰ στὰ πλοκάμια του τὸ κακό. Ἡ φήμη τῶν θαυμάτων του καὶ ἡ μαρτυρ'κἡ δύναμη τῶν λόγων του, ἔχει φλογίσει τις ψυχὲς τοῦ πληθυσμοῦ τῶν ἱεροσολύμων ποὺ τὸν καρτε- ράει χυµένο στοὺς δρόμους καὶ τοῦ ἑτοιμάζει µεγαλόπρε- πη ὑποδοχή. (Κι) ἐκεῖνος, ἀφί- γοντας τὸ μοσκοθολισµένο ὅ- Ρος τῶν ᾿Ελαιῶν, καὶ «καθε- σθεὶς ἐπὶ πώλου ὄνου-, κατε- δαίνει πρὸς τὴ µεγάλη πολι- τεία μὲ τοὺς λαμπροὺς ναούς, τοὺς πλούσιους ἐμπόρους, τοὺς Αρχιερεῖς, τοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους, καὶ τὸ μέγα πλῆθος τῶν δυστυχισµέ:- (νων ποὺ περιμένει τὸν Σωτῆ- ρα, ᾿Ιησοῦν τὸν προφήτην ἀπὸ τὴ ΒΝαζαρὲτ τῆς Γαλλιλαίας. Τὸ φανέρωμα τοῦ Θεανθρώπου προξενεῖ ἀπερίγραπτο ἔνθου- σιασμὸ στὰ πλήθη ἐκεῖνα. Μο- νομιᾶς τὰ δέντρα τῆς Ἱερου- σαλὴμ χάνουν ὅλα τὰ κλαριά τους καὶ τὰ δροσερἀὰ ἀνοιξιά- τικα φύλλα τους ποὺ μ᾽ αὐτὰ τὸ πλῆθος στρώνει τοὺς δρό- µους γιὰ νὰ στολίσει τὸ πέ- ρασμα τοῦ Κυρίου. Άλλοι βγάζουν πυρετικἀ τὰ ἐνδύμα- τά τους καὶ τὰ στρώνουν µπροτά του, ἄλλοι σειοῦνε στὰ ὑψωμένα χέρια τους κλα- διά καὶ θάγια. κι ὅλοι μαζὺ φωνάζουν λέγοντας: «ο Ὠσανὰ τῷ υἱῷ τοῦ Δαυϊδ' εὐλογημέ-' νος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι | Κυρίου. Μὰ ᾿Εκεῖνος, δὲν Ώρθε γιὰ νὰ χαρεῖ τὶς ἐφήμε- ρες χαρὲς τῶν δηµοκόπων Ρὠ: µαίων ᾿ΠΗγεμόνων τῆς ἔεποχης του. Ηρθε νὰ συμπληρώσει τὸ ἀσύγκριτο ἔργο του. Κατ: ευθύνεται πρὸς τὸν Παό, διώ: χνει τοὺς ἐμπόρους, καὶ τοὺς χρηματιστὰς ποὺ τὸν εἰχαν µεταθάλει σὲ οἶκον ἐμπορίου, κι ἐνῶ συνεχίζει τὴ σειρα των θαυμάτων του γιατρεύοντας τοὺς τυφλούς, τοὺς παράλυ- τους, τοὺς χωλοὺς καὶ τοὺς δαιµονισµένους. διδάσκει ἄκα- τάπαυστα τὰ πλήθη ποὺ τὸν περιστοιχίζουν. Οἱ κρουνοὶ τοῦ Λόγου του, φωτίζουν τὶς σκο: τισµένες διάνοιες, γαληνεύουν τὶς. τρικυμισµένες Ψυχες των ἁμαρτωλῶν, ἀναστηλώνουν (τὴν ἀξία τῆς ἀρετῆς, ἄποστο- µμώνουν τοὺς δοκησισόφους ποὺ θέλουν νὰ διαµφισθητή- σουν τὴν ἀλήθεια. του κηρυ- γµατός του. 'Ὁ θρίαµάός του εἶναι ἀπόλυτος. 'Ὁ λαὸς της 'Γερουσαλὴμ κρέμεται ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ τὸν ἀνακηρυτ: τει προφήτη καὶ δασιλέα Αλ. λ ἀκριθῶς, ἀπὸ τὴ στιγμη αὐτὴ τοῦ θριάµόου, διαγράφε- ται στὸν ὁρίζοντα ὁ πένθιµος Γολγοθᾶς κι ᾗ σκιὰ τοῦ ἒυ- λίνου σταυροῦ προθάλλει τε- ράστια στὸν οὔρανο της Γαλι- λαίας. Γιατὶ ἀπὸ τὴ στιγµή αὐτὴ, ἀρχίζουν νὰ φαινονται οί ἱστοὶ τοῦ Θείου Δράματος. ᾿Ενῶ σ’ ὅλα τά στόµατα µονα- χα μιά λεξη προφέρεται, τ ὅ- νοιια τοῦ Χριστοῦ. φόδος μέ: γας κι’ ἀκατανίκητος παρα λύει τὶς καρδιές τῶν ἰσχυρων' καὶ τῶν κρατούντων. Οἱ Γραμ- ματεῖς καὶ οἱ Φαρισαϊοι, θλέ- πουν πὠὼς ὁ [Κύριος Εχει κερ: δίσει τὴν ἀγάπη του λαου καὶ πὼς πλησιάζει ἡ ὥρα του τέλοως τους. Θὰ χάσουν τὰ πάντα, τὴν ἐξουσία, τὸν πλοῦ-, λεγεωνάριοι ἦταν ᾿ Ισῶν τοῦ Συνεδρίου, προσπα- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΟΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ Πωσίς ᾱ πρ γωμόγς ο. ον, Ἡ οἱ κη τους σι. Δία νάν Ὑψώθηκε καὶ ξὰ οκορπίση τὴ χαρά. ὅ Β η δν δ ο [ο δ 5 αρα δα ΕΕΛΛΗΝΟΙΣ Δί (Ἰελευταῖον). ᾿Ἀφοῦ δὲ ἁγιασμένο θεωρῆ- ται τὸ νερό, εἰς τὸ ὁποῖον ἐ- Φυθίσθη ὁ σταυρός, πολὺ πε- ρισσότερον ἁγιασμένο πρέπει να, πιστεύεται ἐκεῖνο, εἰς τὸ ὁποῖον ἐθαπτίσθη ὁ Χριστός. Διά τοῦτο τὰ µεσάνυκτα τῆς Τοῦ κ. ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων, ἐπει- ' δἡ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐ- θαπτίσθη ὁ Χρισιὸς καὶ ἁγί- ασε τὴν φύσιν τῶν ὑδάτων, Γ|ἔσπευδαν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ Γκαθὼς λέγει ὁ Χρυσόστομος νά πάρουν νερό, τὸ ὁποῖον ἐ- φύλατταν εἰς τὰ σπίτια των ὅλο τὸ ἔτος µέχρι τῆς ἑπομέ- νης εορτῆς προφανῶς διὰ νὰ Χρησιμοποιοῦν αὐτὸ ὡς μέσον καθαρμοῦ. Ὅτι δὲ τὸ νερὸ αυτό εἶναι ὄντως ἁγιασμένο ἀποδεικνύεται καλὰ καθὼς λέγει ὁ ἴδιος ἐκ τοῦ γεγονό- τος ὅτι δὲν µεταθάλλεται ἡ :Φύσις του ἀπὸ τὴν πολυκαιρί- αν, ἀλλὰ μένει ἀναλλοίωτον ὁλόκληρον ἔτος κάποτε δὲ καὶ δύο καὶ τρία ἔτη, καὶ πάν- τοτε παρουσιάζει ὄψιν καὶ γεῦ- σιν νεροῦ, τὸ ὁποῖον μόλις πρὸ ὀλίγου ἐπήραμεν ἀπὸ τὴν πηγἡν (ΆΗαπε 49,366). Ἡ ἐκ- κλησία ἀργότερα καθώρισε καὶ ἰδιαιτέραν ἀκολουθίαν τοῦ ἁγιασμοῦ τούτου, ὅστις γίνε- ται µίαν φορὰν τὸ ἔτος τὴν εορτὴν τῶν Θεοφανείων, Κρισιν ἀπὸ τὸν ἄλλον, ὅστις ὠνομάσθη μικρὸς καὶ γίνεται εἲς κάθε περίστασιν χωρὶς κα- νενα. χρονικὸν περιορισµόὀν. Απὸ τὸν µεγάλον φυλάττομεν σήµερα εἰς τοὺς ναοὺς κατὰ διάταξιν ἐκκλησι- αστικἠν ἁἀπαράθατον µέχρι τοῦ ἑπομένου ἔτους, χρήῆσιμο- ποιοῦμεν δὲ αὐτὸν καὶ εἰς ἄλ- λας θρησκευτικὰς ἀνάγκας καὶ εἰς καθαριιὸν τῶν µολυν- θέντων σκευῶν καὶ τροφίµων καθὼς ἀνωτέρω ἐλέχθη καὶ εἰς ἀποδίωξιν ἑρπετῶν καὶ βλαπτικῶν τῆς γεωργίας ἐν- τόµων ραντίζοντες μὲ αὐτὸν καὶ μὲ λάδι ἀπὸ κανδήλαν τοῦ ναοῦ ἀμπέλια, χωράφια καὶ κήπους (ΡῬοαν σελ. 554). κ κα Καταφανῆ ἐπίδρασιν τῆς πο- λυθεϊστικῆς θρησκείας βλέπο- μεν καὶ εἰς τὴν τιμὴν τῶν ἆ- γίων, Κατὰ τὰς θρησκευτικὰς δοξασίας τῶν ἀρχαίων ὑπῆρ- χαν πολλοὶ Θεοὶ καὶ ἡμίθεοι, ἕκαστος τῶν ὁποίων εἶχε καὶ ὡρισμένην δικαιοδοσίαν τὸν κόσμον. Τὴν ταύτην καταργήσας ὁ Χριστι- ανισμὸς ἐπέθαλε τὴν μονοθεῖ- αν. Ὁ ἝἛλλην ὅμως ναύτης ὁ συνηθισμένος ἀπὸ αἰῶνας νὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς τὸν Ποσειδῶνα καὶ τὰς ἄλλας ϐε- ότητας τῆς θαλάσσης, ὁ ἆμπε- λουργὸς ὁ ὑμνῶν τὸν Θεὸν τοῦ οἴνου Διόνυσον, ὁ Ύξωρ- γὸς ὁ τιμῶν τὴν Δήμητραν καὶ τὴν προσωποποίησιν τοῦ ἐπανερχομένου ἔαρος [Περσε- Φόνην, ὁ βοσκὸς ὁ προσφέρων θυσίαν εἰς τὸν Πάνα καὶ παυ- ὧν τὸ μεσημέρι νὰ παίζῃ τὸν αὐλὸν ἐκ φόθου μήπως θυμώ- το, τὴ δύναμη ποὺ στηρίζεται στὴ δυστυχία τῶν πολλῶν. ᾿Ανήσυχοι συναθροίζονται καὶ µέσα στὸ ἡμίφως τῶν αἰθου- θοῦν νὰ θροῦν τρόπο γιὰ νὰ ἐκμηδενίσουν τὴ δύναμη τοῦ Θεανθρώπου, νὰ σταματήσουν τὴ. μαγική ἐπιρροή του. Ὅ Χριστὸς ποὺ ἐμφανίζεται ὡς υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ διακηρυσ: σει πὼς εἶναι ὁ προστάτης τῶν ταπεινῶν καὶ τῶν πονεµένων, πρέπει νὰ ἐξαφανισθεῖ, νά θα- νατωθεῖ. Μὰ τὸ ἐγχείρημα αὐτὸ εἶναι δύσκολο: Γιά νὰ στηριχτεῖ κατηγορία κατὰ τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὸν λατρευει το πλῆθος. πρέπει νὰ όρεθει μιά εὔλογη ἀφορμή, ὥστε να μὴ φανοῦν οἱ προθέσεις τῶν φα- ρισαίων. Προσπαθοῦν πρῶώτα νὰ κλονίσουν τὴν ὑπόληψή του στὴ συνείδηση τοῦ κόσμου, νὰ τὸν παρουσιάσουν ὡς ἐχθρὸ τοῦ Καίΐσαρος της Ρώμης καὶ ὡς ἄνθρωπο ποὺ ἐπιδιώκει νὰ σφετερισθεῖ τὴν ἐξουσία. Μὰ ὁ ΙΚαρδιογνώστης, γνωρίζον- τας τοὺς ἐπίόουλους σκοπους των. τοὺς ἀπαντόει πως τα τοῦ. Καίσαρος «ἀνήκουν στὸν Καΐσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ. Όμως οἱ ἄνθρωποι τοῦ σκότους εἶναι ἁἀποφασισμενοι. Ἐπιστρατεύουν ὅλους τοὺς δο- κησόφους καὶ τοὺς στέλνουν γὰ παρασύρουν τὸν Κύριο σε συζητήσεις ποὺ θὰ τὸν παρου: σἰαζαν στὰ µάτια του κοσμου ὡς ἐχθρὸ τοῦ λαοῦ καὶ του Κράτους. Μὰ ὁ Θεάνθρώπος, ἔχοντος µέσα του τὴν πηγη τῆς ἀληθείας καὶ τοῦ Θείΐου Λό- γου, ἐκμηδενίζει ὅλες αὐτὲς τὶς προσπάθειες καὶ κανει τοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Σα: δουκαίους νὰἁ ὑποχωρήσουν ντροπιασμµένοι. Κι ὁ Κύριος ἁπτόητος καὶ γαλήνιος, δέ- ροντας πὼς ζυγώνει ἡ ὥρα τοῦ τέλους, σωνεχίζει τὸ κή- ρυγµά του. ἀφοσιώνεται πε- ρισσότερο στοὺς µαθητάς του ένα Γίῶς ὁ κώσιηκες μὲ π τὶς θλιµµένες µας καρδιὲς θὰ διώξη πιὰ τὸν πόνο εν” καὶ δικός µας θρίαµθος καὶ λυτρωμὸς δικός µας. ορ οορο ο ἱ : τὸν :Φνόμασε δὲ µέγαν πρὸς διά- ιο πο ο λσοσο δρα ο. 9 9 η ο ΛΥΤΡΩΜΟΣ : Ὦ ος Ὦ πόνο γιὰ νὰ ζῶ ς τρ ελα νάκω γιὰ συντροφιά µου]. Ὦ Ἅδα, ἀπόγονου, πιστοί τῶν Πρωτοπλασταν. Ἡ ᾿φορὰ δική µου καταδίκη. η α ο στὸ Γο):. οδὰ ος σωρός, -. ο Γοῦ ᾿Εσταυρωμένου ἡ νίκη Γ, ΒΕΡΙΤΗ ὄσε πνοοο εσνονο | ΤθΙ ΧΗΣΙΝΙΣΗΒΙ Α. Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ση ὁ κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην ἡσουχάζων θεὸς τῶν ποιµνι- ων, αἱ ἔγκυοι γυναῖκες αι ἐ- υπικαλούμεναι τὴν προστάτιδα τοῦ τοκετού Είλειουιαν αἱ- Γπαρθένοι αἱ προσφέρουσαι θΘυ- σίας εἲς τὰς θεὰς τής [Παρθε- ἴγικης ἀγνοίας ᾿Αθηνᾶν καὶ ᾿Αρτεμιν καὶ οὕτω καθεξῆς ολοι αὐτοὶ ὅταν έγιναν Χρι- υπιανοι ἐνόμιζαν ὅτι κάτι τοὺς λείπει, ὅτι ἐσχηματίσθη κά- ποιον ἀνώτερον ὃν εἰδικὸν ἐξ ἐπαγγέλματος διά τὴν ἐκπλή- ῥώσιν μιας ἐπιθυμίας ἡἢ τὴν εὐόδωσιν τῆς ἐπιχειρήσεως. Δὲν ἐτολμοῦσαν δε να κατε- θάσουν πολὺ χαμηλά τὸν ἕνα καὶ ὑπέρτατον Θεὀν τοῦ Χρι- στιανισμοῦ καὶ νὰ τὸν άνακα- τώσουν εἰς τὰς κοσμικὰς ὑπο- θέσεις καὶ ἐπιθυμίας των, ὁ ὁ- ποῖος ἄλλως τε ὡς πνεῦμα ἄῦλον καὶ ἀνείδεον δὲν ἦτο πο- λὺ προσιτὸς εἰς τὴν διανόησίν των, ᾿Επειδὴ δε ἄλλοι θεοὶ κατώτεροι δὲν σαν, ὑπεχρε- ὤθησαν ν᾿ ἀναλάθουν τὰς εἰ- δικας αὐτὰς προστασίας κατ’ ἀρχὰς μὲν οἱ μάρτυρες τῆς πί- στέως, κατόπιν δὲ όλοι οἱ ἅ- γιοι, οἱ ὁποῖοι ἀνεκηρύχθη- σαν φύλακες καὶ πολιουχοι τῶν πόλεων ὅπως καὶ εἰς τὴν ἀρχαιότητα κάθε πόλις εἶχε τὸν προστάτην καὶ πολιοῦχον θεὸν ἢ ἤρωα. Ισως δὲ καὶ µία ἀπὸ τὰς αἰτίας τῆς ἀνα- κηρύξεως ὡς ἁγίων ἐκείνων ποὺ εἰργάσθησαν διὰ τὴν διά- ἁγιασμὸν ! εἰς πολυθεῖαν ὅοσιν καὶ συνετέλεσαν εἰς τὴν κατίσχυσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ ῆτο ἀκριθῶς ἡ ἀναπλήρωσις τοῦ κενοῦ τούτου, αἰτία ὅμως ἐνεργήσασα ἐν ἐπιγνώσει, ἆλ- λὰ καθ’ ὅν τρόπον ἐνεργοῦν ἐνίοτε μερικαὶ μυστηριώδεις δυνάµεις τῆς ψυχῆς χωρὶς νὰ μᾶς ἐρώτήσουν. «Οἱ μάρτυρες, γράφει ὁ Θεοδώρητος πρὸς τοὺς ἐθνικούς, εἶναι πολιοῦ- χοι καὶ φύλακες τῶν πόλεων. Διατὶ ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι τόσους θνητοὺς ἀνθρώπους ὠνομάσα- τε ἥρωας καὶ Θεούς, άγανα- κτεῖτε ἐναντίον µας, οἱ ὁποῖ- οι δὲν θεοποιοῦμεν τοὺς μάρ- ἀγαπητοὺς θεράποντάς του »Αντὶ δὲ τῶν ἰδικῶν σας Παν- δίων καὶ Διονυσίων καὶ τῶν ἄλλων ἑορτῶν ἐμεῖς τελοῦ- μεν τὰς ἑορτὰς [Πέτρου καὶ Παύλου καὶ Θωμᾶ καὶ Σεργί- οὐ καὶ Μαρκέλλου καὶ τῶν ἄλλων μαρτύρων, ἀντὶ δὲ τῶν ἰδικῶν σας πανηγύρεων µε τὰς πομµπείας καὶ αἰσκρολογί- ας καὶ τὴν µέθην καὶ τοὺς κὠ: μοὺς καὶ τοὺς γέλωτας εμεις κάµνοµεν πανηγύρεις σωφρο: νας, εἰς τὰς ὁποίας ἄκοῦονται θεῖοι ὄμνοι καὶ ἱεροὶ λόγοι καὶ προσευχαὶ κοσμούυμεναι µε ὃ οβίας νΜιριιο 83, 1012, 1017. 1033): Ὁὁ Θεοδώρητος δὲν ἠμποροῦσε θέθαια να Όπο: θέσῃ ὅτι ὁλ᾽ αὐτά κατ ἕνερ- γειαν νόμων ψυχολογικῶν Ἡ- σαν ἁπλῆ συνέχεια θρησκευτι- κῆς παραδόσεως, ἡ ὁποία μετ εµορφώθη ἐπὶ τὸ Χριστιανικώ- τερον. πο ποὺ αὐτοὶ θὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο του, καὶ μὲ τὶς ὑπέροχες ἐκεῖνες παραθολὲς καὶ τα οὐ- ράνια ἀποφθέγματά του ἐλέ: γχει ἀδυσώπητα το Κακὸ καὶ ζωγραφίζει θεσπέσια το Καλό. Μαστιγώνει τοὺς ἀνθρώπους ποὺ καλλιεργοῦν τὴν παρανο” µία, μιλεῖ γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, προφητεύει τὸ θάνατό του καὶ τὴν ᾽Ανάστασή του καὶ στὰ µάτια τῶν ἑκστα- τικῶν του ἀκροατῶν προθάλ- λει πανέκλαμπρο καὶ φοθερὸ τ'. ὅραμα τῆς ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ, τὴν ἐπιστροφή του γιὰ τὴν τελικὴ ὥρα τῆς κρίσεως τῶν ἀνθρώπων. Ετσι µέσα σ' αὐτὴ τὴ μυστηριακὴ καὶ ταραγμένη ἀτμόσφαιρα ὅ- που ἑτοιμάζεται νὰ δώσει τὴν τελευταία μάχη τὸ Καλὸ μὲ τὸ Κακό, ἡ Ζωὴ μὲ τὸ Θάνατο, µέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῶν ἐ- πευφημιῶν τοῦ πλήθους καὶ τῶν. σκοτεινῶν ραδιουργιῶν τῶν Φαρισαίων, ὁ ᾿Ιησοῦς συγ- κεντρώνει πάλι τοὺς µαθητάς του καὶ ὁλοκληρώνει τὴ δια- δοχή του. Τοὺς λέει πὼς πρέ- πει νὰ εἶναι ἔτοιμοι' πὼς ἡ ψυ- χή, τους πρέπει νὰ γρηγορεῖ γιὰ τὴν ὥρα τῆς μεγάλης ὃο- κιµασίας ἀλλά καὶ τῆς θριαµ: θευτικῆς δικαιώσεως. Θὰ ἔα- νάρθει, τοὺς λέει, ὅπως ὁ Νυµ- φίος ἐν τῷ µέσῳ τῆς Πυκτός. Γιαυτό, πρέπει νὰ τὸν περιµέ- νουν ἄγρυπνοι. πανέτοιµοι ψυχικά καὶ σωματικά, μὲ ὁρ- θάνοικτα τὰ μάτια τους στὴ Θέα τοῦ Καλοῦ, μὴν ἀφίνον- τάς τα νὰ κλείσουν κάτω ἀπὸ ι Φάρος τοῦ ὕπνου τῆς ἁμαρτί-ι ας. Πρέπει νὰ πράττουν καὶ νὰ | ζοῦν τὸν Λόγο του γιὰ νὰ ἆ-. ξιωθοῦν τὴ χαρὰ τῆς Βασιλεί-, ας του. Οἱ µαθηταί του σὲ λί- γο θὰ σκορπίσουν ὡς τὰ πέ- ρατα τῆς Γῆς γιὰ νὰ κηρύξουν, τὸ Εὐαγγέλιο τῆς ᾿Αγάπης, ἐνῶ ὁ Βυμφίος ἐν τῷ µέσῳ τῆς γωγῆς ΒΗΜΑ «ΙΗΙΗΜΛΙΝ ΜΩΠΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΠΟΥ Ὅποῦ κ, ΦΟΙΒΟΥ Σ. ΛΟ::7οΥ Τή γ Δύο εἶναι τὰ κύρια χαρα: κτηριστικἁ “νωρίσματα τῆς ἆ- Τὸ πρῶτο εἶναι ἑ ἀποτελεῖ κάτι τὸ αἰώνιο, τὸ ο) δεύτερο γνώρισμα ὅτι εἶναι ἕ ἵνα παγκόσμιο φαινόμενο. Τὸ φαινόμενο τῆς ἆγωγῆς εἶναι αἰώνιο διότι τὸ συναντῶ- μεν στὴν ἱστορία κάθε λαοῦ καὶ κάθε φυλῆς, στὴν κάθε ἐ- ποχἡ ἀπὸ καταθολῆς κόσμου. :Εἶναι παγκόσμιο δὲ διότι ἆπο- τελεῖ ἀναπόσπαστο µέρος τῆς ζωῆς, παρὰ τὸν ἐμφανίζεται σὲ κάθε λαό, πρω- τόγονο ἢ πολιτισµένο. ᾿Εὰν ἠθέλαμεν νὰ δώσωμµεν ἕνα ὁρισμὸ στὴν ἀγωγὴν θὰ ἐλέγαμεν ὅτι αὐτὴ εἶναι µία ὁρμὴ στὸν ἄνθρωπο καὶ σκο- πὀς τὴς ἡ γενική, ἡ συνολική ἀνάπτυξις καὶ ἀνάτασίς του, διὰ τὴν ὁποίαν ἀνάπτυξιν καὶ ἀνάτασιν ἀπαραίτητοι εἶναι ὦ- ρισµέναι προσπάθειαι τὰς ὁ- ποίας καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἅἄτο- μον καταθάλλει καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ περιθάλλον αὐτοῦ ἤτοι οἱ γονεῖς, οἱ διδάσκαλοι, τὸ κατηχητικὀ, ἡ ἐκκλησία, ἡ πο- λιτεία, ἡ κοινωνία. Εἶναι γνωστὸν ποίαν σηµα- σίαν ἔχει τὸ περιθάλλον αὐτὸ ἰδίως στὸ μικρὸ παιδί, τὸ ὁ- ποῖον δὲν δύναται νὰ ξεχωρί- σῃ τὰ κατάλληλα µέσα ποὺ μὲ τὴν Φοήθειάν των θὰ ἠδύνατο νὰ φθάσῃ σὲ ἕνα σκοπὸ ἢ τέρ- μα αἴσιον. . 1ὰ πρὸς πραγματοποίησιν ὅμως τοῦ σκοποῦ τῆς ἀγωγῆς µέσα εἶναι πάρα πολλά, γι αὐτὸ περιοριζόµεθα νὰ ἐξετά- σωμµεν τὰ ἑξῆς: α) Τὸ πῶς συντελεῖται ὃ ἆ- γωγή. Β) Ποῦ συντελεῖται ἡ ἀἆγω- γη. Υ) Ποιοὶ εἶναι οἱ συντελε- στὲς τῆς ἀγωγῆς. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτο ζήτη- μα τὸ πῶς συντελεῖται ἡ ἁγώ- γἡ δυνάµεθα νὰ διακρίνωµεν δύο τρόπους ἤτοι: α) Εἰς τὴν κατὰ φύσιν ᾱ- γωγὴν δηλ. μὲ τὴν θοήθειαν τῆς φύσεως καὶ ὅλως ἀἄνεπι- τήδευτα, ποὺ θέθαια δὲν ση- µαίνει οὔτε χάος οὔτε ἀναρχί- αν οὔτε ἀσυναρτησίαν καὶ β) Εἰς τὴν κατὰ σχέδιον ᾱ- γωγἠὴν δηλ. μὲ σύστημα, μὲ τρόπο µεθοδικό, μὲ πρόγραμ- µα καὶ μὲ σχέδιο καλά προ- καθωρισµένο μὲ τὴν θοήθεια τῆς ἐπιστήμης. Ὡς πρὸς τὸ δεύτερο ζήτη- μα τοῦ ποῦ δηλ. συντελεῖται ἡ ἀγωγὴ σημµειώνοµεν περιλη- πτικἁ ἐδῶ ὅτι αὐτὴ ξεκινᾷ ἀπὸ τὸ σπίτι γιὰ νὰ συνεχίσῃ στὸ σχολεῖον, στὸν στρατόν, στοὺς διαφόρους συλλόγους κλπ. τυρας, ἀλλ᾽ ἁπλῶς τοὺς τιμῶ-, μεν ὡς μάρτυρας τοῦ Θεοῦ καὶ, Ὡς πρὸς τὸ τρίτο ζήτημα τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ συντελεστὲς τῆς ἀγωγῆς δηλ. ποιὰ µέσα, ὑποιὲς δυνάµεις καὶ ποιοὶ παρά- 'γοντες συµθάλλουν εἰς τὸ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἀγωγή, νο- µίζοµεν ὅτι τρεῖς εἶναι οἱ συν: τελεστὲς αὐτοὶ ἤτοι: α) 'ΗἩ κληρονοµικότης. β) Τὸ περιθάλλον. γ) Ἡ προσωπικότης. Καὶ πρῶτον ἂς δοῦμεν τί εἷ- ναι κηρονοµικότης. Λέγοντες κληρονομικότητα ἐννοοῦμεν τὴν µεταθίθασιν τῶν ἰδίων ἢ σχεδὸν τῶν ἴδίων χα: ρακτηριστικῶν γνωρισµατων, σωματικῶν ἢ πνευµατικῶν, α- πὸ τοὺς προγόνους εἰς τοὺς ἀπογόνους. Πρακτικῶς ὅμως φαίνεται ὅτι οὔτε ὅλοι οἱ ἀπο- Ύονοι τῶν ἰδίων προγόνων εἰ- ναι ὅμοιοι µεταξύ τους οὔτε ὁ- μοιάζουν καθ’ ὅλα τοὺς Ύονεις τους, ἀλλὰ μιὰ ποικιλία χαραᾶ- κτηρίζει τοὺς ἀνθρώπους. Εἷ- ναι δὲ γωστὸν ὅτι οἱ ἀπογονοι κληρονομοῦν ὡρισμένες προδι- αθέσεις ὄχι µόνον ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπομεμακρυσμένους Άπρογό: νους, φαινόμενο Ὑνώστο µε τὸ ὄνομα «ἀτταθισμός». Τὴν κληρονομικότητα τὴν διακρίνοµεν: α) Εἰς γενικήν καὶ μὲ τὸν ὅρον αὐτὸν ἐννοοῦ- μεν τὰ σωματικὰ καὶ πνευμα τικὰ ἐκεῖνα γνωρίσματα που εἶναι κοινὰ χαρακτηριστικα [γιὰ κάθε ἄνθρωώπο, καθώς καὶ τὶς µεταθολές, σωµατικες καί , πνευματικές, ποὺ ἐμφανίζονται [εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μὲ Γκανονικὴν ἐξέλιξιν καὶ ἄνα: ἵπτυξι καὶ εἰς διάφορες ἡλικί- ες (θρεφικήν, παιδικήν, ἐφηδι- κὴν κλπ.) β) Εἰς εἰδικὴν Κλη- ῥρονοµικότητα καὶ μὲ τον Όρον αὐτὸν ἐννοοῦμεν τὰ διακριτι- κἁ ἐκεῖνα σωματικὰ καὶ πνευ- µατικὰ γνωρίσματα (χαρί- σµατα ἢ ἐλαττώματα) ποὺ ξε- χωρίζουν καὶ διαφοροποιουν τὸ ἕνα ἄτομο ἀπὸ τὸ ἄλλο, καὶ τέλος Υ) εἰς τὴν κοινώνι- κἡν ἢ ἐθνικὴν κληρονομικότη: τα. Μὲ τὸν ὅρον αὐτὸν ἔχομεν ὑπ ὄψιν µας τὴν ἔμμεσον ἐκεί- νην φυλετικὴν κληρονοµίαν, ᾱ- πὸ τὴν ἱστορίαν, τὰς παραδό- σεις, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα κλπ. ἑνὸς λαοῦ ποὺ φέρνει γονοτυ: πικὰ ὁ κάθε ἄνθρωπος μαζί του καὶ ἡ ὁποία εἶναι ἀποτέλε- σµα τῆς ἐπιδράσεως ἡ ὁποία ἀσκεῖται πάνω στοὺς γονεῖς καὶ στοὺς προγόνους του, ἀπὸ νυκτός. εἶναι ἕἔτοιμος νὰ προῦ-: παντήσει τὴν ὥρα τοῦ µαρτυ-, ερίου του... : τὴν γύρω φύσιν καὶ ἀπὸ τὰ κοινωνικἁ καὶ ἐθνικὰ ἰδεώδη. ἛἝνα παράδειγµα σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖον εἶναι ὁ ἀπὸ αἰώνων πόθος τῶν Κυπρίων διὰ τὴν “Ἔνωσιν μετὰ τῆς μητρὸς [Πα- τρίδος. Ἡ κληρονοµικότης, ὡς θλέ- ποµεν, εἶναι πολύπλοκος καὶ εὐρεῖα καὶ ἐξασκεῖ ἄμεσον ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς καθόλου ἆ- γωγῆς τοῦ ἀνθρώπου, ὅστις δὲν κληρονομεῖ µόνον ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ προγόνους του τὴν καταθολἠὴν ἀλλά καὶ τὸ «πνεῦμα τῆς ἐποχῆς: µέσα στὸ ὁποῖον ἔζησαν οἱ γενγήτο: | ρές του. : τὰ Καὶ τώρα ἂς ἐξετάσωμεν κὴν δύναμιν τοῦ περιθάλλοντος εἰς τὴν ὄγωγὴν τοῦ ἀνθρώπου. ΓΤοῦτο διαιρεῖται: | α) Εἰς φυσικὸ ἢ ἄῴυχο πεοι- Γθάλλον καὶ ϐ) Εἰς κοινωνικὸ ἢ ἔμφυγο περιδάλλον. Μὲ τὸν ὅρον φυσικὸν ἡ ἄφυ- ἴχον πεοιθάλλον ἐννοοῦμεν τὸν :γεωγραφικὸν χῶρον, τὴν δις- διαφορετικό | τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο συνήθως µόρφωσιν τοῦ ἐδάφους, τὸ κλῖ- μα, τὰ προϊόντα κλπ. ποὺ θέ- θαια ἀσκοῦν ἐπίδρασιν πάνω στοὺς κατοίκους, στὸ σύνολόν 'τους, ὁμαδικὰ ἢ κάπως διαφο- ρετικἀ στὸ κάθε ἄτομον. Καὶ ἡ ἐπίδρασις τοῦ φωσικοῦ περι: θάλλοντος πάνω στὸν ἄνθρω- πο εἶναι καταπληκτική, ἀρκεῖ νὰ σκεφθῇῃ κανεὶς γιὰ παράδει- γμα τὴν διαφορετικἠν νοοτρο- πίαν µέσα στὸν ἴδιο λαό, ἑνὸς νησιώτη, ἀπὸ τὴν νοοτροπία ἑ- νὸς ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώ- ρας, ἀπὸ πεδινὸ ἢ ἀπὸ ὀρεινὸ µέρος. Αλλά ἐκτὸς τῆς δια- φορετικῆς νοοτροπίας, παρου- σιάζεται καὶ διαφορετικἠ Ψψυ- χοσύνθεσις καὶ ὥς παράδει- γμα ἃς ἀναφέρωμεν ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα τὴν διάφορον Ψψυ- χοσύνθεσιν μεταξὺ ἑνὸς ᾿Αθη- ναίου καὶ ἑνὸς Σπαρτιάτου ἡ σὲ σύγχρονον παράδειγµα ψυ- Χοσυνθέσεως ἑνὸς κατοίκου τῶν χωρῶν τῆς Μεσογείου ἀπὸ χωρῶν. Στὸ κοινωνικὸ ἢ ἔμψυχο περιθάλλον ἐξ ἄλλου κατατάσ- σοµεν τὴν ἐπίδρασι τῆς Φφυ-/ λῆς, τοῦ φύλου, τῆς γλώσσης, τῶν παραδόσεων, τῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων τῶν ἱστορικῶν γε- γονότων, τῆς ὀργανώσεως καὶ καὶ διοικήσεώς τῆς χώρας, τῆς παιδείας, τῆς τέχνης, τῆς πνευ- ματικῆς ζωῆς καὶ κυρίως τῆς θρησκείας. Ἡ ἐπίδρασις τῶν ἀνωτέρω ἀναφερθέντων στὸν καθένα µας εἶναι τεραστία. Αὐτὴ ἡ ἀλληλοεπίδρασις ἡ ἄμεση ἢ ἔμμεση, ποὺ γίνεται κυρίως μὲ τὴν µίµησι, τὴν ὑποέθολὴ καὶ τὸν ἐπηρεασμὸ τῶν ἀνθρώ- πων μεταξύ τους, εἶναι ἡ µε- γαλύτερη καλἠ ἢ κακή, ὠφέ- λιµη. ἢ θλαθερὴ μορφωτικὴ δύναµις ποὺ ὑπάρχει. Δὲν δια- παιδαγωγεῖ µόνον τὸ σχολεῖ- ον, ἀλλὰ κυρίως στὴν µικρή µας ἡλικία τὸ οἰκογενειακό μας περιθάλλον. Μετὰ τὴν σπουδαίαν ἐπί- ὃρασιν τῆς οἰκογενείας, σηµει- ώνομεν τὴν ἐπίδρασιν τῆς σων- οικίας, τοῦ χωριοῦ ἢ τῆς πὀ- λεως, ὅπου μεγαλώνει ὁ ἄν- θρωπος καὶ κατόπιν ἔρχεται ἡ ἐπίδρασις τῆς οἰκονομικῆς ζω- ῆς, τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πατερα ἢ τῶν γονέων, ἡ πνευματικὴ ζωὴ καὶ κυρίως ἡ ἠθικο-θρη- σκευτική, ἡ ὁποία συμπληρώ- γει τὸ ὅλον οἰκοδόμημα. Στὸ σχολεῖον τὸ παιδὶ παίρ- νει ἀρκετά, ἀλλὰ τὸ σχολεῖο γιὰ νὰ καρποφορήσῃ στὸ ὄψη- λόν του ἔργον ἔχει ἀπαραίτη” τον ἀνάγκη καὶ τὸ ὑγιεινὸ οἱ- κογενειακὸ περιθάλλον του παιδιοῦὈ. Στὸ σπίτι ἐκεῖ στὸ ὑγιεινὸ οἰκογενειακὸ περιθάλ- λον θὰ τεθοῦν κυρίως τὰ ϐθε- µέλια γιὰ τὴν ἐκτίμησι τῶν α- νωτέρων πνευματικών , ἀξιῶν, ὅπως εἶναι ἡ ἀλήθεια, καλώ- σύνη, ἡ ἠθική, ἡ δικαιοσυνη, Ἡ σύµπνοια, ἡ ἀλληλεγγνη και ἐκεῖ στὴν οἰκογένεια καλλιερ- γεῖται καὶ ἀναπτύσσεται τὸ θρη σκευτικὸ συναίσθηµα. ἵαὶ ὅὃ- λα αὐτὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπι- τύχουν ἢ νὰ ἀποτύχουν ὅταν ᾗ οἰκογενειακὴ ζωὴ χωλαίνῃ καὶ παραπαίῃ σὲ κάθε της θη- α σχετικὸ μὲ τὴν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν(1). ο Ὅπως ἐπιδρᾶ τώρα τὸ οἱ- κογενειακὸ περιθάλλον, ἔτσι ἐπηρεάζουν, θετικά ἡ ἀρνητί- κἁ καὶ οἱ ἄλλοι παραγοντες. Μόλις μεγαλώσει λίγο τὸ παιδὶ αἴσθάνεται, τὴν ἐπίδρασι τῶν φίλων του, μὲ τοὺς ὁποί ους παίζει. Ετσι λοιπὸν τὸ παιδὶ ἔρχεται σ᾿ ἐπαφὴ μὲ ἄλ- λα παιδιά καὶ μαθαίνει χίλια δυὸ πράγµατα καὶ χίλιους δυὸ τρόπους, καλοὺς ἢ Κκακους, ἀνάλογα θέθαια μὲ τὰς συνθή- κας ποὺ ὑπάρχουν. Καὶ ἡ ἐπί κοινωνία αὐτὴ ἡ φιλικὴ μὲ ἂλ- λους συνεχίζεται εἰς ὅλην την ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ. συνοικία λοιπόν, ἡ ““κοι- νωνίαν διαπαιδαγοῦν καὶ ἐπη- ρεάζουν τὸν ἄνθρωπον εἰς το καλὸ ἢ στὸ κακόν, κατευθύ νουν τὸν δρόµον του και καθ- ορίζουν ὣς ἕνα θαθμὸ λεπτο- µέρειες ἢ ἀκόμη καὶ βασικα τοιχεῖα στὴν ζωή του. Ἡ σε- ξουαλικὴ ἀγωγή, γιά να ανα- φέρωμεν ἕνα παράδειγµα σον” τελεῖται δυστυχῶς στας περισ- σοτέρας τῶν περιπτώσεων στο «σχολεῖον» αὐτὸ τοῦ δρόμου, τῆς συνοικίας, τῆς ἁκοινωνί- ας». Εἶναι δὲ εὔκολον νά κρι- νῃ κανεὶς πόσοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἀκούσει τοὐλάχιστο µίαν ἐπιστημονικὴν διάλεξι πά- νω σ’ αὐτὸ τὸ σοθαρὸ ζήτημα, ποὺ νὰ θίγεται ὄχι µόνο ἀπὸ τὴν. φισιολογικὴν ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἠθικο-θρησκευτικὴν καὶ κοινωνικήν του πλευράν. ᾽Αλλὰά ὅπως ἀνέφερα προη: γουµένως ἐπίδρασιν στὴν ἀγῶ: γὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐξασκοῦυν καὶ ἡ οἰκονομικὴ ζωή, τὸ ἔπ- άγγελµα τῶν γονέων καὶ ἑ πνευματικὴ ζωή, ζητήµατα τὰ ὁποῖα ἔχουν κάποιαν ἀλληλο εξάρτησιν. Γνωστὸν εἶναι πό σο ἐπιδρᾷ τὸ οἰκονομικὸν μέ ρος εἰς τὸ ὅλον οἰκοδόμημα τῆς ἀγωγῆς, ἰδίᾳ τοῦ νέου ὁ (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) (1) Πρ6θλ. σχετικὸ ἄρθρο στὶς «᾿Α- κτῖνες» (οέμόθρ. 1950) «ὉΟ παιδα- γωγὸς ἕναντι τῆς κοινωνίας τοῦ 1950» τοῦ 1. Ιωαννίδη Φαληριώτη : μὲ Ι ΕΠΗ) ΠΠ! 90Υ Ρ15ΛΙωΝν Ε΄’. {ο Αὐγουστῖνος εἰσέργεται εἰς τὸ Ὀέκατον ἕκτον ἔτος τῆς ἡλικίας του, ᾿Αφηγεῖται μὲ πόνον πολὺν ὅτι, µετά τὴν δισκοπὴν τῶν στοιδῶν του, δι]ς.- θε τὸ ἔτος τοῦτο εἰς τὴν οἰκογενεια- κἠν. ἑστίαν του, ἀγόμενος καὶ φερό: µενος ὅπὸ πλείστων ἀντιξόων παθῶν. Δια ζωηροτάτων Ἱρωμάτων πεοιγρήά- φει µίαν κλοπήν, ποὺ διέπραξε κατά τὴν ἐποχὴν ἐκείνην μὲ τοὺς σωντρύ- φους του. ] Ῥωρα, θέλω νὰ διειθύνω τὴν σγέψιν µου αοὺς τὰς παθεντωῦ- πις τοῦ παρελθόντος, ποὺὸς τὰς σαογικὰς ἁγολασίως τῆς φυγῆς μοὺνς ὅγι διότι τὰς ἀγαπῶν ἀλλ διὰ ν’ ἀγαωπήσω δέ, ὦ Θεέ µοὴ, Αὐτὸ τὸ χάμνω διὰ τὴν ἀγάπην τῆς ἀγάπης 3ου, ἐπανερχόμενὺς εἴς τὰ, σκολιὰ χαὶ διεστοαμµένα ἐχείνα μονοπάτια μὲ τὴν πικοίαν τῆς ἀναμνήσεως, διὰ νὰ μὲ γόα- κάνῃς ού, ἡ μὴ ἅπατηλη, ἆλ. ἀγ]αύκασπος Ἡδονη χαὶ διὰ νὰ περισυλ]«ξῃς εἰς τοὺς κύλποις Σου τὴν εδῶ καὶ ἐχεῖ σκουπισιιζ- γην ὕπαοξίν µοὰν ἡ ὁπρίαν μκ- χροὰν τῆς Ἠνύτης ου, πατετὸ- μγετο εἰς ἀνοριθμήτους µαταιότι- τας, Διότι, χατὰ τὰ πρῶτα νεια- γινά µου χοόύνια, ἥμουν ἕρμαιον παθῶν σιοδρυτάτων καὶ ἡδονῶν ζ ω υτῆς. Κολάσεως καὶ δὲν ἐντρεπό- ἕνα τῶν θορείων Εὐρωπαϊκῶν. μουν νὰ περιπλέρωμαι εἲς ἔοωτας ἀσταθεῖς καὶ σγοτεινούς. Καὶ εἷ- γεν ἐξαφανισθῆ ἡ ὠμοοσφιά μον καὶ ἤμουν ποὺ τῶν ὀμμάτων Σου σαπίμά χατὰ τὸν χούνον, ποὺ δὲν ἐκητοῦσα παρὰ µόνον ν᾿ ἀρέσω εἰς τὸν ἑαωτόν µου καὶ εἲς τους ὀᾳθαλμοὺς τῶν ἄλλων. Ἑί δὲ ἄλλο μὲ πκατεγοήτευσε παρὰ µόνον τὺ ν’ ἀγαπῶῷ κά ν᾿ ἁγαπῶμω. ᾿Αλλὰ δὲν ἀρκούμιν εεῖς τοὺς δεσμοὺς φυχῆς πρὸς ι- χῆν, χωοὶς νὰ λοξοδρομῶ ἀπὸ τὴν φωτεινὴν ὁδὺν τῆς φιλίας. ᾿Ατμοὶ φρικαλέοι Ἐεπηδοῦσαν ἀπὸ τὰς σαργχικάς µου ἠδονὰς καὶ ἀπὸ τοὺς ποουνοὺς τῆς παιδικῆς ἥλι- χίας µου. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἀτμοὶ κα τεχάλυπταν μὲ νέφη σκοτεινὰ καὶ ὁμίχλην πυκνὴν τὴν καρδιά µου, ὥστε δὲν ᾖτο πλέον ἵκανὴ νὰ, διαχοίνη τὴν φαιδρᾶν λάμψιν τοῦ ἔρωτος ἀπὺ τὴν σκυθρωπύτη- τα τοῦ σαργικοῦ πάθους. Κα τὰ δύο ἀναστάτωναν τὴν φυχήν µου, ὡς κύματα συναναμειγνιόµενα, ἕ- σερναν τὴν λιπόψτχον νεότητα µου εἲς τὰς ἀθήώσσους τῆς ἡδο- γῆς γα τὴν ἐθύθιζαν εἰς τὸ τέλ- μα τῆς ἁμαοτίας. Ἡ ὀργή Σοι ἐπεσωρεύετο ἐ- πάνω µου, ἀλλ ἐγὼ τὸ ἀγνοοῦ- σα. Βἰΐς τὸν τοιγμὸν τῶν ἁλύσεων τῆς προσωπικότητός µου ἥμουν χουφός. Έτσι ἐπλήρωνα τὴν ἡ- περοψφίαν τῆς ὑυχῆς µου. Καὶ ᾱ- πομακρυνόμουν ἀπὸ Σὲ χαάθημε- ρινῶς περισσότερον, καὶ Σὺ μὲ ἄφηνες νὰ τὺ χάµνω. Παρασυοό- µεγος ἀπὸ τὸν στοόθιλον τῶν ἀθε- µίτων ἐρώτων µου, Χάτασπατα- λοῦῆσα τὰς ἀνθηρὰς καὶ ἀμμωας δυνάµεις µοι καὶ δὴ σιωποῦσες. σέ, ὄψιμος χαρά µου, σιωποῦ- σες, καὶ ἐγὼ ἀπομακρυνόμουν ᾱ- πὸ δὲ καθημεοινῶς, οίπτων ἐπὶ μᾶλλον καὶ μᾶλλον τὰ ἄγονα ἑ- γεῖνα σπέρµατα, ἀπὸ τὰ ὁποία γεννῶνται πόνοι, ὑπερήφανος εἰς τὸν ἐξευτελισμόν µου, εἷς τὴν ἀπαύδησίν µοι ἀνήσυχος. Ποιὸς θὰ ἔθετε φραγμὸν εἷς τὴν ἁθλιότητά µου Ποιὸς θά ἔστρεφε πρὸς µίαν ὠφέλιμον κατ: εύθιυνσιν τὴν γοητείαν ἐχείνην, ποὺ ἐγεννοῦσε εἰς τὴν φυχήν µου μάθε νέον ἀντικείμενον: Ποιὸς θὰ διέγοαφε κάποιον σκοπὸν εἰς τὰς ἡδογὰς τῆς ζωῆς µου. εἲς τρόπον, ὥστε τὰ ἀφορισμένα τῆς γεύτητός µου κύματα νὰ ξεσπά- σουν στοῦ νομίμου γάμου τ ἆκου- χιάλι, ἂν Ἡ θύελλα δὲν ἡμποροῦ- σε νὰ χατευνασθῇ, οὕτως ὥστε νὰ εὔρουν εἲς τὴν τεκνογονίαν τὸν ἀληθινὸν προορισµόν των Αὐτό, τὸ διατάσσεις, ᾿Εσὺ διά τοῦ νό- µου Σο0, ὦ Θεέ µοῦ, ποὺ δηµι- ουργῆς τοὺς βλαστοὺς τοῦ εἰς τὸν θάνατον καθυποτασσοµένοι. γέ- γους µας καὶ ποὺ ἀμθλύνεις μὲ ἥπιο χέρι τὰ ἀγκάθια, τὰ ὁποῖα ὃ Παράδεισός Σου ἀγνοεῖ. Αιότι ἡ παντοδυναµία Σου εἶναι πλη- σίον |ιας καὶ ὅταν ἡμεῖς εἴμεθα μακράν 3ου. Η, διατὶ δὲν εἰσῆ- κουσα εἰς τὴν φᾳωνήν, ποὺ κατῇ]λ- θεν ἀπὸ τὰ νέφη Σου: «Ολίώιν δὲ τῇ σαρχὶ ἔξουσιν οἱ τοοῦτοι ἐγὼ δὲ ὑμῶν φείδοµαι». «Καάλὸν ἀνθρώπῳ γυναικὶ μὴ ἅπτεσθαι». «'Ο ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κι- ρίου πῶς ἀρέσει τῷ Κισί: ὁ δὲ γαµήσας μεοριμνᾷ τοῦ κὐσμουπῶς ἀρέσει τῇ γυναικὸο. (1) Κὰν εἰσή- κουα τὴν φωνήν Σου, ϐ᾽ ἀπέ- Φευγα τὰς ἀπολαύσες ταύτας διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, καὶ θὰ ἀνέμενα μὲ ἀνέχαφαστον γαρὰν τοὺς θείους ἐναγκαλισμούς Σρι, Αλ”. ἀλλοίμονον! Αιατελοῦσα ὑπὸ τὸ χυάτος ἑγὸς μεγάλοι ᾱ- γαθρασμοῦ ἐγκατέλειπα τὸν ἕ- αὐτόν µου εἷς τὴν δομὴν τοῦ ἐσω- τερικοῦ χειμάροοι, ποὺ μὲ παρέ- συρε μακράν Σου. κα παρέθιι- να Όλας τὰς ἐντολάς Σου, χωορὶς Όμως ν᾿ ἀποιεύνγω τὴν τιµωρίαν ου, Π[οῖος θνητὸς θά μποοροῖσε νὰ, τὸ ἐπιτύχὴη! Ἴσουν πάντοτε π)ησίον µου μὲ τὴν εὐσπλωνιχὴν αὐστηούτητα Σου. Ἠσκόοπιςες πικρὰν ἀηδίαν εἲς τὰς ἀθεμίτους Ἱδονὰς διὰ νὰ, μὲ παροωμᾶς εἰς εὐγενῆ ἀπύόλανσιν. Ἰναὶ. πο θὰ ἡμπορσῆσα νὰ εὔρω τοιαύτην, ἕ- ἄν μῃ εἲς σέ, ὦ Θεέ µου, ποὺ υτοπᾶς μὲ τὸν σχοπὸν νὰ θεοα- πεύσῃς χα ιᾶς «ονεύεις διὰ νὰ τ ὃν ἆποθι ͵ --- ΙΤΝ ἀποθανωμεν µαχκοάν 5ου. (Συνεχίζεται) 1) Β΄ 1, αὐτόθι Κορινθ. Ξ΄ 28, 95, αὐτόθι