ΕΤΟΣ Α΄’. ΑΡ. 10 Ἐτησία συνδρομὴ Σελ. 5 Τιμῆ Φύλλου Γρ. 2. ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΕΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ -υ)Ὁ) ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΕΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ -- ΕΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΚΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 1--ΔΕΥΚΩΟΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ. ΠΕΜΠΤΗ 20 ΜΙΤΟΥ 1954 Θαλλελαίου μάρτυρος ἵ ΧΗΜΙΝΝΙΚΙ ΚΝΙΝΙΣ ΤΕΝ ΝΝ Εἶναι εὐτόχημα, διότι ἡ Χριστιανικὴ χίνησις ἀρχίσει νὰ ἀναχκτὰ ἔδαφος μεταξὺ τῶν νέων. Χριστιανιχοὶ ὀργανώσεις νέων γαὶ νεανίδων ἱδούον- ται μὲ ταχὺν ρυθμὸν εἰς ὅλα τὰ µέρη τοῦ πεπολιτισµένου πόσµον. Χιλιάδες νέων ἀποτελοῦν ἤδη µέλη τῶν ᾿Οργανώ- σξων τούτων, τῶν ὁποίων σκοπὸς εἶνσι ἡ διὰ τῆς καλλιερ- γείας τῶν Χριστιανικῶν ἀρετῶν ἐξύφωσις τοῦ ἀἁτόμου χαὶ ἡ ἐπὶ ἠθιχῆς θάόεως συµέίωσις ἕλων τῶν φυλῶν γαὶ τῶν λα- ὂν τῆς ἀνθρωπότητος. Πρὸς ἐπίτευξιν τῶν σχοπῶν τούτων αἱ Χριστιανιχκαὶ Ὁρ- γανώσεις τῶν Νέων χρησιμοποιοῦν χυρίως τὴν μεταξὺ τὸν μελῶν των ἀνάπτυξιν γνησίου χριστιανιχοῦ πνεύματος, δώ- σης ἀγάπης καὶ δημιουργικῆς πίστεως. ᾿Επιτυγχάνουν δὲ ταῦτα διὰ τῆς στενωτέρας ἐπαφῆς μὲ τὸν δεῖον λόγον καὶ τῆς θαθείας διεισδύσεως εἰς τὴν ὑφηλῆν φιλοσοφιχὴν καὶ ἡ- διχην διδασχαλἰαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν μεγάλων ἠθιχολόγων καὶ ἀνθρωπιστῶν τῶν νεωτέρων χρέ- νων. Τοιουτοτρόπως ἡ Χριστιανιχὴ αὕτη γπίνησις ἀποχτᾶ σὺν τῷ χρόνῳ ἀσυνήθη εὑρύτητα γχαὶ πινεῖται ἐπὶ θάσεως, ἥτις ἐπιτρέπει πολλὴν αἰσιοδοξίαν διὰ τὴν ἐξυγίανσιν τῆς νεθλαίας, ἡ ὁποία τὰ τελευταῖα ἔτη εἶχε γνωρίσει ἐπιχὶν- δύνους χλονισμούς καί, εἴς τινας περιπτώσεις, ἀνησυχητι- γην πατάπτωσιν. Ἐὰν ἡ ἀνδρωπότης εὑρίσχεται σήμερον εἰς τοικύτην ἠδιχὴν καχοδαιµονίαν, τοῦτο ὀφείλεται κατὰ µέγα µέρος εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ σημερινἠ ὥριμος γενεὰ διῆλθε τὴν νεό- τητά της µέαα εἰς τὸ ἀγωνιῶδες κλῖμα τοῦ ὠμοῦ ὑλισμοῦ καὶ τὴν πυνικὴν γυµνότητα παντὸς ἠθιχοῦ ἐρείσματος καὶ ὑφηλοῦ πνευματικοῦ ἰδεώδους, Εὐτυχῶς τὰ τελευταῖα γε- γονότα ἀπέδειξαν πόσον λανθασμένη ἧτο ἡ πορεία τὴν ὁ- ποίαν ἤ ἀνθρωπότης ἠχνολούθει χατὰ τὰς πρώτος δεπαξετη- ρίδας τοῦ αἰῶνός µας γπαὶ πόσον χαχὴ ἠτο ἡ ἀφετηρία ἀπὸ τῆς ὁποίας ὁρμώμενοι οἱ νέοι ἐπεδίωχον νὰ κατακτήσουν τὴν ζωήν. Ανευ θαδυτέρων ἠθινκῶν ἀρχῶν, ἄνευ ὑφηλῶν ἰδεωδῶν, ἄνευ ζώσης πίστεως, ἀπεξεδύοντο οὗτοι εἰς ἕνα ᾱ- γῶνα, διὰ τὴν σκοπιμότητα τοῦ ὁποίου οἱ ἴδιοι ἀμφέέαλ- λον καὶ διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ὁποίου ἐδυσπίστουν. ἨΠι- στεύοντες ἀποχλειστικῶς εἰς τὴν ὑλιχὴῆν φύσιν τοῦ ἀνδρώ- που, δὲν εἶχον οὔτε τὴν δύναμιν, οὔτε τὴν ἱκανότητα νὰ ἐξορθοῦν εἰς ἀνωτέρας πνευματικὰς σφαίρας καὶ νὰ ἐπι- σκοπήσουν ἐχεῖθεν τὸν ἀνθρώπινον έίον ὡς φαινόμενον κατ’ ἐξοχὴν πνευµατικόν, τὸ ὁποῖον, πέραν τῶν ὑλικῶν ἄναγ- κῶν, χρήζει ἠθιχκῆς, πρὸ παντός, θεραπείας καὶ πνευματιχκῆς ἀντιλήψεως. ᾽Απεναντίας ἐφρόνουν, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ προσέξουν ἧτο ἡ ρύθμισις µένον τῶν ὑλικῶν παραγόντων τῆς ζωῆς. Ἐκ τῆς τοιαύτης ρυθµίσεως ἐπί- στενον ὅτι θὰ προχύφουν ὅλα τὰ ἄλλα. Ἡ δάσις ὅμως αὕτη ἀπεδείχθη λανθασμένη. 'Ὁ ἄνθρω- πος δὲν Χρειάζεται µόνον τροφήν, στέγην χαὶ ἐνδύματα. Χρειάζεται κάτι περισσότερον’ χάτι ποὺ νὰ τὸν συνδέῃ στε- ρεώτερον μὲ τὴν ζωὴν καὶ τὸν κόσμον. Κάτι ποὺ νὰ διχαι- Ελογῇ πληρέστερον τὴν ὑπαρξίν του παὶ νὰ δίδη θαδύτε- ρον νόημα καὶ περιεχόµενον εἰς τὰς ἡμέρας του. Καὶ αὐτὸ τὸ κάτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὰς ὑφη- λὰς ἀληδθείας, τὰς ὁποίας ὁ Φεὸς ἐνεπιστεύθη εἰς τοὺς ἂν- δρώπους χαὶ ὥρισε ὡς θασικὰ γαὶ ἁπαραίτητα ἰδεώδῃη τῆς ζωῆς αὐτῶν. Αγάπη, δικαιοσύνη, ἁλήδεια, εὐσέθεια, πίστις αὑτοθυσία εἶναι µερικὰ ἀπὸ τὰ ἰδεώδη ταῦτα , τὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι δὲν δύνανται νὰ ἀγνοοῦν ἀτιμωρητί, ναὶ οἱ νέοι δὲν δύνανται νὰ περι- φρονοῦν, χωρὶς τὸν κπίνδυνον νὰ διαστρέφουν τὴν ζωήν των καὶ νὰ ἀπομαχρύνουν τὸν χατὰ λόγον θίον τῆς φυσιχῆς πορείας του. ᾿Απὸ τὰ ἰδεώδη ταῦτα πρέπει νὰ ξεχινοῦν σήμερον ὅ- λοι οἱ εὐσυνείδητοι νέοι. Νὰ διαποτίζουν μὲ αὐτὰ τὴν Φφυ- χήν των καὶ νὰ σταθµίζουν δι᾽ αὐτῶν πάσας τὰς πράξεις καὶ ἐνεργείας των. Νέοι χωρὶς ἰδεώδη εἶναι ὡς δένδρα χωρὶς ἄνθησιν. Καὶ ὅπως, ἀχριθῶς, δὲν κπαρποφορεῖ, πατὰ τὸ φθξι- νόπωρον, τὸ δένδρον ἐχεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἤνθησε χατὰ τὴν ἄνοιξιν, ἔτσι δὲν ὀύναται νὰ ἁἀποδώσῃη ἀγαθβοὺς χαρ- πούς, πατὰ τὴν ὥριμον ἡλιχίαν του, ὁ ἄνθρωπος ἐχεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν ἐνεποτίσθη ἀπὸ ἀνώτερα ἰδεώδη καὶ εὐγενεῖς ἐν- θουσιασμοὺς κατὰ τὴν νεανιχκὴν ἡλιχίαν του. Τοιαῦτα ἀνώτερα ἰδεώδη µόνον εἰς τὴν πηγὴν τῆς ᾱ- ληδείας, τὴν Χριστιανιχὴν διδασχαλίαν, δύνανται οἱ νέοι µας μετ᾽ ἐμπιστοσύνης νὰ ἀναξδητήσωσι. Τοῦτο φαίνεται ὅτι τὸ ἔχουν ἤδη κατανοήσει αἱ ποικίλαι ἀνὰ τὸν ἐλεύθερον κό- σµον ὀργανώσεις τῶν νέων, αἴτινες προσανατολίξόονται ἤδη σταθερῶς πρὸς τὰς ἀληξείας τοῦ Εὐαγγελίου. Μὲ ἰδιαιτέραν δὲ εὐχαρίστησιν διαπιστοῦμεν ὅτι ἤ πίνησις αὕτη περδίζει ἔδαφος καὶ εἰς τὴν ἈΝῆσόν µας, τῆς ὁποίας οἱ νέοι ἀποτε- λοῦν τὴν χαλυτέραν ἐλπίδα καὶ τὴν µεγαλυτέραν ὑπόσχε- σιν διὰ τὴν αὔριον. Ἐπαινοῦντες τὴν κπίνησιν ταύτην, εὺ- χόµεθα ὅπως συντόμως αὕτη γενικευθῆῇ καὶ ὠριμάσῃ, ἀποδώ- σῃ δὲ πλουσίους τοὺς χπαρποὺύς της, πρὸς ὄφελος τοῦ Κυπρι- ακοῦ λαοῦ καὶ ὁλοχλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. [0 ΝΙΝΗΙΝΙΙ ΙΙΙ κ [Ι ΠΙΙΙ Α΄ γάρων ἀπὸ τὸν Βασίλειο τὸν Βουλγαροκτόνο καὶ τὴν ὁρι- στικἡ ἀργότερα ὑποταγή των στὸ Τουρκικὸ κράτος ἀπὸ τὸν Βαγιαζίτ, τὰ ὀνόματα Βούλ- γαροι καὶ Βουλγαρία ἔπαυ- σαν ν᾿ ἀναφέρωνται πλέον στὴν ἱστορία. Ιαὶ μὲ τὴν πά- ροδο τοῦ Χρόνου ἐλησμονήθη- σαν τελείως, ὥστε στὶς ἀρχὲς τοῦ Θ΄’ αἰῶνα ἀκόμα νὰ εἷ- ναι ἄγνωστος στὴ ζωὴ τῶν Βαλκανικῶν ἐθνῶν ὁ Θουλγα- κὸς λαός. Καὶ µόνον τὸ ΠΠα- τριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλε- ως ἐγνώριζε τὴν ὕπαρξη τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, γιατὶ αὐτὸ εἶχε τὴ φροντίδα γιὰ τὰ ἐκκλησια- στικἁ πράγματα, ἀφοῦ στὴ δι- καιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου ὑπήγοντο ἀπ᾿ ἀρχῆς. Κατὰ τὸ δεὐτερόὀ ὅμως ρω- σοτουρκικὸ τοῦ δεκάτου ἐννά- του αἰῶνος πόλεμο, τὸ 1828, οἱ Ρῶσοι οἱ ὁποῖοι ἔφθασαν ὡς τὴν ᾿Αδριανούπολη, ἐπρό- σεξαν γιὰ πρώτη φορὰ τοὺς ὄχλους αὐτῶν τῶν χωὠρικῶν, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν ἀποτραδη- Ὑμένοι στὶς περιφἐρειές των, μακρυά ἀπὸ κάθε κοινώνικὴ καὶ πνευματικὴ κίνηση. Καὶ κατὰ τὰ ἑπόμενα ἕξ ἔτη, κα- τὰ τὰ ὁποῖα παρέμειναν στὴν περιοχἡ τῶν Βουλγάρων, ἕως Τοῦ κ. ΓΕΩΡΓ. Κ. ΛΕΣΤΟΡΗ Μετὰ τὴν συντριθὴ τῶν Βουλ- | Καὶ ἐσκέφθησαν νὰ ποδηγε- [τήσουν τὴ φυλὴ αὐτὴ καὶ νὰ ιτὴν ὀργανώσουν κατὰ τρόπον, (ποὺ νἁ χρησιμεύει ὡς ἀφορμὴ Γκαὶ συγχρόνως ἀντιπερισπα- :σμὸς ἰσχυρὸς στὸ κέντρο τοῦ τουρκικοῦ κράτους, γιὰ τὴν ᾿ἐξυπηρέτηση τῶν σκοπῶν των, τῆς ἐξόδου εἰς τὸ Αἰγαῖον πέ- λαγος. ἓ Μεγάλη ἐπίδραση εἶχε τότε ἡ ἔκδοση τοῦ όιθλίου «Οἱ ἀρ- ᾿χαῖοι καὶ νέοι Βούλγαρου τοῦ Ρώσου σλαυϊστοῦ Βενέλλιν τὸ 1830, ὁ ὁποῖος μὲ ἔξοδα τῆς Γρωσικῆς ᾽Ακαδημίας τῶν ἔπι- ἱστημῶν περιῆλθε τὴ χώρα τῶν [Βουλγάρων καὶ ἐμελέτησε τὰ [ἤθη των, τὰ τραγούδια των, τὴ ο. των καὶ ἐπεχείρησε [νὰ Ὑράψη γραμματικἡ τῆς :γλώσσης των. ὍὍλη ὅμως αὐτὴ ἡ κίνηση καὶ ἡ προσπάθεια τῶν Ρώσων ἐλάχιστα ἀποτελέσματα εἶχε ἰγιατὶ ἦταν θέθαια δύσκολο νὰ Γκινηθῆ ἕνας λαός, ὁ ὁποῖος :ζοῦσε αἰῶνες τώρα σὲ μιά ἱπρωτόγονο κατάσταση. Καὶ ὅπως διαπιστώνει ὁ Αγγλος «ἱστορικὸς Οὐίλιαμ Μίλλερ κα- τὰ µετάφραση Σπυρ. Λά- Ίμπρου «..οἱ εὐήθεις Βούλ- Ίγαροι, ἂν καὶ ἡ ὀχυρά πόλις | Σιλίστρια καὶ ὁ λιμὴν τῆς Βά- Ίρνας εἶχαν ὑπάρξει θέατρον ὅτου ἐκπληρωθοῦν οἱ ὅροι τῆς ρωσικῆς καὶ ἄλλης ἀγγλογαλ- συνθήκης μὲ τὴν Τουρκία, οἱ λικῆς στρατοπεδεύσεως, ἔμει- Ρῶσοι ἔλαδαν τὴν εὐκαιρία (ναν ἁδιάφοροι πρὸς τὰς στρα- νὰ μελετήσουν τὴ ζωή των μὲ τιωτικὰς ἐπιχειρήσεις, τὰς διε- τοὺς εἰδικούς, οἱ ὁποῖοι ἀνε- ξαγοµμένας ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτῶν κάλυψαν τὰ ὑπολείμματα αὖ- Ιχώρᾳ». Μερικοὶ µόνον Βούλ- τὰ τοῦ ἄλλοτε τρομεροῦ 6ουλ- |Ύαροι ἐπηρεάσθησαν, κυρίως γαρικοῦ κράτους. | (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄’ σελίδα) ο πα που ο ας Ὁ αγιος Κωνσταντῖνος. [Ψηφιδωτὸν τῆς Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως.] ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ [ΜΜ ΧβΠΙΙΜΗΙ ΜΜΙΙΗΙ μΙ ΜΙΠΗΙ Τοῦ Τὴν 2Ίην Μαΐου Κυριακὴν τῆς Πεντηκοστῆς, ἀπέθνησκεν πλησίον τῆς Βικο- µηδείας, ὁ πρῶτος χριστιανὸς τς : ). Χχριστ :ανισμοῦ, συνέρχεται ὑπὸ τὴν Βασιλεύς, ὁ θεμελιωτὴς τοῦ ἑλληνο- χριστιανικοῦ τοῦ 337, κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολόγου. δον τῆς Νικαίας. ᾿Εδῶ, τὴν .20ην Μαΐου τοῦ ἔτους 323, τὸ 1 πολιτι- | σμοῦ, ὁ μεγαλύτερος προστά- |! της τῶν ὑψηλῶν ἰδεωδῶν τῆς: πίστεως, ὁ ἐπιφανέστερος εὖ- εργέτης τῶν χριστιανικῶν δο- γμµάτων, ὁ Μέγας ΙΚώνσταντῖ- νος, καρπὸς τῶν µμητρικῶν σπλάγχνων τῆς εὐσεθεστάτης ἐκείνης Ελένης. Ὕστερα ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας, ὁ σεπτὸς νε- κρὸς ἐνεταφιάζετο εἰς τὸν να- ὁν τῶν Αγίων ᾽Αποστόλων ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὅπου µετ- έπειτα τὸ Μαυσωλεῖον τῶν χριστιανῶν Αὐτοκρατόρων τοῦ Βυζαντίου, ὁ ὁποῖος ἐχρησί- µευσε καὶ ὡς ὁ πρῶτος Π]α- τριαρχικὸς Ναὸς μετὰ τὴν “Α- λωσιν. Χίλια ἑξακόσια δέκα ἑπτὰ χρόνια ἐπέρασαν ἀπὸ τότε, Βέαι καταστάσεις ἀνθρώπων καὶ πραγμάτων ἐδημιουργήθη- σαν. Ριζικὴν μεταθολὴν ὑπέ- στη ἡ ὑλικὴ καὶ ἠθικὴ ὄψις τοῦ κόσμου. Βέαι κατακτήσεις τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος συνετελέσθησαν. Εἰς τὸν ὁρί- ζοντα τῆς ζωῆς τῶν λαῶν, ὣς φωτεινὰ μετέωρα ἐνεφανίσθη- σαν τόσοι μεγάλοι ἄνδρες τό- σοι ἠθικοὶ ἀναμορφωταί, τόσοι ἀληθινοὶ εὐεργέται τῆς ἀνθρω- πὀτητος, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν συµ- θολήν των εἰς τὰ γράμματα, εἰς τὰς τέχνας, εἰς τὸν πολι- τισµόὀν, ἐναπέθεσαν εἰς τὸ μέ- τώπον τῶν αἰώνων τὴν σφρα- γῖδα τῆς μεγάλης των προσω- πικότητος ! Καὶ ὅμως. Κανενὸς ἄλλου μεγάλου ἀνδρὸς τῆς παγκο- σµίου ἱστορίας τὸ ἔργον, δὲν ἔχει τόσην κοσµοϊστορικὴν ση- µασίαν, ὅσην ἔχει τὸ µεγαλε- πίθολον ἔργον τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τὸν ὁποῖον ἑνω- ρίτατα τὸ Ελληνικὸν Εθνος καὶ ἡ Ἑλληνικὴ ᾿ἘΕκκλησία, ἔχουν κατατάξει εἰς τὴν πρώ- την σειρὰν τῶν 'Πρώων τῆς Πίστεως, µέσα εἰς τὸ Πάνθεον τῶν μεγάλων ἀνδρῶν. 'Ἡ ἴστο- ρία τὸν ὠνόμασε Μέγαν, διὰ τὰ πολλά ψυχικὰ καὶ σωµατι- κἁ χαρίσματα, «δι ἀνδρείαν ψυχῆς, δι ὀξύτητα νοός, δι εὐπαιδευσίαν λόγων, διὰ δι- καιοσύνης ὀρθότητα, δι’ εὗερ- γεσίας ἑτοιμότητα, δι ἀἄξιο- πρέπειαν ὄψεως, διὰ τὴν ἐν πολέμµοις. ἀνδρείαν καὶ εὐτυ- χίαν», χαρίσματα, τὰ ὁποῖα, κατὰ τὸν Θεοφάνην, ἀνέδειξαν τὸν ἄνδρα «ἐν τοῖς βαρθάροις µέγαν, ἐν τοῖς ἐμφυλίοις ἀήτ- τητον, ἐν τῇ πίστει στερρὸν καὶ ἀσάλευτον». εἰς τρόπον ὥστε νὰ συντελέσῃ τὰ μέγιστα εἰς τὴν διαµόρφωσιν τοῦ µετ- έπειτα ἱστορικοῦ κόσμου καὶ εἰς τὴν ἀναζωογόνησιν καὶ ἀν- ύψωσιν τοῦ Ελληνισμοῦ. ἩΗ Ἐκκλησία δὲ τὸν ἀνεκήρυξεν Άγιον καὶ ᾿Ισαπόστολον, µε- τὰ τῆς ἁγίας Μητρός του. διό- τι αὐτός, ἔπειτα ἀπὸ τοὺς ΄Α- ποστόλους, συνέθαλεν περισ- σότερον παντὸς ἄλλου εἰς τὸν θρίαµόον τοῦ Χχριστιανισμοῦ, καταθέσας ἰδιοχείρως τὴν ϐ6ε- µέλιον πέτραν τῆς Ἑλληνικῆς ᾿Ορθοδοξίας εἰς τὴν Α΄’ Σύνο- Ιθεοσύλλεκτον Συνέδριον τῶν ἐκπροσώπων ὅλου τοῦ χριστι- ἀνωτάτην ἐποπτείαν τοῦ ”Α- νακτος καὶ ἐντὸς εἴκοσι ἡμε- ρῶν μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀποφά- σεων, ἀναθεματίζει τὸν Αρει- ον, κατοχυρώνει τὸ μυστηριῶ- δες δόγµα τῆς Τρισηλίου Θεό- τητος καὶ κηρύττει τὴν πίστιν «καὶ εἰς ἕνα ΓΠύριον ᾽᾿ΙΓησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν Μονογενῆ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πα- τρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο..». Καὶ εἶναι οἱ 318 θεοφόροι Πα- τέρες, οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ προπάτορες, μετὰ τοῦ Μεγά- λου ἸΚωνσταντίνου οἱ μεγάλοι τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοῦ Ε- θνους ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν ἐθνικὸν ἱστορικόν µας «διὰ τῶν θεοπνεύστων συζητήσεων, ὥρισαν τοὺς κανόνες τῆς ἀν- θρωπίνης συνειδήσεως περὶ τῆς φύσεως τῆς θεότητος, κα- νόνας ἐπικρατοῦντας ἄχρι τοῦ- δε καὶ µέλλοντας ἐσαεὶ νὰ ἑ- πικρατήσωσιν, ἐνόσῳ ὑπάρ- χουσιν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ συνειδήσεις αἰσθανόμεναι τὴν ἀνάγκην νὰ μετεωρισθῶσι µέ- χρι τῶν ὑψηλοτάτων ἐκείνων ζητημάτων καὶ μυστηρίων». Σκοτειναὶ ὑπῆρξαν αἱ περὶ τοῦ μεγάλου καὶ ἁγίου τούτου ἀνδρὸς κρίσεις πολλῶν ἀἆλλοε- θνῶν ἱστοριογράφων καὶ κρι- τικῶν. Αλλ’ οἱ μεγάλοι ἄν- δρες πρέπει νὰ ἐλέγχωνται καὶ νὰ κρίνωνται, λαμθανομένων ὑπ ὄψιν τῶν πολιτικῶν, κοι- νωνικῶν καὶ θρησκευτικῶν συνθηκῶν, ἑντὸς τῶν ὁποίων ζοῦν καὶ ἐνεργοῦν. ᾿Εὰν δὲ πολλοὶ ξένοι, ὡς ὁ Βολταῖρος καὶ ὁ Γίόθων, ἔχουν λόγους νὰ μισοῦν καὶ ὑθρίζουν τὸν ἄνδρα, ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔ- χομεν ἠθικὸν χρέος καὶ ἔθνι- κὀν καθῆκον νά τιµήσωμεν τὸν Μέγαν Κωνσταντῖνον καὶ τὴν ἁγίαν Ἑλένην, διότι χάρις εἰς τὰ πρῶτα χριστιανικὰ θεµέ- λια, τὰ ὁποῖα πρῶτοι αὐτοὶ ἔθεσαν, ἐσώθη τὸ ἔθνος µας καθ᾽ ὅλον τὸν Μεσαίωνα καὶ ἐπροστάτευσαν τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν καὶ τὰ ἑλληνικὰ γράμματα. Ἑλληνικὴ ἧτο ἡ πρώτη σηµαία τῶν λογχο- φόρων ἐκπολιτιστικῶν στρατι- ωτῶν του. Μὲ ἑλληνικὰ γράµ- µατα ἔγραψεν ἐπὶ τοῦ πρώτου Χριστιανικοῦ λαθάρου τὴν εἷ- κόνα τοῦ Σώτῆρος. Ἑλληνικὴ ἦτο ἡ Α΄’ ἐκείνη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, τὴν ὁποίαν συνεκά- λεσεν καὶ εἰς τὴν 'Ελληνικὴν γλῶσσαν ἐγράφη ἡ πρώτη καὶ ἐπίσημος ἐκείνη δωδεκαμελἠς προσευχή µας, τὸ ἱερὸν Σύμ- 6ολον τῆς ΠΜικαίας! Καὶ ταῦ- τα μὲν μαρτυροῦν πέραν πά- σης ἀμφιόθολίας, τὴν ἄνωθεν ἐκλογὴν τοῦ Κωνσταντίνου πρὸς πραγµάτωσιν τῶν ὑψη- λῶν σχεδίων καὶ αἰωνίων βου- λῶν τῆς θείας Προνοίας περὶ τοῦ ἡμετέρου Ὄθνους καὶ ἆ- ποτελοῦν τὴν βεθαίαν ἐλπίδα ὅτι τὸ ὅραμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὣς πυρίνη προστα- τευτικἠὴ ρομµφαία θὰ λάμπῃ πάντοτε ἑπάνω ἀπὸ τὰ γαλα- ζορόδινα ὕψη τοῦ Ἑλληνικοῦ Οὐρανοῦ µας!.... Μ]/ΙΙΜΙ ΣλίΗ ΤΙ ΠΡΙ Ἡ ἀπὸ ἐτῶν συσταθεῖσα ὑπὸ τῆς Ι. ᾽Αοχιεπισκοπῆς ᾽Αμερικῆς καὶ εὐδοχίμως λειτουργοῦσα ΘΌεο- λογικὴ Σχολὴ «Τίμιος Σταυρὸς» εἰς τὸ Μπρουκλάϊν Μασσαχουσσέ- της, συμπληροῦται καὶ διὰ νέων ητιρίων τῶν ὁποίων ἡ δαπάνη θὰ καλυφθῃ ὑπὸ ἑράνων διενεογου- µένων μεταξὺ τῶν ὁμογενῶν. ἛἜ- πὶ τοῦ παρόντος θὰ διατεθῇ διὰ τὴν ἐπέχτασιν τῶν οἰκημάτων τῆς Σχολῆς τὸ ἤδη συλλεγὲν πο- σὺν ἐξ διακοσίων περίπου χιλιά- δων δολλαρίων. Ἡ Θεολογικὴ αὐτὴ Σχολη εὑρισκομένη εἰς ᾧ- ραιοτάτην ἐξοχικῆν τοποθεσίαν, καλύπτει ἕκατοντάδας στρεμμάτων γῆς, ἀποτελεῖ πράγματι τὸ σέµνω- μα τοῦ Ελληνισμοῦ τῆς ”Αμερι- κῆς. Ἔκ τῆς Σχολῆς ἐξέρχονται ὕλοι οἱ µέλλοντες ἱερεῖς τῆς ᾿Ο- ρθοδόξου Ἐκκλησίας ᾽Αμερικῆς. ον ΜΜ ΕΙ ΤΙΝ ΜΠΙΙΝ Κατὰ δηµοσιευθείσας στατιστι- κἁξ εἰς τὴν ᾽Αγγλίαν διαλύονται τὰ Του τῶν γάμων. Κατὰ τὸ 19609 ἐξεδόθησαν 94567 διαζύγια. Κατὰ γενοµένας παρατηρήσεις διαλύουν εὐκολώτερον τὸν γάµον οἱ µη ἔχοντες τέκνα. Συχνότερον ἐπίσης καταφεύγουν εἰς τὸ διαζύ- γιον οἱ τελοῦντες γάμον πολὺ νέοι. Μεγάλη συξήτησις γίνεται κατ’ αὐτὴν εἰς τὴν ᾽Αγγλικανικὴν Ἔκ- κλησίαν σχετικῶς μὲ τὸν δεύτε- ϱον γάμον τῶν διαζευγµένων. Ἡ ᾿Ἐκκλησία ἀπαγορεύει τὸν δεύτε- ϱον γάμον, τὸν ἐπιτρέπει ὅμως ἡ πολιτεία. Οὕτως ὑφίσταται διαφο- ρὰ μεταξὺ ᾿Εκκλησίας καὶ ΠΙολιτεί- ας. Ἐπειδη ἡ ᾽Αγγλικανικὴη Ἐκ- κλησία ἀσχολεῖται ἀπὸ πενταετίας μὲ τὴν κὠδικοποίησιν τῶν κανόγων της, πολὺς λόγος γίνεται σήμερον ἂν πρέπει νὰ χωδικοποιηθῇ καὶ ὁ κανὼν ὁ ἀναφερόμενος εἰς τὴν Ιἀπαγόρευσιν τοῦ δευτέρου γάμου τῶν διαζευγµένων καὶ νὰ ἔπιση- µοποιηθῃ οὕτως ἡ ὑφισταμένη διαφορὰ ᾿Εμκλησίας καὶ Κράτους, Μερικοὶ ἀγγλικανοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει νὰ ἐπιτρέπεται ὁ δεύ- τερος γάµος εἰς τὸν ἀναίτιον τῶν συζύγων, καὶ ἄλλοι ἐμμένουν εἷς τὴν τελείαν ἀπαγόρευσιν τοῦ δευ- τέρου γάμου. κ ΜΒ ΙΙ Ὅμιλος ᾽Αγγλικανῶν ἱερέων ἐξέδωκεν ὑπὸ τὸν τίτλον «ἀλάθη- τα λάθη» θιθλίον εἲς τὸ ὁποῖον ἐκτίθενται καὶ καταγγέλλονται τὰ µέσα διὰ τῶν ὁποίων ἡ Ῥωμαιο- καθολικη Ἐκκλησία προσπαθεῖ νὰ προσελκύσῃ εἲς τὸν Παπισμὸν µέ- λη τῆῦς ᾽Αγγλικανικῆς ᾿Εκκλησί- ας. 'Ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τοῦ Καν- τέρµπουρυ συνέστησεν ὅπως ἀἆνα- γνωσθῇ μετὰ προσοχῆς τὸ ὄι- θλίον τοῦτο, ἡ σύσταση δὲ αὕτη σηµαίνει τὴν ὑπὸ τῆς ᾽Αγγλικανι- κῆς Ἐκκλησίας ἔμμεσον καταδί- κην τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς προ- παγάνδας πρὸς προσηλυτισµόν. ωω--Ὁ- [ΡΙΦΗΔΝ ΜΙΝΝ θὰ Π ΤΙ ΦΙΛΜ 'γπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλά- δος συνεστήθη παρὰ τῇ Διευθύν- σει Θρησκευτικῆς Διαφωτίσεως καὶ Τύπου εἰδικὸν κΓραφεῖον δια- κονίας τῶν ἐν ταῖς φυλακαῖς» διὰ τὴν συστηµατοποίησιν τῆς θρησκευτικῆς ἐργασίας εἰς τὰς φυλακὰς καὶ τὰ ἀναμορφωτικὰ σχολεῖα τῆς χώρας. -----ττο-κσαἕῥο---ι----------ι ή ΜΗΜΚΗΙ ΗΣ ΤΙΝ ΠΙΙΓΠΜΛΗΙΝ Κατόὰ τὴν τελευταίαν εἲς τὴν Τιουγκοσλαδίαν ἀπογραφήν, οἱ πολῖται σαν ὑποχρεωμένοι νὰ δηλώσουν εἷς ποῖον θρήσκευμα καὶ δόγμα ἀνήκουν. Ἰοσοστὸν 8θ6ς τῶν Γιουγκοσλάθων ἐδήλω- σαν ὅτι ἀνήκουν εἰς µίαν θρησκεί- ἂν. Ἡ ἀναλογία τῶν θρησκευόν- των ἀνέρχεται εἰς μὲν τὰ χωρία εἰς 900 εἰς δὲ τὰς πόλεις εἰς τ8ςς. Τὸ µεγαλύτερον ποσοστὸν τῶν θρησκευόντων ἀνήκει εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν, Ὑ«κ-- ἡ ΜΝΗΡΛΙΜΙ ΓΗΗΛΗΙ ΠΚΝΗ ΝΙΙΣ ΠΗΠΝΙΗΤΙΚΗΣ ΙΙΙ Ἡ κομμουνιστικὴ κυθέρνησις τῆς ᾿Ανατολικῆς Γερμανίας κχα- τήρτισε νέον νομοσχέδιον ουθμί- ζον τὰ τῆς ἐκπαιδεύσεως θάσει μαρξιστικῶν θεωριῶν. Απαντες οἱ ὑπὸ θρησκευτικῶν αἰσθημάτων κατεχόµενοι διδάσκά- λοι ἐπαύθησαν, ἢ παρητήθησαν οἰκειοθελῶς διὰ τὸν λόγον ὅτι ἆᾱ- δυνατοῦν πλέον νὰ ἐργάζωνται ὑπὸ τοὺς νέους περιοριστιχοὺς ὅ- ρους τοῦ νομοσχεδίου. Ἐππασσαν--π-ποβώβῥῥονς-----. ϱ ΠΝΜΙΣ ΤΙ ΠΗΛΠΙΝΙΝ Ὁ Σεθ. Μπέραν, Πριμᾶτος ἱτῆς Ἰσεχοσλοθακίας, ὅστις ὡς γνωστὸν συνελήφθη πρὸ τριετίας ὑπὸ τῶν κομμουνιστικῶν ᾿Αρχῶν τῆς. Τσεχοσλοθακίας, πιστεύεται ὔτι εὑρίσκεται εἰς Κόλιν, 50 μἰλ- λια ἀνατολικῶς τῆς Πράγας, Ὁ. ᾽Αρχιεπίσκοπος μετὰ 10 ἵε- ορέων εὑρίσκονται κρατούμενοι ἐν- τὸς οἰκίας τινὸς τοῦ Ἐόλιν µετα- τραπείσης εἷς φυλακήν, ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽᾿ Δέκα καὶ ἑπτὰ αἰῶνες ἀπὸ τοῦ Όανά- του τοῦ ᾿Ωριγένους. το 92568 μ.Χ. ἀπεξίωσεν ὃ µέγας τῆς ᾿Εκκλησίας διδά- σµαλος Ωριγένης. Συνεπληρώθησαν οὕτω κατὰ τὸ παρελθὸν ἔ- τος δέκα ἑπτὰ αἰῶνες ἀπὸ τοῦ θανάτου αὐτοῦ. 'Ο ᾿Οριγένης, υἱὸς τοῦ χριστιανοῦ ϱρήτορος «εωνίδου, ἐ- γεννήθη ἓν ᾿Αλεξανδρείᾳ τὸ 186 καὶ ἐμαρτύρησε, κατὰ τὸν ἐπὶ Δεκίου διωγµόν, ἐν ἡλικία 69 ἐτῶν. Ητο εἷς τῶν θεμελιωτῶν τῆς ἐπιστημονικῆς θεολογίας μαὶ εἷς τῶν ἐνπμλησιαστωιῶν ἀνδρῶν, διὰ τῆς ἐργασίας τῶν ὅ- ποίων ἱδρύθη ἡ περίφηµος ᾿ Αλεξανδρινἠ Σχολή. ΗἩ εὐρυτάτη αὐτοῦ πολυµάθεια, ἡ καταπληκτικὴ ἐνέργεια, ἡ ἐκδηλωθεῖσα ἓν τῇ ὑπηρεσίᾳ τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας, τα σπουδαιότατα πολυάριθµα ἔργα, τέλος ἡ πολύμοχθος καὶ µαρτυ- ρικὴ ξωὴ ἐξασφαλίξζουν εἰς αὐτὸν ἐξαιρετικὴν θέσιν μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν τῆς πρὸ τῆς Νικαίας ἐποχῆς. Ἰέγαν σεδασμὸν πρὸς αὐτὸν ἔτρεφον οἳ οἰκουμενιιοὶ διδάσκαλοι Ἑ α- σίλειος ὁ Ἰέγας, Γρηγόριος ὃ Θεολόγος, ᾽᾿]ωάννης ὃ Ἀρνύσόστο- µος, Γρηγόριος ὃ Νύσσης, ᾿ Αθανάσιος ὃ ᾿ Αλεξανδρείας καὶ ἄλ- λοι, εἶχε δὲ πολλοὺς καὶ θερμοὺς ὁπαδούς- Δυστυχῶς, ὠρισμέναι πλάναι αὐτοῦ, ὡς ἡ περὶ προὐπάρ- ξεως τῶν ψυχῶν, ἤ περὶ τοῦ δυνατοῦ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ δια- 6όλου, ἡ περὶ τοῦ προσκαίρου τῶν βασάνων τοῦ ἅδου καὶ ἄλλαι τινὲς προὐκάλεσαν τὴν καταδίκήν αὐτοῦ ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας. Ὁ ἐπιστημονικὸς θεολογικὸς κόσμος τιμᾷ τὸν ᾿άδριγένην ὣς ἕνα τῶν Λλαμπροτάτων ἀντιπροσώπων τῆς θεολογικῆς ἐπιστή- µης τῶν πρώτων αἰώνων τοῦ Ἀριστιανισμοῦ καὶ δικαίως ἐξαίρει τὰς µεγάλας αὐτοῦ ὑπῃρεσίας ἐν τῷ ἔργῳ τῆς διασαφήσεως, συστηµατοποιήσεως καὶ ὑπερασπίσεως τῆς χριστιανικῆς ἆλη- θείας. ᾿Αξιομίμητοι ἐκδηλώσεις. ΕΙΣ Οὐάσιγκτων τῆς ᾽Αμερικῆς ὑφίστανται ἀπὸ ἐτῶν δύο κύκλοι συµµελέτης τῆς Αγίας Γραφῆς. ἳΟ εἷς τούτων περιλαμ- θάνει γερουσιαστὰς ἐξ ἁμφοτέρων τῶν πολιτικῶν µερίδων καὶ συνέρχεται καθ) ἑκάστην Γετάρτην, τὴν πρωΐῖαν, διὰ συµπροσευ- χήν, µελέτην τῆς Αγίας Γραφῆς καὶ χριστιανικὴν συζήτησιν. ΙΟ δεύτερος ἀποτελεῖται ἀπὸ θουλευτὰς διαφόρων πολιτικῶν στε- ποιθήσεων καὶ ἀνωτέρους κυθεργητικοὺς ὑπαλλήλους καὶ συνέἑρ- χεται καθ’ ἑκάστην Πέμπτην, τὴν πρωΐαν, διὰ τὸν ἴδιον σκὀσπόν. Αἵ ἐκδηλώσεις αὗται χοιστιανικῆς σκέψεως καὶ ἐργασίας μεταξὺ τῶν κορυφαίων τῆς ᾽Αμερικανικῆς πολιτικῆς διοικήσε- ως, τιμῶσαι τὴν ΠΜεγάλην Δημοκρατίαν͵, πρόκεινται παράδειγµα ἀξιομίμήτον διὰ τὸν Λουσιὸν χριστιανικὸν κόσμον. ε / Η βλασφημία. ΣΥΧΝΑ ἁκούομεν θλασφημίας. 'Ἡ θρησκεία καταδικάξδει αὐστηρῶς τὴν ϐλασφημίαν, ἢ κοινὴ γνώµη τὴν ἀποδοκιμάξει καὶ τὴν ἐδελύσσεται, πολλαχοῦ δὲ τὴν τιμωρεῖ καὶ ἡ πολιτεία, οὐχὶ ὣς προσξολἠν τῆς θείας µεγαλειότητος ἀλλ ὡς προσθολὴν τῶν θρησκευτικῶν συναισθημάτων κοινότητός τινος, προκαλοῦσαν δήηµόσιον σκάνδαλον. Τὴν ϐλασφημίαν ἀποτροπιάξονται καὶ ἀποφεύγουν καὶ οἳ ἄγγελοι καὶ οἳ δαίµονες. Οἱ ἄγγελοι, ἐνῶ εἶναι τόσον δυνατοί, ἀποφεύγουν νὰ εἴπουν λόγον Ελάσφημον ἐναντίον τῶν ἀσεξῶν, καθὼς ἐγράφη «ὅπου ἄγγελοι ἰσχύὶ καὶ δυνάµει µείξονες ὄντες οὗ λέγουσι κατ’ αὐτῶν παρὰ Πυρίῳ 6λάσφηµο»ν κρίσι»» (3 Πετρ. Ά,114). ὉὉ δὲ ΠΜιχαὴλ ᾿Αρχάγγελος δὲν εἶπε λόγον θλάσφημον οὐδὲ ἐναντίον τοῦ διαθόλου, ὃ ὁποῖος εἶναι ἄξιος κάθε ἑλασφη- µίας, κατὰ τὸν ἀπόστολον ᾿Ιούδαν' «ὃ δὲ Μιχαἡλ ὅ ᾿Αρχάγ- γελος, ὅτε τῷ διαξόλῳ διελέγετο περὶ τοῦ ]ωύσέως σώματος, οὐκ ἐτόλμησε κρίσιν ἐπενεγκεῖν θλασφηµίας» ἀλλ) εἶπεν «ἐπιτιμήσαι σοι Κύριος διάθολε». Οἱ δὲ δαίµονες ὄχι µόνον, δὲν τολμοῦν νὰ Ελασφημήσουν, ἀλλ οὔτε νὰ ἀναφέρουν τὴν λέξιν θλασφημεῖν, ἀντὶ τῆς ὁποίας µεταχειρίξονται τὴν λέξιν εὐλογεῖν, καθὼς εἶπε πρὸς τὸν Θεὸν ὃ διάθολος περὶ τοῦ ᾿Ι]ὼ6 «ἡ μὴν εἲς πρόσωπον σὲ εὐλογήσει»: , , . Ομοίως, παὶ προκειµένου περὶ θλασφηµίας ἐναντίον τῶν ἐπιγείων θασιλέων, γίνεται χρῆσις ἐν τῇ Γοεαφῇ, ἀντὶ τῆς λέ- ἔεως ἐλασφημεῖν, τῆς λέξεως εὐλογεῖν. Οἱ Ψευδοµαρτυρήσαντες ἑναντίον τοῦ Ναέουθαὶ εἶπον ὅτι εὐλόγησε (δηλαδὴ ἐθλασφήμησε) Θεὸν μαὶ ἐασιλέα. «Καἱ ἐκάθισαν τὸν Ναθουθαὶ ἐν ἀρχῇ τοῦ λαοῦ καὶ εἰσῆλθον δύο ἄνδρες υἱοὶ παρανόμων καὶ ἐκάθισαν ἐξ ἐναντίας αὐτοῦ καὶ κατεμαρτύρησαν αὐτοῦ Λέγοντες, εὐλόγησας Θεὸν καὶ βασιλέα» (ἨΒασιλ. 941,13). ΧΡΙΣΙΛΝΙΚΗ ΜΕΙΦΥΣΙΝΙ Β΄ Τοῦ κ. Β. ΤΑΤΑΚΗ Ἡ ἴδια ἀπόσταση Χωρίζει [ποι, «ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ καὶ τὴ μέθοδο μὲ τὴν ὁποία θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας καὶ τὰ φτάνοµε. Ἔκσταση τὴν ὠ- νόµασαν οἱ Ηεοπλατωνικοί το ἴδιο ὄνομα συχνὰ τῆς ἔδωσαν καὶ οἱ μυστικοὶ Χριστιανοί. Τὸ ἴδιο ὄνομα ἀλλὰ μὲ διαφορε: τικὸ περιεχόµενο. Ας μὴν εἷ- ναι διανοητικἡ μέθοδος ἡ πλα- τωνικἡ ἕκσταση, τὸ κορύφωμα τῆς μοίρας τῆς ψυχῆς' ἂς την ὀνομάζει ὁ Πλωτῖνος «ἄρρητον ἐπαφὴν τοῦ ἀρρήτου ἑνός», «φυγἠν μόνου πρὸς μόνον», στὴν οὐσία της µένει πολὺ στενὰ δεµένη μὲ τὴν θεωρία. Εἶναι μιὰ κατάσταση ὅπου ἡ ψυχἠ αἰσθάνεται ὅτι θρίσκε- ται μπροστὰ στὸ Θεό, Χαίρε- ται αὐτὴ τὴν παρουσία, θεᾶ- ται τὸ Ἐν. Ἡ πλωτινικὴ ἔκ- σταση εἶναι παθητικἠἡ κατά- σταση. ᾿Αντίθετα ὅταν ἡ ἔκ- σταση ἀνεθάση τὸ χριστιανὸ µέχρι τοῦ Θεοῦ, «ἐνώπιον ἑνω- πίῳ» ἔγχομε πολὺ διαφορετικά ἀποτελέσματα. Μὲ τὴν ἕκστα- ση ὁ τέλειος μυστικὸς ἔπιτυγ- χάνει τὴν «θέωσίν» του. Ὁ ἄνθρωπος «θεοῦται». Ἡ Χρι- στιανικἠ ἔκσταση δημιουργεῖ τὸν νέο τύπο ἀνθρώπου. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ νίκησε, ποὺ ξε- πέρασε τὸν ἑαυτό του καὶ δέ- χτηκε µέσα του τὸ Θεό. Καὶ τί θεϊκὸ δέχτηκε µέσα του Αὐτὸ ποὺ εἴπαμε καὶ πρίν ὑπέταξε, ἐταύτησε τὴ θἐλησή του μὲ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ. Ὅταν, ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ταύτιση, ξαναγυρίση ὁ τέλειος μυστικὸς ἀνάμεσα στοὺς ἆν- θρώπους, εἶναι τὸ ὄργανο τῆς θείας θελήσεως, γεμᾶτος ἐνέρ- γεια καὶ δράση, ὄχι ὁ παθητι- κὸς ἑνατενιστής. 'Ἡ πράξη εἷ- ναι γιὰ τὸ χριστιανὸ ἡ ἀνώ- τατη μορφὴ ἐνέργειας καὶ ὅ- χι μιὰ ἐξασθένιση τῆς θεωρί- ας, ὅπως εἶναι γιὰ τὸν Πλω- λόγου τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. (Ἐν. ἳ νι, 4). . Στὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία κυρίως δίνεται, μὲ τρόπο ἐπι- γραμμµατικό, ὁ νέος τύπος τοῦ ἀνθρώπου, ἰδιαίτερα μὲ τοὺς µακαρισμούς: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύµατι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ θασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. Μα- κάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονοµήσουσι τὴν γῆν. Ἀπε- κάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶν- τες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθή- σονται. Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. Μακάριοι οἱ εἰρηνο- ποιοί, ὅτι αὐταὶ υἱοὶ Θεοῦ κλη- θήσονται...». Καὶ: «... ἀγαπᾶ- τε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ προ- σεύχεσθε ὑπὲρ τῶν διωκώντων ὑμᾶς. ὅπως γενήσεσθε υἱοὶ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ δρέχει ἐπὶ δικαί- ους καὶ ἀδίκους... Έσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι ὡς ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἑ-, στιν». Καΐ:ι «Ὁ λύχνος τ σώματος ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Εάν οὖν ἣ ὁ ὀφθαλμός σου ἆ- πλοῦς, ὅλον τὸ σῶμα σου Φφω- τεινὀν ἔσται. ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλ- µός σου πονηρὸς ἣ, ὅλον τὸ σῶμα σου σκοτεινὸν ἔσται. Εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστιν, τὸ σκότος πόσον». Καὶ: «Αἰτεῖται καὶ δοθήσεται ὁμῖν' ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε' κρούετε καὶ ἀνοιγήσετε ὑμῖν». ᾖΚαί: «οὐ πᾶς ὁ λέγων µοι Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσετε εἰς τὴν 6α- σιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἆλλ᾽ ὁ ποιῶν τὸ θέληµα τοῦ Πατρός τῖνο, ποὺ λέγει ὅτι οἱ ἄνθρω- ! (Συνέχεια εἰς τὴν 6’ σελίδα) 0ἱ ΝΕΟΙ ΜΗΙΡΟΠΟΛΙΗΙ ΜΛΡΟΝΗΛΣ ΜΗΤΡΟΣ ΚΙ ΞΛΝΘΙΣ Τὴν 3θην παρελθόντος Μαρτίου ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος προέθη εἰς τὴν πλή- ρωσιν τῶν κενῶν Μητροπολιτικῶν ἑδρῶν Μαρωγείας, Κίτραυς καὶ Ῥάνθης. “Ὁ νέος Μητροπολίτης Μαρω- νείας χ. Τιμόθεος. Ὡς Μητροπολίτην Μαρωγείας ἐξέλεξε τὸν Θεοφιλέστατον ᾿Ἐπί- σχοπον Μυρέων κ. Τιµμόθεον. Τὸ μήνυμα τοῦ γέου Μητροπο- λίτου Μαρωγείας ἐτελέσθη τὴν δθην Μαστίου. Την Την ᾽Αποιλίου ἔδωσεν οὗτος ἐνώπιον τῆς Α. Μ. Ὁ νέος Μητροπολίτς Μαρωνείας κ. Τιμόθεος. τοῦ Βασιλέως, παρισταµέγου τοῦ Μακαριωτάτου ᾽Αρχιεπισχόπου ᾽Α- θηνῶν καὶ τοῦ ὑπουργοῦ τῆς ΤΙαι- δείας τὴν νενοµισμένην διαθεθαί- Φὠσιν. Ὁ νέος Μητροπολίτης Μαρώ- γείας κ. Τιμόθεος ἐνεθρονίσθη εἰς τὴν ἔδραν του τὴν 16ην τρέχοντος. Ὁ. νέος Μητροπολίτης Μαρωνεί- ας κ. Τιμόθεος ἐγεννήθη ἐν ᾿Αθήναις ὑπὸ γονέων εὐσεθῶν τὸ 1914. Περα- τώσας τὰς ἐγκυκλίους σπουδάς του, ἐνεγράφη εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν, λαθών τὸ πτυχίον του τὸ 1935 μὲ τὸν δαθμὸν «ἄριστα». Τὸ 1937 ἐχειροτονήθη διάκονος, μετὰ τριετίαν δὲ πρεσθύτερος. Κατὰ τὰ ἔτη 1938-40, 1940-41 καὶ 1944 --46 ὑπηρέτησεν ὣς ἱεροκῆρυξ καὶ στρατιωτικὸς ἱερεὺς εἰς διαφόρους µονάδας. Παραλλήλως προσέφερε τὰς ὑπηρεσίας του εἰς τὴν ᾿Αποστο- λικἠὴν. Διακονίαν, προαχθεὶᾶ ἀπὸ τοῦ 1947 εἰς Διευθυντὴν τοῦ θείου κηρύ- γµατος. ᾿ τὸ 1941 διετέλεσεν ἐφημέριος τοῦ ἵ, ναοῦ ᾽Αγίας Εἰρήνης ᾿Αθηνῶν, ὅτε ὑπηρέτει ὡς διάκονος ἐν τῷ ναῷ τού- τῷ ὁ νῶν ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος. Ἐν συνεχείᾳ καὶ µέχρι τῆς ἐκλογῆς του ὡς ᾿Επισκόπου Μυ- ρέων, ὑπηρέτησεν ὡς ἐφημέριος εἰς τὸν ἱ. Ναὸν Προφήτου ᾿Ηλιοῦ Παγκρα- τίου, ἀναπτύξας πολυσχιδῆ ἔκκλησια- στικὴν καὶ κοινωνικὴν δρᾶσιν. “Ίδρυσε μεταξὺ τῶν ἄλλων τὸ περιοδικὸν «ΛΟχ- γία», ἐξέδωσε δὲ πλεῖστα ἔργα” καὶ µελέτας ἀξιολογώτατα. . Διετέλεσεν µέλος τῆς Πατριαρχικῆς ἐν Δωδεκανήσῳ ᾿Εξαρχίας ὡς καὶ Γε- γικὸς ᾿Αρχιερατικὸς ᾿Επίτροπος”.Ρό- δου τιμηθεὶς διὰ τὰς πολυτίµους ὑπη- ῥεσίας του ὑπὸ τοῦ Βασιλέως Γεωρ: γίου {. διὰ τοῦ Χρυσοῦ Σταυροῦ τοῦ Φοίνικος. τὸ 1948 µετέδη εἰς τὴν ᾽Αγγλίαν, ὅπου ἐμελέτησε τὰς συγχρόνους µεθό- δους τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου τῶν ξένων Χριστιανικῶν ᾿Εκκλησιῶν, τὸν δὲ ᾿Σεπτέμθριον τοῦ 1949 ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν ὡς ἐφημέριος καὶ ἱεροκῆρωξ τῶν ἐν Λέ: ρῷ Βασιλικῶν Τεχνικῶν Σχολῶν τοῦ ᾿Εθνικοῦ 'Ἱδρύματος. Παρέμεινεν ἐ- κεῖ µέχρι τοῦ Μαρτίου 1950 τιμηθεὶς διὰ τῆς εὐαρεσκείας τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως. Τὴν 28ην Φεθρουαρίου 1951 ἑξε- λέγῃ ὣς Βοηθὸς ᾿Επίσκοπος τῆς '|- ερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, κατασταθεὶς ὑπὸ τὸν τίτλον τῆς πά- λαι ποτὲ διαλαµμψάσης ᾿Επισκοπῆς Μυρέων. Καὶ εἷς τὴν ὑψηλὴν αὐτὴν θέσιν του ἔδωσε ἁδρά δείγµατα τῶν ἐξόχων ἱκανοτήτων του καὶ τῶν ἆ- παραµίλλων αὐτοῦ ἠθικῶν καὶ διοι- κητικῶν προσόντων, ἁποσπάσας κατ’ ἐπανάληψιν τὴν εὐαρέσκειαν τοῦ Παν- αγιωτάτου Αγίου Θεσσαλονίκης. Τέ- λος τὴν 26ην παρελθόντος ἐξελέγη ὑπὸ τῆς “ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Μαρωνείας. ᾿ὁ νέος Μητροπολίτης Κί- τρους χ. Βαρνάθας. Ὡς Μητροπολίτην Κίτρους ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐξέλεξε τὸν Πανοσ. ᾿Αρχιμανδρίτην Βαρνάθαν Τζωρ- τζᾶτον. ον ᾽Αμέσως μετὰ τὴν ἐκλογήν του ὁ ἐψηφισμένος Μητροπολίτης Κί- τροὺς κ. Ἡαρνάθας. ἐτέλεσε τὸ µή- γυµα εἰς τὸ παρεκκλήσιον τοῦ “Α- γίου ᾿Ἀνδρέου καὶ ἐνώπιον τῆς Ὁ νέος Μητροπολίτης Κίτρους κ. Βαρνάδας Ἱερᾶς Συνόδου. Ἡ γειροτονία του ἐτελέσθη εἰς τὸν Μητροπολι- τικὸν Ναὸν τὴν ὀ8ην Μαοτίου ὑπὸ τῶν Σε6. Μητροπολιτῶν Χίου κ. Παντελεήμονος, Κορινθίας κ. Προ- κοπίου, Καστορίας κ. Νικηφόρου καὶ τοῦ Θεος. ᾿Ἐπισχόπου Ῥωγῶν κ. Διονυσίου. Τὴν Την ᾿Απριλίου ἐνώπιον τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως, παρισταµέ- νων τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ᾽Α- θηνῶν καὶ τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Πω- δείας ὁ νεοχειροτονηθεὶς Μητρο- πολίτης Κίτρους ἔδωσε τὴν γεγο- µισµένην διαθεθαίωσιν. Ἡ ἐνθρύνισις αὐτοῦ ἐγένετο ἐν µέσῳ συγκινητικῶν λαϊκῶν ἐκδη: λώσεων τὴν 1δην ᾽᾿Απριλίου εἰς τὸν Μητροπολιτικὸν ναὺν Κατε- ρίνης. Ὁ νέος Μητροπολίτς Κίτρους Σεθασμιώτατος Βαρνάδας Τζωρτζᾶ- τος ἐγεννήθη τὸ 1918 ἐν ΓΠάτραις, ἔνθα διήκουσε τὰ ἐγκύκλια µαθήµα- τα. Τὸ 1939 ἀπεφοίτησε τῆς Θεολο- γικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου) Α- θηνῶν, παρηκολούθησε δὲ καὶ κύκλον µαθηµάτων τῆς Νομικῆς Σχολῆς. Ἔ- χειροτονήθη διάκονος φοιτητὴς ὢν ὃ- εἰς πρεσθύτερον καὶ ᾿Αρχιμανδρίτην. Κατὰ τὸν 'Ελληνοϊταλικὸν πόλεμον ὑπηρέτησεν ᾿ὼς στρατιωτικὸς ἱερεὺς εἰς τὸ: 16ου Σύνταγμα Πεζικοῦ καὶ' ἀργότερον τὴν 1Ίην Μεραρχίαν, τιµη- θεὶς διὰ τὴν ὁρᾶσιν' του ᾽μὲ παράση- μα καὶ τιμητικάς διακρίσεις. Ἐν τῇ ᾽Αποστολικῇ Διακονίᾳ, χά- ρις εἰς τὰ ἔξοχα προσόντα αὐτοῦ, µορφωτικά, ἠθικὰ καὶ διοικητικά, ἀνέ- λαθε κατ ἐπανάληψιν καὶ ἐπὶ µα- κρὰ διαστήµατα τὴν ἐκτέλεσιν Χρε- ὢν Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ἱδρύμα- τος. Τὸ Κεντρικὸν Συμθούλιον τῆς ᾿Αποστολικῆς Διακονίας ἀνέθηκεν εἰς αὐτὸν τὴν ὑποδιεύθυνσιν τῆς Σχολῆς κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς λειτουργίας της, ἀργότερον δὲ τὴν διεύθυνσιν 'αὖὐ- τῆς καὶ τοῦ θεολογικοῦ οἰκοτροφείου. ᾿Εχρησιμοποιήθη παραλλήλως ὑπὸ τοῦ Μ. ᾿Αρχιεπισκόπου εἰς τὰ ὀργανωτι- κἁἀ ἐπιτελεῖα ὅλων τῶν ἐξορμήσεων τῆς ᾿Εκκλησίας ὅπως τὸ θέµα τοῦ παναπατρισμοῦ, ὁ ἔρανος ἀνεγέρσεως ἐκκλησιῶν, ὁ ὑπὲρ τῶν σεισµοπλή- κτων κ. ἄ “Ὁ νέος Μητροπολίτης Κίτρους Σε6. Βαρνάδας Τζωρζάτος διεκρίθη ἐπίσης ὡς συγγραφεύς. Ὁ νέος Μητροπολίτης Ξάν- θης χ. ᾽Αντώνιος. Ὡς Μητροπολίτης Ἐάνθης ἐξε- ' λέγη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὁ Παάνοσ. ᾽Αρχιμανδρίτης ᾽Αντώνιος Κλαοιυδᾶτος, ᾽Αμέσως μετὰ τὴν ἐχλογήν του ὁ ἐψηφισμένος Μητροπολίτης ἐτέ- λεσε τὸ μήνυμα εἰς τὸ παρεκκλή- σον τοῦ Αγίου ᾿Ανδρέου, ἐνώπιον Ὁ νέος Μητροπολίτης Ξάνθης κ. ᾽Αντώνιος. τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Ἡ χειροτο- γία αὐτοῦ ἐτελέσθη εἰς τὸν ἓν Πειραιεῖ ἱερὸν ναὸν τῆς Εὐαγγε- λιστρίας, ὑπὸ τῶν 3Σε6. Μπτρο- πολιτῶν λείας κ. Γερμανοῦ, Καλαθούτων καὶ Αἰγιαλείας κ. ᾿Αγαθονίκου καὶ τοῦ Θεοφ. Ἔπι- σκόπου Μαραθῶνος κ. Δαμασκη- γοῦ. Ἡ ἐνθρόγισις τοῦ Σε6. Μητρο- πολίτου Ἀάνθης κ. ᾽Αντωνίου ἐγέ- γετο εἲς τὸν Μητρ. Ναὸν Ἐάνθης τὴν 11ην τρέχοντος. Ἐν τῷ µετα- Ἑὺ τὴν Την τρέχοντος ἐνώπιον τῆς Α. Μ. τοῦ Ἡασιλέως, παρισταµέ- γου τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου ἸΑ- θηνῶν καὶ τοῦ ὑπουργοῦ τῆς ΤΙαι- δείας ἔδωσεν τὴν νενομισμένην διαθεθαίωώσιν. ὍὉ νέος Μητροπολίτης Ξάνθης κ. ᾽Αντώνιος ἐγεννήθη ἐν Πυλάρῳ τῆς Κεφαλληνίας τὸ 1912, διήκουσε δὲ ἐν Πειραιεῖ τὰς ἐγκυκλίους αὐτοῦ σπου- δάς. ᾿᾽Αργότερον ἀπεφοίτησε μετά εὖ- δοκίµους α,σπουδὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς δο Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. τὸ 1934 ἐχειροτονήθη ὣς Διάκονος. Ὑπηρέτησεν εἰς πλείοτους ναοὺς τῆς ἑιερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿Αθηνῶν ὡς ἱεροκῆρυξ, χειροτονηθεὶς ἐν ἔτει 1936 πρεσθύτερος καὶ ἀμέσως κατόπιν ᾿Αρ: χιμανδρίτης, ᾿Αργότερον ἐχρημάτισεν ἱεροκῆρυξ τῆς “ἱερᾶς Μητροπόλεως Φλωρίνης, ἀπὸ δὲ τοῦ ἔτους 1938 μέχρι τοῦ 1945 ὑπηρέτησεν ὡς Πρω- τοσύγκελλος τῆς “ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπακτίας καὶ Εὐρυτανίας. Κατὰ τὸν ᾿Ελληνοϊταλικὸν πόλεμον ὑπηρέτη- σεν ὡς στρατιωτικὸς ἱερεύς. Τὸ 1946 ὑπηρέτησεν ὡς ἱεροκῆρυξ ἐπὶ Πατριαρχικοῦ ᾿Εξάρχου, τοῦ νῦν Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. ΠΠαν- τελεήµονος, καθὼς καὶ ὡς ὭΓενικὸς ᾿Αοχιερατικὸς ᾿Επίτροπος τῆς Μητρο- πόλεως Ρόδου. Παρεσηµοφορήθη διὰ τὰς λαμπρὰς ὑπηρεσίας του μὲ τὸν Χρυσοῦν Σταυρὸν τοῦ Ταξιάρχου τοῦ Φοίνικος. ᾿Απὸ τοῦ 1947 ὑπηρέτησεν ὡς γραμ)ιατεὺς τῆς ᾿Επιτροπῆς ᾿ἘΕξωτερι- κὠν ὑποθέσεων τῆς 'ἱερᾶς Συνόδου, Ἰὸ 1952 προήνθη εἰς τὴ θέσιν τοῦ Β΄ γραμµατέως τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου. [Πα- ἃ ν λ , πὸ τοῦ ΣεᾷΦ. Μητροπολίτου Καρυστί- [τριπους και παρηγορητικους λό- ας τοῦ νῦν Χίου αντελεήµονος, διω- γους εὐχηθεὶς εἰς αὐτοὺς ταχεῖαν ρίσθη δὲ ἀργότερον ἱεροκῆρυξ, Καρυ- ἀνάρρωσιν στίας καὶ Σκύρου, προχειρισθεὶς 6ρα- Ὑ : δύτερον ὑπὸ τοῦ ἰδίου Σε6. Λητρο- πο πολίτου, ἐντολῇ τῆς ἹἹἱερᾶς Συνόδου Ίδιὰά τὴν θερινὴν αλλήλως πρὸς ταῦτα, ἀπὸ τοῦ 1947 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ [ ΦΙΡΙΗΠ ΗΝ ΙΝῇ ΙΤ ΜΗ Τὴν Κυριακῆν τῶν Μυροφόρων ὁ Θ. Χωρεπίσκοπος Σαλαμῖνος »., Γεννάδιος, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ αἶδεσ. ἱερέως Φωτίου Ἐαλο- γήρου ἐφημερίου τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ Φανερωμένης καὶ τοῦ ἱεροδ. Χικο- λάου Σιδερᾶ, ἐπεσχέφθη τοὺς εἰς τὸ Κεντρικὸν Νοσοκομεῖον τῆς Λευκωσίας νοσηλευοµένους ἀἆσθε- γεῖς. 'Ὁ Θεοφιλέστατος περιελ- θὼν ἅπαντας τοὺς θαλάμους ἔπε- δαψίλευσεν εἲς τοὺς ἀσθενεῖς τὰς εὐχάς του καὶ τοὺς ἀπηύθυνε πα- ΛΝΕΓΕΡΣΙΣ 94 Ὑπὸ τῆς. “Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἀπεφασίσθη ἡ ἀγνέγεσις νέου ναοῦ. διὰ τὴν. ἐνορίαν ἵΑγ.: Ἰωάννου ᾽Αμμοχώστου.. Ἡ δαπάνη ὕπολο- γίξεται εἰς 15 περίπου χιλιάδας λίρας. Ὁ Μακαριώτατος ἐνέκρινεν ἐ- πίσης εἰσήγησιν τῆς ᾿Εκκλ. Ἔνπι- τροπῆς Αγ. Παρασκευῆς Κάτω Βαρωσίων δι’ ἀνέγερσιν νέου να- οὔ παραπλεύρως τοῦ ὑπογείου να- οὔ Παναγίας τῆς Χφρυσοσπηλιῶω- τίσσης, ᾱ- [ΝΔ Τί ΗΝ ΚΙΜΝΝΙΙΝ ΤΙ ΙΙΙ ᾽Απαφάσει τοῦ Μακ. ᾿Αοχιεπι- σκόπου θὰ ἀρχίσῃ συντόμως ἀνέγερσις μεγάλου οἰκήματος εἰς τὴν τοποθεσίαν “Αγ. Νικόλαος Στέγης, παρὰ τὴν Κακοπετριάν, ψατασκήνωσιν τῶν κατηχητικῶν καὶ τῶν μελῶν τῶν Θφησκευτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Χωρεπισκόπου Σαλαμῖνος κ. Γεν- ναδίου κατὰ τὴν δην καὶ 6ην τρέ- χοντος μηνὸς ἐγένοντο ἐν τῷ ἱερῷ γαῷ Φανερωμένης αἱ τελεταὶ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων τῶν Μέ- σων καὶ ᾿᾽Ανωτέρων Κατηχητικῶν Σχολείων, ἀρρένων καὶ θηλέων. Κατ’ αὐτὰς ἐψάλησαν διάφορα ἄσματα καὶ ἀπηγγέλθησαν ποιή- ματα. Ὡς ἐκπρόσωποι δὲ τῶν ἄλλων ὠμίλησαν εἷς µαθητὴς καὶ µία µα- θήτρια καὶ ἐξῆραν τὰς πολλὰς ὠφελείας, τὰς ὁποίας ἀπεχόμισαν καὶ ἐφέτος ἐκ τῶν µαθηµάτων τοῦ Κατηχητικοῦ. ᾿Ακολούθως οἱ Κατηχηταί, Πανοσιολογιώτατος ᾿Ανάργ, . Σταματόπουλος «καὶ -αἰ- δεσιµώτατος Παπᾶ Σταῦρος Ἱ]α- παγαθαγγέλου ἔδωσαν διαφόρους ὁδηγίας καὶ ἐτόνισαν ὅτι χρειά- ζεται νὰ ἔχουν πολλῆν προσοχὴν ὄχι µόνον κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Σχολικοῦ ἔτους ἀλλὰ χαὶ χατὰ τὸ καλοκαῖρι, ὥστε νὰ ἀποφεύ- γουν τοὺς κακοὺς φίλους, τὰ ᾱ- σεµνα θεάµατα καὶ διεφθαοµένα ἀναγνώσματα, τὰ ὁποῖα δύνανται πολλὴν θλάθην νὰ τοὺς προξενή- σουν. Ὁ Θεοφιλέστατος εἲς τὰ ἄνω- τέρω προσέθεσεν ὅτι ὁ γέος καὶ ἡ γέα κατὰ τὴν κρίσιµον αὐτὴν καμπὴν τῆς ζωῆς των πρέπει νὰ προσέξουν πολύ, ὥστε νὰ προσ- ανατολισθοῦν πρὸς τὰς αἰωνίφςφς Η ΕΠΗ ΕΠΙ ΤΙ! ΛΙΞΙΗ ΤΩΝ ΜΛΘΗΜΛΙΩΝ Ιλ ΚΜΙΧΙΠΙΑΝ 2Χ0λΕΗΙΗΝ ΛΗΛ Παρουσίᾳ τοῦ Θεοφιλεστάτου ᾿Δυσκολίαι θέθαια ὑπάρχουν πολ- | ιτῆς πίστεως καὶ τῆς ὅταν γίνεται διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἵμας µόρφωσιν καὶ τὴν ψυχικὴν ἵμας ἐξύψωσιν. Μὴ πιστεύετε ἐ- ἰκείνους ποὺ θὰ σᾶς συμθουλεύσουν πῶς ἡ νεότης εἶναι καμωμένη διὰ γὰ, διασκεδάζῃ. Τὰ νειᾶτα δὲν εἷ- γαι πλασμένα διὰ τὴν ἡδονὴν ἀλ- λὰ διὰ τὸν ἠρωϊσμόν, ἔλεγε εἷς σύγχρονός µας σοφός. Εἶναι ἁλή- θεια. Χρειάζεται ἠρωϊσμὸς νὰ ἀντισταθῇῃ ὁ νέος καὶ Ἡ νέα ες τοὺς πειρασμούς, τοὺς ὁ- ποίους συναντᾶ ἀνὰ πᾶν θῆμα. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ δειλιάσετε. ᾿Προχωρήσατε θαρραλέα μὲ πίστιν καὶ ἐνθουσιασμὸν εἰς τὸν ἀγῶνά σας, ὕπως οἱ στρατιαὶ τῶν ἠρώων Πατοίδος µας. Είναι ὁ ἐνδοξότερος ἁγὼν καὶ ἡ ὡρώοτέρα προσπάθεια νὰ μείνετε πιστοὶ καὶ εὐσεθεῖς, ἀγνοὶ καὶ καθαροὶ ἀπὸ τὴν καχίαν τοῦ κόσμου. Τοιούτους ἀγωγνιστὰς θέ- λει ἡ ᾿Ορθόδοξος Ἐκκλησίας µας καὶ ἡ δούλη Πατρίς µας. Νέους γαὶ νέες ποὺ θὰ ἀγωγισθοῦν νά Γλείψῃ κάθε σάπιο ἀπὸ τὴν κοινω- πίαν µας καὶ νὰ ἐπικοατήσῃ ὁ νό- Ιμος τοῦ Χριστοῦ. Μὲ τέτοιους νέ- [ους καὶ νέες πολλὰ μπορεῖ νὰ ἐλ- πίζωµεν. Καὶ τὸ εὐχόμεθα. Τέλος ἐφάλη ὁ Ἐθνικὸς ὕμνος καὶ ἐδόθησαν τὰ ἐνθύμια, Κατά τὸ ἔτος τοῦτο ἐλειτούς- 3ν Ν 5 αἱ γησαν εἰς τὴν ᾿Αρχιεπισκοπικῆν ΝΕΟΣ ΠΡΑΜΛΝΛΡΙΗ) ΣΑρχιεπισκοπικῆς περιφερείας. “ο Μακαρ. συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ ἱεροκήρυκος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς !᾿Αρχιμ. ᾿Αναργύρου καὶ τοῦ αἲδ. Παπᾶ Σταύρου µετέθη τὴν προῖ- αν τῆς 1ης τρέχοντος εἰς “Αγ. Νι- κόλαον διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ καταλλήλου οἰκοπέδου. Ἡ ἐκπόνη- σις τῶν σχεδίων τοῦ οἰκήματος ἀνετέθη εἰς τὸ Γραφεῖον ᾿Αδελ- φῶν Μιχαηλίδη. ΚΛΙΗΧΗΙΚΙ ΦΡΜΙΣΗΡΙΗ Μερίμνῃ τῆς “Ἱ. ᾽Αρχιεπισκοπῆς ᾽Αμερικῆς θά λειτουργήσῃ κατὰ τοὺς θερινοὺς μῆνας εἰς τὸ ἕ- ἕω τῆς Ν. Υόρκης οἴχημα τῆς «᾿Ακαδημίας “Αγ. Βασιλείου» κα- τηχητικὸν φροντιστήρνον διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν καταλλήλων στελεχῶν διὰ τὰ Ἑλληνικὰ Κατηχητικἁ Σχολεῖα. Κατηχητικὸν φροντι- στήριον ἐλειτούργησε καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, προσῆλθον δὲ καὶ παρηκολούθησαν µαθήµατα πεντή- κοντα περίπου κατηχήτριαι. ΛΙΡΙΚΟΝΝ ΤΚ ΝΗΣΙ ΗΝ ΜΝΙΡΙΝΙ 'Ὑπὸ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Α- ]μερικῆς ἀνεκοινώθη ὅτι ἡ 15η κληρικολαϊκὴ συνέλευσις θὰ συγ- κληθῇ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἷς τὴν πόλιν βαναηπαἃ τῆς Καλ- ἱλιφοργίας. Αἱ ἐργασίαι τῆς Σουν- ελεύσεως θὰ διαρχέσουν ἑπτὰ ἡ- µέρας, ἀπὸ τῆς 24ης µέχρι τῆς ὄθης ᾿Οκτωόθρίου. 'Ἑκάστην κοι- γότητα θά ἀντιπροσωπεύσῃ ὁ Ἱ- ερατικὸς Ἡροϊστάμενος αὐτῆς, ὁ Πρόεδρος καὶ δύο λαϊκοὶ ἀντιπρό- σωποι ὑποδεικνυόμενοι εἰς γενι- υπὴν συνέλευσιν τῆς κοινότητος. Ἠὶϊς τὰς κ«κληρικολαϊκὰς αὐτὰς συνελεύσεις συζητοῦνται διάφορα ζητήματα ἀφορόντα τὴν Ἐκκλη- σίαν καὶ τὴν κοινότητα. μβμ- ΕΚΛΩΣΣ ΤΗΛ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΙΙΛΤΙΙΚΗΣ ΚΙΗΜΟΣΥΚΗΣ Δι᾿ ἐγγράφου ἀπευθυνθέντος ἐκ τῆς Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῆς καὶ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων πρὸς πάσας τὰς Ἐκκλησιαστικάς ἐπιτροπάς, ὑποδεικνύεται εἰς αὐτάς, ὅπως µε- ριμνήσωσι διὰ τὴν ἔγκαιρον ἕἔκ- δοσιν τῶν τίτλων τῶν κτημάτων των. Ἡ προθεσµία διὰ τὴν ἔκδοσιν τῶν τίτλων λήγει τὴν δΊην προ- σεχοῦς Αὐγούστου. ου“ ΝῃΙ ΙΦΙΠΙΗΣ ΤΗΣ θΗΜΙΛ Ἡ Θεολογική Σχολὴ τοῦ Παν- επιστηµίου ᾿Αθηνῶν ἐξέλεξε παµ- ψηφεὶ κατὰ τὴν συνεδρίαν αὐτῆς τῆς 18 παρελθόντος μηνὺς ὡς ἡ- φηγητὴν τῆς Δογματικῆς καὶ [Συμθολικῆς τὸν κ. Σοφοχλῆν Γλώλην, διδάκτορα τῆς Θεολογι- κῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου |/᾿Αθηνῶν, ὑποδιευθυντὴν τῆς Μα- ρασλείου Παιδαγωγικῆς ᾽Ακαδημί- ας καὶ συντάκτην τοῦ περιοδικοῦ Τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν Ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αοχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος, κατὰ τὴν διάρχειαν λειτουργίας ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ 'Α- γίας Ζώνης Βαρωσίων ἐχειροτό- νησεν εἰς πρεσθύτερον καὶ ἆκο- λούθως ἐχειροθέτησεν εἰς ᾿Αοχι- μανδρίτην τὸν ἱεροκήρυμα τῆς ᾽Αρχιεπισκοπῆς ἱερολογ. κ. Φώτι- ον Κωνσταντινίδην. Εἰς τὴν τελετὴν τῆς χειροτονίας παρέστησαν ὁ Πανοσιώτατος Ἡ- γούµενος Τροοδιτίσσης Παγκρά- τιος, τὸ ἱερατεῖον τῆς πόλεως Ῥα- ρωσίων καὶ πολὺς κόσμος. Πρὸ τῆς χειροτονίας ὁ Πανοσι- ολογιώτατος κ. Φώτιος ἐξεφώνη: σεν ἐμπνευσμένον λόγον. Μεταξὺ ἄλλων εἶπεν ὅτι ὃ ἱερεὺς δὲν πρέ- πει νὰ περιορίζεται εἰς τὰ τῆς λα- τρείας µόνον ἀλλὰ νὰ εἶναι συγ- χοόνγως καὶ κοινωνικὸς ἐργάτης. Ἠρέπει νὰ καταστῃ, ὃ παρηγορη- τὴς καὶ ἀνακουφιστῆς τοῦ ἀνθρω- πίνου πόνου, προμηθεὺς ὀρφανῶν, τῶν χηρῶν ἀντιλήπτωρ, κατηχη: ᾿ ν Ὃ η τ τὴς τῆς νεαρᾶς ἡλικίας Ἆαὶ συµ- Φιλιωτῆς τῶν πιστῶν του. Απο λούθως ἀνέφερεν ὅτι ἐὰν πάντοτε χρειάζονται ἱερεῖς ἄξιοι τῆς ἀπο- στολῆς των πολὺ περισσότερον ση- µερον ὅτε ἡ ἀνθρωπότης διέρχε: ται δυσκόλους καὶ κρισίµους Ἡμε- ρας. Καταλήγων ὁ Πανοσ. ὑπε- σχέθη ὅτι θὰ καθοσιώσῃ ἑαυτὸν εἷς τὸν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλησίας γαὶ τῆς ΠΠατρίδος. Πρὸς τοὺς λόγους τούτους ὁ Μακαριώτατος ἀπήντησεν άναφερ- θεὶς εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν Θεο- λογικὴν µόρφωσιν τοῦ Πανοσιολο- γιωτάτου, ἀπευθύνας πρὸς αὗτον πατρικὰς νουθεσίας καὶ συµθου- λάς. Μετὰ τὸ τέλος τῆς λειτουρ- γίας ὁ Πανοσιολογιώτατος διένει- µε τὸ ἀντίδωρον καὶ ἐδέχθη τὰ συγχαρητήρια τοῦ ἐκκλησιάσμα- τος, τῶν συγγενῶν καὶ ἐχτιμητων του. Ὁ νέος ᾿Αρχιμανδρίτης Πανοσιολο- γιώτατος κ. Φώτιος Σ. Κωνσταντινί- δης ἐγεννήθη τὴν Άην Μαρτίου, 1927 ἐν Στροθόλῳ, Μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν Γυμνασιακῶν σπουδῶν ἐνεγράφη τὸ 1948 εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν ὁπόθεν ἀπεφοίτησε τὸ 1933. Τὴν 6 ᾿Τουλίου 1952 ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκο: πος Κύπρου, εὑρισκόμενος τότε ἐπὶ ἐθνικῇ ἀποστολῇ ἐν “Ελλάδι ἐχειροτό- νησε τοῦτον εἰς διάκονον ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ Αγίας Παρασκευῆς Βέας Καλλι- πόλεως Πειραιῶς. Τὴν 1 Αὐγούστου 19552 διωρίσθη καὶ ἐτοποθετήθη ὑπὸ τῆς ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿Αθηνῶν ὡς διάκονος ἐν τῇ νεοσυστάτῳ ἑνορίᾳ Ἁγίου Χαραλάμπους Ἠλυσίων ᾿Αθη- νον. Τὴν 26ην ΒΜοεμθρίου 1953 ἐπανελ- θὼν εἰς Κύπρον ἀνέλαδε καθήκοντα ἱεροκήρυκος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Ὁ νέος ᾽Αρχιμανδρίτης ὑπῆρξε συν- εργάτης τῆς ἐφημερίδος µας ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως αὐτῆς. -----υ--ᾱ------ ΤΝΛΛΕΙΣ ΠΕΙ ΤΠ. ΜΟΙ ΜΟΦΙΙ παρὰ τῷ Ἐμπορικῷ Λυκείῳ Δάο- ἵγακος καθηγητής «κ. Ἰωάννης νῶν ἔνθα ὑπηρέτησεν ἐπὶ δεκαεξάµη- | Τὴν Τετάρτην 19ην Μαΐου ὁ ͵ χριστιανικὰς ἀρχάς. Μόνον δι᾽ |περιφέρεαν 110. Κατηχητικά αὐτῶν θὰ κατορθώσουν νὰ νική- Σχολεῖα μὲ σύνολον μαθητῶν σουν εἷς τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς. 8. 000. --ᾱ--- ΜΙΝΙ ΗΡῆΙ ἘἨπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων τῶν Κατηχητυῶν σχολείων Μόρφου ἐγένετο ἑορταστικὴ τελε- τὴ ἐν τῷ ἵ. ναῷ Αγ. Παρασνκευ- ῆς Μόρφου, Εἰς τὴν ἑορτὴν πα- ρέστησαν ἡ Α. Παν. ὁ Μητο. Κυρηνείας Ἠ. Κυπριανός, ὁ Γι- µνασιάρχης κ. Χατζηϊωάννου, ὁ Πρόεδρος καὶ τὰ µέλη τῆς Ἔφο- ρείας τοῦ Γυμνασίου Μόρφου, κα- θηγηταὶ καὶ πολλοὶ γονεῖς κατη- χητοπαίδων. “Ὁ ἱεροκήρυξ τῆς Μητοοπόλεως χ. Κοκολιὸς ὠμίλη- σε περὶ τῆς σημασίας τοῦ ἔργου τῶν κατηχητικῶν σχολείων, ἕξε- τελέσθη δὲ πρόγραµα περιλαμθά- γον θρησκευτικὰ ποιήματα καὶ ᾱ- ἵσματα. “Ὁ Παν. Μητροπολίτης ἀπηύθυνε πατρικἁς νουθεσίας πρὸς [τοὺς κατηχητόπαιδας, συνεχάρη δὲ καὶ ηὐχαρίστησε πάντας τοὺς συµθόαλόντας εἰς τὴν καλὴν λει- τουργείαν τῶν κατηχητικῶν. Κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο εἰς τὴν Μητοοπολιτικὴν περιφέρειαν ἐ- λειτούργησαν 110 Κατηχητικὰ Σ χολεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐφοίτησαν πέραν τῶν 6.000 μαθητῶν καὶ μαθητριῶν. ο ἵὴ ΠΙΡΠΙΡΗΑΗ ΙΟΛΜΙΙ ΜΗΗΙ ΙΙ Καθὶ ἅς ἔχομεν πληροφορίας, τὸ Πατοιαρχεῖον “Ἱεροσολύμων, Ἡ κοιτὶς τῆς ᾿Ορθοδοξίας, σήµε- ϱον εὑρίσκεται ἐνώπιον μεγάλων κινδύνων. ᾿Απειλεῖται, ἡ ἐκμηδέ- Ίνισις τῆς Ἑλληνικότητός του. ὈὉλόκληρος Ἡ ἱστορία τοῦ Ἕλλη- |νικοῦ Ἠατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἠτο µία ἀδιάκοπος πάλη ἐναντίον ἱποικιλωνύμων ἐχθρῶν. Ἡ πάλη συνεχίζεται, ἀλλ) ὁ κίνδυνος δια- [γράφεται μέγας, Μία δρὰξ μο- Ππαχῶν με ἐπὶ χεφαλῆς τὸν Ύηραι- Ιὸν καὶ ἀσθενῆ Πατριάρχην Τι- Ἰμόθεον ἀγωνίζεται νὰ διατηρήσῃ τὰ Σεπτὰ Προσκυνήματα καὶ τὰ προνόµοια τοῦ Πατριαρχείου ἆ- πειλούμενα ἀπὸ τὸν Πανσλαδι- σµόν, τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἴδιαι- τέρως τοὺς Λατίνους. Δυστυχῶς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὁ ἀριθμὸς τῶν κληρικῶν. τοῦ Πατραρχείου ἠλαττώθη κατὰ πολὺ καὶ ὀξύτα- τον. παρουσιάζεται τὸ πρόθληµα ιτῆς ἐπανδρώσεως τῶν “Ἱ. Μονῶν καὶ προσκυνηµάτων. ἛἜναντι τῶν ὀλιγαρίθμων ἡμετέρων κληρικῶν ἡ Παπική ᾿Εκκλησία παρέταξε πολυπληθῆ μοναχικὰ τάγματα συν- αγωνιζόµενα μετ ἄλλων ἕτερο- δόξων κατὰ τῶν αἰωνοδίων προνο- µίων τοῦ Πατριαρχείου. “ο Παν- ) σλαθισμὸς ' ἐπίσης, ἐκμεταλλευόμε- Ίγος τὴν οἰκονομικῆν δυσχέρειαν Ιποῦ Πατριαρχείου, ἐπιδιώκει διὰ δελεαστικῶν προτάσεων τὴν ἅλω- σίν του. ᾽Αντιπροσωπεία Ῥώσσων Ἱεραρχῶν ἐπισκεφθεῖσα πρό τι- γων ἐτῶν τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐξεδή- λωσε προθυµίαν τῆς Ῥωσσικῆς | Εκκλησίας γὰ φροντίσῃ ὅπως ᾱ- «ποδοθοῦν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον τὰ ες Ῥωσσίαν Μετόχιά του, τῶν ὁποίων τὸ ἐτήσιον εἰσόδημα σή- µερον ὑπολογίκεταν εἲς 150 περί- που χιλιάδας δολλαρίων. Ὁ Πα- 1 ἱ | | | |Τσικνόπουλος ἔδωκε ἐν τῇ µεγά-' ᾗσκει καὶ τὰ καθήκοντα τοῦ “Ἱερατι- | κῶς προϊσταμένου τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Εὐ- | αγγελιστρίας Πειραιῶς. «Εκκλησία». Ἡ ἐπὶ ὑφηγεσίᾳ ἐναίσιμος διατριθη τοῦ κ. Λώλη φέρει τὸν τίτλον: «Ἱστορικὴ εἶσ- ΠΛ(ΝΙ) ΤΗΣ ΡΙΒΛΠΙ ΗΣ ΛΙΛΙΗΝΙΝ «νου εἰς τὸ πούθληµα τῆς ἆ- ο... µαρτίας». , Δημοσιογραφικαὶ πληροφορίαι πι ἐκ Χάγης ἀναφέρουν, ὅτι κατὰ [ΠΗΠΙΛΤΗ ᾗ γβήλ[Κ0 [8] ΡΗΙΛΙΘΗ τὴν «Ἑθδομάδα τῆς Βίθλου», τῆν ὀργανωθεῖσαν εἰς Ολλανδίαν ἐ- πωλήθησαν 270.000 ἀντιτύπων τῆς Ἁγίας ΤΓραφῆς. Ἡ “Ἱερὰ Γραωφη εἶναι τὸ θιθλίον, τὸ ὑποῖον ἔχει τὴν µεγαλυτέραν ἐκδοτικὴν κυκλο- φορίαν εἰς ὕλον τὸν χύσµον. Τοῦ- το εἶναι πολὺ εὐχάριστον, διότι Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι τὸ θιθλίον τῆς ἀληθοῦς κατὰ Χριστὸν ζωῆς, τὸ ὁποῖον εἶναι ἵκανὸν νὰ φέρῃ τὴν εὐτυχίαν εἰς τὰ ἄτομα καὶ εἰς τὴν Κοινωνίαν, ἰδίως σήμερον, ποὺ δι- ερχόµεθα ἡμέρας χαλεπάς. Ἡ 'Α- γία Γοαφὴῇ πρέπει νὰ καταστῇ κτῆμα κάθε χοιστιανικῆς οἴκογε- γείας. Εΐναι πηγη ἀνεξάντλητος πηγαίας µοραώσεως, ἀληθοῦς πα- ᾿Απεθίωσεν τὴν 9ην ἡΜαΐοι ᾿ ας ο ἰς ἡλικίαν 86 ἐτῶν εἲς Ἐριθὰν ῆς Σοθιετικῆς ᾽Αρμενίας ὁ ἀνώ- ατος Θρησκευτικὸς ἀρχηγὸς τῶν : ας ᾶς Αομενίων Καθολικὸς τῆς ΤϱηΥο- ριανῆς Εκκλησίας Σ. Γεώργιος Στ). | 1 ! | ε τ τ ο---ὕ--“-“--ᾱ------- ΠΙΙ ΕΕΥΗΡΡΗ ΙθΥ ΠΝΠΙ πεφριφερείας τῆς Σικελίας, κατ- 0 5 εδικάσθη εἷς φυλάπισιν ἑνὸς ἔτους διότι ἐξύθρισε τὸν Πάπαν. ρηγοσίας ναὶ ἠθινῆς ἐνισχύσεως εἰς τὰς στιγμὰς τῶν σκκηρῶν | ΠΛΥ ΣΣ ΕΚΚΜΙΣΙΛΣΤΙΚΟΥ ΕΠΙΠΡΟΠΟΥ δοκιμασιῶν, ος Ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος : προέθη εἰς τὴν παῦσιν τοῦ ἐπιτοό-, Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. | λοψίδας κ. [τη Μας. Τύόποις: «ΑΒΝΑΓΕΝΜΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. λόγῳ. διαχειοιστικῆς ἄνωμα- | Κομμουνιστῆς Βουλευτῆς μιᾶς | Άη. αἰθούσῃ τοῦ Παγκυπρίου Γι- µνασίου διάλεξιν περὶ τοῦ συγ- Ιγραφικοῦ ἔργου τοῦ Αγίου Νεο- Γφύτου. Κατά τὴν διάλεξιν προ- εύλήθησαν ἡἢ εἰκὼν τοῦ Αγίου, ἱ / ος κοε Γφωτογραφίαι τῆς Μονῆς Αγ. Νε- ἱοᾳύτου καὶ σελίδες ἀπὸ τὰ χειού- Ὕγοαφα αὐτοῦ. Διὰ τῆς διαλέξεώς τον ὁ χ. Τσι- γνόπουλος ἀπεχάλυψε τὸν πνευµα- τιχὸν πλοῦτον τῶν συγγοαφῶν τοῦ Αγίου καὶ κατέδειξε τὴν πολύτι- μον συμθολὴν τοῦ Αγίου Νεοφύ- Ίτου εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς νκλη- σίας τῆς Κύπρου, ἐ--- | 0 ΡΟΠΙΚΣ ΜΛΣ ΘΡΑΚΗΗ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΡΕΠΛΙΛΚΜΛ Ι9Ν 10ΒΙΕ ᾽Ανταποκριταὶ διαφόρων Ἑένων πρακτοφείων μεταδίδουν ἐκ Μο: σχως ὅτι, παρὰ τὴν ἀπηνῆ δίωξιν (καὶ τὴν φοθεράὰν τρομοχρατίαν, [ἡ χοιστιανικἡ πίστις ζῇ εἲς τὴν | Σοθιετίαν. Κρυφίως, ὅπως κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν πρώτων Χριστιά- ᾽νικῶν αἰώνων, οἱ ἱερεῖς µεταδί- δουν τὰ Μυστήοια τοῦ Ὡαπτίσμα- τος καὶ τοῦ Γάμου. Τὸ θρησχευ- ς ὢ. Ἑ δὰς ! μ » ας ν Ν που καὶ ταµίου τοῦ ἱ, ναοῦ Κα: [τικὸν αἴσθημα εἶναι θαθέως ἐφοι- Ἰχεῖον, ὡς δοχίµους, διὰ νὰ χειοο- Σεργίου. Κουντουρέ- |ζωμένον εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἡλι- τονηθῶσιν ἐν καρῷ καὶ ἀποτελέ- πιωµένων κυρίως Ῥώσσων, ἁν- ὁὃρῶν καὶ γιναικῶν. τριάοχης Τιμόθεος ὅμως, διαθλέ- ἵπων τοὺς σχκοποὺς τῆς δελεαστι- κῆς αὐτῆς προτάσεως, ἀπέρριψε τὴν προσφοράν. Τὴν κατάστασιν τοῦ Πατριαρ- γείου. Ἱεροσολύμων ἐπεδείγωσεν ἔτι περισσότερον καὶ ὁ πόλεμος ιμεταξὺ ᾿Αράθων καὶ Ἑθραίων. ἱΛλόγῳ τοῦ πολέμου αὐτοῦ τὸ Ἱ]α- ἱτριαρχεῖον ἔχασεν ἀρκετὰ κτήµα- Ίτα, ἐπὶ πλέον δὲ ὃ πόλεμος ἠνάγ- ' αν αγνή. . « κάσε πολλοὶς Έλληνας τῶν Ἱε- ροσολύµων νὰ µμεταναστεύσωσι. ᾿Ποὸ τοῦ πολέμου ἡ Ἑλληνικὴ παροικία τῶν “Ἱεροσολύμων ἠοίθ- ἵμει περὶ τὰς πέντε χιλιάδας, σή- ἵμερον δὲ ἀριθμεῖ μόλις πεντακό- ἴσια µέλη. | Ἡ Ἑλληνικὴ Κυθέρνησις ἄντι- λαμθανόμενη τὴν κατάστασιν τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἔδει- [ξε τελευτάως ἀρχετὸν ἐνδιαφέ: [ρον. ᾿Απέστειλε καθηγητὰς διά τὴν 'Αγιοταφιτικὴν ᾿Ορθόδοξον χολὴν καὶ καταθάλλει προσπα- θείας διά τὴν ἐπάνδρωσιν τοῦ Πατοιαρχείου, Ἡ ᾿ἘΕνγκλησία Κύπρου ἐπίσης, ἀνταποκρινομένηή εἰς σχετικὴν ἔκ- κλησιν, προσεπάθησε καὶ ἔστειλε μερικοὺς γέους εἲς τὸ Πωτοιας- σουν µέλη τῆς ᾿Αδελφύτητος. Αγιοταφιτικῆς : Π ΣΥΝΕΛΡΙΝ ΤΗ} ΕΦΙΓΗΛ) 'Ὑπὸ τὴν προεδρίάν τῆς Α.. Παν. τοῦ Μητρ. Πάφου . Φω-] τίου συνῆλθε τὴν παρελθοῦσαν ἱλαί. Αλλ εἶνω ὡραῖος ὁ ἀγὼν Παρασκευὴν Ἰ τρέχοντος μηνὸς ἡ Σχολικὴ Ἐφορεία τῆς 1. Σχο- λῆς «Απ. Ὠαρνάθας» καὶ ἤσγχο- λήθη μὲ τοὺς διορισμοὺς καθη- γητῶν διὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος ὡς καὶ μὲ ἄλλα ζητήματα τῆς Σχο- ΕΜΠΊΗ 2 ΜΑ:Ι ΟΥ 1954 ΤΗΣ ΙΕΛΙΙΚΙΣ Σλ0λΣ λῆς. ᾿Επαναδιωρίσθησαν οἱ καθη- γηταὶ Βασίλειος Κυποιανίδης καὶ Θεοχάρης Σχίτας, θεολόγοι, ὁ µουσινοδιδάσκαλος κ. Θ. Καλλί- ἵνικος καὶ ὁ γεωπόνος . Χο. ΠΠε- Γλαγίας. Ὁ διορισμὸς ἄλλων χαθη- Γγητῶν ἀνεθλήθη. Εἰς τοὺς ἐπανα- διορισθέντας καθηγητὰς ἐδόθη αὔἴξησις 10 ἐπὶ τοῦ μισθοῦ τών. ΡΙΦΏΡΙΝ ΤΟΝ ΠΡΟΤΟΠΟΝ ΜΛΘΙΤΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΠΙ. ΣΧ Τὴν Κυριακὴν τῶν Μιοροφόρων κατὰ τὴν εἷς Αγ. 'Ομολογητὰς λειτουργίαν του ὁ Μακαριώτατος ᾽Αρχιεπίσκοπος, ἐχειροθέτησε εἰς ἀναγνώστας ρασοφόρους τοὺς µα- θητὰς τῆς πρώτης τάξεως τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς «᾿Απόστολος Ῥαρνάδας». Οἱ χειροθετηθέντες μωθηταὶ εἶναι οἱ ἀκόλουθοι : Ἰωάννου Πολύκαρπος Αγ. Ἡαρθάρα, ᾿Ανδρέου Χριστοφῆς Ἁγ. Ἠλίας, Καφούρης Δημή- τριος Αἱγιαλούσα, Ξενῆ ᾽Απόστο- λος Κοντέα, Παπανικολάου Χι- πόλαος “ΑΥ. Σέργιος, Παπανων- σταντίνου Κωνσταντῖνος Παραλί- µνι, Παπαϊωάννου Γεώργιος “Αγ. Γεώργιος, Στυλιανοῦ ᾿᾽Αντώχιος Ὀσρμίδια, Περικλέους Περικλῆς Πενταλιά, Χριστοδούλου ᾿Ανδοέ- ας Παναγιά, Ἰωάννου Γεώργιος Πέτρα, Τσιακούρης ᾿Ανδρέας Περιστερώνα, Χαραλάμπους Ἰω- ακείµ Χανδριά, Ἀριστοφόρου Σάθόθας Πέλλαπαῖς, Πωπαχρι- στοφόρου Δημήτριος 1ραστειὸν (Κελλακίου) καὶ ΧἈριστοφόροι ᾿Ανγδρέας Τοιμίκλινη. “δ-------- πῃ ΤΗΝ ΕΝ ΛΘΗΝΛΙΣ ΜΡΝΙΝ ΤΗΣ ΧΡΙΠΗΙΛΝΙΚ. ΕΝΟΣΕΘΣ ΕΠΙΣΗΜΟΜΟΝ [Τοῦ ἐν ᾿Αθήναις ἀνταποκριτοῦ µας] Εἰς τὸ καθιερωµένον κατὰ μῆνα «Ὡραδυνὸ» τοῦ περιοδι»οῦ τῆς «Χριστιανικῆς Ενώσεως Ἔπιστη- µόγων» «᾿Ακτῖνες», τὸ ὁποῖον ὀργανοῦται εἰς τὰς αἰθούσας τῶν δυνεργαζομένων Χριστιανικῶν Σωματείων «Ὁ ἀπόστολος Παῦ- λος» χάριν τῶν συνεργατῶν, συν- δρομητῶν καὶ φίλων τοῦ περιοδι- κοῦ, ὠμίλησεν ὁ Κύπριος ὃημο- σιογράφος καὶ συνεργάτης τοῦ περιοδικοῦ ΑΧ. Δημοσθένης Α. Χριστοφίδης μὲ θέµα κΑὶ Γοινό- τητες τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ Τοπι- κὴ Αὐτοδιοίκησις». Ἡ ἐν λόγῳ ὁμιλία θὰ δημοσιευθῇ εἰς ἕνα τῶν προσεχῶν τευχῶν τοῦ περιο- δικοῦ. Ὁ. ὁμιλητής, ἀφοῦ ἐξέθεσε τὰ πλαίσια εἰς τὰ ὁποῖα κινούνται καὶ τὰ, κυριώτερα προθλήµατα τὰ ὁ- ποῖα ἀντιμετωπίζουν ὡς Κοινότη- τες, ὡς ᾿Οργανισμοὶ Τοπικῆς ΑΔὀ- τοδιοικήσεως, ἀπέδειξεν ὅτι ἐχεῖ- νο τὸ ὁποῖον χοειάζεται νὰ γίνῃ δὲν εἶναι τόσον τὰ ὑλικὰ µέσα, ἡ τεχνικἡ καὶ ἡ καλῆ νοµοθεσία, ὕσον οἱ Ανθρωποι μὲτά ἰδανινά, οἱ ὁποῖοι θὰ χινητο- ποιῄσουν καὶ θὰ ἐνεργοποιήσουν τὰς δημιουργικὰς δυνάµεις τοῦ Ἑλληνικοῦ χωριοῦ καὶ τῆς Ἑλλη- γικῆς ὑπαίθρου, Ἰαὶ τοιοῦτοι ἄν- θρωώποι εἶναι µόνον οἱ πιστεύοντες εἰς τὰ “Ἑλληνοχριστιανικὰ ἴδανι- κά, οἱ ἐμφορθύμενοι ἀπὸ τὸ πγεῦ- μα τῆς ᾽Αγάπης, τῆς Καλωσύνης, τῆς ᾽Ακεραιότητος καὶ τῆς ᾿Ανιδι- οτελείας, οἱ ὁποῖοι καὶ µόνοι θὰ γίνουν οἱ συντελεσταὶ τῆς πολιτι- στικῆς ἀνόδου τῆς Ἑλληνικῆς ἓ- παρχίας καί, γενικώτερον, τῆς ᾱ- γαγεννηµένης Ἑλλάδος. Ἐν συνεχείᾳ ὁ ἐκ τῶν ἔπιφανε- στέρων συνεργατῶν τῶν «᾿Αμτί- γων» ἰατρὺς κ. Δημ. Χαροκόπος χος Μαϊου τοῦ περιοδικοῦ, τοῦ ὁ- ποίου ἀνέλυσε μὲ ἐνέργειαν τὰ περιεχόμενα. Τέλος ἐγένετο ἡ συνήθης κοινη δέησις ὑπὸ τοῦ ΠΠανοσ. ᾿Αρχιμαν- δρίτου Νικοδήμου Βαλληνδρᾶ, προϊσταμένου τοῦ ἱεροῦ ναοῦ /Α- γίου Γεωργίου Καρύτση. ἐνεφάνισεν, ὡς συνήθως, τὸ τεῖῦ- | σαβες--- | ΙΡΝΕΙΙΝΗ ΜΗΙΗΡΠΙΗΙ (ΙΝΗΠΠΝΗΙΙ | Τὴν προσεχή Κυριαχκήν, ὁ Μακ. Αοχιεπίσκοπος θὰ λειτουργήσῃ καὶ τελέσῃ τὰ ἐγκάνια τοῦ νεοδ- µήτου ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης τοῦ νέ- ου. Κοιμητηρίου «Ἀευκωσίας, Χαρ ποφοροῦντος τοῦ κ. Κώστα Χρι- στοδούλου ἐν Λευκωσίας. Τὴν προσεχή Κυριακήν τῆς Σ- µαρείτιδος, ὁ Θεοφιλέστατος Χω- ρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. Γεννά- διος θὰ λειτουργήσῃ καὶ κηρύξη ἓν τῷ ἵ, ναῷ “Ἁγίου Γεωργίου εἰς . Αρδανα. , ΤΟ. Πανοσιολ. ᾽Αοχιμανδοίτης κ. Φώτιος Κωνσταντινίδης, τὴν προσεχῆ Κυριακὴν θά λειτουργή: ση καὶ κηούξῃ ἐν τῷ ἱ. ναῷ Χου- σελεούσης Στροθόλου, ἓν τέλει δὲ τῆς θ. λειτουργίας θά προστῇ µνη- µοσύγου ὑπὲρ τῆς ἀειμνῆστου μητρός του. Ὁ κ. Νικόλαος Πέτσας θά κη- οξῃ ἐν τῷ ἱ. ναῷ Αγ. Ἐλευθε- ορίου τοῦ Μετοχίου Μαχαιρᾶ. --------- 'Ν. ΕΡΙΗ ΤΗΣ ΙΛΡΥΤΕΟΙ Ι0Υ ϱ.0.. | «ΑΓΑΤΠ Η» | Παρουσία τῆς Α. Μ. τοῦ ᾿Αρ- ἱχιεπισκόπου κ. Μακαρίου καὶ τοῦ Ἐνλαμπροτάτου Γενικοῦ Ηροξέ- γου τῆς Ἑλλάδος κ. ᾿Ανδοέα Ἱ. Πωππᾶ ἑωρτάσθη τὴν 9ην Μαΐου ἡ 16η ἐπέτειος τῆς ἱδρύσεως τοῦ Θρησκευτικοῦ ᾿Ορθοδόξου “Ἱδού- µατος «Αγάπη». Περὶ τοῦ σκοποῦ τοῦ 'Ἱδρύματος ἱκαὶ τῆς ἠθικοθοησκευτικῆς αὐτοῦ δράσεως ὠμίλησε καταλλήλως ὁὃ θεολόγος κ. Κ. ᾿Ανδρέου, Ὡς γνωστὸν τὸ Θ.Ο.1. «Αγά- πη» ἰδούθη τὸ 1958 ὑπὸ τοῦ νῦν Μητροπολίτου Πάφου κ. Φωτίου καὶ ἓξ ἄλλων ἀτόμων: Προστάτης τοῦ Ἱδρύματος εἶνα ὁ Άγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. “---- θῇ. ΙΕΘΟΥΝ ΥΠ0 ΤΗ ΕΓΚΡΙΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΙ ΣΥΝΟΛΟΥ ΕΛΛΛΛΟΙ Κατὰ πληροφορίας τοῦ ἐκχλη- σιαστικοῦ τύπου ᾿Αθηνῶν τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας καὶ Θρη- σκευµάτων πρὶν ἢ καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλήν τὰ ἑτοιμασθέντα ἤδη ἐκκλησιαστικὰ νοµοσχέδια, θὰ θέ- σῃ ταῦτα ὑπὸ τὴν ἔγχοισιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ------- ΜΗΝ ΠΛΗ ΜΠΡΙΗ Η) ΗΡΕΙΙΝ Δεκαπέντε µέλη τοῦ Κοινοθου- λίου Ἰοινωνικῆς Δράσεως τῶν Χριστιανικῶν ᾿Εκκλησιῶν τῆς ἸΑ- μερικῆς ἀνεχώρησαν τὴν 12ην Μαΐου ἀεροποοικῶς ἐν Νέας Ύ- όρχης κατευθυνόμενα εἲς Παρισί- τους. Γαῦτα θὰ περιοδεύσουν ἐπὶ πέντε ἑθδομάδας χώρας τῆς Εὐ- ρώπης καὶ τῆς Μέσης ᾿Ανατολῆς, πρὸς µελέτην θρησκευτικῶν, πολι- ιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν προθλη- μάτων. ἵὉ Πρόεδρος τῆς ἀντιπροσωπεί- ας κ. Χέρμαν Χέϊσσιγκ ἐδήλωσεν, ὅτι αὕτη θὰ ἐπισχεφθῇ τὴν Γαλ- (λίαν, τὴν ᾽Αγγλίαν, τὴν Ἰταλίαν, 'τὴν Ἑλλάδα, τὴν Τουρλίαν, τὸν [Αίδανον, τὴν Ἰορδανίαν καὶ τὴν ἔτι : ς ἃ ο σον | ἙἨλθετίαν. Θὰ ἐπισκεφθῇ ἐπίσης ἱκαταυλισμοὺς Αράόθων προσφύ- ἵγων ἐν τῇ Μ. ᾽Ανατολῇ. 'ὙΥπὸ τῆς Διευθυνούσης τὸ «Ἐκκλησιαστικὺν Ῥῆμα» Ἔνπιτρο- πῆς ἐλήφθη ἡ κάτωθι ἐπιστολή: Κύριε Διευθυντά, Σᾶς εὐχαριστῶ θερμῶς διὰ τὴν εὐγενῆ ἀποστολὴν τοῦ περι- οδικοῦ σας. ᾿Αλλὰ καὶ σᾶς συγ- χαίρω ἐγκαρδίως καὶ ὀλοψύχως διὰ τὴν ἀπὸ πάσης ἀπόψεως θαυµασίαν ἐμφάνισιν αὐτοῦ. Δὲν θὰ ἦτο καµµία ἀπολήύ- τως ὑπερθολὴ ἂν θὰ ἔλεγον ὅτι τὸ «Ἐκκλησιαστικὸν Β ῆμα» εἶνε ἐκ τῶν ἀρίστων εἰς τὸ εἶδος του περιοδικῶν τῶν Ελληνιστὶ ἔκδι- δοµένων. Εΐσθε ἅπαντες οἳ ὑπεύθυνοι διὰ τὴν ἔκδοσίν του ἄξιοι θερ- μῶν συγχαρητηρίων, ἀλλὰ καὶ την καὶ ἐκλεκτοτάτην πνευµατι- κὴν τροφὴν Ἡν παρέχετε δι) αὐτοῦ. Διότι ἅπαντα τὰ ἐν αὐτῷ δηµοσιευόµενα ἄρθρα καὶ µελέ- ται, εἶναι τὰ μάλιστα ἀξιανά- γνωστα καὶ περισπούδαστα. Καὶ πᾶλιν δὲ εὐχαριστῶν ὃ- κ ᾱ ) ν΄ κ μᾶς ἐκ θάθους καρδίας καὶ εὖ- χόµενος ὅπως διέλθητε ἓν ὑγεία καὶ πάσῃ εὐλογίᾳ καὶ πνευµατι- ο, να : κῇ οἰκοδομῇ τὴν ᾿Αγίαν καὶ Ἰε- γάλην 'Ἑέδομάδα καὶ ἐν ψυχι- κῇ ἀγαλλιάσει προσκυνήσητε τὴν Ζωηφόρον τοῦ Σωτῆρος ᾿Ανά- στασιν, Διατελῶ, ΡΕ ΗΙΙ ΤΠΥ «ΕΚΙΙΙ εὐγνωμοσύνης διὰ τὴν ὡραιοτά- | ΝΟΥ ΠΗΜΛΙΟΣ» κατευθύνσεις τοῦ ᾿ἘΕθνάρχου “Κύπρου Ἱακαριωτάτου ᾿Αρχιε- ᾽πισκόπου Ν. ᾽Ιουστινανῆς καὶ Ἱπάσης Κύπρου κ. ἡ. Μακαρίου ΙΓ΄, διευθυνοµένη ὑπὸ 3 υντακτι- κῆς ᾿Επιτροπῆς, ἤρξατο ἐκδιδο- µένη ἓν Δευκωσίᾳ Κύπρου ὑπὸ τὸν ἀνωτέρω τίτλον δεκαπενθή- µερος ἐππλήησιαστικὴ ἐφημερίς. , Ἡ ἐμφάνισις τῶν τύποις ἀἁρτιωτάτων πέντε πρώτων φύλ- Λλων, προδιδόντων ἀριστοτεχνι- κὴν διεύθυνσιν, πλοῦτον συνεργα- σίας ἐπὶ ποιπίλων ἐκκλησιαστι- κῆς μορφῆς καὶ ὑφῆς θεμάτων, καὶ εἰδησεογραφικῆς εἰδήσεως, καταπλημτικῶς ἐνήμερωμένης, σιληροῖ συναισθημάτων ἀγνοῦ ἐν- θουσιασμοῦ τὴν ψυχὴν παντὸς Ἓλληνος, ἀλλὰ καὶ ὑπερηφανεί- ας καὶ θαυμασμοῦ συγχρόνως διὰ τὴν ἀναληφθεῖσαν προσπά- θειαν, τείνουσαν εἰς μείζονα χάλ- Ἠευσιν καὶ ἐνδυνάμωσι» τοῦ ἐ- θνικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ φρονή- µατος τοῦ Κυπριακοῦ 4αοῦ, ὑ- γιῶς κατευθυνοµένου ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας του. 'Η διὰ τῆς ὑπ ὄψιν τακτι- κῆς ἐκδόσεως τοῦ «᾿Εκκλήσια- στικοῦ Βήματος» ἀναληφθεῖσα ἐξαίρετος προσπάθεια, προστιθέ- μενη εἰς τὴν ὑπάρχουσαν ποι- κίλης σπνευματικῆς μµορφῆς λοι- σὴν τοιαύτην, ἀναπληροῦσα ὃ- Φιστάµενον κενὸν περὶ τὴν ἐθνι- κῶς ἀναγκαίαν παροχὴν δήµο- σιότητος εἰς ξητήµατα θρήσκευ- Μετὰ πολλῆς ἀγάπης καὶ διαπύ- θων εὐχῶν ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ᾿ ε ο τ Εὶς τὴν τελευτάίαν ἔκδοσιν τοῦ «Κοιτικοῦ. καὶ Ἠιθλιογραφικοῦ! Δελτίου» ἐδημοσιεύθη ἡ πατωτέρω χρίσις: «Επὶ σκοπῷ εὐρυτέρας ἆνα- πτύξεως θρησκευτικῶν θεμάτων, | ἐκκλησιαστικῶν ἑητηµάτων καὶ ἰδιαιτέρως ἐκκλησιαστικῶν εἰδή- | σεων καὶ ὑπὸ τὰς εὐλογίας καὶ ! Γτικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἠθι- κῆς διαφωτίσεως, κενὸν τὸ ὁ- ποῖον ὡς εἰκὸς δὲν εἶναι δυνα- τὸν νὰ καλύψῃ πλήρως ἡ διὰ περιοδικοῦ τύπου προσπάθεια, λόγῳ τοῦ ἰδιαιτέρως θεωρητικοῦ χαρακτῆρος τοῦ τελευταίου τού- του, σιροδικάξει τὴν θεθαίαν ἑ- πιτυχίαν αὐτῆς ἐπ᾽ ἀγαθῷ τοῦ χρθιστεπωνύµου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου. Δι ὅ καὶ Ιὀλοψύχως εὐχόμεθα εἰς τὴν συ- νάδελφον µακροηµέρευσιν προκοπὴν ἐν πᾶσιν.» καὶ ΠΕΜΠΤΗ 20 ΜΑ:Ι ΟΥ 1954 ΛΟΥ:Δ ΝΤΑΙΓΚΛΑΣ ο ο χι ΤΝ - τι --υ- -- 10ον Ὁ Μάρκελλος πῆρε τὴ µεμ- θράνη μὲ τὴ βαριὰ δα, κοντοστάθηκε μιά στιγµή, θέλοντας νὰ ρωτήσει ἂν ὁ Κα- πίτων θὰ ξαναγύριζε. Ἔπειτα ! ὅμως ἀποφάσισε νὰ μὴ ρω: τήσει. Γύρισε καὶ θγῆκε, κα- τέθηκε τὴ φαρδιὰ σκάλα καὶ Βρέθηκε στὴν κοσµοπλημμυ- ρισµένη πλατεία. Βλέποντάς ' τον. νᾶρχεται, ὁ Δημήτριος προχώρησε λιγάκι μὲ τ’ ἅλο- γα, κι ἔδωσε τοῦ κυρίου του τὰ χαλινάρια τῆς κόκκινης φοράδας. Τὰ µάτια τους συν- αντίθηκαν. συλλογίστηκε ὁ Μάρκελλος, ὁ Δημήτριος εἶχε κάποιο δι- καίωµα νὰ μάθει τὴν ἐξέλιξη αὐτῆς τῆς ὑπόθεσης. --Δὲν τὴν ἄνοιξα ἀκόμα, εἷ- πε χτυπώντας τὴ µεμµθράνη. Πᾶμε σπίτι. ας ΧἌ κ Ὁ συγκλητικὸς τὸν περίµε- νε στὴ θιθλιοθήκη. Λοιπόν, τί σοῦ εἶπε ὁ φίλος µας ὁ Καπίτων ρώτησε χω- ρὶς νὰ προσπαθήσει νὰ κρύ- ψει τὴν ἀνησυχία του. --Δὲν ἦταν ἐκεῖ, Αὐτὸ μοῦ τόδωσε ἕνας ὑπάλληλος, Ὁ Μάρκελλος ἀκούμπησε τὴ. µεμθράνη πάνω στὸ γρα- φεῖο καὶ κάθησε περιμένοντας, ἐνῶ ὁ πατέρας του περνοῦσε ἀνυπόμονα τὸ μαχαίρι του στὸ θουλοκέρι. Γιὰ ἕνα διά- στηµα ποὺ τοῦ φάνηκε ἀτέ- λειωτο, τὰ µάτια τοῦ συγκλη- τικοῦ κοίταξαν τὸ ἐπιθλητικὸ ἔγγραφο. Επειτα ὁ Γαλλίων σφραγί- | Στὸ κάτω κάτω, | Γξερόθηξε, καὶ κοίταξε τὸ γιό ἵτου μὲ ταραγµένα μάτια. ἓ πιΣὲ διατάζουν ν᾿ ἀναλά- θεις τὴ διοίκηση τῆς φρουρᾶς τῆς Μινώας! ψιθύρισε. -Ποῦ εἶναι ἡ Μίνωα -Ἡ Μίνωα εἶναι ἕνα «πσχη- μο καὶ θρωμερὸ λιμανάκι στὴ γότιο Παλαιστίνη. Πρώτη φορὰ τ᾽ ἀκούω! εἶπε ὁ Μάρκελλος. Ἔχω ἆ- κουστὰ γιὰ τὰ φρούριά µας στὴν Καισάρεια καὶ στὴ Γιά- φα. Στὴ Μίνωα ὅμως... τὶ ἔ- χουμε τσ Εἶναι σημεῖο ἐκκινήσεως ιτοῦ παλιοῦ δρόμου πού φτάνει στὴ Ἠεκρὴ Θάλασσα. Όπως θὰ ξέρεις ἴσως, τὸ περισσότε- ἴρο ἁλάτι µας τὸ φέρνουμε ἀπὸ [ἐκεῖ. Τὸ καθῆκον τῆς φρουρᾶς ἵμας στὴ Μίνωα εἶναι ν᾿ ἆσφα- λίζει αὐτὸ τὸ δρόµο γιὰ τὰ καραθάνια µας. --Δὲ μοῦ φαίνεται καὶ πολὺ [ἐνδιαφέρουσα δουλειά, εἶπε :ὁ Μάρκελλος. ᾿Εγὼ περίµενα ὅτι θὰ μ ἔθαζαν σὲ κανένα (ἐπικίνδυνο µέρος. .. -ᾱμ...ἔννοια σου καὶ δὲ θ) :ἀπογοητευθεῖς. Εἶναι ἀρκετὰ ἐπικίνδυνο. Οἱ Βεδουίνοι ποὺ ἀπειλοῦν τὴ μεταφορὰ αὐτοῦ τοῦ ἁλατιοῦ εἶναι τρομερὰ ἆᾱ- Υριοι καὶ σκληροί. Μἀὰ ἐπειδὴ πρόκειται γιὰ αὐτοτελεῖς συµ- 'µορίες ληστῶν ποὺ ἔχουν διά- Ίφορους κρυψῶνες στὴ θραχώ- Ίδη κι ἔρημη αὐτὴ περιοχή, δὲν ἀναλάθαμε ποτὲ ἔκστρα- τεία γιὰ νὰ τοὺς ἐκμηδενίσου- με. Θὰ μᾶς χρειάζονταν πέντε λεγεῶνες γι’ αὐτὸν τὸ σκοπό. (Συνεχίζεται) 1 ---ᾱ--- 18 ΠΙΚΟΥΜΗΙΙΚΟΝ ΠΛΤΡΙΡΧΗΒΝ ΚΙΙ 0Ι ΒΟΥΛΓΛΡΜΙ (Φυνέχεια ἀπὸ τὴν α΄’ σελίδα) ἀπὸ ἔργα τοῦ Βενέλλιν καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὁ ἔμπορος τῆς ᾿Οδησσοῦ ᾿Απριλώφ, ὁ ὁποῖ- ος καὶ ἵδρυσε τὸ πρῶτο 6ουλ- γαρικὸ σχολεῖο στὴν πατρίδα του Γάμπροθο καὶ ἐξέδωκε περιοδικὸ θουλγαρικὸ. Τὸν ᾽Α- πριλώφ τὸν ἐμιμήθησαν μετὰ καὶ ἄλλοι, ὥστε μετὰ µία δε- καετία τὸ 1845 ὑπῆρχαν στὴ Βουλγαρία πενῆντα τρία σχο- λεῖα, τὰ ὁποῖα καὶ ἀπετέλε- σαν τὸ θεμέλιο, ἐπὶ τοῦ ὁποί- ου οἰκοδομήθηκε τὸ νέο Βουλ- γαρικὸ κράτος. Γιατὶ τὸ σχο- λεῖο εἶναι τὸ µόνο ἴἰσχυρὸ ϐθε- µέλιο τῆς κοινωνικῆς καὶ πρὸ παντὸς τῆς ἐθνικῆς ζωῆς ἑνὸς λαοῦ. Τὰ σχολεῖα αὐτά, τὰ πε- ριοδικά, τὰ θιθλία τὰ ὁποῖα ἐκυκλοφόρῆσαν κατὰ τὸ διά- στηµα 1830-1850 συνετέλεσαν, ὅπως ἀναγεννηθῆ ἡ συνείδηση χαλαρά τοῦ βουλγαρικοῦ λα- οὗ. ᾽Αλλὰ ἡ δραδύτητα αὐτὴ ἐστενοχωροῦσε τοὺς Ρώσους, οἱ ὁποῖοι ἐθιάζοντο. ᾿Εσκέφθη- σαν τότε νὰ συνδυάσουν τὴ χαλαρὴ ἐθνικὴ συνείδηση μὲ τὴ θρησκευτικἡ τοιαύτη, ἡ ὁποία εἶναι σ᾿ αὐτὴ τὴν περί- σταση ἰσχυρὴ καὶ νὰ Φφανατί- σουν τὸ θουλγαρικὸ λαὸ μὲ θρησκευτικὲς ἐπιδιώξεις. “Ο- πως ἀναφέραμε, οἱ Βούλγαροι ὑπήγοντο στὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, -- κυρί- ὡς σ’ ὅλο τὸ μακρὸ διάστηµα τῆς τουρκοκρατίας-- τὸ ὁποῖο ἐφρόντιζε πάντοτε νὰ διαλέγη τοὺς ἐπισκόπους καὶ τοὺς ἁρ- χιερεῖς, ἐφ᾽ ὅσον το δυνα- τόν, ἀπὸ τὸν βουλγαρικὸ λαό, καὶ µόνο στὴν ἀνάγκη ἔστε- Ἂνε Ἕλληνες ἢ Σέρόδους. Κατὰ τὰ µέσα τοῦ παρελ- θόντος αἰῶνος μὲ τὴν παρα- κίνηση τῶν Ρώσων, οἱ βουλ- γαρικοὶ πληθυσμοὶ ἠξίωσαν ν᾿ ἀντικατασταθοῦν μερικοὶ “Ελ- ληνες ἀρχιερεῖς βουλγαρικῶν ἐπαρχιῶν. Τὸ Πατριαρχεῖον ἠρνήθη νὰ προθῆ στὴν ἄμεσο ἀπόλυση, γιατὶ ἤταν ἀντίθετο πρὸς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνας, ἀλλὰ ὑπέσχετο νὰ κάµη τοῦτο μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου. Τοῦτο ἔλαθαν ὡς ἆ- φορμὴ τὰ ὄργανα τῆς ρωσικῆς, πολιτικῆς νὰ ἐξεγείρουν τὰ βουλγαρικὰἀ πλήθη, τὰ ὁποῖα τώρα ἠξίωσαν νὰ ἱδρυθῆ 6ουλ- ααρικἡὴ ἀρχιεπισκοπὴ ἀπὸ τὴ θόρεια Θράκη ὡς τὸ Δούναθη' ἔπειτα, αὐτόνομος ἐκκλησια- στικἡ ἱεραρχία πέραν τοῦ Αἴ- | µου καὶ τέλος νὰ ἱδρυθῆ «ἐ- ξαρχία συµπάσης τῆς Βουλ- Υαρίας» ἀορίστως, ὥστε νὰ ὑπάρχη πάντοτε ἔδαφος προσ- τριθῶν, κατὰ προτροπήν, ἐν- νοεῖται, τῆς ρώσικῆς πολιτι- κῆς. , «Αἱ ἀξιώσεις τῶν Βουλγά- ρων ηὐξάνοντο καὶ ἠρνοῦντο ν᾿ ἀποδεχθῶσι τὴν ἨἈπρότασιν τοῦ Πατριάρχου περὶ ἡμιανε- ξαρτήτου «ἐξαρχίας συµπάσης τῆς Βουλγαρίας πέραν τοῦ Αἴμου», γενομένην εἰς αὐτοὺς ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς ρητι- κῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1866» γράφει ὁ αὐτὸς ἱστορικὸς Μίλ- λερ. Καὶ ἀλλοῦ: «.. .ἀλλ᾽ ἔπειτα ἔθνος λη- σμονηθὲν καὶ ἀφανές, ἀλλά προωρισµένον νὰ διαδραματί- σῃ σπουδαῖον πρόσωπον ἐν τῇ ἐξελίξει τῶν συµθάντων τῆς τελευταίας τριακονταετίας τοῦ Θ΄ αἰῶνος ἀνερριχήθη διὰ τῆς ἐπιδράσεως τῆς Ρωσίας εἰς ἀνεξάρτητον ἐκκλησιαστι- | κἠν ὕπαρξιν, ἥτις ὑπῆρξε πρόὀ- ὄρομος τῆς παλιγγενεσίας αὖ- τοῦ ὡς κράτους βαλκανικοῦ μετὰ πάροδον πέντε αἰώνων». Αὐτά εἶχεν ἐπιτύχει ἡ ρωσικὴ πολιτικὴ στὴ Βουλγαρία ὡς τὸ 1853, ποὺ ἐξεραγη. ὁ Κρι- μαϊκὸς πόλεμος, Οἱ ) ροι τότε ἐφοθήθηκαν, ὅτι ἡ ρωσικὴ συνδρομἠ δὲν θὰ ἦταν ἱκανὴ νὰ τοὺς ὠφελήση ὕστερα ἀπὸ τὸν πόλεμο πρὸς τὴν Τουρ: κία, καὶ ἀπαρνούμενοι τοὺς πρώην ὑποστηρικτάς των, τους ούλγα-. Ρώσους, ἐστράφησαν πρὸς τοὺς Γάλλους καὶ τὸν Πάπα καὶ ἀποστολὴ ὑπὸ τὸν Δρά- γαν Τσαγκὼφ ἔφθασε στὴ Ρώ- µη καὶ παρεκάλεσε τὸν Πάπα Πίον Θ΄ νὰ δεχθῃ νὰ ὑπαγά- ΥΠ τὴ βουλγαρικἡ Εκκλησία στὴ δικαιοδοσία του, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ εἶχαν περισσὀ- τερα πλεονεκτήματα. Γρήγαρα ὅμως ἀντελή- Φθησαν, ὅτι δὲν εἶχαν νὰ περι- [μένουν πολλὰ πράγματα, καὶ ἰτότε ἐστράφησαν πάλιν πρὸς τοὺς πρώτους προστάτας των, τοὺς Ρώσους, ἀφοῦ ἐξεδίωξαν τὸν Χχειροτονηθέντα ἀπὸ τὸν Πάπα ἀρχιεπίσκοπο τῶν Οὗνι- τῶν πάσης Βουλγαρίας Σοκό- ἱλσκιν, πρώην ληστήν. ᾿Εναντιούμενοι πάντοτε πρὸς τὸ Πατριαρχεῖον, ἔκτισαν στὴν Κωνσταντινούπουλη µεγάλη βουλγαρικἡ ἐκκλησία καὶ ἔ- παυσαν νὰ μνημονεύουν τὸ ὅ- νοµα τοῦ Πατριάρχου κατὰ τὴν θείαν λειτουργία, καί κά- θε μέσον μετεχειρίζοντο διὰ νὰ φανατίζουν τὰ πλήθη τὰ θουλγαρικὰ καὶ νὰ ἑξάπτουν τὰ φρονήµατά των, γιὰ νὰ µπο- ροῦν παραλλήλως νὰ ἐξυψώ- σουν τὸ ἐθνικόν των φρόνημα: Καθοδηγούμενοι ἀπὸ τοὺς Ρώσους πάντοτε, ἐἔξεμεταλ- λεύθησαν μὲ πολὺ ἐπιδεξιότη- τα τὴν ἔνταση τῶν διπλωματι- κὠν σχέσεων Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ἐξ αἰτίας τοῦ Κρη- τικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη ἐντονώτατον κα- τὰ τὸ 1866--1870. Ἡ Τουρκία ἀγανακτησμένη ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἐδέχθη τὴν πολιτικἡὴ κατεύθυνση, τὴν ὁποία μὲ ἐπιμονὴ εἶχεν εἴση- γηθῆ ἄλλοτε ὁ ὑπουργὸς τῶν ἐξωτερικῶν Φουὰτ καὶ τὴν ὁ- ποίαν ἀφῆκεν ὣς πολιτικὴν αὐτοῦ διαθήκην: «τὴν ἀπομό- νωώσιν τῶν Ἑλλήνων ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον ἀπὸ τῶν ἄλλων χριστιανῶν καὶ τὸν χωώ- ρισμὸν τῶν Βουλγάρων ἀπὸ τῆς κυριαρχίας τῆς ἑλληνικῆς ᾿Εκκλησίας». Ὁ Ρῶσος πρεσθευτἠς ᾿Ιγνάτιεφ συνηγό- ρησε μὲ ἐπιμονὴ γιὰ τὴν ἵδρυ- ση βουλγαρικῆς ᾿Εκκλησίας ἀποθλέπων πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ πανσλαυϊσμοῦ. Αἱ προσπάθειαι τοῦ Πατρι- άρχου ἐνώπιον τόσων ἔναντιο- τήτων ἀπέτυχαν καὶ τὴν 27 Φεθρουαρίου 1870 διὰ Φιρμα- γίου ἱδρύθη ἡ θουλγαρικἡ ἐ- ξαρχία, ἡ ὁποία περιελάµδα- ἵνε τὸ Βιλαέτιον τοῦ Δουνά- ἴθεως «ἐκτὸς τῶν φανερῶς μὴ θουλγαρικῶν πόλεων, ὅπως [τῆς Βάρνης». ᾽Αλλὰ καταχθόὀ- ἵνια ὑπηρξε μιὰ διάταξη τοῦ ᾽φιρμανίου αὐτοῦ, ἡ ὁποία πε- ἱριελήφθη ὕστερα ἀπὸ τὴν ὁ- ἱπόδειξη τοῦ Ρώσου πρεσθευ- 'τοῦ ᾿[γνάτιεφ, ὅτι «δύνανται καὶ ἄλλαι πόλεις καὶ χωρία νὰ ὑπαχθῶσιν εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐξάρχου, ἂν ἐπεθύμουν (τοῦτο τὰ δύο τρίτα τῶν κατοί- (κῶν» καὶ ἡ ὁποία ὑπῆρξεν αἱ- τία τόσου κακοῦ γιὰ τὴ δύσ- ἴμοιρο Μακεδονία ἀργότερα. Γ Ὁ δὲ ἔξαρχος τῆς 6ουλγα- Ιρικῆς ᾿Εκκλησίας δὲν ἐγκατε- ἱστάθηκε οὔτε στὸ Τύρνοόο, τὴν ἔδρα τοῦ Βουλγάρου Γἀρχιεπισκόπου κατὰ τὸν µε- Ισαίωνα, οὔτε στὴ Σόφια τὴν πρωτεύουσα τοῦ νέου 6ουλγα- ρικοῦ κράτους, ἀλλὰ Εν ΓΚωνσταντινούπολη, γιὰ προ- κληση πρὸς τὸ Πατριαρχεῖον. Γ. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν, ὁ Πα- ἱπριάρχης ᾿Ανθέμιος ὁ Ζ΄ ἑκά- λεαε µεγάλη τοπικἡ Σύνοδο, ἡ ὁποία τὸ 1872 κατεδίκασε τὴν αὐθαίρετο ἵδρυση τῆς ἐ- ξαρχίας καὶ ἐκήρυξε σχισµα- τικοὺς, ὅσους ϐ) ἀπεδέχοντο τὸ φιρμάνι. Καὶ ἀπό τότε ἐπαναρχίζει ὁ Φφοθερὸς ἀνταγωνισμὸς µε- ταξὺ Ἑλλήνων καὶ ΕΒουλγά- ρων, τῶν πατριαρχικῶν καὶ τῶν ἐξαρχικῶν, ὅπως ἐκαλοῦν- το, γιὰ τὴν ἐπικράτηση στὴ μακεδονικἡ περιοχή. ρκενκη ΠΚΒ µόνον αὐτὸς ποὺ τᾶνοιώσε γ᾿ ἀντιλαλοῦν σὰν μουσικὴ Σὰάν ἄνοιξης µυρόπνοα κι’ τὰ λόγια σου τὰ θεῖα. Ἡ ἀθεῖαᾳα ὡς φυσικὺὸς καρπὺς τῆς διαφθορᾶς πλειστάκις παρετη- ρήθη ἐν τῇ ἱστορία τῶν λαῶν. «Εἶπεν ἄφρων ἐν τῇ χαρδίᾳ του οὐχ ἐστὶν Θεὸς (φαλμὸς ὅρ. 9). Δαμθάνουσα κατὰ τοὺς τελευταί- οὓς καιροὺς ἰσχυρὰν πνοὴν ἀπὺ τὴν ἀντίθετον φωνῆν τῶν ὑλιστῶν Ιτοῦ Ἠορρᾶ, καὶ τροφὴν ἄφθονον λαμθάνουσα ἐκ τοῦ πανταχόθεν πνέοντος παγεροῦ ἀνέμου τῆς ἆ- σεθείας καὶ σαρκολατρείας, ἤδη ὕτε Ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου κρίνεται! οὐχὶ ἐκ τῆς ἠθικῆς αὐτοῦ προόδου ἀλλ” ἐκ τοῦ πλούτου καὶ τῆς εὖπο- ρίας. ᾿Εντεῦθεν ὁ ἐκφαυλισμὸς τῶν χαρακτήρων γαὶ ἡ ἠθικὴ κα- θίζησις τῆς κοινωνίας µας. ᾽Αλλὰ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος κέκτη- ται ἀξίαν τινά, αὕτη ἔγκχειται εἰς τὴν ἀθανασίαν τῆς ἀθλου καὶ λο- γικῆς ψυχῆς καὶ εἰς τὴν ἐλπίδα μελλούσης ζωῆς µακαρίας καὶ αἱ- ὠγίου ὡς ἀμοιθῆς τῶν δικαίων. αν ος ο : Ἡ ἐνδόμυχος αὕτη πεποίθησις περὶ τοῦ ἰδίου μεγαλείου εἶναι ἀναποσπάστως συνδεδεμένη πρὸς τὴν πεποίθησιν µπερὶ ὑπάρξεως Οεοῦ δημιουργοῦ τοῦ κόσμου, προ- γοητοῦ, θραθευτοῦ τῶν ἀγαθῶν καὶ τιμωροῦ τῶν φαύλων πράξε- ων. Ἐκ τῆς ἱστορίας, ἐκ τῆς ἐπι- στήµης, ἐξ αὐτῶν τῶν πραγµά- των ἀντλοῦμεν τὴν ἰδέαν ταύτην πρὸς τὴν ὁποίαν ρυθμίζομεν ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς ἡμῶν. Σύμπαντος τοῦ ἀνθρωπίνου γέ- γους ἡ ἱστορία καὶ αὐταὶ αἱ µυ- θικαὶ παραδόσεις τῶν λαῶν µαρ- τυροῦσιν, ὅτι καὶ ἐν τῇ ταπει- γωτέρα του καταστάσει καὶ ἐν αὐτῃῇ τῇ ἡμιαγρίᾳ ὁ ἄνθρωπος διατηρεῖ τὸν μυστηριώδη σύνδε- σµον, ὅστις συνδέει τὸν ἄνθρωπον μετὰ τῆς Οεότητος ἐκδηλούμενον ὑπὸ ποιχκίλας μορφάς καὶ ἐκδη- λώσεις «τὴν πανθεῖαν, πολυθεῖαν καὶ μονοθεῖαν», ἀρυόμενος ἐχ τῆς προόδου τῆς τέχνης τὰ ἐξωτερι- κχὰ σύμθολα τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ σεθασμοῦ πρὸς τὴν ὑπερτάτην δύ- ναµιν πρὸς τὴν ὁποίαν ἀποδίδει πᾶν ὅ,τι ἀδυνατεῖ νὰ ἐξηγῆσῃ ἐν τῷ κὀόσμῳ. Διαφόρως σχκέπτεταν ὁ Μαρξισμός, καθ, ὅν ἡ θρησκεία εἶναι δημιούργημα τῆς πονηρίας καὶ ἰδιοτελείας τῶν προνομιούχων τάξεων ἀποθλέπουσα εἰς τὴν ὦπο- δούλωσιν τῶν κοινωνικῶν ὁμά- δων, εἰς τὰς ἀξιώσεις καὶ τὰ συµ- φέροντα τῶν ἰσχυρῶν. Τούλάχι- στον ἡ ἱστορία καὶ ἡ ἐθνολογία διδάσκούυσιν, ὅτι οὐδεὶς µέχρι σή- µερον ἀνεκαλύφθη λαὸς στερούµε- γος θρησκευτικοῦ συναισθήµατος. Δικαίως ὅθεν εἶπεν ὁ ᾿Αριστοτέ- λης « ὅτι ἡ περὶ Θεοῦ ἰδέα εἴναι τόσον ἀρχαία, ὅσον καὶ ὁ ἄνθρω- ος». “Ο πρύτανις τῶν φυσιολόγων Μὰξ Μύλλερ διεκήρυξεν «ὅτι ὅ- που καὶ τὰ ἐλάχιστα ἴχνη ἄνθρω- πίνης κοινωνίας ὑπάρχουσιν, ἐκεῖ ἀνευρίσκοντα, καὶ ἴχνη θρησκεί- ας». Ἡ κατὰ τοὺς νεὠτέρους χού- γους πρόοδος τῶν ἐπιστημῶν καὶ ἡ θρησκειολογία ἀποδεικνύουσι δύο τινά: 1) ὅτι οὐδαμοῦ οὐδέπο- τε ἀνεκαλύφθη λαός, ἴτοι καθ ὁμάδας συντεταγµένοι κοινόθιοι ἄνθρωποι ἅμοιροι θρησκευτικῶν ἰδεῶν. ΔΛαοὶ ἀφιστάμενοι ἀλλή- λων τοπικῶς καὶ χρονικῶς, διαφο- ρώτατοι κατὰ τὸν πολιτισμὸν εἰς. ἕν συμπίπτουσιν, ὅτι θρησκεύουσι ᾿ παραδεχόµενοι ὕπαρξιν θεότητος. | 9) Ὅτι τὸ καθολικὸν τοῦτο ἑνι τῇ ἀνθρωπότητι φαινόμενον ἄσκει τοσαύτην ἐπιρροὴν ἐν ταῖς κοινω- γίαις, ὥστε χαρακτηρίξει -πάσας τὰς ἐχφάνσεις τῆς ζωῆς τῶν λα- ὤν μάλιστα τοὺς κοινωνικοὺς θε: σμοὺς τοὺς ορυθµίξοντας τὸν κοι- γωννκὸν θίον τῆς ἀνθρωπύτητος. « “ . «Ὁ δαιµόνιος ᾿Αριστοτέλης γρά- Φφων πρὸς τὸν ι . . λέξανδρον τὸν μµέγαν ἀπομαλύ- πτει τὸ σύμπαν ὡς µέγα διδακτή- ριον τῆς Θεογνωσίας παρατηρῶν | τὰ κάτωθι «καὶ ἡ ψυχη δι ἥν ζῶμεν τε καὶ πόλεις καὶ οἴκους ἔχομεν ἁόρατος οὖσα τοῖς ἔργοις αὐτοῖς ὁρᾶται πᾶς γὰρ Ὁ του 6ίου διάκοσμος ὑπὸ ταύτης εὖ- ρηται καὶ συνέχεται.... Ταῦτα ναὶ περὶ Θεοῦ διαγοεῖσθαι χοῆ, δυ- γάµει μὲν ὄντος ἰσχυροτάτου ἆ- ρετῇ δὲ κοατίστου ζωῇ δὲ ἀθανά- του. Διότι πάσῃ θνητῇ φύσει Ύενο- µενος ἀθεώρητος ἀπ᾿ αὐτῶν τῶν ἔργων θεωρεῖται». Ἐντεῦθεν καὶ ὁ μέγας τῶν ἓ- θνῶν ᾿Απόστολος διεκήρυττεν ἐκ τοῦ μεγαλείου τοῦ σύμπαντος την ὕπαρξιν τῆς παντοδυναµίας καὶ πανσοφίας τοῦ Θεοῦ γράφων πρὸς Ῥωμαίους: «Τὰ ἀόρατα ἀπὸ ητί- σεως κόσμου τοῖς ποιήµασι νουῦ- μενα καθορᾶτα, ἥτε ἀῑδιος αὖ- τοῦ δύναµις καὶ θεότης». Τὸ μέγεθος τῆς κτίσεως θεω- ρῶν ὁ προφήτης Βαροὺχ, (Κεφ. Ῥ,’ 94) ἐξεφώνει ἐκπληττόμενος: «Ὢ Ἱσραήλὶ Ὡς µέγας ὁ οἴκος θεοῦ καὶ ἐπιμήκης ὁ τόπος τοῦ ς τῆς κτίσεως αὐτοῦ. Μέγας καὶ οὐκ ἔχει τελευτήν, ὑψηλὸς καὶ ᾱ- µέτρητος». Ὁ φιλόσοφος Σεγέ- κας διερμηνεύων τὴν ἀντίληψιν τῶν κοσµιωτάτων ὁπαδῶν τῆς ἑπο-οσν ς πρππες-οςς ΤΑ ΛΟΓΙΑ το. ΧΡΙΣΤΟΥ Ω ναί. Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ φῶς καὶ µόνον μπορεῖ νὰ ξέρη τὸ γιατί, τὸ λόγο τὸ» ζωῆς του, Ω, Σῦ, γλυκέ µας ᾿]ησοῦ, ὁ θεῖος λυτρωτής! δός, στὶς ψυχὲς ποὺ Σ’ ἀγαποῦν τ᾽ ἄνθη τῆς ἀρετῆς. Καὶ κάµε, μέσ’ στοῦ εἶναι µας τὰ θάθη ν᾿ ἀντηχήσουν σὰν κάποιας ἅρπας μυστικῆς οὐράνια μουσική, Καὶ στὶς θλιµµένες µας ψυχὲς ναί, σκόρπισε κι’ ἐκεῖ εἰρήνη καὶ χαρά, Χριστέ, γαλήνη κι’ εὐλογία. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ σιὰ Φάθη τῆς ψυχῆς του κάποιων οὐράνων τόναν, εὐωδιαστὰ ν᾿ ἀνθίσουν Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ πε-ο-α-α-α-ε-επεπσπτοτοττ σπα α-ετε-οπο-α--α-α-ηιὼ Ἡ ΕΡΕΤΙΗ ΠΙΙΣ 19] ΛΛΗΝ Τοῦ κ. |. Α.ΠΑΠΑ:Ι ΩΑΝΝΟΥ καθολικότητα τοῦ θρησχευτικοῦ φαινομένου ὡς ἔμφυτον τῇ άνθρω- πίνῃ ψυχῇ γράφων: «εἰς πάντας περὶ τοῦ θεοῦ γνώµη ἐμπεφυτευ- µένη ὑπάρχει οὔτε ἔθγος οὐδὲν πώποτε ὑπάρχει εἷς τοσοῦτον ἐκ- τὸς τῶν νόμων καὶ ἠθῶν ῥὑπο- χείριον, ὥστε νὰ μὴ πιστεύῃ θε- οὖς τινας». Παφαπλησίως ἐκφράζεται γαὶ ὁ λαμπρὺς τῆς Ῥώμης οήτωρ ὁ Κι- πέρων παρατηρῶν «ὅτι οὐδεμία φυλή εἶναι τοσοῦτον ἀδάμαστος καὶ ἀγρία ὥστε νὰ μὴ λατρεύῃ τὸν Θεὸν καὶ ἄν ἀκόμη ἀγνοῇ τὶς οὗτος». Ἐκφραστικότατος πάντων ἀποθαίγει ὁ φιλόσοφος τῆς Χαι- θωγίας λέγων: «ΕἙὔροις ὃ᾽ ἂν ἐ- πιὼν καὶ πόλεις ἀτειχίστους, ἆ- γραμμάτους, ἀθασιλεύτους, ἀοί- κους, ἀχρηματίστους, ἀπείρους θεάτρων καὶ Ὑυμνασίων, ἁνιέρου δὲ πόλεως καὶ ἀθέου μή χρωμέ- νης εὐχαῖς, μηδὲ ὄρχοις, μηδὲ µαντείαις, μηδὲ θυσίαις ἐπ᾽ ἆγα- θοῖς... οὖδείς ἐστιν οὐδ' ἔσται θεατὴς γεγονώς. ᾽Αλλὰ πόλις ἂν μοι δοκεῖ μᾶλλον ἐδάφους χωρίς, ᾗ πολιτεία τῆς περὶ θεῶν δόξης ἀναιρεθείσης παντάπασι σύστασιν λαθεῖν ἡ λαθοῦσα τηρῆσαι». Οὐδέποτε λοιπὸν ὑπῆρξαν λαοὶ μὴ προσευχόµεχοι. «Τὸ Θεὸς προ- σαγόρευµα οὐκ ὀνόματος ἐστιν, ἀλλὰ πράγµατος δυσεξηγήτου ἐμ- Φύτου τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων δόξω. (Ἱουστῖνος ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυς). Λέγει δέ τις τῶν ἀρχαίων περὶ τῆς πρώτης τοῦ Θεοῦ ἐννοίας: κΚαθώς νήπιοι παϊδες ἀπεσπασμένοι τοῦ πατρὸς Ἡ τῆς μητρὸς ἔχοντες σφοδρὰν ἐπιθυμίαν ἐκτείνούσι χεῖρα πολλά- Χις καθ ὕπνον, οὕτω καὶ οἱ ἄν- θρωποι ἀγαπῶντες τοὺς θεοὺς καὶ διὰ τὴν συγγένειαν καὶ τὴν εὐεργεσίαν προθυμοῦνται νὰ ὁμι- λῶσι καὶ συνευρίσκωνται μετ’ αὖ- τῶν», Λίαν εὐγλώττως ἐκφράζεται περὶ τοῦ θεοῦ ὁ ἀείμνηστος κα- θηγητὴς Διονύσιος ἘΚλεώπας εἲς τὸν «ΕΒὐαγγελικὸν Ἰήρυκα» 1861 γράφων τὰ κατωτέρω: «Ἡ ἔννοια τοῦ ἑνὸς ἀληθιγοῦ θεοῦ πολυειδῶς ἁμαυρωθεῖσα οὐ- δέποτε παντελῶς ἐξέλιπεν, οὐδ᾽ ἀπεσθέσθη ἐν Ἑλλάδι. Καὶ ἐν µέ- σω τῆς πυκνῆς ὁμίχλης τῆς πολυ- θείας». Τοῦτο θεθαιοῦσιν οἱ ποιη- ταὶ καὶ φιλόσοφοι ἐν Ελλάδι, οἵτινες ὑψηλότερον τοῦ χαµαιζή- λου ὄχλου ἀρθέντες θεοπρεπέστα- τα διενοῄθησαν περὶ θεοῦ καὶ τὸ ἐνιαῖον αὐτοῦ ὕμνησαν, Παραθέ- τοµεν τὸν Σοφοκλέα λέγοντα. «Εἷς ταῖς ἀληθέαισι, εἷς ἐστὶ Θεὸς ὅς οὐρανὸν τέτευχε καὶ γαῖαν μακρὰν Πόντον τε χαροπόν, οἶδμα κ᾿ ἀνέμων [δίας θνητοὶ δὲ πολλοὶ καρδίᾳ πλανώμενοι ἱδρυσάμεθα πηµάτων παραψυχήν». Διότι ὁ ἄνθρωπος τὸ εὐγεγέστα- τον πλάσμα τῆς δημιουργίας ᾱ- γευ θρησκείας τοῦ φυσικοῦ τού- του σὐνδέσμου τοῦ πλάσματος πρὸς τὸν πλάστην θὰ ἀπόθαινε τὸ ἐλεεινότερον τῶν ἐπὶ τῆς γῆς κτισμάτων καὶ πᾶσα αἱ περὶ ἆρε- τῆς καὶ δικαιοσύνης ἔννοναι, κα- χίας καὶ ἀνομίας θὰ ἀπέθαινον λό- µαθητήν του ἸΑ-᾿ Στωϊκῆς σχολῆς ἀποδεικνύει τὴν γοι κενοί, ἐὰν δὲν ἀπέθλεπε πρὸς μέλλουσαν ζωήν. Διά τοῦτο δικαί- ως ὁ ᾿Απόστολος ἔγραφεν: «Εἱ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἠλπικότες ἐσμὲν ἐν Χοιστῷ µόνον, ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν.» ο... ϐ ΙΙ ἩΝ ΙΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) νὰ πληροφορηθοῦν θετικώτερα ἂν πραγματικὰ προοδεύη ἡ ἑ- πανάσταση τοῦ Μωριά. ᾽Αλλὰ οἱ ἐνθουσιασμένοι ᾿Αρχιερεῖς, φλεγόμενοι ἀπὸ τὸ ζωηρὸν πῦΌρ τῆς ἐλευθερίας, ἀντὶ νὰ κατευνάσουν τὴν ὁρ- μὴν τοῦ ἥρωος Διάκου, ἆπε- ναντίας ἐπήνεσαν τὸν πατριώ- τισµόν του καὶ τὸν ἐνθουσια- σµόν του καὶ τοῦ εἶπαν: -Εμπρός, τέκον! 'Ὁ Θεὸς μετὰ σοῦ καὶ οὐδεὶς κατὰ σοῦ ! Ετσι ὃ Διάκος ἔστειλε ἆ- µέσως διαταγἡ στὸν Βοϊθόνδα νὰ ἀπολύσῃ τοὺς ἄρχοντας καὶ νὰ τοὺς πέψη πρὸς ἀντάμωσίν του, ἄλλως καὶ παρακούσει θέλει τοῦ στείλει τὸ κεφάλι τοῦ ἀδελφοῦ του. ᾽Απὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἄρ- χισε οὐσιαστικῶς ὁ ἀγὼν εἰς τὴν ἀνατολικὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἔμελλε νὰ ἀναδείξῃ τὸν ᾿Αθα- νάσιον Διάκον ὣς ἕνα τὸν γεν- ναιοτέρων ἡρώων τῆς ἑλληνι- κῆς ἱστορίας, τὸ αἷμα τοῦ ὁ- ποίου, μετὰ τῶν ἄλλων μαρτύ- ὧν, ἐπότισε καὶ ἐγιγάντωσε τὸ δένδρο τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθε- ρίας. Ε ΠΔΙΛΕΙΝ ΕΙΣ 0 ΒΥΤΙΗΤΙΡΙ {Εκ τοῦ 40ου τεύχοως τοῦ Δελτίου τῆς Χριστιανικῆς ᾿Ενώσεως ᾿Εκπαιδευτικῶν Λειτουρ γῶν.] Α΄, 1. Ἡ Παιδεία εἰς τὸ Βυζάν- τιον- ὄχι µόνον ὑπὸ τὴν εὐρςῖ- αν ἀλλά καὶ ὑπὸ τὴν στενωτέ- ραν της ἔννοιαν- εἶναι ἕνα θέµα τεράστιον, τοῦ ὁποίου µόνον µίαν πολὺ γενικὴν καὶ ἀθρομερεστάτην εἰκόνα ἔχει σκοπὸν νὰ δώσῃ τὸ ἄρθρον αὐτό.-- Εἶναι πλέον κοινῶς γνωστόν καὶ παραδεδεγµένον, ὅτι οἱ κύριοι συντελεσταὶ καὶ θεµε- λειωταὶ τῆς Βυζαντινῆς [Παι- δείας εἶναι οἱ τρεῖς μεγάλοι “Ἱεράρχαι. Εἰς τὰ συγγράµµα. τα αὐτῶν τῶν τριῶν μεγάλων Παιδαγώωγῶν ὀφείλομεν κυρί- ως καὶ ὅλας τὰς γνώσεις µας διὰ τὴν ἀξίαν, τὴν ὁποίαν ἆ- πέδιδον ἀπ᾿ ἀρχῆς οἱ Βυζαν- τινοὶ εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν, διὰ τὸ ἀκολουθούμενον ἐκπαιδευ- τικὸν σύστηµα, καθὼς καὶ διὰ τὸν σκοπὸν τῆς ἀγωγῆς, κατὰ τοὺς πρώτους Βυζαντινοὺς αἰ- ὤνας. Καὶ καθ ὅλους ὅμως τοὺς μετέπειτα αἰῶνας, μέχρι τῆς πτώσεως, ἡ Στοιχειώδης ᾿Εκπαίδευσις τοῦ Βυζαντίου παρέμεινεν εἰς τὴν βάσιν της ἡ ἰδίᾳ, ὅπως ἐχάραξαν τὰς κατευθυντηρίους γραμµάς της οἱ τρεῖς μεγάλοι αὐτοὶ κοινω- γικοὶ ἀναμορφωταί. ὝὍπως ἀπέδειξαν πλέον ὅ- λαι αἱ σχετικαὶ µελέται--καὶ ἰδίως αἱ νεώτεραι--οἱ Βυζαν- τινοὶ ἀπέδιδον μεγάλην σπου- δαιότητα καὶ πρωταρχικὴν σηµασίαν εἰς τὴν ἀγωγὴν καὶ τὴν ἐθεώρουν ὡς «τέχνην τε- χνῶν καὶ ἐπιστήμην ἐἔπιστη- μῶν», τὴν δὲ παίδευσιν «τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθῶν τὸ πρῶτον», ὡς δυστύχημα δὲ µεγάλο τὴν ἀπαιδευσίαν. Ὁ Γρηγόριος ὁ θεολόγος ἐπανηλειμμένως εἰς τὰ συγγράµµατά του συνιστᾶ εἷς τοὺς γονεῖς νὰ ἐκπαιδεύ- ουν τὰ τέκνα των, ὁ δὲ Ἰω- σὴφ Βρυέννιος ἀναφέρει παρά. πονα τέκνων κατὰ τῶν γονέ- ων τῶν, διότι δὲν τὰ ἐξεπαί- δευσαν. Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσ- σα ἐτίθετο ὡς 6άσις τῆς καθό- λου παιδεύσεως. Αλλωστε οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ἔπαυσαν νὰ. θεωροῦν τὴν µΛατινικὴν γλῶσσαν θάρθαρον καὶ οὐδέ- ποτε ἐνδιεφέρθησαν νὰ τὴν ἐκ- μάθουν. ὋὉ σκοπὸς τῆς παιδείας--ἶἰδί- ως τῆς κατωτέρας- ἢτο εἰς τοὺς Βυζαντινοὺς διαφορετι- κὸς ἀπὸ τὸν τῆς ἀρχαίας Ἑλ- λάδος. Ἡ ἑξάπλωσις καὶ ἐπι- Κράτησις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἑἐ. πέθαλε τὴν ἀνάγκην, ὅπως καὶ ἡ ἀγωγὴ τῆς νεότητος προσα- νατολισθῇ πρὸς τὴν νέαν κο- σμοθεωριακὴν ἀντίληψιν περὶ τοῦ ἀληθοῦς προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἐπικράτησις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἤνοιξε νέ- ους ὁρίζοντας καὶ ἐχάρισεν εἰς τὸ ἄτομον ἀπεριορίστους δυνατότητας. Ἡ ἀγωγὴ διὰ πρὠτην φορὰν ἀποκτᾶ καθολι. κὸν κῦρος, καταργοῦνται αἱ κοινωνικαὶ διακρίσεις καὶ γί- γεται κοινὸν ἀγαθὸν καὶ κτῆ- μα ὅλων τῶν ἀνθρώπων. «2. Τὰ Βυζαντινὰ διαφόρων τύπων σχολεῖα εἶχαν ὡς κύρι- ον σκοπὸὀν νὰ καταστήσουν τους τροφίµους τῶν καλοὺς Χριστιανοὺς καὶ νὰ τοὺς ἀνα- θρέψουν «ἐν παιδείᾳ καὶ νου- θεσίᾳ Κυρίου», σύµφωνα μὲ τὸ παράγγελµα καὶ τοῦ μεγάλου παιδαγωγοῦ, τοῦ ἁποστόλου Παύλου, ὅτι «τὰ δυνάµενα σο- φίσαι εἰς σωτηρίαν» τὴν νεό- τητα εἶναι «τὰ ἱερὰ άμμα- τα» (Β΄ Τιμ. Υ΄ 15). Αὐτὴ εἴ- ναι ἡ θασικἡ ἐπιδίωξις τῆς παι δείας εἰς τὸ Βυζάντιον χωρὶς ὅμως νὰ περιφρονῆται καθό- λου καὶ ἡ κλασικὴ παιδεία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Εἶναι γεγονός, ὅτι μερικοὶ ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλη- σίας καὶ ἐκκλησιαστικῶν συγ- γραφέων ἀποκλείοντες τὴν κλασικὴν παϊδείαν προτιμοῦν τὴν ἀποκλειστικὴν διδασκαλί- αν τῆς Χριστιανικῆς, Οἱ περισ- σότεροι ὅμως καὶ μάλιστα ἐκ τῶν σπουδαιοτέρων, τῶν ὁποί- ων ἡ γνώµη ῆτο ἐξαιρετικῶς θαρύνουσα «πεπαιδευµένοι καὶ οἱ ἴδιοι μὲ τὰ νάµατα τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας» ὄχι ἆᾱ- πλῶς δὲν ἀπέκρουσαν τὴν κλα- σικἠν παιδείαν, ἀλλὰ καὶ τὴν συνιστοῦσαν. “Ὁ ᾿Ωριγένης καὶ ὁ Κλήμης ᾿᾽Αλεξανδρείας -διὰ νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ αὐ- τοὺς- ἦσαν ὑπὲρ τῆς κλασι- κῆς παιδείας. Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος συνιστᾷ μὲν εἰς τοὺς νέους τὴν µελέτην τῆς 'Αγίας Γραφῆς, διότι πιστεύει ὅτι «ἡ πάνσοφος τῶν Γραφῶν θεωρία ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ δέσποινα τῆς κάτω παιδεύσεως», παρα- δέχεται ὅμως, ὅπως ἡ Χριστι- ανικἡὴ παίδευσις ὑπηρετεῖται ὑπὸ τῆς «µαθήσεως τῶν παρ) ἝἛλλησι λόγων». Προτείνει δὲ νὰ διδάσκωνται κατ᾽ ἐκλογὴν κατάλληλα ἀποσπάσματα ἐκ τῶν ἀρχαίων κειμένων πεζῶν καὶ ποιητῶν. Αξίζει νὰ παρα- τεθῃ ἡ ἑξῆς χαρακτηριστικἡ φράσις ..του: «ὁμολογεῖται ὁ- πὸ πάντων τὸν νοῦν ἐχόντων παίδευσιν τῶν παρ) ἡμῖν ἀγα- θῶν εἶναι τὸ πρῶτον, οὐ ταύ- την µόνην τὴν εὐγενεστέραν καὶ ἡμετέραν, ἤἥ πᾶν τὸ ἐν λό- Ὑοις κομψὸν καὶ φιλότιμον ᾱ- τιµάζουσα µόνης ἔχεται τῆς σωτηρίας καὶ τοῦ κάλλους τῶν νοουµένων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἔξωθεν, ἥν πολλοὶ τῶν Χριστι- ανῶν διαπτύουσιν ὡς ἐπίθου- λον καὶ σφαλερὰν καὶ Θεοῦ πόρρω θάλλουσαν, κακῶς εἰ- δότες.... οὐκοῦν ἀτιμαστέον τὴν παίδευσιν ὅτι τοῦτο δοκεῖ τισίν, ἀλλὰ σκαιοὺς καὶ ἆπαι- δεύτους ὑποληπτέον τοὺς οὔὗ- τως ἔχοντας» (Β. ϱ. 96,508). Περισσότερον κατηγορηµα- τικὸς εἶναι ἐν προκειµένῳ ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ ὁποῖος εἰς εἰδικῶς γραφέντα λόγον του, «Παραίΐίνεσις πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελεῖντο λόγων» προτρέπει τοὺς νέους νὰ συλλέγουν ἐκ τῶν ἀρχαίων συγγραφῶν κά- θε τι χρήσιµον, ἐφ᾽ ὅσον «ἐν αὐτοῖς διασώζονται λόγοι ἢ πράξεις ἀγαθῶν ἀνδρῶν», καὶ κατόπιν νὰ διδαχθοῦν καὶ τὰ ἱερὰ σπουδάσµατα, φρονῶν ὅ- τι «οὐκ ἄχαρι οὐδὲ τὴν θύρα- θεν περιθεθλῆσθαι σοφίαν οἱ- ὁν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ ἄωρον παρέχοντα.» Καὶ πολλοὶ ἆἄλ- λοι συγγραφεῖς ὑποστηρίζουν τὴν ἀνάγκην τῆς κλασικῆς παιδείας, ὅπως εἶναι ὁ ᾿Ισίδω- ρος ὁ Πηλουσιώτης, ὁ 6ιογρά- φος τοῦ πατριάρχου ἨΜικηφό- ρου, ἀργότερον δὲ τὸν Ί11ον αἰῶνα κ. ἐξ. ὁ Μ. Ψελλός, ὁ Λεόντιος, ὁ Θεοφάνης κ. ἄ. 3. Εἰς τὸ Βυωζάντιον ἆπαν- τῶνται καὶ τὰ τρία περίπου εἴδη τῆς καὶ σήμερον ἰσχυού- σης ἐκπαιδεύσεως: ἡ Στοιχει- ώδης, ἡ ᾿Εγκύκλιος καὶ ἡ ἸΑ- γνωτάτη. Ἡ Στοιχειώδης ἔκ- παίδευσις ἐθεωρεῖτο- καὶ δι- καίως- ὑπὸ τῶν Βυζαντινῶν ὡς ἡ θεµελειώδης διὰ τὴν ὅ- λην μετέπειτα ἀγωγὴν τοῦ ἀν- θρώπου. Καὶ δι αὐτὸ κατε- θάλλετο ἰδιαιτέρα Φφροντίς, ὅ- πως ὁλόκληρον τὸ πρόγραμ- μα διαπνέεται ἀπὸ τὴν Χριστι- ανικὴν διδασκαλίαν καὶ διαπο- τίζονται τοιουτοτρόπως οἱ µα- θηταὶ ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Χρι- στιανισμοῦ. δΔι αὐτὸ καὶ τὰ πρῶτα θιθλία τὰ ὁποῖα ἔδιδον εἰς τὰ χέρια τῶν παιδιῶν, ἢ- σαν τὰ θρησκευτικἁ θιθλία. ᾽Ακριθῶς δὲ ἐπειδὴ ἐδιδά- σκοντο «τὰ τῆς παιδείας πρὀ- τερα γράμματα» ἀπὸ ἱερά κείµενα, ἐκαλοῦντο ὑπὸ τῶν θυζαντινῶν «τὰ ἱερὰ γράµµα- τα» ἢ «τὰ θεῖα καὶ ἱερὰ γράµ- µατα» κ. ἄ. Ηδη ὁ Χρυσόστο- μος ὁμιλῶν διὰ τὴν ἀγωγὴν τῶν παιδιῶν, ἑτόνιζεν «δῶμεν αὐτοῖς ὑπόδειγμα ἐκ πρώτης ἡλικίας τῇ τῶν γραφῶν ἀἆνα- γνώσει ποιοῦντες αὐτοὺς σχο- λάζειν» καὶ ὅτι πρέπει «τὰ λό- για τοῦ Θεοῦ διὰ παντὸς ἐν τοῖς χείλεσιν «(τῶν παίδων) στρέφειν». Τὸ ἴδιον ὑπεστήρι- ζεν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος, ὃτι διά τὴ ἐκμάθησιν τῆς ἀναγνώ- σεως ἔπρεπε νὰ δίδωνται εἰς τά παιδιὰ «αἱ τοὺς θείους καὶ ἱεροὺς λόγους Ἠπεριέχουσαι Γραφαί», διότι αὐταὶ χαράσ- σουν εἰς τὴν ψυχἠν τοῦ παιδιοῦ τὸ «σεμνοπρεπὲς τῶν θείων λό- γων» καὶ τὸ οἰκοδομοῦν πνευ- ματικῶς. Τὸ πρῶτον Θιθλίον, εἰς τὸ ὁποῖον ἐδιδάσκοντο τὰ παιδιὰ συλλαθισμὸν καὶ ἀνάγνωσιν-- ὅπως μαρτυροῦν τὰ ἁγιολογι- κἁἀ κείµενα καὶ πολλοὶ συγ- γραφεῖς- το τὸ Ψαλτήριον. Ἡ προτίµησις δὲ αὐτὴ ὀφείλε- ται καὶ εἰς τὸ ὅτι τὴν ἀνά- γνωσιν συνώδευε καὶ ψαλμω- δία, ἡ ὁποία παρεῖχε εὐχαρί- στησιν καὶ ψυχαγωγίαν εἲς τὰ παιδιὰ καὶ διότι, κατὰ τὸν Μ. Βασίλειον, τὸ ΜΨαλτήριον «τὸ ἐκ πάντων ὠφέλιμον περιείλη- Φε». Μετὰ τὸ Ψαλτήριον ἤρ- χετο ἡ ἀνάγνωσις ἄλλων ι- θλίων ἐκ τῆς Π. καὶ Κ. Δια- θήκης, ὅπως τῶν Παροιμιῶν τοῦ Σολομῶντος, τοῦ Ἐκκλη- σιαστοῦ, τοῦ Ασματος τῶν ᾽Α- σµάτων κ. ἄ. Τὰ κείµενα αὐτὰ συνιστᾷ ᾿Ισίδωρος ὁ ΓΠηλου- σιώτης (Ρ.Ω. 78, 1092). Εἰς τὰ σχολεῖα τῆς στοιχει- ώδους ἐκπαιδεύσεως ἑκτὸς τῆς ἀναγνώσεως καὶ γραφῆς ἐδιδάσκετο καὶ ἀριθμητική, τὸ ψηφίζειν, ὅπως ἔλεγον οἱ Βυ- ζαντινοί, καθὼς καὶ αἱ στοιχει. ὧδεις γραμματικαὶ γνώσεις, ἡ «γραμματικἡὴ ἀτελεστέρα», ὅ- πως ἐκάλουν τὴν διαίρεσιν τῶν γραμμάτων, τὰ µέρη τοῦ λό- γου, τὰ γένη καὶ κλήσεις ὀνο- µάτων, χρόνους τῶν ρημάτων, κανόνας ὀρθογραφίας κλπ. Ἕνα ἁκόμη ἀπὸ τὰ κύρια µα- θήµατα ἧτο ἡ ὠδική. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ πληροφορίας δι- αφόρων συγγραφέων καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου, τὰ παιδιὰ ἐδι- δάσκοντο νὰ ψάλλουν ψαλμοὺς συνοδευόµενα ἀπὸ τὸ µουσι- κὸν ὄργανον τοῦ Μαλτηρίου. Ἡ ὠδικὴ ἐδιδάσκετο καὶ διὰ τὴν ψυχικἠν εὐχαρίστησιν τῶν παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ µά- θουν νὰ ψάλλουν εἰς τὴν ἐκ- κλησίαν θοηθοῦντα τοὺς κλη- ρικοὺς ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δι- δασκάλους των. Εἰς τὴν διδα- σκαλίαν τῆς ὠδικῆς οἱ ἐκκλη- σιαστικοὶ Πατέρες καὶ γενικῶς οἵ Βυζαντινοὶ ἀπέδιδον µεγά- λην σηµασίαν παιδαγωγικὴν καὶ ἐποικοδομητικὴν τοῦ χα- ρακτῆρος τῶν παιδιῶν. Κατά τὸν Μ. Βασίλειον τὰ ἐναρμό- για µέλη τῶν ψαλμῶν διδά- σκονται «ἵνα οἱ παῖδες φαίνε- ται μὲν ὅτι μελωδοῦσι, πρά- γµατι ὅμως ἐκπαιδεύωνται δι- ἁ τοῦ λείου τῆς ἀκοῆς ὑποδε- χόµενοι τὴν ἐκ τῶν λόγων ὦ- φέλειαν. Τὰ ἄσματα εἰς τὰ σχολεῖα συνιστᾶ καὶ ὁ Χρυσό- στοµος, διότι, ὅπως λέγει, «ψάλλει τὸ στόµα καὶ παιδεύ- εται ὁ νοῦς καὶ οὐκ ἔστιν οὐ- δὲ τοῦτο μικρόν’ ἂν γὰρ παι- δεύσωµεν τὴν γλῶτταν ψάλ- λειν, αἰσχυνθήσεται ἡ ψυχἠ τῆς ψαλλούσης τ᾽ ἀναντία 6ου- λοµένη». Καὶ ἀλλοῦ' «μανθα- νέτω τοίνυν ὁ παῖς Θεῷ ψάλ- λειν, ἵνα μἡ σχολάζῃ αἰσχραῖς ὠδαῖς καὶ διηγήµασιν ἀκαί- ροις. Ὁ δὲ Καισαρίας Εὐσέ- 6ιος λέγει, ὅτι τὸ ψάλλειν πα- ῥρασκευάζει τὰ παιδιὰ εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀρετῆς καὶ τὸ συων- ιστᾷ ἰδιαιτέρως καὶ ὡς ψυχα- γωγίαν «ἵνα ἀνακουφίζωνται ἀπὸ τῶν σχολικῶν πόνων καὶ οἰονεὶ παίζώσι». (Συνεχίζεται) 3 ΠΠῇ ΤΝ ΕΜΙΛΙΠΙΡΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΗ ΛΥΓΕΥΣΙΝΙΥ 10ον ο Ποὺ εὑρισκόμουν καὶ εἰς ποίων μακράν ἐξορίαν ἀπὸ τὰς τέρψεις τοῦ οἴκου Σου ματὰ τὸ δέκατον ἕκτον ἔτος τῆς ἡλικίας τῆς σαω- πός µου δηλαδἡ κατὰ τὴν ἐπογὴν ἐχείνην, πού, χωρὶς διόλου γ ἀντιδράσω, μὲ καθυπέταξεν ὑπὸ τὸ σκῆπτρον της ἡ φρεναπάτη τῆς ἥδονης, εἰς τὴν ὁποίάν ἡ ἀναι- σγχυντίαν τῶν ἀνθρώπων ποφέχει π)ήρη ἐλευθερίαν, ἀλλὰ τὴν ὁποί- ἄν καταδικάζουν οἱ νόμοι Σου. Οἱ οἰκεῖοι µου δὲν κχατέύαλλων Χαμμίαν φροντίδα διὰ ν’ ἀντιτά- δουν τὸν γάμον εἰς τὴν τοιαύτην Χατολίσθησιν. Νὰ συντάσσω ὕσον τὸ δυνατὸν ὠρωότερους λόγους, νὰ πείθῳ μὲ τὴν τέχνην τοῦ ὁ- μιλεἴν, αὐτὴ ἦἧτο ἢ µοναδικὴ µέ- ριμνά µου. Κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο διέκοψα τὰς σπουδάς µου, μετακληθεὶς ἀπὸ τὰ Μάδυρα(1]), ὁμόρου πὀ- λεως, ὕπου εἶχα ἐγκατασταθῆ ιιὲ τὸν σκοπὸν νὰ μυηθῶῷ εἰς τὴν λογοτεχγίαν (2) καὶ τὴν ρητορι- κήν. Είχαν ἐξοικονομήσει τὸ ἆ- γαγγαῖον ποσόν, διὰ νὰ κχατα- στήσουν τὴν διαµογήν µου εἰς τὴν Καρχηδόνα ὕσον τὸ δυνατὺν μακροχθρονιωτέραν.. Ὁ πατέρας µου εἶχεν ὡς σύμόουλον περισ- σύτερον τὴν φιλοδοξίων του πα- ρά τὸ χρηματοκιόώτιόν του, διύ- τι δὲν ἦτο µέλος πλουσίας τινὺς οἰκογεγείας τῆς Τωγάστης, ἸΑ]- λά εἰς ποῖον διηγοῦμαι αὐτὰ τὰ πράγματα Οχι εἰς Σέ, Θεέ μου. ᾿Απευθυνόμενος εἰς Σέ, ᾱ- πευθύγοµαι πρὸς τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήνω καὶ ἐγώ, ὁσονδήποτε μινρὺς καὶ ἂν εἶναι ὅ ἀριθμὸς ἐκείνων, εἷς τὰ χέρια τῶν ὁποίων θὰ περιέλ.- θουν αἱ σελίδες µου, Καὶ ποῖον σκοπὸν ἠἐπιδιώει αὐτὴ ἐδῷ ἡ ον ς . ἀφήγησις Σκοπὺς αὐτῆς εἶναι, ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τὴν ἀναγνώσῃ καὶ ἐγώ ὁ ἴδιος, νὰ ἠμπορέσω- μεν νὰ καταµετρήσωμµεν τὰ θάθη τῆς ἀθύσσου, ἀπ᾿ ὅπου αἳ φω- ναί µας πρέπει νὰ ἐξυψωθοῦν πρὺς σέ. ᾽Αλλὰ τὶ εἶναι εἷς τὰς ἀχοάς Σου µπλησιέστερον παρὰ µία μετανοοῦσα ψυχή, µία ζωὴ εἷς τὴν πίστιν Καὶ ποῖος δὲν ἔπλεχε τότε ὃι- θυράµόους εἰς τὸν πατέρα µου, διότι ἐσπαταλοῦσε τὴν περιουσίαν του ὑπερμέτρως, διὰ νὰ ἀνταπο- κριθῇ εἰς τὰς δαπάνας, ποὺ ἁπ- αιτοῦσε ἡ χάριν ἀνώτερων σπου- δῶν παραμονὴ τοῦ υἱοῦ του µα- κρὰν τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας τους Αλλοι ἁστοί, ἀσυγκρίτως πλουσιώτεροι οὔτε κἂν διενοήθη- σαν νὰ ὑποστοῦν τὴν θυσίαν αὖ- τὴν διὰ τὰ τέκνα των. Καὶ ὅ- µως αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ πατέρας µου οὔτε κἂν ἐλάμθανε τὸν κό- πον νὰ µάθῃ, ἐάν, ἐνηλικιούμε- γος, ἀχολουθοῦσα τὰς ὁδούς Σου, ἐὰν καὶ κατὰ πὀσον ἤμουν ἠθικὸς καὶ ἁγνός. Ἠτο ἀρκετὸν δι αὐτὸν νὰ εἶμαι “ἀἰβδοτίιις”, εὐφραδής, εὔγλωττος ἢ μᾶλλον «ἀθβοτίας», δηλαδὴ ἔρημος τῆς σοφίας 3ου, ὢ Θεέ µου, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ µόνος ἀληθινὸς καὶ ἆγα- θὸς κύριος τοῦ ἀγροῦ Σου, θέλω νὰ εἴπω τῆς καρδίας µου! Κατὰ τὸ δέκατον ἔχτον λοιπὸν ἔτος τῆς ἡλικίας µου, ἀναγκάσθη- κα νὰ διακόψω τὰς σπουδάς μοι, διότι οἱ οἰκεῖοί µου δὲν ἠμποροῦ- σαν νὰ ἐπαρκέσουν εἰς τὰς δαπά- νας, ποὺ ἀπαιτοῦσεν ἡ συνέχισις τῆς ἐκπαιδεύσεώς µου. Όταν ἆ- πηλλάγην ἀπὸ τὸ σχολεῖον, διέµε- γα εἰς τὸ σπίτι τῶν γονέων µου. Κατ) αὐτὴν τὴν ἐποχὴν ἀκριθῶς ἐθλάστῃσαν ἐπάνω ἀπὸ τὸ χεφά- λι µου οἱ ἀχανθώδεις θάμνοι τῶν ἡδονῶν, χωρὶς ἕνα χέρι εὔεργετι- κὁὸ νὰ δυνηθῇ νὰ τοὺς Ἑερριξώσῃ. Καὶ κάτι περισσότερο. Μιὰ ἡμέ- ϱα ὁ πατέρας µου παρατηρήσας εἰς τὸ λουτρὸν τὰ σημµεῖα τῆς συγκροτουµένης ἀνδρότητός µου, τὴν ἀνήσυχη ἐφηθεία, ποὺ μὲ πε- ριέδαλλε, ἔτρεξε γεμᾶτος χαρά, νὰ τὸ ἀναγγείλῃ εἰς τὴν μητέρα μου, ὡς ἐὰν εἶχεν ἤδη προεξοφλή- σει τὴν γέννησιν ἐγγόνων. ᾿Γὴν ψυχἠν του ἐπλημμύριξεν ἡ μέθη ἐκείνη, ποὺ γίνεται ἀφοόμὴ νὰ λησμονῆσαι Σύ, ὁ Πλάστης, διὰ τὸν ἔρωτα τῶν πλασμάτων Σου” ἡ μέθη τοῦ ἀοράτου οἴνου μιᾶς διεστραµµένης θελήσεως, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει κάθε πρᾶγμα ταπεινὸν καὶ εὐτελές. ᾽Αλλ) εἶχες ἤδη ἀν- χίσει, ὦὢ Θεέ µου, νὰ οἰκοδομῆς εἰς τὴν Ἀαρδίαν τῆς μητέρας µου τὸν ναόν Σου καὶ νὰ παρασκευά- ζης ἐκεῖ τὴν κατοικίαν Σου. Καὶ ἔτσι ἡ μητέρα µου ἐξουσιάζετο ἀπὸ τὴν εὐσεθῃ ἀγωνίαν, τοοµά- Ὑμένη διὰ τὸν δρὀµον ποὺ πο- ρεύονται, οἱ ἀποστρέφοντες ἀπὸ Ἐσὲ τὸ πρὀσωπόὀν των. ᾽Αλλοίμονον! ᾿'Ἠμπορῶ ἄρά γε γὰ εἴπω, ὢ Θεέ µου, ὅτι Σὲ ὁ- τηροῦσες σιωπήν, ἐφ᾽ ὕσον ἐγὼ ἀπεμακρυνόμουν καθημερινῶς πε- ρισσότερον ἀπὸ Σένα ᾽Απὸ ποᾷ λοιπὸν προήρχοντο τὰ λόγια ἐχεῖ- να, τὰ ὁποῖα ἡ μητέρα µου, δού- λη Σου ταπεινή, ἐπανελάμδανε τόσο συχνὰ εἰς τὰς ἀκοάς µου: ᾽Αλλὰ κανένα ἀπ᾿ αὐτὰ δὲν εἴ- ρισχε ἠχὼ στὴν καρδιά µου. α- γένα ἀπ᾿ αὐτὰ δὲν μὲ παραπινοῖ- σε στὴν ἀπόφασι νὰ Σὲ ὑπαχού- σω. Ἐκεῖνο ποὺ ἐπεδίωκεν ἡ µη- τέρα µου καὶ ἐνθυμοῦμαι μὲ τό- σην ἁἀγωνιώδη ἀνησυγχίαν μοῦ τὸ συνιστοῦσε, ἦτο ἡ ἀποφυγῇ τῶν ἀθεμίτων ἐρώτων καὶ ἰδίως ἡ σύναψις ἐρωτικῶν σχέσεων μετ ἐγγάμων γυναικῶν. (Συνεχίζεται) Μαάαατὶ καὶ Μαάαιγα πόλις τῆς Βουμιδίας, ἀπέχουσα τῆς Ταγά- στης 294 περίπου Χιλιόμετρα. Εἶναι ἡ σημερινὴ Μανταουρούχ. (2) Κατὰ τὸν Α. Κιτς (Αξ- τθΗ] αἆξ Α. Οο0ΠίΘΒΕ. σελ. 8, 1.ιοἱ- ρζίς 1991) ἡ λέξις «Πεεγαίατα» ᾱ- ναφέρεται ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ταύτην διά πρώτην Φοράν. ᾽Αλλὰ κατὰ τὸν Ῥϊεττε ἄε Τυτίο]16, (Φαἱηί Αρι- βΠπ, Οοηΐᾳεςς, 14ντο εεσοοπᾶ, σελ. 3λ), ὁ Κιγίεξς σφάλλεται, δεδομένου ὅτι ἤδη κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ τρίτου αἰῶνος ὁ Τερτουλιανὸς µετεχειρίσθη τὴν λέξιν ταύτην ὑπὸ τὴν σηµασίαν «γραμματεία» «λογοτεχνία». (Πρ6λ Ὃε 'Ιάο]ο]αίτια’” ΧΥ. ο Απίτα ΧΙΝΤ’. 'Αροϊορείίεες ΧΙΙΝΙΙ’’ κ. τ λ, αλα ἵ ΙΤ ΠΜ ΚΙ ΜΙ [ή ΙΙ Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. Πολλοὶ εἶναι οἱ παράγοντες ἐκ τῶν ὁποίων ἐξαρτᾶται ἡ χαρὰ καὶ εὐτυχία ὡς καὶ τὸ µέλλον μιᾶς οἰκογενείας, ἀλλ ἰδιαιτέρως ἡ ἐκπλήρωσις ἢ μὴ τῶν πρὸς τοὺς γονεῖς ὑποχρε- ώσεων καὶ καθηκόντων τῶν τέκνων. Οὔτε αἱ κοσμικαὶ ἀπο- λαύσεις, οὔτε ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα, οὔτε κανὲν ἄλλο ὑ- λικὸν. ἀγαθὸν ἐπὶ τῆς γῆς δύ- ναται νὰ ἐξουδετερώσῃ τὴν δυστυχίαν καὶ τὴν θλῖψιν τὴν ὁποίαν προκαλοῦν διὰ τῆς καθόλου ζωῆς των τὰ τέκνα. Γονεῖς καὶ οἰκογένειαι ὁλόκλη ροι, αἱ ὁποῖαι ἠτένιζον μὲ αἱ- σιοδοξίαν τὸ μέλλον ὑπέφεραν, ἐδυστύχησαν καὶ προώρως ἆπ- ἢλθον τῆς ζωῆς ταύτης, διότι τὰ τέκνα των τοὺς ἐπίκραναν καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ σεθασθοῦν τὰς πρὸς αὐτοὺς ὑποχρεώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀπορρέουν ἀπὸ τὸν φυσικὸν καὶ ἠθικὸν νόμµον. Οἱ γονεῖς εἶναι πρόσωπα ἵ- ερά. Εἶναι ὄργανα τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα µεταλαμπαδεύουν τὴν ζωὴν εἰς τοὺς αἰῶνας. Εἴ- ναι ἐκπρόσωποι τοῦ Θεοῦ. Εἶ- ναι οἱ γεννήτορές µας. Εἰς αὖ- τοὺς ὀφείλομεν τὴν ζωήν, τὸ εἶναι µας. Εἴμεθα σάρὲ ἐκ τῆς σαρκός των καὶ ὁστοῦν ἐκ τῶν ὁστῶν των. Αν αὐτοὶ ἔ- χουν πρὸς ἡμᾶς πολλά καὶ ποικίλα καθήκοντα, ἔχομεν καὶ ἡμεῖς πρὸς αὐτοὺς ἀνάλο- γα, ἡ μὴ ἐκπλήρωσις τῶν ὁ- ποίων, μᾶς ἐλέγχει ὡς κατω- τέρους εἰς τὴν ψυχἠν καὶ τὴν σκέψιν, ὡς ἐγωϊστὰς καὶ ᾱ- Φρονας. Ἡ 'Αγία Γραφὴ ὑπο- γραμµίζουσα εἰς τὰ τέκνα τὰ πρὸς τοὺς γονεῖς καθήκονα λέγει: «ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου δόξασον τὸν πατέρα σου καὶ μητρὸς ὀδύνας μὴ, ἐπιλάθη µνήσθητι ὅτι δι αὐτῶν ἐγεν- νήθης καὶ τὶ ἀνταποδώσεις αὖ- τοῖς, καθὼς αὐτοὶ σοί» Τὸ πρῶτον καθῆκον διαγράφεται διὰ τῆς πέµπτης ἐντολῆς «τί- μα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵ- να μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἥν Μύριος ὁ Θεὸς δίδωσί σοι». Τόση σηµα- σία προσδίδεται εἰς τὴν πρὸς τοὺς γονεῖς µας τιµήν, ὥστε ἡ εὐτυχία καὶ ἡ µακροθιότης ᾱ- κόµη νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ αὐτήν. ἝΑλλως τε τὶ Φυσικώτερον καὶ δικαιότερον ἀπὸ τὸ νὰ τιμᾶ κανεὶς τοὺς γονεῖς ο Από- στολος Παῦλος παρατηρεῖ ὅτι ἡ ἐντολὴ αὕτη εἶναι ἡ µόνη ἐικ τῶν ἐντολῶν, ἡ ὁποία παρέχει τοιαύτην ὑπόσχεσιν. Καὶ ἡ Σοφία Σειράχ τὸ ἴδιο ἀποφαί- νεται: «ὁ τιμῶν πατέρα αὐτοῦ ἐξιλάσκεται ἁμαρτίας καὶ ὡς ον ἀποθησαυρίζων, ὁ .δοξάζων μητέρα αὐτοῦ ὁ τιμῶν πατέ- ρα εὐφρανθήσεται ὑπὸ τέκνων καὶ ἐν ἡμέρᾳ προσευχῆς αὖὐ- τοῦ εἰσακουσθήσεται. Ἐν ἔρ- γῳ καὶ λόγῳ τίµα τὸν πἀτερά, σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα ἐπέλθῃ σοι εὐλογία παρ’ αὖ- τῶν’ εὐλογία γὰρ πατρὸς ὁτη- ρίζει οἴκους τέκνων᾽ κατάρα δὲ᾽ μητρὸς' ἐκριζοῖ θεμέχια», (Σοφ. Σεὶρὰχ κεφ. 7). Καὶ ὁ Κύριος εἰς τὴν ἐρώτησὶν ποὺ τοῦ ὑπεθλήθη”᾽ ὑπὸ τοῦ πλούσί- ου νεανίσκου «τί ποιήσας ζω- ἡν αἰῶνιον κλήρονομήσω,» µε- ταξὺ τῶν ἐντολῶν. τὰς ἁπδίας ὤφειλε νὰ τηρῄσῃ ὁ νεανίσκος συμπερἰέλαδεν καὶ’. τὴν ἐντο-] λὴν τῆς τιμῆς πρὸς τὸν πατέ- ρα καὶ τὴν μητέρα. ᾽Αλχὰ καὶ, ποιητὰϊ καὶ. φιλόσοφοί᾽ ἔγρα- ψαν καὶ ᾿ἐδίδαξαν Ἑἷς τὴν. ἀρ- Χαιότητα, τὴν τιμὴν πρὸς τοὺς γονεῖς. Οὕτω «ὁ τραγικὸς «Εὐ- ριπίδης λέγει ὅτι-τρεῖς εἶναι αἳ ἀρεταὶ τὰς ὁποίας ὀφείλει νὰ τηρῇ’ ὁ νέος: '«Θεοὺς τιμᾶν, τούς” τε θρέψαντας γονεῖς, νό- µοῦδξ». Κάὶ ἀλλοῦ ὅστις σἐθε- ται. τοὺς Ὑρνεῖς τὀυ εἶναι ἀγα- πητὸς εἰξ'τὸν Θεὸν καὶ εἰς αὖ-, τὴν τὴν ζωὴν καὶ εἰς τὴν μετὰ θάνατον. Θὰ ἐκδηλώσφυν. τὰ τέκνα τὸ πρῶτον τοῦτὸ καθῆκον πρὸς τοὺς γονεῖς:διὰ τῆς ὑπακοῆς καὶ ὑποταγῆς εἰς τὸ θέλημα αὐτῶν. Οἱ ᾿γονεῖς µμετὰ τὸν Θεὸν περισσότερον παντὸς ἅλ- λου θέλουν τὴν πρόοδον καὶ τὴν εὐτυχίαν τῶν τέκνων. Τίς τῶν Ύονεων, ὅστις ἐσεθάσθη τὸν ἑαυτόν του. καὶ τὴν ἀπο- στολήν του ἐζήτησε ἢ ὤθησε τὰ τέκνα του εἰς τὸ κακὸν καὶ τὴν καταστροφήν Οὐδείς. Αἱ λέξεις πατὴρ καὶ µήτηρ περι- κλείουν ὁλόκληρον ὠκεανὸν παραστάσεων καὶ αἰσθημά- «τῶν δακρύων, ἀγωνιῶν ἀγρυ- ο πνιῶν καὶ θυσιῶν. Οἱ γονεῖς ἀπὸ τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ ἆπο- κτήσουν τέκνον. ὅλαι αἱ ἑνέρ- γειαί των, αἱ σκέψεις καὶ αἱ προσπάθειαί τών εἰς ἕνα καὶ µόνον ἀποθλέπουν, εἰς τὴν ὅ- σον τὸ δυνατὸν : µεγαλυτέραν εὐτυχίαν καὶ πρόοδον τῶν τέ- κνων των. Δι’ αὐτὸ αἱ ὑποδεί- ξεις, αἱ προτροπαὶ καὶ αἱ ἐπι- πλήξεις αὐτῶν δέον νὰ εἶναι σεθασταί. 'Τὴν ὑποταγὴν εἰς τοὺς γονεῖς μᾶς τὴν ἐδίδαξεν ὁ ἴδιος ὁ ᾿Εησοῦς μὲ τὴν ὑπο- ταγήν του εἰς τὴν µητέρα του «καὶ εἰς τὸν. ᾿]ωσήφ. «καὶ. ἣν “μΑὑποτασσόμενος «αὐτοῖς», ἀλλὰ εωκαὶ κατὰ τὴν νύκτα τῆς συλ- “χήψεώς του εἰς τὸν κῆπον τῆς Γεθσημανῆς, ὅτε ἐξῆλθε ἀπὸ τὰ στήθη του ἡ πιὸ θερμἠ δέη- σις «Πάτερ µου εἰ δυνατὀν ἑ- στι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο' πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, «ἆλλ᾽ ὡς σὺ» οὕτω ἀπέδειξε καὶ τὴν πρὸς τὸν οὐ- ράνιον πατέρα Του ὑποταγήν. Τὸν δεικνύοντα ἀπείθειαν πρὸς τοὺς γονεῖς παῖδα κατε- δίκαζον αὐστηρῶς τῇ διαταγῇ τοῦ Θεοῦ οἱ ᾿Ιουδαῖδι «ἐὰν δέ τινι ἣ ὁ υἱὸς ἀπειθεὶς καὶ ἐ- ρεθιστής, οὐχ ὑπακούων φω- νἠν πατρὸς καὶ φωνὴν μητρὸς καὶ παιδεύουσαν αὐτὸν καὶ μὴ | εἰσακούσῃ συλλαθόντες αὐ- τὸν ὁ πατὴρ καὶ ἡ µήτηρ αὖ- τοῦ ἐξάγουσιν αὐτὸν ἐπὶ τὴν γερουσίαν τῆς πόλεως αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τῶν πυλῶν τοῦ τόπου. Καὶ ἐροῦσιν τοῖς πόλεως αὖ- τῶν, ὁ υἱὸς ἡμῶν οὗτος ἀπει- θεῖ καὶ ἐρεθίζει οὐχ ὑπακούων τῆς φωνῆς ἡμῶν... καὶ λιθο- θολήσουσιν αὐτὸν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως αὐτοῦ ἐν λίθοις καὶ ἀποθανεῖται». Πόσα κακὰ θὰ ἀπεφεύγον- το, ἐὰν τὰ τέκνα ὑπήκουον καὶ ἐσέθοντο τοὺς γονεῖς, ἐὰν ἀν. εγνώριζον εὐγνωμοσύνην καὶ ῆσαν ἀφοσιωμένοι εἰς τοὺς µε- γαλύτερους εὐεργέτας των ἑ- πι τῆς γῆς! ᾿Ασφαλῶς ἡ ὄψις της οἰκογενείας καὶ τῆς κοι- νωνίας θὰ ῆτο διαφορετική. Δι αὐτὸ ὁ ᾽Απόστολος τῶν Ἐθνῶν λέγει «τὰ τέκνα ὑπα- κούετε τοῖς γονεῦσιν ὑμῶν Κατα πάντα τοῦτο γάρ ἐστιν Εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ» (Ἔφεσ. 6.1). ᾿Εὰν ὀφείλωμεν εὐγνω- μοσυνην πρὸς ἕνα οἱονδήποτε εὐεργέτην µας, ὅσον καὶ ἂν μᾶς ἔχει εὐεργετήσῃ, τότε ποιαν εὐγνωμοσύνην ὀφείλο- μεν εἰς ἐκείνους ποὺ μᾶς ἐ- γέννησαν, ἐγαλούχησαν μᾶς ἀνέθρεψαν, ἐμεγάλωσαν καὶ ἐνεστάλαξαν τὰ πρῶτα νάµα- τα τῆς πίστεως πρὸς τὸν Θε. ὀν, πρὸς τὴν πατρίδα, πρὸς ὅ,- τι ὡραῖον καὶ πολύτιμον ἔχει ἡ ζωή Τίς ἄλλος εὐεργέτης δύναται νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν μητρικῆν καρδιὰ καὶ ὑπερθάλ- ει αὐτήν Οὐδείς. Δι’ ὅλα αὐ. τὰ δὲν ζητοῦν τίποτε περισσό- τερον οἱ γονεῖς ἀπὸ τὰ τέκνα ἒὶ μῆ µόνον τὴν τιμὴν καὶ τὴν Ὁπακοὴν διὰ τῶν ὁποίων θὰ διατηρηθῇ -ἡ συμφωνία καὶ ἡ Ἁμονία τῆς οἰκογενείας. ᾽Α- νέκαθεν καὶ ὑπὸ πάντων ἡ ᾱ- Χαριστία ἐθεωρήθη ἁθλία καὶ ἄσυγχώρητος διότι ὁδηγεῖ τὸν Ἵνῦρωπον εἰς τὴν ἀσέδειαν, ἡ οποία κατόπιν φέρει τὴν γενι- κἠν µόλυνσιν εἰς τὴν ψυχήν, Καὶ ὅμως πόσοι τῶν νέων ὃυσ- τυχῶς δὲν περιφρονοῦν καὶ ἐγ- Καταλείπουν τοὺς γονεῖς των Οταν γηράσουν, ὅταν εἶναι ἆ σθενεῖς καὶ ἀνίκανοι νὰ έργα- σθοῦν! Οἱ τοιοῦτοι εἶναι ἐγ- κληματίαι, εἶναι ἀσυγχώρητοι «ὡς θλάσφημος ὁ ἐγκαταλεί- πων πατέρα αὐτοῦ καὶ κατη- Ρραμένος ὑπὸ Κυρίου ὁ παρ- οργίζων µητέρα αὐτοῦ (Σοφ. Σειρὰχ 1’. 16). Τί δὲ νὰ -εἴ, πωμεν διὰ τοὺς νέους ἐκεί- νους, οἱ ὁποῖοι θέθηλον χεῖρα ἐγείρουν ἐναντίον τῶν γονέ- ὧν τῶν ἢ ἀκόμη χειρότερον δια τοὺς «πατραλοίας καὶ µη- τραλοίας! Θὰ ἣτο προτιµώτε- ρον νὰ μὴ εἶχον γεννηθῆ «ὅς Ίοπτει πατέρα αὐτοῦ ἢ µητέ- ρα αὐτοῦ θανάτῳ θανατού- σθω». Εἰς τὰς ἀρχαίας ’᾿Αθή- νας κατὰ τοὺς νόµους δὲν εἰ- ΧΕ τὸ δικαίωμὰ νὰ ρητορεύσῃ εἰς τὰς συνελεύσεις «τοῦ «Δή- µου, ὅότις ἑκακομεταχειρίζε- το: τὸν πατέρα τὀυ ἢ. δὲν «τοῦ ἔδιδε τροφὴν καὶ δὲν τοῦ. ἔξη- σφάλιζεν στἐγἡγ. ΓΑἰσχύνης). Ὁ δὲ Ξενόφῶν θεωρεί ἀνάξι- Ὃν τῆς θείας συγγνώµης καὶ. βᾶξιον ἀνθρώπίνῆς᾽ περιφρονή-, Ίσεως, τὸν ἀχάριστον καὶ ἆδι- ᾿άφσορον πρὸς τοὺς γονεῖς. -' Ἡ συμπεριφορά τῶν τέκνων πρὸς τοὺς γονεῖς εἶναι ἡ λυδία λίθος τῆς πραγματικῆς ἀξίας αὐτῶν.'Ὁσαδήποτε. προσόντα «καὶ ἐὰν ἔχῃ ὁ νέος ἢ ἡ νέα, οἱανδήποτε µκοινωνικὴν θέσιν καὶ ἂν κατέχῃ δὲν δύναται νὰ καλύψουν τὴν ἠθικὴν ἁθλιότη- τά των, ἡ ὁποία προέρχεται Ἀπὸ τὴν αὐθάδειαν, ἀπείθειαν καὶ ἀναισχυντίαν πρὸς τοὺς ᾿γονεῖς. ᾿Ιδοὺ διατὶ αἱ ἅγιαι Γραφαὶ καὶ ὅλοι οἳ φιλόσοφοι ἐθεώρῆσαν τὴν ἀπείθειαν πρὸς ᾿τοὺς γογνεῖς καὶ γενικῶς πρὸς τοὺς ἀνωτέρους, ὡς ἀσέθειαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ καθολικὴν Ἀνταρσίαν. Διότι ὁ παρήκοος εἰς τοὺς γονεῖς εἶναι φυσικὸν νὰ εἶναι καὶ εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς νόµους τῆς πατρίδος τοι- οῦτος. Δόξα καὶ τιµή εἰς τοὺς γο- νεῖς λοιπόν, ἀγαπητοὶ νέοι καὶ νεάνιδες. Δὲν ὑπάρχει µεγα- λυτέρα χαρὰ δίὰ τοὺς. γονεῖς ἀπὸ τὸ νὰ τοὺς εὐφραίνουν τὰ τέκνα των. Ὑπακούσατε εἰς τοὺς γονεῖς σας καὶ ἐκπληρά- σατε τὰς ὑποχρεώσεις σαὲ. Γλυκάνετε τὰς πικρίας τοῦ γἠρατός των καί. διασκεδάσα- σατε τὴν ἀνίαν τών καὶ μετὰ τὸν θάνατόν των τιµήσατε τὴν µνήµην των ὡς πολύτιμον.οἶ- κογενειακὸν θησαυρόν. -θ-- ΙΗΠΙΜΙΜΙ ΙΠΙΦΙΙΗΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) µου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». (Κατὰ Ματθαῖον 5:3--11. 44--48. 7:7, 2122). Ὁ θεφρητικὸς ἄν- θρωπος καὶ ὁ θεωρητικὸς 6{- ος, τ᾽ ἄκρον ἀγαθὸ κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ φιλοσοφία, καταδι- Κάζονται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ κάλεσμα τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἀπευθύνεται στοὺς λίγους ἐκλεκτούς, στοὺς μεγαλοφυεῖς, ἀλλὰ σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώ- πους. 'Ἡ Θθασιλεία τῶν οὖρα- νῶν ἀνήκει τώρα στοὺς «πτω- χοὺς τῷ πνεύµατι», νὰ ὑποκα- ταστήσουν στὴ δική τους θέλη ση τὸ θέληµα τοῦ οὐρανίου Πατρός. Μὲ πολλοὺς τρόπους τὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὸ τὸ κάλε- σµα ἀπευθύνει στὸ θάθος στὸν ἄνθρωπο. Νὰ ξεπεράση τὸν ἕ- αυτό του, ὄχι μὲ τὸ θεωρητικὀὸ λόγο, ὅπως ζητοῦσαν οἱ φι- λόσοφοι, ἀλλὰ μὲ τιιὰ ὁλοκλη- Ρρωτικὴ µεταστροφἡ τῆς θέλη- σής του, στηριγµένη ὄχι στὸ λόγο, ἀλλὰ στὴν πίστη. Αὐτὴ ἡ µεταστροφἡ ἀνοίγει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, ἀφαιρεῖ τὸ καταπέ- ΠΝΗΙ ΜΙή Αὐθημερὸν τὴν 9 ᾿Ιουλίου 1821 μετὰ τὰς έν τῷ Σεραγί- ᾧ σφαγάς, ὁ Διοικητής ΙΚου- τσοὺκ Μεχμέτ, τηρῶν τοὺς τύ- πους ὅτι ἔπληξε δῆθεν πρόσω- πα καὶ οὐχὶ τὸ ἀξίωμα αὐτῶν, καλέσας τοὺς ἐν τῷ Σεραγίῳ 4 κληρικούς, τοὺς ὁποίους εἴἷ- χε κρατήσει πρότερον ὡς ὁ- µήρους τῶν 4 ᾿Αρχιερέων, περιέόθαλεν αὐτοὺς διὰ τῶν νε- νοµισµένων καφτανίων καὶ ἀν- έδειξεν ὡς διαδόχους τῶν φο- νευθέντων’ ἐπιθιδάσας δὲ ἐπὶ τῶν αὐτῶν ἡμιόνων, διὰ τῶν ὁ- ποίων εἶχον μµεταθῆ εἰς τὸ Σε- ράγιον οἱ ᾽Αρχιερεῖς, ἀπέστει- λεν αὐτοὺς εἰς τὴν ᾿Αρχιεπι- σκοπὴν ἐν συνοδείᾳ τιμητικοῦ στρατιωτικοῦ ἀποσπάσματος. Ἐν τῷ μεταξύ, τῇ παρακλή- σει τινῶν, οἱ Χριστιανοὶ παρα- λαθόντες τὰ λείψανα τῶν σφα- γιασθέντων ἔθαψαν ταῦτα εἰς τὰ νεκροταφεῖα τῶν προαστεί- ὧν «Παλιουριωτίσσης» καὶ ἵΑ- γίων 'Ὁμολογητῶν. Τὰ δὲ τῶν ᾿Αρχιερέων καί τίνων προκρί- των ἔθαψαν ἐντὸς τῆς Λευκω- σίας ἐν τῷ περιθόλῳ τοῦ Ναοῦ τῆς Φανερωμένης, καὶ ὕστερον ἀνακαινισθέντος τοῦ Ναοῦ, ἐν- τὸς τοῦ “ιεροῦ αὐτοῦ ὅπου παρέμειναν µέχρι τοῦ 1930, Ἐν τῷ μεταξὺ ἠγέρθη περι- καλλὲς Μαυσωλεῖον έξωθεν καὶ ὄπισθεν τοῦ Περοῦ, ὅπου Κατετέθησαν τὰ ὁστᾶ τῶν ἐ- θνομαρτύρων δυ ἐπισήμου τε- λετής κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας, διὰ Παγκυπρίου ἀντιπροσωπείας, προεξαρχούσης τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου. Τὰ τῆς χειροτονίας τῶν Αρ- χιερέων. Μετά τινα χρόνον ἀπὸ τῶν σφαγῶν, ὁ ἀνώτερος κλῆρος τῆς Κύπρου, ἔγραψεν πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖ- ον ἐξιστορῶν τὰ τραγικὰ γε- γονότα, καὶ παρακαλῶν αὐὖ- τὸ ἵνα γράψῃ πρὸς τὸν Πατρι- άρχην ᾽Αντιοχείας, ὡς ἐγγύτε- ρον πρὸς τὴν Κύπρον ὅπως ἀποστείλῃ 3 ᾿Αρχιερεῖς καὶ χειροτονήσουν ὡς ἐπισιόπους τοὺς ἤδη πολιτικῶς ἀναδει. Χθέντας τοιούτους᾽ ὁ Οἰκουμε- νικὸς Πατριάρχης Εὐγένιος ἀπήντησεν ὅτι ἡ «αἴτησις αὖ- τῶν ἣν ἀσύμφορος κατὰ τὸν τότε καιρὸν καὶ τὰς περιστά- σεις, καὶ πολιτικῷ λόγῳ ἁπη- γορευμένη», συνεθούλευε δὲ αὐτοῖς ἵνα ἐφησυχάζωσιν ἀμε- ριμνοῦντες, καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐγκαίρως θέλει εἰδοποιήσει αὐτοῖς τὸ πρακτέον» πρὸς ταῦ- τα οἱ Κύπριοι ἀπήντησαν εὖ- Χαριστοῦντες μέν, ἀλλ᾽ ἔλεγον ὅτι «ἀνέκαθεν καὶ ἀπ ἀρχῆς ἀποστολικὴ παράδοσις καὶ κα. νόνὲς ' Συνοδικοὶ ἐπικρατοῦσι καὶ ἔχουσι τὸ κΌρος καὶ τὴν ἰσχύν, ὅτι οἱ κατὰ τὴν Κύπρον ᾿Αρχιερεῖς νὰ ἀποκαθίστανται καὶ νὰ χειροτονῶνται ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῆς νήσου καὶ ὄχι εἰς ἄλλο µέρος! τὸ δὲ νὰ ἔλθω- σιν ᾿Αρχιερεῖς ἐκ τῆς Ἐκ- Ἰκλησίας Αντιοχείας δὲν φαί- Ἵνεται νὰ προξενῃ κανὲν σκάν- δαλον, καὶ µάλιστα ὅταν εἶναι ἐν γνώσει καὶ τῆς ἐξουσίας. Συνωδᾷ τῇ δευτέρᾳ ταύτῃ αἰτήσει τῶν Κυπρίων, τὸ Οἱ. κουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἁπ- έστειλε πρὸς τὸν Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας Σεραφεὶμ ἔ κ δο- σιν πρὸς ἀποστολὴν ᾿Αρχι- ερέων εἰς Κύπρον «διὰ νὰ ές τελέσωσιν ἐκεῖσε τὰς χειροτο- νίας τῶν κατὰ κοινὴν ἐπιτόπι- ὃν ἐκλογήν ! προθληθέντων εἰς διαδοχἠν τῆς τε ᾿Αρχιεπισκο- πῆς καὶ τῶν ὑπ αὐτὴν Μη- τροπόλεων». Συγχρόνως δὲ παρεκλήθη πρὸς τοῦτο ὑπὸ τῶν Κυπρίων καὶ ὁ Πατριάρχης ᾽Αντιοχείας, ὅστις ὄντως ἀπέστειλε 3 Αρ: χιερεῖς ἤτοι τὸν ᾿Επιφανείας ᾿]ωαννίκιον Κύπριον, τὸν Σε. λευκείας Γεννάδιον καὶ τὸν Ἐ. µέσσης Μεθόδιον. Οὗτοι ἐλθόντες εἰς Λευκωσί- αν ἐχειροτόνησαν ὡς ᾿Αρχιε- Ἠτο Πάφιος,. ἐκ Ιρήτου-- Τέρρας, ἐγχώριος καὶ προ- στατευόµενος τοῦ περιφήµου Διερμηνέως Χατζηγεωργάκη Κορνεσίου. Ὡς: ᾿Αρχιεπίσκοπος ὁ Δαμασκηνὸς ὑπῆρξε Φιλογε- νἠὴς καὶ φιλάνθρωπος. 'Ἡ Κύ- προς τότε πλὴν ἄλλων κακῶν ὑπέφερε καὶ ὑπὸ τῆς ὀυνήθους ἀνομθρίας, οὕτως ὥστε ἄνθρω- ποι καὶ ζῶα ν᾿ ἀποθνήῄσκωσι τῆς πείνης. Καὶ ταῦτα ἐξέθε- το ὁ Δαμασκηνὸς πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Α- γαθάγγελον διὰ τῆς ἀπὸ 25 ᾿Οκτωθρίου 1826 ἐπιστολῆς αὐτοῦ ἐπίσης ἔγραφεν ἐν αὐ- τῇ καὶ περὶ τῆς ἀπορφανιοθεί- ς σης οἰκογενείας τοῦ Διερμηνέ-ι ὡς ὅπως ἡ Α. Π. παραπείσῃ αὐτὴν καὶ κατέλθῃ εἰς Κύπρον ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ . ΙΙ ΠΠ ΝΙΙΝ 1 Π ΛΡΧΙΕΙΙΙΠΙΣ ΙΩΛΙΕΙΝ (1901324) Τοῦ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ μρεῖς τοὺς ὑπὸ τῆς πολιτείας ὑποδειχθέντας 4 κληρικοὺς κατὰ µῆνα Δεκέμβριον τοῦ 1821 ήτοι τὸν μὲν “Ἱερομόνα- χον ᾿Ιωακείμ, τέως Οἰκονόμον τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάόα, ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπον, τὸν τέως ἀρ- Χιδιάκονον τῆς Μητροπόλεως Πάφου Πανάρετον, ὡς Μητρο- πολίτην Πάφου, τὸν τέως ᾿Αρ- Χιμανδρίτην Κιτίου Λεόντιον, ὡς Μητροπολίτην αὐτοῦ, καὶ τὸν ἔξαρχον τῆς Μητροπόλεως Κυρηνείας Δαμασκηνὸν ὡς Μητροπολίτην αὐτῆς. Καὶ οὕτω συνεπληρώθησαν καὶ οἳ 4 θρόνοι. Καὶ διὰ μὲν τὰς Μητροπόλεις ἐξελέγησαν οἱ καταλληλότεροι ὡς ἐκ τῆς ἐν αὐταῖς προηγουµένης ὑπη- ρεσίας καὶ πείρας αὐτῶν. ἸΑλ- λὰ διὰ τὸν ᾿Αρχιεπισκοπικὸν θρόνον ἐξελέγη ὁ πάντη ἆκα- τάλληλος ὥστις ὡς µόνον προ- σὸν εἶχε τὴν γνῶσιν τῆς Τουρ- κικῆς, ἵνα ἐπικοινωνῇ μετὰ τῶν τοπικῶν ἀρχῶν. Κατὰ τὰ λοιπὰ ἐδείχθη παντελῶς ἀνί- κανος, ἐπαυξήσας καὶ τὰ χρέη τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Τούτων πάντων ἕνεκα κατηγγέλθη ὁ- πὸ τῶν Κυπρίων πρὸς τὴν Ύ- φηλἠὴν Πύλην ἥτις προέθη εἰς την παυσιν αὐτοῦ, ᾿Αρχιερα- τεύσαντος ἐπὶ δύο ἔτη καὶ μῆ- νας πέντε ὣς διάδοχος αὐτοῦ ἐξηλέγη ὁ Δαμασκηνός. ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: Χάριν παντὸς ἱστο- Ρριοδίφου ὅστις ἐνδέχεται νὰ µελετήσῃ τοὺς Κώδικας, σημειῶ τὰ ἑξῆς, Ὁ Σελευκείας Γεννάδιος ὢν Ἂρα- Φόγλωσσος ὑπέφραψεν ᾿Αραθιστὶ τὰ ἑξῆς. «Ζιεννάδιους Μοντρὰν Μαλούλα 6ὲ Σεϊδανάγια» ἥτοι «Γεννάδιος Μη- τροπολίτης Μαλούλας καὶ Σεῖδανα- γίας». Αὔὗται δὲ εἶναι δύο χωρία ἐσω- τέρω τῆς Δαμασκοῦ, καὶ ἐν αὐτοῖς δύο Μοναστήρια, τὰ ὁποῖα ἐχρησίμευον τότε ἐναλλάξ ὡς ἔδρα τοῦ Σελευκείας. Σήμερον ἕδρα αὐτοῦ εἶναι ἡ Ζάχλη ἐν τῇ Κοίλῃ Συρίᾳ πρὸς τὸν Λίθανον. Τὰ ἐν αὐταῖς Μοναστήρια ἐπεσκέ- Φθη προπέρυσι καὶ ὁ ἡμέτερος ᾿Αρχι- Επίσκοπος Μακάριος ὁ Γ΄’ κατὰ τὴν εἲς Δαμασκὸν µετάδασιν αὐτοῦ πρὸς ἐπίσκεψιν τοῦ Πατριάρχου ᾽Αντιοχείας ᾿Αλεξάνδρου. Ταῦτα ἐπεσκέφθην καὶ ὁ ἴδιος πρὸ ἐτῶν ὢν τότε ὑπότροφος τοῦ ᾽Αντιοχικοῦ θρόνου ἐν τῇ θεολο- γικῇ Σχολῇ τῆς Χάλκης, Καὶ ἡ μὲν Μαλούλα ἐπέχουσα τὴν θέσιν «Σελευκείας τῆς κατὰ τὸν Βῆ- λον» ἔχει ἀρχαῖα ἑλληνικὰἀ Μνημεῖα τῶν χρόνων τῶν Σελευκιδῶν, καὶ χρι- στιανικἁἀ τοιαῦτα τῶν πρώτων αἰώνων. Επίσης καὶ Μοναστήριον ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς Αγίας Θέκλης, κείµενον εἰς τοὺς πόδας ὑπερυψήλων καὶ ἀποτόμων θ6ρά- χων, Ἐν τοῖς καθ’ ἡμᾶς Χρόνοις, ἀν- Εκαινίθη ἐπὶ τῆς Ἠγουμενίας Κυ- ῥίλλου τοῦ Κρητός, ὅστις ὑπηρέτησε τὴν ᾽Αντιοχικὴν ᾿ἘΕκκλησίαν ἐπὶ 50 ἔτη. ο, Ἡ δὲ «Σεϊδανάγια-- Κυρία Δέσποι- ἵνα, Παναγία (πρθλ. τὸ παρ᾽ ἡμῖν Κυ- ρᾷ τοῦ Κύκκου») ἐγκαίνιον ἡ Γέννησις τῆς Θεοτόκου (Μέγα προσκύνημα) εἶναι ἐγγύτερον πρὸς τὴν Δαμασκὸν καὶ τὴν Κοίλην Συρίαν. Κεῖται ἐπὶ ὑψώματος εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὁποί- ου σώζονται Ἑλληνικοὶ Τάφοι. “Η. Σεϊδανάγια ἔχει Μονὴν Καλο- Υραιῶν, .ἤδη δὲ ἀνακαινισθεῖσα, χρη- σιµεύει καὶ ὡς ὀρφανοτροφεῖον τῶν «θηλέων. Χάριν τῆς ἱστορίας προστίθηµι καὶ τόδε. Ἐν τῇ Μονῇ ταύτῃ ᾿Τανουαρίου λή- Ύοντος τοῦ 1898, ὑπέγραψε τὴν πα- ῥαίτησιν αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ ᾽᾿Αντιοχικοῦ θρόνου ὁ τότε Πατριάρχης Σπυρίδων ὁ Κύπριος (1891. 98) τρίτος Κύ- πριος Πατριάρχης τῆς Αντιοχείας με- τὰ τὸν Σίλξεστρον (1724-66) καὶ τὸν ᾿Ανθέμιον (1191-1813). Μετὰ τὴν παραίτησιν τοῦ Σπυρί- δωνος, κατόπιν μακροῦ ἀγῶνος ἡλ- ᾿λοιώθη καὶ τὸ καθεστὼς τῆς ἐκλογῆς (Πατριάρχου, ἐκλεγομένου µέχρι τότε ἐπὶ. πολλὰ ἔτη ἔξωθεν. Έκτοτε ἀπὸ τοῦ 1899 ἀφ' ὅτου ἐξελέγη ὁ Λαοδι- κείας Μελέτιος, ὁ Πατριάρχης ἐκλέ- γεται ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν τοῦ ᾿Αν- τιοχικοῦ θρόνου. Περὶ τοῦ ζητήματος τούτου ἐν εἰ- δικῷ ἔργῳ. Ώ ΝΡΧΙΗΙΥΚΟΠΙΣ ΛΛΜΛΣΚΗΝΕΣ ϐ ΛΠῆ ΚΥΡΙΝΕΙΔΣ (1824 - 27) ὡς ἔγραψε καὶ εἰς τὴν ἰδίαν. Τοῦτο συνέθη δραδύτερον μετὰ τὸ 1830. Ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Δαμα- σκηνὸς ἦτο εὐθὺς καὶ σθενα- Γρὸς τὸν χαρακτῆρα. ἸΑλλ’ ὡς Γτοιοῦτος συνεκρούσθη πρὸς [τὸν αὐθαίρετον καὶ θίαιον Δι- Γοικητὴν τῆς Κύπρου, ᾽Αλῆ-- «Ῥουχῆ, ὅστις ἐφαρμόζων τὸ [δίκαιον τοῦ ἰσχυροτέρου, προ- ᾿εκάλεσε τὴν παῦσιν τοῦ Δαμα- :σκηνοῦ καὶ τὴν ἐξορίαν αὐὖ- Γτοῦ εἰς τὴν Σπάρτην τῆς Πι- ΓΙσιδίας. Ὡς διάδοχος αὐτοῦ Γἐξελέγη ὁ Πάφου Πανάρετος. ΙΜετὰ τινα ἔτη ὁ Δαμασκηνὸς (ἐπανελθὼν εἰς Κύπρον ἐδέχθη [τὸν θρόνον Κιτίου φέρων καὶ Γτὸν τίτλον τοῦ Προέδρου. 1Α- επέθανε δὲ τῷ 1846. ση, καὶ µπροστά του θλέπει ὁ ἄνθρωπος ἀνοιχτὴ τὴ θύρα ποὺ τὸν εἰσάγει πρὸς τὸν Θε- 6. «Εὰν ὑμεῖς µείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς µαθη- ταί µου ἔστε, καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Κατὰ )- ὠάννην, 8, 31--33). Μὲ τή τρωση ποὺ θὰ τοὺς φέρη ἡ ἀλήθεια ποὺ εἶναι πράξη καὶ ὄχι θεωρία, θὰ κα-͵ ταλάδθουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι «ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ | ζωὴ» καὶ «ἡ ἄμπελος ἡ ἆλη-ι τασµα ποὺ ἐμποδίζει τὴν ὅρα- ! θινή»' ὅτι φέρνουν µέσα τους! λύςιὸς εἶναι ὅλος ἀγάπη: τὸ Χριστό: «....γνώσεσθε ῥὁ- μεῖς ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ Πατρί µου καὶ ὑμεῖς ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν ὅ- ιμῖν». Τότε ἡ καινὴ ἐντολή: ἱέάγαπάτε ἀλλήλους καθὼς ἡ- ιΥάπησα ὑμᾶς» δὲ θὰ µείνῃ νε- κρὸ γράµµα, θὰ γίνη κανόνας ζωῆς γιατὶ θὰ δοῦν ὅτι ὁ Θε- σμεί- ζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχἠν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν «φίλων αὐτοῦ. Ὑμεῖς Φίλοι μοὺ ἔστε....» (Κατὰ ᾿ΙἸωάννην 13,6. 151. 1419. 15113). (Συνεχίζεται) αο, Επ κ. 1 και πόσο καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἠθοποιοὶ ΙΙΗΤΝΙ α΄ Εἰς τὴν σειρὰν τῶν βιοψυ- χολογικῶν γεγονότων διὰ τὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὴν ἄνδρωσιν τοῦ σωματοφυχικοῦ ὀργανι- σμοῦ τοῦ νέου, ποίαν θέσιν ἔ- χει ὁ θρησκευτικὸς παράγων Ἐπιδρᾷ ἁπαραιτήτως Δημι- ουργικῶς , ᾿Επειδὴ ἡ θρησκεία, λέγει ὁ καθηγητὴς ϐϱ. ᾱ. πρ ἐξε- ταζοµένη ἀπὸ τῆς ψυχολογι- κῆς πλευρᾶς, ὡς καθαρὰ προ- σωπικὴ πεῖρα, ἀποτελεῖ ἕνα τῶν πρωϊμωτέρων φαινομένων τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς, ἐννοεῖ- ται, ὅτι κάθε ψυχολογία, ἡ ὁ- ποία ἀσχολεῖται μὲ τὴν ψυχι- κἡν κατάστασιν τοῦ ἀνθρώ- που, τοὐλάχιστον πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θρησκευτικὸν ζήτημα, διότι δὲν εἶναι µόνον ἕνα κοινωνικὸν ἡἢ ἱστορικὸν γεγονός, ἀλλὰ δι’ ἕνα µέγα ἀριθμὸν ἀνθρώπων µία πρα- γμµατικἡ προσωπικἡ ἐμπειρία. Αὕτη συνίσταται (τε]ίρῖοη, 16- Ηρϊνε),κατὰ τὸν ο ππρ εἰς µίαν ἐπιμελῆ καὶ ἐν ἐπιγνώσει συν- άντησιν τοῦ “Νιαπήποβμπι” δηλ. μιᾶς δυναμικῆς ὑπάρξε- ως ἢ ἐπιδράσεως, ἡ ὁποία δὲν προέρχεται ἐξ ἰδίας ἀνθρωπί- νης ἐνεργείας. 'Η θρησκεία ὡς Ψυχολογικὸν γεγονὸς σηµαίνει τὴν ἰδιαιτέραν θέσιν μιᾶς συν- ειδήσεως, ἡ ὁποία διὰ τῆς πεί- ρας τοῦ “Ναπιίποξυπι” µετα- θάλλεται. Ἐφ)᾽ ὅσον ὑπὸ τοι- αύτην ἔννοιαν, ἡ θρησκεία εἷ- ναι µία σχέσις μὲ τὰς ὑψίστας καὶ ἰσχυροτάτας ἀξίας, εἶναι φυσικὸν τὸ γεγονός, συνεχίζει ὁ 5138, ὅτι τὸ κεντρικὸν πρό- θληµα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώ- που, πρόθληµα τὸ ὁποῖον ἄνα- φαίνεται, διὰ τὸν παρακολου- θοῦντα τὴν ἰατρικὴν ψυχολο- γίαν καὶ εἰς τὰ ὄνειρα καὶ εἰς τὰς νευρώσεις, εἶναι τὸ πρό- ὄλημα τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ὕλης, τῆς συνδέσεως τῆς ψυ- χῆς μὲ τὸν Θεόν. 'Η θέσις τὴν ὁποίαν θὰ λάθῃ ὁ ἄνθρωπος ἔναντι τοῦ προὀλήματος τῶν σχέσεων τούτων, θὰ δώσῃ τὴν σφραγῖδα της εἰς ὅλην τὴν ζω- ήν, εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις, ὑγιεῖς καὶ νοσηράς. Τὴν ἐπίδρασιν τοῦ θρησκευ- τικοῦ παράγοντος, δὲν ἦμπο- ρεῖ νὰ ἀγνοήσῃ οὐδεὶς νέος. Κατ’ ἀνάγκην θὰ λάθῃ μίαν θέσιν ἀπέναντι τῆς Πίστεως, ἀρνητικὴν ἢ θετικήν. Καὶ ἡ θέ. σις αὐτὴ ἔναντι τοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν τριῶν παραγόντων µέσα εἰς τὸν χῶρον τῆς ἀναπτύξε- ως του, ἔναντι δηλ. τοῦ Θεοῦ, ἐπηρεάζει ὁπωσδήποτε καὶ τὴν θέσιν του ἔναντι καὶ τῶν ἄλ- λων δύο παραγόντων: τῆς κοι- νωνίας καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Τὰ ἐρωτήματα, ὡς γνωστόν, «πό- θεν καὶ ποῦ» εἶναι ἐρωτήματα τὰ ὁποῖα ἀναποτρέπτως θὰ τε- θοῦν ἐνώπιον τοῦ συνειδητοῦ θίου τοῦ νέου. Ἐξ ἄλλου τὸ θρησκευτικὸν συναίσθημα εἶναι ἕνα ψυχολο- γικὸν γεγονός, τὸ μι) πα- ρουσιάζεται μὲ μίαν ἰδιαιτέραν ΕΚΛΕΚΤΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ [Τοῦ ἐν ᾿Αθήναις Ἐκυκλοφόρησεν εἰς β᾽ ἔκδοσιν τὸ γνωστὸν θιθλίον «Εινηµατο- γράφος καὶ Νεότης», τὸ ὁποῖον ἐξέδωσεν ἡ ᾿Αδελφότης Θεολό- γων ἡ «Ζωή». Τὸ θιθλίο αὐτὸ εἷ- χε μιὰ τεραστία ἐπιτυχίᾳ τόσο ᾱ- πὸ ἀπόψεως ἀπηχήσεως ὅσο καὶ ἀπὸ ἀπόψεως Ἠπυκλοφορίας. Στὸ ὀιθλίο, χωοὶς ν᾿ ἀμφισύητῆται ὅτι ὁ κινηματογράφος εἶναι µία ἀπὸ τὰς σπουδαιοτέρας ἐφευρέσεις τοῦ γεωτέρου τεχνικοῦ πολιτισμοῦ, μὲ τεράστιες δυνατότητες ἐπιδράσε- ως στὴ µάζα καὶ ἰδίως στὴ νεο- λαία καταθάλλεται µία ἀξιόλογή προσπάθεια καθάρσεως τῆς ἐθδό- µης τέχνης, ὥστε ἀφ᾽ ἑνὸς νὰ συµθάλλῃ πι᾽ αὐτὴ στὴν ἀνάπτυξι τοῦ ἡγιοῦς πολιτισμοῦ, ἀφ᾽ ἑτέ- ρου δὲ νὰ πάψῃ ν’᾿ ἀποτελῃῇ γίν- δυνο γιά τὴ νεότητα, ὅπως δυστι- χῶς συμθαίνει σήµερα. τὸ θιθλίο αὐτὸ παρατίθενται συστηµατικἁ οἱ ἀπόψεις νομικῶν, δικαστῶν, ἐγκληματολόγων, για- τρῶν, παιδαγωγῶν, καλλιτεχνῶν καὶ δημοσιογράφων γύρω στὴ δυ- σμενῆ ἐπίδραση ποὺ ἀσχεῖ στὴ νε- ολαία ὁ ἀνεξέλεγκτος γινηµατο- γράφος. Καὶ πραγματικά, ἀπὸ τὰ παρατιθέµενα στοιχεῖα ἀποδειχνί- εται πὼς ἡ συχνὴ «οίτησι τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἀνηλίκων γενικὰ στὰ σινεμά προξενεῖ θλάθη στὴν ὑγείᾳ καὶ στὸ ἦθος των ἀκόμη δὲ καὶ, ἔμμεσα, τοὺς σπρώχχει σὲ ἀντιποινωγικὲς πράξεις Ἡ ἀνυπα- κοὴ γιὰ τὴν ἐξασφάλισι τῆς παρα- κολονθήσεως ἀκαταλλήλων ταϊνι- ὤὢν, τοὺς συνηθίζει σὲ χακὲς συνα- γαστοοφὲς καὶ τοὺς εὐμαιοίες γιὰ προσήλωσί των σὲ ἐνδιαφέροντα ποὺ ἀντενδειχνίον- ται (λατρεία τῶν στάρ, συλλογὲς φωτογραφιῶν καὶ προγραμμάτων πινηματογράφου χλα.). Στὸ ἴδιο θιθλίο ἀναφέρονται πορίσματα δι- εθνῶν. ἰατρικῶν, παιδαγωγικῶν καὶ καλλιτεχνικῶν συνεδρίων, δι- ἄφορες στατιστικὲς καὶ στοιχεῖα ἀπὸ τὸ ἀστυνομικὸν δελτίον, ποὺ ἀποδεικνύουν πόσο ὀλέθριες συν- έπειες μπορεῖ νὰ ἔχῃ ὃ κανὸς γι- νηµατογοάφος στὰ παιδιὰ ραὶ στοὺς γέους, δὲ ἄλλο ψεφάλαιο τοῦ. θιθλίοι. ἀναφέρονται ντοχου- µέντα γιὰ τὴν ἠθινὴ ζημία ποὶ προκαλεῖ τὸ ἠθικὰ Ἐεετισμένο οἳ- πογενειακὸ καὶ κοινωγιχὸ περιθάλ- λον τῶν ἀστέρων τοῦ Χόλλυγουντ συχαίνονται τὴ τωὴ ποὶ καταν- τοῦν νά ζοῦν καὶ τὶς ὑπογωρήσεις πα ὑποχοεώνοντα νὰ κάνουν γιὰ ΠΕΜΠΤΗ 20 ΜΑ:Ι ΟΥ 1954 Ι ΠΗὑΚΗΙΙΝΙ ΙΙ ΠΠ μ ΤΠ ΠΗ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΒΙΟΜΑΤΑ Τοῦ κ. Α. Α. ΑΣΠΙΩΤΗ γεγονότα τοῦ ψυχικοῦ δίου. Αὐτὴ ἡ ἔννοια τῆς ὁλότητος,μὲ τὴν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυ- μεῖ κατὰ σύμφυτον ψυχικὴν ᾱ- νάγκην νὰ ἀντιληφθῇ τὸν κὀ- σµον, ὡς κάτι τὸ ἐνιαῖον, ὡς ἕν ὅλον, δὲν εὑρίσκει πουθενὰ ἀλλοῦ ἀνταπόκρισιν, ὅσον εἰς τὸ θρησκευτικὀν γεγονός. Ἡ αὐτογνωσία, ἡ λογική καὶ ἡ φαντασία ἔχουν διαρρή- ἒει τὴν «ἁρμονίαν» ποὺ χαρα- κτηρίζει τὴν ὅπαρξιν τοῦ ζώ- ου. ΄Η ἀνθρωπίνη ὕπαρξις εἷ- ναι ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, διάφορος ἀπὸ τὴν ὕπαρξιν ὅ- Εὑρίσκεται εἰς µίαν κατάστα- διν διαρκοῦς καὶ ἀναποφεύ- κτου ἐλλείψεως ἰσορροπήσεως, διότι ὁ ἄνθρωπος διαρκῶς εὖὑ- ρίσκεται ἐνώπιον προόθλημά- των τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦν µίαν λύσιν, ποὺ τὸν θέτει πρὸ ἑνὸς διλήµματος. 'Ὁ ἄνθρωπος εἷ- ναι τὸ µόνον ὄν ποὺ ἠἡμπορεῖ νὰ εἶναι ἐνοχλημένον, δυσηρε- στηµένον, νὰ αἰσθάνεται ἐξω- σµένον ἀπὸ τὸν παράδεισον... νὰ ὑπερθόῇ τὸ ἐσωτερικὸν χά- σµα του, θασανιζόµενον ἀπὸ µίαν λαχτάραν τοῦ «ἀπολύ- του» δι’ ἕνα ἄλλο εἶδος ἁρμο- νίας ποὺ ἡμπορεῖ νὰ σηκώσῃ τὴν κατάραν αὐτὴν ποὺ τὸν ἑ- χώρισε ἀπὸ τὴν ἄλλην φύσιν, ἀπὸ τὸν συνάνθρωπὀν του, ἆ- πὸ τὸν ἑαυτόν του.... Ἡ δυσ- αρμονία τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀν- θρώπου δημιουργεῖ ἀνάγκας ποὺ καταλήγουν εἰς µίαν ἐπι- τακτικὴν πορείαν νὰ ἀποκα- ταστήσῃ µίαν ἑνότητα καὶ ἵ- σορροπίαν μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τῆς λοιπῆς φύσεως. ᾿Επειδὴ ἡ ἀνάγκη συστήµατος καὶ προσ- ανατολισμοῦ καὶ ἀφιερώσεως εἶναι ἕνα οὐσιαστικὸν µέρος τῆς ἀνθρωπίνης ὑποστάσεως. ᾿Εὰν ἡ ἔννοια τοῦ ὅλου, ἡ σύνθεσις, εἶναι τόσον γνήσιον ἐπιστημονικὸν γεγονός, ὥστε νὰ ἀποτελῃ, ὅπως λέγει ὁ ΦΡΤΑΊΡΕΥ τὸ λουτρὸν τῆς ἐπι- στήµης µέσα εἰς τὴν φιλοσοφί- αν πρὸς ἀνάτασιν τῆς ἐπιστή- µης, τότε τὸ θρησκευτικὸν γε- γονός, τὸ ὁποῖον περιλαμθά- νει τὴν ἔννοιαν αὐτήν, διότι πρὸς τοῖς ἄλλοις περιλαµθά- νει τὸ παρελθόν, τὸ παρὸν καὶ τὸ µέλλον καὶ θεᾶται τὰ γεγο- νότα Βιῦ βρεοῖο αθἰοτηϊ, εἶναι τὸ πληρέστερον ψυ- χολογικὸν γεγονὸς ἐξ ὅσων γνωρίζει ὁ ἀνθρώπινος θίος. ᾽Αλλ’ ἡ πληρότης τούτου παρα τηρεῖται καὶ ἀπὸ µίαν ἄλλην ἔννοιαν: δὲν περιλαμµθάνει δηλ. ἁπλῶς, σύμφωνα μὲ τὸ γνω- στὸν σχῆμα τῶν ψυχικῶν γεγο- νότων, στοιχεῖα διανοητικά, συναισθηματικά, ἀλλὰ καὶ µίἰ- αν νέαν διὰ τὸν ψυχικὸν κό- σµον κατάστασιν, τἠνκατά- στασιν τῆς χάριτος, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ µίαν τῶν μµεγί- στων δυνάµεων εἰς τὴν ψυχο- ε πληρότητα ὡς πρὸς τὰ ἄλλα -ὔθθθῆυιυσ“«“- δηµιουργεῖ | σωμµατικἠν σφαῖραν τοῦ ἀν- [ΡΕ (Συνεχίζεται) ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΛΙ ΝΕΟΗΤΗΣ ἀνταποκριτοῦ µας] πικὴ θουλιµία τῶν παραγωγῶν ταννιῶν. Στὸ θιθλίο τονίζεται ὅτι ὁ νι- νηµατογράφος πρέπει νὰ μαθαρ- θῇ γιὰ νὰ παταστῇ ἱκανὸς ν᾿ ἀντ- αποκριθῇ καὶ αὐτὸς στὴν ὑφηλὴ ἀποστολὴ ἠθικοποιήσεως τῆς κοι- γωνίας «Ὅταν λέγωμεν κάθαρσιν δὲν ζητοῦμεν μὲ τοῦτο νὰ μᾶς παρονυσιάση ἔργα θοησκευτικἁ ἢ ἐκκλησιαστικά. Ἐκεῖνο ποὺ ζη- τοῦμεν---καὶ ξητεῖ κάθε Ἕλλην αὐτὸ- εἶναι νὰ σεθασθ ἢ τὸν ἄνθρωπον ὶ τὰς αἰωνίας ἀξί να μὴ ἐξευτελίζῃτ ναῖκα, νὰ στα ἑεύλάδειαν ἐμπρὸς ἐς τὴν οἴἵκογένειαν καὶ τὸ παιδί» (Σημ. ᾽Ανταποκριτοῦ: Αἱ ὑπογοαμμίσεις τοῦ θιθλίου). «Δὲν περιμένει θ6έ- θαια κανεὶς ἀπὸ τὸν πινηµατογρά- φον-- προστίθεται---νὰ κάµῃ κη- ουγμα ἢ κατήχησιν. Ψυχαγωγία εἴνωι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἡ Τη τέ- Άνη, ὅπως καὶ αἳ ἄλλαι καλαὶ τέ- χναι, ἀλλὰ νὰ εἶναι µία χαγω- γία ἀνθρωπίνη, νὰ σέθεται δηλα- δὴ τὴν πνευματικὴν φύσιν τοῦ ἂν. θοώπου. Νάὰ μὴ παρουσιάςῃ τὸ ἡ- θικὸν κεγὸν σὰν κάτι συσικὸν ἢ γαὶ ἑλκηστινόν... Ἐξ ἄλλου, δὲν χρειάζεται ἐπὶ τοῦτο ἠθικολογία ἢ θεολογία διὰ νὰ παρουσιασθῇ ἡἣ ὁμορφιά τῆς ἀρετῆς, τοῦ ἀληθι- νοῦ. ἠρωϊσμοῦ καὶ τῆς ἁγνῆς οἳ- πογενειακῆς ζωῆς,,, διαφόρων ο τὰ γ μ. ε Ἠρέπει νὰ κπαταλάθωµεν γα)λὰ ὅτι ὁ γινηιικι- τογράφος θὰ συγεχίσῃ τὸ ϐλαπτι- Ἂον Εργον ποὺ μᾶς ἔδειξαν αἱ στατιστικαὶ καὶ αἱ ἐγκληματολο- γία. καὶ τὰ ἀστυνομινὰ δελτία, ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἔργεται εἲς ἐ μὲ τὰς πνευματικὰς δυνάμεις, ποὺ παθιστοῦν τὸν ἄνθρωπον ὃν, ἐλεή- θερον καὶ ἐργάτην τοῦ Ῥαλοῦ,ιο», Μὲ τὶς παραπάνω ἀργὲς δὲν ᾗ- παφὴῆν Γπάργει ἀμφιθολία πὼς θὰ συμφω- νῇ ἡ ὑγιῆς μεοὶς τῆς Κυπριανῆς Ἀθινωνίας, μὲ πρωτοπόρο τὴν Ἐν- Ἀλησία καὶ τὸ Ῥχολεῖο, νὶ θὁ παταθληθῇ καὶ στὴν Νύπρο ἡ ἐπιθαλλομένη προσπάθεια --- ποὺ ἐπιτυγχάνει στὰ τελευταῖα χρόνια στὴν ἐλευθέρα Ἑλλάδα-- γιὰ τὴν. προστασία τῆς γεύτητος ἀπὸ τὰ | ἀκατάλληλα. πίλμς (ποῦ δὲν εἶναι μονάχα. τὰ Υκακστεριχά, «σθη- κάθε ταινία ποὺ δὲν γυρίσεται εἰ- δικά γιὰ τὰ παιδιὰ) γναὶ τὴν ἆ- γῶγὴ τοῦ πινηματογράφου, μιᾶς συνθετιχῆς τέχνης ἀξίως μάθο ἐξ- άρσεως, σὲ παράγοντα ἠθικῆς καὶ ν ἀνταποκοίνωνται στὴ κερδοσκο- σιακα ἢ ἀνηθίκοι ὑποθέσεως ἳ ἱ πνευματικῆς ἀνορθώσεως, | ΠΜ ΠΙΙΙΙ ἵ ΝΙ Ἠῇ ή λων τῶν ἄλλων ὀργανισμῶν. ] (ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ) Τὸν Μάρτιο τοῦ 1821, τὸ πρωτοπαλλήκαρο τοῦ ᾿Αθανα- σίου Διάκου, ποὺ λεγότανε Βασίλης Μποῦσγος σκότωσε σ᾿ ἕνα χάνι τῆς Λεθαδειᾶς ἕ- ναν ᾿Αρθανίτη καὶ ἕνα ταρτά- ρη, πρᾶγμα ποὺ τὸ ἀνέφερε ἀμέσως στὸν ἀρχηγό του. ὍὉ Βοϊθόνδας τῆς Λεθαδειᾶς μό- λις ἔμαθε τὴν εἴδησι φώναξε τὸν Διάκο στὸ κονάκι του: -“Γζάνουμ, Καπετὰν Διάκο, τοῦ λέγει, τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ γίνονται στὸ θιλαέ- τι µας, νὰ σκοτώνουν οἱ ἄν- θρωποί σου τοὺς βασιλικοὺς ὑπαλλήλους εἰς τοὺς δηµοσί- ους δρόμους . Ὁ Διάκος μὲ ἁδιαφορία τοῦ εἶπε: , --Ποιὸς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους µου ἐσκότωσε Θθασιλικοὺς ὅ- παλλήλους, ἐγὼ νὰ τὸν τιµω- ρήσω τώρα µπροστά σου. --Ὁ ἰδικό σου Μποῦσγος μὲ ἄλλους δυὸ ἐσκότωσε ᾱ- πόψε στὸ Ζεμενὸν ἕνα τάρτα- ρῃ, ἄνθρωπον θασιλικὸν καὶ ἕνα αρϕανίτην: Ὁ Διάκος ἐξανίσταται. . -Εἶναι ψεύτης ὅποιος σοῦ τὸ εἶπε τοῦτο! 'Ὁ Μποῦσγος εἶναι πρωτοπαλλήκαρό μου καὶ δὲν ἔλειψε ἐδῶθεν, καὶ αὐτὸς κοιμᾶται πάντοτε στὸ κονάκι µου µαζί µου, καθὼς καὶ τὴν περασμένη νύκτα µαζί µου ἐκοιμήθη: : Καί στρεφόµενος πρὸς τὴν αὐλὴ τοῦ κονακιοῦ ἐφώναξε: -Ἔλα µέσα, ὀρὲ Μποῦσγο]ι Καὶ ἀφοῦ µπῆκε ὁ Μποῦ- σγος, σηκώνεται ὁ Διάκος καὶ λέει τοῦ Βοϊθόνδα: --'Ιδοὺ ἀγᾶ, αὐτὸς εἶναι ὁ Μποῦσγος ποὺ ἐκοιμήθη ἁπό- Ψε µαζί µου. Ἔγινε γιὰ λίγες στιγμὲς σιωπἡ καὶ ὕστερα ὁ Βοϊθόνδας εἶπε: -Γζάνουμ Διάκο καπετάν, ποῖος λοιπὸν ἑἐσκότωσε στὸ Ζεμενὸ τοὺς δυὸ ΘΦασιλικοὺς ἀνθρώπους Ὁ Διάκος τοῦ εἶπε: -Εγὼ τώρα τὸ ἀκούω τοῦ- το ἀπὸ τὸ στόµα σου καὶ ἁμέ- σως θὰ ὀγάλω ἀνθρώπους µου νὰ ἐξετάσω καὶ θὰ τοὺς εὔὕ- ρω τοὺς φονεῖς, καὶ μάλιστα δὲν πρέπει νὰ χασομερῶ. Καὶ εὐθὺς ἐσηκώθη ὁ Διά- κος καὶ ἀφοῦ σταμάτησε λἰγο, λέγει τοῦ Βοϊθόνδα: -Εγὼ θὰ ἐρευνήσω καὶ θὰ κάµω τὰ ἀδύνατα δυνατὰ νὰ συλλάδω τοὺς φονεῖς, διότι τώ- ρα πηγαίνω νὰ πιστεύσω τὰ διαφηµιζόµενα εἰς τὰς τριό- δους ὅτι ὁ ᾿Οδυσσεὺς ᾿Ανδροῦ- τσος δὲν ἔφυγε ἐδῶθε διὰ τὸ καλόν τοῦ θιλαετιοῦ ἀλλά ἐ- πῆγε εἰς τὴν Τζαμουριᾶν καὶ εἷς τὴν “Επτάνησον καὶ ἐμί- σθωσε δέκα Χιλιάδες κλέφτες τοῦ Μωριᾶ καὶ τῆς Ρούμελης «καὶ ἐσήκωσε µπαϊράκι στὸ Μωριά. Καὶ τώρα συνάζει τὰ :στρατεύματά του στὴ Βοστί- τζα καὶ στὴν Τροιζηνία διὰ νὰ εἰσθάλη ἐδῶ στὸ θιλαέτι͵ καὶ τότε ἀλλοίμονον καὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἓλληνας καὶ εἰς σᾶς τοὺς Τούρκους. Καὶ εἶναι 6ε- [δαιότατον ὅτι αὐτὸς ὁ Ὄδησ- σεὺς ἔχει ἐδῶ σταλµένους κα- τασκόπους καὶ αὐτοὶ ἑσκότω- σαν τοὺς Τούρκους στὸ Ζεμε- νόν, καὶ ὄχι τὸ παλληκάρι µου ὁ Μποῦσγος. Μόλις ἄκουσε αὐτὰ ὁ Βοϊ- θόνδας ἔμεινε κατάπληκτος καὶ εἶπε: -Τφόντι, Διάκο καπετάν, ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φυλάξῃ ἀπ αὖ- τὸ τὸ σκυλί! ᾽Αλλὰ δὲν µπο- ρεῖς νὰ µαζέψεις ἀσκέρι ἀπὸ τὸ θιλαέτι νὰ τὸν ἀντικρούσης αὐτὸν τὸν ᾿Οδυσσέα Ὅ Διάκος τοῦ ἀπήντησε: «Δύναμαι νὰ συνάξω 5 καὶ 6 Χιλιάδας Ἓλληνας ἐκλεκτοὺς καὶ νὰ τὸν κανονίσω καλά. ᾽Αλλὰ χωρὶς μπουγιουρντὶ (διάταγμα) ποιὸς μὲ ἀκούει ἢ ποιὸς μὲ ἀκολουθεῖ ἔνοπλος -Πέκεϊι ὀγλούμ, ἐγὼ σοῦ δίδω μπουγουρντὶ νὰ στρατο- λογίσης! ἀποκρίθηκε ὁ ΕΒοϊ- ὀόνδας, καὶ φώναξε τὸν γραμ- µατέα του. Εὐθὺς τοῦ ἔγραψε τὸ µπου- :γουρντὶ, τὸ ἐσφράγισε καὶ τὸ Ἱπαρέδωκεν στὸν Διάκο, λέγον- τας. -“Πᾶρε, παιδί Θεὸς µαζί σου: Ὅ Διάκος ἐπῆρε τὸ διάτα- ἵγμα καὶ γεμᾶτος χαρὰ ἔσπευ- ἴσε νὰ συναντήση τοὺς Ἕλλη- ινας ἄρχοντας, μὲ τοὺς ὁποίους Γεῖχε ὀργανώσει μυστικὰ τὴν ᾿ἐπανάστασι στὴν ᾿Ανατολικὴ : Ἑλλάδα. | Ιδού, πῶς τὸν ἔδεσα μὲ τὸ μπουγιουρντί του καὶ τώρα θὰ. στρατολογήσωµε ἀφόθως καὶ φανερά. Τὴν ἄλλη µέρα, 27 Μαρτί- ου, ὁ Διάκος συνεσκέφθη μὲ τοὺς προύχοντας τῆς Λεθαδεί- ας καὶ τοὺς ᾿Αρχιερεῖς τῆς ᾿Αττικῆς, Σαλώνων καὶ Μεδε- γίτσης καὶ ὕστερα ἐξῆλθε γιὰ στρατολογία στὰ Χωριὰ τῆς ᾿Επαρχίας καὶ παρεκίνει μα- ἴζὶ μὲ τὸν Βασίλη Μποῦσγο τὸν λαὸ νὰ ὁπλισθῆ καὶ νὰ τὸν ᾱ- κολουθήσῃ. Μετὰ δυὸ ἡμέρες συνέλαδε [αἰχμάλωτο τὸν ἀδελφὸ τοῦ Βοϊθόνδα στὸ. Δίστομο, ἐνῶ ιοἳ Τοῦρκοι, πληροφορηθέντες [τὰ διατρέξαντα, ἐνεκλείσθη- ἴσαν μετὰ τῶν ᾿Αρθανιτῶν εἰς ιτὸ φρούριον τῆς Λεθαδειᾶς, ἀ- φοῦ ἐπῆραν ὡς ὁὀμήρους μαζί των καὶ τοὺς προύχοντας τῆς πόλεως. : Οἱ Κοτζαμµπάσηδες ἔστειλαν ὡς πρέσθεις στὸν Διάκο τοὺς παραπάνω ᾿Αρχιερεῖς νὰ μεσι- τεοσουν γιὰ νὰ διαλύσῃ τοὺς στρατιῶτες του, νὰ ἀπολύσῃ τὸν ἀδελφὸ τοῦ Βοϊθόνδα καὶ νὰ ἀναθάλουν τὸ κίνημα γιὰ (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) µου καὶ ὁ