ψ. ὁ Αρχιεπίσκοπος καταθέ Ἡ Α. Μ. ος «παπα, πετάνε πρὸ τῆς προτομῆς τοῦ ἡ Α. Μ. Ὁ ΜΕΝ ὡ μία ΠΡΟΗ 0Η Π(] ) ὁ, ΗΕ ἡἩ Μετὰ πολλῆς σεµνοπρεπεί- ας ἐτελέσθη τὴν παρελθοῦσαν | Κυριακὴν ὁπὸ τοῦ Μ. ᾿Αρχιε- πιοκόπου Κύπρου κ. Μακα- ρίου καὶ τοῦ Σ. Μητροπολί- του πιτί ου κ. ᾿Ανθίμου Αρ: χιερατικὸν συλλείτουργον εἰς τὸν ἱ.. ναὸν τῆς “. Μονῆς Αγ. Γεωργίου Κοντοῦ Τὸ συλλείτουργον παρηκολού- 4 θησαν ἐν θαθείᾳ κατανύξει πλήθη κόσµου ἀπὸ τὴν Λάρνα-, κα καὶ ἄλλα µέρη τῆςΒήσου. | Μετὰ τὸ πέρας τῆς λειτουρ-͵., γίας τὸ ἐκκλησίασμα, μὲ ἐπι-.. 'µεράρχας, κατ-! κεφαλῆς τοὺς ηυθύνθη εἰς τὸν περίέολον τῆς Μονῆς, ἔνθα δαπάναις τῆ Ἐκκλ. ᾿Ἐπιτροπῆς τοῦ . ναούς Ἁγ. Γεωργίου ἀνιδρύθη στή- λη μὲ ἀνάγλυφον τὴν προτο- μὴν τοῦ διατελέσαντος ἄλλοτε ἐκκλησιαστικοῦ ἐπιτρόπου το Λάρνακος. ͵ Δημάρχου Λάρνακος, Βουλευτοῦ, ἐθνικοῦ ἀἄγωνι- στοῦ καὶ συγγραφέως Φιλίου Ζαννέτου. Μετὰ σύντομον ἱεροτελεστί- [λ ναρσῶ, ᾗ ὠμίλησαν ἐξάρ: αντες τὸ τοῦ Ἐρωμένοα ἀνδρὸς σωποι τῶν ἓξδ πόλεων ὑπρου, ἀκολούθως δὲ ἡ Μ. Αρχιεπίσ 'κοπος μετά ῥαχεῖαν προσλαλιὰν ἀπεκά- τὸ μνημεῖον. τὴν τελετὴν τῶν ἄποκα- ΕΚΚΛΕΙΣΙΑΣΤΙΙΟΝ ΒΗΜΑ ἵ ΕΜ ΜΗ ἡΙ 1 ή ἴ ὁ εΠμΜΙ Τϊ ΠΠ Ι! ΠΗΗΜ ΗΝ τα οναν απ. Αἰαΐου. συνήθεν ας ἔρτακτον συνεδρίαν ὑπὸ τν | πῶς υεδο παν τῆς Α. Ἀἰαλαοιότητος τας Δογιοσπισκόπου κ, Αζανασίου η Ἱ. Νύνοδυος Νύποοι, 11 τὺ πέοας τῆς συνεοδοιά- σεως ἐξεδόθη τὸ γάτωθι ἄνανοι- γωθέν: ΙἩ ἹΓερὰ 2 ύνοδος, προσκλή- σει καὶ ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Ἰ{ακαριωτάτου ᾿Αρχιεζ.ισκότου Πζακαρίου, συγελθοῦσα σής- ὦάθέατον, 25 «αΐου 105 ὦ, εἰργάσούῦη ὡς ἀπολούθως ! .1. ᾿Ενέκρινε τοὺς ὑπὸ τῆς ᾿Εφορείας τῆς “Ἱερατικῆς 2 χο- λῆς γενοµένους διορισμοὺς καθη]- 2ὲς Ἰεγητῶν τῆς Σχολῆς διὰ τὸ σχολι- ' Γφὸν ἔτος 1954-1958. ας : ᾿ Εμελέτησεν ἐν νέου καὶ ἐνέκριγεν ὡς ἰαταστατικὴν διά- ταξιν τὸ κατὰ τὸν παρελθόντα ᾿Απρίλιον ἔτοιμασθὲν κπαὶ διμο- | Γσιευθὲν σχέδιον διατάξεως περὶ : τηκονταετηρίδος | ᾽Αθγιεπίσχοπος. προήδρευσεν νο ππηρίων παρέστησαν, πλὴν | Α. Μ. τοῦ Αρ ρχιεπισκό- | που καὶ τοῦ Σ. Μητροπολίτου ͵ Κιτίου ἡ Α. Σ. α(λίτης Κυρηνείας κ. ἱνός, ὁ Θ. Χωρεπίσκοπος ἆα- Γλαμῖνος κ. Γενιάδιος. 'Πγού- ἴμεγοι | | ὁ Μητροπο-. Μονῶν, ἄλλοι ἀνώτεσοι Πκληρικοὶ καὶ πλῆθος κόσμου. πσστττσσσ-----τ ο ξρπεν. -------- -- ο Ὁ. Κωρετίοκοτ [ ὕ. ΜΗ] εἰς ΑΡΑΛΙΕΙΗΣΕΟΤΠΙΚΗΣ ΠΕΕΙΦΕΡΕΙΑΣ Κυπρια- | «υἴοθεσίας». »8. Ἔλαξε γνῶσιν προσκλ//- σεως ἐκ µέρους τῆς Αγιωτάτης . Εκκλησίας ᾿ Αντιοχείας. ὅπως Γῇ Εκκλησία ἘἈύπρου ἄντωερο- σωπευθῇ κατὰ τὸν ἀπὸ τῆς ὃ---δ προσεχοῦς Γουλίου διεξαχθησό- µεγον ἐν Δαμασκῷ ἑορτασμὸν | τοῦ εὐσήμου γεγονότος τῆς πεγ- τῆς ᾿Αρχιερα: τείας τοῦ γεραροῦ Πακαριωτά- του Πατριάρχου ᾿Αντιοχείας καὶ πάσης ᾽Ανατολῆς κ. ᾿Αλεξάν- ὅρου καὶ ἀπεφάσισεν ὅπως ἂν- τιεροσωπευθῇ ἡ ᾿Ελκλήησία Κύ- πρου εἰς τὸν ἑορτασμὸν τοῦτον». -- δἱ ΕΝ ΕΝΕΗ ΧΙΙ ΠΡΙ ΠΙΕΙΣ [] ΗΕ ΚΙΜΠΗΠΜΙ Τὴν Ίβην Μαΐου ἡ Α. 1. ὁ ᾿Αογιεπίσκοπος Σχ. Μακάοιος προ- ἠδρευσε. συνγεδριάσεως τῆς ᾿Ἠπι- τοοπῆς τοῦ Νεχροταφείου, γχαθ Ἡν ἀπεφασίσθη ἡ ἐξαγορὰ χώρου πέριξ τοῦ κοιμητηοίου πρὸς ἐπέ- χτάσιν αὐτοῦ, ᾿Απεφασίσθη ἐπί-: σης ἡ ἀνέγερσις ὀστεοφυ] αγίου πρὸς οὔλαξιν τῶν ὁὀστῶν, καὶ ὕπως ἡ τέλεσις λειτουργιῶν εἰς τὸν ἓν τῷ κοιμητηοίῳ τούτῳ ἀν- εγερθέντα ναὸν τῶν Αγίων Κων- σταντίνου καὶ Ἑλένης ἀργίσῃ ἆ- ἵπὸ τῆς Της προσεχοῦς ᾿Τουνίοι.. Τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἡ Λ. Μ. ὁ ἐπί- σης τῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ Ὄρψανο- τροφείου, ἥτις ἐπελήφθη διαφόρων ζητημάτων ὑπηρεσιακῆς φύσεως. ο ΒΙΟΙ ΝΠΡΠΜΗ ΠΙΦΙΙ Τὴν 10 απ. µ. ὥραν τῆς Μαΐου. ἐγένοντο εἰς τὴν θήνην τῆς Μητροπόλεως Πάφου διαγωνισμοὶ διὰ τὰ κάτωθι βοα- θεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐνληοώθησαν τὰ ἀλόλουθα θέµατα: 1) ᾖβοις θείον Σε, Μητροπολίτου Πάφου χ. Φωτίου διὰ τὸ ᾽Ανώτερον Κα: τηγητικόν Θέμα «Ὁ Ἔησο Νύριός µας γα ὁ ἄργηγὸς ζωῆς µας». 59) ΠὩραθείον μανδοίτου. ΑΙαξίμου, Θέμα «)ύ- µνασε σεαυτὸν εἰς εὐσέθειαν» διά τὸ Μέσον Κατηχητικόν. δ) Ώρα θεῖον ᾿Ἐπιτουπῆς Κατηγητικῶν. Οέμα «Γιατὶ ἔσγχομαι στὰ µαθή- µατα. τοῦ Κατωτέρου. Ἰζατηχητι- κοῦ» Εἰς τοὺς ὡς ἄνω διαγῶνι- σιμοὺς προσῆλθον ϐδ μαθηταὶ καὶ µαθήτριαι, υεας ἆ Ἐ γι γα- γοίων, γαὶ ραίατησς τὺ Κοαά- ἥτις ἑπγατεστ η εἲς τὸ ὑπὸ τος. τὸ Ἰθνινὸν Ἱδρυμας. την του Αητουποῤίτον Νισηνίου γ. ἹἸα-. Ὀεώνκὴν Ν υνομοσπονδίαν λα] : τὸν αλοπὸν τοῦτον νων ἑωγατῶν, τὰς Ἀοανότητας ἓν τῇ Ἡ, Μονῃ Κοιμη- τῆς ᾿Ἐπασγίας καὶ πάντας” τοὺς Οκυτόσος ΝΜακονκά- ἱὁπωσδήποτε συμθαλόντας εἲς τὸ στωοῦ. μεγαλυποπὸς στίωον, μέγα τοῦτο κανωνικὸν ὄργον. Πουυοέθησαν ἳ πολιτικαὶ καὶ !Μετὰ δὲ τὴν Αν 5, ὠμίλησαν ὁ, πτεοτυτιὰ ἀσγαὶ τῆς πύλεως) Δομάοχης κ. ῆγας, ὃ ᾿Ἠπιθεω- Γ ιαπίστης, ἀντιπωύσωπυι τῆς οητῆς Γεωογίας Εαπαναούμι Κοινύτητος Μακουκάστοον οἳ μα πιά ὁ Αιενθυντης τῆς Σχολῆς π., θηταῇ τον. Ὀγολείω γα ἄλλοι ᾿Αθανασιάδης ἐξάωαντες τὴν ση- Μετὰ, τὸν ἸΑγιοασμὸν ὁμι]λήσας ᾽μασίαν τοῦ. ἔργα, Τὰ ἐπίσημις ώ δε πητωυπολίτης, ὑπεγοάμ- ΕΥ αίνια τῆς Σο) ῆς θὰ τελετ µισε τὰς πολντίµους. ὑπηρεσίας,. σθώσι θραδύτερον, ἔπι παφουσίᾳ τὰς, ὁποίας θὰ ποοσφᾳέοη ἡ Ἱε τῆς ΑΔ. Μ. τοῦ Ὀασιλέως, Κον σα . ΕΡ ΤΛΔΥ | η ΙῥοΜΗΙ ροή πα αγία ν, ἁγουτινον τὴν ητ ον. ρων ος θεος κ αν τοτε λα εόνην παὐελθόντος ηνς γόσξις τών μαθημάτων οὗ ΜΤονἡ διὰ τῆς Γεωςγικῆς 3 γο-. -Ὁ- ΝΠΗΛΗΠΕΗ ΚΚΗΙΡΗΙΟΛ. ΚΟ. ΠΛΙΡΙΡΧΙΡ ΛΛΕΞΙΒΔΡΕΗΑΣ ΜΗΙΡΗ ΕΣ ΠΡ | Τὴν παρε)λθοῖσαν Κυριακήνν »0 Μαΐου, ὥραν 4. 506 μ.μ, ἔτι - . κανς εἷς τὸν πεοίθολον τοῦ Ἱεροῦ Ῥὴν ντην Μαίου μετέόη εἰς Λ-ἰ Ναοῦ Άγ. Λαζάρου, Ἡ καθιερω: | θήνας ὁ Μ, Πατοιάοχης Αλεξαν- Γμένη ἑορτὴ τῶν Κατηγητικών. ᾿δρείας κ. Χοιστος όρος. ομνδοεί Νγολείων Δάρνακος ἐνώπιον τοῦ ο :Πατοιάρχης λα συ ρεί- ΤΠάνοσ. Καθηγουμένου τῆς “Ἱερᾶς [ε σι εἰσήχθη εἰς τὸ Νοσοκομεῖον Μονῆς “Αγ. Νεοφύτου, τοῦ Παν”! «Εουθοὺς Σταυρός» ποὺς νοση- [οσ.. ᾿Αοχιμονδρίτου τῆς Ἱερᾶς λείαν. ᾿Ανθίμου, ' Ἡρωωμαω» Μητοοπόλεως Κιτίου χ. τοῦ Ἱερατείου τῆς Δάσναάλος γαλ πυπνοτά. του ἀκοοατηρίου, Κατὰ τὴν σεμνὴν τας την τελε: ἀπηγγέ 1] ΜΕΤΑΘΕΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Ἡ γηρεύίσασα διὰ τοῦ θανάτου ΠΕΜΠΤΗ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 1954 . Ὡητοοπος της εσσαν ΗΡΙ ΘΙΠΗΡΗΝ ΠΜΗ Μ. ΗΜΙΝ ΤΗΣ ΑΡΠΙΕΗΙΗ ΜΜΕ ΜΗ 2Αγγέλλεται ἐκ Κωνσταντινου- τήν, ἐφάλησαν ἅσματα, , σέ. | , ' ἐπαίχθησαν ἐπι- ' τοῦ Επισκόπου Σικάγου Τε ασί νησπῳ ει μῶι ακμή μου. θέσις τῆς δευτέρας γι οὗ «ενα ϱτμ. ξ τυχῶς δύο δράματα, ὁ ἐν τῶν ὧί ο), τηχητῶν κ. 1, σιννόπουλος ὁμίλκη- ιπκοσαῆς πει ο ος | Ἴ ν ε ἀξίας τοῦ Κατηχητι: πνικης, ο 5 κα πε τς ἁτίης τ ᾽Αμερικῆς ἐπληοώθη διὰ µετα- κοῦ ἔργου, ὁ }. Α. Ἱερωνυμίδης Αμερικής ἐπ αν ασ π ἔκαμε τὸν οἴκονομικὸν ἀπολογι- θέσεως εἰς αυτην του νι ῶ , πολ 7 : ό μη σμὸν τοῦ λήξαντος ἔτους, ὁ ἵερο- ρονρς Ὁ Ἓλγος Κωιωσο χήους καὶ κατηχητῆς νγ. κ Πα” Ὢ τοῦδε ὑπεύθυνος εν τσίδης ἐλογοδότησε ἐπὶ τῆς δρά- ο ἡ λοαιαπισκοπικὴν ἂν πιά. σεως τῶν Κατηγητικῶν ἐν τέλει ως ο. γι- 98ης εὔλιο-. ον ΝΜΤΗΧΗΤΙΚΙ σχῦΛΕΙΑ ΚΙΡΙΝΕΗΝΥ ΙΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΘΗΝΩΝ ὁποίαν μετὰ, οειαν τὴν δὲ ὁ Άγιο ᾿Αοχιμανδοίτης, ἀπέ- οὔ νειμε τὰ ἀπολατήρια εἲς τοὺς 45 ζήλου ὑπηρέτησε πάς πολν συν | ,ληνοχριστιά- ἀποφοίτους, χατόπιν ὡράίας προσ- έδαλεν εἰς τν Π μα. λαλιᾶς αὐτοῦ ναὶ τοῦ κ. 1. Τσι- 1 ΗΝ προσαγωγην της. . κνοπού]ου. Τὴν ὕλμην τελετήν, ἥτις ἀπέδω- σε ὑπὲο τὰς ἑ1υ. 0.0 ἐπέστεφε ὁ ᾿Εθνικὸς Ύμνος. ΛΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΛΙ ΤΟΥ. ΟΙΚΟΥΜ. ΠΛΑΤΡΙΑΡΣΕΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1954 Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος Κωώνσταν- ον ο. τινουπόλεως, κατα την συνεδ οίαν πωοέ- Παρουσία τοῦ Σεό. Μητροπολ{- που Κυρηνείας κ. Κυποιανοῦ ἐγέ- αὐτῆς τῆς Ίδης ᾽Αποιλίου Κιαὰ δημοσιογοαφιμὰς εξ ἸΑ- γετο τὴν 4.30 μμ. ὥραν τῆς θη εἰς ἀνασυγκοότησιν τῶν διά: θηνῶν απλγ ηροφορίας, πρὀγειται νὰ παυελθούσης Παρασκενῆς ἨδηΣ φόρων. Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν, /γατατεθῇ εἲς τὴν Ἱλληνικὴν Ἁ[ίου, ἐν τῷ ἓν ναῷ ᾿ΑογάΥ Υέ- ἀποτελεσθεισῶν ὡς ἑξῆς: ΙῬουλὴν νομοθέτημα, κατὰ τὸ ὁὅ- Ίου Μιγαϊῇ. Κυρηνείας ἐπὶ τῇ Ἐφορεία Ἱερᾶς Θεολογικῆς Γποῖον Επίσκοπος μετὰ τὴν λῆξιν. λήξει τῶν μαθήμάτιαη ἑοοτὴ τῶν Σχολῆς: Πεογάμου, Χαλδίας, τοῦ ποώτου ἔτους τῆς ἐπισκοτπιρῆς Κατηγχητικῶν Σγολείων Κυοηνεί- Ἀάαδινείας, «Σάρδεων, ᾿αμόρου, [του διακογίας θὰ δικαιοῦται νὰ ας. Οἰκονομινὴ Ἐπιτροπή: ταν, προάγεται εἰς Ἠητοοπολίτην. μπα Προικοννήσου, Χάλδίας. Ἰμύφον. Ὃϱ-«ὙΚ«---- ΑΠΟΝΟΙΜΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΥΡΟΥ Κανονικὴ Ἐπιτοοπή: Ἡλιουπο- | ν ης Αἴνου Νεοναισαρείας. | ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ Χεῶςν Ἀϊνου, ο. ἱ Σάρδεων, ᾿Αοχιγοαμματεύς, ο ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Πανορθοδόξων Συνόδων καὶ Συνεδρίων ΓΠωγγοιστιάνικῶν Τὴν 5! Μωου ὁ ἐν ᾿Αθήναις, Ἡλιουπόλεως, δάρδεων. ξαρχος τοῦ Γανωίου Τά6ου : γουμματεύς. Πΐνε ευµατικὴ Διακο- | Πωνοσιολογιώτότος ν. ΥὙάκινθος ͵ γία: Χαλκηδύνος, Λέονων, Ποιυ- ἐπέδωχε εἰς τὸν ᾿Αογιεπίσκοπον Γ2Ηηποννήσων, Ἠλιουπόλεως, Μυ- ᾽Αθηνῶν ναὶ πάσης Ἑλλάδος γ.! δωνιῶν, 1. Ποωτοσύγκελλος. Π1ε- Σπιρίδωνα τὰ διάσημα τοῦ Με- οιοδικῶν καὶ 10 ιολιοθηλῶν: Ηοιγ- γαλοσταύρον τοῦ Παναγίου Τά- {κηποννήσων, Ηλιουπόλεως, Κι- σου ὁ ὁποῖος ἀπενεμήθη εἰς τὸν δωνιῶν, Κεοκαισαρείας, ᾿Αογι- Μ. ᾽Αογιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν ὑπὸ γοαμματεύς. Μοναστηριακη, τοῦ. Πατριάρχου Ἱεροσολύμων. Π{οιγκηποννήσων, Θεοδωρουπό/-ε- ο ως. Ἀϊνου, ἡπανκοννἡ ο. ος : ἡ αυδοιήσεως: Αἰἶνους αλ ίαςν] ϱ ΑΡΧΙΜΑΙΙΔΡΙΤΗΣ 1. ΚΟΤΣΩΝΗ. | ωδεων Ἱμόρον Ἁγίου ΜΙΝΙ ΙΙ ΠΠ ΙΗΜΙΗ, ΙΙ [ΗΜ) ΠΜ ΙΙΙ ΤΗ 1. ἀπὸ τοῦ Τμήματος ᾿Αρχαιο- τήτων ἀνεποινώθη ὅτι συνεπληοώ- θη. σειωύ, ἀνασκαφῶν διαρκείας ἓξ. ἑθδομάδων εἰς ἠρημωμέ γην τοποθεσίαν ἀωγαίας ἀγνώστου πό- οχι : πύλεως ὅτι ὃὁ Οἰκουμενικὸς Π[α- τριάρχης κ. ᾿Αθηναγύρας γαὶ Ἡ 1. Σύνοδος τοῦ 1Πατοιασχείου ποοήγαάγον τὴν Ἀ]ητορόπολιν Όυ- ατείρων εἰς Αργιεπισχοπὴν ἴεν- τρικῆς καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης. 'Ὁ Μητροπολίτης θιατείρων θὰ φέ- ϱῃ τοῦ λοιποῦ τὸν τίτλον ἸΑρχιε- πισκόπου. οοο-τπκώμρτο ᾱ---κκκο ΘΑ ΛΙΚΛΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΛΓΕΤΑΙ ΕΙΣ. ΜΗΤΡΟΓΘΛΙΤΗΝ Τὸ πρωτοθάθµιον ὙῬτονοδιχὸν Αικαστήοιον τῆς ᾿Εμ]ηαίας τῆς Γλλάδος χατ 0 δε- ς ποτίσθη ἐκ τῶν Σε θασμιωτάτων Δουζνουπόλεως, Κα- στορίας, Θεσσακονίκης καὶ ἈΤεσ- σηνίας ὡς μελῶν, ο :ΣΔΙΑΝΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ Ι | ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ | ο ον | Γι 'Ὁ Σεθασμ. Μητοοποῦί ἵτης [ποπ μκσερ διεµαρτυρήθη εἲς Διονύσιος ὧσπ' Βασι)έα κατὲ τὴν τίσες. ΙΝΕ ΙΜΙΜΠΒΙΡΠΗ ΝΝΡΙΠΙΙΙ Σ ημερον αμήν τῆς ἸΑναλή- Ίεως τοῦ Κυρίου ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αο- γιεπίσχόπος ». Ἀ[ανάριος θὰ λει- τονργήσῃ καὶ γηούξῃη ἓν τῷ ἵ. να- ὦ Καπέδων, “ο Θ. Χωρεπίσκοπος ' Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος θά λει- ἱτουογήσῃ καὶ κησύξη ἐν τῷ ἵ, να- ᾽Αγερίτους, τῶ | Τὴν προσεχή Ἀυριακήν, 6 Ἴου- Γγίου, ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπί- Γσκοπος Νύπρου χ. Ν]ακάοιος θά [λειτουργήσῃ χαὶ τελέσῃ τὰ ἐγκαί- ἵπια τοῦ ἱεοοῦ Ναοῦ Αγίου Πω- 1ου. Λευκωσίας. Την πωοσεγῆ Ειυριαχήν, ὃ Θεο- ἁιλέστατος Χωρεπίσχοπος Σαλα- μῖνος ᾱ. Γεννάδιος θὰ λειτουργή- σῃ καὶ κηούξῃ εἷς Διοπέτοι καὶ τὸ ἀπύγευμα καὶ ὥραν 6 μ.μ. θὰ :ὁμι]ήσῃ εἲς Ξυλοάγου, ο Ὁ Πανοσιο). ᾿Αογιμανδοίτης χ. ᾿Ανάργυοος Ἀταματόπουλος, τὴν. ποοσεχῆ Κυοιανήν, θά λει- ἱτουργήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ ἵ. να- ο Αγίου ᾽Αντωνίου Λευκωσίας. Τὴν ποοσεχῆ Βυοιακήν, ὁ Γ[αν- οσιολ. ᾿Αοργιμανδορίτης }. Φ. ων- σταντινίδης θὰ λειτουργήσῃ κ κηούξη ἓν τῷ ἵ. χαθεδρικῷ ναῷ ποῦ Ἁγίου Ἰωάννου Λευκωσίας. Ὁ ἱεροχήουξ κ. Δημ. Ῥέθελας, τὴν προσεχῆ Κισιακὴν θὰ κηούξῃ εἲς Λερύγειαν καὶ ὁ κ. Ν. ΓΤέτσας εἲς Τουπιώτην Λευλωσίας. ο-υ-.-Ὕἶ- ΕΚΛΟΓΙΜΟΙ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ | | ο Μῖς τὸν κατάλογον τῶν ἐκ).ογί- ἵμῶν ποὸς ᾿Αοχιεοατείαν εἲς τὴν ΕΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΘΛΙΝ Γρους. Ποοικοννήσον, Πτογάμουν, τὸ Ὑπουογεῖον Θρησκευμάτων Ἰδκνκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ἐνεγοά- ΓΑασδιχείας. κενο ν αλιοῦ. διὰ τὴν μελετωμένην καθυστέοη- «πσαν οἳ Λογμ. κ. Γαθοῇ. Κα- Ὁ. Πωνοσ. ᾿Αοχιμανδοίτης κ. ΓΚωκηδόνος, ἈδαμεαΝν μας σιν τοῦ ὁρίου ἠλιμίας τῶν Αογιετ ωοιγός, Π[ρωτοσύγκε]]ας τῆς Ἱερώνομος Κοτσώνης µετέδη εἲς (ΟΥΝ ἠσῦΧ» μν ο κ ἡκωά ... | Αογιεπισκοπῆς, Ν. Ὀαείδης. Κωνσταντινούπολιν ποὺς ἐπίσμε- 1. Αοχιδιάκονος, υοοφυλα -- ασ λος ο το κος ὁ η ος : ψίου: Θεοδωρουπόλεως. Ποηνον- . , Νικόλαος Καλορῖζος,ι Εὐδόχιμος ψιν τοῦ. Οἰκουμενικοῦ. Πατοιάς- ου. δρνων. ΔΙ. Ί[ρωτο ΙΠΤΕΙΤΗΙ ΜΕΙΓΡΙΡΝΡΗ | ο χου. πύλεως, Κυδωνιών, 3 - ο θα 9 Ἡ { Μωνοίκης, Δικύδημος Ὀαληνδρᾶς, : σύγγελλος. Επετηρίδων. ΤΙοίΥ-. ΤΝ ΕΚΛΠΙΠΙΝΒΥ ΗιΜΥ ἰχι κόδημος Πωτά ογλοι, Τιμόθεος Ἀηποννήσων, καλδίας, Νεοχαισα- | Γι 7 , ρείας. Πσωτερινῶν: Χαλκηδόνος, ͵ Ἰγνάτιος Ῥσίγγρης, Δέρμών, Ποιγκηποννήσων. μαι] Αντιπροσωπεία. λαϊνῶν. θεολὀ- Πετεκηρ. Κάλλάντκῆς, Ἐπιςόνιος ἡ τουπόλεώς, 1μύρου, - Μ, σωστο ἵχων, ἐπισχειθεῖσα τὸν Ὑπουσγὸν Καάλακάτης, Χωνσύστομος Δελή- Πλ) εσύπκελλος. Ἀληοο τμ Ὀ]πῆς Παιδείας, ἐκήπησεν, ὅπως εἷς «ωνόπουλας, Ἰὐστάθιος Ἠήστα- ῇ ϱΔέσνωνν Εἰοηνουπο εώς. Ἰκερηῃ μέ]λουσάν. ἐνλονὴν ᾿Αογιεπισχύ- .-- ---- ἐσιαστινῆς Αουσικῆς: Ποουκοννα που Ἀθηνῶν µετάσχουν ὡς ἐνλέ- θύπουλος καὶ Ἀωθόθεος Ἠερνάρ- θωπτιστήριον εἶγε ατέφυγας μὲ σου, Κιυδωνιῶν. Δάοδικείας. Λι ἵμτοφες χεὰ διωενοιμένοι Ἰαϊκοῖ, ἴ9ας. τέσσαρας π]ευράς, Δίο θύρα ὁ- δασνωικῶν πιστοποιητικών. | ) δήγουν εἷς τὸ Ὠαπτιστήριον ἀπὸ ΙΤοοικοννήσου. Λ1. Ἡρωτοσυγμεν. | --ᾱ--- τὸν συνεχόµενον μιχούτερον ναόν. ἴλος, ᾿Αοχιγοαμματεύς. Ἐξελευ- | ὕπου δυνατὸν νὰ ἐλάμόανε χώσαν ντινή: Πεογάμου, Νεέοκαισι ιοεί- | Λ/ β Ηἠ Λ/ Ο ΣΥΝ Ο Ν τὸ πρῶτον µέρος τοῦ Μυστηρίου: ας. Ταμείου Ἱεριρχίαςτ, Αἴνου, | τοῦ θαπτίσματος. Τὸ σχέδιον τοῦ, Περγάμου, Χαλδίας, Σάρδεων, ναοῦ. τούτου. εἶνω. μᾶλλον πολύ-. Ταμείου. Ῥυντόξεων: Δέρλων, ΔΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ πλονον, λαμύανομένης ὑπ ὅνιν, Ἠμμαν. Φωτιάδης. ΄Ἐνισγύσεως τὰς μιαθᾶς Ἑλάμιμὺς τς στη κ. Ἑλήσονε Καθμηθώνης κ. [ Τοῦ ἐν Αθήναις ᾽Ανταποκριτοῦ µας Ἱ] υθηξ καὶ αἱ πτέρυγές του ὁ- Γοιγρηποννήσων, Ἀϊνου, Τοάλλε- εἲς τὸ ἀνατολικὸν ἄνρον,: ων, Αογιμ. Νικόδημος Ἀμιοθαςα Νετὰ πάσης σεµνοποεπείας χαά Πιθίου κας τὴν 'Ὑπηωεσίαν τῆς εἷς ἓν ἐγκάρσιον κλίτος κατά-αµ- λιᾶς. ᾿Αογιμ. Αλεξ Καρανάσης. , μὲ μεγά). ην ποσμοσν οσον ἐτελέ- Αγάπης» { Ἰκδοσις Ααμασνοῦ ῥάσον τὸ πλῆρες πλάτος τῆς οἷ- ! ο --- Γσθη τὴν ποωζιν τῆς Ἀμαιια 1919) τοῦ Οδ οῦ τὸς Ἔπι- οθονη, ος ΡΟΗΡΙΣ ΤΟ ΤΜΣΩΥ ς Απωβίον ες τῶν Ἱερόν να Γακεστοίας, κας Κατά τὰ τον. Παραπλεύρως τοῦ κυοιως ναοῦ | µ ΤΟΥ του Ἁγίου σα, Κιωή. ταῖς ετη της κωῆὴς το ὁ μετα καὶ τοῦ. ἀτοίου ποὸς θορρᾶν, ᾱ- ΜΦΑΛΗΣ ΚΗΠΟ ΕΑΜ Πλ 'τσῃ ᾿Αθηνῶν τὸ τοιετὲς μνημύσυ-. στὰς ἤτο ὁ υοιώτερος συ νεωγά- πελχαλήφθη μακοὰ σειοὰ παραρ- ος ο Νοαν τοῦ Ἀιπολάου ἸΑντωνοπούλους της τῆς χιεπ'σχοπῆς εἲς τὰς τηµάτων, συμπεριλαμθανομένου: ρύεδρος τοῦ. Τ.Α.Κ.Ρ. ὡοίι ἑνὸς ἐξέχοντος κοινωνικοῦ ἐωγά: µεγάλις κοινωνικᾶς εξουμήσεις καὶ ἑνὸς παρεκμλησίου εἲς τὸ ἆ- :σθη ὁ Σεθασμ. Μητροπολίτης του, ὁ ὑποῖος ἤπο ἐπικεφαλῆς τῶν της διὰ τὸν λέμε τοῦ Ἠπανίσπις νατολικὺν ἄκρον ἑνὼς κτιρίου διὰ Καλαθούτων κα Αἰγιαλείας Ἂ. ὑπηρεσιῶν Γουνοίας τῶν Ὑύνερ- τοισµοῦ: καὶ τὴν Ανοικυδόμι- Αγαθύνικος καὶ ἄναπ). ηοωματικὸν τοὺς κλησικοὺς χα μιᾶς κλίμακας μα ὁ Σεθασμ. Ἀητοοπολίτης ῥδηγούσης εἲς τὸν ἄνω ὀροιον. : » » ΄ Ν ο - κ αἲ -- - - Τὰ, ποραώτήµατα αὐτά, τὰ ὁποῖα Μεσσηνίας κ. Νουσύστομας. Φ .. τ . π) ΄ 3 σ- 4 δὲν ἔγχονν εἰσέτι ἄνασκααῇ µέγοι κά τοῦ. ἐπιπέδοι. τοῦ. δαπέδου, παοέ- σγον δη μµεοινὰ ἐνδιαέροντα ἀντιγχείμενας, συμπεριλαμθανομένου ῦ ΠΡΟΤΦΥΠΙΛΛΟ ΤΗΣ 1. ΧΙ ΠΠ ΠθΗ ΜΗΝ, ἕνὸς, ὀρειγαλκίνου. στατῆρος. καὶ | ποσύτητος ἀγγείων. Διά Τλασι).. ΄Αιατάγματος, διω- ᾿Ολώνληυος ἡ ὑμὰς τῶν Ἠτιοίων Γρίσθη Πρωτοσύγκελλος τῆς 1. φαίνεται νὰ ἀνήνῃ εἷς ἓν καὶ μύ- ᾿Αογχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ο []α- νον. σγέδιον, ἂν να ἓν μέρει, ἶ- χοσιο).. Αργιμ. κι Γαθριὴλ. Κα δίως εἲς τὴν πεωίπτωσιν τῆς µ'- Ἰοκαιρινόςν διατελέσις ἐπὶ ἔξαρτί χυᾶς Ἠασιλιρῆς μετὰ ἑγχαοσίου. ἄν Περοχήοιξ ἅμα καὶ 1]θωτο- Κατὰ τὰς τοεῖς ποώτας Μυ- ». Γεννάδιας ὅστι καὶ ὡμίῦ ᾿ . ͵ : ἡς τοῦ πιοε]θόντος Ἱηγὴς Ὀιος οστις Ἅαι Ομ) Πσἒι λεως εἷς Ἅγιον Γεώργιον, παρὰ οιακᾶς τοῦ παφε]θόντος μηνὺς Μεταξὰ ἄλλων ἐτόνισε τὴν μεγά- τὸ ᾽Αγοωτήσιον Δοέπανον, 1 µί α τσ ντ , Ν , ᾽ κ αι ς, ἅ «λο ο η ζ ν ο . Μαΐου αἳ ΟΝΕΝ νέων καὶ γεα- αν σημασίών τὴν ὁποίαν ἔχει διὰ ἕμε Εαπείως τος Ἱ]άσος Ἆί αν .ο γ 5 ὃν ς π - ορ υς ζς 1οῦὗ,. ἂι Να γίδων τῆς Λευκωσίας καὶ τῶν τ τὴν αὐγγουνον κοινωγίαν ὁ γριστια- ο. : αβίη, τς ς : σα να ν ων : ιο σχα(αὶ διηυθύνοντο ὑπὸ τοῦ γ. χωοίων ἐξέδραμον εἰς “Αγ. δις νός Αὐτὸς θά γίνη τὸ στοιγεῖαν Α. Χ. πο λἴευνς Α ἅ όλ Ῥτένης, “Άη. ΤΙ χεῃ- ὀ ο ίνν ο δα, Αν ἂν ὃν Ἀεγνώ, Διευθυντοῦ πολαον τεγης, γ. αντελεη Ῥεῖνων. τὸ ὁποῖον πο προς δυνά- Αργστήτων, καὶ ἐν τῇ ἆ σι µονα Μύρτου καὶ Γαντάραν µεως γριστιανικῆς κα ον ο --- μονο ο { ον. πεως χριστηνικῆς καὶ ἠθικῆς. θά τον ὑπὸ τοῦ κ. Α. 1. Δινηγουσποί Τὰ πρόγοαμµα τῆς ἐδδοσιῆς Ιοηθήσῃ τοὺς Ἠύφο του ο ο Ὦ ο ρα -«ομ λάμβανε είν. ὃε η. τω ουν 1οηθοῦ ᾿Εφύρου τοῦ Κνυπωι- πεοιελάἀμθανε θείαν Ιειτουοηίάν. τ Να πν την πρι ματιλην | ανοῦ. Μουσείου, ὅστις εὑοίσνετο ὁμιλίας, χύλλους Αγ. Τοαυφῆς. ὑδὺν τῆς ς ἧς, ποὺ εἶναι ὑ Χοι σμεῖ .ιθ” ην πμ διάρ εἷς ν . ι σε} ος εχει καθ ολ Ἱ κειαν τῶν Φυχωγίον ολα στῶς καὶ ἡ «ἠθειά του. Ἱὸ ο τ 3 | ῃ .. μη γουὰ μαὶ ον ἱ ἔωσον µε ῶ Ἶ ο | ος Για οι τε 2 ων ΄ ος ος ὃν ὃν . νο καὶ ὁ ἡγλμλσαις ---- . ο. ία δομιμαστικὴ ἀνασχαφὴ κα- - κ λα | 5 - Ἡ ὃν ο ΠΕ. Ιτὰ τὸ 1049 ἀπεκό]λομε σημαντινά ῦη 7 α ὢ ἃ α ὦ ὶ ' . πολὸ εῴανα, το. ἀνατοικοῦ ἄνοριυ στιωνικοῦ. απν ) τοῦ αν, , Ἡ ϱ ) : ο ο. . -- ) πα μεγάλου. τοικλίτον. ναοῦ, τύπου ῥιοσνέει τὸ θωησχε τά, µας ἵτ πάλαν νὰ φωτίσῃ τς παφωταί- Γασιικῆς, ἀπαρτιομένου ἐξ ὁ / ο κρεμ ρε μρμς Ἡ «Τσο. ι στο λος η Ὃ ἔ- δηήμωτα, ἈἹοσή ὠμόνοι ) οὔσαν ποῦνι . μις Η 1σν ΑΗ. τνὸς νάσθηχος γαὶ το ἱεοοῦ ιιὸ ρωποι τῆς πύ]ε πε, μαι Ἡ δου) η. πατοὶς ) Ὃ ος .. Ν ν 0 ε ῆς ἓ Ἂς ο ή πάτοις πο) μωσαϊρὰ δάπεδα, ο χασακτὴο ποι τοῦ γωθιοῦς νωῖς δια κ οί: σεις εις Ὅμέ μπρος ο/.οι τῶν μαὐμαθίνων γιονογοάνων τὰ κ .. 3 να . λ - -- Ξ τν κα τοσεις, εἰς “μίαν ἁσ μονος . ... πωαθυμίαν εἷς τὸν, τὸ, ὑποῖα ἀνειρέθ ' τότε Τ , - τν Ετητα Ἠῆλδον Όραμα ο νο, τὰ ὑποῖα ἀνευρέθησαν τότε, Ὦι- Ζωστιανην ενοτητό, [κ να. αὐτόν, Σεῖς μάλιστα, οἵ ζαντινοῦ. Ἀομινθιαγοῦ τύπονς πάς μίαν πολὺ εὐάωιστον 1μις ο λὶν πῤοι μαὶ οι νοςς ΕγεΕΤτΕ ος τισ Εγουγ ἔνδειξιν ὅτι ὁ ψεκὺ ) εἶγον , : ' ἡ τν π , 8 ο “ὡς εἶγεν Τόσον τὸ αὔσι όν πε / ον δὲ πατοτητας νὰ ἐπιρυήσετε εἶτ τον -.... , ͵ : τς Γι Απο ο ο - ] ἔπιδι (ΩΣΤΕ εις Γονεγερθῇῃ αὐγὶ θραδύτευυν τῶν τῆς εξογῆς μὲ τὰ ουκ κα το πεοθόλ ον σας. ΤΠ Ἡνγοη- | ἀμγῶν τοῦ ἄχτου αἰῶνος. ιστού κα. εν) ἠσανια, οσον ία. Ἡ σία σωσ σπα ολα τὰ μεσα νε Π! , ον . , , Ὃ ῤ , ῥαάΐ σ ᾿ , ασε με ο ! εραιτέοω ἀνασμαᾳ αἱ κατὰ τὸ ομη ἀτμυσι πρ της μοντ ας η ητι Ιστιανική, Ἠοθυ Γησυ” Γή. ἀπεράλαι εν τὸ ἰπό ἳ ᾿ ο ἠ / τον 5 : πω κατονοήσεως χα. στουγῆς Εδω: 5) ὅτι θὰ πουγοφήσετε μετ | λαιπον μέρος τοῦ ναοῦ, ἐντὸς τοῖ σι εἲς ὕλους τιν εἰσοίαν νι Ἀσιασιὸν Όπως γα γατὰ τὰς γοτίου »ὴΐ τους τὸ. μεῖ την μέσης αἰσθανθοῦν πετο πολ τον ΑΝ παρεληῶν ἔτος εἲς τὸν τεαγτένον μιᾶς αὐλῆς ἡ σαίοῦ ποὺς τὰ ὃν. | ον μιᾶς ης 8 Ξ τητις τής γωστιον ης ίσης αὔτον γω στι νικῶν δρόμαν, τν τιν χιά, πέραν τῆς τελευταίας Ἶις Αλμον Παντεεημιονα δὸς πι ταν εδήσασον αἲ να ήθμητοι όνος πῶς μακροτέρου βιααῖ, κα του, αατὸ την Οπίου σίες στρατίς τον Πρωῖγχῶνν ποονόνων | τὸ, δρ ασε {άτους ἀνασχιὰς | ς ο έατις μ τες σι ς ιφὰς ον ἐγορυστάτησεν ο } .. στ κ ασ | πρεση, πώ Οη ὁ ναθασισιμὸς το τος Νωζυσπίσκοποτ ΗμνΟς | ὠ λήθη δὲ ὶ Ξ .. ὃ μπλα γαοῦς ἀνεκαλύφθη δὲ χαὶ τλτ ϱΥ λοΥ ἱ | Ιμ] ΕῃΠβ! ΙΙ ᾗ ΙΦΕ] | νε σε π μέγας θαατιστήριαν. Ιῃ ΕΠ ΛΣ Το δν ο η) Βῖς τὸν ποίως νγαὺν ἀνεναλύςθη: Μ. κΟΙΙΣΑΙΡΥ Κ ] ο. στ ἴσαν κα ἄλλα τεπάγια μπαοκοί- { νε ἡβ ϊ ανω τωὰ ..- κῷ ον ε : , ο ση σα η, . Γι πα θαῦσιν Ἀνοιαλην 4 νων θώῤαγίων τοῦ ἄμθωνος γαὶ ο ζονς ὤρο ΤΗ πια, ἐτελέσθη ἡ τοῦ ἱεροῦ νο κατὰ τὸν γάθασι- Ῥνα νυν λΙάων ὁ Αν ΧΙ ὁ] ἐπὶ τῇ ήτοι τῶν μαθημάτων. ἓ- σμὸν τοῦ. ὑπηλοίποι, μέρους τοῦ ΕΑΝ : ἳ αν αλλ Ἱ αν σ ο σε κ γ αν αν , .”-”-. α -... Ἶ α]ά, ν -”- πώτηῃ τῶν Νατηγητινῶν τῆς Ἱ.' μωσιϊκοῦ δαπέδου τοῦ. ἀτρίοι, Δωγιεπίσγοπος κ. Αμμος ΣΡΙ τρ, Ὅρρμν- ή ας ο ο ος αν , ος ο /, .. ... σα Ιτρυποεως ου εἰς τὴν Ἶοι- ὀνοναρύαθη ἡ δρ: Ἐαμενὴ εἰς τὴν τούῴγησε να ἔτέσε τό ελιάς [ρλιυῃ 1] . -.. -.. κ. ο 10 Ην τῆς Ἠτοοπύλεως, Κα ὑποίαν διώγετεύυντο τὰ νεος τὴς γε τοῦ νευδμήτου ναοῦ Αγίων : αμ νι-- α ὑτὰ τὴν ἑοστὴν ζμαίλησεν ὦ δισ Κωνσταντίνου. κά λα νητο του Άν τὰ Βατηγητικὰ ολα γω οιμητησίοι Αενκώσίασν δὲ ΠΠενυα, Αοηπανδοίτης λτάσηως πόγιας ΤΟ Ἡ. Νώστα νοημα. Απηζη Ἰθησαν ποιήματα μα τ- λου ἔκ Αευνωσίας. ή ισαν ἅσπατα θοησνευτι κο “ο. Μένας ΠΗσπεοινὸς Ἠωξατο κά ἐθννοῦ πεεχομύγυν ὑπὺ τὴν δηλ ἑσπεωνὴν, αστὰ τοῦτον µθήτον καὶ μι ητῶν, εἷς τὸ δὲ ἡλοούθησεν ο ωυπνία ιά ἡ τέως δὲ τῆς ἑσωτῆς ἠδύθησαν τελετή τῶν ὁλαννίταν τὰ, ὀπολυτήοα, γιὰ τὰ βοαθεῖα. σογτισ Τὸ απτιστ ποι ον τεους - ματος πιο στι μινού- πρός νοὶ ὃ εὐοίσχοντια, ἐπὶ τὰ, δυτινὰ τοῦ ἁταίοι. δὲ ἀσήνηθες, ἑνδτα- “η ζαον. Τὸ γεντοκὸν τμῆµα πέοιξ τῆς καλα θωας διατηαοῖ τὸ μιωσιάώγὸν τοῦ Ἐ εξὺ δαπέδος ὁξ ων αγεοίων, πέωιξ δὲ αὐτοῦ πιὼς ον ο πι ὁ σύγγελλος τῶν Ἱ. Μητροπόλεων τους, ἴσως γὰ, ἀντιχαθιστῷ πα- - Ἡ Τοιφυλίας καὶ ᾿Ολυμπίας. Μαντι- Ἰµοτέσας οἴχοδομάς. Ἡ ἄνασκα- : ερ , ἳ , φἡ της ἀπεκάλιαμε διά, ποώτην Νείάς παν Κορινθίας. Ο νέος «ορᾶν ἐν Κύποῳ τὴν διάταξιν ΗἩρωτοσύγκελλος Άοχιμ, Γαῦοιὴλ. ἐνὸς γαοῦ τύπος Ῥασιλινῆς ὁμοῦ. διακοίνετω διὰ σεμνότητα ἤθους, μετὰ, διας όρων ποοσθέτων στιοί- ἱεροποέπειαν, εὐποοσηγορίάν, η ων, τὴ, ὑποῖα χατὰ τὴν αποώτην Ύεσιν καὶ (κανην δεξιότητα εἰς Χωατιανικὴν ἐποχὴν ἀπετέλουν. τὸ διοικεῖν, οὔσιῶδες µέωος τῶν μεγιωατέ- πω μΡϱΙ᾿Η᾿βνυα ον τόπων λατρείας, Τά. μωσιῖ- ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Μὰ δήπεδα, τὰ, ὁποῖα πεοιαμθάτ, ΕΦΟΝΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΚΛΟΓΙΚΟΝ Β'ΒΛΙΑΡΙΟΝ γοῦν. τῶν πουλιά, καὶ αράρις ὡς ο καὶ τὰ, κονύτερα συνδιαπλεχόµε Κατόπιν τῆς η(ίσεως τοῦ γέ- ἵνα σχεδια ἀεώμετοι κος γω ΤΗ ον ἐλλογινοῦ. γύµοῦς ὃ ὁποῖος ἁθος ντι πι ἔτοποθετήθησαν παωέγει ορῆγον γιὰ εἰς τοὺς Αλ: ατα ὨΝ ἰδίαν μιεοομαλίαν” συτ μιγούς, ἵχανοὶ Ορθόδοξοι, κληοι- ἢ ΟΙΝΟΝΥ μα. δεὝματα ΟΕ ΝΗΗΜΕΩΙΤ νο ἐς ὡδιάσθησαν ἤδη μὲ ἔνλο- αθέντα ος Αντιῤγει καὶ Ἰοσνος ον βιῤῥά μον, οοὔµενα ὑπὸ τῶν διενεογησάν- των τὰς ὀνασκιωὰς τῆς ᾿Αντιο- ὝὙπεύθυνος, Ἀρ.. Ἀγαπίου. Σείας ἀπὺ τοῦ. δευτέρου ἱμάσεος Τύπος: «ΑΝΑΓΕΜΝΗΣΙΣΣ του πεµμπτοιυ «αδνος, ᾿Ισαακίου ΚΝομνηνοῦ 2 Λευκωσία. ναζομένων Ἀοιστιανιχκῶν δωμµα- τείων ) Απόστολος ΣΕ αῦλος». Ὦ. ἀείμνηστος Αντωνόπουλος, ...- ὁ, ὑποῖος ἀπέθινεν αἰφ νιδίως εἰς οτίν ἁλμην τῆς ἠλιχίας ραὶ χοινωνικῆς δράσεώς τοις τὸν της πωίλιον τοῦ 1921, Ἰμα κ Εδο Ἱ- ἐτῶν μὲ ἕωπις εὐποιίιες διιατέ ρως. δεχοίθη, εἲς τὴν | λα ῖμοι πεωιθάλφεως τῆς Αογτεπισκοπῖς κατὰ τὴν περίοδον τῆς λατογῆς γιὰ ἁμέσως μετ αὐτὴν, τε χιὶ ἄφωσιώθη ἀπολλενστικᾶις εἲσ την ἄσχκησιν τῆς Εωυνοίαςς µείιας πᾶσιν ἄν ἁπασγό]ησιν (ᾖτο δικηγόρος, διετέλεσε δὲ νώτεσος ὑπό ληλας νο: πο - Αισυθώντης ᾽Εσωτευγὄννλ, εἰς τῶν Σὠματείων, ἐμιρυώτῆς ὑπὸ δὲ παθοδησησίν τοι Ρο υτάτης ἀθοσύθονς αλ εγχατα- ᾱ- ἒα οοιν καὶ ΕΣ ενικὸς τοῦ ὑπονονείοι τὸν τοµέα Γουνυίας γαζομένων ζληθινὰς σ νεο- ᾿πῆρσεν την ἳ ἠσκι]- ποσα ῆς πωόνοια, ὁποτελεσματικήις Ἐμανευστὴς τῶν. ἔπιοι μεσον η Μΐνοι ὦ ος τησισῶν ἀθγον ἀσκήσεοως τῆς Χο στον κῆς πωονοίασς Ἡ οποία ἀποζηἒανις παλ ἠλος πας τίς ὑλακάς, καὶ εἷς τὰς ἠθινὰς χιὰ ἱπνεντίκεις ἀνερλεςς τι πο ηθον)- πόνους διὰ τῆς Των Ἄσετας μι πω: στις ὄχι ορις τοῦ πάσχον: τος ακώνῆωη μέσ, Είναι, εἷς ἐκ τὸν κυμώτίοών αὐντολεστῶν τῆς συγγοιαρῆς τοῦ. θιμασίου σιν τῶν αταστοπη ὀντων. Ἱεοῶν Ἀκῶνο, ἐκτιμηθείσης ἰδιαιτέωως τῆς συμθολῆς των ὑπὸ το λίαν, ᾿Αογιεπισκύπον. Αθηνῶν να πά- σης “ολ άδος Νπορίοωνας, Τοῦ πνηοσύνου πωοέστη ὁ Θε- οἳν ἠπίσχοπος ο ῶν Απονύσιως, τοῦ κονώὑήμενος βοηθᾶς ᾿Αογιεπισρύήπους ἵ ὑπὸ τοῦ. κλήσον Νεο καὶ αλ ωῶν κ] η) κῶν. ὶς μνημιόσυνον παρέστη, τιν μνήμην το ἀνδοήσ, χα ᾿Ασγιεπίσκαπος κ, Ὑπιωίδων, πηθεὶς ἓν τέλει τν σύζυναν τὸ τέρνον τοῦ ἀεμνήστων Αντω: νοπούλου, Γον γαὺν κατέγισαν πλήθη λαοῦ πάσης τάξεωσ, μετα Ξὐπῶν ἁποίον γαὶ οἱ πι αιοὶ σινν- ἑωγάται καὶ συνευγάτιδές του εἲς τς ἕσσα ΓΓουνοίας, Ποῦ τοῦ ανημοσύνος κά κατὰ την διώμειαν τοῦ συν ηθρυς κη- ἔπι- τοῦ τὸ την λίαν. συ) χιὰ ο αὐσμηαπός τον. ὁ Σωυϊστάμενος τοῦ. να Ααοιημηνδοίτης, Νική- ὄσαος Γα1ηνδυᾶς ἔξῆσε τὰ γω πτιωνικὰν χα κονωνινὸν ἔργαν τοῦ. μεταστάντος, ὁ ἕνα τούτης Εβνικῆς σημασίας τομζ ας ἁητέρωσε τὴν τωήν τοι γαἳ ἔδωσε τὴ πᾶν διὰ νὰ θεμελιω- ὑποῖος, εἷς θΗ ἕνα ἔωφνον Εωονοίας, τὸ ὁποῖι νν μὲ τὴν Ποήθραν τοῦ. Οεοᾶ, συνεγίετα, εἲς τὰς ἴδίας ψωκι- μᾶς τόσον ὑπὺ τῶν νεα μένων Σωματείων Όσον ναὶ ὑπὸ ἐτέρων. ὀοψανώσεων, 2 ώπηρεθκυπθνκ ------------ι- ΜΕΛΗΡΗΤΕ 10 ΠΑΣΧΛΛΙΝΟ ΛΙΛΙΤΗΛΗΙ ΤΥ ΙΚΟΕΥΜΗΗΚΟΥ ΠΛΙΡΙΛΡΧΟ Ἡ Α. Θ. Π. ὁ Οἰκουμενικὸς ! Πατριάρχης κ. κ. ᾿Αθηναγό-ι ρας ὁ Α εἰς τὸ Πασχαλινὸν Διάγγελμά του(1), τὸ διὰ τῆς φωνῆς τῆς ᾽Αμερικῆς πρὸς σύµπαντα τὸν ὀρθόδοξον κο- σµον ἀπευθυνθέν, ἐπελήφθη τοῦ σπουδαιοτάτου καὶ σοὔα. | ῥρωτάτου διὰ τὴν ζωὴν ἁπά- | σης τῆς ἀνθρωπότητος ζητήµα: | τος τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας καὶ τῆς ἀπείρου καὶ συγκλονι- στικῆς δυνάµεως αὐτῆς. Κατά τὴν πανευφρόσυνον καὶ φαεσφόρον νύκτα τῆς Λαμ- προφόρου τοῦ Χριστοῦ Ανα: οτάσεως ἠκούσθη ἀπὸ τὴν ὅ- περπόντιον χώραν τῆς Φιλο- προόδου καὶ µεγαλοπράγµο- νος ᾽Αμερικῆς ἡ χαρμόσυνος προσαγορευτήριος φωνη του ᾿᾽Αρχηγοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, Ἡ- τις διὰ τῶν ἀχανῶν καὶ ἐπὶ τῷ κοσμοϊστορικῷ Υεγονότι ᾱ- γαλλομµένων αἰθέρων διεχύθη εἰς τὸν οἶκον ἑκάστου πιστοῦ. Καὶ εἰς τὸ ἱερὸν καὶ δαρυσή- µαντον προσφώνηµα τοῦ ΓΠία- τριάρχου: «Χριστὸς ᾽Ανέστη |» µυριόστοµος ἀντήχησεν ἡ ᾱ- πάντησις: «᾽Αληθῶς Ανέ- στη!». Ἡ ἀπάντησις δ' αὐτὴ δὲν ἠτό τι τὸ τυπικόν, ἀλλ᾽ ἐν- εἴχε καί τι τὸ θαρὺ καὶ σοθα- δν. Ἐξεφράζετο ἐν πλήρει συνειδήσει τοῦ πράγματος ἡ 6αθεῖα καὶ θερµή, ἀκλόνητος καὶ ἀρραγὴς πίστις καὶ θεθαι- ότης οὐχὶ μόνον πρὸς τὴν πρα- γµατικήν καὶ άδιάψευστον ἐκ νεκρῶν περιφανῆ, πανευκλεῆ καὶ πανένδοξον τοῦ Κυρίου ᾽Ανάστασιν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰ ἡλίου φαιδρότερα καὶ εἰς τὸν κόσμον ὅλον διάχυτα ὑπερφυ: σικὰ ἀγαθά, τὰ ἐκ τοῦ ὑπερ: φυοῦς μυστηρίου τῆς ᾿Αναστά- σεως ἐκπηγάσαντα καὶ εἰς την ἐν Χριστῷ καὶ διά Χριστοῦ ἀνακαινισθεῖσαν ἀνθρωπότητα πλουσίως καὶ ἀτελῶς δωρη: θέντα. Καὶ τὴν ἀπάντησιν ταύτην, τὴν ἐμπεριέχουσαν µίαν τοι- αύτην ἐνσυνείδητον πιστιν και θεθαιότητα, ἐνωτιξζόμενος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, προθαίνει εἰς τὴν ᾿ὑπόδειδιν τῆς πρὸ τοῦ μυστηρίου τουτου στάσεως ἡμῶν. «Ἠγέρθη Χρι- στὸς ἐκ νεκρῶν, ἵνα καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατή- σώμεν». Διὰ τῆς εἰς Αδου κα- θόδου Του ὁ Σωτὴρ ἐπέτυχε τοῦ Θανάτου τὸν θάνατον, ἄν- εδείχθη καταλύτης του Θανά- του, τοῦ ἄλλοτε κατὰ κρατος κρατοῦντος τὸν ἄνθρώπον, ἐκ νεκρῶν δ᾽ ἀναστὰς Χριστὸς |- ησοῦς ὁ Κύριος ἡμῶν παγγε: νῃ τὸν ᾿Αδὰμ συνανέστησε καὶ τὴν φύσιν Εκαινοποίιησεν, εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκαταστήσας. Πρὸ τοῦ τοιούτου πρωτακοῦ- στου γεγονότος δὲν πρεπει νὰ παραμείνωµεν ἀπαθεῖς καὶ ἆ- τάραχοι. Μὲ µεγαλύτερον θάρ- ρος καὶ μὲ δυναμικώὠτέραν παρρησίαν δέον νὰ ἀντιμετώ: πίσωµεν τὰς ἀντιξοότητας τῆς ἐνεστώσης ζωῆς καὶ µε άνανε- ωὠμένας τὰς δυνάµεις ἐν καινό- τητι ζωῆς νὰ περιπατήσώμεν, εἰς νέον κόσμον, ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ᾿Αναστάσεώς διαλαμπόµε- νον, νὰ ἀποδυθῶμεν. Τὴν ᾿Α: νάστασιν ὡς «πηγἡν τῆς κατά χάριν ζωῆς ἡμῶν» ἀπεκδεχό- µενοι, καὶ πρὸς τὴν ᾿Ανάστα- σιν ὡς «σύμδθολον τῆς ἡμετέ- ρας ἀναστάσεως» προσατενί ζοντες, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐν τῇ ᾿Αναστάσει διακήρυξιν «τῆς ἐν καιρῷ ἐξουδετερώσεώς τῆς πε- περασμένης ὕλης καὶ τῶν συµ- θατικοτήτων τῆς καθ᾽ ὅλην ζωῆς εὔηχον πάντοτε τὰ ὥτα ἡμῶν ἔχοντες, ἂς ἐπιδιδώμεθα εἰς τὴν µελέτην καὶ λύσιν τῶν προθληµάτων τῆς καθ’ ἡμέραν ζωῆς τῶν ἀνθρώπων. Ἔν τῶν προθληµάτων δὲ τούτων, τὸ καὶ σηµαντικώτε- ρον τῆς συγχρόνου ἐποχῆς, τὸ ἀπασχολοῦν σήμερον τὴν διά- νοιαν τοῦ ἀνθρώπου περισσό- τερων τῶν ἄλλων ζητημάτων, ἀδιαμφισθητήτως εἶναι τὸ πρό- θλημα τῆς «ἀτομικῆς ἢ πυρη: νικῆς» λεγομένης ἐνεργσίας. Καὶ ἀκριθῶς τούτου τοῦ προ: θλήµατος ἐν συνεχίᾳ ἅπτεται ὁ Παναγιώτατος. Οὐδενὸς διαφεύγει τὴν προ- σοχἡν τὸ γεγονός, ὅτι μεγίστη καὶ ἀνυπολόγιστος δύναμις εὖ- ρίσκεται ἐναποτεθειμένη εἰς τὸ ὑπὸ τοῦ Παντοδυνάµου Θεοῦ δημιουργηθὲν σύμπαν, καὶ ὅ- τι τὴν δύναμιν αὐτήν, τὴν ἐν τῷ σύμπαντι ἐνυπάρχουσαν, προσεπάθει ἀνέκαθεν ἡ ἐπι- στήµη νὰ ἀνεύρῃ καὶ διοχε- τεύσῃ εἰς τὸν κόσμον. Εξ ἑ- αυτῆς ἡ ἐπιστήμη, οὐδεμίαν βεθαίως δύναμιν δύναται νὰ παράγῃ. Απλῶς προσπαθεῖ ἑκάστοτε νὰ ἐξευρίσκῃ καὶ µεταδίδῃ ταύτην. Καὶ αἱ προσ- πάθειαι αὐτῆς αὗται, ὡς γνω- στὀν, ἀπεκορυφώθησαν κατά τὰ τελευταῖα ἔτη, ὅτε ἀνεκα- λύφθη, ὅτι εἰς τοὺς πυρῆνας τῶν ἁτόμων ἔχουν ἐναποθη- κευθη ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς δη- μιουργίας τοῦ σύμπαντος πο- σἁ ἐνεργείας ἀπείρως µεγα- λύτερα ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ᾱ- πεθηκεύθησαν ὑπὸ τοῦ ἡλίου εἰς τὸν ἄνθρακα ἢ τὸ πετρέ- λαιον. Ὅλαι αἱ προηγηθεῖσαι τῆς ἀνακαλύψεως ταύτης ἐργασί- αι, ὡς καὶ αἱ ἐπακολουθήσα- σαι, ἀναμφιθόλως µόνον ἐλα- τήριον εἶχον, τὸ ἐπιστημονικὸν ἐνδιαφέρον. Ετεινον δὲ αἱ καθαρῶς ἐπιστημονικαὶ αὗται ἐργασίαι, ὅπως ἑτόνισεν ὁ Πατριάρχης, «νὰ καταλήξωσιν εἰς πνευµατοκρατικἠν ἀρχήν, ἀποψιλοῦσαι τὴν ὕλην ὑπὸ τὸ (1). Περιοδικὸν «᾿Απόστολος ᾿Αν- δρέας», Ί Μαΐου 1954. ὑφ᾽ ὃ συνήθως ἐμφανίζεται εν τῇ ζωῇ φάσμα τρομακτικῆς ὐ- λοκρατικῆς κοσµοκρατορίας, σκοποῦσαι οὕτως, ἵνα κατα- στῄσωσι τὴν ὕλην καὶ τὰς σων- θήκας τῆς ὑπὸ τὴν ὕλην ζωῆς ὀλιγώτερον καταθλιπτικὰς διὰ τὴν ζωὴν τοῦ πνεύματος». Καὶ ἐνῷ μετ ἀρκετῆς σω- φροσύνης, ἔπρεπε νὰ χρησιµο- ποιῄσῃ ὁ ἄνθρωπος τὰς δυνά- µεις, τὰς ὁποίας ἔδωσεν εἰς αὐτὸν ἡ ἐπιστήμη, χωρὶς νὰ καταστρέψῃ τὸν συνάνθρωπὀν του, ἀποτρέπων τὸν κίνδυνον διὰ τῆς ἀναθιώσεως τῆς πνευ- µατικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, συνέθη πᾶν τοὐναντίον κατὰ τὸ τέλος τοῦ φρικαλέου ἐκεί- νου δευτέρου παγκοσμίου πο- λέμου. Τὸν ὄλεθρον καὶ τὴν καταστροφὴν ἐπέφερον τὰ πρῶτα ἐκραγέντα ἀτομικά ὅ- πλα ἐπὶ τῆς Χιροσίμα, καὶ τῆς Ναγκασάκι, σύγχυσιν δὲ καὶ τρόµον ἑσκόρπισαν εἰς σύμ- πασαν τὴν ἀνθρωπότητα, ᾽Αληθὲς εἶναι, ὅτι τὰ συµ- θάντα ταῦτα ἐπετάχυναν τὸ τέλος τοῦ ὀδυνηροῦ ἐκείνου πολέμου καὶ ἀπὸ τὰ ἐρείπια καὶ τὰς καταστροφάς, ἀπὸ τὴν σύγχυσιν καὶ τὸν τρόµον ἀνεπήδησεν ἡ ἐλπὶς τῆς σων- τόµου ἀνατολῆς «πρὸς τῇ χαραυγῇ τῆς εἰρήνης καὶ τοῦ λυκαυγοῦς μιᾶς εὐτυχοῦς πλέ- ον καὶ εἰρηνικῆς ἀτομικῆς πε- ριόδου, µελλούσης νὰ οἰκοδο- µήσῃ τὸ σταθερῶς εὖ ζῆν τῆς δυστήνου ἀνθρωπότητος». Πλὴν ὅμως μετὰ πάροδον το- σούτων ἐτῶν «ἡ ἀγωνία τῶν ἀνθρώπων δὲν ἐγνώρισεν ὄφε- σιν, τοὐναντίον δὲ ἡ αἵμοχα- ρὴς πολεμικἡὴ μηχανἠ χαιρε- κάκως ἐποφθαλμιᾷ καὶ σφε- τερίζεται τοὺς καρποὺς τῶν κόπων τῶν ἠἡρώων τῶν «ἄτο- μικῶν ἐργαστηρίων...». Ἡ ἐποφθαλμίασις δ᾽ αὕτη ὀξύνεται κυρίως κατὰ τὰς παρούσας ἡμέρας, καθ) ἃς ἀγγέλλονται δοκιμαὶ Χχρήσε- ως βόμόθας ὑδρογόνου, τῆς ὁ- ποίας ἡ φυσικἡὴ δύναμµις, κα- τὰ τοὺς εἰδικούς, κεῖται πέ- ραν τῶν ὁρίων τῆς ἁἀμέσου κατανοήσεως. ᾽Ακόμη καὶ ὦ- ρισµένα ἐπιστημονικὰ ὄργανα ἀνεῦρον «ἀπίστευτον» ὅ,τι κατέγραψαν. Ἡ ἱκανότης τῶν ὀργάνων αὐτῶν πρὸς µέτρη- σιν τῆς δυνάµεως καταστρο- φῆς «ἀπεδείχθη ἀνεπαρκής, Καὶ τὸ τοιοῦτον εἶναι φυσι- κὀν, ἀφοῦ ἡ δύναμις µμιᾶς βόμόθας ὑδρογόνου, ὡς ὑπολο- γίζουν '--πλὴν ἀθεθαίως-- οἱ γνωρίζοντες, ἀρκεῖ οὐχὶ μό- νον διὰ νὰ καταστρέψῃ μίαν μεγαλούπολιν, ὡς τὴν ΒΝέαν Ὑόρκην ἢ τὸ Λονδῖνον, ἀλλ᾽ ὑπὸ ὠρισμένας μµετεώρολογι- κἁἀς συνθήκας εἶναι ἵκα- νὴ νὰ νεκρώση πᾶσαν µορ- φὴν ζωῆς εἰς ὁλόκληρον τὸ ἔδαφος τῶν Βρεττανικῶν Νή- σων. Καθ᾽ ὃν χρόνον, λοιπόν, τὸ κακὸν ὑψώνει θρασεῖαν τὴν κεφαλὴν καὶ ἀνένδοτον ἔχει τὴν προσπάθειαν πρὸς ἐπίτευ- ἒιν τῶν σκοτίων σκοπῶν του, ᾿ἡ σωφρονοῦσα μερὶς τῆς ἆν- θρωπότητος, πιστεύουσα εἰς τὴν παντοδύναμµον καὶ διηνεκῆ βασιλείαν καὶ κυθερνητείαν ποῦ Θεοῦ ὑπεράνω τοῦ κὀ- σµου, ἀγωνίζεται παντοιοτρό- πως, ἵνα θέσῃ τέρμα εἰς τὴν ἀθλιότητα ταύτην. Καὶ ἰδοὺ ὁ ᾿Αρχηγὸς τῆς Ορθοδοξίας ἆ- πὸ τὸ ἱστορικὸν Φανάριον, πρωτοστατῶν εἰς τὸν ἆἀγῶνα τοῦτον, ἀπευθύνει λόγους µε- στοὺς ἀπὸ τὴν θαλπωρὴν τῆς ἐλπίδος. ᾿Ολίγας προηγουµέ- νως ἡμέρας ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς Ιαντερθουρίας Δρ Φίσερ εἰς τὸ πασχαλινόν του κήρυ- Ὑμα ἔλεγεν, ὅτι ἡ ὑδρογονο- θόμόα «δυνατὸν νὰ ἐξαλείψῃ πᾶσαν ἐλπίδα τοῦ ἀνθρώπου ἓν τῷ κόσμῳ τούτῳ», ὁ ᾽Αρ- χιεπίσκοπος τῆς Ὑόρκης Δρ. Γκάρμπετ ἐδήλωσεν, ὅτι «ἡ χρησιµοποίησις τῆς ὑδρογονο- θόμθας θὰ το ἀποτέλεσμα βαθυτάτου µίσους καὶ φόδθου» καὶ ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς ᾿Αρ- χιεπίσκοπος τοῦ Γουεστμίν- στερ Καρδινάλιος Γκρίφφιν ἐκήρυττεν, ὅτι «ἀποτελεῖ πα- ῥραπλάνησιν ὁ χαρακτηρισμὸς οἰασδήποτε βόμόας ὣς «ὅ- πλου εἰρήνης» (2). 'Ὁ Οἰκου- μενικὸς ὅμως Πατριάρχης ἆ- ποστέλλει παρήγορον μήνυμα, ἔχον ὅλως ἰδιάζουσαν σηµα- σίαν, λόγῳ τῆς προελεύσεώς του ἐκ τῆς ὑπευθύνου καὶ ἆ- νωτάτης κορυφῆς τῆς ᾿Όρθο- δοξίας: «Τοῦθ) ὅπερ πρότερον ἀπετέλει ἢ καὶ νῦν ἀποτελεῖ, πηγὴν φόθου καὶ ἀγωνίας διὰ τὴν ἀνθρωπότητα, θὰ ἀποθῃῇ ἐφεξῆς δημιουργικὸν τῆς εὖη- µερίας καὶ εὐτυχίας τοῦ πολ- λαχῶς μέχρι τῆς σήμερον τα- λαιπωρηθέντος ἀνθρώπου, αἱ δὲ ἀκριθῶς καταναλισκόµεναι δυνάµεις ἐν τῷ πεδίῳ τῶν ἆ- τομικῶν λεγομένων ἐργασιῶν, εἴτε ὡς διανοητικἡ προσπά- θεια, εἶτε καὶ ὡς τόσαι καὶ τόσαι, οἰκονομικαὶ καὶ ἄλλαι θυσίαι τῶν ἐπὶ µέρους λαῶν καὶ κρατῶν, θὰ ἀποδώσωσί ποτε πολλαπλασίονα τὸν καρ- πὸν αὐτῶν εἰς ἔργα εἰρήνης καὶ πολιτισμοῦ». Χαρακτηρι- στικὸν δ᾽ εἶναι, ὅτι ἡ πεποί- Θησις αὕτη τῆς Α.Θ.Π. συμπί- πτει μὲ τὴν γνώµην τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἡμῶν κ. κ. Μακαρίου τοῦ Γ΄’, ἔκφρα- αθεῖσαν εἰς ἐπιστολήν του, ὑπὸ ἡμ. 22 Μοεμθρίου 1950, πρὸς τὸν Πατριάρχην Μόσγας καὶ πάσης Ρωσσίας ᾿Αλέξιον, ἓν ἣ μεταξὺ ἄλλων ἔλεγεν, ὅτι «τὸ ἀτομικὸν ὅπλον...ἐμϕανί- (2) ᾿Εφημερὶς «Ελευθερία», 20 ΙΓ Απριλίου 1954. ΕΙΝ ΙΙΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΙΤ ΄ Ι ΛΡΧΙΕΙΣΚΠΑΣ ΠΝΝΙΡΕΙΣ (21-41) Τοῦ κ. Ἐγεννήθη εἰς Όμοδος τῆς ἐπαρχίας Λεμεσοῦ. “ὌΩν προ- τερον ᾿Αρχιδιάκονος τῆς Μη- τροπόλεως ΙΙάφου, ἐτάχθη κα- τὰ τὸ 18οἱ Μητροπολίτης αὐ- τῆς τῷ δὲ 18.7 ἐξελέγη κα- νονικῶς ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύ- πρου. Πρώτη αὐτοῦ φροντὶς ὑπῆρ- ξεν ἡ ἀνόρθωσις τῶν Κοινο-' τικῶν πραγμάτων. Ὡς ἀνὴρ φιλόμουσος ἐπανίδρυσε κατὰ τὸ 1830 τὴν ἐν Λευκωσίᾳ Ἑλ- ληνικὴν Σχολήν' ταύτην εἶχε ἱδρύσει τῷ 1812 ὁ Κυπρια- νός, ἀλλ᾽ ἀπὸ τοῦ 1821 ἔπαιυ- σε λειτουργοῦσα. Ὁ Πανάρε- τος ἔταξεν ὡς Διευθυντὴν αὖ- τῆς τὸν ᾿Ονούφριον Μικελλί- δην ἐκ Λάρνακος ἀπόφοιτον τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Με- γάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὑπότροφον ὄντα τοῦ Νικοµη- δείας ᾿Αθανασίου Καρύδη ἐκ Λάρνακος, τοῦ ἐθνομάρτυρος, ἀπαγχονισθέντος τῷ 1821 µε- τὰ τοῦ πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε΄’ Διὰ τὰ λοιπὰ τοπικἁ ζητή- µατα ἐν ἔτει 1830 συγκαλέ- σας Παγκύπριον συνέλευσιν ἐκ τῶν προκρίτων τῆς Νήσου, ἀπέστειλεν εἰς Κωνσταντινού- πολιν τετραμελῆ ἐπιτροπείαν ἵνα καθυποδθάλῃ πρὸς τὴν Κεντρικὴν Κυθέρνησιν ἀἆνα- Κ. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ., χιερέων καὶ προκρίτων, ἥτις λαθοῦσα ταῦτα ὑπ ὄψιν καὶ ἐπιθυμοῦσα νὰ μµεταρρυθµίσῃ ἐπὶ τὰ κρείττω τὰ κοινὰ πρά- 'γματα, καὶ νὰ κανονίσῃ κοι- νοθουλευτικὸν σύστηµα ἀνά- λογον μὲ τὰς περιστάσεις τοῦ ᾿Γένους µας ἐψήφισε τὰ ἑξῆς: Κεφάλαιον Αον περὶ ᾿Αρχιε- ρέων καὶ Συνελεύσεων. Βον Περὶ ἐπιτροπῆς τοῦ ΓΚοινοῦ. Γον Περὶ Κεντρικῆς Δημογε- ροντίας. Δον Περὶ ἐπαρχιακῶν Δημογεροντιῶν. Κατὰ τὴν Συνέλευσιν ταύ- την ἐξελέγη καὶ νέα πρεσθεί- α διὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν ἀποτελεσθεῖσα ἐκ τοῦ ᾿Αρχι- µανδρίτου τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς Κυρίλλου, τοῦ ᾿Ιωάννου Γ εώργιάδου, κοινῶς Τζελεπῆ Γιάγκου καὶ Χ΄΄ Χριστοδού- λου ᾽Απεγίτου, .. Φυνέλευσις ὡς ἔχουσα πικρὰν πεῖραν τῆς τύχης τῶν πρεσθειῶν κατὰ τὸ παρελθόν, ἀνέλαθεν εὐθύνην διὰ τὴν νέ- αν πρεσθείαν ἀναγράψασα ἐν τοις πρακτικοῖς τὸ ἑξῆς ἔγ- γραφον: «Ἔγγνώμεθα καὶ ὑποσχόμε- θα οἳ ὑποφαινόμενοι ὅτι ὁποῖον δήσποτε ἀπευκταῖον, ὅ μὴ γένοι- το, ἐπισυμβῆ εἲς τοὺς ἄπεσταλ- µένους εἰς τὴν Ἡασιλεύουσαν τρεῖς κυρίους ἀντιιροσώπους φορὰν ἐξαιτουμένη τὸ ἔλεος αὐτῆς πρὸς ἀνακούφισιν τῶν ἀναξιοπαθούντων πτωχῶν. “Ἡ ἐπιτροπεία ἀπετελέσθη ἐκ τῶν ἑξῆς: Χ΄΄ Χριστοδούλου ᾽Α- πεγίτου, Χ΄΄ Κυργέη Σαρι- πόγλου, Χ’΄ Ζαχαρία ᾿Απο- στολίδου καὶ Χ΄΄ Γεωργίου Κωνσταντινίδου. Αὕτη αἰσίως ἐκπληρώσασα τὴν ἀποστολὴν αὐτῆς, ἐπανῆλθεν κοµίσασα ἓξ Βασιλικοὺς ὁρισμοὺς ὑπὲρ τῶν πτωχῶν. Σὐνάµα δὲ καὶ µίαν τοπικἠὴν ὁμολογίαν, τὴν ὁποίαν κατεῖχεν ὁ πρώην Δι- οικητὴς τῆς Κύπρου ᾿᾽Αλῆ Ρουχῆ ἐκ 326.000 γροσίων τὰ ὁποῖα ἐχαρίσθησαν εἰς τὸν τόπον. ᾿Επίσης ἀπήλλαξε τὸν ᾿Αρχιεπισκοπικὸν θρόνον χρέ- ους ἄνω τῶν 400.000 γροσί- Ὡων' ἐξηγόρασε δὲ παρὰ τῶν ᾿Οθωμανῶν τὸ κατὰ τὸ 1821 δημευθὲν κτῆμα τῆς Αὐγασί- δος, ὅπερ σήμερον εἶναι τὸ μᾶλλον προσοδοφόρον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Τῷ δὲ 1837 κοιν ψήφῳ κλήρου καὶ λαοῦ ἀπέστειλεν ἐκ νέου ἐπιτροπείαν εἰς Κων- σταντινούπολιν διὰ τοπικὰς ὑποθέσεις. Αὕτη οὖσα τετρα- μελὴς ἀπετελεῖτο ἐκ τῶν Μη- τροπολιτῶν τοῦ τότε Προέ- ὅρου Κιτίου Δαμασκηνοῦ, τοῦ Κυρηνείας Χαραλάμπους καὶ τοῦ Χ΄΄ Κυργέη Σαριπό- Ύλου καὶ Χ΄΄ ᾿Ιωάννου Βίκη. Ἡ ἐπιτροπεία ἐκόμισε Βασοι. λικὸν ὁρισμὸν τοῦ ὁποίου οὐ- σιωδέστερον κεφάλαιον ἦτο ὁ ἐτήσιος μισθὸς τοῦ Διοικητοῦ, ὅστις ὡρίσθη εἰς 480.000 γρο- σίων καὶ τοῦ Στρατάρχου εἰς 120.000. Τὸ δὲ προσδιορισθὲν ὁλικὸν δόσιµον τῆς συμπεριλαμόανομένων καὶ τῶν «᾿Ιλτιζαμίων» δηλ. ἑνοικι- άσεων τῶν φόρων καὶ τῶν «Ἰ- Χτισαπιγὲ» δηλ. φόρου κατα- δαλλομένου διἁ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀγορανόμου καὶ ἀἄντικα- τασταθὲν ὕστερον διὰ τῶν Δη- αρχείων, ἀνήρχετο εἰς 3.179. Συνωδὰ τῷ ἄνω ὁρἰσμῷ συνῆλθεν ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκο- πῃ τὴν 24ην Ἅ᾿Ιουλίου τοῦ 1838 µέχρι Ίης Αὐγούστου Γε- νικὴ ᾿Εθνοσυνέλευσις τῶν ᾿Αρ- νήσου, |. Ίμας, θέλοµεν κινήσει πάντα Άί- (δον ὑπὲρ τῆς ἀπαλλαγῆς αὐτῶν, ᾿μὲ τὴν συνθήκην ὅμως, ὅτι αἳ Γεγέργειαι τῆς ἀποστολῆς των /νὰ γίνωνται μὲ τὴν συγκατάθε- σιν καὶ τῶν τριῶν». Ἐν Δευκωσίᾳ τῇ 8 Αὐγού- στου 1δ9δ. , Ἔπονται αἱ ὑπογραφαὶ τοῦ Αρχιεπισκόπου, 2 Μητροπολι- τῶν καὶ 27 προκρίτων. Συνέλευσις τοῦ 1839. Τὴν 22 καὶ 23 Μαΐου κατὰ ταύτην ἐπανεκυρώθησαν οἱ κατὰ τὸν παρελθόντα ᾿Ιούλι- ον συωσταθέντες κανονισμοί. Μετερρυθµίσθη δὲ καὶ τὸ 5ον ἄρθρον τοῦ Α΄ κεφαλαίου «περὶ ἰσοτιμίας τῆς Κεντρικῆς Δημογεροντίας», Καὶ τοσαῦτα μὲν ἐπετελέ- σθησαν ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκό- που Παναρέτου, τοῦ ὁποίου τὸ τέλος ὑπῆρξε πάντη διάφορον τῆς προτέρας αὐτοῦ δράσεως. Διότι ἕτερος ἐπόθησε τὸν θρό- νον. Ἰαὶ οὗτος ῆτο ὁ ποτὲ Ἔξαρχος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ]ώαννίκιος, ὅστις προσοικειῶ θεὶς τὴν ἐν Λευκωσίᾳ ἀντιπο- λίτευσιν, καὶ τῇ προστασίᾳ ἱ- ὄχυρῶν Τούρκων ἐν Κων- σταντινουπόλει, κατώρθωσε νὰ προκαλέσῃ τὴν πτῶσιν τοῦ Παναρέτου καὶ νὰ ὑφαρπάσῃ τὸν ᾿Αρχιεπισκοπικὸν θρόνον. Τὴν 2 ᾿Οκτωθρίου 1840 ὁ Πα- νάρετος κληθεὶς ἐν τῷ Σερα- Ὑίῳ ἐκρατήθη ἐν αὐτῷ μέχρι τῆς ἀφίξεως τοῦ Διαδόχου του. Τὴν δὲ 13ην ἔδωκε γρα- πτὴν παραίτησιν ἀπὸ τοῦ θρό- νου. Τὴν Ίδην ἐχειροτονήθη ὁ ᾿Ιωαννίκιος. ᾿Απὸ δὲ τῆς 24 ᾿Οκτωθρίου 1840 ὁ Πανά- ρετος µετέθη εἰς τὸ Μοναστή- ριον τοῦ 'Αγίου Ἡρακλειδί- ου (ἐν τῷ Πολιτικῷ). Ἐν τῷ μεταξὺ κατήρχετο εἷς τὴν Λευκωώσίαν διά τινας προτέ- ρας ὑποθέσεις τοῦ κοινοῦ. Τὴν 23 Φεθρουαρίου 184] µετέθη εἲς τὸ χωρίον του Όμοδος καὶ παρέµεινεν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Σταυροῦ λαμθάνων παρὰ τῶν θρόνων 250 γρόσια µηνιαί- ὡς. Μετὰ ἓν ἔτος ἀπέθανε, ζεται ὡς ἀποσοθητὴς τοῦ πο- λέμου, ὡς φύλαξ καὶ προστά- της τῆς εἰρήνης, ὡς πραγµα- τικὴ ταύτης ἐγγύησις» (3). . τὴν ἐλπίδα αὐτοῦ ταύτην ὁ Παναγιώτατος δὲν ἀφήνει ἀδικαιολόγητον. Τὴν στηρίζει «ἐπὶ τῆς καθόλου μὲν περὶ συντηρήσεως καὶ κυθερνήσε- ὡς τοῦ κόσµου ἀκεραίας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν Κύριον τῆς ζωῆς πίστεως τῆς ᾿Ορθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας», ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς στενωτάτης σχέσεως καὶ συναφείας, ἣν διαθλέπει ὑπάρχουσαν «μεταξὺ τῆς κα- ταθαλλομένης ταύτης ἀπὸ ἐ- τῶν «ἀτομικῆς» προσπαθείας ἀφ᾽ ἑνός, καὶ τοῦ ὕπερφυσι- κοὈ δυναμισμοῦ, τοῦ περιεχο- µένου καὶ διακηρυττοµένου ἐν τῇ ᾿Αναστάσει καὶ τῷ ἸΑ- ναστάντι Κυρίῳ ἀφ᾿ ἑτέρου». :Μὲ τὸν ζωοδότην τοῦ Κυ- ρίου τάφον, τὸν οὐκ ἰσχύσαν- τα «συγκλεῖσαι ἐν ἑαυτῷ τὴν Ζώήν», κατὰ τὴν ἐκφραστικω- τάτην ρήτραν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, παρομοιάζει ὁ Παναγιώτατος τὴν ὕλην. Τὸ ἄτομον, ἡ ἐλαχιστοτάτη αὕτη κατατομὴ τῆς ὕλης, διασπώ- µενον, ἀποδεικνύεται ὥς ἅλ- λος τάφος, περικλείων ἐν ἕ- αυτῷ ἀπεριόριστον δύναμιν. Καὶ ὅπως ἐκ τοῦ παρὰ τὸν Γολγοθᾶν τάφου ἐξεπήδησεν ἡ Ζωή, διότι ἡ Ζωὴ ἐν τάφῳ ἀδύνατον ἦτο νὰ παραμείνῃ, οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς διαθρυπτο- µένης ὕλης, διὰἁ τῆς µεθοδι κῶς καὶ ἐπιστημονικῶς κινου. µένης διανοίας τοῦ ἀνθρώπου, ἐκπηδᾷ δύναμις πρὸς καλλι- τέραν ζωήν. Θέλει δὲ ὁ Πανα- γιώτατος νὰ διαθλέπῃ, ἐν ὀνό- ματι τῆς πρὸς τοὺς οὐρανοὺς ἀναφορᾶς τῆς ἐνδόξου καὶ ᾱ- γλαοῦς ᾿Εκείνης ζωῆς, κατα- τείνουσαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὴν δόξαν Αὐτοῦ ἔπιτε- λουμένην «καὶ ὅλην τὴν περὶ τὴν «ἀτομικὴν ἐνέργειαν» ἀπέ- ραντον ἐργασίαν πανταχοῦ της Ύης». (3) Περιοδικὸν «᾿Απόστολος Βαρ- | νάδας», 1950, σελ. 428. Οὐδὲ ποσῶς ἀμφιθάλλομεν, ὅτι αἱ σκέψεις αὗται τοῦ ᾿Αρ- χηγοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας θὰ δι- καιωθῶσι πλήρως. ᾿Αρκεϊῖ νὰ λάθωμεν ὑπ) ὄψιν τὰς ἀπὸ 8ης Δεκεμθρίου 1953 προτά- σεις τοῦ Προέδρου τῶν Ἡνω- µένων Πολιτειῶν τῆς ᾽Αμερι- κῆς κ. ᾽Αϊἰζενχάουερ περὶ λύ- σεως τοῦ προθλήµατος τοῦ ἐλέγχου τῆς ἀτομικῆς ἐνερ- γείας, διὰ νὰ πεισθῶμεν περὶ τούτου. Εἰς τὰ λεπτομερῆῇ σχέδια, τὰ ἐπιδοθέντα τὴν Ίθην Μαρτίου 1954 εἰς τὸν ἐν Οὐασιγκτῶνι Πρεσθευτὴν τῆς Σοθιετικῆς Ενώσεως, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν προτάσεων τοῦ κ. ᾿Αϊζενχάουερ, γίνεται πρόνοια δι’ ἵδρυσιν παγκοσµί- ου Τραπέζης ἀτομικῶν ὑλι- κῶν, τὰ ὁποῖα θὰ χρήσιµοποι- ηθῶσιν ὑπὸ τῶν Μεγάλων Δυ- νάµεων δι εἰρηνικοὺς σκο- ποὺς --βιομηχανικούς, (ἰατρι- κοὺς καὶ ἐπιστημονικοὺς--διὰ τὸ καλὸν τῶν μὴ ἀνεπτυγμέ- νων χωρῶν. Θὰ ἐδημιουργεῖτο οὕτω µία νέα ἐξαγωγικὴ βι- ομηχανία διὰ τῆς πωλήσεως ἀτομικῆς ἑνεργείας, εἰς ἐκ- πλήρωσιν εἰρηνικῶν σκοπῶν, Ταὐτοχρόνως θὰ ἤρχιζε συν- “εργασία, ἥτις θὰ ἠδύνατο νὰ δηµιουργήσῃ ἀτμόσφαιραν ἐμ- πιστοσύνης, ὑπὸ τὴν ὁποίαν τὸ πρόόληµα τοῦ ἐλέγχου καὶ ἀκόμη τῆς ἀπανορεύσεως τῶν ἀτομικῶν ὅπλων θὰ ἀντεμε- τωπίζετο σοθαρῶς. Διὰ τὴν ἐπικράτησιν δὲ τῶν ἀρχῶν τούτων, τῶν προῦποτι- θεµένων διὰ τὸ αὔγασμα τῆς μεγάλης καὶ κοσμοϊστορικῆς ἡμέρας τῆς ὁριστικῆς ἐξουδς- τερώσεως «πάσης ὑλιστικῆς θεωρίας, παντὸς ὑλιστικοῦ συστήµατος καὶ καθεστῶτος», τὴν ὁποίαν πανευτυχῆ ἡμέραν ὁραματίζεται ὁ Παναγιώτα- τος εἰς τὸ Πασχαλινόν του Διάγγελμα, πρέπει νὰ ἐργά- ζωνται ἀόκνως καὶ συνεχῶς πάντες οἱ εἰς Χριστὸν πιστεύ- οντες κραταιοὶ τῆς γῆς. Διὰ τὴν ἐπιτολὴν καὶ ἐπικράτησιν (Συνέχεια εἰς τὴν Υ’ σελίδα) ανν ἵ ΠΗΜΚΗΠΙΝΙ ΜΨΗ Β΄ Ἡ θρησκεία εἰς τὴν ψυχο- λογικήν της ἄποψιν εἶναι µία προσπάθεια, ὅπως λέγει ὁ ΘΡΥΒΗΡΦΕΥ, πρὸς συμπλήρωσιν διὰ νὰ κατορθωθῇ ἑρμηνεία μὲ καθολικἠν ἕκτασιν. Ὁ καθηγητὴς τῆς Παιδαγω- γικῆς τοῦ Γιανεπιστηµίου τοῦ Στρασθούργου Έεπεο Ητρονῦ τονίζει ὅτι τὸ θρησκευτικὸν συναίσθημα, νοούµενον ὄχι µό- νον ὡς συναισθηµατικὴ ἀντί- ὃρασις μιᾶς συνειδήσεως ἔναν- τι μιᾶς οἱασδήποτε ὁμολογίας, ἀλλ’ ὡς ὑπέρτατον σχῆμα τῆς καθολικῆς συνθέσεως, συνα- θροίζει καὶ ὁλοκληρώνει ὅλας τὰς ὑπεραισθητικὰς καὶ ὅλας τὰς ὑπερκοινωνικὰς τάσεις. ᾿ΑφΦ’ ἑαυτῆς δὲ λαμόανομένη ἡ θρησκευτικἡ προσήλωσις, δὲν εἶναι, εἰμὴ ἡ ἀπαίτησις τῆς καθολικῆς συνθέσεως, ἡ ἀνάγκη τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος νὰ κατανοήσῃ τὸν ἑαυτόν του καθορίζων τὴν θέ- σιν του ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὰ προθλήματα τὰ ὁποῖα τοῦ θέ- τουν ἡ Φφύσις, ἡ κοινωνία καὶ τὸ ἴδιον πεπρωµένον του. ᾽Αλλὰ καὶ ὡς ῥβιολογικὸν γεγονὸς κατὰ τὸν καθηγητὴν Γερουλᾶνον «τὸ θρήσκευ- τικὸν συναίσθηµα καθοδηγεῖ- ται ἀπὸ τὸ θρησκευτικὸν ἔν- στικτον, τὸ ὁποῖον «ἔχει καὶ βιολογικὴν σηµασίαν» καὶ τοῦ ὁποίου ἡ συμθολἡ εἶναι ἆπα- ραίτητος ἀφοῦ «βάσιν τῆς εὖ- ρύθμου ἀναπτύξεως καὶ τῆς ἐν εὐεξίᾳ διαθιώσεως τοῦ ᾱ- τόµου ἀποτελεῖ ἡ τήρησις ἵ- σορροπίας κατὰ τὴν ἐκδήλω- σιν τῶν ἑνστίκτων καὶ ἡ ἅἆμοι- θαία συγκράτησις τούὐτων». Αλλως, κατὰ τὴν «Ψψυχολο- γίαν τοῦ βάθους» ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν θρησκευτικἠν ζωὴν εἶναι φυσικὸς συντελεστὴς εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐφήδου. 'Η κρί- σις παραµένουσα ἀνεπηρέα- στος κατὰ τὴν φυσικὴν κατά- στασιν τοῦ φυσιολογικοῦ ἀν- θρώπου, νὰ σέθεται τὸ Θεῖον, ἀποδέχεται μίαν ὑπερτάτην Δύναμιν. Ἡ ἔννοια τοῦ αἰτιώ- δους εἱρμοῦ, τοῦ ἐπιθάλλει τὴν σκέψιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ὁ νέος μὲ τὴν ἄδολον ἀκόμη κρίσιν του ἀποδέχεται κατὰ τρόπον Φφυσικόν. Τὴν εὑρίσκει ὡς τὴν µόνην, ἄλλως τε, ἀθί- αστον καὶ λογικὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ ἐρώτημα, πῶς ὑφίστα- ται ὁ κόσμος αὐτός. Ἡ σκέ- ψις «πᾶς οἶκος κατασκευάζε- ται ὑπό τινος ὁ δὲ τὰ πάντα κατασκευάσας Θεός», ὑπόδει- γμα ἀψόγου συλλογισμοῦ, τοῦ δίδει τὸν αἰτιώδη εἷρμόν. ᾽Αλλά καὶ ἡ ὁλονὲν αὔξου- σα παρατήρησις τοῦ ἐσωτερι- κοῦ του κόσμου, τὸν ὠθεῖ πρὸς τὰ ἐκεῖ, Παρατηρεῖ λ.χ. ὅτι ἐνῶ ἡ καλἠ πρᾶξις τὸν εὖ- Φραίνει, ἀντιθέτως ἡ κακἡ πρᾶξις τὸν δυσαρεστεῖ. Οτι εὑρισκόμενος εἰς διάθεσιν ᾱ- Μακαριώτατε, Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὅστις ἐν τῇ ἀπείρῳ αὐτοῦ εὐσπλαγχνίᾳ καὶ συγκαταθάσει ἐκάλεσε µε τὸν, ἐλάχιστον καὶ ταπεινὸν δοῦλόν του ἵνα εἰς τὸ ἐσώ- τερον τοῦ καταπετάσµατος εἰσέλθω καὶ διὰ τῶν τιµίων χειρῶν τῆς 'Ὑμετέρας Μακα- ριότητος λάθω τὸ χάρισμα τῆς ἱερωσύνης καὶ οὕτω πρα- γµατοποιηθῇ τελειότερον ἡ ἕ- φεσις τὴν ὁποίαν παιδιόθεν ἕ- τρεφον καὶ ἐκπληρωθῇ ὁ σκο- πός, εἰς τὸν ὁποῖον ἔταξα τὸν ἑαυτόν µου. Μετά συγκινήσε- ως Θαθυτάτης, μετὰ συντρι- θῆς καρδίας καὶ πλήρους σων- αισθήσεως τῆς ἀποστολῆς μου προσέρχοµαι σήμερον πρὸ τοῦ Θυσιαστηρίου, ἵνα παραλάδω τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τὴν ὁποίαν ἡ Αγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μοὶ ἐμπιστεύεται καὶ ὑπηρετήσω τὸν Κύριον ὡς λειτουργὸς καὶ οἰκονόμος τῶν Μυστηρίων αὐτοῦ. , Βαρεῖαι ὄντως αἱ εὐθύναι τὰ καθήκοντα καὶ αἱ ὕποχρε- ὡσεις τοῦ ἱερέως. Ἡ ἱερωσύ- νη εἶναι «ἡ τέχνη τῶν τεχνῶν καὶ ἡ ἐπιστήμη τῶν ἐπιστημῶν Κατὰ τὸν Γρηγόριον τὸν Θεο- λόγον. “Ο ἱερεὺς εἶναι πόλις ἐ- πάνω ὄρους κειµένη. Ὅλων τά ὀλέμματα κατευθύνονται προς αὐτόν. Ὁ δίος του, ἡ ζωή του, τὰ ἔργα του ἀποτελοῦν θέµα- τα πρὸς συζήτησιν, μελέτην καὶ µίµησιν. Ὁ ἱερεὺς του Ὁ- ψίστου εἶναι τὸ φῶς τοῦ. ΚΟ σµου, ὁ λόχνος ὅστις τίθεται ἐπὶ τὴν λυχνίαν, ἵνα Φφωτίσῃ τοὺς πάντας. Εἶναι τὸ φῶς τὸ ὁποῖον εἰσδύει παντοῦ καὶ δια- λύει τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀπιστίας, καὶ φξρει τὸ ἄπλετον φῶς τοῦ Χριστοῦ. ᾿Αποτελεῖ τὸν Φφωτεινὸν καὶ ες αν στ χριστοφόρον ἅἥλιον, ἐξ οῦ οἱ πάντες λαμθάνουν τὸ ἄνεσπε: ρον φῶς. Εἶναι τὸ ἅλας τῆς γῆς περὶ τοῦ ὁποίου ὁ Κύρι- ος ὁμιλεῖ, τὸ ὁποῖον εἰσδύει εἰς ὅλα τὰ κοινωνικα στρώ- µατα καὶ προφυλάσσει ἀπὸ τὴν σΏψιν καὶ τὴν ἀποσύνθε: σι. Ὁ ἱερεὺς πρὸς τούτοις δὲν πρέπει νὰ περιορίζεται µόνον εἰς τὰ τῆς λατρείας. Πρέπει νὰ εἶναι συγχρόνως καὶ κοινωνικὸς ἐργάτης. {Γ0- ρὺ ἔμπροσθέν του ἀνοίγεται τὸ στάδιον. Πρέπει νὰ κατα- στῃ ὁ παρηγορητὴς καὶ ἀνα- κουφιστὴς τοῦ ἀνθρωπίνου πό- νου, προμηθεὺς ὀρφανῶν, τῶν χηρῶν, ἀντιλήπτωρ, κατηχη: Ιπὴς τῆς νεαρᾶς ἡλικίας καὶ ΜΗ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ τῶν ἁποσπασμάτων τῆς ζωῆς Ὁ------- Ιλ ΠΙΘΙΚΙΛ ΤΟΥ ΠΕΡΙ [Λόγος ἐκφωνηθεὶς ὑπὸ τοῦ Πανοσ. ᾿Αρχιμανδρίτου κ. Φωτίου Κων- σταντινίδου, κατὰ τὴν χειροτονίαν του τῇ 16. 5. 1954.] ΠΕΜΠΤΗ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 1954 ΙΗΜΠΥΗΗΙ Ι Π ΜΙΤ ΚΙΝ Τοῦ κ. Α. Α. ΑΣΠΙΩΤΗ. 'γάπης αἰσθάνεται εὐδιάθετος, ! εἐνῶ ἕνα αἴσθημα κακόν, μί- [σους λ.χ. τοῦ προξενεῖ καὶ Γσωματικὴν ἀδιαθεσίαν. Ἱ. ᾽Αλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην Γδιαφοράν, ἡ ὁποία διακρίνει Γτὰς ἐπιθυμίας τοῦ ζώου καὶ Γτοῦ ἀνθρώπου καταφαίνεται ἡ τάσις πρὸς τὸν Θεόν: τὸ ζῶ- ον ἱκανοποιεῖ ἀμέσως τὰς ἆᾱ- νάγκας του, ὄχι ὅμως καὶ ὁ ἄνθρωπος. “Ο ἄνθρωπος ἐμ- ψυχώνεται ἀπὸ µίαν παρόρµη- σιν, µίαν ἄσθεστον ἐπιθυμίαν νὰ εὐρύνῃ τὴν προοπτικήν του καὶ νὰ γνωρίσῃ τὸ ἔσχατο νό- ημα τῶν πραγμάτων. Εἶναι ἕ- να «μεταφυσικὸν ζῶον», ὅν, πάντοτε διψασµένον δι ἁπαν- τήσεις καὶ διὰ τὰς τελευταί- | ας ἀπορίας. Μόνη ἡ φυσικὴ τάσις τῆς διανοίας πρὸς τὴν | ἀλήθειαν καὶ τῆς θελήσεως πρὸς τὴν ἀγάπην, θὰ ἐσή- µαινε ὅτι ὀπάρχει εἰς τὸν ἄν- θρωπον ἡ φυσικὴἡ ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ». | Ὁ ἄνθρωπος ἐκτείνεται πέ- ραν ἀπὸ τὸν χῶρον καὶ τὸν χρόνον, εἰς ἕνα ἄλλον κόσμον. Καὶ τοῦ κόσμου αὐτοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον μετέχει αὐτὸς ὁ ἴδιος, ἡμπορεῖ ἐὰν τὸ θελήσῃ νά διατρέξῃ ἀτελειώτους , κύ- Κλους δράσεως, τὸν κόκλον τοῦ ὡραίου, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς χάριτος. ᾽Ακόμη περαιτε- ρω, ὅτι, καὶ μετὰ τὴν ἐκπλή- ρωσιν ὠρισμένων ἐπιθυμιῶν του, διατηρεῖ ἕνα κενὸν εἰς τὴν ψυχήν του. ο Μὲ τὴν πάροδον τῆς παιδι- κῆς ζωῆς του καὶ μὲ τὴν πρό- οδον τῆς ψυχικῆς του συγκρο: τήσεως ὁ νέος προχωρεί και ἐπηρεάζεται ἰσχυρῶς ἀπὸ τὰς πνευματικὰς καὶ ἠθικὰς ἀξί- ας. Σὺν τῷ χρόνῳ κάμνει πλήρη συσχετισμὸν τῶν Φυσι- κῶν γεγονότων, τοῦ κόσμου, τοῦ χαρακτῆρος τοῦ ἀνθρώ- που. Ὅ οἅάππ βλέπει ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἔφθασεν εἰς ἕνα σημεῖον ὅπου δὲν ἔ- χει πλέον ὅ,τι δήποτε διὰ νὰ ὁδηγήσῃ τὴν ζωὴν του καὶ ἔ- χει, συνεπῶς, χάσει πᾶσαν ἑ- σωτερικὴν θεθαιότητα. Ἡ ἆ- πορία του ὡς πρὸς τὸ νόηµα τῆς ὑπάρξεως ἔγινε σκληρὸν καὶ κοσμικῶς ἄλυτον πρὀόλη- μα. Ἡ κατάστασις αὐτῆς τῆς διανοητικῆς καὶ πνευματικῆς ἀθεθαιότητος εἶναι πράγματι µία θρησκευτικἠ κρίσις. ὉὍὉ Παπςβ προσπαθεῖ νὰ τὸ κατα- θάλῃ μὲ μίαν ἐκ νέου ἀνακά- λυψιν τῆς θρησκείας, ἡ ὁποία µόνη ἡμπορεῖ νὰ µεταφέρῃ ζωτικὴν πεῖραν τῶν πράξεων καὶ τῶν ψυχικῶν του κατα- στάσεων, ἀλλὰ καὶ τῶν περὶ αὐτὸν ἐξελισσομένων γεγονό- των καὶ ὁδηγεῖται εἲς μίαν μεταφυσικὴν ἀντίληψιν ὅπερ:- θαΐνουσαν τοὺς συνήθεις Φφυ- σικοὺς νόμους. (Συνεχίζεται) συμφιλιωτὴς τῶν πιστῶν του. Συνελόντι εἰπεῖν ὁ ἱερεὺς πρέπει νὰ εἶναι εἰκὼν Χριστοῦ ζῶσα καὶ ἔμψυχος, νὰ διαζω- γραφῇ ἐν ἑαυτῳ τὴν ἀλήθει- αν καὶ νὰ καταστῇ ἡ σωτηρί- α τῶν καταπεπιστευµένων αὐὖ- τῷ ὑπὸ τοῦ Κυρίου ψυχῶν τῶν λογικῶν προθάτων. 2ήµμερον κατὰ τὰς κρισίµους καὶ δυσ- κόλους ἡμέρας τὰς ὁποίας δι- έρχεται ἡ ἀνθρώπότης ἀπει- λουμένη δι ἑνὸς τρίτου ἄνευ προἠγουµένου οἰκουμενικοῦ πολέμου χρειάζονται ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ εἶναι ἄξιοι τῆς κλήσεώς τών καὶ εἴπερ ποτὲ ἕτοιμοι νὰ ἐκτελέσωσι τὴν ἀποστολὴν αὐτῶν, μὴ φει- δόµενοι οὐδὲ τῆς ἕζωῆς των, θυσιάζοντες ταύτην ὑπὲρ τῶν προθάτων, συμφώνως καὶ πρὸς τὸ τοῦ Κυρίου πρόσταγμα «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχἠν αὖ- τοῦ τίθησιν ὁπὲρ τῶν προθά- των». Εἰς τὴν παντοίαν κρίσ’ν ἡ ὁποία ἀπειλεῖ σήμερον τὸν κόσμον, ἡ Εκκλησία δὲν εἶναι ἀμέτοχος. Ένα µέγα µέρος ἴσως τὸ μµεγαλύτερον πίπτει εἷς τοὺς ὤμους της. Ταπεινὸς καὶ ἐγὼ τοῦ Κυ- ρίου δοῦλος, ταχθεὶς εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς ᾿ΓΕκκλησίας, καλοῦμαι σήμερον ὑπ αὐτῆς διά φωνῆς τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ἵνα εἰσέλθω εἰς τὸν δεύτερον τῆς ἱερώ- σύνης ὀαθμόν, τὸν τοῦ πρε- σθυτέρου. “ἱερὰν ὑπόσχεσιν δίδω ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τῆς Ὑμετέρας σεπτῆς Κορυφῆς, τοῦ ἱερατείου καὶ τοῦ εὖσε- θοῦς λαοῦ ὅτι θὰ ἐκτελέσω τὸ καθῆκον µου Ἠπιστὸς καὶ ἀφωσιωμένος πάντοτε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Πατρίδα, ἰδίᾳ τὴν ἰδιαιτέραν πατρίδα µεγαλόνησον Κύπρον. ἡ ὁποία παρὰ πάντα θεῖον καὶ ἀνθρώ- πινον νόµον στενάζει ἀκόμη ὑπὸ δουλείαν. Καὶ ἤδη ὑπακούων τῇ ἀνε- ξερευνήτω Θουλῃ τοῦ Θεοῦ προσέρχοµαι ἐνώπιον τοῦ φο- θεροῦ Θυσιαστηρίου ἵνα λά- ϐθω τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Εὔξασθε ὑπὲρ ἐ- μοῦ Μακαριώτατε Δέσποτα. ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, εὐσεθὲς ἐκκλησίασμα ἵνα ὁ Ὕψιστος μὲ δυναμώνῃ εἰς τὰ νέα µου ὑψηλὰ καθήκοντα καὶ καταστήσῃ ἄξιον τῆς κλήσεως λειτουργόν, ἵνα μετὰ τοῦ θεί- ου Παύλου ἀναφωνήσω: «Τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα, νῦν ἀπόκειταί µοι Γθηνῶν Σωτηρίου ἐν ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος». ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ Γεωργίεν Α. Σωτηρίου: «Ἡ Βασιλικὴ τοῦ Αγίον η: ητρίου Θεσσαλονίκης» Ἐν ᾽Α- θήναις, 1958. Εἰς περισπούδαστον σύγγραμ- μα, ἀποτελούμενον ἐκ δύο τόμων, ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Α- καὶ ᾽Ανγαδημαϊκὸς κ. συνεργασία μετά τῆς συζύγου του κ. Μαοίας ΕΤ. Σωτηρίου ἐκθέτει τὴν ἱστορίαν τῆς Ιδασι)ικῆς τοῦ Ἁγίου ἂημη- τρίου Θεσσαλονίκης, ἥτις ὑπῆοξεν ἕν τῶν σημωντικωτέρων μγηµεί- ὢν τῆς Ἑλληνικῆς Χοιστιανικῆς λΑνατολῆς καὶ συνεδέθη στενώ- τατα μὲ τὴν ἱστορία, τοῦ ΑΤεσαι- ὠνικοῦ καὶ τοῦ νέου. 'Ελληνικοῦ κόσμον, Εἰς τὸν ποῶτον τύμον ἐκτίθεν- ται ἐν ἀργῇ αἱ παραδόσεις περὶ τοῦ. Αγίου Λημητοίου, ἰδιαιτέ- ρώς αἱ σχετιζόµεναι μὲ τὴν ἐν Θεσσαλονίκη ἀφιερωμένην εἲς αὖ- τὸν Βασιλικήν. ᾿Ακολούθως περι- γοάφεται ὁ ναός, ὡς ἧτο κατὰ ἐχὸν 1δον αἰῶνα, καὶ παρατίθενται εἰδήσεις Βνζαντινῶν συγγραφέ- ων καὶ περιηγητῶν περὶ τοῦ µνη- µείου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ τελετῶν. . νο μονο . : Ἐν συνεχείᾳ ἐξετάζεται Ἡ ἄρχι- τεκτονικὴ τῆς Βασιλικῆς, ὁ Υγλυ- πτικὸς καὶ ζωγοαφικὸς διάκο- σµος αὐτῆς, τὰ μωσαϊκά, αἳ ἔπι- γραφαὶ τὰ γαράγµατα καὶ αἱ ἐξ ὀπτοπλίνθων σφραγίδες αἴτινες ἀνευρέθησαν ἐν αὐτῇ. Εϊς τὸν δεύτερον τόµον ὅημο- σιεύονται πίναχες ἀρχιτεκτονικῆς γλυπτιχῆς καὶ ζωγραφικῆς τοῦ γαοῦ, ὡς καὶ εἰκόνες ἐκ τῆς ἆ- ναστηλώσεως αὐτοῦ. Τὸ σύγγραμμα εἶναι ὑψίστης ἐπιστημονιχῆς σπουδαιότητος καὶ ἀποτελεῖ τὴν θετιχωτέραν µέχοι τοῦδε συμθολὴν εἲς τὴν ἱστορίαν τῆς Βασιλικῆς τοῦ 'Αγίου Δημη- τοίου. Πανεπιστηµίου Φεσσαλονί- κχης: «᾿Επιστημονικὴ ἐπετηρὶς» τόμος Α᾽ ἐν Θεσσαλονίκη 196559. Ὑπὸ τῆς Οεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν ἐξε- δόθη ὁ πρῶτος τόμος τῆς ἐπιστη- μονικῆς αὐτῆς ἐπετηρίδος ἀποτε- λούµενος ἐκ ὅδδ σελίδων μµεγά- λου σχήματος ἐπὶ ἀρίστου χάρτου εἰς καλλιτεχνικην ἐμφάνισιν. Τὸ σύγγραμα περιλάμθάνει πε- ρισποιδάστους µελέτας καθηγτ- τῶν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλο- γίκης καὶ τοῦ ᾽Αρχιμανδρίτου Παρθενίου ἵ. Πολάκη. Ἐκ τῶν περιεχομένων τοῦ τόµου ἀναφέρο- μεν τὰς ἐμθριθεῖς µελέτας τοῦ καθηγητοῦ Δημητρίου Μωραΐτου «Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Λλειτουργικήν καὶ τὰς λειτουργικὰς σπουδάς», τοῦ καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Μπόνη «Βὐστάθιος ᾿Αρχιεπίσκο- πος Θεσσαλονίκης» τοῦ κχαθηγη- τοῦ Γερασίμου Κονιδάρη «Ἡ ἄρσις τοῦ Βουλγαρικοῦ σχίσµα- τος», τοῦ καθηγητοῦ Βασιλείου Ἰωαννίδου «Ἡ καινἠ ἐντολὴ τῆς ἀγάπης καὶ ὃὁ ὕμνος αὐτῆς ὑπὸ τοῦ Απ. Παύλου ἐν 1. Κορ. 18» τοῦ καθηγητοῦ Βασιλείου Ἐξάρ- χου «Τὸ περιεχόµενον τῆς ἐπιστη- μονικῆς ἐρεύνης ἐν τῇ Θεολογικῆ Σχολῇῃ ἐξ ἐπόψεως ὀρθοδόξου», τοῦ καθηγητοῦ Μάρχου Σιώτου «Ἱστορία καὶ ᾽Αποχκάλυψις κατά τὴν Ἐπιστήμην τῆς Καινῆς Διαθήκης» καὶ τοῦ ᾿Αρχιμανδοί- του Παρθενίου Πολάκη «Ἡ .Ελ- ληνικὴ Εκκλησία καὶ ὁ κόσμος τῶν Ῥαρθάρων». Ἡ ἐπιστημονικὴ ἐπετηρὶς τῆς Θεολογικῆς Σ χολῆς τοῦ ΙΠανεπι- στηµίου Θεσσαλονίκης ἀποτελεῖ σημαντικὴν προσφορὰν εἰς τὴν ᾿Ἐκκλησίαν καὶ τὴν ᾿Επιστήμην, καὶ ἀφευδὲς τεχμήοιον περὶ τῆς ζωτικότητος τῆς Σχολῆς, Μητροπολίτου Χίου Παντε- λεήµονος: «Θεμέλια Γαλανό- λευκα». ᾿Αθῆναι 1958 ἓκ τοῦ Τυπογραφείου τῆς ᾿Αποστολ. Διακονίας: Μὲ ὕφος γλαφυρὸν εἰς τὸ ϐ6ι- θλίον τοῦτο ἀναπτύσσονται θέµα- τα θρησκευτικῆς καὶ ἐθνικῆς φύσε- ως καὶ προθάλλονται μὲ θαυμα- στὴν δεξιοτεχνίαν τὰ ἀκατάλυτα ἰδεώδη τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Πατρίδος. Ὁ Σεθασμ. Μητροπολίτης Χί- ου Παντελεήμων κατορθώνει µέσα εἲς μίαν θαυμαστὴν ἑνότητα νὰ παρουσιάσῃ μερικὰ ἀπὸ τὰ φλεγον- τα ξητήµατα τῆς ἐποχῆς µας, ὅ- πως πρέπει νὰ ἀντιλαμθάνεται ταῦτα εἷς ἀληθὴς χριστιανὸς καὶ ἕλλην. Εΐς τὰ κθεµέλια Γαλανόλευκα» τὰ θρησκευτικἁ θέµατα συνδυά- ἕονται ἁρμονικώτατα μὲ τὰ ἔθνι- κἁ τοιαῦτα καὶ αἵ χοιστιάανικαὺ ἀξίαι προθάλλονται μὲ τὴν καθο- λικότητα μιᾶς κυρίας καὶ ζώσης πίστεως µέσα εἲς τὴν ὁποίαν ἐμπερικλείονται ὅλα τὰ ἠθικὰ ἐ- θνικὰ καὶ ποινωνικὰ προθλήµατα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀπασχολοῦν τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον. Εἰς τὸ ὑπὸ ἐπιθεώρησιν θιθλί- ον περιέχονται ἄρθρα συναφῆ μὲ τὸν ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνα τῆς Κύπρου καὶ τῆς ὩἩορείου ᾿Ἠπεί- ρου, ἄρθρα σχετικὰ μὲ τὴν συµ- θολὴν τοῦ στρατοῦ εἰς τὸ ἔργον τῆς Ἠμκλησίας καὶ τῆς Πατοί- δος, ἄρθρα καθαρῶς θεολογικοῦ περιεχοµένου καὶ ἄλλα σχετικά μὲ τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ Κράτους ἀπέναντι τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ θιθλίον εἶναι γραμμµένον εἷς ὕφος ἀνθηρὸν ναὶ ἐπαγωγὸν καὶ πλην τῶν θεολογικῶν γνοσμεῖται ἡπὸ ἀξιολόγων φιλολογικῶν ἆρε- τῶν, Ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου τοῦ Χ. Ὦ. Τατάνη «Χριστιανικὴ Μετα- φὐσικὴ» λόγῳ πληθώρας ἐπικαί- ρου ὕλης, ἀναθάλλετα διὰ τὸ ἕ- πόµεγον τεῦχος, ΕΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΜΟΝΟΙ ΝΗΙΡΠΟΜΙΟΙ ΜΗΝΝΕΙ ἡ ΠΠ [ΙΝΝΗΙ ΕΚΔΟΣΙΣ Τμ) |. ΙΡΗΙὑΚΠΙΣ ΠΡΩΙ τα ρρ ὶ | Ἐτεσία συν δ τομ | Σε). ὃ Τιμῆ Φύλλου Ἐρ. 2. ( νι θωο ἑοον Άρβοιν γμεριπῶν ἐποίων ἐξαντλοῦν ἕλην σ-ε- δροστηριντητα. Οἱ ἄνξρωποι , προσέρχονται τακτικὰ εἰς την πότενται τὰς ἁγίος εἰχόνας. σπὺ- ται πρὸ τῶν ποικίλων ἐχδηλωώσε- ὃν ανίως ἔμως ἀντιλαμθάνονται ἕν- ε’ Χριστιανῶν ἐν τῇ κοινωνία, ὡς σν δηλαδών τέρων ἠξικῶν χ{ὰ πνευµατικον ᾶ .τὸς ὀποίας ἓ ὁ Χριστός. 'ῷ πένος τοῦ ὀρφανοῦ γὰὶ ἡ στέρτσις τῆς χἼβας οὐδεμίαν ἀπήχησιν εὑρίσχει μέ- απ εἰς τὴν Φυχήν των, Ἆτις, τεὐναντίεν. παραμένει ἀνάλνη- τος πρὸ τῆς ὃν ίεως τὸν ἄλλων καὶ ξένη πρὸς τὰς ἀνάν- χα τὸν συνον νΝ των. Άλλα καὶ αν τεύτου. μεριχκοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνδρώπους αὐτοὺς δὲν διστάζουν πολλάκις. παρααυρόµενοι ἀπὸ τὸ πόθος τῆς πλτενεξίας καὶ τοῦ ἔγωϊῖσμου των. νό διαπράξουν Εαρείῖις αδιπίας ἀπέναντι τῶν ἄλλων. αἰ- | σ,ρεκερδοῦντες εἰ Εάρος των ἢ γαθ' οἱονδήποτε τρόπον η τοπιέζεντες «ὐτούς. μὲ τὴν φευδαίσθησιν ὅτι, ἐφόσον ὧν ππτουν τὸ κερί των εἰς τῆν ἐχχλησίαν ναὶ παροχελευ- δσῦν ταντικὰ τὴν θείον λειτουργίαν, ἅὅλα εἶναι ἐν τάξει ὃν) αὐτού:, καὶ τίποτε δὲν ὑπελείπεται πρὸς συμµπλήρωσιν τῶν Χοιστιανικῶν ναθηπκέντων των. Οἱ τελευταῖοι οὗτοι οὐδόλως διασέρευν ἀπὸ τοὺς Φπρισσίους, τοὺς ἐποίους τέσον πολὺ ἔψεξεν ὁ Στύριος. Φὺδὲν ἐπικινδυνέτερον ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειφιν τῆς οὗ- ὁ ναγωὸ ον κο ΤΗ ΡΙΚΕΥΤΗΚΑ ΘΕΝΑΤΑ - ΕΗΔΙΣΑΕΤΑΙ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙ ἠ{ ΤΤΜΗ πείς τείνσι, ὅτἁ πολλεέὺς. τὴν χαδαραν κοίτην του Π τἕλμοασει Εἶνσι ἁ Φ στ π συ ημνκιφῖη. σἷας γαὶ τὴν προσήλωσιν εἰς τοὺς τύπους. ᾿διαιτέρως δι η ριστι τὸν Χ εἷς περτες σιν εὐγενωῶν 0 χαλὺς Χριστιανός, νους τύπους τῆς λατρείας 5 σοχήν του εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν ἔργων δετιπῶν. δις ίων νά προάγεται ἡ Χριστιανικὴ ἰδέα καὶ να οναπτυσ- | αι ἠθιπῶς ἡ Ἀπινωνία µέσα εἰς τὴν ἐποίαν ζη. νέν. τοῦ ὁποίου ἡ δρησχεία εἶναι πλουσιωτότῃ όµενον καὶ μέγιστος παρορμητὴς πρὸς ἐπιτέλε- αἱ ὡρπίων πράξεων. χωρὶς νὰ παραμµελῃ τοὺς κπαθιερω- υ. ὀφείλει νὰ στρέφη τὴν ιὰ τῶν ὁ- τὸ Ὁ. Χριστιανισμὸς δὲν πρέπει ἐν οὐδεμιᾶ περιπτώσει νά ταυτίζεται μὲ τὰς λατρεντικὰς ἐχδηλώσεις τῶν πιστων ᾿ τὰ στενὰ πλαίσια τῶν τύπων. |! ἡ διδοσµαλία ἔχει τεραστίαν εὑρύτητο χαὶ, Διὰ τοῦτο πιαὶ νὰ καβθηλοῦται µέσα εἰς Ἡ Χριστιανιν ἐναγγκαλίζεται ὅλας τὰς ἐπδηλώσεις τῆς ζωῆς. ὁ Χριστιανός, ἐν παραλλήλου πίστιν τὴν ὁποίαν πρέπει να νὰ τρέφῃη εἰλιχρινῆ αγόπην πρὸς τὴν θαθβεῖαν ἀγόπην καὶ τρέφῃ πρὸς τὸν Θεόν, ὀφείλει γιαὶ πίστιν πρὸς τὸν Ανθρω- πον. Καὶ αὐτὴ εἶναι, ὡς γνωστόν, µία ἀπὸ τὰς µενόλας ἓν- τολὰς τοῦ Ευρίου: «Αγοπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεσνυ- τόν», τυπς- | - ΕΙΚΛΠΙΕ ντ ΐ ἐδΑΤΙΚΑ ΖΕΓΓΗΙΠΜΑΤΑ ἵν ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ Ἡ Ἱ «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέ- τῆς μεγάλης ἐφημερίδος «Τάϊμς λοις, ἐκηρόχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσµῳ, ἀνελήφθη ἐν της Νέας Ύόρχης», σχετικῶς μ5ι / δόξῃ». τὴν. θροησχευτικἠν πίστιν καὶ ζω-, ΔΙ Ἐμ. 3, 161. ἣν τῶν ἀνθρώπων. Κατὰ τά πο- | Κατά τὴν Εὐαγγελικὴν |- Βυζαντινὴ φορητὴ εἰκῶν ἐν τῷ ἵ, Ἱστορίαν, ὁ Πύριος, τεσσαρά-͵ : κοντα ἡμέρας μετὰ τὴν ἔνδο- εξον ᾿Ανάστασιν, ἀνελήφθη ἐν δόξη εἰς τοὺς Οὐρανοὺς ἀπὸ υτοῦ ὄρους τῶν ᾿Ελαιῶν, ἐνώ- πιον τῶν ἁγίων μαθητῶν καὶ ᾿Ανάληψις. ναῷ Αγ. ᾽Αντωνίου Λευκωσίας. ϱΥ ΣΤΗ 1οῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολόγου. δἐχθη τὴν ἀτιμωτικὴν προδο- σίαν τοῦ μαθητοῦ του. ᾿ἘΕπὶ «τοῦ ἰδίου τόπου ἔπρεπε τώρα γά ἀποδείξῃ διὰ τελευταίαν φορὰν τὴν θείαν τιμὴν καὶ τὴν Δασιλικήν Του µεγαλοπρέπει- αν, τὴν ἀναφέρετον πνευµατι- Διὰ νὰ ἐπιτύχη τίς ἅμως τοῦτο πρέπει, πρωτίστως. νὰ διαμορφώσῃ ὁ ἴδιες ἀγαθὸν χαρακτῆρςς, νὸ γένος ὁ ἴδιος αΑνδρωπος», τὸ χαρίεν ἐπεῖνο πλάσμα τῆς δημιουργίας. τὸ ὁπεῖον φέρει ἔήτυπον τήν σφραγίδα τῆς ξείας νατογ- ὁἀποστόλων Του, καὶ ἐκάθισεν | :ἓκ δεξιῶν τοῦ θρόνου τῆς µε :γαλωούνης τοῦ Οὐρανίου Πα- τρός Του. Τὸ θεῖον καὶ ἴστο- Γρικὸν τοῦτο γεγονὸς κατέχει κἠν ἐπὶ τοῦ κόσμου δικαιοδο- ἱρεένου φει 2 Ἱος ας εν ο 6 ν, ὡς ἠγαπημένος Υἱὸς τοῦ | Θεοῦ τοῦ ζῶντος[... , Ἡ ᾿Ανάληψις τοῦ Σωτῆρος, ἡ ὁποία ὡς ἑορτὴ τῆς Ἔκ- ο ΩΙ ΠΚΗΕ 1 ΙΗΜΚΜΜΗ, ΜΝ | Εἰς τὸν ἓν 'ΎΥόυν]. [ωσσιχὸν «χαθεδρικὺὸν ναὺν τῆς 'Ὑπερυγίας «Θεοτόκου, ἐγένετο ἐπίσημος τε- κετῆ, κατὰ τὴν 16ην παρελθόντος Φεύρουαρίου, καθ ἤν ἀπενεμι θη ὑπὸ τοῦ Ρώσσου ᾽Αοχιεπισκό- που Σεύθασµ. χ. Αεοντίου εἲς τὸν ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Αμεοικῆς κ. Μι- γαλ τὸ δίπλωμα τοῦ. ἐπιτίμοι διδάκτοφος τῆς ΘΟεολογίας ᾿Ἰν- στιτούτου τῶν Ιαρισίων. ᾽Απαντῶν εἰς ποοσφώνησιν τοῦ Σεθασμ. κα. Λεοντίου ὁ αγιος ᾽Αμεορικῆς ἐξέφοασε τὰς εὔχαοι- στίας του ναὶ ηὐχήθη ὅπως σιν- τόµως ἔλθῃ ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὑποίαν ὁ Ῥωσσικὸς λαὺς θὰ ἆπ- αλλαγῇ τοῦ ἀθεῖστικοῦ ζυγοῦ ὃ- πὺ τὴν πίεσιν τοῦ ὁποίου ζῆ σή- περοΥ., [7 ΜΛΠΙΙΗΝ Τμ ΓῆΙ ΕΚΜΙΟΙΣ ΜΙΙ Ὁ Σε6. ᾿᾽Αρχιεπίσκοπος ἸΑμε- ρικῆς κ. Μιχαήλ, ἐπελήςφθη ἐν- εργειῶν ἐντόγων ποὸς ἀναγνώ- ορισιν τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησί- ας τῶν Ἡνωμ. Πολιτεῶν ὑπὸ τοὺς ὄρους δι’ ὧν εἶναι ἀναγνω- κπροτήµατα, ὅπως τῶν σταντῶν, Καθολικῶν καὶ Ἴσροά- ηλιτῶν. Μ] ΓΗ ἵθ «ην ΤΠ ΗΝ ΙΙ ὃ ἀρΗΛΙ ΜΕΣ ΜΙΑ θΛΟΜΗΙ ΙΛλΦδ οἶναι ἄξια πολλῆς προσογῆς τὰ πορίσματα, τὰ ὁποῖα ἀπέδωνε μί- α ἀνὰ ὕλον τὸν χύσμον ἔρευνα, ορίσματα τῆς ἐρεύνης ἡ θρήσχευ- τικότης, ἓν ἄντιθέσει ποὺς τὸν χαταρορέοντα ἡὑλισμόν, ἔχει ἄνα- πτυχθῃ σπουδαίως κατὰ τὰ µετα- πολεμικὰ ἔτη καὶ εἲς τὰς πέντε ἸἨπείρους, Ἠϊδικώτερον ὁ Χοι- στιανισμὸς κπατωκτᾷ ὁλονὲν καὶ οἱ ἀνεγείοοντα εἲς µεγαλύτερον ἀριθμὸν καὶ μὲ ταχύτερον ου- θµόν. 'Ὁ χύσµος ἐκκλησιάζεταω προθυµότερον, τὸ δὲ θρησκευτι- γὸν θιθλίον γυκλοφοοεῖ εἰς, ἀσυγ- ΕΚΜΚΑΠΣΙΑΣΤΙΚΑΙΤ ΕΙΔΕΙΣ ΙΕ ΕΡΑΦΕΙΑ ΙΣΑΑΕΚΙΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ 2- ΔΕΥεέ οισµένα μεγάλα ὁμολοχιακὰ συγ-: Τ1ροτε- ' περισσότερον ἔδασος. Οἱ ἱεροί να- ) γῆς του. καὶ τείνει διὰ τῶν πράξεων ναὶ τῶν ἐνεργειὼν του νὰ ἐφνγίσῃ τὸ δεῖον. Αὐτὸ ἄλλωστε ἐπιδιώνει ἐν τῇ προξει ὃ Χριστιανισμός: νὰ δημµισυργήση ἀνδρῶ: θικὰς ἀρχὰς παὶ Επθεῖαν πίστιν. μία πους. μὲ χαρακτῆρα., μὲ σταξερᾶς ἡ- ν πίστιν ξετικχὴν κοὶ ζῶ» ὅχν. ἥτις νὰ πληροϊ τὴν καρδίαν των ἀπὸ τὸ ἠδικὸν πνεῦμο χαὶ τὴν ἀγτινοθελίαν Εκείνου, ὅστις εἶναι Π Ενσαρχωσις της ἀνάπης. τῆς εὐσπλαγκνιὶ Φλτρευϊσμοῦ. Οἱ ΣΥΓΧΓΟΝΟΙ ΝΕΟΙ Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΓΣΑ, Θεολόγου. ὝὍταν ὁμιλῇ κανεὶς διὰ τὸ πα.δί, ὁμιλεῖ διὰ τήν χαραςν καὶ τὴν εὐτυχίαν, τὴν ἀνθι- σµένην ἄνοιξιν καὶ την οβο- σιὰ εἰς τοὺς λειμῶνας. Ὅμι- λεί διά τὴν χρυση ἐλπιδα τῆς αὔριον καὶ το ἀρραγὲς θεμέ- λιον τῆς οἰκογενειας και τῆς κοινωνίας. Ὁμιλεῖ δια πρόοδον καὶ τον πολιτισμόν, δι αὐτὴν ταύτην τὴν ὑπόστα- σιν τῆς ἀνθρωπότητος, δι αὖ- τὸν τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν του. Δι αὐτὸ ὠμίλησαν καὶ ὁμι- λοῦν πάντα, ὅλοι ὅσοι ἠσχο- λήθησαν μὲ τὸ παιδὶ μὲ σεθα- σµὀν, μὲ στοργήν, καὶ ἔγρα- ψαν ὕμνους 9ὐεσπεσίους καὶ ἀγκάλιασαν αὐτὸ με δέος ἵ- ερὸν διά νὰ τὸ προφυλάξοων ἀπὸ τὴν πεζότητα τῆς ζωῆς, τὴν. κακίαν, τὴν διαφθοραν καὶ τὸ ὁδήγησαν κοντα εις τὸν Θζόν, ἄπ' ὅπου θὰ ἀντλή- σῃ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀντο- χὴν διὰ τὴν ἐπίτευξιν τοῦ σκὂ- ποῦ τῆς δημιουργίας τοῦ. Λα- οἱ καὶ χῶραι ποὺ εὐξτιμησα» καὶ ἠγάπησαν τὸ παιδὶ τὰ ὄν- θουσιώδη νειᾶτα ἐμεγ σλουρ- γησαν καὶ ἐδοξάσθησαν. Τὸ παιδί, τὸ πρωτοτάξιδο καράφι, ἀτενίζει μὲ αἰσιοῦ»: ξίαν τὴν θάλασσαν που ἁπλῶ- νεται µπροστά του καὶ καμνσι διάφορα σχέδια καὶ πλάθει ὃ- νειρα μεγάλα, νὰ καάτακτησιὶ νὰ γνωρίσῃ νέους κόσμους, να Δὲν τὸ φοδιζουν οἱ κερδίσῃ... ἳ ἱ σκόπελοι, δὲν τὸν πτοουν οἱ ὕφαλοι. Τὸ λίκνισµα των ΚΟ ἴζει, τὸ εὖ- Γ Πόσον ἡ ὄψις µάτων τὸ νανουρ χαρισταῖ! ο νιᾶτα διαφορετικὴ θὰ ἠτο Ἡ ' τῆς γῆς, ἐὰν εἴχατε την πῷῦ νοια νὰ ἐφοδ'ασθῆτε μ’ ὅλα ἕ- κεῖνα ποὺ σᾶς εἶναι ἀπαραί- τητα διὰ νὰ φθάσητε αἰσίως εἰς τὸ ἀπάνεμο λιμάνι! Παρα- παίονεσθε ἀπὸ τὸν ἐνθουσια- σμὸν καὶ δὲν λογαριάζετε τοὺς κινδύνους τῆς ζωῆς καὶ στηρίζεσθε ἐπάνω εἰς τὰς δυ- νάµτις σας. ᾽Αψηφᾶτε τὰ ᾱ- πρόοπτα, τὰ ναυάγια, δι αὖ- τὸ καὶ τὰ σωντρίµµια τῆς ἑ- ποχῆς µας εἶναι πολλά, οτιζ- τρητα. Οἱ περισσότεροι ν5ο: ἀπὸ τὸ πρῶτο ξεκίνημά τῶν λυποψυχοῦν, κλυδωνίζοντα καὶ καταποντίζοντχι καὶ εἰς τὰ πλέον ἀθαθῃῇ νερὰ ἢ οἱ πτονται εἰς τὰς θραχώδεις ᾱ- κτὰς καὶ καταθρυμματίζον- τὴν, ται. ΙΚαὶ ὅμως ὑπάρχει τρόπος γὰ, σωθοῦν, νὰ διαφύγουν τὸ ναυάγιον καὶ νὰ φθάσουν ἔ- κεῖ ποὺ πρέπει, εἷς τὴν ἀπὲ- ναντι ἀκτήν, τὴν γεµάτην ὁ- µορφιά, χαρὰ καὶ εὐτυχία. ᾽Αρκεῖ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν πλοηγὸν Χριστόν. Φθάνει νὰ ἐφοδιασθοῦν μὲ τὸ τιμόνι τῆς πίστεως, τὴν ἄγκυραν τῆς ἐλ- πίδος καὶ τὴν πυξίδα τῆς ᾱ- γάπης. Οἱ περισότεροι τῶν νέων τῆς ἐποχῆς µας, δὲν σέθονται τὸν ἑαωτό τους, ζοῦν ἐπιπό- λαια, ἀδιάφορα καὶ ξένοια- ἵστα µέσα εἰς µίαν πνιγηρᾶν Ιἀτμόσφαιραν. Τίποτε δὲν τοὺς Γἐνθουσιάζει. Δὲν τοὺς συγκι- [νοῦν αἱ,παραδόσεις, αἱ µεγά- [λαι ἰδέαι, τὰ ἀνώτερα ἴδανι- Γκά, αἱ αἰώνιαι ἀρχαί. Δὲν ἱλαμθάνουν θέσιν συγκεκριμέ- νην εἰς τὴν κοινωνίαν μὲ σκο- 'πὸν νὰ συµθάλουν καὶ ἐκεῖνοι τες τὸ καθολικὸν καλόν, ἆλ- λὰ ζητοῦν ὅπως-ὅπως μὲ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἁπάτην νὰ ἐπιπλεύσουν ἢ καὶ νὰ διέλ- θουν ἁπαρατήρητοι. Δὲν πι- στεύουν εἰς τίποτε τὸ ὄνίε- ρον, τὸ πραγμµατικόὀν, ον καὶ δὲν ἐμπνέονται ἀπὸ ζωντανὴν πίστιν, διὰ τὸ πρα: Υματικὸ συμφέρον τους, {Π: οἰκογενστίας, τῆς πατρίδος τους. Ὅλα τὰ θωοοῦν µό- ταια καὶ περιττά. Τοὺς τροµά- ζει τὸ ἄγνωστον, τοὺς ἀφοπλί- ἔει ἡ ἀμφιξολία, χάνουν τὸ θάρρος, τὴν ἐλπίδα καὶ παρα- σύρονται ἀπὸ τὰς δυσκολίας τῆς ζωῆς. Τὴν ζωὴν τὴν θε- ωροῦν κουραστική», ἔαπανι- Εαωτικὴν καὶ ποοθληιατικήν. Ναοιάζουν ὅτι αἱ θλίψεις καὶ οἱ πόνοι. αἱ κακουγίαι καὶ αἱ στερήσεις δὲν θὰ τελειστυν ποτέ. Εἶναι µελανγολικοί. νε'- Ἰρασθενικοί, μεμψίμοιροι καὶ ἵ- διότροποι.... Τί μπορεῖ νὰ περιµένη κα- νεὶς ἀπὸ τοὺς νέους αὐτοὺς ποὺ ἔσξυσε µέσα των κάθε ἐλπίδα διὰ µίαν καλλιτέραν αὔριον Βεθαίως ἐνεννήθησαν καὶ ἐιςγόάλωσαν οἱ πτοισσὸ- τεροι ἀέσα εἰς τὴν ἀποπνικτ:- κἠν. ἀτμόσφαιραν τοῦ τεὰς '- ταίου πολώνεκρου πολέμου, ιέσα εἰς τὸν πόνον καὶ τὴν δυστυνίαν. ᾿ἘΕυγνώριπαν την Γσκληρότητα καὶ τὸ µῖσος, τὰς σελἰδα) σα | (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ ας. τῆς παλωσύνης καὶ τοῦ! : ο τν Ἡ 5 τς ης ἵτῶν θείων θαυμάτων καὶ ἡ ἆ-' Γἰδιάζουσαν θέσιν εἰς τὴν χρι- ἑστιανικὴν ἑορτολογίαν µας. Ἡ ᾿ἸΑνάληψις τοῦ Κυρίου, ἡ Γδεσποτικἡ ἑορτὴ καὶ Θασιλι- Γκὴ πανήγυρις τῆς ἐκκλησίας, εἶναι ὁ τελευταῖος χρυσοῦς κρίκος εἰς τὴν ἅλυσιν ὅλων Ιδαµαντίνη θάσις ὅλων τῶν θείων ἀληθειῶν τῆς δογµατι- Γκῆς µας θεολογίας. ᾿Εὰν ἡ ᾽Α- ἱνάστασις εἶναι ἡ ἐπισφράγι- ότητος τῆς χριστιανικῆς πίστε- ως, τὸ κέντρον τοῦ Εὐαγγελι- κοῦ κηρύγματος, τὸ ἐχέγγυ- ον καὶ ὁ ἀρραθὼν καὶ τῆς ἶ- δικῆς µας ἐκ νεκρῶν ἀναστά- σεως, ἡ ᾽Ανάληψις καὶ ἡ ἐκ δεξιῶν καθέδρα, εἶναι αἳ τε- λευταῖαι πράξεις τῆς Θασιλι- κῆς δυνάµεως τοῦ Κυρίου, αἱ εδποῖαι ἐμφαίνουν καὶ κηρὀτ- τουν τὴν µεγαλοπρέπειαν καὶ τὴν ἐξουσίαν, τὴν ὁποίαν καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀνέλαθεν ἐπὶ τῶν ἐπουρανίων, τῶν ἐπιγεί- ὧν καὶ τῶν καταχθονίων. ἰκαὶ ἀπομένει ἡ µόνη πλέον ἔκδη- λωσις τῆς θασιλικῆς µεγαλει- ότητος τοῦ ᾿Ιησοῦ: “Ἡ ἔνδο- ος παρουσία Του ἵνα κρίνη τὸν κόσμον, ἀνακαινίσῃ τα Ἱπάντα καὶ θασιλεύσῃ µετα Γτῶν ἐκλεκτῶν Του εἰς τοὺς αἲ- ζῶνας. Ἡ ἸΑνάληψις τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ τελευταῖον γεγονος τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του. Εἶναι τὸ φυσικὸν ἐπισφραγισμα της θείας ᾿Ενσαρκώσεως και το ἱκεφάλαιον τοῦ ἀπολυτρωτι- ᾿κοῦ ἔρνου τοῦ ᾿Ιησοῦ Χρι- στοῦ. Τριάκοντα τεσσαρξ. µαρτυρίαι τοῦ μεγάλου τοῦ- του θαύματος ὑπάρχουν εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην. Εξ αῶ- τῶν τρεῖς τὴν περιγράφουν (Μαρκ. 16, 19. Λουκ. 28, 91 καὶ Πράξ. 1, 1--12), αἱ ἄλλα: δὲ τὴν ἀναφέρουν ἢ τὴν προ: Ὀποθέτουν, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἰς τὴν Α΄ πρὸς Τι μόθεον ἐπιστολήν του. εκαὶ ὁιμολογουμένως μέγα εστι το τῆς εὐσεθείας μυστήριον' Θε- ὃς ἐφανερώθη ἐν σαρκι, ΣΟι- καιώθη ἐν Πνεύµματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνε- σιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἄν- ελήφθη ἐν δόξη». Ἔμφανι- ισθεὶς τὴν τεσσαρακοστήν Ἡ: Γμέραν εἰς τοὺς µαθητάς τοῦ. ς ἀγαπητοὺς ἀποστόλους [Του, τοὺς ὁποίους ἀνέδειξε συνεχιστὰς τοῦ κοσμοσωτηρί- ου ἔρνου Του, ὡδήνησεν αὖ- τοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, εῖς τὸ ὄρος τῶν ἸΕλαιῶν. Γκ τοὺς σις καὶ ἡ ἐπικύρωσις τῆς θει-| Κλησίας Χρονολογεῖται ἀπὸ τὰς ἀρχὰς τοῦ 4ου αἰῶνος, δὲν εἶναι µόνον γεγονὸς θεῖ- ον καὶ κοσμοϊστορικόν. Είναι Γσωγχρόνως καὶ πηγἡὴ ἁστεί- ἐμπνεύσεών | ρευτος ὑψηλῶν καὶ ὑπερθατικῶν ἐννοιῶν. Ὁ ᾿Πησοῦς Χριστὸς ἀνελήφθη ὃι- ὰ νὰ ἑλκύσῃ εἰς τοὺς οὖρα- νούς, ἔξω ἀπὸ τὸν πηλὀν τῆς ἁμαρτίας εἰς τὴν ἀτμόσφαι: ραν τῆς χάριτος, τὴν καρδίαν µας καὶ τὸν νοῦν µας. Ανε- λήφθη, διὰ νὰ ἀποστείλη εἲς τὸν κόσμον τὸν Παράκλητον, τὸ Πνεῦμα τῆς ᾿Αληθείας, τὸ ὁποῖον ἀπὸ τῆς εὐλογημένης ἐκείνης ἡμέρας συγκροτεῖ ὅ- λον τὸν θεσμὸν τῆς ᾿Εκκλησί- ας. ᾿Ανελήφθη, διὰ νὰ πήξη τὸν πανίερον ἀρχιερατικόν Του θρόνον ἐκ δεξιῶν τοῦ ΠΠα-' τρὀς Του ἐν τοῖς οὐρανοῖς, | ὁπόθεν θὰ μεσιτεύσῃ πρὸς αὖὐ- τὸν ὑπὲρ ἡμῶν. ᾿Ανελήφθη, ὅ- χι µόνον ὡς Θεὸς ἀλλὰ καὶ ὡς ἄνθρωπος, μὲ τὴν ἀἄπο- πνευματισµένην καὶ τεθεωµέ- νην ἀνθρωπίνην φύσιν, διὰ νὰ ἀνυψώσῃ καὶ ἀποθεώσῃ καὶ τὴν ἰδικήν µας «φύσιν, τὴν πρὸς τὰ κάτωὠ θλέπουσαν. ᾽Α- νελήφθη, διὰ νὰ ἀνοίξῃ τὰς ᾿πύλας τοῦ Παραδείσου εἰς τὴν Ψυχήν µας, ὅταν ἀπογειουμέ- νη ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἀπο- θιθασθῇ εἰς τὰς εὐλογημένας ἀκτὰς τῆς οὐρανίου πατρίδος 'της ει. τῆς. Βηθανίας εἰσήρχετο ἄλ-' ἔχοτε θοιαμθευτικῶς εἰς τὴν, ἁ- ψίαν Πόλιν. Ἐκ τῆς Βηθανίας ἔπελλε τώρα νὰ ἀνέλθη ἐν) ἀλαλαγιῶ, ἐν Φωνῃ σάλπιγ- νος, εἰς τοὺς οὐρανούς! ᾿Επὶ τοῦ ὄρους τῶν ᾿Ελαιῶν, ὁ παν- ἐνδοξος καὶ πανύψιστος Δε- απάτης, ἄλλοτε ἔχυσε τὸν ἵ-ι δρῶτα τῆς ἀγωνίας του ὡς ὁ «κοινότερος τῶν θνητῶν καὶ ἐ- τν Ίρίσθη ὁ Μιγα). «Ἡ τοῦ Χριστοῦ ᾽Ανάληψις ἡμετέρα προαγωγἠἡ ἐστιν' καὶ ὅπου προεπορεύθη ἡ τῆς κε- φαλῆς δόξα, ἐκεῖ καλεῖται καὶ ἡ τοῦ Σώματος ἐλπὶς» (Μίνιε, ρ4, 396). Ἡ ζωή εἶναι, λοιπὀν, ἀνάθασις, ἆναρ- ρίχησις καὶ ἀνύψωσις, Μιὰ δι- αρκὴς πρὸς τὰ ἄνω πορεία, ἐπὶ τὰ ἴχνη τοῦ ᾿Αναληφθέν- | τος. Ας γίνῃ σύνθημα τοῦ καθενὸς τὸ «᾿Αναθαίνω πρὸς τὸν Πατέρα µου»! σον ΡΠΙΣΗΡΙΣΕ ΗΕΡΗΗΠΝΙΙ. ΠΠΙΡΠΗΙ ΜΑ ΣΕΠ. ἹἩ ἐν δόφια ἐκδιδυμένη ἑφη- μεοὶς «ζεμεντέλσχο Ζνάμερ ἐδη- μοσίευσε ἐσχάτως τὴν εἴδησιν ὅ- τις ἡ λουλγαοικἡ Νυθέονησις κατήοτισε κυθευνητικὴν Ἔπιτοο- πὴν διά θωησκευτικὰς ὑποθέσεις, ἀσγο]ουμένην εἷς παρογἠν συῃ- Ου) ῶν ἐπὶ ζητημάτων ὀφορών- των εἰς τὴν ᾿Ορθύδοξον νκηή: σίαν, ὡς κιὰ εἲς τὰς ἄλλας θωἨ- σγνεντικὰς Ομολογίας καὶ εἲς ἐπί- τευξιν. εστεγωτέοας. συγεογασίας µετωξὶ τῶν Ἑκκ]ησιῶν καὶ τῆς ΓΠουλγαοικῆς Νυθεργήσεως», Πωύεδοος τῆς Επιτουπῆς διω- Κουσετσουχ ών. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ Ἠπιτουπὴ, αὔτῃ ἐνπουσωπεῖ ἐπισήμως τὴν χεντοι- χὴν ἐπιτοοπὴν τοῦ. σος μοΏνιστι- χοῦ χύμµατος. µας ἄςί] κοίτῳ λόγῳ, μεγαλύτερον ἀριθμὸν ἀντιτίπων παρ ὗσον ἄλλοτε, ΙΗΡΙΟΝ ΤΝ ΠΗΝΙΟ ΕΜΠ Τεμάχια τῶν χειρογράφων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὰ ὑποῖα εἷ- χον ἀνευρεθῃ πρὸ σπήλαιον πλησίον τῆς “Ἱεριχοῖῦς, ἠγοράσθησαν ὑπὸ τοῦ Πανεπιστη- µίου τῆς Μάγνι). Ὁ Αο λΙπ. Ἀνότ, τῆς Θεολο- γιχῆς. Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημί- οὐ, ἐδήλωσεν ὅτι τὰ χειούγοαφα αὐτὰ, εἶναι ὑφίστης σημασίας διὰ τὴν µελέτην τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν µελέτην τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. ΗΝ ΗΗΡΙΝΚΝΙΝΗΗ {ΤΝ ΤΕΝΙΗΙ ΠΠΙΗΣΙΝ 1 ᾱ. α - Εἰς ἔνθεσιν, ἠποθληθεῖσαν εἰς τὴν ἐν Ποωτωρίᾳ. σύνοδον τῆς το) λλανδικῆς Μεταοριθμιστικῆς Ῥκνλησίας τοῦ Τράνσθααλ, ἀνα- τσ 4 φέρεται. ὅτι ἡ τεχνητή γονιμοποί- Ὠσις γυναικών ἰσοδινομεῖ προς π 4 5 2). - 3 4 µοιγείαν. Ἡ ἔνθεσις συνιστά ἐπί- , , σης, ὕπως ἡ τεχνητὴ γονιμοποίη- τ . Ξ -- δι σις ζώων περιοοισθῇ εἲς τὸ ἐλά: χιστον. Ἶ ο ἳ πι { σ. λέ- Ἡ τεγνητὴ γονιµοποίησις, λε ο. : γει ἡ ἔκθεσις, ὀποτελεῖ ἄᾳ νσιχον ποᾶξιν, ἡ αὖσις δὲ τελινῶς ἐνδι- γεῖται χατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον ἵ ΠΛΗΝ ΤΝ 1Η Χιλιάδες παδιῶν ἐκ Πολωνί- ας, Τσεγοσ)οθαμίας καὶ Οὗγγα- ρἱία: ἀνηοπάγησαν ἀπὸ τὰς ἑστίας των ἐν μέρους τῶν Ῥώσων κομ- μουγιστῶν καὶ ὡδηγήθησαν ἐντὸς [τοῦ σοθιετικοῦ ἐδάφους διὰ νὰ ἐκ- Γπαιδευθοῦν μὲ τὰς ἀογὰς τοῦ Μὰοξ γαὶ τοῦ Λένιν. Ἐξ ἄλλου, ἐγνώσθη ὅτι, ἀφη- ρέθη εἲς Πολωνίαν Ἡ διοίκησις τοῦ χαθολικοῦ ᾳιλανθοωπικοῦ ὁρ- ἵχαν σμοῦ. «ΟαΥΙ{α8» ἀπὺ τοὺς ἱερεῖς κά ἐνεπιστεύθη εἲς λαϊκοὺς ἐμπνέοντας ἐμπιστοσύνην εἲς τὸ κομμουνιστικὺν. ναθεστὼς τῆς Γαρσοθίας. ΕΜΙΡ Η ή Μ ΠΗΠΕΛΙΒΙΝ Ες τὰς Γιουγνοσλαθικὰς “ία: ἵγὰς εἰρίσχοντα ἔγχλιστοι 154 ΓΚαθολιχοὶ κι ὃν ᾿Ορθόδοξοι ἵε- ρεῖς καὶ ὃ. Λιαμαοτυρόμενοι Πά- ἵστορες, το ΙΒΙΒΙΜΙΗ 18 ΕΙΒΡΗΙ ΙΙ ΗΙΜΙΗ Ἱ Ῥουλὴ τῶν Ἱνωμένων {1ο- λιτειῶν ἀπεκάλοφεν ἐσγάτως ὅτι, τοεῖς Αιθυυανοὶ ἱερεῖς. ἀποῦ ἑ- ἱκαφοποιήθησαν ἁγοίως ἀπὸ τοῦ σοθιτετιχοᾷ. στοµτοῦ κατὰ τὸ θα, ἐστανωώθησαν γα χατύ- πιν ἐτιεκίσθησαν. Μετὰ τῶν ἱτριῶν. τούτων. ἱερέων ἐφονεύθη- σαν ὑπὸ τοῦ σοθιετικοῦ. στοατοῦ 1ο ἔτεσοι Αιθουανοί. διετίας εἲς | 6 ΙΙΗΘΥ {85ή π επ π 4 ἕ- η ν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. .. 1Α ᾿Ανάληψις τοῦ Κυρίου «ΥΠΡΟΥ. ἡμῶν ( ο : Ἶ ἆ ΕΙ ς /ΕΙΩΛ ΑΤΑ) ΔΙ / ο η πα. ΄ 5 { {ιά (ω]σαονητος επετειος. ΒΙΝΑΙ ἥ 59 ἠΜαΐου, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔπεσεν ἡ Κωνσταντινού- σολις ἐ κατελύόη ἡ Ελληνωὴ 8 εὸὁ Πλλη ματὰ τὴν ο ἃ πι Ὦ υξαντινὴ αὐτομρατορία. Διὰ ὄνρ- οδ ο οι : ο ς μάς ὄνος εἶναι καθῆκον ἱερὸν νὰ τελῇ κατ ἔτος 3 ἔπετειον ταύτην, μγημόσυνα ὑπὲρ τοῦ τελευταίου “Ελ- ἆἽγνος α τομφράτορος τοῦ Βνξαντίου καὶ τῶν μετ αὐτοῦ ἠρωϊκῶς ων. 2 πεσόντων: Διὰ τῶν μγημµοσύνων τούτων τι- είσαν. (η μεγάλων καὶ εὐκλεῶν προγόνων, κραιύνεται δε καὶ ἐγισχύεται τὸ ἐθνιμὸν φρόνημα: μα δ α ἑΦνστάαντῖνος, ασ σία κατέτοξε 6 τὸν Μέγαν Κωνσταντῖνον καὶ τὴν ο -- “---- μμ“. 9 ένην μεταξὺ τῶν ἁγίων καὶ ὠνόμασεν αὐτοὺς ς ας τς ή : ΄ ζ Τὴν μνήμην αὐτῶν τελεῖ κατ) ἔτος, τὴν 81 μητέρα αὐτοῦ ᾿Γσαποστόλους. Πᾷατου. , ο αΠέγας Ἐωνσταντῖνος ὕπι]ρξεν ὄργανον τῆς Θείας Προ- Ῥοΐας πρὸς πραγµάτωσιν τῶν κοσμοϊστορικῶν αὐτῆς θουλῶν. Δι αὐτοῦ ὁ χριστιανισμὸς ἔλαδε τὴν ἀνήπουσαν εἰς αὐτὸν θέσιν ἓν τῷ κόσμῳ: Επεκράτησε καὶ ἐθριάμέευσε. ᾿Εξ ἄλλου τὸ ὑπ) αὐτοῦ ἱδρυθὲν ἀνατολιιὸν ρωμαϊκὸν κράτος ἀπέέη κατὰ τὸν 6 | αἰῶνα μ.ξ. παθαφῶς Ελληνιμὸν καὶ εἶναι διὰ τοῦτο τόσον διὰ τὸν ἎΧριοτ:αγισμὸν ὅσον καὶ διὰ τὸν Ελληνισμὸν ἐξαιρετικῆς σή- µασίας ἡ βασιλεία του καὶ τὸ ἔργον του. ο ταῦθι ἂν” ζ .3/ « τς ὀταῦμὸς πρώτων οινωνικῶν βοη- ϱ -- ὑειῶν. , ΥΙΟ τὸ ὄνομα τοῦτο ἱδρύθη τελευταίως ἐν ᾿Αθήταις πρω- τότυσιον κοινωφελὲς Ἵδρυμα, εἰς τὸ ὅποῖον «θὰ γίνωνται δεκτοὶ ὅσοι ἔχουν ἀνάγαην ἐπειγούσης ποινωγικῆς θοηθείας ἀνεξαρτή- τως ἰδιότητος, φύλου, ἡλιμίας, οἰπονομικῆς ἢ κοιωνικῆς θέσε- ως καὶ διὰ χρονικὸν διάστηµα ὄχι μεγαλύτερον τοῦ εἰκοσιτετρα- ὥρου». 1. διοικοῦσα ἐπιτροπὴ τοῦ Ἱδρύματος ἀποτελεῖται ἀπὸ Γκαθηγητὴν τῆς ἐγκληματολογίας, δικαστικόν, ἀστυνομικὸν διευ- Ἰθυντήν, ἠρυχίατρον, παιδαγωγὸν καὶ διηγόρον, κατάλληλα δὲ ερόσωκτα, κοινωνιολόγοι, ἰατροί παιδαγωγοί, ἐπιστήμονες μὲ ῶριμον ἀντίληψιν τῆς ξωῆς καὶ γνῶσται τῶν προέληµάτων της ὡς καὶ µορθφωμέναι χυρίαι καὶ δεσποινίδες θὰ παρέχουν μὲ στορ- :γὴν καὶ προθυµέαν τὴν θοήθειάν των εἰς ἄτομα εὑρισκόμενα εἰς ἀπελπισίαν, τραυµατισµένα ψυχικῶς. Τηρεῖται µυστικότης διὰ τὰ ὀγόματα τῶν προσφευγύντων εἰς τὸ “]δρυμα. Εέναι πρόδήηλος ἡ ἐξαιρετική ἠθικὴ καὶ πνευματική ὢὠφέ- Ίλεια, τὴν ὅποίαν σερόκειται νὰ παράσχῃ τὸ νέον Ίδρυμα εἰς τὸν ᾿πάσχοντα φψυχιμῶς πλησίον. Χαΐροντες διὰ τὴν ἔξοχον αὐτὴν χθιστιανικὴν προσπάθειαν, ὁλοψύχως εὐχόμεθα πᾶσαν ἐπιτυχίαν εἰς τοὺς θεαρέστους σκοπούς τής. ς ὃ - Οἱ ἸΑγώνε ΟΙ Μ΄ Παγκύπριοι ᾿Αγῶνες διεξήχθησαν μὲ ζηλευτὴν ἐ- ἱπιτυχίαν. Διήρπεσαν ἐπὶ τετραήµερον, τὴν {1 καὶ 35 ΠἨαϊου [καὶ τὴν 59 και ὢῦ Παΐου. Οἱ ἀγῶνες εἶναι µία τῶν μεγάλων προγονικῶν παραδόσε- ων, ἕγας ἀπὸ τοὺς ἐξόχους πατροπαραδότους θεσμούς. ᾿Αποτε- (0ν εὐγενῆ ἅμιλλαν παὶ προσίέάθειαν πρὸς παλλιέργειαν καὶ [αὔξησιν τῶν σωματυιῶν καὶ φυχικῶν ἴκανοτήτων, διὰ τὴν προ: Ιαγωγὴν τῆς «ἀρετῆς», διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ συνόλου: ' Πιμᾷ τὸν Ἐυπρ:ακὸν λαὸν τὸ περὶ αὐτῶν ἐνθουσιῶδες ἐν- διαφέρουν του καὶ ἥ ξωηρὰ ἀγάση, τὴν ὁποίαν οὗτος τρέφει πρὸς οὗτούς. ᾿Εμφανίζεται οὗτος τοιουτρόπως σταθερῶς προσήηλωμέ- γος πρὸς τὰ ὄπισθεν τῶν ἀγώνων εὑρισκόμενα ὑψηλὰ καὶ µε- γάλα ἰδανικά, δεικνύεται ἄξιος ἀπόγονος ἐκείνων, οἳ ὅποῖοι, ἐδημιούργησαν τοὺς ἀγῶνας καὶ τοὺς ἀγέδειξαν πηγὴν ἀνεξάν- Γπλητον µορφωτικῆς δυνάµεως, διαπλάσεως ψυχῶν καὶ ἆχαρα- Ἰμτήρων: Ἡ Εκκλησία, καθῆκον ἔχουσα νὰ «φροντίξῃ ὄχι µόνον περὶ τῶν θρήσκευτικῶν ἀλλὰ καὶ περὶ ὅλων ἓν γένει τῶν σίνευµα- τικῶν καὶ ἠθικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ, νὰ ἐνθαρρύνῃ πᾶσαν ἐκ- δήλωσιν τοῦ λαοῦ, ἀποθλέπουσαν εἰς πνευματικὴν καὶ ἠθικὴν θελτίωσίν του, μαὶ παρηκολούθήησε τοὺς ἀγῶνας καὶ µετέσχε τῆς ἀθλοθετήσέεως αὐτῶν. ο ή Αλ ΤἡΣ ΚΩΝΝΠΠΟΛΡ Τοῦ κ. Σ. ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ, καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου. τῶν Ἑλλήνων, ἦταν ὁ βαθύτε- ρος πόνος, ποὺ εἶχε νιώσει τὸ Γένος, ἦταν φωνὴ ἐν Ῥαμᾶ. Στὴ Βυζαντινὴ Φιλολογία εἷ- ναι γνωστὲς οἱ περιπαθέστα- τες ἐκεῖνες ᾿Ελεγεῖες, ποὺ πε- ρ:γράφουν καὶ ἐξιστοροῦν τὶς τρομερὲς σκηνὲς τῆς Αλώσε- ως. ᾿Απὸ τὸν ”Ιστρο ὣς στὰ φα- ράγγια τοῦ Σινᾶ κι ἀπὸ τὸν ΄Αδρία ὡς στὸν Καύκασο, ἕς ἳ νας θρῆνος ἀκούστηκε βαθὺς καὶ ἀσυγκράτητος, ὅταν ἡ Βα- σιλεύουσα, ἡ Ιόλη τοῦ ΕΒύ- ζαντος καὶ τοῦ Κωνσταντίνου, ἡ καρδιὰ καὶ ἡ ἀκρόπολη τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἔπε- σε στὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀλλοορήσκων. Βέδαια, ἡ ἔνδοξη Ἑλληνικὴ Αὐτοκρατορια κατα τὰ τελευ- ταῖα της χρόνια εἶχε διασπα- σθῆ σὲ μικρότερα τµήµατα, ποὺ σαν καὶ ἀνεξάρτητα, ο- πως ῆταν ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Βικαίας, ἡ Αὐτοκρατορία τῶν Κομνηνῶν στὴν Τραπεζοῦντα, ς Εὐαγγελιστοί. τῶν Ἆρισ τὰ διάφορα δεσποτᾶτα τοῦ! ος ον ον, ἱνῶν ἡ πίστις Μοριᾶ, τῆς Ηπείρου κ.τ.λ. Μὰ: Ἠπὶ νὰ μὲ δθκον Λο σον Ναι γνῶ: ὅσο ἡ Πόλη βαστοῦσε δυνατή, τίποτε κα δν σερ ν καὶ ἀσφαλισμένη, ὅλα αὐτὰ... [τε οιὰ τὸν ἡέλιν, τὰ τμήματα καὶ τὰ κρατίδια διότι δὲν ἔχω φρόνησιν ΕΕ ν λὲς κι ταν ἠνωμένα μεταξύ |νὰ γράψω τὴν ὑπόθεσιν, ὡς χοὴ καὶ τους ἀπὸ ἕνα συνδετικὸ κρίκο . ο ζὼς τυχαίνει. μὲ μιὰ ἀνυπολόγιοτη δύναμη Καὶ ὁ Θεὺς ὁ δωνατός, προς την ἐθνικὴ καὶ ἠθική. Γι αὐτὸ καὶ νὰ μὲ φωτίσῃ καὶ ἐμὲ εἰς Αλ πιό, ὅταν ἡ Πόλη ἔπεσε, ἔνοιώσαν ᾿Γκάς τοῦ ὅλα τὸ µεγάλο σεισμό, ποὺ ἐἑ- Κλόνισε ὣς τὰ πιὸ βαθειά της :Τὰ παρακάτω ἀποσπάσματα εἶναι παρμένα ἀπὸ μιὰ τέτοια θρηνῳδία ἄγνε στου στιχουρ- γοῦ, ποὺ ὁλόκληρη τὴν ἀποτε- λοῦν χίλιοι τόσοι στίχοι. Νά τ) ὄθελεν ὁ ποιητὴς ὁ πλάστης Γτῶν ὁπάντιων, ᾿Απόστολοι οἱ δώδεκα μετὰ τὴν Θεο- [τόκον νάγρα-α Γπὴν µάννων θεμέλια τὴν παλαιὰ Αὐτοκρα- καὶ τῶν κυρούδων τὰ παιδιᾶ ὑπὸν τορία, κι ὅλα τὸ ἴδιο ἔνοιώ- 1Σε μεν. ἀπὸ τὸ : Γασδολωμένα ολα . ͵ ν ]δεμέν ἀπὸ τὸν σφόνδυλα ὅλ᾽ ἁἆλυσσο- σαν τὴ µεγάλη συμφορά. ποὺ [δεμένα, τὰ ἔπληξε. δεµέν᾽ ἀπὸ τὸν τράχηλον καὶ τὸ οὐαὶ {ςωναζουων, Κι ὁ θρῆνος ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε ξεσπάσει ἀπὸ τὰ στήθη εΦυνέχεια εἰς τὴν Υ΄' «ελίδα) ναος τὴς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ΙΟ περικαλλἠς ΠΕΜΠΤΗ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 19Ρ4 ΛΟΥΔ ΝΤΑΓΗΛΑΣΤ ΤΠ ο --------ᾱ--κ-..-- 11ον Ὁ συγκλητικὸς φαινόταν πολὺ καλὰ πληροφορημένος γιὰ τὴ Μίνωα, κι ὁ Μάρκελ- λος τὸν ἄκουγε μὲ µεγάλη προσοχή. “Θέλετε νὰ πεῖτε πὠὼς αὖ- τοὶ οἱ ληστὲς τῆς ἐρήμου κλέ- ὅουν τὸ ἁλάτι ἀπ᾿ τὰ καραθά- νια µας --Ὄχι... «ὄχι τὸ ἁλάτι. Λη- στεύοων τὰ καραθάνια στὸ δρόµο τοῦ πηγαιμοῦ, γιατὶ ᾱ- ναγκάζονται νὰ µεταφέρουν ἐφόδια καὶ χρήματα γιὰ τοὺς ἐργάτες ποὺ θὰ µνοικιάσουν γιὰ τ) ἁλατωρυχεῖα. Πολλά ἀπ᾿ τὰ καραθάνια ποὺ στέλ-| νουµε ἀπ᾿ αὐτὸν τὸ δρόµο χά- γονται γιὰ πάντα χωρὶς ν΄ ἆ- φήσουν ἴχνη. Καὶ δὲν εἶναι µό- νο αὐτό. Δὲν ἔχουμε διαθέσει ὥς τώρα πολὺ καλοὺς ἄντρες γιὰ τὸ φρούριο τῆς Μινώας. 'Ἡ. φρουρὰ ἀπσοτελεῖται ἀπὸ ἀλῆτες καὶ καθάρµατα. ΠΠε- ρισσότεροι ἀπ᾿ τοὺς µμισοὺς εἶναι ἀξιωματικοὶ πού, εἴτε γιὰ ἀνυποταξία εἴτε γι΄ ἄλλες ἀνωμαλίες, ἔχουν πέσει στὴ δυσμένεια τῆς κυθέρνησης. Οἱ ὑπόλοιποι εἶναι ἕνα συνονθύ- λευµα ἀπὸ ταραχοποιούς͵ ποὺ οἱ πολιτικές τους ἐνέργειες τοὺς ἔκαναν ἀνεπιθύμητους. --“Νόμιζα πῶς ἡ Αὐτοκρατο- ρία εἶχε ταχύτερες καὶ ὄχι τό- σο πολυέξοδες μεθόδους γιά γ' ἁπαλλάσεται ἀπ᾿ τοὺς ἀἆνε- πιθύµητους πολίτες της. --Ὑπάρχουν µμερικὲς περι- πτώσεις, ἐξήγησε ὁ συγκλητι- κὀς, ποὺ μιὰ δηµόσια δίκη ἢ μιά ἀνεπίσημη δολοφονία θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει δια- μαρτυρίες. Σ᾽ αὐτὲς τὶς περι- στάσεις, εἶναι ἐξίσου ἀποτελε- σματικὸ καὶ περισσότερο πρα- κτικὸ νὰ στέλνεται ὁ ἔνοχος στὴ Μίνωα. -“Δηλαδή, πατέρα... ἰσοδυναμεῖ μὲ ἑξορία! Ὁ Μάρκελλος σηκώθηκε, ἔσκυψε πάνω ἀπ’ τὸ γραφείο τοῦ πατέρα του κι’ ἀκούμπησε μ᾿ ὅλο του τὸ θάρος πάνω στὶς σφιγµένες γροθιές του. --“Μήπως ξέρετε τίποτ’ ἄᾱλ- λο γιὰ τὸν ἀπαίσιο αὐτὸν τό- αὐτὸ πο . «Ο Γαλλίων κούνησε ἀργὰ τὸ κεφάλι. --Ἑέρω πολὺ καλὰ ὅλα τὰ σχετικά, γιέ µου. Γιὰ πολλὰ χρόνια, ἕν ἀπὸ τὰ εἰδικά κα: θήκοντά µου στὴ Σύγκλητο ἦταν νὰ ἐποπτεύω, µμαζὶ μὲ τέσσερεις ἄλλους συναδέλφους µου, αὐτὸ τὸ φρούριο. , Σταμάτησε, κι ἄρχισε να σηκώνεται ἀργὰ-ἀργά. Τὸ ζα- ρωμένο του πρόσωπο ἦταν γε- µάτο θυμό. --πομίζώ Γάϊος Δροῦσος συγκλητικὸς πρ ε α λύσσα τὸ μισητὸ ὄνομα) τ σχεδίασε αὐτὸ γιὰ τὸ Υἱ0 μου. ἘΕπειδὴ ἤξερε πῶς θά γνωρι- ζα πολὺ καλὰ σὲ τίἰ κόλαση πηγαίνεις. , .. Ὁ Γαλλίων σήκωσε τα Χέ- ρια του ψηλά, κι’ ἔσφιξε μὲ πὼς γι αὐτὸ ὁ ᾽Αγρίππας (ὁ όφερε μὲ ἄγρι- ο. Των :λύσσα τὶς Ὑροθιές του. θεούς, φώναξε, µόνο καὶ µόνο [γιὰ νὰ παρακαλέσω κάποιο :θεὸ νὰ τοῦ θασανίσει τὴ Ψψυ- :χή του! κ [ Γ. ΤἩ Κορνηλία Βιψάνια Γαλ- ἱλίωνος, ποὺ φρόντιζε πάντα Ινὰ τονίζει λιγάκι τὸ μεσαῖο ἔτης ὄνομα, ἂν καὶ δὲν ἤταν ἱπαρὰ θετὴ κόρη τῆς χωρισμε- ἵνης γυναίκας τοῦ Αὐτοκράτο- Γρα Τιθερίου,- θὰ μποροῦσε νᾶ- ἴχε σπουδαία θέση στὴν κοινω- ἐνία ἂν ἔκανε τὴν ἀναγκαία προσπάθεια. ΓΙ Ἂν ἡ Κορνηλία εἶχε θελή [σει νὰ κάµει τὸν ἄντρα της ν᾿ | ἀποκτήσει τὴν εὔνοια τοῦ θρό- | | ! . ων κ νου, ὁ Μάρκος Λουκάνιος Γαλ- λίων, θ᾽ ἀνῆκε στὸν «ἐσωτερι- κὀ κύκλο», καὶ θὰ γινόταν κά- θε χάρη ποὺ θὰ ζητοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ τὴν οἶκο- [γένειά του. ᾿Αν Κορνηλία Ιεῖχε ἀναλάδει τὴν ἀνιαρὴ ὃου- [λειὰ νὰ κολακεύει τὴν ἀνυπό- Ίφορη Υρια- Ιουλία, ἡ οἰκογέ- ἵνεια τοῦ Γαλλίωνος θᾶχε φτά- ἴσει στὴν ψηλότερη δαθμίδα, Γκι ἀπ᾿ τὸν πιὸ σύντομο ὃρὀό- ἵμο. Μὰ ἡ Κορνηλία δὲν εἶχε ἱτὴν ἀπαιτούμενη ἐνεργητικὸ- [τητα. Ηταν ἕνα ἐξαίσιο πλάσμα, ἵμ’ ὅλο ποὺ εἶχε περάσει τὰ ἱσαράντα. Εἶχε ἐξαιρετικὴ Ἱμόρφωση, κι ταν χαριτώμέ- νη οἰκοδέσποινα, στοργικἡ γιὰ τὸν ἄντρα της, ὑπομονετικὴ μητέρα, καὶ σίγουρα ἡ πιὸ νωθρὴ γυναίκα σ’ ὁλόκληρη τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. ὌἜἜλεγαν πὼς μερικὲς φορὲς οἱ καινούργίοι δοῦλοι ἔπρεπε νὰ ὑπηρετήσουν μῆνες στὸ σπί- τι τοῦ Γαλλίωνος, γιὰ ν᾿ άνα- καλύψουν πὼς ἡ κυρά τους δὲν εἶχε καμιὰν ἀρρώστια ἢ ἀναπηρία. . Ἡ Κορνηλία ἔπαιρνε τὸ πρὀγευμά της τὸ μεσημέρι στὸ κρεθάτι, γύριζε νωθρὰ ὅ- λο τὸ ἀπόγευμα στὰ διαµερί- σµατά της ἢ στὸν κῆπο, ἄπο- κοιμόταν πάνω σὲ τίποτα κλα- σικοὺς συγγραφεῖς ἢ περνοῦ- σε μὲ ἀπάθεια τὰ λεπτά της δάκτυλα πάνω στὶς Χχοδρὲς τῆς κιθάρας της. Κι ὅλοι τὴν ἀγαποῦσαν, γιατὶ ταν καλὴ καὶ διόλου ἀπαιτητική. Δὲν ἔ- δινε ποτὲ διαταγές, ἐκτὸς ὅταν ἦταν γιὰ τὴν προσωπική της ἄνεση. Οἱ δοῦλοι, μὲ τὴν ἵκα- νἠὴ καὶ τίµια ἐποπτεία τοῦ Μάρσιπου, καὶ τὴ συνετή, ἂν καὶ κάπως θλοσυρή, δικτατο- ρία τοῦ Δεκίμου στὴν κουζίνα, τακτοποιοῦσαν ὅλες τὶς δου- λειὲς τοῦ σπιτιοῦ χωρὶς τὶς συµθουλές της καὶ χωρὶς νὰ τοὺς ἐνοχλεῖ μὲ τὴν κριτική της. Πταν ἀπὸ φύση της αἷ- σιόδοξη, ἴσως ἐπειδὴ ἡ ἀνησυ- εχία τῆς φαινόταν πολὺ Κοπια- ὁ ᾽ στική. Σὲ πολὺ σπάνιες περι- ἱστάσεις, τὰ δυσάρεστα ΎΕΥΟ- νότα τῆς ἔφεραν μιὰ σύντομη ἱταραχή. μὰ ἔκλαιγε λιγάκι, ἤσυχα-ἤσυχα, κι ἡ στενοχώ:- ρια της περνοῦσε ἀμέσως. (Συνεχίζεται) --εαββεοο-- Οἱ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΝΕΟΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) ἐγκληματικὰς διαθέσεις τῶν ἀνθρώπων, τὴν ἀγρίαν Όψιν αὐτῶν καὶ ἐκλονίσθησαν καὶ ἐτραυματίσθησαν ψυχικῶς. Αἱ οἰμωγαί, οἱ θρῆνοι, ἡ, τρα- γώδία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρω- πότητος δὲν ῆτο δυνατὸν να ἀφήσῃ ἀνεπηρέαστον τον νε: ον τῆς ἐποχῆς µας, ἀλλ᾽ ὄχι ὅμως καὶ νὰ τὸν καταστηση ἀνίκανον διὰ κάθε τι τὸ ὦ ραῖον, δι ὡραίους καὶ Σὔγε: νεῖς ἀγῶνας διὰ τὴν δηµι- ουργίαν ἑνὸς καλλιτέρου, ἑ- νὸς νέου κόσμου, μιας εὐτΟχξ: στέρας ζωῆς. Διότι πιστευο- μεν, ὅτι οἱ νέοι ἀποτελοῦν τὴν τεραστίαν ἐκείνην δύναμιν, ἡ ὁποία δύναται νά µεταθάλῃ τὰς λυπηρὰς καὶ τόσον φρι- κώδεις συνθήκας της ζωῆς, ὁ- πὸ τὸ θάρος τῶν ὁποίων στε- νάζει καὶ ὑποφέρει Ἡ ἀνθρω- πότης καὶ νὰ δηµ:ουργήηση 5 να μέλλον εἰρηνικὸν καὶ Εύ: τυχὲς ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουν. Τίποτε δὲν εἶναι ἀνεπανόρθω- τον. 'Ἡ θέλησις μὲ τὴν θοή- θειαν τῆς θείας χάριτος εἶναι ἀκατάθλητος. ᾿Απὸ αὔὐτους τοὺς ἰδίους ἐξαρτᾶται ἡ ἀνόρ: θώσις. Φθάνει νὰ ἀτενίσουν μὲ πίστιν καὶ μὲ θάρρος εἰς Ε κεῖνον ποὺ ἢλθε εἰς τὴν γην διὰ νὰ τοὺς χαρίσῃη τὴν χαραν καὶ τὴν αἰωνίαν ζωήν. Αρκεῖ νὰ κάµουν φίλον καὶ να στη: ρίξουν τὰς ἑἐλπίδας των εἰς τὸν αἰώνιον Ὠέον. τὸν αμ ρ ὐ- ὢν ᾿Γησοῦν Χριστόν. τὸς θὰ τοὺς ζωογονησῃ, ἐνδυ- ναμώσῃ νὰ νικήσουν τα πάθη, νὰ κατανοήσουν τὸν προορ': σµὀν τους, τὸν δηµιουργικόν ἐκπολιτιστικὸν προορισμόν τους, νὰ δημιουργήσουν μίαν ζωὴν ἀνωτέραν ἀξίαν νὰ τὴν ζήσουν. Θὰ τοὺς ἱκανοποιήσῃ ὅλους τοὺς πόθους, τα ὄΌνει- ρα, τὰς ἐπιδιώξεις καὶ θά χοὺς σθύσῃ τὴν δίψαν «ὅς δ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος, οὗ ἐγω δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα».. Ὁ Χριστὸς θὰ τοὺς χαρίσῃ τὴν. ἀνανέωσιν, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν γαλήνην, διότι τὸ πρὀσωπὀν του, ἡ δι- δασκαλία καὶ ἡ, διαγωγή του ἀποπνέουν γαλήνην, εἰρήῆνην. πραότητα. «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὅτι πρᾶᾷος εἰμὶ καὶ ταπείνος τῇ καρδίᾳ καὶ εὑρήσετε ἄνα- παυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμων». ᾽Αγαπητοί µου νέοι. Σέ68ε- σθε τὸν ἑαυτόν σας ᾿Αναγνώ- ρίζετε τὸν προορισµόν σας καὶ ἀγαπᾶτε τὴν ζωήν σας Σεθασθεῖτε, ἀναγνωρίσατε |καὶ ἀγαπήσατε ᾿Εκεῖνον ποὺ Ισᾶς ἠγάπησεν ὅσον κανεὶς Ιἄλλος καὶ ἔχυσε τὸ αἷμα του Ιδιὰ νὰ σᾶς χαρίσῃ τὴν σωτη- Γρίαν. Θέλετε νὰ ζήσετε ἡμέ- Γρας καλλιτέρας ἐκείνων ποὺ διερχόµεθα σήμερον Δώσατε τὸν ἑαυτόν σας εἰς τὸν Χρι- στὀν, ὁ ὁποῖος ἔπαθε ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ὄχι µόνον διὰ νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἐκ τῆς ἁμαρτί- ας καὶ μᾶς συμφιλιώσῃ μετὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾽ ὅπως γράφει ὁ ᾽Απόστ. Παῦλος «Χριστὸς ἔ- δωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἵνα λυτρώσεται ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ καθαρίσῃ ἛἜαυ- τῷ λαὸν περιούσιον, ζηλωτὴν καλῶν ἔργων» (Τι. 2, 14) καὶ ὅπως ἐπαναλαμθάνει ὁ ᾽Απόστ. Πέτρος «ὅς τὰς ἆ- µαρτίας ἡμῶν Αὐτὸς ἀνήνεγ- κεν ἐν τῷ σώματι Αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον, ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογευόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ συζήσωµμεν» (Πετρ. 2,21). Μὴ ἀφήσετε τὸν ἑαυτόν σας, ὢ γέοι, νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ προσ- καίρους δόξας, χαράς, τὰς ὑ- λικὰς ἀπολαύσεις, ἀπὸ κάθε τι τὸ ὁποῖον σᾶς γαργαλίζει τὴν ἁκοὴν καὶ σαγηνεύει τὴν ὅρασιν. ᾿Εδημιουργήθητε διὰ τὴν αἰωνίαν δόξαν καὶ χαρὰν καὶ τὰς πνευματικὰς ἀπολαύ- σεις. Μὴἡ φοθηθῆτε τὴν ἐκ μέ- ρους τῶν φίλων σας ἐγκατά- λειψιν, διότι θὰ ἔχετε πάντα κοντά σας τὸν Θεόν. «οὐ μὴ σὲ ἀνῶ, οὐδ᾽ οὐ μὴ σὲ ἐγκα- ταλείπω» (᾿Ιησοῦς τοῦ ΒΝαυ- Π). ᾽Αποσείσατε τὴν λήθην τῆς ἀδιαφορίας, τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου καὶ θραύσατε τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας καὶ πλη- σιάσατε τὸν καλύτερον, τὸν µοναδικόν σας φίλον τὸν Χρι- στὀν. Ἡ χαρά σας εἶναι χα: ῥρά του καὶ ὁ πόνος σας, πό- γος του. ᾽Ακολουθήσατε τὸν δρόµον τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν θὲ- λετε νὰ ὁδηγήσετε τὸ καράδι σας εἰς τὸ ἀπάνεμο λιμάνι τῆς ἀτελευτήτου χαρᾶς χωρις να προσκρούσετε εἰς τοὺς σκοπξ- λους καὶ ὑφάλους τῆς ζωῆς, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ «ἡ θύρα τῆς ζωῆς διὰ τῆς ὁποί- ας, ἐάν τις εἰσέλθῃ σωθήσε- ἴπαι». Σδς καλεῖ ὁ αἰώνιος :Νέος Χριστός. «Δεῦτε πρό» με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ ᾿πεφωρτισμένοι» καὶ «ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός µε καὶ μὴ κωλύετε αὐτά' τῶν γὰρ τοι ούτων ἐστὶν ἡ δασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Μάρκ. 1, 14). ΣΩ νιᾶ- τα εὐλογημένα, ἡ ζωὴ σᾶς ἆᾱ- νήκει |... σποτηπππττ στο ππρπ-ε-οπςα-α--α-οσπςοο-α-α-πεα-τεπε--ο--α-α--α--α--Ἕ-ο-πεο-α-α--π--α ΣΗΝΣΤΙΧΗ ΥΜΝΟΛΩΓΙΑΣ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ -“ΘΟάθελα νὰ πίστευα στοὺς : ᾿ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ἱ ἱ λος Τά Αν θεθαιωθέντων αὐτῶν διὰ ὅτι σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ᾿Ανελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς μαθητὰς τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου ο [Πνεύματος, τῆς εὐλογίας, ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου. ο --ᾱσ--οσ-ο ον -----ᾱτ--- {ος οσοσ- ανασα ασ ΑΛΛΗΣ ΤΗΣ ΝΟΝΛΝΙΝΗΥΠΙΛΗΣ (δυνόχεια ὁπὸ τὴν α΄ σελίδα). τὴν προµάραν τὴν πολλήν, μὲ θρή- [νησιν καρδίας, Γρέμουν ὡς φ'λλοκάλαμον ἐξειράχηνι- ἱσμενα. ἐξάγκωνα . δεμένα. ῥλόπουν ἐμπρὸς κι’ ὀπίσω των μὴ νὰ [5οῦν τοὺς γονεῖς των, καὶ βλέπουν τοὺς πατέρας των ἐδάγ- Γκωνα. δεµένους. αξ Γωμνά, χωρίς πουκάµισον, , , - {ῶὥραιομένες. ἐνεροπισσμένα ἐπάγαιναν µε τὸ σχοι- . ἱνὶ δεµένες ἐστράφησον ὀπίσω τους, βλέπουν τοὺς . ο , Ιἀσελφούς των ὁμάδι μὲ τὸν κύρην των νὰ κλαίγουν, [νὰ θρηνούνται Βασιλέα, Γαὐθέντες, διότι ὅλον τὸ πταίσιµον ῆτον εἰς τοὺς . -- ... Γρηγάδες εἰς τοὺς αὐθέντας τῆς Φραγκιᾶς , [ὁποῦπαν νά βοηθήσουν, τὴν Πόλιν τὴν Θεόκτιστον, νὰ τὴν ᾱ- κι τὴν ἀνόρθωση. Είναι πασίγνω- στο τὸ ὑπέροχο τραγοῦδι τῆς Ἅγιας οΣοφιᾶς, ποὺ τελειώ- νει. «Δέσποινα ταράχτηκε κι ἐξάκρυσαν οἱ [εἰκόνες. --Σώπασε, κυρὰ Δέσποινα, καὶ μὴ [πολυδακρύζης, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιρούς, πάλι δι- [κά µας είναι» ὍὉ παλιὸς χρησμὸς τῆς Σί- θυλλας ξαναζοῦσε. “Οταν στὰ 278 π. Χ. εἶχε γίνει στὴν Ἕλ- λάδα ἡ ἐπιδρομὴ τῶν Γαλατῶν καὶ γιὰ μιά στιγμὴ πιστεύθη- κε, πὼς ἡ χώρα θὰ χανόταν τελειωτικά, ἕνας χρησμὸς τῆς µάντισσας Σ{δυλλας συγκρά- τησε τὸν ἑληνικὸ κόσµο: «Γιὰ τί ἐδειλίασες Όπως ἕνας ἆ- σκὸς γεμᾶτος δέρα δὲν µπο- ρεῖ νὰ θουλιάξῃ στὸ νερό, ἔτσι ο. ὦ , [ποκρατήσουν, . ᾿ / Υ ἀμ᾽ ὅλοι νὰ βοηθήσουσι, νὰ τὴν ἀπο.͵ι καὶ σὺ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ κερδίσουν, ὧ διατ᾽ τον σπίτιον ὁλονῶν, Ρωμαίων χαθῇς». ο. [καὶ Λατίνων, καὶ δόξα τῶν Πατριαρχῶν καὶ τῶν . ἱμητροπολίτων. τοῦ πρωτοκλήτου τὸ σκαμνὶν ᾿Ανδρέου [Αποστόλου καὶ θρόνοι οἰκουμενικοί. Οὐαί σοι - . [πάλιν, Πόλις. Ποῦναι τὸ µοναστήριον σου, , [τοῦναι οἱ καλογήροι. παπάδες, ψάλτες, ἱερεῖς καὶ κοσμικοὶ . . [ὁμοῦ τε Καὶ φιλόσοφοι, ρήτορες τῆς ἑπτασό- , . Ιφου τέχνης Θςέ µου, πῶς ἀπέμεινες τὴν μας .- , [ταύτην Ἰαὶ πῶς τὸ καταδέχθηκες, δύναµις ' ς Ιτῶν ἀγγέλων. Αἱ ψευδελπίδες δολερὲς τὸ προδενή: ἰσαν τοῦτο, Ελανῆται, μὴ ἀνατείλετε τὸν κόσμον . , , [νὰ φωτῆτε, στῆς Πόλης τὰ περίγυρα μὴ λάμψτε, . . [μὴ σταθητε, μὴ ματωθοῦν οἱ ἀκτῖνες σας στὸ αἷμα . . [τῶν Ρωμαίων. Ηλιε, πλαν]τα τοῦ οὐρανοῦ, ποσὼς , [μὴ ἀνατείλης. τὰ θεμέλια πρόσεχε νὰ . .- {μὴ Κλινης, μὴ µατωθοῦν οἱ ἀκτῖνες σου στὸ αἷμα . [τῶν Λατίνων, τῶν Γενοδέζων σὺν αὐτοῖς καὶ τῶν . . [Φραγκῶν τῶν ἄλλων. ἸΩ Ζεῦ, πλανῆτα τοῦ οὐρανοῦ, ὀλέ- -. , [πε µ. ἀνατείλης ἐκεῖ στὸν “Άγιον Ρωμανόν, στὸ τεί- . ο [χωμα τῆς Πόλης, μὴ µατωθοῦν οἱ ἀκτινες σου στὸ αἷμα , [τῶν πορθένων. ἀπερνοδιάθαινε τὴν Τρίτην ον νο, {[όουρκωμένος ἀπὸ τὸν Άγιον Ρωμανόν, ὅλως αἷμα- στῆς Πόλης Αρης ο. ο Γτωμµένος, στὸ αἷμα τῶν Χριστιανῶν αἱματοκυλι- ᾿ , . Ισμένος. Η ᾽Αϕϕροδίτη ἔστεκε στὰ δάκρυα γε- ἱμισµένη, νὰ κλαίη νέους εὔμορφους, κοράσια ᾿ {ὠραίομενα. Καὶ ἡ Σελήνη ἀπὸ µακρα στέκει κι ο. [οὐδὲν σιμώνει καὶ ὀλέπει κοὶ θαυμάζεται καὶ τρέμει . ἱάπὸ των φ«νο. στοιχεια τούυρανου κλαιουν, Γθρηνοῦν τὴν Πόλιν... Ὅπως στὴν παλαιὰ ἐποχὴ μὲ τὴν λέξη Αστυ ἐννοοῦσαν κι ὠνόμαζαν κατ ἐξοχὴν τὴν ᾿Αθήνα, ἔτσι κι’ ἀπὸ τὰ Βυζαν- τινά χρόνια μὲ τὴν λέξη Πόλη ὠνόμαζαν µόνο τὴν Κωνσταν- τινούπολη. Κάθε ἄλλη πολιτεί- α δὲν μποροῦσε νὰ λέγεται πὀ- λη. ᾽Αλλὰά καὶ σήµερα ἀκόμα ὁ Ελληνικὸς λαός, ὅταν λέγῃ «θὰ πάω στὴν Πόλη» τὴν Κων- σταντινούπολη ἐννοεῖ. Κι αὖ- τὲς τὶς µεγάλες πόλεις καὶ τὶς πρωτεύουσες τῶν νομῶν κτλ. συνηθίζει νὰ τὶς ὠνομάζει πο- λιτεῖες ἢ χῶρες' ποτὲ δὲν τὶς ὠνομάζει πόλεις. Μὲ τὴ συνή- θεια αὐτὴ καὶ στὰ χρόνια τῆς Αλωσης ἕνας θρηνώδὸς ἆπο- ρεῖ, πῶς μπορεῖ πιὰ ὁ κόσμος νὰ ὀνομάζῃ πόλεις τὶς ἄλλες πολιτεῖες, ἀφοῦ ἔφυγε ἀπὸ τὴ µέση, ἐκείνη ποὺ πραγµατικἁἀ τῆς ἄξιζε αὐτὸ τὸ ὄνομα «Ποῦ Καὶ τὰ γὰρ δίκαιον πόλεις τὰς ἄλλας ! εἶναι τε καὶ καλεῖσθαι, τῆς Πόλεως ἐκ µέσου γεγενηµέ- γης, ἢ Πόλις ἔλαχεν ὄντως κα- λεῖσθαι καὶ τὸ τῆς πόλεως ἐσέμνυνεν ὄνομα» Ὡς τόσο ἡ θαρειὰ αὐτὴ Ψυ- χικἡ κατάσταση τοῦ Γένους δὲ θῥάσταξε καὶ πολύ. Στὴ µα- κραίωνα ζωὴ τοῦ Ἔθνους ἡ ἑλληνικὴ ψυχἠ δὲν ἦταν ἡ πρώτη φορά, ποὺ δοκίµαζε τὰ δεινὰἁ τῆς δουλείας καὶ τὴν πίκρα τῆς σκλαθιᾶς μὲ καρτε- ρία καὶ ἀνοχὴ καὶ θάρρος ἆ- ξιοθαύµαστο. Ὁ λαὸς δὲν εἷ- χε χάσει ὁλότελα τὶς ἐλπίδες του στὸ µέλλον, δὲν εἶχε χάσει τὴν πίστη του, ποὺ εἶναι ἱκανὴ νὰ µετακινήσῃ καὶ ὄρη. Πάνω ἀπὸ τὴ σκοτεινἠ πραγµατικό- τητα, γρήγορα εἶδε νὰ λάμπῃ πάλι ἡ ἐθνικὴ ἰδέα τὸ πιὸ ἔν- τονο στοιχεῖο τῆς ἔντονης ζω: ῆς του, ποὺ προμηνοῦσε, πέρα ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς τραγικῆς νύκτας, τὴν ἀνατολὴ ἡμερῶν, καλυτέρων, κατὰ τὴν ἔκφραση | τοῦ «Φιλέλληνος «ἀαδῖ. ο: σπαπιρ. Πολλὰ χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν “Αλωση τῆς Πόλης τὰ µαντέ- µατα γιὰ τὸ µέλλον ἦσαν ἆ- παίσια. Όλεθρο καὶ κατα- στροφὲς προμηνοῦσαν κι᾿ ὅλοι οἱ χρησμοὶ μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἐπικείμενη συμφορά. στερα ὅμως ἀπὸ τὴν “Αλωση, ὅλως διόλου ἀντίθετα διαδιδό- ταν, ποὺ μαρτυροῦσαν µετα- θολὴ στὸ φρόνημα τοῦ ᾿- θνους. Αἴσιες ἐλπίδες γεννήθη- καν γιὰ τὴ μελλούμενη τύχη του κι’ ἐρριζώθηκε στὸ λαὸ ἡ πεποίθηση, ὅτι δίχως ἄλλο μὲ τὸ σπαθὶ θ᾽ ἀνακτήσῃ τὴν πα- τρικἠ κληρονομιά, ποὺ μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ τὴν εἶχαν ἁρπάξει. Τὰ δημοτικὰ τραγούδια, ποὺ εἶχαν συνταχθῆ μετὰ τὴν κα: ταστροφή, μὲ Θαθειὰ ἁπλότη- τα ἐκφράζουν τὸ συναίσθηµα τῆς ἐγκαρτέρησης στὰ µεγάλα ἐθνικὰ δεινὰ καὶ τὴ σταθερὴ ἐλπίδα γιὰ τὴ λευτεριά καὶ Λίγο ὕ-ι Ασκὸς βαπτίζῃ, δύναται δέ τοι οὐ θέµις ἐστίν,. Ἡ ἐθνικὴ ψυχή, μὲ τὸν πα- λιὸ χρησμὸ, ἔπαιρνε τὶς δια- στάσεις γίγαντα καὶ δούλευε μὲ κάθε τρόπο, γιὰ νὰ φθάσῃ τὸ γρηγορώτερο στὸ σκοπό της τὸν πανἰερο. Ἔτσι, ὥρισε τὴν Τρίτη ἡ- μέρα ἀποφράδα, γιὰ νὰ τελῇ ὁλόκληρη ἡ Φυλὴ, ὁπουδήποτε κι ἂν θρίσκεται, ἁδιάκοπο κά- θε ἑθδομάδα πένθιµο µνηµόσυ- νο τῆς Αλωώσης καὶ ν᾿ ἄναρ- ριπίζῃ τὸν πόθο γιὰ τὴν ἀνά- «κτηση τῆς χαμένης πατρικῆς κληρονοµίας. Συνεσχέτισε τὴν Αλωση μὲ διάφορα θαυμαστά γεγονότα, ὅπως εἶναι τὰ ψάρια τοῦ Μπα- λουκλῆ, ποὺ πήδησαν ζωντα- νὰ ἀπὸ τὸ τηγάνι στὸ νερό, γιὰ νὰ πιστέψῃ ὁ καλόγηρος, ποὺ τὰ τηγάνιζε, ὅτι πραγµα- τικὰ ἐχθροὶ πῆραν τὴν Πόλη. ὍὉ καλόγηρος αὐτός, ὅταν μὲ καιρὸ θὰ ξαναπαρθῇ ἡ Πόλη, θ) ἀποτηγανίσῃ τὰ ψάρια, λέ- γει ἡ παράδοση, ἑρμηνεύον- τας τὴν πεποίθηση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἐλπίδα. Κι ἔπλασε ἀκόμα ἡ ἐθνικὴ ψυχἠ τὴν παράδοση τοῦ παπᾶ, ποὺ λειτουργοῦσε ὅταν πάρθη- κε ἡ Πόλη, καὶ ποὺ παίρνον- τας τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τῆς Ἅγιας Σοφιᾶς ἐξαφανί- 'στηκε γιὰ νὰ ξαναφανῇ κάπο- τε, ὅταν ἔρθῃ ἡ ὥρα, νὰ συνε- χίσῃ τὴ λειτουργία. Ἡ παρά- δοση λέγει, ὅτι αὐτὴ ἡ τελευ- ταία λειτουργία τῆς Άγιας Σοφιᾶς δὲν εἶχε τελειώσει. Ἡ διακοπἠ ἔγινε τὴ στιγμἡ ποὺ ἔψαλλαν τὸν Χερουθικὸν “Ύ- μνον καὶ ἔμελλαν νὰ ὀγοῦν τ᾽ ἅγια μὲ τὴ φράση τοῦ ὕμνου «Ὡς τὸν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι». Ετσι τὸ διατυ- πώνει καὶ τὸ τραγοῦδι τῆς “Α- γιας Σοφιᾶς: «Βὰ μποῦνε στὸ χερουθικὸ καὶ νᾶ- [όγη ὁ Βασιλέας. ᾿Ἐδημιούργησε τὸ θρῦλο τοῦ μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ Γστρατιώτη, ποὺ ὅταν ἔπεσε, ᾿ἄγγελοι ὑπηρέτες τῆς θείας ᾿παντοδυναµίας τὸν ἁρπαξαν ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς νεκροὺς συμπολεμιστές του, τὸν ἔλου- σαν μὲ τὸ νερὸ τῆς ζωῆς, ἅ- λειψαν μὲ μµύρα τὶς πληγές του, τὸν ἔντυσαν μὲ ἄστραφτε- ρὴ Βασιλικὴ στολή, τοῦ φό- ρεσαν τὴν πολύτιμη κορώνα καὶ τὸν ἑάπλωσαν σὲ κλίνη ᾱ- Γπὸ πορφύρα. Λυχνίες ἀπὸ τότε Γκαίουν σιµά του καὶ ἀρχάγγε- λοι μὲ φλογερὲς ρομφαῖες τὸν παραστέκουν. Κοιμᾶται ἐκεῖ ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος, πε- ριµένοντας νὰ σηµάνῃ ἡ ὥρι- σµένη ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅὥρα, νὰ ἡ- χήσῃ ἡ ἀργυρόφωνη σάλπιγ- γα τῶν δικαίων τῆς Φυλῆς, γιὰ νὰ ξυπνήσῃ καὶ γεμᾶτος λάμ- ψη νὰ προθάλῃ ἀθάνατος ὅα- σιλιᾶς λαοῦ κραταιοῦ. Ὁ ἄγ- γελος τότε θὰ τοῦ δώσῃ τὸ σπαθί, ποὺ εἶχε στὴ μάχη, κι ὁ Βασιλιᾶς θὰ µπῇ στὴν Πόλη ἀπὸ τὴ Χρυσόπορτα καί, κυνη- γώντας μὲ τὰ φουσᾶτα του τοὺς ἐχθροὺς θὰ τοὺς διώξῃ ὡς τὴν Κόκκινη Μηλιά. Τέλος ἔκαμε ἑἕκατομμύρια Ἑλλήνων νὰ αἰσθάνωνται ἱερά ρίγη στ’ ὄνομα τῆς Πόλης. 'Π ἐνδόμυχη εὐχὴ «καὶ στὴν Πό- λη» ξυπνοῦσε μυστικὲς καὶ ᾱ- γνωστες δυνάµεις, καθῶς µεταδιδόταν ἀπὸ γενιὰ σὲ γε- νιά. Τί κι ἂν ἡ ἡμέρα τῆς πρα- γµατοποίησης τῆς θερμῆς αὖ- τῆς εὐχῆς ἀργοῦσε νὰ ἔρθῃ Γιατὶ νά κουρασθῇ ἡ συνείδη- 'ση τοῦ Γένους ἀπὸ τὴν ἁδιά- «κοπη ἀναθολή της Τὴν ἐἑνί- 'σχυε ἡ χριστιανικἡ πίστη, ποὺ Γεῖχε συνυφανθῆ µαζί της, γιὰ ἵν) ἀποτελέσῃ τὴ νέα ἔκφανση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μὰ ἡ µεγάλη ὥρα κάποτε Ὕστερα ἀπὸ Γἐσήμανε. εχρόνια. πραγματοποιοῦνται τὰ ὄνειρά (της. Εἶδε νὰ προθάλῃ ἡ Ἔλευ- θεριά της ἀπὸ τὰ κόκκαλα τό- σων Ἑλλήνων ποὺ εἶχαν χα- θῆ. Ξανάζησε γιὰ νὰ σωνεχί- σῃ τὴν ὑπέρλαμπρη ἱστορία της στὸ μεταίχμιο τῶν τριῶν ἠπείρων, ποὺ ἡ Θεία Πρόνοια τὴν ἔταξε, σκεῦος ἐκλογῆς Κυ- ρίου, φύλακα τῶν μεγάλων ἀνθρωπίνων ἰδανικῶν. Εἶδε ἀργότερα νὰ πραγματοποιοῦν- ται καὶ ἄλλα ὄνειρά της, χω- ρὶς ποτὲ ν᾿ ἀποθάλῃ τὴν ἐλπί- δα τῆς ὁλοκλήρωσής των κά- ποιον καιρό. Ζῆ πάντα καὶ θὰ 36δ8 | αν λαιναίδε Ἡ ΠΕΙΝΗΝ ΕΣ 0 ΕΥΤΜΤΙΟΗ Β ΆΛλο µαθηµα ἤτο ἢ ὅδιοια σκαλία της Εις τὸ µάσημα αὐτὸ ἀπέοιοον ιερᾶς ἱστορίας. ἰοιαιτέραν σηµασιαν, διότι εὖ- ' ῥρισκον εὐκαιρίαν οἱ διδάσκα- 'λοι νὰ ὁμιλοῦν καὶ περὶ τῆς εεἰδωλολατρικῆής θρησκείας καὶ τῶν ἀνυπάρκτών θεὼν της. Ὁ Μ. Βασιλειος συνιστᾷ Ίτην διδαοκαλίαν «τῶν παρα- Ίδοξων ἔργων ἱστορίας καὶ τοὺς βίους τῶν µακαρίων ἂἀν- δρῶν». Ἰὸ ἴδιον δὲ συνιστᾷ καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ Χρυσόστομος, ὁ ὁποίος μάλιστα ὁρίζει καὶ τὰς διη- γήσεις ἀπὸ τὴν ΠΠ. καὶ Κ. δΔι- αθήκην. ὍὉ Μιχαὴλ Ψελλὸς ἀναφέρει ὅτι ἡ µητέρα του, ὅταν τὸν ἀπεκοίμιζεν, ἀντὶ ἄλλου νανουρίσµατος τοῦ διη- γεῖτο τὴν θυσίαν τοῦ ᾿Ισαὰκ καὶ τὴν ἱστορίαν τοῦ ᾽Ιωσήφ. Δὲν ἀπέκλειον ὅμως καὶ τὴν διδασκαλίαν τῆς ἀρχαίας ἱστορίας. Ἔχομεν ρητὰς πλη- ῥροφορίας δι΄ αὐτό. Ὁ Βουλ- γαρίας Θεοφύλακτος ὁμιλῶν διὰ τὴν παιδείαν βασιλόπαι- δος ἀναφέρει καὶ διδασκά- λους τῆς ἱστορίας, οἱ ὁποῖο: ὑπῆρχον καὶ εἰς τὰ σχολεῖα, ὅπου ἐφοίτων τὰ παιδιά τῶν λαϊκῶν τάξεων. Ὁ Μ. Βασί- λειος συνιστῶν τὴν διδασκαλί- αν τῆς ἱστορίας γράφει ὅτι «χρήσιμος ἐστι πρὸς ἐντρέχει- αν τὸν νοῦν γυμνάζουσα». Ἔ- διδάσκετο ἀπὸ τὸ µμυθικὸν µέρος τῆς ἱστορίας ὁ Τρωϊ- κὸς Πόλεμος, καὶ ἄλλα µυθο- λογικὰ ἀποσπάσματα ὅπως τὰ τοῦ Αἰνείου, τοῦ Διομή- δους, τῆς ᾽Ιφιγενείας, τοῦ Γύ- γου καὶ τοῦ Κανδαύλου, ἀπὸ τὴν ἱστορίαν δὲ οἱ Μηδικοὶ πόλεμοι. Εἰς τὰ μεσαιωνικἀ ἑρμηνεύματα µμεταξὺ τῆς δι- δακτέας ὕὅλης ἀναφέρεται καὶ ὁὃ µῦθος, ὁ ὁποῖος ὅπως γρά- φει ὁ Ερμογένης ἐδιδάσκετο εἰς τὰ παιδιά, «διότι τὰς ψυ- χὰς αὐτῶν πρὸς τὸ µβέλτιον ρυθµίζειν δύναται καὶ ἔτι ἆ- παλοὺς ὄντας ἀξιοῖ πλάττειν». ᾿Απὸ, πληροφορίας, τὰς ὁ- ποίας ἔχομεν ἀποδεικνύεται ὅτι ἐγίνετο χρῆσις καὶ τῆς γυμναστικῆς. Ὁ Μ. Βασίλει- ος συνιστᾶ νὰ γυμνάζωνται μὲν τὰ παιδά, ἀλλὰ μὲ σω- φροσύνην. Δὲν γνωρίζοµεν μὲ πεποίθησιν πόσον διαρκοῦσεν ἡ φοίτησις τῶν παιδιῶν εἰς σχολεῖα τῆς Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως. ᾽Απὸ τὰς πλη- Ροφορίας ὅμως, τὰς ὁποίας ἔχομεν θεωρεῖται πιθανὀν ὅτι ἡ Φφοίτησις ἦτο τριετής, τὸ πολὺ τετραετής. 4. Ἡ διδασκαλία εἰς τὰ σχολεῖα τῆς στοιχειώδους ἐκ- παιδεύσεως, ἢ τῶν ἱερῶν γραμμάτων ἀποτελοῦσε τὴν ἀπροτερείαν» ἢ τὴν «προπαί- δειαν», ὅπως ἔλεγον οἱ Βυ- ζαντινοί, τὴν προπαρασκευα- στικἠν δηλαδὴ µόρφώωσιν, διά τὴν εἰσαγωγὴν εἰς τὴν ἐγκύ- Κλιον παίδευσιν ἢ τὰ «ὑψηλό- τερα µαθήµατα» ἢ τὴν «θύρα- θεν παιδείαν», ὅπως ἔλεγον. Εἰσερχόμενα τὰ παιδιὰ εἰς τὴν σχολἠν τοῦ γραμματικοῦ, ὡς πρῶτον µάθηµα ἐδιδά- σκοντο τὴν γραμµατικήν. Τὴν γραμματικὴν ἐθεώρουν οἱ Βυ- Γδιδάσκαλοι εἰς τὴν διδασκα- ξαντινοὶ ὡς βασικὸν καὶ ϐθε-' µμελιῶδες µάθηµα καὶ τὴν ἐ-! χαρακτήριζαν ὡς «τοῦ λόγου | λόγου καὶ τῶν µαθηµάτων ἆ- πάντων, ἄρτυμα τῶν τεχνῶν καὶ ψυχὴν τῆς σοφίας» (Μι- χαἠλ ᾽Αποστόλης). Κύριος δὲ σκοπός της ἦτο ἡ «λεπτουρ- γία τῶν λέξεων», νὰ ἔξελλη- νίζῃ δηλαδή τὴν γλῶσσαν καὶ νὰ τὴν ἁπαλλάσσῃ τῶν βαρ- θαρισμῶν, νὰ κανονίζῃ τὸ ὁρ- θὸν τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Ὡς βοηθήµατα οἱ μαθηταὶ ἑ- Χρησιµοποίουν τὸ ἐγχειρίδιον Διονυσίου τοῦ Θρακός, τοὺς κανόνας τοῦ Θεοδοσίου, τὸν Ἠρωδιανὸν καὶ ἀργότερον τὴν γραμμµατικὴν τοῦ Γλυκέ- ος, τοῦ Πλανούδη, τοῦ Μο- σχοπούλου κ. ἄ. ᾿Απὸ τοῦ 11 αἰῶνος καὶ ἑξῆς ἀπετέλεσε τμῆμα τῆς γραμματικῆς καὶ ἡ ὑπὸ τῶν συγγραφέων κα- λουµένη σχεδογραφία ἢ σχε- δουργία. Μὲ τὸν ὅρον αὐτὸν ἐδηλώνετο ἀφ᾿ ἑνὸς Ἡἡ τεχνο- λογία, ἡ ἐτυμολογία, ἡ ἕρμη- γεία καὶ ἡ ὀρθογραφία τῶν «λέξεων, ὥστε νὰ παρέχουν ος καὶ «ψΨυχὴν τοῦ Ι | Καὶ ἄλλο ἀκουόμεναι. Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης γρά- φει διὰ τὴν σχεδογραφίαν' «ἄλλον μὲν εἶναι τὸν λαλού- µενον λόγον, ἕτερον δὲ τὸν νοούμενον». Μὲ τὴν δευτέραν των σηµασίαν τὰ σχέδη ἦσαν ὅτι ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι “Ελ- ληνες «αὐτοσχέδια προθλήμα- τα ἢ «λόγον ἐπὶ λόγῳ». Μετὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς γραμματικῆς ἤρχετο ἡ τῆς ποιητικῆς, μὲ θάσιν τὰ ποιή: Θεολόγος μαθηταὶ μελετοῦν Ίτι τὴν ποιητικὴν «ὡς τά πολ- Ἡ Ελλάδα εἶδε νὰ | Γζήσῃ μὲ τὶς παραδόσεις της. 'Θὰ μµείνῃ ἡ αἰωνία Ἑλλάδα, Γἐκείνη, γιὰ τὴν ὁποία καὶ µό- ἵνη θἄλεγε κανείς, ὅτι προφή- ἵτεψε ὁ μεγάλος ᾿Ησαϊας: «Γέ- θεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν, τοῦ εἷ- ναι σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχά- που τῆς γῆς: (μθ’, 6. Πράξ. ᾿Αποστ.ιγ΄’, 47). Θὰ µείνῃ γιὰ ἱνὰ διδάσκῃ ἀδιάκοπα καὶ νὰ Γφρονιματίζῃ ἔθνη καὶ λαούς, Γµεταδίδοντάς τους μὲ τὴν ᾱ- |κατάθλητη ζωτικότητά της ἄλλο νόηµα ὅταν ἐγράφοντο: λὰά αἱ πρῶται τῶν παιδευοµέ- | γων ἡλικίαι διδάσκονται.». 6. ᾱ. 46.902). [Καὶ ἡ Αννα Κομνηνὴ (Ί]ος αἰὼν) κάμνει λόγον περὶ τῆς διδασκαλίας ποιητῶν εἰς τὰ σχολεῖα τῆς ἐγκυκλίου παιδεύσεως, καθὼς καὶ ὁ Θεόδωρος Πρόδρομος, ὁ ἀσκητὴς Βεῖλος, ὁ Κυρήνης Συνέσιος κ.ᾶἄ. ᾿Αρκετὰ ἁγιο- λογικά κείµενα ἀναφέρουν τὴν διδασκαλίαν τῆς ᾿Όδυσ- σείας καὶ ᾽[λιάδος, ὁ δὲ Ψελ- λὸς γράφει, ὅτι εἰς ἡλικίαν 14 ἐτῶν μετὰ τὴν ὀρθογραφί- αν ἠμποροῦσε νὰ ἀπαγγέλ- λῃ ὅλην τὴν Ιλιάδα καὶ ὁ Νι- κηφόρος Βλεμμώδης (τὸν 13ον αἰῶνα), ἀναφέρει ὅτι µε- τα τὴν γὙραμμµατικἡν εἶχε µε- λετήσει τὰς Ὁμηρικάς 6- όλους. .. Ἐκτὸς τοῦ Ὁμήρου τὰ δι- άφορα κείµενα ὁμιλοῦν καὶ περὶ τῆς διδασκαλίας τῶν καριστων ποιητῶν» ἢ ἁπλῶς ποιητῶν, ἀναφέρονται δὲ ρη- τῶς ὁ Οππιανός, ὁ ᾿Επίχαρ- µος, ὁ ᾿Αρχίλοχος, ὁ Νίκαν- δρος, ὁ Πίνδαρος καὶ ὁ 'Ἠσί- Όδος. Μεταξὺ τῶν ποιητῶν περιλαµθάνονται καὶ οἱ τρα- γικοὶ καὶ κωμικοὶ. Ἔχομεν πληροφορίας ὅτι οἱ μαθηταὶ τῶν ἐγκυκλίων σχολείων ἐδι- δάσκοντο καὶ τραγωδίας κα- θὼς καὶ κωμωδίας τοῦ ᾿Αρι- στοφάνους. ᾿Εδιδάσκοντο ἐπι- σης καὶ τὰ ἔμμετρα ἔργα τῶν πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅ- πως τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεο- λόγου κ. ἄ. καὶ δι’ αὐτὸ ἀπέ- διδον μεγάλην σηµασίαν οἱ λίαν τοῦ μέτρου. Μετὰ τοὺς ποιητὰς ἠκολού- θουν οἱ πεζοὶ συγγραφεῖς καὶ ἀναφέρονται ὁ Ξενοφῶν, ὁ Ἡ- ρόδοτος, ὁ Θουκυδίδης, ὁ Πλούταρχος, λόγοι Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας κ.ᾶ. Ἔκ δὲ τῶν ρητόρων «ἀναφέρεται ὁ Δημοσθένης καὶ εἰς τὰς ἀνω- τέρας σχολὰς ὁ ᾿Ισοκράτης καὶ ὁ Λυσίας, ὁ Λιθάνιος. ᾽Αλ- λα διδασκόµενα µαθήµατα ἢ- σαν Ἡἡ πολιτικὴ Ἱστορία, ἡ «πολλῶν νόος» κατὰ τὸν Γρη- Ὑόριον Θεολόγον, ἡ ἐκκλησι- αστικἡ ἱστορία καὶ ἡ ἀρχαία μυθολογία. Εἰς τὸν κύκλον τῶν µαθηµάτων τῶν σχολείων αὐτῶν ΄ ἁπαραίτητον µάθηµα ῆτο καὶ ἡ ὀξυγραφία ἢ σηµει- ογραφία, ἡ πρακτικὴ δηλαδὴ στενογραφία. Ὑπάρχουν πολ- λαὶ πληροφορίαι ἐπιθεθαιοῦ- σαι τὴν ἐκμάθησιν τῆς ταχυ- γραφίας. Ὁ Λιθάνιος ἀναφέ- ρει, ὅτι «ὑπῆρχον οἱ εἰς τά- χος διδάσκοντες γράφειν. “Ο- πως φαίνεται ἀπὸ ποίηµα τοῦ Χριστοφόρου Μυτιληναίου τὴν ταχυγραφίαν ἐδιδάσκοντο εἰς μικρὰν ἡλικίαν, 11-12 ἐτῶν. 5. Μετά τὴν ἀποπεράτωσιν τῶν ἐγκυκλίων μαθημάτων ὁ µαθητὴς προαγόµενος µετέ- θαινεν εἰς τὸ τμῆμα τῆς ρητο- ρικῆς. Οἱ Βωζαντινοὶ ἀπέδιδον μεγάλην σηµασίαν εἰς τὸ µά- θηµα τῆς ρητορικῆς, ἁπαραί- τητον δι᾽ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐγίνοντο κληρικοὶ ἢ νοµι- κοὶ καὶ θὰ τοὺς ἐχρειάζετο εἰς τὰς ἀπὸ τοῦ ἄμόωνος ἢ ἀπὸ δικαστηρίου λόγους τῶν, ὅπως καὶ διὰ τὰς διπλωµατι- κἁς διαπραγματεύσεις τῶν Βυζαντινῶν πρὸς τοὺς βαρθά- ρους καὶ ἀπολιτίστους λαούς. Βοηθήματα διὰ τὴν διδασκα- λίαν τῆς ρητορικῆς εἶχαν τὰ προγυµνάσµατα τοῦ Ταρσέως Ἑρμογένους, τοῦ ᾿Αφϕθονίου, μαθητοῦ τοῦ Λιθανίου, καὶ ἀργότερον τοῦ Σιµοκάττου. (Συνεχίζεται) ΝΗΠΜΝΗ ΤΟΠ ΝΗΙΝΙ ΜΝΤΗΝΙ [0] [ΙΙΙ ΠΜΗΝΧΙΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) οἷον τάχιστα τῆς πανσέµνου καὶ µυρίων ἀγαθῶν πλουτο- Ὁότιδος εἰρήνης, ῆς οὐδὲν ἐν ἀνθρώποις κρεΐττον καὶ πο- θεινότερον χρῆμα πέφυκε, χρειάζεται ἀγών, ἀγὼν πολυ- μερὴς καὶ πολύτροπος. Καὶ εἰς τὸν ἔντιμον τοῦτον ἀγῶνα καλούμµεθα πάντες νὰ προσφέ- ρωμεν εὐχαρίστως τὴν σὺυν- δροµήν µας ὅση ἡμῖν δύναμις. «Ω ὅλοι ὑμεῖς, οὕς ὁ Χρι- τικἀ κείµενα. Ὁ Γρηγόριος ὁ /σκόµεθα εἰς τὰς παραμονᾶς συνιστᾷ ὅπως οἱ: ἑνὸς νέου μέλλοντος! «θίόλους | στὸς εἶναι ὁ Οἰκοδόμος, “Ὁσ- ἱποιητῶν», ὁ δὲ Γρηγόριος ὅ,τις θέτει τὰ θεμέλια μιᾶς νε- φΝύσσης ὁμιλῶν διὰ τὴν ἐγκύ- ας ἡμέρας εἰς τὸν Γκλιον ἐκπαίδευσιν γράφει, ὅ-| καίτοι τοῦτο δὲν ἔχει ἀποκα- | | 1 |καὶ τὸ φῶς τῆς γνώσης, ποὺ, Ιτὸ ἔχει πάρει ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. [λυφθῆ ἀκόμη εἰς τὸν ἄνθρω- ιστὸς ἀνεγέννησε- διὰ νὰ κα- ταλήξω μὲ τοὺς πολὺ χαρα- ἰκτηριστικοὺς καὶ ἀξίους πά- Ίσης προσοχῆς καὶ προθύμου | ἀνταποκρίσεως λόγους τῆς )Βασιλομήτορος τῆς Ὅλλαν- Ιδίας ΕΒιλελμίνης- πυκνώσατε [τὰς τάξεις! Μὲ τοὺς ὀφθαλ- .μοὺς τῆς Πίστεως ὀλέπομεν Ιτὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἤρχισεν Ιὁ Χριστός... Οἱ δυνάµενοι νά Γδιακρίνωσι τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου γνωρίζουν, ὅτι εὑὗρί- ὍὉ Χρι- κόσμον, πον. ᾿Ανθρώποι καὶ ἔθνη, ἑἕ- τοιµάσθητε νὰ θὀοηθήσητε εἰς τὴν ἐγκαθίδρυσιν τῆς νέας αὐτῆς ἡμέρας. ᾿Εμπιστευθῆ- τε ἑαυτοὺς εἰς τὴν καθοδήγη- σιν ᾿Εκείνου, Όστις ἐπιθυμεῖ νὰ φέρῃ τὴν ἀνθρωπότητα εἰς τὸ ἐπίπεδον τοῦ θείου σχεδί- ου Του, διὰ νὰ δυνηθῇ ὁ ἄν- θρωπος νὰ λάΦῃ φῶς καὶ δύ: ναµιν διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς θείας ἐντολῆς τῆς «ἀγάπες πρὸς τὸν πλησίον καί, ὑπὲρ πᾶν ἄλλο, πρὸς τὸν Θεόν».1) (4) Περιοδικὸν «᾿Ακτῖνες», 1952 σελ. 3--4. η 3 Μή Ἱμ. ΕΠΗΠΙΠΙΗ] [ή ΙΙ ΜΙΠΙΗΙ 11ον Αλ ἐγὼ ἐξελάμύανα τας παφαινέσεις αὐτάὰς ὡς ἁποτόκους γυναικείων. ἀντιλήφεων, τὰς ὁ: ποίας, ἂν ἐλάμθανα ὑπὸ σοθσοὺν ἔποφιν, θὰ ἐκογχίνιζα ἀπὺ ἔντου- Αππιαοικθμθνμι πήν. Αλ) Ἡ πηγη, ἀπὸ τὴν ὁ- πυίαν πῳοῤγοντο ἠτο ἰδική Σου καὶ τὸ ἀγνοοῦσα. Ἰλπίστευα, ὅτι Σὺ ἐσιώπας καὶ ὅτι ὠμικοῦσε μύ- νο ἡ μητέρα µου, διὰ τοῦ στόµα- τος τῆς ὁποίας ἐλα)λοῦσες δὐ, ὦ Οεέ µου, Καὶ περιφρονοῦσα ᾿Εσέ- να εἷς αὐτὴν, ἐγὼ τὸ παιδί της, τὸ παιδὶ τῆς δούλης Σου γαὶ θε- ράπων ἰδιχός Σου. ᾽Αλλὰ δὲν τὸ ἐγνώρικα καὶ παρεσυρόµουν εἰς τὴν καταστροφήν, τυφλὸς µέχοι τοιούτου σηµείου, ὥστε μεταξὺ τῶν συνομιλκων µου ἐντρεπόμουν διὰ τὴν μὴ ὑπεροχὴν τῆς ἔντρο- πῆς µου, Διότι ἄνουσα τοὺς συν- τρύφους μον νὰ διαφηµίζουν τὸς παοεντροπάς των καὶ νὰ ἐξυμνοῦν τοὺς. ἑαντούς των τόσο περισσό- τερο, σον ἦσαν ἀνηθικώτεροι. ἜἜτσι ἀγαποῦσα νὰ κάνω καὶ ἐγὼ ὅ,τι ἔκαναν ἐχεῖνοι, ὄχι µόνο χάριν τῆς ἀπολαήσεως, ἀλλὰ καὶ χάριν τῆς δόξης! Υπάρχει κάτι περισσότερο ἀξιοκατάκριτον ἀπὸ τὴν. διαφθοράν ἸΑλλ’ ἐγώ, διὰ τὸν φόθον τῆς μομφῆς, ἐθνθιζό- µουν εἰς τὸν βοῦρκον τῆς ἅμαρ- τίας ναθημερινῶς περισσότερο, ἐλλείψει δὲ πραγματικοῦ ἐγχλῆ- µατος, ποὺ θά μ’ ἐξίσωνε μὲ τοὺς πάρα πολὺ διεφθαρµένους, ἐπροσ- ποιούµην, ὅτι διέπραξα ὅ,τι δὲν εἶγα διωτράξει ποτέ. ᾿Ἐφοθούμην νὰ φανῶ τόσον μᾶλλον ἀἄξιονα- τάκριτος., παθ᾽ ὅσον ἤμουν ἀθῶος, τόσον μᾶλλον ἀνήθιχος, καθ) ὕ- σον ἤμουν ἁγνός. δοὺ οἱ σύντοοφοί µου, μὲ τοὺς ὁποίους διέτοεχα τὰς πλατείας τῆς «Βαθυλῶνος» καὶ ἐκυλιόμουν µέσα στὴ λάσπη ὡς ἐντὸς χιννα- µώμου ἢ πολυτίμου ἀρώματος. Καὶ διὰ νὰ ἠμπορέσω νὰ προσ- γολληθῷ εἲς αὐτὴν περισσότερο, ὃ ἀόρατος ἐχθοὺς μὲ παταπατοῦ- σε κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, διὰ νὰ μὲ περιπλέξῃ, ἐφ᾽ ὅσον εὔκολα πεοιπλεκόμουν εἰς τὰ δίκτνα τῆς γοητείας του(1). Ἡ μητέρα µου, διαφυγοῦσα ἤδη τὸ περιθάλλον αὐτὸ τῆς Βαθυλῶνος, ἀλλὰ βᾳδί- ἴουσα ἀχόμη σιγἁ σιγὰ πρὸς τὰ περίχωρα, μ’ ἐσυμθούλευε νὰ διά- γω. βίον ἁγνόν. Ἐν τούτοις αἱ ἀποκαλύψεις τοῦ πατρός µου δὲν ἀφύπνισαν εἰς αὐτὴν τὴν φροοντί- δᾳ νὰ περιωρίσῃ εἰς τὰ ὅριά τοῦ συζυγικοῦ ἔρωτος, ἀφοῦ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὰ Ἑερριζώσῃ τελεί- ως, τὰ πυρετώδη ὁρμέμφυτα, τὰ σπέρµατα τῶν ὁποίων ἤδη ὁλέ- θρια, ἐπέπρωτο ν᾿ ἀποθοῦν---καὶ ἡ μητέρα µου τὸ διαισθανόταν--- διὰ τὸ µέλλον πραγματικὸς κίνδυ- γος. ᾽Αλλὰ δὲν τὺ ἔκαμε, φοθου- µένη, μήπως αἱ ἐλπίδες µου ἐδε- σμεύοντο ἀπὸ τὰς ἁλύσεις τοῦ Υά- µου, ὄχι αἱ ἐλπίδες τῆς πέραν τοῦ τάφου ζωῆς, ποὺ ἐστήριζε σὲ Σέ- γα, ὦὢ Θεέ µου, ἀλλ’ αἵ ἐλπίδες, ποὺ ἐθάσιζεν εἰς τὴν γνωστῆν φι- λολογικὴν ἐκπαίδευσιν, τὴν ὁποί- αν ἐφιλοδόξουν δι ἐμὲ ὁ μὲν πα- τέρας μου, διότι δὲν ἐσκέπτετο σχεδὸν ποτὲ εἰς ᾿Ἠσένα καὶ δὲν ἐπεδίωκεν, ὡς πρὸς ἐμένα, παρὰ τὴν πράγματοποίησιν µαταίων σκοπῶν, Ἡ δὲ μητέρα µου, διότι ἐφαντάζετο, ὅτι ἡ πατροπαράδο- τος αὐτὴ µόρφωσις ὄχι µόνο δὲν θὰ μοῦ ἦτο ἐπιθλαθής, ἀλλὰ ναὶ θὰ μ’ ἐθοηθοῦσε κατά τι µέτρον νὰ φθάσω µέχοι τῶν χράσπέδων τοῦ θρόνου Σου. Ἔτσι φαντάζομαι τὴν κατάστα- σιν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐφ᾽ ὅσον εἶμαι ἱκανὸς ν’ ἀνακαλέσω εἰς τὴν µνήµην µου τὸν χαρακτῆρα τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας μου Ὡς πρὸς τὰ λοιπά, ἄφιναν χαλα- ρὸν τὸν χαλινὸν τῶν τέρφεών μου. περισσότερο παρ᾽ ὕσον μιὰ διναία αὐστηρότης θὰ τὸ ἐπέτρεπε. Μὲ ἄφηναν νὰ διασπείρωμαι ὅ- πὸ τὸ κράτος τῶν ἀπείρων παθῶν µου, ᾿Απὸ ὅλα αὐτὰ ἐξωπλώνετο ὑμίχλη πυκνή, ποὺ ἀπέκρυπτε ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς µου τὸ φῶς τῆς ἀληθείας Σου, ὦ Θεέ µου, ἡ δὲ ἀδιχία µου προήρχετο, οὕτως εἴ- πεῖν, ἄἀπ᾿ αὐτὴν τὴν ἰδίαν τὴν οὐσίαν µου (3). Ἡ γλοπὴ τιμωρεῖτα ἀπὸ γύµον Σου, ὦ Θεέ µου, ὡς καὶ ἀπὸ τὸν νόµμον τὸν χαραγμένον εἲς τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν γόµον ἔἐπεῖνου, τὸν ὁποῖον οὔτε αὐτὴ ἡ ἀδιχία ᾱ- γνοεῖ. Ποιὸς κλέπτης ἀνέγεται νὰ, τὸν χλέπτουν: 1[οιὸς πλούσι- ος συγγχωρεῖ τὸν πτωχὺν ἐκεῖνον, ποὶ ὠθεῖται εἷς τὴν Ἀλοπὴν ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν τους Καὶ ὅμως ἐ- γὼ ἠθέλησα νὰ κλέψφω καὶ ἔχλε- φαά χωοὶς νά μὲ ὠθήσῃ εἰς τὴν κλοπὴν ἡ στέρησις, ἀλλ ἁπ]λῶς ἀπὸ στέρησιν καὶ ἀηδίαν πρὸς τὸ συναίσθημα τῆς δικαιοσύν ἀπὸ ὑπερθολινὴν ἀδιχίαν, διότι ἔνλε- θα ὅτι εἶχα μὲ ἀφθονίαν καὶ µά- λιστα εἲς πολὺ καλυτέραν ποιό- τητα. Δὲν μὲ παρακινοῦσε εἰς τὴν κλοπὴν τὸ ἀντικείμενον, ποὺ πο- θοῦσα, ἆλλ᾽ ἡ πλοπὴ αὐτὴ καθ ἑαυτὴν σαὶ ἡ ἁμαρτία. Κοντὰ εἲς τὸ ἀμπέλι µας εἶρί- σχετο μιὰ ἀγλαδιὰ γεμάτη ἀχλά- δια. ποὺ δὲν διεκοίνοντο οὔτε διὰ τὸν γυμόν των οὔτε διὰ τὴν ὦ- µοοφιάν των. Συνοδευόµενος ᾱ- πὺ μίαν ὀωδὴν ἐφήδων, ἀχολά- στων καὶ οὐτιδανῶν, ἕκαμνα αἷ- ᾠνιδιασμὸν κατὰ τοῦ δένδρου τά μεσάνυχτα (ἕως τὴν ὥρων ἐνεί- γην ἐπαίζαμεν εἲς τὰς πλατείας κατὰ τὴν θδελυυάν συγἠθειάν μας)-- καὶ ἐλεηλατοῦσα τοὺς πάς: ποῦς της. ᾿Βνονθαλούσαμε ὁλὀ- χληυα α οοτία ἀγλαδιῶν. ὄχι ποὺς μεγα)λοπρεπῆ ἑστίασιν, ἀλλὰ διὰ νὰ, τὰ οἴχνωμεν εἲς τοὺς χοί- ροῦς. λὰν δὲ ἐτρώγαμεν ὀλίγα ἐξ αὐτῶν. τὸ ἑκάναμε ἐπειδὴ ἡ- ταν ἀπηγορευμένας, καρπός, (Συνεχίζεται) λ τον δ 1} Έτσι παραφράζοµεν τὸ χώρί- ον 'Οα]σαυας πο ὑπ πήσας ἠπν]διρὶ- πμ οἱ ποάποσ ρα πο, απἷα 060 Ἀο- απο ορ αδο ἷ, 7, (2) Πρ6λ. Ψαλμ. ΟΒ΄ «Εξ- | ελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αν ον διῆλθον εἰς διάθεσιν καρδίας» κτλ,

Τίτλος Θέμα Σελίδα
Ο Μητροπολίτης Εδέσσης Διονύσιος ασπαζόμενος τον Βασιλέα κατά την εις Έδεσσαν επισκέψιν αυτού 4p
Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ 4p
ΑΝΕΚΑΛΥΦΘΗ ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΠΑΦΟΥ ΑΡΧΑΙΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ 6 Μ. Χ. ΑΙΩΝΟΣ 4p
Ο Θ. ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΩΝ Ο.Χ.Ε.Ν. ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ 4p
Η Α.Μ. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ Σ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΤΙΟΥ 4p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ 3p
ΜΕΛΕΤΩΝΤΕΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 2-3p
ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Πολιτισμός 2p
Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
ΜΕΛΕΤΩΝΤΕΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 1,3p
Η ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ 1p
ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΝΕΟΙ Ναυτιλία 1,3p
ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΥΠΟΙ 1p