σοκ σνοσ 'Ο. ἱδρυτὴς τῆς [Ἐκ ἠλιΠΙΠΗ ΜΗ ΙΙΙ Π) Τ! |. ΝΙΙ [Π.Μ] [[ι [ή Πρ] 10] ΙΙΠΙΙ ΤΠ ΜΠΗΙΜΙ ΠΜ Τῆν παρελθοῦσαν Παρασχευήν, 11 ἹΤουνίου, ἑαρτὴν τοῦ ᾿Αποστό- κο Ἰαρνάθα, ὃ Κυπιακὸς λαός, διὰ μεγαλοποεπῶν τελετῶν καὶ Ἐκκλησίας Κύπρου σεμνοποεπῶν θοησχευτικῶν ἐνδη- ! /ωσἑών ἀπέτισε φόρον τιμῆς εἰς μνήμην τοῦ {οουτοῦ. καὶ πῴοστ- του τῆς Κυποιακῆς Ἰνκλησίας, Μὲ ἰδιατέραν µμεγαλοποέπειαν ἐτιμήθη ἡ μνήμη τοῦ. ᾽Αποστύ- 2ου Ιαρνάθα εἲς τὴν φεοώνυμον Ἀπονήν, ὅπου, ὡς γνωστόν, κεῖ-: τα ὁ τάφος τοῦ Αγίου, ᾿Απὸ τῆς πρωΐας εἶγον συορεί- σει εἷς τὴν ἑορτάζουσαν Μονὴν χιλιάδες προσκυνητῶν, οἵτινες παρηκολούθησαν μὲ κατανυκτικὴν εὐλάθειαν τὴν ᾿Αογχιερατικὴν λει- | - ΓΕΗΝΡΗΠΗΕ ΤΕΛΗ ΤΗΝΑ ΛΗΤΠΙΡΙΙΛΝ ἡ ΠΡ ΤΙ ΜΜ ΕΡΙΙΙ [ὸ ΤΗ ΙΜΝΙΙ ΙΙ Μὲ δα βσαν λαμπρότητα ὠρτάσθη ἡ μνήμη τοῦ. ἱδουτοῦ τῆς Κυπριανῆς Ἰγκλησίας Απο στόλου Ῥαρνάθα εἰς τὴν ἐπ) ὀνό- ἕ- ματι αὐτοῦ ἱδρυμένην, παρὰ τὸ Μετόχιον ἈΚύχχου Ἱερατικὴν Ῥχολήν. Τὸ ἀπόγευμα τῆς 11ης ἸἹουνίου εἲς εἰδικὴν συγκέντρωσιν οἵ µα- θηταὶ τῆς Σγολῆς ἔψαλαν θ0ηή- σχευτινά ἄσματα ὁ δὲ καθηγητὴς κ. Ο. ζωῆς ναὶ τοῦ ἔργου τοῦ τιμωμέ- γου Αγίου, Εὶς τὴν τελετήν παρέστησαν ὁ Θ. Χωρεπίσκοπος Σι μῖνος 3. Γεννάδιος, πατέρες τῆς “Ἱ. Μονῆς Κύκνου καὶ ἄλλοι χληοικοὶ καὶ λαϊκοί. ---α ΙΡΗΙΕΡΙΠΙΜΙΛΗΙΕΠΡΙΙ ΚΜΙΠΠΗΜΙΙ Ὁ ΔΙωιαριώτατος ᾿Αοχιεπίσκο- πος Κύπουυ Κύριος Ἀακάοιο τὴν Κιοριαμὴν τῶν Αγίων Πα: τέρων (6 ἸΤουνίου). ἐλειτούογησε μαὶ ἐτέλεσε τὰ ἐγγχαίνια τοῦ ἵ. ν. )Αποστύλου Πωύλου εἲς Αγ. Δομέτιον, τὴν Παρασκευὴν (11 ἸἹουνίου) ἑορτὴν τοῦ ᾿Αποστό- λου Βαονάθα, Ἱδρυτοῦ καὶ Τ1οο- στάτου τῆς Ἐννλησίας Κύπρου, ἐλειτούργήῆσε ναὶ ἐκήρνξεν ἓν τῇ πανηγοριζούσῃ Ἱ. ΑΙονῃ Απο στό)ου. Ῥαρνάθα, τὴν Ξ Ῥχίτας ὠμίλῆσε πεοὶ τῆς | Κυοριανὴν | τῆς Πεντηκοστῆς, ἐλειτούογησεν , Λα ἐν τῷ ἵ. ν. Ἁγίου Σάθύθα Ἆεν- χωσίας. τὴν Δευτέραν, - . τή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἓν τῷ ἵ, γ. Αγίας Τριάδος Λεμεσοῖῦ, ἑοοτῆν ᾿ Ὁ Θεοφιλέστατος Κωφθεπίσχο- | πος Σδαλαμῖνος η. Γεννάδιος ἐ- λειτούργησε καὶ ἐκήουξε τὴν Κι- οιαρὴν (6 Ἰουνίου) ἓν τῷ ἵ. ν. Λιοπετοίου. τὴν Ἱκυριαχην τῆς Πεντηληρατῆς (13 Ἱευνίου) ἓν τῷ ἵ ᾽Αοζισγέλονυ. Ἱώνης Αἴγι- γα τῃν Δευτέραν. ἑορτην Αγίου. Εἰνεύμοτος, ἐν τῷ ἵ, Αγίας Τριάδος Αἴπιαλούσης. “9 ΠΤωνιερώτατος Μητωυπολί- της Κιτίου χ. Άνθιμος ἐλειτούς- τοῦ ν» γησε κά ἐκήοιξε τὴν Ἀνοιωκὴν τῶν Αγίων Πατέρων (0 Ἱουνί- οὐ). ἐν τῷ ἵν ν. τοῦ χωρίον. Φοι- Ηεν- Ἠκάρια, τὴν Ἀνοριανὴν τῆς τηκοστῆς (19 Ἱουνίου). ἐν τῷ ἵ, - ο. ΄ Ν γ. Αγίου Δαζάοονυ Δάονανος γαὶ : : : : ο ο ος τὴν Δευτέρανς ἑουτην τοῦ Αγίου Πνεύματος, ἓν τᾶ , ναῦ Απίις Τριάδος. Ὦαρώσίων. 'Ὁ Πανεορώταάτος ΝΜητοοποῦ- της Βυορηνείατ υποιανὺς ἔλει- τοήογ σε καὶ ἑχήονξε τὴν Κνσια- γῆν τῶν Απίων Πατέρων (0 Ἱ- ουνίο). ἓν τὸ ἐν ν, τοῦ πωοίου Κάοι κα τὴ νοριοκὴν τῆς Πεντηνοστῆς ἐν τῷ τν ν, οχαν- γέλον. Κυρηνείας. Την ποοσεγή Αγίων, Πάντων. Ἁνοσλήν. τῶν ὁ Ἀιαριώτα- Κύ- τος. ἸΑογιεπίσχκοπος Κύπουν οιος Δἰανάωος θά ειτο ον ήσῃ γιὰ ρητή ἓν τῷ ἱ, ναῦ Ε[ανας ψίας Μτοούόλοι, ᾿ π . ΄ Ὁ. Πανοσιο. Αογιμανδοίτης ». Ανάωγυοος Ἀτοματόπορος θά λειτονογήσῃ καὶ ηούση τὴν η { , πρασεγῃ Κνωόλην τῶν ο ΑπΙΩΝν Πάντων ἐν τῷ ν ναῷ Απ Λευλωσίατσ Ἁνοιανὴην τῶν μις Κιισσιανοῦ Τὴν πουσεγῆ ᾽Αγίων Πάντων. ὁ ἵεουν Ἁπηαν Ῥέθτλας θὰ ηρύξη . ἵρ νι, Ασίας Παοασγευῆς Νάτωο δμωιωσίων. Ὁ κ. ΝΔ. Πέτσας ἓν τῶ ἵν ναῷ Ανν Τωάννος Λενχω: σίας. 'ταφοφὰν ὕδατος ίδες ὁ Μ. ᾽Απόστολος Βαρνάδας χαλκογραφίας] ίαν, τὴν ὑποίαν ἑτέλε εὐςν µε- τὰ τῆς συνήθους λαμπαύτ πτος ἡ Αν αν ὁ ἸΑογιεπίστοπος Κύπασν Ἆν Μάριος, πεθιστοιγιζόµενος Όπα ἁαωμμτούλῶν τῆς ᾿Ἠννλησί- πιά ἄλλων κλἠσικῶν. Δἰετὰ τὸ πέφις τῆς λειτουσγίας εἴστοι τῶν πουσκηνητῶν ἔπε- σχ: ρθησαν τὸν τάφον τοῦ. Άποςγ στύλους μευίμνῃ τῆς Α. ἂἴ. Ἰ τοῦ. Λογιεπισκόπου, ἀνηγέρθη | πρό τινος περιχαλλὲς ναΐδριον. | Οἱ ποοσχυνηταὶ ἐξεφράζοντο ἐνθουσιωδῶς διά, τὰς βελτιώσεις αἳ ὁποῖα ἐπηνέχθησιαν εἰς τὴν Μονήν, ἰδιωτέρως δὲ διά τὴν µε- αἱ τὴν διασω- [2 Ἴνευσιν αὐτοῦ ἐντὸς τῆς ΑΙονῆς, - ὅπου Β) Τί Τὴν αὐτὴν Μ. ὁ ριος ἐτέλεσε ΗΝ ΜΣ ΤΡΙΛΙΟ ΕΠΙ οἑλθοῦσαν Δευτέραν ἕ- Ἅγι Πνεύματος ἡ ΑΔ.) επίσκοπος Σ. Μανά- : ὁ τος τὴν Θ. λΜειτουργίαν { ἕ εἰς τὸν ἵ, ναὺν γι Τριάδος Λε- μεσοῦ. Ὁ Ἀδαὸς ἤτο κατάµεστος πιστῶν οἵτινες μετὰ θρησκευτικῆς κατανύξεως παρηκολούθησαν τὴν κειτουργίαν καὶ ἠκροάσθησαν τοῦ θείου λόγου. πάς ὔ Λοχ το ᾽ ο ’ ἡ. ἡΡΠΜΝΠΗ Η] ΚΠΗΕ Τὴν Πέμπτην τῆς Αναλήψεως ὃ Τουνίου ἐπεσκέφθη τοὺς Καπέ- ᾿Αθγχιεπίσκοπος ». Να- νάοιος εἰς τὸν ὁποῖον ἐπεφυλ. άχθη ἐνθουσιώδης ὑποδοχὴ ἐκ μέρους τῶν Ἀατοίκων. Ῥὸν προσε Γώνησεν ὁ Ἀιρίλαος Ἀδόρααμίδης, προσέ- φεοε δὲ εἰς αὐτὸν ἀνθοδέσμην ἡ μαθήτρια Νίκη Παπααριστοδήμου. αἣν πρωῖαν ὅ Μ. ᾽Αοχιεπίσνο- πος ἐλειτούργησε καὶ ἐκήουξεν ἐν τῷ, ἵ, ναῷ τοῦ χωρίου τὸ δὲ ἀπόγευμα ἐπεσχέφθη τὸν θρη: τος, Εωτω πι} ποοσφΩνήσεως ὑπὸ σον υτικόν σύλλι οπον τῆς χοινότη- τῆς ὅ, Άλε άνδρας ᾿Αγόάθωνας, ὁ 1 ἸΑοχιεπίσροπος ὠμίλησε ποὺὶς τοὺς παρισταμένους ον πρὸς το ὑς ὁποίους συνγέστησεν ἐμιμονὴν τὸ ἐθνικοθρησκευτικὰ ἰδεώδη. αἸ. Αογχιεπίσροπος ἐπήγεσεν | τοὺς κατοίκους τῶν. Κα: διὰ τὴν θρησκευτικότητά των καὶ τὰ, ἐθνιχὰ αἰσθήματα, ᾱ πὺ τὰ ὑποῖα διωτνέοντια, ----«--«- ΙΙ ΡΙΚ Ν άΕΤΠ ἓ) ΜΠΟΗ ΜΗ! ϱῳ ἐπίσης πέδων Πλ ΒΙΟΙ θή Την παον 2ος ὀ -.. ΡΙΚΗν ετ] τούρςησε χαὶ ἐκήσθιξς ἐν τῷ ἵ, ος ας Μέμνονυς ἱλαρωσίων ὁ. Πανοσυκογώτατος. Αθγιμαν- δρίτης . ώνσταντινίδης τὸ ην μά τον. µεταξύ ὅλ- λων ἄνεφ ἐρθη εἲς τὸν παρών της νο , σε τενον κ έοι Φιώτ να μησίας ἠναπτύξας τὴν µεγί- στην αὐτοῦ. σημασίαν διὰ, μμ σωτησίαν τῶν Πιστῶν, Ἑν συνε- εί ἀνέπτυξε τὴν ὕλως ἰδιάζοι- σαν νιά ἐξαποετικὴν σημασίαν τοῦ θεσμοῦ. τῆς Ἰλρκλησίας διὰ τὸν ο. ν εἰπῶν ὅτι τή Ἠλνλη- «τὸ ϱ)2ηνικὴν ἕβνος ὑπῆν- ἡ σωστη Κιδωτὸς ἡ ὁποία χόωην ὀςθάλμοῦ. ὅτει ύλαί ἡ εθνινήν πας ὑπόστασιν διά ἔσον τῶν οἰώνων γιὰ συνέτεινε εἷς τῆν ἀπε]κυθέωωσιν τοῦ. ἕλλη- Μναῦ ρος ἔθνους ἓν τῆς ὕπευτε- το ασιετοῦς δουλείας, ην τό. π ὁ Πανι ση αγιώτατος ατέλη- Ἐνν εἶποιν ὅτι καὶ σίρωον ὁ Κι τωιὸς λαιὸς ἐὰν θέῃ νὰ ἵδῃ την πολ Ίαν ἐλευισιίαν των] νὰ ἔχη πίστιν καὶ ἅ ασί- | τον ἑθνισγαῦσαν ολ. | { ὑποίς μὲ ἐπιρεη αλῆς | άλτ δι θιες ΕΝ) αῇς εθνάσγα Ιω ων ΤΟΝ τὴν εἰ στοές έν, Αλστὸς τα ειτοοσυίον ὁ [νο Επ ντέττας ὠμίλησε δη -α τὸν θρήσκει τικόν νὰ Εικ ο). Υ παστο- ν νο πο δι Εθνενόν αλες Ἠπήμα συστήσος πίστιν εἰς τς {Εν θρευτιας τισ πιιοαδά σεις τα ἐπων ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΒΝ ΒΗΜΑ ἡ]. ΜΗΝ ΠΜ Ι ὴ εΓοῦ Τοΐτης θηνις ο. ὃ ης λέραάθοσν», Ι Ἆ τς άτμος . ἓν χθες ος ο ὃ Όλο ἕτς Ἰ ση ον εσε μοεν εἰ τὸ Ξενοδοχείο Αθηναιον οἱ Την ἑπομένην τῆς ἀπίξεώς του Σεβασιώτάτος ἐπεσχέφθη τὸν Ἀξαο, Δογιεπίσγᾶπον ΑθηνΏν .αἱ πύσης Ελλάδος. , Ἑπυρίο- να, τὸν ὑποῖον ἐχαιωύτησεν ἐπὶ τῇ εἲς ᾿Αθήνας, Ἐν συν- ία, ἀνελθὼν εἲς τὰ ᾿Ανάντουα, εἰς τὸ βιύλίον πσου- σιάσεων γαὶ ἐδήητησεν ἀἄγο παρὰ τῆς Α. ν]. τοῦ Γασιέως. μεσημθοίαν τῆς ἰδίας ἡΠνιέ- Ανιος Πάφου ἐπεσκέφθη ὑποιυοσγμεῖον ἙΕξωτεοιχῶν του ὃ νεγοάς η ύασιν ην σ. τὺ ον ἀν αποριτος ματια Διευθυντίς αὐτοῦ ». Κύσαν, 1 Τουνίωυ αοωίαν το Ἴ ἴν’ ος ο Φεὐοσμιώτάτος ὑπεσγέφθη εἷς τὸ Νασοχωμεῖον εἶδαγγελσμός: ππου ἔετια, τόν Ἁῑάν, Πα: τηόωρ γὐρείας, Νήιστο- | ς συν ἀογύτεύον ἔπε- σχέφθη εὖν πούεδσον τοῦ. Ἑλλη- Μκοῦ. Ἠρυθροῦ. Ἑταυοοῦ. », Κ. Γεωσγωσόπουλον, τὸν. ὁποῖον ηῦ- χαωίστησε διά τὴν παθασγεθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Ἐν, συνδοομὴν πρὸς περίθαλαλιν τῶν σεισμοπαθῶν Πά- {9 ο, Τὸ Ἐνυριαχήῆν, Ίδην Ἱοηυνίου, Ἅγιος ΠἨάπου ἐτέλεσε τὴν λειτουογίαν καὶ ἔλήρυξε τὸν θεῖ- λόγον εἰς τὸν ἱερὸν ναὸν ἵΑ- γίου. Κωνσταντίνου. Ομονοίας. ο ο ι 1. ΜΗΙΙΜΙΙ ΠΠ Ἡ Πλ ΠΗΙΙ ΜΙΝΙ ξου- την ᾽Αγίου Πνεύματος ὁ Σε- θασμιώτατος Μητροπολίτης Μιτί- οὐ χ. Άνθιμος ἐλειτούργησε καὶ ἐ- κήρυξε τὸν θεῖον λόγον εἰς ἹἉγίαν Ἐριάδα ᾽Αμμογώστου. Εὶϊς τὸ κή- ρυγμά του ὁ “Άγιος Κιτίου. ὠμίλη- σε περὶ τοῦ. Αγίου Πνεύματος ἀναφεφθεὶς ἱστοριχῶς εἰς τὰς ἐμ- φανίσεις αὐτοῦ, καὶ συνέχισεν εἷ- «που. µία Ἠίνησις σήμερον χοιστιανικὴ γιὰ τὴν μαλυτέρευσιν τῆς κοινωνίας καὶ τὴν ἐξάπλωσιν τοῦ χεῖ πιιοὸν γα τὺ στηρίζον καὶ ραθοδηγοῦν. ὕπου ἀπουσιάτει τὸ Τὴν παωκλθ. Δευτέραν τοῦ ἐπ ἲ Αρ Πέ ἁοιστιανικοῦ. Πηούγματος . Άγιον Πνεῦμα | Πνεῦήυς ἐχεῖ σκότος καὶ ἄθνσσος. Σήμερυν ὀνστυχῶς ἕνα μέγα μέ- ους τῆς κοινωνίας εὑρίσρεται τὸ σκότος μαμρὰν τοῦ Χριστοῦ, ἄθνσσος ἐπιζητοῦσα ἄθυσσον, σκύτος ἐπὶ τὺ αγότος πορευόμ ε- γον, τὴν στιγμὴν κατά τὴν ὁποί- αν ἄπλετον ἦλθε τὸ φῶς τοῦ Χοι- στοῦ εἰς τὸν χόαμον. Ἐν τέλει ἐχάλεσε τὸ ἐμκλησίασια ὕπως ᾱ- εἰς ολουθήση τὸ αῶς τοῦ. Ἀφιστοῦ | καὶ τὸν δρόµον τὸν Χωιστιανικὸν καὶ ἐπεχαλέσθη τὸ Πανι ἴγιον [νεῦμα ὕπως καὶ πάλιν ΕΛΘΗ εἲς τὸν χύσμον ἵνα φωτίσῃ καὶ Ζαθυ- δηή ήσῃ εἲς τὸν δούμον τὺν κα λὸν τοῦ φωτὸς καὶ τῆς θὀρετῆς». ΤΙ ΧΙΙ [Γὰ ωνώπιον ᾷ ήθους κόσμου ἐτε- ἠσθη ἐν τῷ ἵ, ναῷ Καθυλιρῆς ἥ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθημάτων τῶν κατηχητικῶν τυῦ ἵ, ἑοστηὴ γιοῦ Ἰκοθολικῆς Ἐπὶ τῶν πεπος- λθύντος ἔτους ᾧ- 9 , ἀπονεμηθέντα Υμένων τοῦ πας μίλησεν ἡ ὃ, άνθη Καθητξιώ- του, ἥτις ἓν τέλει πὐγαοίστησε τὸν ΑΓητροπολίτην . Ανθιμον διὰ τὸ ἐγδιαφέρον του ὑπὲρ τῶν, κατηγητικῶν. Εἰς τὰ κατηχητικὰ ! Καθολινῆς ἐλειτούργησαν 8 τμή- µατα καὶ ἐφοίτησαν 4600 µαθητα) καὶ μαθήτρια. Ἐκ τούτων 4 τµή- μάτα σαν τοῦ Κατωτέρου Κα- τηχητικοῦ, εἰς τὰ ὁποῖα ἐδίδαξαν ὁ κ. Τάκῆς Ποτονίδης καὶ μέλη τῆς Ἠπιτροπῆς, δύο τοῦ Μέσου καὶ δύο τοῦ ᾿Ανγωτέροι., εἲς τὰ ὁ- ποῖα ἐδίδαξεν ἡ. δ. Μ. Σέργη. Ἡ χορωδία τῶν Κατηχητικῶν ἔψαλε διάφορα ἄσματα ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ κ. Οεοδώρου 1]ο- τογίδη, τελειοφοίτου τῆς Ἐνμπο- ρικῆς ᾿᾽Ακαδημίας Λεμεσοῦ, ὑπὸ μαθητριῶν δὲ ἀπηγγέλθησαν πα- τοιωτικὰ ποιήματα. ᾿Ακολούθως ἐγένετο ἡ ἀπονομὴ τῶν βοαθείων ὑπὸ τοῦ Πανοσ. ᾿Δογιμανδρίτου τῆς Μητροπόλεως Κιτίου ». ΤΙ. Ἠαρνάύα ὡς ἑξῆς: Οἰνονομίδειον βοαθεῖον ἐν 4 λιρῶν ἐδόθη ἐξ ἴσου εἰς τὴν Χα: οιθέαν Δημητριάδου καὶ τὸν Νί- κον Δωρίτην. Τὸ β’ ἐν μιᾶς λί- οας βοαθεῖον ἐδύθη εἲς τὸν Θεύ- ον ο / βραθεῖα | Π ΜΝΕΗΙ καὶ οἱ απόφυιτοι.] δσοον Πυτονίδην, ἔπαινος δὲ εἰς τὴν Σούὐλαν Οἰκονομίδοιι, Τὺ Τσίσειον ῥοαθεῖον ἐ ἐδοθη εἲς τοὺς Νίκον Κωνσταντίνου. καὶ Ανδούον Πολεμίτην, ὁ ὃν ἔπαι- γος εἲς τὸν Παναγιώτην Κέσταν. Τὸ ῥραθεῖον τακτιμῆς (οιτῆσο- Γως εἷς τὸ νατηχητικὸν ἐδόθη εἷς τὺν Τάμην Ποτονίδην, ὁ δὲ ἔπω. γος εἲς τὴν Μαρούλαν Ὑεοφύτου Γοῦ Κωτηγητικοῦ ἀποφοίτησαν Γἐφέτος οἳ ἀλόλουθοι 40. μαθηταὶ καὶ µαθήτριαι:. Θεόδωρος 1Τοτο- γίδης, Τάνης ΠΗοτονίδης, Κ. Κρο- Σΐδης, Εὐθύμιος Παπαϊωάννου, Ῥένος Δημητριάδης, Γ, Μανοί- δης, Γαζριὴλ Κρίστου, Ανδρέας Καραλάμποις, Δ. Οεοδύτου, Τ. Ἠλάμης, Σταῦρος Μιχαηλίδης, Πολ ύναυπος Κνυριάνου, Ἀ ταῦρος Φαγαοίου, Κο, Παπαδόπουλος, Τ Ἰορδάνου, Τ λ, ΗἩοπώφ, Μιχ. Νι- πολιδης, Αοιστος Κέστας, Χαοι Δ. Χατζηχαραλάμπους, Ν. Δωρίτης, Ὃ κος Ἠαναγίδης, Φωὴ Πισσουρίρυ, Πὐτυχία Κου- λουντῆν Παναγιώτα Κουοιέως, Ἀλόη Λοϊζίδου, Μαρούλα Νεοφύ. | του, ᾿Αθηνᾶ Παπαδοπούλου, Αὐ- γη βσταθίου, Ζΐνα Σαθθίδου, ᾿Αγάθη Χαφαλαμπίδου, Αγγελι κὴἡ Ἠελαγία. ᾿Αριάδνη Παστελλᾶ, Γιαννούλα Παυλίδοι, ἹἩλένη 7η: σίµου, Λώρια Λιασίδου, Σούλα Οἰκονομίδου, Τασούλα Φοινίου, Χαριθέα Δημητοιάδοι, Καλλιόπη Φεσᾶ καὶ ᾿Ανθούλα ᾿Αθραάμ. ----ἷ----- [ρ ΠΝΠΙΙ ΙΙ ΠΙΙΜΠΙΗΙΙ ΠΙΝΝ ΠΗΙΙΧΙΗ Τὴν ὅην ᾽Τουνίου, τῷ ἵ ναῷ Ἁγίου Συνεσίου Ῥι- ζομαρπάσου τελετὴ ἐπὶ τῇ λήξε τῶν µαθηµάτων τῶν δύο µέσων καὶ τοῦ ἑνὸς ἀνωτέρου κατηχη- ρῶν σχολείων, εἰς τὰ ὁποῖα ἐδί- αξεν ὁ κ. Μακάριος Μ. Μυριαν- θες, καθηγητὴς τοῦ αὐτοῦ Γυ- μγασίου. Ἰ]αρέστησαν ὁ Διευθυν- τὴς τοῦ Γυμνασίου, οἳ καθηγηταί, διδάσκαλοι καὶ γογνεῖς μαθητῶν. Κατά τὴν ἑοοτὴῆν ὡὠμίλησεν ὅ διδόάξας εἲς τὰ Ἀατηχητικὰ σγο- λεῖα Σ. Μυριανθεύς, ὁ ὑποῖος, ᾱ- φοῦ ποοέθη εἰς σύντοµον ἴστοοι- μὴν ἀνασχόπησιν, τοῦ Κατηχητι- μοῦ. Σχολείου, ἐτόνισεν ἀνολού- θως τοὺς σλοπούς, τοὺς. ὁποίους ἐπιδιώχει τοῦτο καὶ τὰ ἀγαθὰ τὰ ὁποῖα προλύπτουν ἐξ αὐτοῦ, ἓν τέλει δὲ ἐκάλεσε τοὺς ἀποφοιτῶν- τας νά, μείνουν σταθεροὶ εἷς τὰς Χριστιανικὰς ἀληθείας ἐὰν θέλουν νὰ εὐδομιμί ᾖσουν εἰς τὴν κοινῶ- γίαν, εἷς τὴν ὁποίαν μετ) ὀλίγον τὴ Ἑγολεῖον θὰ. τοὺς ἀποδώσῃ. πρόγραμμα ἑροτασμοῦ περιε- άμύανεν ἐπίσης ἐπικαίρους ἆπ- αηγελίας ἀπὸ μαθητὰς καὶ µαθη- τρίας καὶ γοιστιανικὰ ἄσμοτα τ ἠπκλέντα, ὑπὸ τῆς Ἰρρωδίας τοῦ Ἀ.γολείου. γατὰ διδασκαλίαν Ἐν Αῑν Αἰοριανθέως, ἐτελέσθη ἐν τς 9 Τὸ Ἐπηκολούθη- τοῦ, : Τωγισμοῦ ] βοαθεῖον σεν ἡ ἀπονομὴ ἀναμνηστικῶν δώ- ρων ὑπὸ τοῦ αἶδεσ. Πωπᾶ Δημη- τοίου καὶ ἡ ὅλη ἑορτὴ ἐτελείωσε μὲ τὸν Ἰθνικὺν “Ὕμνου. Τὴν θην ἸἹουγίοι, ἐγένετο ἐν τῇ αἰθούσῃ τοῦ κινηματογράφου «Πανύραμα» ἢ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθημάτων ἑορτὴ τῶν χατηχητι- κῶν σχολείων τῆς Ηόλεως Χου- σογοῦς. Εϊς τὴν ἑορτὴν παρέστη ὶ ὁ Τανοσιολ. ᾿Αρχιμανδοίτης ο Αβητροπόλεως Πάφου » δ, Μετά σύντομον ὁμιλίαν τοῦ ΔΛι- εὐθυντοῦ. τῶν. κατηχητικῶν σχο- λείων κ. δ. Παπαδοπούλου ἓξ ἒε- τελέσθη καλλιτεχνικὸν. ποόγραι- μα περι]αμθάνον θρησκευτικὰ ᾱ- σµατει, ἀπαγγελίας καὶ πωδικὴν ὀπερέτταν. Ακολούθως ἐγένετο ἡ ἀπονομὴ τοῦ. βοαθείου ἐκθέσεως ἐπὶ θοη- σκευτικοῦ θέματος κατόπιν δια- μεταξὺ τῶν μαθητῶν ᾿Ανωτέοου Κατηχητικοῦ, Τὸ ἐν. μιᾶς λίρας ἠθλοθέ- τῃσεν ὁ Δήμαρχος Πόλεως χ. Σ[αὔῦλος ῆ. Γεωργίου. Τούτου ἕ- τυχον ἐξ ἡμισείας οἳ μαθηταὶ Πέ- τουυῦ. Γεώργιος καὶ Χωτζηθεοδο- σίου. Χαράλαμπος. τοῦ στ λν-- ΠΜΛΙΙ ΙΙΙ ΜΠΛΕ Τὴν Κυοιακὴν. ᾿Αογιεπίσνοπος οἡ ὁ ἹΤουνίου, ὁ Κύπουυ ν ς ἐλειτούργησε καὶ ἑλαίνια. τοῦ ἐτέλεσε τὰ ἱεφοῦ. γαοῦ Αγίου πλωσίας δαπάναις τῆς Ἰουλιανῆς Κώστα Γεωογαλλ!. σου, Ὁ. ἑαπεοινὸς τῶν Ἰγκαινί- ων μετὰ τῆς ᾽Αχολουθίας τῆς ἸΑ- Ἠονανίας ἤργχισε ὑπὸ τῆς δ μμ. (ος. Ναθθάτωυ, Τόσον τὸν ὅσπε- οινόν. ὅσον καὶ τὴν ἀνολουθίαν τῶν ἑφραιγίων καὶ τὴν Λειτους- ἐν αἴτινες μετεδίδοντο διὰ με- ψι ὠνῶων, παφηνολού θησαν Ῥατανύξοι πλήθη γόάσμωι, Παύλου λε 2 ἐν Ὕσ-πο- ΜΠΕΣ [ΙΙ ᾽ , Λο ωσιομένος μειτουοσὸς μαι ο] : Υιρίστον, Παπαθασίλειος Σά1μι, οπεβίωσε τὴν θην Ἱς ἓν Ἀνθοίς εἲς ἡλιχίαν οκ ἐτῶν, Ἡ κηδεία τον ἑφόνετο τὴν ἑπαν- οἷον λευτέρων ἓν τῷ ἵ να δαο- δαμιωπτίσαης Κνθραίας ἐν μέσω μή Έκαν εἴλιχοινοῦς πένθους ἓν ὕλων τῶν. ῥνουτῶν Ὁ λανίτης ὑπηωέτησεν ὡς ν τῷ οηθέντι νοῶ ἐπὶ άν) ηρον ζΗρτίαν, τοῦ Ν1ι- Τουνίον ο εοθὺς ὐ- Μ. | ἁΙανό- : 3 [ΗΠή ΤΗ (ΜΙΝΙ ΤΙ Ῥὴν μεταπρυσεγῆ ἈΝουφιοκήν, την Ἰουνίου. 1964 καὶ ὥσραν ϐ ἓν τῷ, προανλίώ. τοῦ. οἰκή- ατος τῆς ββμάθμῆα ολ Κάδῃ. χώσαν ἡ ἐπὶ τῇ λήξει μαθημάτων τοῦ λα δρα ἔτους 100 ὔσο τελετή, καθ ἥν θά ἐν- τελεσθοῦν ὑπὸ τῆς γορωδίας τῆς Σγοκῆς ἐνκλησιαστικὰ γαὶ θρη- σχευτικά ἄσματα, θὰ, ὅμιλήσῃ αἱ τῶν πεποαγµένων τοῦ ἔτους ὁ Ἀρευθηντης, τῆς Σγυλῆς ». Ν. Ἀεημώσιάτης καὶ θά ἐπιδώσῃ ὁ Νν Λογιεπίσχαπος. Κύποος ν. ανν ε µ τῶν ὃς ελ[οκάριας τὸ πτυχία εἰς τοῖς τε- υτὴν λείος ρίτους, ἡ ΙΙ ΙΙ ΠΕΜ ΙΜΔή ΙΕ Τὰ ΙΙΠΙΗ Ἡ ἹΤερὰ Ῥύγοδοας τῆς Ἠνκλη- της Ελλάδας ἠσχοκήθη τὴν Όσα Αλαζιαι μὲ τὸ ζήτημα τοῇ σι μυ γέως Νν Ἀάζαν- Ἡ Τε Σύνοδος ἄπει άσισεν ὕπις σηπηθῇ ἡ γνώμη τῆς Θκολη- Ἠικῆς σχολής τοῦ Πενεπιστηµί- ον. καὶ τῆς Αιδημίες Ἀθηνῶν λατὰ πὠσον τὰ δημοσιεύματα τοῦ Σ. Ν. Καζαντς τάκη κ Νο ποοσθάλανν αστκνῖν Ορησγείαν, ς. θά, [ΙΚΝΙΝΙΜΙ ΠΙΝΕΙ [9 ΗΡΙ ΙΙ ΜΗ Ἕγλοβεις πο - ἱτουλής εωήμοσισίθη σι πιο σίδις τῆς κυήσεις ὅιό, τοῦ ὑπαουῦ .--- ο 3 οἱ κονοιι” ο τν Γποῦ. Ἱκούήτους αοὺς τὸν ὀητοοος λαπτικὸν ναῦν τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τος τοέχοντας οἰκονομιχοῦ ἔτοις ποὺς ἐνίσγησιν τῶν πὐρων τοι “Ἡ χορηγία θὰ παρέχεται κατύπιν πῳυπήσεως τοῦ ᾽Αογιεπισνύπου. ᾿Αθηνῶν τὸ δὲ ποσὺν θὰ »αθοφρίζεται διὰ κοινῆς ἀποφάσεως τῶν ὑπουογῶν νομικῶν καὶ Πωδείας. ο... δρ ΜΙ [ΗΠΗΤ ΤΙ) θΙΙΛΗΝΙΡ ΛΣ ΙΙΙ Κοσμήτωο τῆς Θεολογικῆς Ἀχοκῆς τοῦ Πανεπιστηµίοι ᾿Αθη- γῶν ἐξελέγη ὁ καθηγητής ν. Παν. ἈΙπωατσιώτης, στο ϐλ ΠΚΗΟΠΙ Τθή ΜΗ ΜΝΙΗ ΝΠΗΠΒΗ Ἀζακαριωτάτον θηνῶν κ. Σπυρίδων δι᾽ ἐγκυμλί- οὐ. ἐγνωστοποίησεν, ὅτι τοῦντε θεν θὰ ἀποχλείωνται τῶν ᾿Αχράν- : , . νὰ Ἰγίδων θά συμμετέχουν εἷς τὰ ἕ- ᾳετεινὰ χαλλιστεῖα. ----υὙ--- Αερίμνη τῆς Α. Σ. τοῦ Μη- τοοπυλίτοι. Νικοπύλεως καὶ Π[ρε- οέζης κ. Στυλιανοῦ ἰδούθη ἐν τῇ Ἱ. Μητοοπύλει Ξενών, ἐν τῷ ὃ- πρίῳ. Ἐενίζοντα οἱ ἐκ τῶν χωορί- ων τῆς Ἐμταργίας ὃι ἀτομικὰς ἡ ὑπηρεσιακὰς ἑρνασίας εἲς τὴν ἕ δον ἐρχύμενοι “Ἱερεῖς, -«Φ---- ΝΙ ΜΡΙΤΝΝΠΗΙ ΙΙ ΠΜΗΙΡΝΗΙΟΗ ΜΛΙΓΛΝΡΙΝΙ Βὶς τὴν θέσιν τοῦ ᾿Αογχιγυαμ- µατέως. τοῦ. Πατριαρχείου ἸΑλε- Ἑανδρείας. διωοίσθη ὁ ᾿Αρχιμαν- τεθέντος τοῦ ἸΑρχιμ. κ. ΙΤαρθενί- ου. Κοϊνίδου ὡς ἹΤατοιαρχιχοῦ Ἐ- πιτρόπου εἲς Κάϊρον. «-“-ᾱ- ΡΗΠΛ(Γ0Ν ΙΝΙΠΙΠΙΝ ΠΛΙΗ(7 ΠΛ Η) Ἱροτροπῇ καὶ εὐλογίᾳ τοῦ θασμιωτάτου ᾿Αρχιεπικόπου Α- μερικῆς Σ. Μιχαήλ, ἐγένετο ποὀ τινος ἡ ἐπίσημος ἔναρξις τοῦ Ἰ- γστιτούτου ᾿Οοθοδόξου Ἕλληνι- κῆς µαθήσεως ἓν τῷ σχολικῷ ατι- ρίῳ τῆς κοινότητος τοῦ Εὐαγγελι- ἔσμον Ἁγίου Φραγκίσκου Καλι- Γφοργίας. Εὶς τοῦτο θὰ διδάσκων- ται ἀνὰ ἐξάμηνον ἜἘκκλησιαστι- κὴ Ἱστορία, Λειτουργική, Δογμα- τική, Ἱστορία Δογμάτων, Χρθιστι- ανικὴ ᾿Αρχαιολογία, Σιγχριτικὴ Θεολογία καὶ ἀπολογητικά. “Ὁ ἆ- ριθμὸς τῶν σπουδαστῶν οἱ ὁποῖοι εἶνα Ἕλληνες ᾿Οοθόδοξοι φοιτη- ταὶ ἢ ἀπόφοιτοι ᾽Αμεοικανιχιῶν Πανεπιστημίων διαφόρων κλάδων, ὑπολογίκεται νὰ ἀνέλθῃ εἰς τοὺς διἀκοσίους. Σ οπὸς τοῦ ᾿Ἱνστιτού- του. τούτου εἶναι ὃ καταρτισμὸς τῆς νεολαίας εἰς τὴν πίστιν τῶν Πατέρων καὶ Ἡ διαφώτισις τῶν Σε- ἀγνοούντων ὁμογενῶν καὶ ἘΕένων περὶ τῆς ᾿Ανατολικῆς ὀρθοδόξου Ἠγγλησίας καὶ περὶ τῆς Ἱστοοσίας μαὶ τῆς αἴγλης τοῦ Οἰκουμενιχκοῦ Πατοιαρχείου. Τὰ µαθήµατα εἰς τὸ τον. διδάσκονται Μετὰ τὸ πέρας Ἱνστιτοῦ- ἀκαδημαϊκῶς. τῆς διδασκαλίας οἱ. φοιτηταὶ δύνανται νά ὑποθά- λουν. ἐρωτῆσεις ἓν σγέσει μὲ τὺ διδαχθὲν µάθηµα ἀλλὰ καὶ ἐν σχέ- σει μέ ἄλλα θοησχευτικὰ Κητήµα- τα ποὺ τυχὸν τοὺς ἀπασχολοῦν., οὔυ-υῶκ«Ὄ-«-------- ΠΡΜΜΝ ΤΡΙ ΡΜ ΡΙΚ ΤΝ ΙΙ Οἱ θμησπευτοκοὶ. ἀρχηγοὶ πέντε χοιστιανικῶν. κοινοτήτων εἰς τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ ἀπέστειλαν Γτηλεγοάφημα. διαµαοτυρίας ποὺς 1 ων κατὰ τῶν χοιστιανικῶν ναῶν καὶ νεκροταφείων. Τὸ τηλεγυοάφηµα οἳ θοησγευτιοὶ τῶν Ορθοδόξων, τῶν Καθυλι- χῶν καὶ τῶν Διαμαοτυοομένων., αρ φ Π ΜΗ ΜΗΙΗΙ φ :ΗΒΗΙΙ ΓΡΗΜΗΙΝΙ ΜΠΙΡΙ 1καθ) ὑπογράφουν ἀντιπούσωσποι ὕλην τὴν διάργειαν τῶν ἕσρως τοῦ ἐν Ἱνδογίνα ὀγοροῦ Ἁτιὲν Απιὸν Φοῦ ἐτεκεῖτο κχαθτ- πεοινῶς ἡ Θεία Δειτουογία διὰ τὰς πνευματιχὰς ὀνάγχας τῶν ἃ- Γπερασπιστῶν τοῦ. αοουυίου. ἓγ- Γῥπαίθοω οἵ-Ὑὔἤ--ᾱ-- ΙΡ ΜΜΗΗΡ ΜΗ Π Ἡ ΝΟ Γις τὴν «Ἱλλ]ησίαν-, η ἐπίσημον Ἰα]ή θείσης συνδοομῆς ἐν μέρους τῶν Ἐέ των Αυστηρίων ὕσαι ἓκ τῶν νεα- | «ΗΝ! ΙΙ Τὰ ΜΗΙΡΙΠΙΛΗ ΙΡΙΠΙΣ, [τὴν ἰσοαηλιτικὴν κυθέρνησιν χα | τὰ τῶν ἐπανειλημμένων ἐπιθέσε-! ἀποθο λε τνως Ολα συσἠτησιν νὰ στοατήσοντας Ἴσον ἡ Γσιαστικῶν ἑφημεοίδων, | στὸν ἩΜἩ Α. 31. ὁ ᾽Αοχιεπίακοπος ἸΑ- ! ΠΕΜΠΤΗ, ΠΗΠΗΕ ΤΗ) ΠΝΙΝ [ς ΚΡΙΕΙΙ --ἴθ ΠΜ Τε Ειατό τὶς παου ἡ λησίας μέ τὺ λοἳ Πιτ [η [ συνρδρίασιν τής 1ης Ἔμη ὁ Σύνοδος τῆς τῆς Ἑ λλάδως ἠσχολή θη ςήτημα τῶν. πα λιαυημεθο- ἱερέων, οἱ ὁπωῖοι ἔγ εἰτήσεις µετόνοίας. Ἱεοὰ, Σ ύνοδης ἐξήτασε τοὺς φα- χέἁλαυς τῶν. μετανοσύντων. ἔπε- σπλάγθη. δὲ. μετὰ διεξανθεῖσαν λάδῃ ὀποιάσεις ἐπὶ Πιστεύεται πάντως τοῦ θέματος, υπ εἷς τὴν τελικὴν ἀπύᾳ ασίν της ανεύματι συγπνώµης διὰ θὰ ἀγθῃ ἐν καὶ ἐπιειχείας τοὺς παζα- Σληληυύς, ἐφ ὔ- µετάνοιά των εἶναι εἴλικοι- γής, δὲν εἶναι δὲ θεωρημένο: ὁ (ἀκελλός των μὲ ἄλλας νατηγοςί- Ὠσωύτως ἡ Ἱερὸ. Σύνοδος σγολήθη. μὲ τὸ πόθισμα τῆς τῶν 5εθ, Μητουπολιτῶν κι Καλαθρύτων Ἠπιτροπῆς, ἣ ζἠτημα τῶν τίτλων τῶν Ἰνννλη- Ὡς γνω- ἐπὶ Νυνύδου εἶχεν ὑποστηοι- γθῆ ἡ γνώµη ὅτι αἱ λέξεις «Ἠ »λησιαστιχύς», «Ἠ»νλησίω», «Ἱξ- γορίας λα. δὲν θὰ ἔποεπε νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς τίτλοι ὑπὸ ἡ- α ἐν κ η ἁπαρτισθείσης Χίου ὁποία ἐξήτασε τὺ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ. 1954 η πεοὐν κών, µη ἓκ- πωποῦντων ἐπ σπως την Ἔ- 21/1. ἐσίαν ἡ μι] ὄντιων ἐπισήμων αὖ- τῆς ἠργάνων. Κατόπιν τούτου ἐλή- ἵ4θη ἡ ὡς ἄνω ἀπόφασις συγκόοῦ- ἑπήπεωτ Ἠπιτρουπῆς ἐν τῶν 5ε6. Ἀπητοοπολιτῶν Χίου γαὶ Καλαθοῦ- των, διὰ τὴν µελέτην τοῦ θέµα- τος, Μετά τί ης ΕΟΝ ἀνάγνῶσιν τοῦ ποφί- Ἱσματος τῆς Ἠπιτροπῆς καὶ ἵκα- ΙΑ σγετιχὴν συςἠτησιν ἡ Ἱεοι Ἀ ήνοδος ἄπειάσισε νὰ παραπέµ- η τὸ ζήτημα εἲς τὸν Νομικὸν ΓΣ ὑαθουλον ἵνα γνωμµοδοτήσῃ εάν ἔχει διχοίωµα ἡ Ἑλκλησία νὰ ἀπαιτήσῃ τὴν ἀλλαγίν τῶν τίτλων τῶν ἤδη ἐνδιδομένων ἐφημερίδων χαὶ περιοδικῶν ἢἡ δύνατα µόνον διὰ τὸ μέλλον νὰ ἀπαγορεύσῃ τὴν γοησιμοποίησιν τῶν ἀναφεφθεισῶν έξεων, Ὡς ἠποστηρίζεται ἐγκύμως δὲν δύναται ἡ Ἱχκκλησία νὰ ἀξιώσῃ ὑτὴῆν ἀλλόγὴν τῶν τίτλων ἤδη ἐκδι- δομένων ἐφημεοίδων, οἱ. ὁποῖοι πωοστοτεύυνται ὡς γνωστὸν ὑπὸ τοῦ. περὶ σημάτων νόµου. Πάσα Γτοιαύτη ἐγέργεια, εἶτε νοµοθετι- Γκὴ εἴτε διοικητικἡ θά ᾖτο ἀντι- [σ συνταγματική. ----θ“ὁ-ἡᾠἧἆ ἵ ΜΙΝΙ ΤΠ ΠΝ Ι ΙΙΙ Τὴν 19ην παρελθόντος Μαρτίου συνῆλθεν ἐν Μόσχα τὸ 19ον Ἀον- έδριον τῆς Ὡμοσπονδίας χομμιοι:- γιστικῶν νεολαιῶν τῆς Σοθιετικῆς Ἡνώσεως (Κομσομὸλ) μὲ ἡμερη- σίαν διάταξιν ἀπολογισμοῦ, ἐκθέ- σεων γαὶ ἐκλογῶν. Ἡ ἐφημερὶς «Πράθδω τῆς θυῆς Μαοτίου ἐδημοσίευσεν ἓν περιλήψει τὰ ποακτιμὰ τῶν συν- εδριάσεων, καὶ ἰδίως τῆς ἐκθέ- σεως τοῦ Χελεπίν, Τραμματέως τῆς Ὁμοσπονδίας, ἐπὶ τῆς δρά- σεως αὐτῆς, κάμνοντος ταὐτογορύ- χοιτικἠν καὶ αὐτονριτικὴν. Ἐπὶ τῆς θρησκευτιχῆς ὀράσεως Ἱτὸ κομμουνιστινὸν ὄργανον κάμγει δοίτης χ. Μεθόδιος Φούγιας µετα- ᾿ μιχρᾶν μόνον µνείαάν ἀναφέορον ὅτι «ὦ ρήτωρ ἠσχολήθη ἐν συνεχεία μὲ τὰ προθλήµατα τῆς ἐπιστημο- γιχῆς προπαγάνδας καὶ τῆς ἀθεῖ- στικῆς ἀνατροφῆς τῆς νεολαίας», «Μάλλον τηρεῖ οὐδετέραν στάσιν υτοῦ σιμμορφουμένη μὲ τὴν ἀρχὴν τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ὡς αὔ- τη διαλαμθάνεται ἐν τῷ Σ ηνταγ- ματικῷ γάοτῃ τῆς Σοθιετικῆς ἝἜ- γώσεως. Ἡ «Ἐφημερὶς τῶν Γραμμάτων» ὕμως φαίνεται ὀλιγώτερον ἐχέμυ- θος. Εϊς τὸ φύλλον της τῆς 18 Μαοτίου ἐδημοσίεισεν ἄρθρον, ἐν τῷ ὁποίῳ καταφαίνεται Ἡ στάσις τῆς φπομμουνιστικῆς νεολαίας ἀπέ- ναντι τῆς θρησκείας. Εἰς τὸ ἄθ- θρον τοῦτο δημοσιεύονται αἵ ἄνα- κοινώσεις τοῦ συγγοαφέως ᾿Οχα- ἂν ἐπὶ τοῦ θρησγευτικοῦ προθλη- µατος, ν . θρησνευτικῆς ἐλευθερίας, 9) ὁ τρόπος ἀντιδράσεως κατὰ τῆς θρησγείας καὶ ἰδίώς κατὰ τοῦ θοησχευτικοῦ γάµου, 9) ἡ ὑπόθε- αἱ ὁποῖαι ἐπεμτείνονται ἐ-: : κος πὶ τριῶν σημείων: 1) ἡ ἀοχὴ τῆς γικὸν. ᾿Ἱνστιτοῦτον τοῦ Ὠλαδιμή- ρου. ὠμίλησα περὶ περιπτώσεων θρησχευτικῶν γάμων τῶν μελῶν τοῦ. Κομσομόλ. Μία φοιτήτρια Κομσομὸλ 4ης τάξεως ἐτέλεσε θρησκευτικὸν Υάμον μὲ φοιτη- τὴν ὅης τάξεως τοῦ Ἱνστιτούτου χημείας τῆς Μόσχας. Κατόπιν δια- λογικῶν συζητήσεων ἤχθημεν εἰς. τὸ συμπέρασμα ὅτι, οἱ νέοι οὗτοι οὐσιωδῶς δὲν εἶγον ἐνστερνισθῆ τὰς ἀθχάς µας. ᾿1ξ ἄλλου, ἡ ὁρ- γάνωσις Κομσομόλ δὲν τοὺς εἶχε μάθει νὰ, σχέπτωνται καὶ νὰ ἐκ- φράτουν τὰς πεποιθῆσεις τῶν». Ἐν συνεχείᾳ ὃ συγγοαφεύς, ᾱ- τοῦ ὑπενθύμισεν εἰς τοὺς ἀλροα- τάς τον ὅτι, τὸ Σύνταγμα ἔπι- τοέπει τὴν ἀντιθρησπευτικὴν προ- παγάνδαν καὶ ἐξέφράσε τὸ πικρόν του παράπονον ὅτι αἱ ὀργανώσεις υτῶν Κομσομὸ) ἔπαυσαν πλέον τὴν ἀντιθρησγχευτικὴν ἐκστοατείαν κά- τὰ. τῆς ὁλονὲν ἐκτεινομένης θρη- σκευτικῆς προπαγάνδας, εἶπε τὰ ἒς ἑξῆς «Ποῖος ἀπὸ ἡμᾶς δὲν συνήντη- σεν ἕνα ἀπὸ ἐκείνους τοὺς μικροὺς γέροντας, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ ἑ- σπέρας κτυποῦν πολλὰς θύρας οἱ- κογενειῶν τοῦ Κολχὸς διὰ νὰ ἕη- τήσῃ «φιλοξενίαν Μὲ πόσην τέ- χνην γνωρίζουν νὰ διηγοῦνται οὗ- τοι τοὺς θίους τῶν Αγίων, νά ὁ- μιλοῦν περὶ τῆς ἁγιότητος τοῦ ὃ- πὺ τῆς Ἐκκλησίας εὐλογηθέντος γάμου καὶ περὶ τόσων ἄλλων ζη- τηµάτων Ῥεθαίως , ὁ θρησκευτικὸς γά- µος ἔχει παράδοσιν τόσων αἰώνων ἐξωτεοικευμένην διὰ τοιχογραφι- :ὢν ἐν τοῖς ναοῖς καὶ διὰ θρηήσχευ- σις μιᾶς γεάνιδος, μέλους τοῦ Κο, µσομόλ, Ἡ ὁποία ἐτέλεσε θρήσχευ- τικὸν γάμον. Ἠπὶ τοῦ ὡς ἄνω τρίτου σηµεί- ὃ ᾿Οχανὶν ἐδήλωσε τ᾽ ἀχόλου- θα: ο «Καὶ τί διὰ τὰς νὰ εἴπωμεν θοησκευτικἁς προκαταλήψεις καὶ. 1ρὸ ὀλίγου τὸ Παιδαγῶ- τὰς. δεισιδἀµογίας, εἰς διάλεξίν µου εἰς ι τικῶν ὕμνων. Ἡ ᾿ἸΕκκλησία ὅμι- λεῖ εἲς τὴν λευχειμονοῦσαν μµελ- λόνυμφον περὶ ἀγάπης καὶ πιστό- τητος. 'Ἡμεῖς ὅμως, ποὺ ἀπορρί- πτοµεν ὅντι ἀνήκει εἰς τὸν παλαι- ὃν καιρὺν ναὶ δημιουργοῦμεν νέα ναὶ ὡραῖα ἰδανικά, δὲν ἐσκέφθη- μεν γὰ κατασκευάσωµεν ὡφραίους ὕμνους διὰ τὸν πολιτικὺν γάμου». Ἡφημεοὶς Λιτερατουρνάϊῖα Γκα- ( ζέτα, 18 Μαρτίου 196034). [ΙΔ ΤΙΜΗ ΤΙ, ΜΙΤ Ἕνα θιθλίον περὶ τοῦ θἰουτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ Οἳἵ πομμουνισταὶ ἀντιγρά- φουν τὸ χοιστιανικὸν Βὐαγγέλιον», ἓν τῇ προσπαθείᾳ των νὰ Χάμουν τοὺς ἀδᾳαεῖς κατοίκους τῶν δορυ- σᾳόοων χωρῶν τοῦ κομμουνισμοῦ/ ἔξη τὴν διάρκειαν τῆς παιδικῆς ἡλι- Χίας καὶ µέχοις ἐνηλικιώσεώς του, Ιἐστερεῖτο χοηµάτων καὶ ἀκινήτου, ἀγρῶν καλλιεογείας ὀρύζης, καὶ µόνον διὰ τῶν χειρῶν του. νὰ, ᾳαντάζωνταις ὅτι ὁ γοιστιανι-! Καθ” ὅλην του τὴν ζωὴν ἐπάλαισε σμὸς καὶ ὁ κομμουνισμὸς θάζονται τελείως. Κατά δημοσιογοαφιχάς πληοο-᾿ ροφᾳοσίας ἐκ. Λονδίνου, πιστεύεται | ὔτι, ὄπισθεν τῆς χιγήσεως ταύτης εἶναι. ὁ πολὺς Ἐρουτίτσει, γνωστὺὸς Εονυθρὸς μεγάλην Νιωκόλάος. Οὐ- ὑπὸ τὸν. τίτλον Ῥασποιτίν», ᾱ-ι ἐπιοροὴν ἐπὶ σγε- τος, α «ὑ σχεῖ οδίων. ἀντιθρησχευτινῆς πολιτινῆς Γεἰδωλολάτοα, ᾿νομμουνιστικὸν ες .ὁ ἐχθροποαξιῶν καὶ µέχοι τῆς πτώ- | τῶν Σοθιέτ. Ἠδη ἀπὸ τοῦ 1920 διετέλει σύμύουλος τοῦ. Κοεμλί- νου ἐπὶ θρησκευτικῶν ζητημάτων, καὶ τὸ 1900 κατέστη εἷς τῶν στε- γωτέρων φίλων τοῦ Ἀτάλιν, Οὐχὶ μόνον οἱ Χοιστιανοί, ἆλ- λὰ καὶ οἳ Βουδδισταὶ καὶ λοιποὶ οἱ ὁποῖοι ζοῦν ὑπὸ καθεστώς, εἶναι στόχος γέας αὐτῆς κινή- σεως, ος Τδιετνάμ, παγανδιστιὰ περιέχον τὴν τοῦ. βίου. τοῦ γιὰ µετεδόθη Ἠιετνάμ. «Πο ἑτῶν, γράφει τὸ ἓν λόγῳ. βιθλίον, ἐγεννή θη ἕνα ἁπλοῦν παιδὶ τοῦ λαοῦ, ποὺ ὦνο- μήσθη ᾿ησοῦς. Ἡ μήτηρ του, τῆς οἱ ἀντάρται προ- ἐξέδωσαν βιθλίον, κατωτέρω. ἱστορίαν Ἀριστοῦ, ἡᾗ ὁποία ραδιο ωνικῶς. εἰς 1910) (λέγει ἡ Είθλος, ἧτο µία ἀκτήμων χωρικὴ ἁελτίον τῆς Ἰκκλησίας τῆς λ- | λάδυς, τῆς [---το ΑΙαΐου 1954, ὅη- μοσιεύετα. λεατομεαίς Ίδνθεσις τῆς «Διαγειοίσεως τῆς καταδυναστευµένη ὑπὸ ατηματιῶν, ἥ ὁποίαᾳ. ἠναγκάσθη νὰ γεννήσῃ ἐντὸς φυχοοῦ καὶ ἐ- ρἡμου σταύλου, Ὁ Τησοῦς, γατὰ Μητροπολίτης : συµόι-! δι ὅλων του τῶν δυνάμεων ἔναγ- Γπίον τῶν κτηματιῶν, τῶν φεουδα- λιστῶν καὶ τῶν ἐκμεταλλευτῶν. Καθ ὅλην του τὴν ζωὴν ὕπερη- ᾿μύνθη τῶν δικαιωμάτων τοῦ λα- οὗ καὶ συγκαταλέγη ἀποφασιστι- κῶς εἰς τὴν χορείαν τῆς ἐργατι- ιπῆς τάξεως. Ἐνήργησεν ἀκόμη ἐνεογὸν προπαγάνδαν, διδάσκων ἕκαστον νὰ ἀγαπᾷ τὴν πατρίδα του, νὰ ἀσκῃ δικαιοσύνην καὶ νὰ ὑπηρετῃ τὴν ἀνθρωπύτητα. Δυ- στυχῶς, μεταξὺ τῶν κύκλων τῆς ἐμπιστοσύνης του, ᾖτο ἕνας ἄγ- θρωπος ὀνομαζόμενος Ἰούδας, ὁ ὁὑποῖος τὸν ἐπώλησε δι’ ὀλίγα χοή- µατα εἰς τὴν κλίκαν ἀντιδραστι- κῶν ὅπως εἶναι οἱ σημερινοὶ ]- ουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπρόδωσαν καὶ θεὸν καὶ πατρίδα των διὰ νὰ ἐξυ- πηρετήσουν τὸ ἀποικιακὸν σχέδιον τῶν ἰμπεριαλιστῶν. Ὁ Ἰησοῦς θυσιάζων τὴν ζωήν τοῦ, ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἀλλ αἱ ἐντολαί του ἀγάπης διά τὴν πατοίδα, διὰ τὴν ἰσότητα τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τὴν ἀδελφωσύ- γην θ)ἀντηχοῦν ἀνὰ τὸν κόσμον. ολοι οἳ πατοιῶταί µας, 1 ουδ- δισταὶ. καὶ χοιστιανοὶ ὑποστηρί- ζουν τὴν ἁγοοτικὴν πολιτικὴν ὑπὲρ ἀποντήσεως γαῶν ἓκ μέρους ἁπτημόνων γεωργῶν. Οὕτω, ἐ- « ἀομόζομεν ἀποιδῶς τὰς ἔντο- λάς τοῦ Ἰησοῦ καὶ σεθύµεθα εἷ- λικοινῶς θέληµά τοι», “ον ΕΙ ΗΝ. ΗΛ ΗΛΙΟ, τοῦ. νέου. Κοιμητησίοι ήν) ησιῶν. ποὺς τὴν Ἰεκκκησί-[ Διά τῆς ὑπ) ἀμιθ, 9001241. ἅπυ- ͵ αλ Ῥ ος - αδἲ, ως οἲ -- α: Ξ κ δ ΄ 7 { αν τῆς Ἱ)λλάδος. εἴτε εἲς γοῆμα, Γαάσεως τοῦ. Γρωτοδικείον Ἀθης, εἶτε εἰς εἴδηι ἀπὸ ης Δ[αον ο νῶν ἀνεννωμίσθη ὁ ἀοτισήστιι- αν ρω ἃ 3) ... ασ ας οσμή .. κ. έχω ὅὔης ᾿Αποζηιου πολ οτος Σ ὔγδεσμυς Ἱλλληνίδων Οε- διὰ τοῦ καθηνητοῦ κ. Αμίῤιις Αλ αλ ογων καὶ ἐνεκοίθη τὸ, Κατα- Μαζάτον, Γενκοῦ. Γουμµατέως ' στατικὺν αὐτοῦ, ϱ Νύνδεσιος πιτουπῆς Αλλη λουηθείας ματ οὕτος, τεθεὶς ἐπὸ τὴν ολοίδι τῆς Σγέσεων μετὰ τῶν Ῥένων, Ἱνγιὶ Αποστοῤίῆς ᾗ τα... ' ή 1Ξ μα4 λονΊι ες αερα »]ησιῶν. Γπς εἰς τὴν ιν τὸ αγείσατι τῆς ο το ποστ σ Ὀμθοδής - Ἠπεύβώνος»- Χρ, Αφαπῖσυ, ος Κ σαιστιανιν διδα- σκαλίας συγερνασίαν τῶν πεοὶ [ Γτὴν θεαλονικὴν ἐπιστήμην ἄσγχο- Τόποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ἡ πα νιων Ἡ ληνίδων ποὺς ἅπυ- ᾿Ισαοκίου ΙΚομνηνοῦ 2 Λευκωσία. - εσμεσι τν ταύτης ἐξυπηοέτη- ἴσιν καὶ ποὺς συστηματικὴν καὶ συντονισμένην χοησιµοποίησιν τῆς [μου ὥσεως γαὶ τῆς δοαστηριότη- τος τῶν αε)λῶν αὐτοῦ, ἐπ ὦᾳελεί- ᾳ τοῦ ἐν τῷ π]αισίῳ τοῦ. πὸο- γωάμμµαάτος τῆς ᾽Αποστολικῆς Αι- ἁχογίας. αὐντελονυμένοιυ παρὰ τῷ ἑλληνικῷ λαῷ πνευματινοῦ. ἔρ- γοῦςν διὰ τῶν μέσων, τὰ, ὁποῖα ἓν λεπτομερείς καθορίζονται ἐν τῷ, Καταστατικῶῷ, ωώ ΜΑΣ ΙΙ ΚΙΝΗΤΙΡΙΙΙ ᾿Απὸὰ τῆς 1. Ἰουνίου ἤρχισεν ἣ τακτικὴ λειτονογίις ἐν τῷ ἵ, ναῷ Αγίων Κωνσταντίνου νά 3 αλ ένης Αευχωσί- ας. ΠΕΜΠΤΗ, 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 1954 ΛΟΥ:Α ΝΤΑΓΚΛΑΣ 12αν ἄτές, εἶχε ταραξει τὴ συνηθισμένη της γαλήνη. Ο συγκλητικὸς εἶχε θγάλει λόγο. Τῆς τὄχε πεῖ ἡ Παύλα Γάλλου, ποῦχε ἔρθει νὰ τὴ δεῖ ἀργά τ᾽ ἀπόγεμα. Ἡ Παύλα φαινόταν πολὺ ἀνα- στατωµένη. Ἡ Κορνηλία δὲν ξαφνιάστη- κε μαθαίνοντας πὠς ὁ διάση- µος ἄντρας της ἦταν ἀπαισιό- δοξος γιὰ τὴ σημερινὴ διοίκη- ση τῆς ρωμαϊκῆς κυθέρνησης, γιατὶ ὁ Μάρκος συνήθιζε πάν- τα νὰ περπατάει πάνω-κάτω στὴν κρεθατοκἀµαρά της καὶ νὰ ἐκφράζει τέτο.ες γνῶμες. Μὰ τὴν εἶχε τροµάξει ποὺ ὁ Μάρκος εἶχε ἀνακοινώσει τὴ «ανγτως, καῖι σοβαρό δυσαρέσκειά του μπροστὰ στὴ! Σύγκλητο. 'Ἡ Ιορνηλία δὲν εἶχε ἀνάγκη νὰ ρωτήσει τὴν Παύλα γιατὶ ἦταν τόσο ταραγ- µένη. Ἡ Παύλα δὲν ἤθελε νά τὰ χαλάσει πρῶτα, θἄᾶταν δύσκολο νά ἐξ- ακολουθήσει ἡ στενἠ φιλία τῆς Διάνας μὲ τὴ Λουκία, ἂν οἱ Ὑο- γεῖς τῆς τελευταίας ἐπέμεναν νὰ τὰ θάζουν μὲ τὸν Πρίγκιπα Γάϊο. Κι ἔπεια, µήπως δὲν ὑπῆρχε ἀνάμεσα στὴν Παύλα καὶ στὴν Μορνηλία μιά µα- κρόχρονη συνωμοσία, νὰ ἕνώ- σουν τὰ δυό τους σπίτια ὅταν ἡ Διάνα κι ὁ Μάρκελλος θ᾽ ἄρχιζαν νὰ νιώθουν κάποιο αἴ- σθηµα ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο Ἡ Παύλα δὲν εἶχε κάμει τέ- τοιους ὑπαινιγμοὺς ὅταν πλη- ροφόρησε τὴν χ΄ γιὸ τὸ λόγο τοῦ συγκλητικοῦ, μά εἶχε͵ θυµίσει στὴν παλιά της φίλη πὼς ὁ Πρίγκιψ Γάϊος, ἂν καὶ τελείως ἀνίκανος γιὰ ὁὅτι- δήποτε ἄλλο, εἶχε μιά κατα- πληκτικἡ ἐφευρετικότητα ὅταν ἦταν νὰ ἐφαρμόσει ἀντίποινα σὲ ὅσους τολμοῦσαν νὰ τὸν ἐπικρίνουν. -“Μὰ τὶ μπορῶ ἐγὼ νὰ κά- µω σ᾿ αὐτὴ τὴν ὑπόθεση άνα- στέναξε ἡ Κορνηλία μὲ παρά- πονο. Δὲ φαντάζομαι θέδαια νὰ περιμένεις νὰ τὸν µαλώσω. Τοῦ ἀντρός µου δὲν τοῦ ἀρέσει νὰ τοῦ λένε τὶ πρέπει νὰ πεῖ στὴ Σύγκλητο. -“Οὔτε κἀν ἡ γυναίκα του ἔκαμε ἡ Παύλα ὑψώνοντας τὰ ἀριστοκρατικά της φρύδια. -Εἰδικὰ ἡ γυναίκα του! ᾱ- πάντησε ἡ Κορνηλία. Εχουμε κλείσει σιωπηρὴ συμφωνία, πὼς ὁ Λάρκος θὰ κάνει τὴ δουλειά του χωρὶς τὴ Φθοήθειά µου. Ἡ δική μου δουλειὰ εἶναι νὰ διευθύνω τὸ σπίτι του. Ἡ Παύλα εἶχε χαµογελάσει, λιγάκι φουρκισµένη, καὶ σὲ λί- γο ἔφυγε, ἀφήνοντας πίσω της | :στὰ σὐγκαλά της. Πρέπει να ἕνα τραγικὸ δίληµµα. Ἡ Κορ- γηλία θὰ εὐχόταν πολὺ νὰ μὴν ἦταν ὁ συγκλητικὸς τόσο εἰ- λικρινής. Μποροῦσε νᾶναι τό- ὁ Γάϊος ἦταν ἀνόητος καὶ σπά- ταλος, Μὰ στὸ κάτω-κάτω ἢ- ταν ᾽Αντιόασιλέας, καὶ δὲν ἡ- ταν ἀνάγκη νὰ τὸν προσθάλλει κανεὶς σὲ δηµόσιες συγκεντρώ- σεις. Τὸ πρῶτο ἀποτέλεσμα θἄᾶταν νὰ τοὺς θάλουν ὅλους στὸ μαῦρον πίνακα. Ἡ Παύλα Γάλλου ἦταν πολὺ συνετὴ γυ- ναίκα καὶ δὲ ϐ᾽ ἄφηνε τὴ Διά- να ν᾿ ἀνακατευτει μὲ τὶς δυ- σκολίες τους. Αν ἡ κατάστα- ση γινόταν σοθαρή, δὲ θᾶόλε- παν πιὰ συχνὰ τὴ Διάνα. Αὐ- τὸ θὰ λυποῦσε πολὺ τὴ Λουκία. Κι ἴσως νὰ ἐπηρέαζε ἄσχημα καὶ τὸ μέλλον τοῦ Λαρκέλλου. Ἡ ἀλήθεια ἦταν πὼς ἡ ἴδια δὲν εἶχε δώσει ὣς τότε µεγά- λη προσοχἡ στὴ ζωηρὴ µικρή Διάνα, μὰ ἡ Κορνηλία εἶχε πάντα τὶς ἐλπίδες της. Μερικὲς φορὲς ἀνησυχοῦσε λιγάκι γιὰ τὸν Μάρκελλο. “Ε- να ἀπ᾿ τὰ πιὸ εὐχάριστα ὄνει- ρά της ἦταν νά ἰδεῖ τὸ γιό της γὰ παρελαύνει στοὺς δρόμους πάνω σ᾿ ἕνα ὡραῖο ἄσπρο ἆ- λογο, καὶ νὰ δέχεται μὲ ἀξιο- πρέπεια τὰ χειροκροτήµατα ἀναριθμήτων ἀνθρώπων. Φυσι- κά, μιὰ τέτοια παρέλαση εἶχε γιὰ προὐπόθεσή της μερικοὺς κινδύνους. Μὰ ὁ Μαρκέλλος δὲν ἦταν ποτέ του δειλός. Τὸ µόνο ποὺ χρειαζόταν ἧταν μιά εὐκαιρία γιὰ νὰ δείξει τὴ γεν- ναιότητά του. Τώρα πιὰ δὲ θᾶθρισκε ἴσως ποτὲ αὐτὴ τὴν εὐκαιρία. Ἡ Κορνηλία ἔκλα- Ψε πικρά, καὶ καθὼς δὲν εἶχε Κορνηλία γιὰ ὁ γερουσιαστὴς | Γαλλίων μὲ τὸ θρόνο. Πρῶτα- |! σὲ ποιὸν ἄλλον νὰ τὰ πεῖ, ἄ-' νοιξε τὴν ψυχή της στὴ Λουκία. | Κι ἡ Λουκία, ξαφνιασμένη ἀπ᾿ τὸ ἀσυνήθιστο ξέσπασμα τῆς νὰ τὴν παρηγορήσει. Μὰ σήµερα ἡ Κορνηλία ξέ- χασε τὴν ἀγωνία της γρΏγο- Ρρώτερα ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. στηκε ἡ αἰτία της, μὰ ἐπειδὴ ἦταν ἀνίκανη ἀπὸ ἰδιοσυγκρα-: σία νὰ συγκεντρωθεῖ σὲ ὁποιο- ! δήποτε θέµα--ἔστω καὶ στὴν ἀπειλὴ μµιᾶς καταστροφῆς. ἃ Χ Κατὰ τὶς τέσσερεις, ἡ Κορ- νηλία καθόταν στὸ πολυτελέ- στατο σαλόνι της καὶ χάϊΐδευε ὁπαλὰ τὸ µαλλιαρό της σκυ- λάκι. ᾿Εκείνη τὴν ὅρα μπῆκε µέσα ὁ συγκλητικός, καί, χω- ρὶς νὰ μιλήσει, ἔπεσε θαριὰ σὲ μιὰ καρέκλα, μὲ ὕφος σκο- τεινὸ καὶ μὲ τὰ φρύδια σου- Φρωμένα. -Εἶσαι κουρασμένος: ρώ- τησε τρυφερά ἡ Κορνηλία. Καὶ θέθαια θᾶσαι. Πῆγες τόσο µα- κριἁ μὲ τ᾽ ἄλογο. Καὶ θ᾽ ἆπο- γοητεύτηκες, φαντάζομαι, μα’ αὐτὰ τὰ ἰσπανικὰ ἄλογα. ᾽Α- λήθεια, πῶς ἦταν -Ὁ Μάρκελλος τοποθετή- θηκε στὴν ἐνεργὸ ὑπηρεσία, τῆς εἶπε ἀπότομα ὁ Γαλλίων. Ἡ Κορνηλία κατέδθασε τὸ | δῶν σε«ψε μπροστά κ. ἐνοιαφέ -“Μά αὐτὸ εἶναι πολω καλό δε. νοµίζεις: πά,τα πὼς θά γινόταν μιὰ μέ- ρα ϊσως θᾶπρεπε νᾶμαστε εὐχαριστημένοι. ΜΛήπως ϐ' ἆᾱ- ναγκαστεὶ νὰ φύγει πολὺ µα-. ᾧ πα σαν ασ αο στους τς ορτοις γα ττοθρσισωσς.ς ή ΠΜ Ι ΠΙ] κριά -Παί, ἔκαμε ὁ συγκλητικός, κουνώντας Τὸ περιµένατο τὸ κεφάλι του μὲι ἔμφαση. Πολὺ µακριά. Τὸν διό- ! ΕΚΗΛΗΣΙΑΣ ΟΙΚΟΝ ΒΗΜ ἤ [ Πανία κοριγοι το ἷ φιρσίας, ἱερέας τελειοι ἕξνι ἀλιεῖς θεολόγοι: ἀνέδειξεν, ὅλοι ή ρισαν στὸ φρούριο τῆς Μινώας. : -“Διοικητή! Ρὶ ὡραῖα! Στὴ Μινώα! Ὅ γιός µας θάναι διοικητής... στὸ ρωμαϊκὸ φρού- οιο τῆς Μινώας | Πρέπει νἄᾶμα- Στε περήφανοι ! Οχι, εἶπε ὁ Γαλλίών τινά- ζοντας τὸ λευκό του κεφάλι. Οχι! Δὲν πρέπει νἄμαστε πε- ρήφανοι. 'Ε Μινώα, ἀγαπητή µου, εἶναι τὸ µέρος ὅπου στέλ- γουνε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θέ- ἕλουμε νὰ ξεφορτωθοῦμε. Δὲν κάνουν ἐκεῖ ἄλλη δουλειά πα- ρὰ νὰ τσακώνονται. Εἶναι μιά ὁμάδα ἀπὸ στασιαστὲς καὶ εμαχαιροθγάλτες. ᾽Αναγκαζό- µαστε συχνά ν᾿ ἀλλάζουμε διοικητές. Σταμάτησε λίγη ὥρα, κα- τσουφιασµένος. -“Τούτη τὴ φορά δὲ ζητήθη- κε ἡ γνώµη τῆς ἐπιτροπῆς τῆς Συγκλήτου ποὺ ἔχει τὴν ἐπο- πτεία τῆς Μινώας. Ὅ γιός μας διατάχτηκε νὰ πάει ἔκειπερα ἀπ᾿ τὸν ἴδιο τὸν Γάϊο. Αὐτὸ ταν πάρα πολύ, ᾱ- κόµα καὶ γιὰ τὴ συνήθως ψύ- χραιµη Κορνηλία. Ξέσπασε σὲ ἄγρια ἀναφιλητά, σὲ δυνατὰ ὑστερικά ἀναφιλητά, χώνοντας φρενιασµένα τὰ δάκτυλά της στὰ γυαλιστερά της μαυρα μαλλιά, ποὺ ἔπεφταν γύρω ἅπ τοὺς καλοφτιαγμένους της ὢ- µους, Τὰ ἀσυνάρτητα λόγια της ἄρχισαν σιγὰ- “σιγά νὰ γἱ- νονται κατανοητά. Καὶ ξαφνιά- στηκαν κι οἱ δυό τους ὅταν ἡ Κορνηλία ξεφώνισε. µέσ᾽ ἀπ τοὺς λυγμούς της: «Γιατὶ, τὂ- κανες αὐτό, Μάρκο Αχ, γιατὶ ἔφερες στὸ γιό µας αὖ- τὴ τὴ συμφορά Ηταν λοιπὸν τόση ἀνάγκη νὰ τὰ θάλεις μὲ τὸν Γάϊο... καὶ νὰ τὰ πληρώσει τώρα ὁ Μάρκελλος... νὰ τὰ πληρώνουμε ὅλοι µας ᾿Ω, γιατὶ νὰ μὴν ἔχω πεθάνει χί- λιες φορές, παρὰ νὰ ἰδῶ αὖ- τὴ τὴ σημερινὴ συµφοράᾶ» Ὁ Γαλλίων ἔκρυψε τὸ κεφά | λι του στὰ χέρια του καὶ δὲν ἔκαμε καμιὰ προσπάθεια νὰ μοιραστεί τὸ φταίξιμο μὲ τον ΓΜάρκελλο. ᾽Αρκετὴ στενοχώ: ρια εἶχε ὁ γιός του. Δεν τοῦ χρειαζόταν να τὸν μαλώσει κι ἡ πονεµένη του μητέρα. --Ποῦ εἶναι ρώτησε η Κο: ρνηλία προσπαθώντας νά ρθεῖ τὸν δῶ. --«Ἑτοιμάζει τά πράματα Ίτου, Φαντάζομαι, Ψψιθύρισε ὁ σο καλὸς ὅταν τὄθελε. Φυσικά, ! Γαλλίων. Εχει διαταγἡ νὰ φύ- γει ἀμέσως. Μιὰ γαλέρα θὰ τὸν πάει ὣς τὴν Όστια, κι ἀπὸ κεῖ φεύγει αὔριο τὸ πλοῖο. --Τὸ πλοῖο Ποιό πλοῖο Αν πρέπει καλά καὶ σώνει νὰ φύ: γει, δὲ μπορεῖ τουλάχιστο να ταξιδέψει ἀνάλογα μὲ τὴν κοι νωνική του θέση Θὰ µπορου- σε νὰ ναυλώσει ἢ ν΄ ἄγορασει ἕνα πλοῖο καὶ νὰ ταξιδέψει μὲ τὴν ἄνεσή του, ὅπως ταιριά- ζει σ᾿ ἕνα χιλίαρχο. --Δὲν προφταίνει, ου. Φεύγουν ἀπόψε. ἅ Ὃ ρόασνη ὍὉ Μάρκελλος... καὶ ποιὸς ἄλλος --Ὁ Δημήτριος. (Συνεχίζεται) -------πἍο----- ΕΠΙ θΗΗΙΕΠΙΚΣ ΠΠ [ή] ΜΠΙ [Τοῦ ἐν ᾿Αθήναις ἀνταποκριτοῦ µας]. Εἰς τὸ κυκλοφορῆσαν ἐν Αθή γαις τεῦχος Ἰουνίου τοῦ μηνικάου ὀργόνου τῆς «Κοιστιανικῆς Ἠνώ: σεως ᾿Επιστημόνων» « Ακτίνες» ἐδημοσιεύθη θεομότατον, σχόλιον πεοὶ Κύπρου εἲἷς τὴν στήλην τῶν ἀπόψεων ὑπὸ τὸν τίτλον κ Ένα ᾱ- δελφικὸν χαιρετισµόν», εἰς τὸ ὅ- ποῖον τονίζεται ὅτι οὐδεμία δικαι- :ολογία χωρεῖ διὰ τὴν πατακοάτη- σιν τῆς Κύπρου μακοάν. τῆς Ῥ)λ- λάδος καὶ ὅτι αἱ «᾿Ακτῖνες» «θά πέµφουν ἄλλην μίαν ᾧ ἀδελφινόν των. γαρετισμον εἰς τοὺς ἀδελφούς µας οἱ ὁποῖοι δὲν ζητοῦν. τίποτε ἄλλο παρὰ ἐκεῖνο ποὺ θεωρεῖται τὸ πρῶτον στοι- χεῖον τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιο- σύνης καὶ τῆς ἠθικῆς κα τής ἓ- µητέρας της, εἶχε προσπαθήσει : ευθείας». Εΐς τὸ ἴδιον τεῦχος τοῦ περι: δικοᾷ δηµοσιεύετω. τὺ πρῶτον μέ ρος λογοτεχνικῆς μελέτης τοῦ. κ πρίου λυγίου. καὶ δημοσιογράφου ἓν ἈΤελῆ Νινολιάδη ὑπὸ τὸν τίτλον Οχι φυσικὰ ἐπειδὴ ἐξαφανί-: «Νολωμὸς καὶ Πωπαδιαμάντης”. τὸ ὁποῖον ἐγίνετο κά ὡς ὁμιλία πρό τινων μηνῶν εἲς τὴν σειρόν τῶν ὁμιλιῶν τοῦ «Κέντρου σπον Κοινωνικῶν Μογατῶν» τοῦ [συλλόγου «Τὸ ἨἙλληνικὺν Φῶς». Ἔ Μὶς τὸ ἴδιον τεῦχος ὃημοσιεῦε- λα. ἴπαι γιὰ τὸ ἄσθοον τοῦ. Ἀνποίου . Ἶ δημοσιογυάα ου κ. Αν Α. Ἀριστοφί- ὃη ὑπὸ τὸν τίτλον «Αἱ Νοινότητες τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ Τοπικὴ Αὖ: τοδιοίκησισ», πεοὶ τοῦ ὁποίου Ε- ποάφη ἤδη ὅτι ὀπετέχεσε τὸ θέµα ὑμιλίας εἷς τὸ «βοαδυνὸ» τῶν ο Αγτίνων» τοῦ. Μαΐου. , Ποῖς τὸ αὐτὸ τεῦγος τῶν ο Αγτς χῶν» δημοσιεύοντια καὶ αἱ ἓξ τς ἐνδιαφέούνσαι συνεργασία ν 1ε- υωνύμου 1. Κοτσώνη «Ἡ ῆήος τῶν κλησικῶνι Ἡ ἱστορικοκανυνι” μὴ ἄποιισ», Εὔες Ν. Πολτάκον «Γοιμιμὲς κιὰ Κατευθύνσεις Και: γωνιχῆς Προνοίας», Ἆρος τα. 1.. Ες «Ἡ διδασκαλία τῶν Θ0ή- σγευτικῶν εἷς τὰ σημερινά ἀγγλα: κἁ γυμνάσια», Ελένης Ε. Κούκ- νου κἛνως αίλος τῆς παιδείας καὶ τῆς νεότητοτος: ἈΝεόφντος η : , ου... σκυλὶ ἀπ᾿ τὰ γόνατά της κι’ ἔ- Δούκας», ποιήματα, ἀπόψεις κ.ά. ἀγαπητή ! φορὰν τὸν ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΝΑΛΗΣΤ. ο ΙΔΙΟΜΟΔΛΟΝ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗ.ΟΣΤΤ ἄγραμματοις σο | θεσμὸν τῆς Εκκλησίας, |! Πατρὶ καὶ τῷ Υιῷ, Παράκλητε, δόέα ο. ο λ αν ος -- ο))--ατ--ᾱ ---ὑ--Ὅ---]---σ-ᾱ]---ᾱ [νι ϱ.-- δωστι ἂξ { τς Ὀμοούσιε - Ἐ αοῦ κ ο τατιστιμ] γενυμένη πρὸ, ο” ονφαίων ἐπιστημόνων, µαώτυοςί πεοὶ τῆς ἁρμογικῆς συνυπάωξεως θρησκευπινῶν. καὶ ἐπιστηπονι πεπυιθήσεων καὶ ὅτι οἳ π]εῖστοι παν Ὑνησίων. μυστῶν τῆς ἐπιστήνις ὑοησκεύουσι. διαχηρύασοντες ὅτι Γοὐδέμία φιλοσοφία τῆς ζωῆς ἀπο- Γκλείουσα τὴν θφησγείαν εἶναι. ϐ- ώσιμος. Ἡ ἐπιστήμη λοιπὸν δὲν δια ω- γεῖ αρὸς τὴν θρησχείαν δεχοµέ- Μη, ὅτι ὑπάοχει ἀχανῆς καὶ µυ- στηριώδης χύσμος ἁπλούμενος πέ οαν τῶν ὁρίων αὐτῆς. Κιά εἰλό- Γγως, ιότι τὸ πεδίων τῆς ἐπιστή- ἵμης εἶναι τὸ πείραμα, πᾶν δὲ ὕ- πει. ἀδυνατει νὰ ἐξηγήσιῃ αὗτη, ἀνήνει εἲς τὸν γύσμον τοῦ πνεί- µαάτος, περὶ τοῦ ὁποίου μᾶς ὁμι- μεῖ Ἡ ΘΟφρησνεία. ἸΕπιφανῆς κα θηητῆς τῆς Χημείας ὁ 5 εὐρὲλ ἓν τῷ συγγοάμµατί του περὶ Χη- μικῶν ἐπιστημῶν, καθορίζει οὕτω τὰ ὅρια τῶν Φυσικῶν ἐπιστημῶν πιά αυσιολογικῶν γνώσεων, «Λί ἐπιστῆμια ἐρουνῶσι τὰ ποάγμα- τα, ἐφ᾽ ὅσον χαθοζηνοὕνται ἐν τῆς νου παρατηρήσεως τῶν «ινομέ- α[έραν τούτων διανοίγεται το στάδιον τοῦ ᾿Απείρου, ἓκ τοῦ ῥποίου. διαθλέπονται νέοι οὐψανοὶ ἀληθειῶν, ᾿Ἠπὶ τῶν ἀληθειῶν τυς- των αἱ Φυσικαὶ ἐπιστίμι οὐδεν νὰ, θεθαιώσωσι καὶ οὐδὲν νὰ ἆμ- νηθῶσι, δύνανται, νοθ”. οσον οὔ- τε ζυγίζονται οὔτε χατωιετοσῦν- τω. Ἠπὶ παντὺς σημείων τῆς ἄπε- πιστημῶν ἐμφανίζονται κα ἵτια μυστηριώδη γαὶ ᾱ- νγεξιχνίαστα, πορὸ ὤ ν ὁποίων ὁῖχνη- Μἁτης τῆς ᾳύσεως ναγχκάζεται νὰ δια- ᾷυ ο νὰ κόψῃ πᾶσαν ἐκςξἢή- τησιν». Ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀληθῆς ἐπιστήμη παραμένει ἔκθαμθος ἆᾱ- Γδυνατοῦσα νὰ εἰσέλθη εἰς τὺν ὠχεανὸν τοῦ μυστηριώδους ἀπεί- ρου, εἰσέρχεται ἡ Θρησχεία. Ἡ Ορησγκεία εἷς τὴν ἔρευναν καὶ πατανόησιν τῶν ὑπερφυσικῶν γαὶ πνευματικῶν «φαινομένων µετα- χειρίζεται ὡς ὄργανον οὐχὶ τὴν λογικὴν κα «φιισικὴν πειραµατι- γῆν, ἀλλά τὴν συνείδησιν καὶ πί- στιν. Παρέχει εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν ἐλπίδα τῆς ἀπολυτρώσεως ᾱ- πὸ τὴν τύψιν τῆς συνειδήσεως, τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται διαπράτ- των τὸ κακόν, διότι διὰ τῆς πί- στεως ἑνώνει ποὸς τὸν Χριστόν, εἰρηνεύει μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δι- γαιοῖ τὸν ἄνθρωπον διά. τοῦ Ἀτανυοιμοῦ θανάτου τοῦ ἈΤονογε- γοῦς Αὐτοῦ Τἱοῦ, Ἡ Ελληνικὴ ἱστορία πλουσιωτότη ἀπὺ τῆς ἀπόψεως ταύτης καὶ οἱ Ἕλληνες φύσει θρησμευτικὸς λαὸς ἐθεωρεῖτο. “Ὁ Μέγας Περικλῆς δημηγορῶν ἔπι- καλεῖτο εἰς τὴν Πνύκα τὸν Δία, 3 ειναι « τν. , ε. ια ῳ 1ο -ὠαωπκοατης των ἀνδοῶν ϱ συ: Φώτατος ἤρχετο παντὸς ἔργου μὲ τὴν θοήθειαν τῶν θεῶν, Ὁ ’Α- ριστοτέλης ἑτόνιζεν «ὅτι ἡ εὐσέ- ύεια εἶναι, τῶν ἀρετῶν πρώτη καὶ ἀρίστη», ὁ δὲ Πλάτων τῆς φιλο- σοφίως ὃ πρίγκηφ διερήριυξεν «ὔ- τι. ἐπιστήμη χωριζοµένη δικαιο- σύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πα- γουργία καὶ οὐ σοφία φαίνεται». Ὁ θεῖος Χρυσόστομος λέγει «ὕ- τι ἀποτελεῖ σημεῖον µεγίστης ᾱ- φροσύνης τὸ νὰ μὴ γνωρίζει τις τὸ μέγεθος τῆς τιμῆς, μηδὲ νά ἀγωτᾷ τὴν προσευγχὴν κα νὰ μὴ γοµίζη θάνατον τῆς ψυχῆς τὸ μὴ προσκυνεῖν Θεῷ». 'ο Μέγας ἐν θεολογία Τοηγόριος τονίζει «ὦ- περ ἐστὶ τοῖς αἰσθητοῖς ὁ ἥλιος, τοῦτο διὰ τὰ νοητὰ ὄντα ὁ Θε- ός. Καὶ ὕπως ὁ μὲν ἥλιος, εἲς ἄλλα μὲν ὄντα παρέχει τὴν δύνα- µιν νὰ θλέπωσιν, εἲς ἄλλα δὲ νὰ, καθίστανται ὁρατά, αὐτὺς ὁ λιος παραµένων τὸ μµέγιστον ἐκ τῶν θλεποµένων. τοιουτοτρό- ἵπως καὶ ὁ Οεὺς εἲς ἄλλα μὲν ὄν- πα. (λογικά) παρέχει ἵμιν νὰ νοῶσι, εἰς ἄλλα δὲ καθίστανται νοητά, αὐτὺς ὁ ὃς παφαµένων τὸ ὕφιστον ἀπρότατον τῶν νοοιµένων». Ὁ ΗΠεριώνυμος φιλόσοφος τῆς Γε- οµαγίας Κάντιος ἐν τῇ «οατικῇ του. περὶ τοῦ. απυακτικοῦ. λόγοι» μετὰ πολλῆς γάριτος παρατηρεῖ: εὖτι ὁ ἀστερύεις αὐθανὺς ποὺς Οε- γαἱ τῇ πεοιθομθούση ἡμᾶς θεία ταύτῃ σώνῇ εἶναι ϱνόμενα, ἅτινα πλ: οοῦσι τὴν αοδίαων διαρνῶς νέου θιαμασμοῦ. καὶ σεθασμοῖ. (ποὺς τὸν. Θεόν)». Ειωσίγνωστον τυγ- χάνει εἲς κύκλους τῶν διανοσυμέ- ΧώΧ. τὸ, ὄνομα τοῦ γνωστοῦ «υ- πιοδίᾳου. Ῥασίουν ἑνὸς τῶν χο- ουφαίων ἐπιστημόνων καὶ εὔερε- τῶν τῆς ἀνθρωπότητος. Τῃ Ότη ᾽Αποιλίαυ 1885 ὁ Ῥαδίοαν εἷ- σήωχετο εἷς τὴν Τα λινῆν Άγα δηµίαν ὡς µέλος αὐτῆς διαδεγύ- μένος. τὺν ἁὐσιοδίςήν Ιένα, Ἐνώπιον λοιπὸν τῶν σοςῶν τῆς Γαλλίας κα ἓν τῇ πρωτενούσῃ τῆς. Δημογλοατίας, ἥτις εἶγεν ἡ- Ἰλησει ἄφρονα σηµαίαν χαταδιώ- Έως. πάσης θρησγευτικῆς ἰδέας ὠμίλησεν ὁ Ῥαδίσιι περὶ τῶν ἕω- γων τῆς διδασκαλίας τοῦ 1 1εἴδο « Ἠγναῶν ἔλεγεν ὁ Ν[έγας ἀνήω. τις ὑπὸ τῆς θετικῆς φιλοσοφίας πωεσθενομένην ἀογὴν, ὅτι Ἡ ἔπι- στήμη δέον. νὰ, πεοιορίνετα, εἲς τὴν παθατήθησιν τῶν γεγονότων, Οι λὰ δὲν δύναμία νὰ, ἐννοήσω ἑ- πὶ τίνι λόγω οἳ ὁπαδοὶ τῆς ἀοργῆς ὑπαύτης ἁγωνίτοντα νὰ. ἀπομλεί- σωσιν ἀπὸ τῆς ἀνθρωπίνης διι- γοίας τὸ σπουδιιότατον πάντων τῶν. γεγονότων, τὴν ἰδέων τοῦ εν Α. τῶν. πιωαὐτέρων καὶ συγχρόνων ράντου σῳᾳαίρας τῶν Φνσικῶν ὁ- ] τὴν δύνα- ᾿ νὰ τὸ ἐμφύτῳ ἓν ἡμῖν ἠθικῷ νόµῳ, | ΠΑΠΑ: ΙΓ ΩΑΝΝ ΟΥ ᾿Απείρου, ἩΗἩ Ἰδία τα Από ἀξιο νὰ ἑξαλείρῃ ὄνειι αν ἥ θετική άιλοσυψία οὔσιν ο) ἀωγέγονον καὶ ἔμαυτον εἰς τὸν ἄνθωωπον. Την ἰδέαων τυᾷ ἸΑπείρου. θεωρῶ ἐἔμς ανῶς. καὶ Δί ἀρχαὶ τῆς ἰσότητος καὶ ὃ- μευθερίας τῶν σημερινῶν κονωνι- ἐππηάζουσιν ἓκ τῆς ἰδέας ἔνώπιαν τοῦ ὑποίου πάντες οἱ ἄνθρωποι. εἶναι, ἴσοι, «τὸ ἱδεῶδε αἱ ἡἩ ἐπιστήμη εἶναι ἡ γ΄ τοῦ Απείροιυ,, Μοιπὸν ἀποιαίνονται ἱ ἁρμοχικῆς σγέσεως ϐθ0η- σχείυς κια ἐπιοτήμῆς καὶ ὕπου ἆρ- μονκώς οἱ δύο οὗτοι παράγοντες συγεέθησαν, ἤμμασαν ἐγεῖ ᾗ χοινωνίαι καὶ ἤνθησαν ὁ πολιτι- σμύς, ὕπου δὲ παρωράθη ὁ θρη :ἡ πατάπτώσις τῶν ἠθῶν, ἡ δια- Γφθορά, Ἡ ἀποσύνθεσις τῶν χοινω- νιῶν καὶ ἡ ἐξαφάχισις τῶν πολι- τισμῶν. Οὐχὶ πρὸ πολλοῦ ὁ γηήσαι- ὃς καὶ διάσηµος διπλωμάτης ὁ πού τινος ἀποθανὼν 1Τρωθυπουο- Ύος τῆς Ίνωρς ἔλεγεν: «ὔτι ἡ θρησκεία εἶναι ἀπαραίτητον στοιχεῖον τῆς ἀγθρωπίνης φύσεως καὶ δὲν Γδύναται νὰ νοηθῇ ἐκπαίδευσις μὲ [ἀτελεῖ θρησγευτικἠν γνῶσιν». [ Νυνεπίχουρος ἔργχεται καὶ ὁ γα: θηγητὴς τοῦ ἐν Οοἰαπιδία. τῆς ᾽Αμεοικῆς Πανεπιστηµίου, ἕρμη- γεύων τοὺς γόµους ὑποδεικνύει τὴν ἀνάγκην τῆς ὑπαχοῆς εἲς τὸν Οεύν. Ἡ ἐπιστήμη μᾶς ὑδηγεῖ, εἰς τὸ ὅτι ἡ υγὴ τοῦ ἀνθοώπου, εἶναι τὸ τελειότερον τῶν δηµιουρ- γημάτων γαὶ ὅτι αὕτη ὑπάρχει μετά θάνατον. Ἡ ἐπιστήμη ποο- άγει ἀπὺ δόξης εἲς δόξαν καὶ ἐξομοιοὶ πρὺς τὸν πλά- στην. Τὰ πάντα ἐπλάσθησαν δι) ἕνα σκοπὀν, ὅατις εἶναι ἡ τελειο- ποίησις τῆς ἀνθρωπίνης φυχῆς. Ἡ ἐπιστήμη μὲ ἔκαμε Χοιστια- χόν, ἵνα ἀντιληφθῷ τοὺς ὡραί- ος νύµους αὐτῆς οἵτινες εἶναι Ρρ1). Ωω- Ὡς ἔμφυτος Λοιπὸν ἰδιότης χατὰ τὴν ἀφευδῆ μαρτυρίαν τῆς ἱστορίας γαὶ φιλοσυφίας ἡ θοη- ραίτητον στοιγεῖον τῆς φυχῆς, ὕ- πως ὦ μυελὸς διὰ τὸν ἐγκέφαλον, ἄνθρωπος ἐν τῇ τωῇ. ὉὪ. Ποβοις ἆς Γ]ογς τῆς σιλικῆς ᾽Ακαδημίας τῶν ἐπιστη- Γμῶν ἐνήουξε τὰ κατωτέρω ἀξιό- 'λογα: «Ἡ ἐπιστήμη δὲν ἔχει σχέ- σιν μὲ τὰ ζητήματα τῆς συνει- Γδήσεως. Λιὰ νὰ δύναται ἡ ἐπ'στή- ἵμη νὰ ἀπαγορεύσῃ νὰ πιστείω- μεν ἢ οὔ θὰ ἔπρεπε νὰ καταρρί- «ῃ ὅλον τὸ ἄγνωστον, ὅ]λον τὺ μυστήριον ὅπερ περιθάλλει ἡμᾶς. “Π ἐπιστήμη εἶναι σγο)λεῖον τα- πεινοᾳροσύνης μᾶᾷ)λον παρά ὕπε- ρηφανείας, ἀφήγει εἲς ἕκαστον τὸ διναίωµα νὰ πιστεύῃ ἢἡ μὴ γιὰ γὰ σέθητω τὸς πεποιθήσεις τῶν «ἄλλων. Κα ἐὰν ἀκύμηῃ ἡ θρηή- σκευτικὴ ἰδέα δὲν εθεωρεῖτο χοή- συμος διὰ τὴν ἠθικήν, ἁπ]οῦν διαφέρον ἐπιστημονικῆς λεπτολο- γίας θά σᾶς ἔκαμε νὰ διαµαρτι- οηθἤτε᾽ ὅταν ὅμως θλέπωμεν τὴν χαταστροφήν. ἣν ποοὐξένησαν εἲς τὰς καρδίας τύσων ἀνθρώπων, τὴν ἀμφιθολίαν ποοαγοµένην, τὴν ἠθικὴν. ὀπισθογωροῦσαν, τὴν οἱ- πυγένειαν ἀναστατουμένην, τὸ αθῆκον γαλαρούμενον καὶ ἄστα- Ἶρές, πῶς νὰ μὴ διερωτώµεθα, (μήπως ἔσφαλαν οἱ «τὸ παλιὸν ἅσια» ὅπεο ἑλίκνι- πε τὴν ἀνθοωπίνην δυστυγίαν». Καὶ ταῦτα φθέγγετα ὁ ἐφευοέ- της τῆς ΕὩιομηγανικῆς παραγωγῆς τοῦ. ὀξυγόνου, ἀζώτου γ.λ.α. διὰ τὴν ἐπιστήμην τις ἰσχυρὰ ἀπὸ ἄλλας ἀπόνεις, καθιστά ἀνίσχυ- ρον τὸν ἄνθρωπον, ὃν µία πνο τοῦ πεπρωμένου ἀθχεῖ νὰ συντωί- Όῃ. Πεοὶ τοῦ ἐναντίου σκέπτεται ὁ Μαοξισμὸς θεωρῶν τὴν θρη- ἵσμείαν ὡς δηµιοίογηµι τῶν ποονομιούγων ἀστικῶν τάξεων διὰ. τὴν καταδυνάστευσιν τῶν πωρλεταρίων γα ἡ ἡμιμάθεια ἥτις ἐγκολποῦται. τὸν χυδαῖον ὑλισμὸν ὥς πίστιν. ἓν ἄντι-: θέσει. πρὺς. Ότι αυνέθανε τὸν πι. αἰῶνας ὅτε ἡ ἄπιστία ἔνειὦ- 2ευεν εἷς τὰς τάσεις τῶν διάνο- ουμένων, » . . Αν τὰ πορίσματα τῆς ἔπιστι μης εἶναι. ἀσυιθίθαστα μὲ τὶς πωιστιανικὴν θωηήσχείαν πῶς ἵ- Ἑ κο) οσαοί απηοξαν γαὶ ὑπάυχυυν τῆς ἐπιστήμης, οἵτινες ὃξ Όλης ηγῆς ἐπίαστευσαν σα πιστεύουν | εἰς ἸἹησοῦν Κοιστὸν καὶ ες την Κοιστιανικὴν θοηαγχείανς ἆσαν λοιπὸν οὗτοι τὴν νοηιοσύνην των. εἷς τὴν δεισιδαπονίαν τῆς Ἰθᾳησχείαςς Κά ὅμως οὗτοι εἶναι | ἐπιστήπιο παγκοσμίου. κύρους άνήκυντες εἲς Όλους τοὺς κ) ά: εξ ἰτὴν παντωοῦ. ἐκδηλουμένην ἓν τῷ Ἀύσμῳω. ᾽Αποτύπωσις τῆς Ἰδέας τοῦ. ᾿Απείοιν εἶναι. ἡ ἰδέα τοῦ Οεοῦ. Ἑντεῦύθεον ναοί ατοείαςθὰ ὄνε γείσωονται εἲς τὺν Ὕπψιστον πάνγτυτε, εἴτε ὑπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ὈὉούγμα ἡ Ά }- λάσ, εἴτε ὑπὸ τὸ ὅ- νομα Τεγωζθα ἢἡ Ἰ. ησοῦ πέοφιξ ὃὲ τῶν ναῶν τούτων ϱὁ ἴ δετε τοὺς πιστή ὴς γόνο λίνονγτας καὶ ύυοθιςομένγυυς εἰς τὴν δέαν τοῦ ἸΑ- πείορο υ, σκευτιχὺς παράγων ἐπιχυλοίθησεν ’ ᾽Αγγλίας Δαϊδ Λοιζὸ | γόµος τοῦ Θεοῦ (ΜΙεπεκεὶ Ῥαρ-. σκευτικύτης εἶναι τοσοῦτον ἅπα-, καὶ θά ὑπάοχῃ ἐφ᾽ ὅσον γαὶ ὁ Ίλα-: διακόχραντες | Εθυσί | ἤ ΕΡΙΑΕΙΑ ΕΣ τι Αξοτιατος) ῥρητορικὴν με. πλία τς ᾠιλουυ- φίας, Ἡ τῆς διαλακτικης, 5 πως τὴν ὀνωμαδουν ὃ Ψελλός, ὁ τω, Γζὐτζης, πι τὰ τέλη τοῦ 12ου αἰώνός κ.ὸ Οἱ Βυζαντινοὶ ἐκτιμοῦσαν ἴδι- αιτέρως τὴν ὄξίαν τῆς Φιλοσο: φίας διὰ τὴν ὅλην µόρφωσιν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν κατ τασσαν µμεταξὺ τῶν 2 Χρησοίμων µαθηµάτων, Δεξανδρείας Πλήμῆς λεῖ τὴν Φφιλοσοφίαν «δέσποι. γαν τῶν ἐγκυκλίων µαθηµά- των., ὁ δὲ Γρηγόριος ὁ Θεο- ἱλόγος ἤθελεν, ὅπως οἱ µαθν.. ταὶ ἐντροφοῦν. λεπταις µερί- μνοις φιλοσόφων ᾽Απόὸ τοὺς διαφόρους κλάδους τῆς φιλο: το η Τλιγαι μόν ἀπονκα- Ὑματική, ἡ τῶν ἀρχαίων σόφων προετιμῶντο τὰ συγ- ἱγράμματα τοῦ Πλάτωνος, τοῦ [ Αριστοτέλους, καθὼς καὶ τῶν μεταφυσική. Ἐκ ἑρμηνευτῶν των Πρόκλου, {-: αμθλίνου, ᾿Αλεξάνδρου ᾿Α: Φροδισιέως, Πορφυρίου κ.ἄ. Ίσως νὰ ἐδιδάσκετο καὶ ἡ Στωϊκὴ καὶ ἤ Νεοπλατωνική φιλοσοφία, καὶ ἀπὸ τῆς ἐπο- χῆς τῶν Παλαιολόγων καὶ ἡ σχολαστικὴ Φιλοσοφία τῆς Δόσεως. Μεγάλην ὤθησιν εἰς φίας ἔδωκεν ὁ Μιχαἠλ Ψελ. λὸς «ὃ ὕπατος τῶν φιλοσό- φών», ὅπως ὠνομάσθη, καὶ εἶναι χαρακτηριστικἡ ἡ θέσις, 'την οποίαν ἐπῆρεν ἀπέναντι ἱτῆς Φιλοσοφίας καὶ κυρίως τῆς πλατωνικῆς. Οἱ Βυζαντινοὶ λέγοντες φι- λοσοφίαν δὲν ἠννόουν τὴν καθ᾽ αὐτὸ µόνον φιλοσοφίαν, ὅπως τὴν ἐννοοῦμεν σήμερον. Τότε ὑπὸ τὸν ὅρον φιλοσοφία περι- ελαμθάνετο ἕνας πολὺ εὐρύ- τερος κύκλος µαθηµάτων, µε- ταδὺ τῶν ὁποίων ἡ µαθηµατι- κἡ τετρακτὺς ἢ τὰ µαθηµατι- κἁ (ἀριθμητική, γεωμετρία, μουσική, ἀστρονομία) μετὰ (τῶν ὑποδιαιρέσεών των καὶ ἡ φυσική, ὑπὸ τὴν ὁποίαν ὑπή- γετο πάλιν ἡ γεωγραφία καὶ ἡ «ἱστορία τῶν ζώων ἢ ζωολο- η, γία. ᾿Εκεῖνος ὁ ὁποῖος μελετᾷ σήµερον τὸ διδακτικὸν πρό- γραμµμα τῶν ἐγκυκλίων σχο- λείων μένει ἔκπληκτος πρὸ ιτοῦ πλούτου τῶν γνώσεων, αἱ Γὁποῖαι ἐδίδοντο εἰς τοὺς µα- Ἰθητάς. ᾽Ακριθῶς δὲ αὐτὸ τὸ εὐρὺ διδακτικὸν πρόγραμμα ἀποδεικνύει τόσον ἀσύστατον «καὶ κακόπιοτον τὴν γνώµην ἱπερὶ τοῦ θρησκευτικοῦ φανα- ἱτισμοῦ τῶν Βυζαντινῶν καὶ τῆς μονομεροῦς καὶ περιωρι- Γσμένης ἀγωγῆς τῆς νεολαίας των. Ἡ ἐγκύκλιος παιδεία πξ- 'περιελάμόανε µαθήµατα τὀ- σον ἀνώτερα--ἰδίως ἐκ τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν- τὰ ὁποῖα σήμερον διδάσκονται εἰς τὴν ἀνωτάτην ἐκπαίδευσιν, ὅταν ἀρχίζῃ ἡ κατ ἐπιστήμας πλέ- ον εἰθίκευσις. Τὸ περιεχόµε- νον τῶν µαθηµάτων αὐτῶν εἷ- ναι τόσον εὐρὺ ὥστε θά ἐἔχρει- άζετο ἕνα ἄλλο ἄρθρον καὶ δους τῆς ἐπιστήμης. Εῖς τὴν Ἱ- στορίανι Φιλοσοφίαν, Ἀαθηματι- ἓν Ἱατοιρήν, εἶναι, σκαπανεῖς καὶ εἰλαπονεῖς πι- Ἐεδύθη. ἐν Ἰφησχεία τῶν ποωτοθολίᾳ τῆς ς «Χοιστιανινὴ ᾽᾿Απόδει- Ἑις». ᾿Αναπέρετα εἲἷς τὰς Όρη- Ἱστωί, Νητὰ τῷ 1005 ἑ Γλογνδίνῳ. :θλίον ς ἐπιστημόνονο, εέταθε Γσκευτιχὰς πεποιθήσεις διακοσίων Γἑταίρων. ἨὩρεττανικῆς Ἠασιλινῆς | Ἑταρείας ναὶ ἐπὶ τῶν ἀπαντή- σεών των εἷς τὰς ἓξ ἀκολούθους ἐρωτήσεις: | 1) Ὑπάφχει πνευματικός γό- ἴσμοςς 2) Πιστεύετε ὅτι ὁ ἄνθοω- Γπος εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὰς ποά- Έεις τους 3). Ἠἶσθε τῆς γνώμης ουργόνς 4) ᾽Αντιστοατεύεται ἡ ἐ ἱαιστήμη πρὸς τὴν ἰδέαν προσωσι- ἵποῦ. Οεοῦ, ὅπως μᾶς παρουσιάσει Αὐτὸν ὁ ᾿Τησοὺς Χοιστός 5) Ἔ- σώματος ϐ) Πιστεύετε ὅτι αἱ πφόσᾳαται ἀξιόλογοι πρύοδοι τῆς ἐπιστημµονικῆς σχέφεως εὐνοοῦν πρώτην ἑρώτῆσιν ἀπήντησαν 19 Γἐπιστήμουνες ἀονητικῶς, 06 ἀοοίι ! Γστως, καὶ 191 ἀπολύτως µαταφά: ἐτικῶς. Ὡς τὴν δευτέραν ἐρώτῃ- ἴσιν ἀπήντησαν {80 ἐν τῶν ὁποίων τ Γπτὰ γαταᾳατικῶς. Εὶς τὴν τωί- ην, ἀπήντησαν 145 καταςατι- ιῶς, ἀωνητιλῶς καὶ ον ἕστως' εἲς τὴν τετάρτην ἀπήντη: σιν τι ἀορίστως., 58 ὅτι Ἡ Φνσι- μὴ ἐπιατήμη ἀδηνατεῖ νὰ, δΕγΟΠ τοοῦτον. προσωπιχὸν. Οεόν, 105 δὲ ὅτι αἱ «υσιναὶ ἐπιστῆμια. δὲν εάντιτίθεντα εἷς τὴν ἰδέαν πεοὶ πωρσωπιγοῦ Οεοῦ’ εἰς τὴν πέµπτην {ατ εξέφρασαν ἀπόλνυτον πεποίθη- σιν, 4{ ἠώονήθησαν τὴν ἐπιθίωσιν ἵγαὶ 11 ἀπήντησιν ἀροίστως” εἰς τὴν ἕνχτην οτ ἀοθνητικῶς ο ἀθοί- στως οι τὰ Ἀμνοµίζοντες τὰ πες ' ας Ορησγείας καὶ Επιστήμης στα οὔμον ὅτι οὐδεῖς τῶν μενά- κχαταφατιν φατ λῶν ζωμηνευτῶν τῶν ϱ υσιζῶν νο οὐδεῖς ἐν υσον- --- τον) [ανν , ἀνχνοὶ Γπων τὰ µυστήοις τῆς η ὔσεως ἐπωκσθεύει τος ὀσγὰς τοῦ ᾿Αθέον Γἰφισμοῦ. οιά ὅτι οἱ λαστιά εἶναι οπλο. ἑωααιτέσνια την α υσυοῶν (επιστηιῶν, Ὡς ματάκλεῖδα πιρε- θέτοµεν τοὺς ήμους τοῦ οὔρανο- Ὀθάμονος λα. ας τις δο : εἶναι, σοὺς ἓν ἡμῖν ἓν τῷ Ἠι τούτο, νενύσθο, γα γένητια σοή οσ ἡ γος σοίς ποιὺς Γποῦ. «ἠσμον τούτον, ωρία παρὰ Γχᾶι Ονῶ ῥστίν γένθαπτα γάρ |δ δυασσύµενος τοὺς αοοἳς ἓν τῇ απανονοπίᾳ αὐτῶν καὶ πάλιν Γπύοιος ννώσχει τοὺς, δια ο” Γαιιοὺς τῶν. συς ὧν, ὅτι εἰσὶ µά- τεαοεον σοφίας ἐδιδάσκοντο κατὰ σει-ἰ ρᾶν ἡ λογική, ἡ ἠθική, ἡ δο-᾿ Ἑλλήνων φιλο-: τὴν. διδασκαλίαν τῆς φιλοσο-' υτι πίστις εἰς τὴν εξέλιξιν σιγιθι- ζαντινὴ αὐτοκρατόρία κατώρ. θάπεται μὲ τὴν πίστιν εἲς Άημι-: : πιτη Ἡ φυγὴ μετὰ θάνατον τοῦ) τὴν θρησχευτιχὴν πίστιν Εὶς τὴν: ἐπιώτήμογες: ὀἀσνητικῶς χα : ἀθοί- Π8 ο Ην Πνιρα- [ν . ο Εν ου Κως ᾖονον ἀνόφιρομεν ο εις ο μημα τής φιλουοφίας τῆς | «κ πο ίου ποιῶονας Περιε/άµ- ὀάνετο καὶ ἡ ὑιδασκαλία της ἱστρικῆς. Εκτος τῶν µαρτυ- Ρίων τῶν τριῶν ἱεραρχῶὼν, τὸν σον σίῶνα ὁ φει Ὀριοάσιος γα: ἄλλοις µαθήμµασι θάνειν καὶ τὴν ἰατρικήν.., καὶ «γασον σύμβουλοι γίνων- και πολλιακις ἐποτοῖς των εἰς σωτηρίαν χρήσιμων Καὶ ἆλ- λαχοῦ' πηλίκον δὲ χάρις καὶ πόσον ἔπαρμα ψωχή λαμθα- νο ωωζμητς σα ιο προς ενξ- οτεροις τῶν φιλοσόφων τε και ἱατρῶν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς προισταμένοις τῶν ἐγκυκλίων μαθημάτων ᾿᾽Αργότερον δὲ τον Ί]ον αἰ. ἔχομεν περὶ αὖ- του μαρτυρίας τοῦ Μιχ. Ψελ- Γλοῦ, τὸν 12ον τοῦ Πλανούδη αι τῶν ἀρχῶν τοῦ 13ου τοῦ Νικ. Μεσαρίτου, τοῦ ἀναφέ- ἵροντος ὅτι εἰς τὴν σχολὴν τοῦ Αγίου Παύλου μαξζὸ μὲ τὴν γραμµατικήν, τὴν ρητορικήν, φυσικὴν καὶ µουσικἠν ἐδιδά- ὄκετο καὶ ἡ ἰατρική. Σπουδαίαν ξεσιν κατεῖχε καὶ ἡ διδασκαλία τῆς ἄστρο- νοµίας ἐπὶ τῇ θάσει τῶν συγ- γραμμάτων τοῦ Πτολεμαίου, Εχομεν στ ας ρὶ τούτου πολλὰς Γμαρτωρίας τοῦ Ζώναρᾶ, τοῦ ΙΜιΧ. Ψελλοῦ, τῆς ἝΑννης Κομνηνῆς κ. ἅ Ἡ µελέτη ἓν των διαφόρων Φιλοσοφι- κῶν 9 ων ουστηµώτων ἐφίνετο κα- τα Επιστημονικόν. θὰ ἔλεγς κανεὶς τρόπον. ρὰ τοῖς πα οὐξαστο Γἐκτιμήσεως καὶ κςχὶ ἀπήλασον κών πάσης ἐνδιαφέροντος ν ὅλως έξαιρεπι- προνομίων, τως ἔπρεπε νὰ εἶνα: Χριστια- ΜΟΙ τὸ θρήσκευμα καὶ ἡ ζωή των νὰ πής, νὰ ἀποφεύγουν τὰς Ῥοµίας καὶ τὰ κέντρα δι- ακεδάσεων, Ἱίατὰ τὸν μεγά- ον ταιδαωγόν τῆς γεότητος πεγαν Βασίλειον, ὁ διδάσκα. Λος εἶναι ὁ πνευματικὸς πατέ. ρας τοῦ παιδιοῦ, πρόσωπον ἀνυπολογίστου κύρους, ὁ ὁ. ποιος πρέπει νὰ ἀσκήσῃ ἅπο- Φασιστικὴν ἐπίδρασιν εἷς τὸν μορφωσιν τῆς προσωπικότητος τοῦ µαθητοῦ. Τὸ διδασκαλι. κὸν ἔργον, κατ’ αὐτὸν ἤτο ὁ σκν/ φηλὸν καὶ ἱερόν, ἦτο αἀπιταγὴ τοῦ δεσπότου Θεοῦ» καὶ δις αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ἀσκῆται μὲ φόξον καὶ εὐσυνειδησίαν. ΠΠα- ραλλήλως μὲ τὸν φυχικὴν πορφωσιν ὁ ΔΙ. Βασίλειος ἁπ- «τουσε καὶ τὴν ἐπιστημονικὴν Ηορφῶσιν τοῦ ὁ ασκάλου, ἀξιοπιστία τοῦ διδάσκοντος-- γράφει εὐπαράδεκτον μὲν τὸν [λόγον καθίστησι͵ προσεχεστέ- ρους δὲ τοὺς διδασκομένους «παρασκευάζει, Τὴν ἀξιοπι- τίαν δὲ θὰ τὴν ἀποκτήσῃ μό- Αν ἐφαρμόζει τὰ “προκειται τύπος τοῖς ἄλ- λοις παντὸς καλοῦ». Τὰ ὀλία αὐτὰ περὶ τῆς στοιχειώδους καὶ ἐνκυκλίου ἐκπαιδεύσεως εἰς τὸ Βυζάντι. 9 Ον-περὶ τῆς ἀνωτάτης θὰ δο- 6ῃ ἄλλη εὐκαιρία- ἀρκοῦν, διά νὰ δώσουν µίαν ἁμυδρὰν ξἰκόνα διὰ τὴν τόσον ἀξιόλο- Ύον ἐκπαιδευτικὴν κίνησιν τοῦ Βυζαντίου καὶ τῆς σηµασίας τὴν. ὁποίαν ἀπέδιδον οἱ Βυ: ζαντινοὶ εἰς τὴν πα.δείαν͵ τὸ θεῖον αὐτὸ δῶρον, διὰ τὴν ὅ- λην, διαµόρφωσιν τῆς προσω- πικότητος τοῦ ἀνθρώπου. Μόνον ἕνα τέτο:ον ἀνώτερον πολιτισµένον καὶ ἐπὶ ὑψηλῶν θεμελίων στηριζόµενον σύστη- μα ἐκπαιδεύσεως τῶν πολιτῶν 'του, ἐξηγεῖ τὸ θαυμαστὸν γε- Γγονος, πῶς ἡ ὑπερχιλιετὴς Βυ- θωσε ος δηµιουργήσῃ ὄχι μό- ἴνον Ένα ἐσωτερικὸν λαμπρὸν πολιτισμὸν -παρὰ τὰς τόσας ἐθνικὰς πεηιπετείας της-- ἆλ- Γλὰ καὶ νὰ διαχύσῃ τὸ φῶς τοῦ ὑπεαθχου πολιτισμοῦ της εἰς τὴν ᾿Ανατολὴν καὶ τὴν ΔΛόσιν, Καὶ πίπτον ἀκόμη τὸ Βυζάντι- τον ἐξέπεμπε καὶ μετέδωσε φως ἄνὰ τὸν κόσμον. ὅπως ᾿ἀναογνωρίζουν τουν καὶ διακηρύτ- πολλοὶ ἱοτορικοί. ΜΜΓΙΣ ι. ή ᾗ ή γη Γτονα ασ: ϱ καθηγητής τῆς Πυζαντινῆς Ἱσταρίας ἓν τῷ Ἰθγικῷ Τανεπι- στιύήω Ἀθηνῶν κ, Λιονύσιος Ζα κυθηνὸς ατύώπιν ] τῆς Ἔλληνινὶ πορσχλήἠσεως Ἠνώσεως µετέθη εις Κωνσταντινούπολιν Όπυι ἔδω- μεν ἓν τῇ Αἰθοήσῃ τῆς Γι λιρῆς νώσεως τοεῖς διαλέσεις, ι8 τν, ο. : -- α). Αλία νύα ομηγεία της εἶπυ- νομάσίας, ἔνθα, μεταξὺ ἄλλων εἷ- πενι ὅτι αἱ ποκαύτεσαι τῆς εἶκο- Π ᾖθι: Ζἡν ἡ κοινωνική, ἡ ἀρθολομιστική, ἡ πωῖᾳ ντ μὴν Ἱ πωοσή Νομγίας ωαηνεῖαις ἥτοι Ἡν ΤΕ µάώξι Ἱ ὄι ῥαήτεστις κε νοποοῦν κὶ χο εἰκονυμαγίαν ὡς οαμτηωίτει τὴν ἓς ενος ρε ἵ απνευματισόν νατὰ τὴν ὃς ήν, καὶ Οντισνευμητικὴν δ) ὡς αποὺς τὴν Οπιον οτι ἑαιοσο ιὰ τὰ ἀπυτελέσμι τα τοῦ, Ὀ) Πλ ληνικὴ σμολ εἰ τὴν ἀναγόννησιν τῆς Ἀύσεως το] 1} .. ν ἡ καὶ τὺ πο μις μις, “ος Τε νεος σσ ον ός ὅτι σὺν γάυς χι τὴν ἁγονίαν τῆς ἀνθοωπύτητος ἐκ τῶν ἄπει- οάντιον αὐτὴν γινδύνων ἀπὸ τῆς Ἰωήσεως τῆς ἁτομινῆς ἔνευ είς, ἐπίγει μῶν. ἀξιῶν πιαθείας εσο δν ἄν λαν ὁ γε στο εωςνι γιὰ ἀξιοποίησις τῆς Ν αρ κτήριώτις ος 3 ᾗ ΕΠΗ Ώή Πυ ΜΗΗ 1 ἡ ΤΠ μή Ἴδυνι ἡ λαζοία µου, ὦ Οεέ µου, τἴρυυ ἡ Ζαδίο κοὺῦ, ποῦ εἶδες µε κ εὖς ὁ τὰ μάτι π ἀθύσσου, οὗ εἴπῃ, τί ἑ- Γάττονσια τὸ μόνο γάψσιν τον πὸ καὶ το ἆγα- τα) ἄπαπησα τὸν θάνατον ᾱ- {ν τὴν ἀγόπησα, δογὴ νηλιδο- καὶ ἀπυμανωυσμένη τοῦ ἕ- δοοος στηούγματός της δις την ἑωτμεταν της, δὲν ῥζητοῦσα ἄλλυ τσ την ασγύνην παρά µόνο αὖ- την την αἰσγύνιν, Ὀιτ μὸ -- -. ... ἑἑ. Υπύογει τῷ ὄντι εἷς τὰ ὡμαῖα πράγματα γοητεία, ὅπως εἰς τὸν ἄφπύσοων, εἲς τὸν γρυσον. 'Η. ἀπύ- Καΐσις τῆς σαυχ.κἠς ἐπαιῆς σνυν- οδεύετοι ἀπὸ χάποιαν συμπάθειαν, ποὺ εἶναι τὸ πωοέχον στοιχεῖόν της, Ἀόθε αἴσθησις εὑρίσνει ἐπί- σης εἷς τὰ, σωματικά ἀντινείμενα 3 » 5 4 ε ἰδιότητας ἀἄντιστοίχους. Ἡ ἀνθρω- ἱπίνη δύξα, ἢ δύναµις τοῦ πυριαυ- 6. Οἱ διδάσκαλοι ἦσαν πα- Εωζαντινοῖς πρόσω- και ἄσια » ὰ ᾿Απαραιτή- ειναι ἄμεμπτος καὶ ἆ- ' στε νὰ εἶναι ἀξιόπιστος, « ἡγ πεβεὶ θε, χλάη ον ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἴδιος πρῶτος, διδασκόµενα | παιδείας, 0) λέσα εἲς τὸ μετα. ἤ ἀνοστήλωσις τῶν ἠθι-, χεῖν καὶ τοῦ πυθερνᾶν ἔχει ναὶ αὐτὴ τὴν ἀξίαν της. Εΐναι ἆ)η- θεια, ὅτι ὁ ἁκατανίκητος πόθος τῆς ἐκδιχῆσεως γεννᾶτω ἐντεῦ- θεν. Να ὅμως θὰ ᾖτο δυνατὸν Υ᾿ ἀποχτήσωμεν τὰ διάφορα αὐτὰ ἁγαθά, γωρὶς ν’ ἀπομακρυνθῶμεν, ἉἈύριε, ἀπὸ Σένα κα χωθρὶς νὰ παραθοῦμε τὰς ἐντολάς Σου, Καὶ αὐτῃη. Ἡ των ποὺ περνοῖμε ἐδῶ χάτω, ἔχει καὶ αὐτὴ τὰς ἀπολαί- οεις της, ποὺ ἐκπηγάκουν, γχατά τινα θαθμόν, ἀπὺὸ τὴν ὡραιότητα, ΤΝ ὁποία εἶναι συστατικὺν στοιχεῖόν της καὶ ἀπὸ Κάποιον συνόρµονι- (σμὺν μὲ νάθε γηΐνη ὠμορσιά. Ἡ οιλία μεταξυ τῶν ἀνθρώπων εἶναι. πλυχεῖα. χάρις στοὺς πολί- Ίὔτους, δεσμούς, διὰ τῶν. ὁποίων ἀπὸ που] αυγὰς διαµοθᾳ ώνεται Μία η καὶ μόνη, (ς Τὰ ἀντιρείμενα ταῦτα καὶ ὅλ- Ἰα παούμοια εἶναι ἐκεῖνα, ποὺ ὁί- «ουν ᾱςοσμὴν ἁμαστίαάς, ὑσάχις, ἀπὺ ἱπόρμετρον πύθων ὠθούμενοι ποὺς αὐτὰ τὰ ἀγαθά, ἐγκατωλεί- ποµεν ἀνώτερα καὶ ὑμηζότευα ᾱ- Υγαθά, σέ, Θεέ µου, τὴν ἁλη- θειάν Σου, τὸν νόµον 5ου! Ὃν- τως αὐτὰ τὰ ἐπίγεα πράγματα ἔχουν καὶ αὐτὰ τὰ θέλγητρά των. 0) εἴνω, πολὺ διάφορα ἀπὺ ἑ- χεῖνα τοῦ Θεοῦ µου, δημιουσγοῦ τοῦ. Σ Μμπάντος, διότι ὁ δίκαιος εὗρίσχει εἲς Αὐτὸν τὴν γαράν του καὶ Αὐτὸς εἶναι τὸ ἐντούφημα τῶν δικαίων ουχῶν, ᾿Ανασητοῦμεν τὸ κίνητρον ἑνὸς ἐγχλήματοςς Ῥυγήθως δὲν ἵκανο- Γποιούμεθα. προτοῦ. ἄνωαλύψωμεν τεὶς τὸν ρακοῦργον τὴν ἐπιθυμίαν γι προσθάη. κάποιον εἲς τ) ἆγα- θά τοι. ἐχεῖνα, τὰ ὑποῖα ὠναμά- σάμεν πατώτερα, ἢ τὸν φᾳόθον µή- Καὶ τοῦτο, διότι ῥὑσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι εὐτελῆ γαὰ ταπεινά, πρὸς ζημίαν τῶν ᾱ- νωτέρων. καὶ εὐεργητικωτέρων, ἔχουν ὅμως καὶ αὐτὰ τὴν περιω- πην καὶ τὸ κάλλας των. Ὁ Α διέπραξε φόνον., Αιατὶ τὸν διέπρα- ἔξες Διότι ἐποθοῦσε τὴν γυναῖνα Ιἢ τὸ ἀγαθὸν ἐγείνου, τοῦ. ὁποίοι ἄφή]ρεσε τὴν ζωήν. Ἔνλεψε διὰ νὰ τήσῃ ἢ ἕφόνευσεν ἐκ φὐόου μὴ ἁλαπῇ τὸ ἰδικόν του ἀγαθόν, ἡ τέ- λος προέθη εἲς τὸ ἔγχλημα, παρ- ὠθούμενος εἷς αὐτὸ ἀπὸ τὸ πάθος τῆς ἐκδικήσεως. Μήπως ἐφόνενυ- σεν ἁπλῶς χα µόνον διὰ νὰ φο- νεύσῃς Ποῖος θά τὸ ἐπίστευε. - λέχθη διὰ κάποιον ἄνθρωπον, ποὶν ᾖτο τέρας παραφροσύνης γαὶ ᾱ- γριότητος, ὅτι ἠρέσκετο νὰ εἶναι μα χωρὶς λόγον θάρθαρος ραὶ σκληρός. Ἐν τούτοις ὁ ἵστορι- μὸς(1) ἀπεχάλυψε τὸ ἐλατήριον. «Ἠφοθεῖτο, γράφει, μήπως ἡ ἆ- πῳαξία του ἀποναρκώσῃ τὰ χέρια του. καὶ τὴν υχήν τους, Αλλά διατί, διὰ, ποῖον λόγον ἄρά γε Διότι χάρις εἲς τὴν τοιαύτην διαρ- νῆ ἄσκῆσιν τοῦ ἐγκλήματος, ἤλαι- ζε νά Κατασταθῃ κύριος τῆς Ρώ- µης, ν᾿ ἀποκτήσῃ τιµάς. πλοῦτον καὶ ἰσγχήν' ν΄ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὸν εᾳόδον τῶν νόμων καὶ ἀπὸ τὰ ἓμ- πόδια, ποὺ τοῦ παρενέθαλ]λαν ἡ ἀσήμαντος πατωικὴ πεωιουσία του μιά ἡ συνείδησις τῆς στιγερᾶς ὑράσεώς τοι, Ἰεκεῖνο λοιπόν, ποὺ ἁναποῦσε ὁ Κατιλίνας, δὲν σαν τὰ, ἑηλήμότα αὐτὰ καθ ἑαυτά, αλλ ὃ σχοπός, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ, ἐπιτύγῃ μὲ τὰ χακουαγήματά του, ἸΑλιάς ἐγών τί ἀγάπῆσα σὲ σέ- να, ὁ κλοπή ποὺ, νυχτεοινὸ τοῦ δεκάτου τῆς ἡλαχίας µου κπακούονηιας Ὠαία δὲν ἠσουν. διότι ἤσουν κλοπή, Αλλ) ἤσουν τοήλάχιστον πο µατινὴ ὀντότης, ὥστε ν΄ ἀπευθύνγωπαι εἲς ἐσές ἹΠ- Ητωλὸ { συν ὡμαῖο. οἳ κλεμένοι γαοποί, ἀφοῦ ἐπκάσθησαν ἀπὸ Νένα, ὢ ἀπαυάμιλλον. Κ. δημιο ο μὲ τοῦ. Σ ὑμπάντος ἠπέοτατον ἄγα- θόν μον, καὶ σαν ὡσαῖοι, ἀλλὰ δὲν ἐστούᾳ στο ποὺς αὐτοὺς ὁ πύ- ς φογης μοὺν ίνα νλοκητέρους καοποὺς θος τῆς ντοοπιασµένης μὲ ὀφθονίαν, λόλις τοὺς ἐμάσει- αν τους πεταει νο δὲν ἀπελάμ- πε πιοῦ, πόνο τὸ ὃκληνά τοῖς δι Ῥανένι, χονµάτι ἀπὶ υλυκειὰ ἐμέ, η εῦσι αὖ- τοὺς τοὺς κάαπυὺῦς Νλυστουῦσε το στόμα αὸς Ἡ ἀπαρτία ποτ τὸ πτωικύώνε μὲ ὁύγληοη τν Μο ὐτητά τῆς. (Συνεχίζεται) Ἡν Ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος ἱστοοικὸς οὖν µέχρι τοῦ Ε΄’ εἶνετι Σα/λοέστιος ὅστις ἁπὸ τοι Β΄ Χριστοῦ αἰῶ- ἵνος Πτο εἰς τῶν μᾶλλον ὁ ϱ εἲς τοις. ἆ- ορικανικὰς Σχούς ἀναγινωσκομένων νο ωμένον ας έων. Ὁ ὧπο- Ὀυούμενος Μόμόαρος καὶ οκληρὸς εἶναι Ρα ασί, 3ρ]]. οα- νο ῥρος οἑ ται {οτροκου- αατ ὁ Κατιῤίνας, “ο Εν, ει αι 5 ΕΠ. το παρ, 3 νο ή ΕΙΡΗ Τ0] ΚΛΙΝΚΛΜΙΙ Τοῦ κ. Ἠ, Μεταξω τῶν ἑαρτῶν τὰς ὁ- ποίας ὁ εὐσεθέσοτατος ἄυπρι- ακὸς λαός, μὲ τὴν στερρὰν εἰς τὰ πάτρια ἐμμονήν του, διετή- ρησε µέχρι σήμερον παρ ὃ- λον ὅτι εἶναι λείψανα τῆς αρ: χαίας ᾿Ελληνικῆς θρησκείας-- εἶναι καὶ ἡ ἑορτὴ τοῦ Κατα- κλυσμοῦ. Κατ αὐτὴν ὁ κάθε Κύπριος θεωρεῖ ὡς καθῆκον του νὰ ἐ- πισκεφθῇ τὸν «“Αη-Γιαλὸόν» καὶ νὰ λουσθῇ εἰς τὴν θάλασσαν, ἢ--ἂν δὲν γίνῃ τοῦτο,'-νὰ θρέ- ἔῃ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσο: τέρους ἀπὸ τοὺς φίλους καὶ γνωστούς του καὶ ἐν τῷ µετα- εὺ νὰ δ6ραχῇ καὶ ὁ ἴδιος, μὲ τὴν δικαιολογίαν «σήμμερον ἐν τοῦ Κατακλυσμοῦ». Γά παι- διὰ ἰδιαιτέρως, μὲ τὴν προσέγ- γισιν τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ἔτοι- µάζουν σύριγγας, «τὲς πιτοί- κλες», μὲ τὰς ὁποίας ἐξακον- τίζουν τὸ νερὸ ἐναντίον παντὸς διερχοµένου Φίλου καὶ γνω- στοῦ τών, διότι θεωροῦν καθῆ- κον τών «νὰ τὸν πιτσικλιάσουν, γιὰ νὰ μὴ ψωρκάσῃ». Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ τοῦ Κατα- κλυσμοῦ ἔχει σχέσιν μὲ τὰς ἐν Κύπρῳ τελουµένας ἀρχαί- ας ἑορτὰς τῆς ᾿Αφροδίτης-- «τὰ ᾿Αφροδίσια- καὶ τά σχετικἁ πρὸς αὐτὰ ᾽Αδώνια. Ἡ ἑορτὴ τῶν ᾿Αφροδισίων ἐγίνετο κατ’ ᾽Απρίλιον καὶ δι- ήρκει τρεῖς ἡμέρας' εἰς αὐτὴν συνέρρεον πανηγυρισταὶ ὄχι µόνον ἐξ ὅλης τῆς Κύπρου ἆλ- λὰ καὶ ἐξ ὅλης τῆς Ἑλλάδος. Σημαντικὸν µέρος τῆς ἑορτῆς ῆτο ἡ ἀπὸ τῆς νέας Πάφου καὶ διὰ τῶν ἱερῶν κήπων διερχο- µένη πομπὴ πρὸς τὴν παλαιὰν Πάφον, τὴν ὁποίαν ἠκολούθουν θυσίαι μετὰ συµποσίων, ἀσμά- των καὶ χορῶν. ᾿Απὸ τὸ τέλος «τοῦ ὕμνου πρὸς τὴν ᾿Αφροδί- την, «Χαιρ”. ἐλικοάθλεφαρε, Ὑλυκοµει: [λιχε δὸς δ᾽ ἐν ἀγῶνι Νίκην τῷδε φέρεσθαι, ἐμὴν τ' ἔν- [τωπον ἀοιδήν. Αὐτάρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης κτή- [σομ) ἀοιδῆς», εἰς τὸν ὁποῖον ὁ ποιητὴς παρα- καλεῖ τὴν θεάν, νὰ τὸν θοηθή- σῃ εἰς τὸν ἀγῶνα--πάντως μὲ τὴν ὑπόσχεσιν νὰ κάµῃ καὶ ἄλλην ὠδὴν πρὸς τιμήν της, ἀφήνεται νὰ νοηθῇ, ὅτι εἰς τὰς πρὸς τιμὴν τῆς θεᾶς ταύτης ἑορτὰς διεξήγοντο καὶ ποιητι- κοὶ διαγωνισμοί. Κάτι παρόµοιον συµθαίνει καὶ σήμερον εἰς τὴν ἑορτὴν τοῦ Κατακλωσμοῦ. Τὴν πομπὴν ἀντεκατέστησεν ἡ ἐκκλησιαστι κἡ λειτουργία, τὴν ὁποίαν ἆ- κολουθοῦν συμπόσια καὶ δια- σκεδάσεις εἰς τὴν παραλίαν. Εἰς αὐτὰ ἄτομα ἢ καὶ ὁμάδες ἐκ διαφόρων χωρίων ἁμιλλῶν- ται ποία νὰ ὑπερτερήσῃ τῆς ἄλλης εἰς τοιαῦτα δίστιχα, ἑ- ρωτικἀ κυρίως, αὐτοσχέδια ποιήµατα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα πολ- λάκις δὲν λείπουν καὶ ἁστεῖ- σμοὶ καὶ ἔμμετρα πειράγματα μεταξὺ τῶν διαγωνιζοµένων. ᾿Αναπόσπαστον µέρος τούτων ἀποτελοῦν ἡ µουσικἡὴ καὶ οἱ χοροί, εἰς τοὺς ὁποίους οἱ ΙΚύ- πριοι νέοι προσπαθοῦσι νὰ δείξωσι τὴν χορευτικήν τῶν δεινότητα καὶ τὴν Λλεθεντιάν των. Οἱ διαγωνισμοὶ οὔὗτοι-- «τὰ τοιττίσµατο»- ὀργανωθέν- τες σήμερον ἐπὶ προγράµµα- τος εἰς τὰς κυριωτέρας πόλεις τῆς νήσου, μὲ ποιητικοὺς δια- γωνισμοὺς αὐτοσχεδίων ποιη- τῶν καὶ τῶν ἐξ ἐπαγγέλματος τοιούτων -- τῶν ποιητάρηδων τῆς Κύπρου-μὲ διαγωνισμοὺς χοροῦ καὶ τραγουδιοῦ, μὲ κρι- τικὰς ἐπιτροπείας καὶ ὀραθεῖ- α, προοδίδουσιν ἰδιαιτέραν λαμπρότητα εἰς τὴν ἑορτήν. Κατὰ τὴν δευτέραν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς ταύτης ἐγίνοντο θυ- σίαι Χοίρων, πρὸς τιμὴν τοῦ τόσον προσφιλοῦς εἰς τὴν Α- Φφροδίτην ᾽᾿Αδώνιδος, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν µυθολογίαν, κατε- σπαράχθη ὑπὸ κάπρου. Αἱ 6υ- σίαι χοίρων τὰ ὑστήρια- ἀνα- φέρεται ὅτι ἐγίνοντο εἰς τὸ Αργος, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον συνδέεται μὲ τὴν εἰς Κύπρον ἐγκατάστασιν τῶν πρώτων Ἑλλήνων καὶ δἡὴ τῶν ᾿Αργεί- ων. Μέρος τῆς ἑορτῆς ἐπίσης ἆᾱ- πετέλει καὶ ἡ «περιορία», ἡ ὁ- ποία, ὡς ἐκ τοῦ Ἡσυχίου κα- ταφαίνεται͵ το ἑορτὴ καθαρ- μοῦ, καὶ ἴσως εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὰ ᾿Αφροδίσια νὰ ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν εἰς τὴν θάλασ- σαν καθαρμὸν τῶν σημερινῶν πανηγυριστῶν τοῦ ἵατακλυ- σμοῦ. Πιθανώτερον ὅμως εἶναι, ὅ- τι ἡ ἑορτὴ τοῦ Κατακλυσμοῦ σχετίζεται μὲ τὰ ᾽Αδώνια, τὰ ὁποῖα ἄλλως τε--ὡς ἐκ τῶν ᾱ- νωτέρώ καταφαίνεται--δὲν εἷ- γαι ἄσχετα μὲ τὰς ἑορτὰς τῆς ᾿Αφροδίτης. Περιγραφὴν τῶν ᾿᾽Αδωνίων ἔχομεν ἀπὸ τὸν Θε- όκριτον (εἰδύλλια ΧΥ), ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀντιλαμέανόμεθα καὶ τὰς στενὰς σχέσεις ᾽᾿Αδώ- νιδος καὶ ᾿Αφροδίτης. « {ιν Ἕστρωται κλίνα τῷ ᾿Αδώνιδι [τῷ κα)ῷ ἄλλα Ταν μὲν Κὐπρις ἔχει, τὰν ὃ᾽ ὁ ϱο- [δόπαχυς Αδωνις. Νῶν μὲν Νύπρις ἔγουσα τὸν αὖ- [τῆς χαιρέτω ἄνδρα». Κατὰ τὸ πλεῖστον ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς ἤτο εὔθυμος καὶ ῆτο ἀφιερωμένη εἰς τὴν εὔ- ρὲσ.ν, ἐν ὢ ἡ δευτέρα ἤτο πέν- θιµος καὶ ἤτο ἀφιερωμένη εἰς τὸν ἀφανισμὸν τοῦ ᾿Αδώνιδος. Σύμφωνα μὲ τὴν περιγραφὴν τοῦ Θεοκρίτου, κατά τὴν δευ- | τέραν ἡμέραν, λίαν πρωῖ, µετ:͵ έφερον τὸ ἄγαλμα τοῦ ᾿Αδώ: γιδος εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἔ- κεῖ, ἀφοῦ ἔρριπτον αὐτό, µα-: ζὶ μὲ τοὺς γνωστοὺς κήποως Χ. ΠΑΠΑΧΔΕΑΛΔΑΜΠΟΥΣ εποῦ ᾽Αδώνιδος, εἰς τὴν θάλασ- ἴσαν, αἱ γυναῖκες λυσίκομοι καὶ μὲ γυμνὰ στήθη παρεκά- Ίλουν αὐτὸν νὰ ἐπανέλθῃ φαι- Γδρότερος κατὰ τὸ ἑπόμενον ἕ- τος, Τους κήπους τοῦ ᾽Αδώνιδος | ἔχομεν καὶ σήμερον ἐν Κύπρῳ κατὰ τὴν πρὠτην τοῦ ἔτους, ὅτε ἑκάστη οἰκοδέσποινα, πρὸ [ὀλίγων ἀκόμη ἐτῶν, ἐφιλοτι- Γμεῖτο νὰ θέσῃ σπόρους ἐντὸς Γπινακίου, τοὺς ὁποίους ἐρραν- ἴτιζε τακτικὰ διὰ νὰ θλαστή- Ισουν. Εἰς μµερικὰ χωρία τῆς | Κύπρου τοὺς σπόρους αὐτοὺς Γτοὺς θέτουν ἐπάνω εἰς τὸ Θυ- Ἰμάρι μὲ τὸ ὁποῖον σκεπάζουν Ιτὴν στάµναν, Ἡ ὁποία περιέχει Ιπὸ πόσιµον διὰ τὴν οἰκογένει- αν ὕδωρ. ᾽Απὸ τὴν ὁλάστησιν τῶν σπόρων ἐμαντεύοντο διὰ τὸ μέλλον ἔτος τῆς οἰκογενεί- ας. Οἱ κῆποι τοῦ ᾽Αδώνιδος μᾶς μεταφέρουν εἰς τὴν πρώτην λα- τρείαν τοῦ ἄρρενος θεοῦ τῆς ἑλαστήσεως, ὁ ὁποῖος ἐλα- τρεύθη ὡς πῦρ, ἥλιος, Ζεῦς, Διόνυσος. Αδωνις κλπ. Τῆς λατρείας αὐτῆς τοῦ ἄρρενος θεοῦ τῆς ὁλαστήσεως ὑπολείμ- µατα εὑρίσκομεν εἲς πολλὰ µέρη τοῦ κόσμου, τὴν Εὐρώ- Ίπην, τὰς ᾿Ινδίας κλπ. καὶ αὐ- [πὰ σχετίζονται ἰδιαιτέρως μὲ τὴν λατρείαν τοῦ ᾿᾽Αδώνιδος πρόλ. οί ΕΤΑΥΖοΥ ἆ,, Τηο Γσο]άοπ ροαςσ{1, Ι σελ. 237 κ.ἐ.). :Οὕτως εἰς τὴν Σαρδηνίαν οἱ Γκῆποι τοῦ ᾽Αδώνιδος φυτεύον- ἵται κατὰ τὴν 24ην ᾽᾿Ιανουαρί- ου, ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν περίπου συντελεῖται ὁ θερι- σμὸς τῶν γεωργικῶν προϊόὀν- των καὶ ἀρχίζουν αἱ προετοι- µασίαι.διὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος. Εἰς τὴν Ἡεάπολιν κατὰ τὴν ἡ- µέραν αὐτὴν λούονται εἰς τὴν θάλασσαν εἰς τὴν Μασσαλί- αν κρατοῦν σύριγγας-πιτσί- κλες- μὲ τὰς ὁποίας ἐκτοξεύ- ουν νερὸ ὁ ἕνας στὸν ἄλλο. Εἰς τὴν Ρωὠσσίαν ἑώρταζον τὴν ἑορτὴν αὐτὴν κρατοῦντες δένδρον καὶ ἀχύρινον ὁμοίωμα τοῦ θεοῦ τῆς ὁλαστήσεως Ἐπρα]ο, τὰ ὁποῖα, ἀφοῦ αἰω- ροῦσαν ὑπεράνω πυρᾶς, ἔρ- ριπτον εἰς τὴν θάλασσαν. Εἰς τὸν ἀρχαῖον Ἑλληνικὸν κόσμον ἡ λατρεία αὐτὴ τοῦ θεοῦ τῆς ὁλαστήσεως ἀπετέλε- σε τὸν πυρῆνα τῶν διαφόρων μυστηρίων καὶ τελετῶν, καὶ μάλιστα καὶ τῶν ᾽᾿Αδώνίων, κα- τὰ τὴν δευτέραν ἡμέραν τῶν ὁποίων, ὡς εἴπομεν ἀνωτέρω, ἐρρίπτετο εἰς τὴν θάλασσαν τὸ ὁμοίωμα τοῦ θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν µυθολογίαν ἐξεσχί- σθη ὑπὸ κάπρου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ συμόθολικὴν παράστασιν τοῦ σπόρου, ὁ ὁ- ποῖος ρίπτεται εἰς τὴν διὰ τοῦ εὐνίου σχιζοµένην γῆν, ὁπόθεν ἰδιὰ τῆς ὀροχῆς ὁλαστάνει, ἐ- πανερχόµενος οὕτω εἰς τὴν ζωήν. Τὸ ρίψιµο αὐτὸ τοῦ ὁμοιώ- µατος τοῦ θεοῦ- συµθόλου τοῦ σπόρου--εἰς τὴν θάλασσαν, γί- νεται διὰ νὰ δώσουν, τρόπον τινά, τὴν τόσῳ ἀναγκαίαν διὰ τὴν ἑπομένην ὁλάστησιν ὑγρα- σίαν, εἰς τὴν ὁποίαν τόσην ση- µασίαν ἔδιδον οἱ ἀρχαῖοι, ὥ- στε ὁ πρῶτος Φιλόσοφος, ὁ Θαλῆς ὁ Μιλήσιος, νὰ θέσῃ τὸ ὕδωρ ὡς τὴν πρώτην ἀρχὴν τοῦ σύμπαντος. Τοῦτο, ὅπως καὶ τὸ λοὐσιµο εἰς τὴν θάλασ- σαν, ἀπετέλει ἕνα εἶδος ὁμοιο- παθητικῆς µαγείας διὰ τὴν πρόκλησιν ὀροχῶν--τόσῳ ἆνα- γκαίων διὰ τὴν ἐπάνοδον τοῦ θεοῦ τῆς ὁλαστήσεως-- σύμφω- να μὲ τὴν ὁποίαν ὁ πρωτόγο- γος ἄνθρωπος ἐνόμιζεν, ὅτι μὲ τὴν πρόκλησιν τεχνητῆς ϐΘρο- χῆς διὰ διαφόρων τελετῶν, θὰ προεκάλει καὶ φυσικῶς τὴν γέ- γεσιν τῶν φυσικῶν τούτων φαι- νοµένων (πρθλ. Β. Ἐτουά, Το- τὲμ καὶ Ταμπού, µεταφρ. Σ. Φερεντίνου σ. 113). Αὐτὸν ἀκριθῶς τὸν σκοπὸν εἶχον αἱ διάφοροι τελεταὶ τῆς ἑλατρείας τοῦ ᾽᾿Αδώνιδος, ὁ ὁ- ποῖος ἐτιμᾶτο ἰδιαιτέρως ἐν τῇ νήσῳ ἡμῶν. Μὲ τὴν ἐμφάνισιν τῆς Χριστιανικῆς ἡμῶν θρη- σκείας παρεµερίσθη ἡ λατρεία τοῦ ᾽᾿Αδώνιδος. Τὰ συνοδεύον- τα ὅμως αὐτὴν ἔθιμα διεφύλα- ἔεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ ὁ Κυ- πριακὸς λαός, διὰ νὰ µαρτυ- ροῦν τοὺς στενοὺς του δεσμοὺς πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν ἀρχαιό- τητα. ΠΙΕΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’. σελίδα) ο αμ ---- ς χλεισεν ὁ ὕμνος τῆς Ὀγὲν καὶ ὑ ἐθνιχὸς ὕμνος. Οἱ. ἐκ τῶν παρευοισχομένων εἷς τὴν ἑροτῆν κ.κ. Αντ. Ώῶλος χα ΔΠΙΥ. Λοϊζιδης εἰσέφεωαν ἀνά μίαν λίαν ποὺς ἐνίσχυσιν τοῦ τα ί ῆς ϱΟγέν,. φθῥς ιείοι τῆς ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΙΣ Ἐν. ποαωαδοομῆς εἷς τὴν δευτύ- οαν σελίδα τοῦ πορηγουμένοι τεύ- γοης δὲν ἐσημειώθη τὸ ὄνομα τοῦ συψγοαφέως τοῦ ἄοθρου «λς- ἐετῶντες τὸ Πασχώινὸ διάγγελ μα. τοῦ. Οἰνουμενικοῦ. Πατριάς- γον Τὸ ἄσοθωο ἀνήκει εἲς τὸν κ. ᾽Ανορέαν Ν. ΑΠιτσίδην, ΤΠ συνέγεια τοῦ ἄρθοσν τοῦ χ. Ό. Ἑωτάνη 'Ἀοιστιανικὴ Ἀπετι- ἠπσινὴ- λόγω πληθώσας ἐπικαί- ο- ὕλης, ἀναθολεται διὰ τὸ ἕ- πύόµενον τεῦγος. πα/α/σΙσ/ΠΙϱΙα(ϱ/ΠΙΡ/ΡΙΠΙΙΠΙΕΙΠΙΠΙπ/ΠΓ ΑΠΟ ΤΗΣ ΡΠΟΜΗΝΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΙ ΤΟΝ ΒΗΜΑ | ΑΔ ΑΥΚΛΟΦΟΡΙΗΙ τς την ΚΑΤ Τον ΕΝΑ ΣΤΟΥ ΔΠΙΝΟΣ 3ΕΙΦ/Π/ΙΦΙΠΙΙΜ/ΠΙΡΠΩΙΠΙΩΙΟ/ΩΙΩ[ΩΙΩΙΩΙΠΙΜΙΙΠΙ Το ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ Ὁ. ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ᾿Ιωαννίκιος, Τοῦ κ. Ὁ ᾿Ιωαννίκιος ἐγεννήθη ἐν Λευκωσίᾳ- ἐνορία Τρυπιώτου -ἔσχε δὲ συμµαθητὴν καὶ φί- λον τὸν Σαμουήλ, ὅστις σπου- δάσας ἐν Κυδωνίαις, Σμύρνη καὶ Χίῳ, ἀπέθη ἐπιφανὴς τοῦ Γένους Διδάσκαλος, δὶς διατε- λέσας διευθυντὴς τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ἢ Πατρι- αρχικῆς Ακαδημίας, ᾿Εγένε- το καὶ Μητροπολίτης Μεσηµ- θρίας, ἀλλὰ παραιτηθεὶς διε- τέλεσε σύμόουλος τῆς “[ερᾶς Συνόδου οσυντάττων καὶ τὰ σπουδαιότερα ἔγγραφα. ᾽Απέ- θανε τῷ 1855. Ὁ ᾿Ιωαννίκιος γενόμενος κληρικὸς προσελήφθη ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ τυχὼν καὶ τοῦ θαθμοῦ τοῦ ᾿Εξάρχου. Κατὰ τὸ 182] εὑρίσκετο εἰς τὸ Μοναστήριον τῆς ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς «'Αγία Νάπα» παρὰ τὸ Πηδάλιον ἄκρον (Αμμο- χώστου) τὸ ὁποῖον ἐξ ἔθους εἶχεν ἐνοικιάσει. Κατὰ δὲ τὰ τότε γεγονότα τῶν διωγμῶν καὶ τῶν συλλήψεων, κατώρ- θωώσε νὰ δραπετεύσῃ διασω- θεὶς εἰς Γαλλίαν, ὅπου δια- µείνας ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἐν ΠΠα- ρισίοις ἐλάμόανε παρὰ τῆς Κυθερνήσεως 250 φράγκα µη- νιαίως πρὸς συντήρησιν αὖ- τοῦ. Ητο ἄνθρωπος πολυπρά- γμων ἐπιδεικτικὸς καὶ µαται- ὀδοξος. Κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους διέτριόον ἐν Παρισί- οις καὶ δύο πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς Τουρκίας ὁ Ρεσἠτ καὶ ὁ Φετήχ. Οὗτοι γνωρίσαντες τὸν ᾿λωαννίκιον, παρέλαθον μεθ᾽ ἑαυτῶν εἰς ἸἱΚωνσταντινούπο- λιν. Τῃῇ παρακλήσει δὲ τοῦ ἵἱ- δίου ἐφωδίασαν δι᾽ ὑψηλοῦ ὁ- ρισμοῦ καὶ ἀπέστειλαν εἰς Κύ- προν ἵνα διθιώσῃ λαμθάνων ἐκ τοῦ Δημοσίου ταμείου χί- λια Ὑρόσια κατὰ µῆνα. Καὶ οὕτω κατῆλθεν εἰς Κύπρον τῷ 1839. ᾽Αλλ᾽ ἐφιέμενος τοῦ ᾿Αρ- Χιεπισκοπικοῦ θρόνου ἐνεκολ- πώθη τοὺς ἐναντίους τοῦ ᾿Αρ- Χιεπισκόπου Παναρέτου, μετὰ τῶν ὁποίων, ἐπιστρέψας εἰς Κωνσταντινούπολιν ἐζήτησε παρὰ τῶν προστατῶν αὖ- τοῦ τὴν παῦσιν τοῦ ΊΠΠα- ναρέτου καὶ τὴν ἀντικατάστα- σιν δι’ αὐτοῦ. ἸΑλλ’ οἱ προ- στάται γνωρίζοντες κατὰ Θά- θος τὸν ᾿Ιώὠαννίκιον ὡς μὴ κε- κτηµένον τοιαῦτα προσόντα, ἀπέτρεπον τοὺς ζητοῦντας τὸ τοιοῦτον. ᾽Αλλ’ ἐκεῖνοι ἐπέμε- νον διθεθαιοῦντες καὶ ἐγγυώ- µενοι τὸν ᾽Γωαννίκιον. Τέλος οἱ πασάδες ἐνέδωκαν ἀλλ) ὃ- πὀ τὸν ὅρον ὅτι ὁ ᾿Τωαννίκι- [ος ἅπαξ γενόμενος ᾿Αρχιεπί- Ισκοπος θὰ διέµενεν ἐπὶ τοῦ θρόνου ἐφ᾽ ὅρου ζωῆς. Καὶ ἐ- άν ποτε οἱ κάτοικοι ἐζήτουν τὴν παῦσιν αὐτοῦ δὲν θά εἴση- κούοντο. Κατόπιν τοὐτῶὼν ἡ “Ὑψηλὴ Πύλη διὰ διατάγματος ἔπαυσε τὸν Πανάρετον καὶ διώρισε τὸν ᾿Ιωαννίκιον ὡς ᾿Αρχιεπί- σκοπον. Οὗτος μετὰ τῶν ὑπο- στηρικτῶν αὐτοῦ Χατζη-Κυρ:- γέη, ᾽Απεγήτου καὶ Τριαντα- φυλλίδου καὶ τοῦ νέου Διοι- ἱ κητοῦ τῆς Κύπρου ἀποπλεύ- Γσαντες ἐκ Ιωνσταντινουπόλε- ως ἔφθασαν εἰς Κύπρον ἀρχὰς ᾿Οκτωθρίου τοῦ 1840. )’Απο- θάντες δὲ εἰς Πάφον, ἀνήγγει- λαν τὴν ἄφιξίν των εἰς τὸν τέ- ως Διοικητήν. Προσέτι δὲ ἐνε- τέλλοντο ὅπως ἀνακοινωθῶσι ταῦτα καὶ εἰς τὸν παυθέντα :᾿Αρχιεπίσκοπον Πανάρετον, ἆ- Ιφοῦ κληθῇ πρὀτερονεἰςτὸ Σε- Γράγιον καὶ κρατηθῇ ἐν αὐτῷ μέχρι τῆς εἰς Λευκωσίαν ἀφί- ᾿ξώς των. Τοῦτο δὲ καὶ ἐγένετο. ἓ. Ἐκ Πάφου ἔφθασαν εἰς Λευ- Γκωσίαν τὴν ην ᾿Οκτωθρίου | καὶ κατηυθύνθησαν εἰς τὸ Σε- Γράγιον, ὅπου ὁ νέος Διοικη- Γτὴς περιόαλὼν διὰ καφτανίου Γ (μανδύου) τὸν ᾿ἸΙωαννίκιον 'ἀπέστειλε διὰ τιμητικῆς συνο- δείας εἰς τὴν ᾿Αρχιεπισκοπὴν Τὴν 13 ᾿Ὀκτωόθρίου ὁ Πανά- ρετος ὑπέθαλε υραπτῶς τὴν παραίτησιν αὐτοῦ. Τὴν δὲ 16η ᾿ὁ ἸΓωαννίκιος Χχειροτονηθεὶς ᾿ἐνεθρονίσθη ὡς ᾿Αρχιεπίσκο- Ὡς τοιοῦτος ἐπέδειξε επος. σοχετικὴν δραστηριότητα διὰ ἡ ΠΝΜΛΙΝ ΙΙ ΓΙ ΤΝ Β΄ Α ΛΡΧΙΗΙΣΙΠΟΣ ΙΘΝΝΝΙΜΙΙΣ (18-19) κ. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ τὴν καθόλου κατάστασιν τῆς νήσου καὶ µέχρι τινὸς εἰσηκού- ετο ἔχων καὶ τοὺς γνωστοὺς προστάτας αὐτοῦ, Πρὸς τοῦ- | το ἀπέστειλε καὶ πρεσθείαν τῷ 1842 τῷ δὲ 1848 µετέθη καὶ ὁ ἴδιος, Ἡ οπονομὴ παρασήμου τὸν Ἱωαννίχπιον. Τοῦτο ἀνεκοίνωσε διὰ µα- κρᾶς ἐπιστολῆς αὐτοῦ ἀπὸ 26 Βοεμόρίου 1846 ὁ ἐν ἸΚΝων- σταντινουπόλει ἐπίτροπος τοῦ ᾿Εωαννικίου παρὰ τῇ Ὑψηλῇ Πύλῃ, Παναγιωτάκης ᾽Αγγελό- πουλος, δηλῶν καὶ τοὺς λό- γους δι᾽ οὕς ὁ κραταιότατος ἄναξ ἡμῶν Σουλτὰν ᾽Απτοῦλ- Μετζὴτ ἐφένδης µας, ηὐδόκη- σε ν᾿ ἀπονείμῃ τῷ ᾿Αρχιεπι- σκόπῳ τὸ παράσηµον. Σύνα- μα δὲ ἔδιδε καὶ ὁδηγίας διὰ τὰ περαιτέρω. Δηλαδή ἐν ᾧὦ- ρισµένη ἡμέρᾳ νὰ προσέλθω- σιν οἱ ᾿Αρχιερεῖς καὶ ὁ ἱερὸς κλῆρος, οἱ προύχοντες καὶ ὁ λαὸς εἰς τὸν Καθεδρικὸν να- ὃν τῆς ᾽Αρχιεπισκοπῆς, ὅπου νὰ ψαλῇ Δοξολογία ὑπὲρ τοῦ Σουλτάνου. Ἡ δὲ ἡμέρα ἐκεί- νη θέλει διορισθῆ καθ) ὅλην τὴν μνήμην ἀνεξάλειπτον τῆς Βα- σιλικῆς εὐεργεσίας καὶ µεγα- λοδωρίας. Καὶ πρὸς τοῦτο νὰ προειδοποιοῦντο καθ) ὅλην τὴν νῆσον ἅπαντα τῶν ὀρθοδό- ἕων τὰ συστήµατα ἵνα ταυτο- χρόνως ἑορτάσωσι τὴν ἰδίαν ἡμέραν' καὶ μετὰ τὴν τελε- τήν νὰ συνταχθῇ εὐχαριστήρι- ος εἰς τὸ Βασιλικὸν Κράτος ἀπό τε τοῦ “Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦ κοινοῦ, ἐσφραγισμένη καὶ ὑπογεγραμμένη, καὶ νὰ σταλῇ εἰς τὸν ἴδιον τὸν Π. ᾽Αγγελό- πουλον ἵνα καθυποθάλῃ ταύ- την εἰς τὸ ὑψηλὸν ὑποπόδιον τῆς Σεθαστῆς Κυθερνήσεως. Τὸ παράσηµον ἐλήφθη εἰς τὸ Σεράγιον Λευκωσίας περὶ τὴν µεσηµόρίαν τῆς 5 Δεκεμ- θρίου 1846. Εἰδοποιηθεὶς ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Ιωαννίκιος µετέόη ἐκεῖ συνοδευόµενος ὕ- πὸ τοῦ Κλήρου, τῶν προυχόν- των καὶ τοῦ λαοῦ. “Ο Διοικη- τὴς περιστοιχιζόµενος ὑπὸ τῶν ἐν τέλει ἀνήρτησε τὸ παράση- μον ἐπὶ τοῦ στήθους τοῦ ᾿Αρ- Χιεπισκόπου, ὅν καὶ συγχα- ρεὶς προέπεµψεν εἰς τὴν ᾿Αρ- Χιεπισκοπὴν μετά µεγαλοπρε- ποῦς παρατάξεως προπορευο- µένων ραθδούχων καὶ φρου- ρᾶς, Ἐν τῷ Καθεδρικῷ ναῷ ἐφάλη Δοξολογία καὶ ἠκού- εἰς σθησαν ζητωκραυγαὶ ὑπὲρ τοῦ | Σουλτάνου. Ὁ ᾿Ιώαννίκιος ἀνελθὼν εἰς τὸ Συνοδικὸν ἐ- δέχθη συγχαρητήρια. ΄Ἠδη δὲ τὸ δεύτερον παράσηµος γενό- µενος, ἐξέδωκεν ἐγκύκλιον δι ἧς διέταξεν ὅπως ἡ 5 Δεκεμ- θρίου καθορισθῇ ὡς ἐπέτειος ἑορτὴ καθ ὅλην τὴν νῆσον. Ἐκ µέρους δὲ τοῦ Κλήρου ἐ- στάλη καὶ εὐχαρηστήριος πρὸς τὸ Κράτος πλὴν τῆς Κοινότη- τος ἥτις δῆθεν ἐπεφυλάχθη δύ ἄλλην εὐκαιρίαν. Τοῦτο προ- ἤλθεν ἐξ ἀντιδράσεως τῆς ἆν- τιπάλου φατρίας. τῆς ὁποίας προεξῆρχον οἱ ἀπόγονοι τοῦ Διερμηνέως Χατζηγεωργάκη Κορνεσίου. Οὗτοι δὶς ἀπεπει- ράθησαν νὰ ἐκθρονίσωσι τὸν ᾿ΤἸωαννίκιον, ἀλλ᾽ ἀπέτυχον ὡς ἐκ τῶν ἰσχυρῶν αὐτοῦ προσ- τατῶν. Ὡς πρὸς τὰ παράσημα, ταῦτα ἀπενείμοντο διὰ λόγους πολιτικῆς σκοπιµότητος. ἵνα διαθρύπτωσι τὴν Φιλοτιμίαν καὶ ματαιοδοξίαν τῶν ᾿Αρχη- γῶν τῶν. διαφόρων λαῶν, ὅ- πως καὶ οὗτοι συγκρατῶσι τὸ ὑπήκοον ἐν τῇ δουλεία. Καὶ ἐνῷ ἐφ᾽ ἑνὸς ἐχορη- γοῦντο παράσηµα ὑπὸ τῆς Ύ- ψηλῆς Πύλης, ἀφ᾽ ἑτέρου ἆᾱ- φηροῦντο δικαιώµατα καὶ προνόμια παρὰ τῶν θρηήσκευ- τικῶν ᾽Αρχηγῶν, Τὸ τοιοῦτον ἤρξατο ἀπὸ τοῦ 18359 ἀφ᾿ ὅ- του διὰ τοῦ Χάττι-Σερἰφ-- {ε- ροῦ Διατάγματος ὁ Σουλτᾶ- νος ἐπηγγέλθη µεταρρυθµί- σεις καὶ ἰσοπολιτείαν εἰς τὸ Κράτος. Αλλά ταῦτα ἠἦσαν Φαινομενικἀ καὶ ἀπραγματο:- ποίητα. Διὸ καὶ ἐφ᾽ ἑξῆς πολ- λὰς προστριθὰς ἐδημιούργη- Γ.ν (τελευταῖον) Ὅπου ἡ μεταφυσικὴ αὐτὴ δίψα τοῦ νέου δὲν ἵκανοποι- εἶται διὰ τῆς κανονικῆς ὁδοῦ τῆς Πίστεως, οὗτος μένει πρὸ ἑνὸς ἀδιεξόδου καὶ «φθάνει εἰς µίαν ἀπογοήτευσιν μέχρις αὐτοκτονίας ἐνίοτε. Ὁ νέος συνήθως ἀρχίζει τὴν συνειδητὴν θρησκευτικἠν πει- ραν του, ποὺ αποτελεῖ τὴν ὁ- Ψίστην ἐμπειρίαν τοῦ ἀνθρώ- που μὲ τὴν προσπάθειαν νὰ εὕρῃ θοήθειαν διὰ νὰ λύσῃ τὰ ὁλονὲν δυσκολώτερα προ- σώπικά του προθλήµατα. Τού- λάχιστον µέχρι τῆς ἐφηθείας ὦ µέσος ὄρος τῆς νεότητος ἔἕ- χει θρησκευτικἁἀς ὁρμάς κά- ποιου εἴδους, ἔχει ἐκείνην τὴν ἐσωτερικὴν πεῖραν ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ ὀνομασθῇ πνευµα- τικἠ--μίαν αὔξουσαν ἐκτίμη- σιν καὶ µίαν ἀγάπην πρὸς τὸ ἀληθές, τὸ καλόν, τὸ ὡραῖον. Ἡ ἐφηθεία εἶναι κυρίως ἡ ἡ- ἐπέτειος νῆσον πρὸς λικία τῆς ἀγάπης. Οἱ ἔφηδοι ἔχουν µίαν τάσιν ἰδεαλισμοῦ. Κατ ἀρχὰς ὁ ἰδεαλισμὸς αὐ- τὸς εἶναι κυρίως ἠθικός. ἸΑλ- λὰ παρερχοµένης μιᾶς φυσι- κῆς περιόδου χρόνου γίνεται δαθμηδὸν θρησκευτικὸς--πνευ- ματικὸς Εἶναι δυνατόν, ὅμως, νὰ δια- ταραχθῇ ἡ θρησκευτικἡ ἐξ- έλιδις τοῦ ἐφήδου, εἴτε ὅταν οὗτος λαμόάνῃ ἀρνητικὴν στάσιν ἀπέναντι τοῦ θρησκευ- τικοῦ παράγοντος, εἴτε ὅταν ἀκολουθῇ ἐσφαλμένην ὁδόν, καΐτοι νομίζει ὅτι ὑγιῶς θρη- σκεύει. ᾿Εντεῦθεν ἀρχίζει ἕνα ἱθρησκευτικὸν 6ίωµα, τὸ ὁποῖ- τὴν ἀρνητικὴν στάσιν, κρύπτε- ται δαθεῖα θρησκευτικἡ ἀνάγ- κη ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐσφαλ- µένην ὁδὸν ὑπεισέρχονται συν- ήθως μαγικὰ καὶ πρωτόγονα στοιχεία, τὰ ὁποῖα µεταπλάσ- σουν καὶ ἀλλοιώνουν τὸν ἆλη- θῆ θρησκευτικὀν χαρακτῆρα. Κατὰ τὴν Ε. Β. Ηπτ]οσκ «θρησκευτικἡ ἀφύπνισις ση- ἱμαίνει ἕνα ηὐξημένον ἐνδιαφέ- ρον διὰ τὴν θρησκείαν τὸ ὁ- ποῖον ὁδηγεῖ πρὸς µίαν ἀνα- συγκρότησιν τῶν θρησκευτι- κὠν πεποιθήσεων καὶ στάσε- ων. Πρότερον ἐπιστεύετο ὅτι ἡ θρησκευτικἡ ἀφύπνισις ἦτο µία λειτουργία τῆς ἥθης καὶ προήρχετο ἀπὸ τὸ γενετήσιον ὁρμέμφυτον. Εἶναι μὲν ἆλη- θες ὅτι ἀμφότερα λαμθάνουν χώραν περίπου κατὰ τὸν ἵ- διον χρόνον....ἀναμφιθόλως ὅ- µως ἡ ἄντλησις τῆς διανοητι- κῆς ἀναπτύξεως εἶναι ἡ αἰτία | καὶ τῶν δύο». Ἡ Ηο]Ηπαψοτίι ὕὑποστη- ρίζει ὅτι ἡ ἀφύπνισις τοῦ ἐν- διαφέροντος διὰ τὴν θρησκεί- αν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν διανο- ητικὴν ἀνάπτυξιν. Ὅσον ἀνω- τέρα ἡ διανοητικἡ ἡλικία, τό- σον πιθανώτερον εἶναι νὰ πα- ρουσιασθοῦν συγκινητικἡ ἀνα- ταραχὴ καὶ ἄγχος τὰ ὁποῖα κανονικῶς συνοδεύουν τὴν θρησκευτικὴν ἀφύπνισιν, καθ᾽ ἡμᾶς τὴν λεγομένην κρᾶσιν κοσµοθεωρίας, Ὅταν ἡ διανοητικἡὴ ἀνάπτυ- ξις τοῦ ἐφήθου φθάσῃ εἰς τὸ στάδιον ὅπου αἱ ἀφηρημέναι ταν τοῦ εἶναι πλέον δυνατὸν νὰ ἀνακαλύπτῃ ἀσυνεπείας εἰς τὰς πεποιθήσεις, καὶ ὅταν αἰσθάνεται µίαν ἀνάγκην δι ἀσφάλειαν, τὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὴν θρησκείαν αὐξάνεται καὶ διἁ πρώτην φορὰν γίνεται προσωπικόν. Δὲν εἶναι εὔκο- λον νὰ λεχθῇ ἀκριθῶς πότε ἀρχίζει ἡ θρησκευτικἡ ἀφύπνι- σις, ἐκτὸς ἐὰν λάθῃ µίαν κα- ταστροφικὴν πορείαν. ᾿Αντιθέτως πρὸς τὸ παιδί, τοῦ ὁποίου ἡ θρησκευτικὴ στάσις εἶναι ἐγωκεντρικὴ καὶ στρεφεται πρὸς τὴν ἀναζήτη- ἴσιν ὑλικῶν ἱκανοποιήσεων ἢ ἱπρονομίων, ὁ ἔφηδθος προσ- Ἰθλέπει πρὸς τὴν θρησκείαν ὥς πρὸς µίαν λύσιν διὰ τὰ προ- Ιθλήματα τῆς καθημερινῆς του ζωῆς ὡς ἕνα μέσον διὰ νὰ ἆ- ποὺ τοῦ λείπει. Ἡ στάσις τοῦ παιδιοὈ πρὸς τὴν θρησκείαν εἶναι «ἀντικειμενικὴ» καὶ ἆ- πρόσωπος. Αὐτὸ διαφέρει µε- γάλως ἀπὸ τὸ ὑποκειμενικὸν ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον χαρα- κτηρίζει τὴν στάσιν τοῦ ἐφή- 6ου. Ὑπάρχουν δύο τύποι )) , 1 θρη- σκευτικης ἄφυπνισεως ο κτηρισμοῦ των. Εἰς τὸν πρῶ- τον βαθμόν, θάλλει, µέσῳ τῆς ἀγωγῆς, µένας του θρησκευτικἁὰς ἀντι- λήψεις διὰ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ὥριμω- τέρας του πλέον διανοίας καὶ τὰ προθλήµατα ποὺ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσῃ καθὼς µεγαλώ- νει. Ὁ δεύτερος, πάλιν, χαρα- σαν μεταξὺ τῆς 'Ὑψηλῆς Πύ- λης καὶ τῶν Πατριαρχείων. Τὰ αὐτὰ ὑπέστη καὶ ἡ αὖ- τοκέφαλος ᾿Εκκλησία τῆς ΙΚύ- πρου ἐπὶ τῆς ᾿Αρχιερατείας ρασημοφορηθέντος ᾿Ιωαννικί- ου. ᾿Ἐπ᾽ αὐτοῦ ἀφηρέθη παρὰ Γτοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου τὸ δικαί- ὠμα τοῦ εἰσπράττειν τοὺς Φφό- ρους, καὶ ἀντ' αὐτοῦ ἀνέλα: θεν ἐφ' ἑξῆς ἡ Κυθέρνησις. Ὁ. ἸΓωαννίκιος ἀπέθανε τῷ 1840. Ὡς διάδοχος δὲ αὐτοῦ ἐξελέγη Κύριλλος ὁ Α΄. ποκτᾷ τὸ αἴσθημα ἀσφαλείας | βαθμιαῖος καὶ ὁ καταστροφι-! κὸς οἱ ὁποῖοι λαμθάνουν ἆ- | κριθῶς τὴν μορφὴν τοῦ χαρα-: η : ϱ Ἂν εορφη Χαρά: Ἱσκονται ἀπάνω στὸ ὁ ἔφηθος µετα-͵ καὶ ἀναθεωρεῖ τὰς προηγου-: ον νὰ : ϱ ΡΟΗΠΥΟΝ”, εἰκόνα αὐτὴ βγαίνουν τὰ ἑ- του τοσούτῳ πανηγυρικῶς πα- : δὲν ἦταν χωρισμένη ἀπὸ τὴν ἱ :κῶν θρησκευτικῶν ΙΜΕΗΠΙΜΙΠΗΠΠΙΝΤΙ ΓΗ! ἔροντος καὶ µία ἐξ ἴσου ἀπότο- ΠΕΜΠΤΗ, 17 ΙΟΥΝΙΟΥ 1954 Ἑ----πώνάσπσπτπο ο νο Ν |. ΕΡΙΝΗΙΙΜΙ ἱΜΙΝΙΨΙ ΤΝ Τη Κι 1 (ΜΗ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ Τοῦ κ. Α. Α. ΑΣΠΙΩΤΗ κτηρίζεται ἀπὸ θυελλώδη ὃ- περέντασιν, ἀπὸ ζωηρὰ καὶ ἐνίοτε νοσηρὰ αἰσθήματα φό-: θου, ἐνοχῆς, ἐντροπῆς. Ἔμφα- νίζεται µία ἁἀπότομος ἀφύπνι- σις τοῦ θρησκευτικοῦ ἐνδιαφέ- µος ἀναθεώρησις τῶν παιδι- ἀντιλήψε- ζων, Τὸ εἶδος αὐτὸ ἀφυπνίσε- ἔννοιαι λαμθάνουν νόημα, ὅ-] ἵνος δικαιούµενος νὰ :σκόπου οὔτε βαπτίζειν ὡς ἀναφέρεται περισσότερον εἰς τὰ συναισθήματα τοῦ ἐφή- 6ου παρὰ εἰς τὴν διάνοιάν του. ᾿Επειδὴ ὁ δεύτερος αὐτὸς τόπος ἑλκύει πολὺ περισσότε- ρον τὴν προσοχἠὴν ἀπὸ τὸν | προηγούµενον, διὰ τοῦτο ἐλέ- χθη ὅτι εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅλων τῶν ἐφήθων, ἐνῶ αὐτὸ εἶναι κάθε ἄλλο παρὰ ὀρθόν. ᾽Αντιστρόφως ὁ βαθμιαῖος τύ- πος ἀφυπνίσεως λαμθάνει χώ- ραν τόσον ἀθορύθως καὶ τόὸ- σον ἀργά, ὥστε συχνάκις δὲν ἀναγνωρίζεται κἂν ὡς ἀφύ- πνισις εἴτε ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ἐνδιαφερόμενον λόγῳ τῆς ἆ- πουσίας ηὐξημένης καὶ δια- τεταραγµένης συναισθηµατι- κότητος, ἡ ὁποία ὅμως χαρα- κτηρίζει τὴν καταστροφικἠν µορφήν, ἡ βαθμιαία θρησκευ- τικὴ ἀφύπνισις, λησμονεῖται ἀπὸ τὸ ἄτομον καθὼς αὐτὸ ἐνηλικιοῦται καὶ οὕτω δὲν ἆ- ναφέρεται εἰς σχετικἁς ἐρεύ- νας. Ποίαν ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς μορφὰς θὰ λάθῃ ἡ θρηήσκευ- τικὴ ἢ κοσμοθεωριακὴ ἀφύ- πνισις τοῦ ἐφήθου θὰ ἐξαρτη- θῇ ἐν µέρει ἀπὸ τὸ περιθάλ- λον εἰς τὸ ὁποῖον ζῇ καὶ ἐν τ : ς ) .μέρει ἀπὸ τὴν ἰδίαν του ἴδιο- ον εἰναι νοσηρόν, διότι καὶ εἰς | συγκρασίαν. ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΤΝ. ΦΡΗΚΗΙΙΚΑ ΜΜ Τ0Ν. ΠΡΙΒΙ 1ΡΙΙΜΝΟΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ἦσαν ἴσοι µεταξύ τους κι ἕ- τρὠγαν ὅλοι μαζὶ σ᾿ ἕνα τρα- πέζι, τοὐλάχιστο στὰ πρῶτα χρόνια. Τὸ πνεῦμα τῆς ἀγά- πης αὐτῆς εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἐτόνώσε τὴ νέα θρησκεία τοῦ Ναζωραίου. Αν καὶ οἱ Πρά- ἒεις τῶν ᾿Αποστόλων (κ΄, 11) μαρτυροῦν, ὅτι οἱ σωνά- ξεις αὐτὲς ἐγίνονταν νύχτα καὶ βαστοῦσαν ὣς στὴν αὐγή, δὲν ἔχομε ὅμως καμμιὰ ἀπό- δειξη ἀπὸ τὰ γραπτὰ κείµενα, ποὺ ἀνάγονται τούὐλάχιστον στὸν πρῶτο αἰῶνα µ. Χ., ὅτι οἱ τελετὲς ἐκανονίζονταν ἀπὸ ὥρισμένο καὶ ἀμετάθλητο τυ- πικὀ. Στὴν 'Ἱερουσαλὴμ οἱ ᾱ- γάπες στὴν ἀρχὴ ἐγίνονταν κάθε µέρα, ἀργότερα ὅμως κάθε Κυριακὴ µόνο. Εἰκοσιοκτὼ φορὲς µοποίησε τὴ λέξη στὶς ἐπιστολές του ὁ ἅγιος ᾿Ἠγνάτιος, ὅταν ἀἆλληλογρα- φοῦσε μὲ τὶς ἁἀσιατικὲς ἐκκλη- σίες στὰ 101--117. Σὲ μιὰ ἆ- πὸ αὐτές, ποὺ τὴν ἔστειλε στοὺς Σμυρναίους, γράφει: «Οὖκ ἐξόν ἐστι χωρὶς τοῦ ἐπι- οὔτε ἀγάπην ποιεῖν». Τὶς Χριστιανι- κὲς συναντήσεις περιγράφει καὶ ὁ ἅγιος ᾿Ιουστῖνος στὴν πρώτη ἀπολογία του, ποὺ δη- µοσιεύθηκε στὴ Ρώμη στὰ 152-153. Σὲ μιὰν ἄλλη «ἙἘ- πιστολἡ τοῦ Διογνήτου» τοῦ 160, ποὺ προέρχεται, ὡς φαί- γεται ἀπὸ ἑλληνικὴ ἐκκλησία καὶ πραγματεύεται γιὰ τοὺς πρώτους Χριστιανούς, ' ἆνα- γράφεται καὶ ἡ φράση: «Τρά- πεζαν κοινἠὴν παρατίθενται, ἀλλ᾽ οὐ κοίτην». '“ὉΌ συγγρα- φέας ὑπονοεῖ ἀσφαλῶς ἐδῶ τὶς ἄδικες κατηγορίες, ποὺ σώρειασαν στοὺς πιστούς, ὅτι τάχα στὶς ἀγάπες προέθαιναν σὲ διαφόρων εἰδῶν ἀκολασί- ες. Μὰ οἱ Χχριστιανοὶ ἐπλάγια- ζαν σὲ ἀνάκλιντρα, ὅπως ἢ- ταν τότε ἡ συνήθεια, ὄχι γιὰ νὰ κοιμηθοῦν, ἀλλὰ γιὰ νὰ δειπνήσουν. Μιὰ τοιχογραφία. ποὺ ἀνῆ- κε στὴν Οαρε]ια ὥτοα τοῦ κοιµητηρίου τῆς Πρισκίλλης καὶ ποὺ ἀποκαλύφθηκε στὰ 1893, εἶναι δὲ γνωστὴ μὲ τ) ὄνομα «Ἑγασθιοραπίς» (--ἆρτο- κλασία), παριστᾶ πανδαισία, ὅπου κάθονται ἡμικυκλικὰ 7 ἄτομα, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ μιὰ γυναῖκα. Ὁ ἕθδομος ἀπὸ ἐχρησι- «ἀγάπη» τοὺς συνδαιτυμόνες αὐτοὺς κάθεται σὲ χαμηλὸ σκαμνὶ καὶ φαίνεται ὅτι εἶναι προῖ- στάµενος στὴ σύναξη. Δυὸ ψάρια σὲ πιάτα καὶ πέντε ἄρ- τοι. ὡς καὶ ἕνα ποτήρι, βρί- τραπέζι, ἐνῶ { καλάθια δεξιὰ καὶ ἁρι- στερὰ συμπληρώνουν τὸ συµ- θολισμὸ τῆς εἰκόνας. ᾿Απὸ τὴν ξῆς συμπεράσματα: 1) Ότι στὴν Ρώμη κατὰ τὸν δεύτερον αἰῶνα, ἡ ἔννοια τοῦ γεύματος ἧτα στενὰ ἑνωμένη μὲ τὴν ἕἔν- νοια τῆς τελετῆς τῆς εὐχαρι- στίας. 9) Οτι τὰ πλαγιασμέ- γα πρόσωπα παριστάνουν ᾱ- τοµα σὲ συμπόσιο ἀγάπης, ποὺ προεδρεύει κατὰ τὸν ἅ- Υπο ᾿]γνάτιο. ἐπίσκοπος, μὀ- τελέσῃ Υτὴν Εὐχαριστία. 3). Ὅτι τὸν «καιρο, ποὺ ἐφιλοτεχνήθηκε ἡ τοιχογραφία, ἡ εὐχαριστία αγαπη καὶ ὅτι κι οἱ δυὸ ἐ- συμθολίζονταν μὲ τὴν παρά- ἵσταση τοῦ θαύματος τοῦ πολ. λαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων. Λί- Υο αργότερα ἡ θεία εὐχαρι- στια φαίνεται, ὅτι χώρίσθηκε ἀπο τὴν ἀγάπη κι ἐγινόταν τὸ πρωῖ κάθε Κυριακῆς, (Συνεχίζεται) Γτοῦ Μεγάλου ᾿ Αθανασίου» :θῆναι 1968, ἐν τοῦ Ίυπογρα- «λοντος Ἱ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ Παναγιωτὸν Χ. ἄπμητρς- πεύλου,. {Πτνχ. Θεοᾷ. 2χο: λῆς Πανεπιστηµίου ᾽Αθηνῶν: «Ἡά πρόθλήμα τῆς γγησιότη: τος τοῦ «περὶ σαρκώσεως ταῦ Κιρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ ΚΧριστοῦ, μαιάἀ ᾿Απολλιναρίου λόγοι δύαν 24. Φείου τῆς ᾽ Αποστολικῆς -Δια- μονίας. Εϊς τὴν σύντοµμον ταύτην µελέ- την ὁ συγγραφεὺς ἀνατρέχων εἷς συγγράμματα τῶν Πατέρων καὶ ἄλλως θεολογικὰς πηγἁς ἀποδει- Χνύει μετὰ πολλῆς πειστικότητος ὖτι τὸ «περὶ σἀρχώσεως τοῦ Κυ- ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Ἀριστοῦ. Κατὰ ᾽Απολιιναρίου λόγοι δύο» βιθλίον τοῦ Μεγάλου ᾿Αθανασίου, ὅπερ ἐθεωρεῖτο ὡς νόθον ἀνήκει πρά- γµατι εἰς τὸν Μέγαν ᾿Αθανάσιον ἢ τούλάχιστον ἐγράφη ὑπὸ προ- σώπου τοῦ. στενωτάτου περιθάλ- αὐτοῦ. Ὁ. συγγραφεὺς παραθέτει ἐν τῇ µελέτῃ τοῦ ταύτῃ τὰ ἐπιγει- ρήματα τῶν θεωρούντων ὡς νόθον τὸ. ἔργον ἀκολούθως ἀντικραύει ταῦτα διὰ τῆς παραθολῆς τοῦ κχει- µένου πρὺς ἄλλα Ὑγήσια κείµενα τοῦ Μεγάλου ᾿Αθανασίου, καὶ τῆς ἀναφορᾶς εἲς χωρία Πατέρων ἐκ τῶν ὁποίων καταδεικνύεται ἡ γνη- σιότης, τῶν δύο τούτων λόγων τοῦ Μεγάλου ᾿Αθανασίοιυ, οὐ θιθλίον ἀποτελεῖ ἐμθριθῆ κοιτικὴν µελέτην κα σπουδαίαν συμθολὴν εἰς τὴν ἔρευνάν τῶν Χοιστιανικῶν κειμένων. μα]ρ]ι ῬΏουρίας Ηγβ]ορ: (μετάφρασις καὶ πρόλογος Βα- σιλείου Χ. ᾽]ωαννίδου): «να ὦμεν ὁμοῦ µμµάρτυρές Του καὶ κήρυκες» ᾿Αθῆναι 1964. Τὸ ὀιθλίον ἀποτελεῖ χαθοδηγη- τικὴν µελέτην διὰ τὺ δεύτερον συνέοριον τοῦ Παγκοσμίου Συμ- θουλίου τῶν ᾿Εκμλησιῶν εἰς Ε- ὀάνστον. Εὶς τὸν πρόλογον ὃ µεταφρά- στὴς 2. Ὡασίλειος Ἰωαννίδης, κα- θηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Εανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν, ἐκθέ- τει τὴν ἱστορίαν τῆς οἰκουμενικῆς προσπαθείας διὰ τὴν δημιουργίαν κινήσεως ἐκ µέρους ὅλων τῶν Ἐκ- κλησιῶν πρὸς ἀπόκφουσιν τῶν ἀντι- χοιστιανικῶν δυνάμεων, ἄντιμε- τώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῆς συγ- χρόνου ἀνθρωπότητυς καὶ προσ- αγωγὴν αὐτῆς εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου, Ὡς γνωστὸν εἲς τὸ Ι1]αγχόσμιον δυμθούλιον Ἐκκλησιῶν συμμε- τέχει καὶ ἡ ᾿Ορθόδοξος Ἐκκλη- σία. Τὸ θιθλίον εἶναι ἰδιαιτέρως ἐξυπηοετικὸν διά τοὺς ἀξιωματού- χους τῆς Εκκλησίας καὶ πρὸ παν- τὸς διὰ τοὺς ἐνδιαφερομένους διὰ τὴν Ἀίνησιν ταύτην. -------------- ΠΜ ΤΙ Πῇ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) νους κηρύγματα καὶ ὑπεχώ- ρήησαν εἰς τὰς ἐπιθέσεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου ἐχθροῦ καὶ ἠσπά- σθησαν ξένα σύμόολα, ἀντὶ νὰ ζῇ εἰς τὴν ψυχήν των ὁ Χρι- στὸς καὶ αὐτὸς νὰ εἶναι ὁ πη- δαλιοῦχος καὶ κυθερνήτης τῆς ζωῆς των, ὁ ἐμπνευστὴς καὶ ρυθµιστὴς τοῦ Θίου των. Οἱ τοιοῦτοι δὲν δύνανται νὰ ἔχουν τὴ χάριν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ γί- νουν μέτοχοι τῆς Θασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὡς λέγει ὁ ᾽Από- στολος τῶν ᾿Εθνῶν Παῦλος «.,οἱ τοιαῦτα πράττοντες ὅα- σιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομή- σουσι» (Γαλ. 5, 21). Σὲ τὶ ὠφελεῖ μιὰ ζωὴ χωώ- ρὶς κανένα εὐγενῆ σκοπὀν, χω- ρὶς κανένα ὑψηλὸν προορι- σµόν Σὲ τί θὰ μᾶς χρησιμεύ- σουν αἱ δόξαι καὶ αἱ τιμαὶ καὶ ὅλα τὰ ἐφήμερα καὶ μάταια, ὅταν ἐξ αἰτίας των χάνωμεν τὰ µόνιµα καὶ αἰώνια Όταν μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν πηγὴν τῆς πραγματικῆς ζωῆς, τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καὶ παν- τοτεινῆς εὐτυχίας 'Η ζωὴ αὖ- τὴ ὁμοιάζει μὲ θλιθερὰν ἄνοι- ξιν χωρὶς πρασινάδα καὶ ἄνθη μὲ στοιχειωµένο παλάτι χωρὶς φῶτα τὴν νύκτα, καὶ μὲ κλουθὶ χωρὶς ἀηδόνι. κ. Μολισμένη καὶ πνιγηρὰ ἡ ἀτμόσφαιρα κάτω εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ θουνοῦ. Βρίθουν οἱ ἑλώδεις πυρετοὶ τοῦ ψεύ- δους, τῆς ἀδικίας, τῆς ὑποκρι- σίας. τῆς ἀλαζονείας καὶ τῆς διαφθορᾶς. Ἡ ψυχικἡ ἕλονο- σία θασιλεύει! ᾽Αλλ᾽ ὁ πανά- γαθος Θεὸς μὲ πατρικὴν καὶ Φφιλεύσπλαγχνην φωνὴν μᾶς προσκαλεῖ: «Δεῦτε πρὀς µε οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισµένοι κἀάγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Μᾶς καλεῖ νὰ ἄρωμεν τὸν σταυρὸν τῶν ἁμαρτιῶν µας καὶ νὰ ἀν- ἐλθωμεν τὸν ἀνηφορικὸν δρό- μον τοῦ Γολγοθᾶ τῆς ζωῆς πρὸς τὶς ἡλιόλουστες κορυφές. Κοντά Του. ᾿Εκεῖ ποὺ λάµπουν οἱ πραγµατικὰ πολύτιμοι λί- θοι!... ᾿Εκεῖ ἡ ψυχή, ἡ ψυχἠ ἡ πικραµένη ἀπὸ τὰ ἁλμυρὰ ποτὰ τῆς ἁμαρτίας θὰ εὕρῃ τὰ διαυγῆ καὶ δροσερὰ νάµατα τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς ἀρετῆς, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖ διαρκῶς. Ὁ ἀγὼν σκληρὸς καὶ ἐπίπονος, ἀλλὰ καὶ ἡ χαρὰ ἀνέκφραστος καὶ ἡ δόξα αἰωνία. Ὁ ἀγὼν τραχύς, ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος ἀφθόνως ἄφθονον παοέχει τὴν θείαν χάριν καὶ τὴν δύναμιν εἰς τοὺς θέλοντας νὰ ἀναθοῦν, νὰ νικήσουν καὶ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὰς αἰωνίους μονὰς τῆς ᾱ- τελευτήτου χαρᾶς!.. Εὐτυχής ὁ ὁδοιπόρος, ποὺ ἀρχίζει τὴν ὁδοιπορίαν του καλὰ παρα- σκευασμµένος, ὑπομένει τὰς δυ- σκολίας καὶ τοὺς κινδύνους θαρραλέως καὶ καμμιὰ τέρψις καὶ ἁπόλαυσις κατὰ τὴν ὁδοι- πορίαν του δὲν τὸν ἀπομακρύ- γει ἀπὸ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ὑψη- λοῦ σκοποῦ του | κ ΕΤΟΣ Α’. ΑΡ, 12 .'Ἐτησία συνδροµη Σελ. ὁ Τιμὴ Φύλλου Ερ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: ᾗ ᾿Ισαακίου ΙΚομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ- ΚΥΠΡΟΥ 1ην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΜΚᾷΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ χπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΠΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 1/7 ΕΥ 1954 ᾿Ισαύρου μάρτυρος, σιου, (τίου τοῦ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΣ ΤΝΝ ΜΠΙΠΤΙΙΛ «Εάν μὴ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὗ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν ῥασιλείαν τῶν οὐρανῶν». :. Ἡνριον μέλημα τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι νὰ δηµιουργήσῃ ἀνωτέρους ἀνθδρώπους, μὲ χἀαθαρὰν συνείδησιν τῆς ὑψηλῆς ἀπώοστολῆς των. Θαθειᾶν χἀατανόησιν τῶν θείων νυµων κχι ἀδιάςξορων ἠδικὸν χαραχιῦρα. Πρεπει. ἓν τούτοις, νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι τὸ τοιοῦτον δὲν εἶναι εὔκολον. ΝΜοαχκροχρόνιοι ποινωνικαὶ συνῄδειαι, ἆδυ- ναµίαι καὶ ἐλαττώματα κληροδοτούµενα ἀπὸ γενεᾶς εἲς γενεάν, συνετέλεσαν ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ παρεκτραπή τῆς ὀρθδῆς ὁδοῦ, χπαὶ, ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τῶν ἐγωϊστιχῶν ἐνστὶ- χτων του, νὰ ἀγνολουθήσῃ ἕνα ἐντελῶς λανθασμένον τρό- πον σχέφεως χαὶ ὁράσεως, ὁ ὁποῖος τὸν ἀπομαχρύνει διαρ- κῶς ἀπὸ τὸν Φεόν. Ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ δικαιοσύνη ἔχουν παύσει πλέον νὰ ἀποτελεῦν τὸν γνώμονα τῶν πράξεων ἑνὸς ση- μαντικοῦ μέρους τῆς ἀνθρωπότητος, ἔχουν δὲ ὑπφχαταστκ- δῆ αὗται ὑπὸ τοῦ συμφέροντος. 'ὢ ἄνθρωπος τείνει σήμερον νἁ ἐπιτελέσῃη ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐξυπηρετοῦν τὸ προσωπιχὀόν του συμφέρον, ἀνεξαρτήτως ἐὰν τοῦτο ἔρχεται εἰς σύγχκρου- σιν μὲ τὰ συµφέρόντα καὶ τὰ δικαιώµατα τῶν ἄλλων καὶ ἐὰν ἀντιμάχεται, ὡς ἐν τούτου, τὸ δίχαιον καὶ τὴν ἠθιχήν. Εἶναι φανερόν, ὅτι ἔὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀνδλουθήσουν αὐτὴν τὴν ὁδόν, ὁ κόσμος δὰ μεταθληθῆ εἰς ἕνα χῶρον συγ- νρουοµένων συµφερόντων, εἰς ἕνα στίθον, ὅπου τὰ ἅτόομα δα ἴστανται ἀντιμέτωπα ἀλλήλων, ἕἔτόιμα νὰ ἐπιτεθδοῦν χαὶ νὰ πχτασπαράξουν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, Μόλις νομίσουν ὅτι αἱ περιστάσεις τά εὐνοσῦν. Ὅ ὠφελιμισμὸς καὶ ἡ πλεὀνεξία εἶναι αἱ µεγαλύτεραι πληγαὶ τῆς ἐποχῆς µας. Ἰὰς καχίας ταύτας ὀφείλομεν νὰ τὰς ἔκριζώσωμεν ὁλοσχερῶς ἀπὸ τὰς φυχάς µας, καὶ νὰ πληρώσωμεν τὰς καρδίας µας μὲ τὸ Χριστιανικὸν πνεῦμα τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἁλτρουϊσμοῦ, τὴν ἀπέριττον γπαλωσύ- νην τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν πλήρη εὐτυχίας καὶ γαλήνης ἁγνότητα τῶν μιχρῶν παιδιῶν. «Ἐὰν μὴ γένησθᾶς ὡς τὰ παιδία, οὗ μὴ εἰσέλδητε εἰς τὴν θασιλείαν τῶν οὔὖρα- νῶων», εἶπεν ὁ Χριστός, Καὶ τῷ ὄντι! Μόνον ὅταν ἀπογυμνώσωμεν τὴν φυχήν µας ἀπὸ τὰ πάθη γαὶ τὰς κακίας της καὶ πληρώσωμεν αὐτὴν μὲ παιδιχὴν χαλωσύνην καὶ ἁγνότητα δὰ µπορέσωµεν νὰ ἐπι- στρέφωµεν εἰς τὸν Φεόν. Όπως µέσα εἰς τὴν δροσερὰν χαρδίαν τῶν παιδιῶν ἀνθεῖι ἡ εὐτυχία, συνυφασμένη μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς παλωσύνης χαὶ τῆς ἁγνότητος, ἔτσι νἀὶ µέσα εἷς τὴν πεκαθαρμένην ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὰς κακίας φυχὴν τοῦ ὠρίμου ἀνθρώπου ἐπιστρέφει καὶ ἐγχαθίσταται ἡ γα: λήνη καὶ ἀναπτύσσεται, μαζὶ μὲ τὴν πίστιν, τὸ αἴσθημα τῆς αἰσιοδοξίας καὶ τῆς εὐδαιμονίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ νόηµα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: νὰ µιµη- βῶμεν τὰ παιδία. Νὰ γίνωµεν ἁπλοῖ καὶ ταπεινοἰ, ὅπως ἕ- κεῖνα, καὶ ὁπλίζοντες τὴν φυχήν µας μὲ τὴν ἰδιχήν των πίστιν νὰ ξαναγυρίσωµεν κοντὰ εἰς τὸν Φεόν. Διὰ τοῦτο ἀποτελεῖ µαταιοπονίαν ἡ προόπᾶδεια« μερικῶν νὰ διεισδύσουν εἰς τὰς θείας Εουλὰς παὶ νὰ ἕἔρμηνεύσουν τὸ θεῖον ἔργον διά µόνου τοῦ ὀρθοῦ λόγου. 'Ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος εἶναι ἀτελῆς καὶ ἀνίκανος, διά τῆς παθαρᾶς νο- ῄσεως µένον, νὰ συλλάθῃ ὅσα ὑπάρχουν εἰς τὸ ὑπερπέραν. Τεὐναντίον ἡ ἐπὶ τοῦ αἰσθήματος ἑδραζομένη πίστις εἶναι ἵνανὴ νὰ µεταχινῆ ἀχόμη καὶ ὅρη. Ας ἐπιστρέφωμεν, λοιπόν, εἰς τὸν ἁπλὸν καὶ πλήρη γὸ- ητείας καὶ χάριτος ἁγνὸν παϊδιχὸν πόσμον. Ας ὁπλίσω- μεν την ψυχήν µας διὰ τοῦ ἠθικοῦ καὶ πνευματινοῦ ἕἔπλου τῆς πίστεως, παὶ ἃς εἴμεθα θέξαιοι ὅτι τοιουτοτρόπως ἔπ- ανευρίσκεµεν ὄχι µόνον τὸν ἠθικὸν καὶ γνήσιον ἔαυτον μας, ἀλλὰ καὶ τὸν Φεόν. ΝΠΙΠΟΡΟΙ ΤΗΣ 1812 Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. :σίου καὶ ἡ θουλιµία τοῦ πλού- του τοὺς ἐθάμπωσε καὶ ἔγιναν ὑποχείριοι τοῦ Μαμωνᾶ. Ἡ δόξα καὶ αἱ τιμαὶ τοὺς ἐζά- λισαν, τοὺς ἐτύφλωσαν εἰς τὴν ἰσχύν τους. Προσεκολλήθησαν εἰς τὴν µαταιότητα καὶ τὴν ἁ- µαρτίαν τοῦ κόσμου. ᾿Ασθμαίνων καὶ κατάκοπος ἀναθαίνει τὸν ἀνηφορικὸ δρό- μον ὁ ὁδοιπόρος, ἕως ὅτου φθάσῃ εἰς τὴν ποθουμένην κο: ρυφὴν τοῦ θουνοῦ. ᾿Εκεῖ, ποὺ φυσᾶᾷ ὁ καθαρὸς ἀέρας, ποὺ εὐώδιάζουν οἱ θάμνοι, τά δὲν- δρα. ᾿Εκεῖ ποὺ Θθασιελύει ἡ ἡσυχία καὶ ἡ γαλήνη. Ὁ πόὀ- θος του μεγάλος. ΓΠλήν ὅμως, ὁ δρόμος ἀνώμαλος, γεμᾶτος πέτρες καὶ ἀγκάθια. Πονᾷ, τρυπιέται, ὑποφέρε, ἀλλὰ προχωρεῖ σταθερὰ καὶ κανονι- κά. ᾿Εντείνει τὰς προσπαθείας του καὶ φθάνει. Χαρὰ καὶ ἆᾱ- γαλλίασις πλημμυροῦν τὴν ψυ- χήν του. Αἰσθάνεται ἄφατον ἱκανοποίησιν διὰ τὴν νίκην του. Εἶναι ἡ ἁμοιθή του, τὸ 6ρα- θεῖον του. Εἶναι τὸ στεφάνι τῆς θελήσεως, τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς ἐπιμονῆς. Πολλοὶ εἶναι οἱ ὁδοιπόροι, ποὺ ξεκινοῦν, διὰ νὰ ἀνέθουν ὑψηλά, πολὺ ὑψηλά, χωρὶς ὅ- µως νὰ φθάσουν ποτέ. Διατί Διότι γοητεύονται ἀπ᾿ ὅ,τι λάμπει. Μιὰ σταγόνα δροσιᾶς ἐπάνω σ᾿ ἕνα Φύλλο λάμπει. Τὸ νομίζουν γιὰ πολύτιμο λί- θο. Πάρα-πέρα ἕνα ἔντομο πο- λύχρωμο καὶ πιὸ κάτω ἕνα ἄνθος. Ὅλα αὐτὰ τοὺς θαµ- πώνουν, τοὺς γεμίζουν χαράν. Ἀεκνδως εοι ον Ως, των | ἀθανάτου Θεοῦ. Διότι εἶναι καὶ ἀλλάζουν δρόμµον. ᾿Αντι Ὦ ᾱ . Ἐν, ορ ἄφθαρτη καὶ θἀ παραμείνῃ εἰς ο μον Ὡς εὐώδη αἰῶνας αἰώνων. Διότι ἐπλάσθη κορυφὴν τοῦ βουνοῦ εὑρίσκον- κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίώση ται δαφνικα εἰς τὸν κατήφο τοῦ Λημιουργοῦ καὶ ὁ προορι- ρον, ἕνα κατήφορον µεγάλον σµός της εἶναι µέγας, ὑψηλὸς εἰς τὸν ὁποῖον κυλοῦν-κυλοῦν «αἱ θεῖο. Καὶ ὅμως πόσοι δίχως νὰ Εχδον αυναίσαησα ἀπὸ ἡμᾶς δὲν ἐπροτίμησαν καὶ καὶ εὑρίσκονται τελικὰ εἰς τὸ ἀντίθετο ἀκριθῶς σημεῖον ᾱ- πὸ ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖον ξε- κίνησαν: «ὅτι πλατεῖα ἡ πύ- λη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν». φέρει ὁ ᾿Ιάκωθος ὁ ἀδελφό- θεός: «οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν» (]ακ. 4,4). Ἐκυνήγησαν τὴν σκιὰν τῶν φευγαλέων πραγμάτων εἰς θά: ρος τοῦ ἀνεκτιμήτου θησαυροῦ τῆς ψυχῆς των διὰ τὴν ὁποίαν ὁ θεάνθρωπος ᾿Ιησοῦς εἶπε: «τὶ γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον ἱκαὶ ζηµιωθῇ τὴν ψυχἠν αὐτοῦ :β τὶ δώσει ἄνθρωπος ἀντάλ- λαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ» (Μαρκ. 8, 36). Καὶ πράγματι ποῖος ὑλικὸς θησαυρὸς δύνα- ται νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν ἀνυπο: λόγιστον ἀξίαν τῆς ψυχῆς τοῦ θὰ μπορέσουν νὰ ἰσοφαρίσουν μὲ τὴν ψυχήν οὐδέν! Διότι αὐτὰ εἶναι ἐφήμερα, πρόσκαι- [δεκάδων ἐτῶν θὰ σωγκλει- :σθοῦν εἰς ἕνα τάφον ἐνῷ ἡ ψυ- :χἠ θἀ ἐπιζήσῃ. διότι εἶναι ᾱ- τοῦ κόσμου, τὴν ἐπίγειον καὶ πρόσκαιρον εὐημερίαν, καίτοι ὁ ἀρχηγὸς καὶ τελειωτὴς τῆς σωτηρίας µας καὶ τῆς πίστεως :διεκήρυξε. ὅτι «ἡ βασιλεία ἡ (Ματθ. Τ.13). Γεμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου κ Ἡ Ἡ τούτου» καὶ πόσοι δὲν παρ- 'εδόθησαν εἰς τὰ πάθη, φθόνον, μίσος, ἁλαζονείαν, ἐκδίκησιν καὶ εἰς τὴν ἀκολασίαν ἀντὶ νὰ ἱπλημμυροῦν τὴν ψυχήν των αἰ- Γσθήµατα ἀγάπης καὶ φιλαλ- Ὀλίγη σκέψις,ὀλίγη σύνεσις ὀλιγωτέρα ἐπιπολαιότης καὶ οἱ ὁδοιπόροι µας θὰ ἔφθαναν εἰς τὴν κορυφήν. ᾽Αντήλλαξαν ὅμως τὸν σκοπόν τους, τὸ ἰ- ' δανικό τους μὲ τὰ ἀσήμαντα ληλίας. .- ' μὲ τὰ πιὸ μηδαμινὰ πράγµα-.. Οἱ πλεῖστοι της σήμερον καὶ τα. Προτίµησαν τὴν ἀπατηλὴν ἰδιαιτέρως ἡ ἐλπὶς τῆς αὔριον, γαρὰν καὶ εὐτυχίαν καὶ παρε: ἡ νεότης, ἐσαγηνεύθησαν ἀπὸ δόθησαν εἰς τὰς ἀσέμνους καὶ τὰ γαργαλιστικα καὶ µεθυστι- ἀνηθίκους τέρψεις καὶ ἀπολαύ-. κά, ξένα πρὸς τὴν θρησκείαν σεις, εἰς τὴν µέθην καὶ τὴνιµας καὶ τὴν ἱστορίαν τος ο κραιπάλην. Ἡ λάμψις τοῦ χρυ: (Συνέχεια εἰς τὴν β΄. σ ἀνθρώπου Ποῖα ὑλικὰ ἀγαθάὰ ρα μετὰ παρέλευσιν μερικῶν, θάνατος πνοὴ τοῦ αἰωνίου καὶ : προτιμοῦν τὸν κόσμον καὶ τὰ, Εκ ΤΩΝ ΠΠ Ἡ. ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Μονὴ Μαχαιρᾶ. ἵθ ΠΙΠΜΙ Τ ΛΙΒΙΑ Τοῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολό γου. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ λαμ- | πρὸν ἔργον τοῦ Παναγίου καὶ Ζωαρχικοῦ Πνεύματος. Ἔγεν- νήθη εἰς τὴν ἱστορίαν τὸ 33 μ. Χ., τὴν Πεντηκοστήν, τὴν «μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν» καὶ τὴν «μεγίστην ἡμέραν τοῦ Πνεύματος». Ἡ ἐπιφοίτησις τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπὶ τῶν ἆἁ- γίων Μαθητῶν καὶ ᾽᾿Αποστό- λων, οἱ ὁποῖοι «ἤρξαντο λα- λεῖν ἐν ἑτέραις γλώσσαις τὰ µεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, καθώς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἆπο- φθέγγεσθαι», πραγματοποιεῖ τὴν «προθεσµίαν τῆς ἐπαγγε- λίας» καὶ τὴν «συμπλήρωσιν τῆς ἐλπίδος». Τὴν ἡμέραν ἑκεί- νην τὴν μεγάλην καὶ ἱεράν, ἀνοίγονται τὰ ἱστορικὰ θεµέ- λια τοῦ πανεκλάμπρου Χριστι- ανικοῦ Μεγάρου μὲ τὴν σκα- πάνην τοῦ Σταυροῦ. Συναρ- μολογεῖται τὸ πρῶτον ἔμψυ- χον ὑλικὸν μὲ τὸ ἀμμοκονία- µα τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἡ δημιουργικἡ πνοὴ τοῦ θείου Πνεύματος, ὡς ζύμη ζωογόνος καὶ ἀναπλαστική, ἀναπλάττει τὸ κοσμικὸν φύραμα σὲ Πνευ- µατικὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸ ἅγιον Πνεῦμα τοῦ ὁποίου ἡ δύναμις ἐπιπνέει ὅ- λην τὴν ὑφήλιον μὲ τὸ εὐαγγέ- λιον, τὰ μυστήρια καὶ τὰς εὖ- χὰς τῆς ᾿Εκκλησίας, χύνει ἔ- κτοτε τὸν ἥλιον, τὸ φῶς καὶ τὴν ἀλήθειαν εἰς τὴν ψυχήν μας, «Τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύ- εται», διδάσκει, ἐλέγχει, παρη- γορεῖ, ἐρευνᾶ τὰ πάντα, ἀκό- µη καὶ τὰ θάθη τοῦ Θεοῦ, μὲ µίαν λέξιν τοῦτο «συγκροτεῖ ὅλον τὸν θεσμὸν τῆς Ἔκκλη- σίας». Τὸ Πνεῦμα τῆς ᾽Αληθείας, Ζωοποιὸς αὕτη ᾿Αρχὴ τῆς Ἐκκλησίας, δι᾽ ἐξαισίων καὶ θαυμαστῶν συµθόλων, διὰ ση- µείων ἀοράτων καὶ μυστικῶν, ἐπιφοιτᾶ ἐπὶ τῶν πιστῶν καὶ γίνεται αἰτία ὑπερφυῶν χαρι- Ἱσμάτων. Όπως τὴν ἡμέραν (ἐκείνην τῆς Πεντηκοστῆς, κατ- έρχεται ὡς «διαία πνοὴ» διά Ἔγιναν | νὰ ἐκριζώσῃ ἐκ τῆς ψυχῆς µας ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἆνα- [τὸ δένδρον τῆς κακίας καὶ κα- Γθαρίσῃ τὴν καρδίαν µας πρὸς καρπογονίαν τῶν οὐρανίων [εὐλογιῶν, πρὸς καρποφορίαν πλουσίαν «εἰς ἀγάπην, χαράν, εἰρήνην, µακροθυμίαν, χρηστό- τητα, ἀγαθωσύνην, πίστιν, πρα- ότητα. ἐγκράτειαν». Κατέρχε- ται ὡς «γλῶσσα πύρινη» ὄχι νεκρὰ καὶ παγωμένη ἀλλὰ ζέ- ουσα καὶ θερµή, διὰ νὰ φέρῃ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ θασιλέων, νὰ σκορ- πίζῃ παντοῦ τὴ φλόγα καὶ τὴ ζωή. Τὸ προφορικὸν κήρυγμα Γποῦ θείου λόγου θὰ εἶχαν οἱ :Απόστολοι ὣς μέσον διαδὀ- σεως τοῦ Εὐαγγελίου, ὡς ὅρ- γανα τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου των ἀνὰ τὸν κόσμον. Διὰ τοῦ- το ἔπρεπε ὁ νοῦς των νὰ Φφωτι- σθῇῃ. Ἔπρεπε ἡ γλῶσσα αὖ- τῶν νὰ δυναµώσῃ. «Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ Γκατοικοῦντες τὴν Μεσοποτα- µίαν ᾿Ιουδαίαν τε καὶ Καππα- δοκίαν͵, Πόντον καί τὴν ᾽᾿Ασίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ µέρη τῆς Λι- θύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ὁ]- οωδαῖοι τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ Αραθες» ἔπρεπε νὰ ἀκούσουν τὰ μµεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ «ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέ- κτῳ ἐν ἢ ἐγεννήθησαν». Ὁ Θεὸς ἐπεμθαίνει πάντοτε ὅταν ἱστορία τοῦ κόσμου καὶ οἱ μεγάλοι σκοποὶ τῆς δηµι- οὐωργίας του τὸ ἀπαιτοῦν. Εἰς τὴν. ἐκπλήρωσιν τοῦ Ἔργου τῆς Θείας Οἰκονομίας Του, ὁ Θεὸς δὲν ἡμπορεῖ νὰ µείνῃ ᾱ- Γδιάφορος καὶ ἀπαθής, Εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν λαῶν οὐδέποτε ἄλλοτε παρετηρήθη ἀναγκαι- ιοτάτη ἡ θαυματουργικἡὴ αὕτη [ἐπέμθασις, ὅσον τὴν ἡμέραν Γἐκείνην τῆς Πεντηκοστῆς. Τὸ ἱδρᾶμα τοῦ Γολγοθᾶ ἔπρεπε να Γδηµοσιευθῇ. Τὸ φαιδρὸν, τῆς Αναστάσεως ΠΚήρυγμα ἔπρε- ἴπε νὰ γίνῃ γνωστὸν εἰς ὅλους ἐκείνους . σκυνητὰς τῆς μεγάλης Εορ: τῆς. ᾽Αλλὰ πῶς Ζχολαὶ ξέ- νων Ὑγλωσσῶν δὲν ὑπῆρχον. τοὺς εὐλαθεῖς προ». Οἱ ἁἀπόστολοι, ἁλιεῖς οἷ-περισ- :σότεροι τῆς Τιθεριάδος, γράµ- ἵματα δὲν ἐγνώριζον. Διὰ τοῦ- πο ἐξαποστέλλει ὁ Θεὸς τὸν ΓΠαράκλητον, τὸ Πνεῦμα τῆς [Αληθείας, ὡς γλῶσσα ἀφ ἑ- νὸς μὲν διὰ νὰ κηρύξουν οἱ ὑπηρέται τοῦ Λόγου τὴν ἐν Χριοτῷ ἀποκάλωυψιν, εὐαγγελι- σθοῦν τὴν αἰωνίαν δόξαν τοῦ ᾿Σησοῦ, καὶ ὁδηγήσουν διὰ τῆς πολυγλωσσίας τὴν εἰς ψυχικἠν συμφωνίαν τοὺς οἰκοδόμους τῆς νέας µκοινωνικῆς πυργο- ποιῖας, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ὡς «Φλό- γα πυρός», διὰ νὰ κατακάψῃ τὰ εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ οὐρανίου γεωργοῦ ἀναφυέντα ζιζάνια., Τὸ πρῶτον ἐκεῖνο ἀποστολι- κὸν κήρυγμα τῆς Πεντηκοστῆς δικαίως ὠνόμασαν «΄Ασμα τῆς ᾽Ανοίξεως μιᾶς νέας δηµιουρ- γίας τοῦ Πνεύματος». Διότι ἔκτοτε ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ διαλάµπει. Ἡ Ἠπίστις τοῦ | Σταυρωθέντος θριαμθεύει. Τὸ ἰαἰώνιον κΌρος τοῦ Εὐαγγελίου Ιἀναστηλώνεται εἰς τὴν συνεί- ἴδησιν τῆς ἀνθρωπότητος. Καὶ Ιἡᾗ Πεντηκοστή, ἡ- ἡμέρα τῆς χάριτος, ἡ ἀπαρχὴ τῆς Βασι- [λείας τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀφετη- τρία τῆς ἐν Χριστῷ ἀναγεννή- [σεως τοῦ κόσμου, ἐπαναλαμ- Γθάνεται, διὰ νὰ μµεταγγίζον- ται εἰς τὰς διψαλέας ψυχὰς οἱ ποταμοὶ τοῦ ζῶντος ὕδατος αἱ μυστικαὶ δωρεαὶ καὶ αἱ Γφυχοσωτήριοι ἐνέργειαι τοῦ [Πνεύματος τῆς ᾽Αληθείαςι[...... ΙΙΙ ΤΠ [λ.ΜΡΙΙ Τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν ἡἩ «᾿Οχὲν» Δεμεσοῦ ἑώθτασε τὴν συμπλήρωσιν 15 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἵ- δρύσεώς της. Εἰς τὴν ἑοοτὴν πά- ρέστησαν ὁ Ἱδουτὴς τῆς «Ογχὲν» αἶδεα. Οἰπονόπος δολ. Τοαναγί- δης. ὁ δικηγύρος καὶ Ἐθναοχι- κὸς Σύμδουλος κ. Κοιστόδουλος Μιναηλίδης, καθηγηταὶ καὶ ἆο- κετὸς κόσμος. Κατόπιν συντύµοι. δεήσεως ᾧ- µίλησεν ὅ Γοαιμιιατεὺς τῆς Οο- γανώσεως κ΄ ᾿Ανδοέας ᾿Ιωαννί- δης, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη εἲς τὸ ἵ- στορικὸν τῆς ἱδρύσεως τῆς «Ὁ- γὸν» τὸ 1989, τὸν δρᾶσιν καὶ τὰς ἐπιτεύξεις της κατὰ τὰ 1ὔ ἔτη τῆς ζωῆς της. Ἐξῆοε τὴν συιι- θολὴν τόσον τοῦ ἱδωυτοῦ της ὕ- σον γαὶ τῆς «Οχὲν» εἰς τὴν ἢ- θηκοθοησνευτικὴν διαπαιδαγώγη- σιν τῆς νεολαίας τῆς πύλεώς µας καὶ τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα ποὶ ποοέκυίαν ἐξ αὐτῆς, καθώς καὶ τὴν μεγάλην σηµασίαν τὴν ὁποίαν ἄγει διὰ μίαν κοινωνίαν ἡ στερέ- ὧσις τοῦ. θρησκευτικοῦ αἰσθήμα- τος εἰς τὰς ψυχὰς τῶν νέων, γε- υαγὸς τὸ ὑποῖον σωαθόλ]ει τά μέγιστα εἰς τὴν ἠθικὴν γα πνει- µατικὴν ἀνάπτυξιν αὐτῆς. ᾽Ανολούθως, ἀφοῦ πὐγαρίστη- πεν ὅλους ὅσοι ἐθοήθησαν καὶ ἓν- ίσγυσαν τὴν προσπάθειαν τῆς «᾿Οχὲν», συνέχισε: «Την προσ- πάθειάν της αὐτὴν αυνεγίζει καὶ σήµερα ἡ «᾿Ογὲν» καὶ θὰ συγεχί- σῃ παρ’ ὕλες τὲς δυσκολίες καὶ ἀντιξοότητες ποὺ συναντᾶ. Καὶ παρ’ ὕλον ὅτι εἲς τὴν προσπά- θειάν της αὐτὴν δὲν θοΐίσνει τὴν ἀνάλογον σιωμπαράστασιν ναὶ (0- ἠθειαν ἀπὸ ἐνεῖ ποὺ περίµενε καὶ ἔποεπε νὰ ΕΥΠ. ἀνανναῖα, πέτοα, σύντομα θὰ εἴ- δοµεν πολὺ θλιθεαά ἀποτελέσιια- τα. ὍὉ χαιρὸς ἐπείγει ἀνάγκη νὰ, δοθῇ ἡ ἁσμόζουσα ποοσογὴἡ εἲς τὸ αοθαρὸν τοῦτο τήτημια τῆς θρησνευτικῆς καὶ ἠθικῆς χαθοδη- γήσεως τῆς νεολαίας µας καὶ ὃ- λο2λήρου τοῦ λαο. Πάντως ἡμεῖς,. ὕπως ἐτονίσα- Πεν. γιὰ ποαηνουιένως, θὰ συνε- ἠίπωνιεν τὴν ποοαπάθειάν µας ἵ- πὸ οἱασδήποτε αυνθήνας. Γιωτὶ ἔγοιεν δώσει ὕρχον στὸν ἸΑογη- αὐτὸν δὲν. θά τὸν χατοπατησω πεν. Θὰ, συνεγίσωπεν ποοσᾳέρον- τες τὲς δυνάμεις ας εἲς τὴν πυωωσπάθειαν νὰ κτισθῇ μέσα εἷς τὴν κοινωνίαν. µας πευίλαμπρον τὸ Κοστιανινὸν οἰκοδόμπικο, Ἠπηκολούθησαν ἀπαγγελίαι χιὰὶ ἄσιιατα ἀπὸ τῆς γορωδίας τῆς ς Ὀγνέν», τὴν δὲ ὅλην ἑαωτὴν ἔ- Γι εΣυνέχεια εἰς τὴν β΄. σελίδα) Καὶ κοούοιεν σήμερα τὸν κὠ- δωνα τοῦ κινδύνου καὶ ποοειδό-. ο μι. . ο . | ποιοῦμεν. ὅτι ἂν δὲν ληςθοῦν τά | γόν µας Ἰησοῦν. Κα τὸν ὄρκονι | ϱΝ. ΚΠΗΜΙ ΝΟΝΝ ΤΒ [ή Λία. διάλεξις Γ.. Σωτηρίου] τοῦ. καθηγητοῦ κ. Εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ Γήςαντι- νου ὀζουσείοι Αθηνων ὁ Καθηγ τῆς τοῦ 1 [ανεπιστηµίου. καὶ ἄκασδη- μαύκὸς κ. {. δ ὠτηρίοι. ἔκαμε που- σι άτως διάλςξιν μὲ θέµα «1 Πεοιο- Ὀεία εἰς τὴν Νύποον τοῦ Ὦλληνο- ρώσσου πει ηγητοῦ. πάρσκα». Ὁ Ὢ. Σωτηρίου ἔθωσεν ἀναλυτικὴν περιγοαφὴν κα λεπτοµεφείας τῆς ἐπισκέφψεως αὐτῆς ἢ ὁποίᾳ ἔγινε τὸ 1τὸῦ καὶ ἡ ὑποία ἀναφέφεται Χυρίως εἷς τὴν ἐπίσγεψιν ἑύδο- μῆντα Κιυποιακῶν μονῶν. ᾿Απὸ τὰς μονὰς αὐτὰς ὁ Ῥῶσσος περιη- γητὴς περιέγραψε τὰς 24, ἐξ αὖ- τῶν δὲ ἐσχεδίασε τὰς δέκα, µετα- Ἐὺ τῶν ὁπυίων τὰς µονὰς Σταυ- ροθουνίου, Ἁγίου Μάμαντος, 'Α- γίου. Νεοφύτου, Χρυσοστόμου, Τρικουχκιᾶς, Αγίου Ποακλειδίοι, Ἀ[ετογίου ᾿Δοϕχαγγέλου (Κύνκου) καὶ ᾽Αποστύλου Ἰαωνάδα. Ὁ πε- οιηγητὴς ἀνακέοει καὶ µοναστή- ριον 1 εωργίου Ῥηγάτη, τὸ ὑποῖ ον, ὡς εἶπεν ὁ χ. δωτηρίου, εἷ- γαν ἄγνωστον εἷς Κύπρον µέχοι σήμερον. Κατά τὴν διάρχειαν τῆς. δια- λέξεως προεθλκήθησαν αἲ εἰκόνες τῶν ὡς ἄνω σχεδιασθέντων ὑπὸ τοῦ Ῥώσσου περιηγητοῦ µοναστη- ορίων, εἲς δὲ τὸ τέλος αὐτῆς ὁ παρειρισκύµενος κ», ΝιΝ. Κλ. Λα: γίτης πὐχαμίστησε τὸν κ. 5 ώτη- ὀύχνους ἐρεύνας νγαὶ ἑωγασίας του | Κύπρου, πὐχήθη δὲ τὴν ταχεῖαν Γἔμδοσιν τοῦ δευτέρου σχετικοῦ θι- τρ ς θλίου τοῦ κ, Σωτησίου, [ [ ἐ ] ---- | ΗΛΙΟ ΙΠΤΡΙΦΙΙ Η) ΕΗΛΙΜΣ ΠΛΗΝ Τὸ τμῆμα ἀλληλοθοηθείας τοῦ παγκοσμίου Συμµθουλίου Ἐκγλησι- ὤν προσέφερεν ἑκατὸν ἠποτροφί- ας εἲς Έλληνας νέους ναὶ νέας ὃι᾽ εὐρυτέρας σπουδὰς εἲς Κανα- δᾷν, Ἱταλίαν, Γερμανίαν, ΣΟΗ- δίαν, Ἠλόετίαν, ἨἩνωμένας Τ]ολι- τείας καὶ Μεγάλην Πρεττανίαν. Αἱ ὡς ἄνω ὑποτοοφίαι, αἱ ὁποῖ- αι δίδονται διὰ τὸ ἔτος 1961---55, δα γορφηγ ηθοῦν κατὰ ποοτίµησιν εἰς φοιτητὰς τῆς Θεολογίας, προ- τιθεµένους νὰ ἀφολοιθήσουν τὸ ἵ- ερατιχὸν στάδιον. “ὁ- ΠΗΗΣ ΠΡΙ ΝΗΤΡΗ Βὶς τὴν πόλιν Μοντοεὰλ τοῦ Καάναδᾶ σινεστήθη «[ιθλικὸν Κέντρον», ἀποσκοποῦν τὴν μελέ- την καὶ διάδοσιν τῆς Αγίας Γος- φῆς. Τὸ νεοσυσταθὲν κέντρον θὰ κά- μῃ γρῆσιν ὅλων τῶν συγχρόνων μέσων διαδόσεως, τύπου, χινη- μοτογοόφου καὶ τηλεοράσεως, πρὸς ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ, ϱ ΠΜ ΗΔΗ 1 ΕΙ) Τὸ δημοσιογραφικὸν ὄργανον τῆς Γωσσικῆς κομμουνιστιχῆς νε- ολαίας «Κομσομύλσχαχια Π[οά- δα». προτρέπει τὰς ὀργανώσεις γεολάίας νὰ διεξαγάγουν «ἄποφα: σιστικὺν ἰδεολογικὸν πόλεμον ἓ- ναντίον τῆς Ορησκευτικῆς δηλη- τηριάσεως» μεταξὺ τῶν νεαρῶν κομμοινιστῶν, «Δὲν δυνόµεθα, γράφει ἡ οη- θεῖσα ἐφημεοίς, νὰ κλείσωµεν τοὺς ὀφθαλμοὺς εἲς τὸ γεγονός, ὅτι μεταξὺ τῆς νεολαίας µας ὑφί- μα αν 4 στάνται εἰσέτι λείῴανα τοῦ παο- ελθύντος, ὑπὸ τὴν µορᾳὴν θρη- σχευτικῶν πεποιθήσεων καὶ πρα- καταλήψεων, Αὐτὰ τὰ λείψανα τῆς μπουρτουασικῆς ἰδεολογίας δὲν θά ἐκλείφουν ἄνευ ἄποφα- σιστικοῦ ἰδευλογικοῦ ἀγῶνος». Καθῆκνον ὕψιστον τῶν Ἐπιτου- πῶν νεολαίας εἶναι. νὰ καταπο- λεμήσουν «τὰς θοησκευτικὰς ποᾳ- ματαλήνρεις μὸ ἐπιστημονινὴν ἀθεῖστικὴν ποοπαγάνδαν, προς- γωγὴν τῆς βιολογιχῆς γνώσεως. διαλέξεις, πνευματικὴν ἀνάπαι- σιν καὶ χρήσιμον φυγαγωγίαν». ------υ--- ΙΕ ΜΗΡΙΠΜΝ ΝΝΙ Π) ΗΡΙΜΙ ή ΜΗ] Την θην τοῦ ποοσεγοῦς Αὐγου- στου θά Φίνουν εἷς Κιοοσίια τὸ ἐγγαίνια τοῦ «μητοοπολιτικοῦ να- οὗ τῆς εἰσήνησο, Ἡ. ἡμέοα αὕτη εἶναι ἐπέότειος τῆς οὀίψεως τῆς ᾱ- τοµινῆς θόάμθας, ἡ ὑποία κατησεί- πωσε τὰ πάντα. Βὶς τὴν τελετὴῆν τῶν ἐγχαινίων τοῦ ναοῦ, θὺ παραστῃ ὃ ποίγχην) Ῥαρωιατσοῦ, ἀδε)λςφός τοῦ. αὐτο- { χράτουος. ο Π ΠΡΠΝΙΙΝ ΠΠ 4 . , / κ / ἈΠενάλην υκλοφορίαν. ἐσημει- ὠσεν ἡ πούὐσφατος ἔκδοσις τοῦ Γανοσ. ιμανδορίτου . Το έως Χαλύστη, Διευθυντοῦ παρὰ τῇ ᾿Αποστολινῇ Διανονία τῆς υληαίας τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν τί- τλαν: «Ἡ Ἑξομολόγησς τῶν Γπιαδιῶνο ο. οίου. διὰ τὰς συστηµατικὰς καὶ ! διά τὰς Ἰαναινὰς τ ο] ια τάς Ἰυαντινὸς μονάς τῆς σ ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽) ΄Ἡ μόνη ἀποτελεσματιχὴ ὀδός. ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Αμύνης τῶν Ηνωμένων Πολιτειῶν Ἠ. νο τν δν αμ ας : 1 ουέλσον, ὁμιλῶν εἰς τὸ Πανεπιστήµιον τῆς ΠΔοτίου ᾖαρολίνας ΄ ε/ ο .. -. ας ο . ε προειδοποίησεν, ὅτι ἡ ἀπειλὴ τοῦ Εομμουνιυμοῦ ἃ ὀύναται νὰ «δὲν δυγάμεύα, ἐξονδετερωθῇ ὃι ἕτέρου παγκοσμίου πολέμου. διεΊρυξεν οὗτος, νὰ πλήξωμεν Χαιρίως ψευδεῖς ἰδέας διὰ τῶν αφαιρῶν. Πρέπει νὰ τὰς ἀντιμετωπίσωμεν καὶ τὰς κπαταστρέψω- µεν διὰ τῆς ἀληθείας, δι ὑπερτέρων ἰδεῶν καὶ ὑγιοῦς φιλοσο- φίας. Νίκη εἰς ἕνα τρίτον παγκόσµιον πόλεμον θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξαγορασθῇ µόνον ἀντὶ τρομερῶν θυσιῶν μαὶ καταστροφῶν, ουνγ- επείᾳ τῶν ὁποίων θὰ ἐπήρχετο ὀπισθοδρόμῆσις τῆς ἀνθρωπίνης προόδου κατὰ πολλὰς δεκαετίας. ᾽Αλλὰ καὶ μετὰ τὴν νίκην, ὁ ἐλεύθερος κόσμος θὰ ἀντεμετώπιζε τὸ πρόέλημα πῶς θὰ µετεχεν- ρίξετο τὸν ἠττηθέντα παὶ πῶς θὰ ἐθεμελίωνε συνθήµας εἰρήνης εἰς τὸν κόσμον». ΠἩροδήλως τὸ µόνον ἀποτελεσματικὸν µέσον πρὸς ἐξουδε- τέρωσιν τῆς ἀπειλῆς τοῦ κομμουνισμοῦ εἶναι τὸ ὑποδεικνυόμενον ὁσιὸ τοῦ κ. Γουῖλσον. Αἱ ἰδέαι διὰ τῶν ἰδεῶν νικῶνται καὶ τίποτε δὲν εἶναι ἐσχυρότερον τῆς ἀληθείας, τῆς ἀληθείας, τὴν ὁποίαν μηρύττει ὃ ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμός. ὰ / λ λ - - Γραμματόσημα μὲ οητὰ τῆς Γραςῆς. ΑΙ ᾿Ενωμέναι ΠΠολιτεῖαι πρόκειται νὰ θέσουν εἲς κυκλο- Φορίαν ταχυδρομικὰ γραμματόσημα μὲ ορητὰ ἐν τῆς ᾽Ἁγίας Γρα- φῆς. '6ὸς ἐδήλωσεν ὃ Πρόεδρος «προέθη εἰς τὴν ἀπόφασιν ταύτην διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὸ θρήσκευτικὸν οτοιχεῖον καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ τὸν Λλαὺ» εἰς τὴν Γραφήν, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ὃ θεμέλιος λίθος τῆς ἐθνιπῆς ἀνεξαρτησίας του»' Νέας ἑκάστοτε ἐγδείξεις παρέχει τῆς θεοσεδβείας της ἡ ειεγάλ καὶ πραταιὰ χώρα τοῦ Νέου Κόσμου. 'Ἡ ἔκδοσις ταχυ- δρομιμῶν γραμματοσήμων μὲ ἁγιογραφικὰ ρήτὰ ἀποθλέπει εἰς τὸ νὰ ὑπενθυμίξῃ τὸν ἄνθρωτιωον τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πρό- γοιαν αὐτοῦ, γὰ τὸν ἐνισχύῃ εἰς τὴν πίστιν αὐτήν, νὰ τὸν διδά- σκῃ καὶ νὰ τοῦ παρέχῃ καθ ἡμέραν μίαν ἐπίκαιρον συμξευΛὴν ἐκ τοῦ θησαυροῦ τῶν Αγίων Γραφῶν. Θαυμάζομεν τὴν χώραν αὐτὴν καὶ τοὺς μεγάλους αὐτῆς Ἰυβερνήτας καὶ εἰς τοῦτο εὖ- θίσχοµεν τὴν αἰτίαν τῆς ἁμμῆς αὐτῆς καὶ δυνάμεως. 'Ἡ θρήσκευ- τικότης της πρόκειται ἀξιομίμητον δι’ ὅλα τὰ ἔθνη παράδειγµα. Εργασία χαὶ προσευχή. «ΕΕΓΑΣΙΑ καὶ προσευχὴ, λέγει ὃ γεραρὸς ᾽᾿Αρχιεπίσκο- πος ᾽Αμερικῆς µ. Μιχαήλ, ἰδοὺυ τὰ δύο πράγματα ποὺ μᾶς ἕξη- σφαλίξουν κάθε ἐπιτυχίαν καὶ τὴν εὐτυχίαν µας. Αὐτὴν τὴν συγ- ταγήν, ἀγαπητοί µου, μᾶς δίδει ὅ όγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ᾿Ἔκκλι- σία. Δὲν εἶναι δύσκολος καθόλου. Δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ κανεὶς διπλώ- µατα κολλεγίων μαὶ πανεπιστημίων διὰ γὰ ἐκπληρώσῃ καὶ ἐφαρ- µόσῃ αὐτὴν τὴν συνταγήν. ᾿Εργασία καὶ προσευχή. Οἳ πρωτο- πόροι ἀδελφοί µας αὐτὴν τὴν ἁπλουστάτην συνταγὴν ὅλοι τους ἐφήρμοσαν καὶ. ἐπέτυχον ἀπόλυτα. Εἰργάσθησαν σκληρότατα, ἓ- µόχθησαν, ἐπάλαισαν, ἠγωνίσθησαν τιµίως, εἰλικρινῶς, ἡδέως. Μαἱ προσηύχογτο, ὅπως εἶχαν μάθει στὸ χωριὸ ἢ στὴν πόλι τῆς Ἑλλάδος νὰ προσεύχωνταε. δαἱ προσηύχοντο ἑμπρὸς εἰς τὸ ἅγιον εἰκόνισμα ποὺ εἶχαν φέρει ἀπὸ τὴν Πατρίδα μαὶ ἐμπρὸς εἷς τὸ ἀκοίμητο κανδήλι. Εαὶ διὰ τοῦτο καὶ ἐπέτυχαν. Ἰζαὶ ἤ- σαν καὶ αὐτοὶ καὶ πολλοὺς ἄλλους ἔκαμαν εὐτυχεῖς». Τὰ πάντα ματορθοῦν, τὰ πάντα ἐπιτυγχάνουν ἡ ἐργασία μαὶ ἡ προσευχή: Εϊναι τὰ µόνα µέσα, διὰ τῶν ὁποίων μᾶς ἔρχεται πλουσία ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκπληροῦνται ὅλοι οἳ καλοὶ καὶ ΑΓΑΠΕΣ ο [ ΕΜ ΜΙΝΙ Τί ΠΠ ΠΙΝΙ Τοῦ κ. Σ. ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ, Α΄ Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου νὰ Οἵ ἀγάπες ῆσαν δημόσια δεῖπνα, ἁπλᾶ καὶ κοινὰ γιὰ θελε νὰ λάθῃ µέρος σ’ αὐτά. Τὰ εἶκχαν σωστήσει οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ σὰν μιὰ συνέχεια τής τελετῆς τοῦ δείπνου τοῦ Κυρίου. Γιὰ νὰ μελετήσουμε τὴν ἀρχὴ καὶ τὸ σκοπὸ τῶν χριστιανικῶν αὐτῶν πανδαισι- ὢν, πρέπει ν᾿ ἀνατρέξωμε σὲ μιά μακρυνἠ ἀρχαία ἐποχή, στὴν ἐποχή. ποὺ μπροστὰ στὴν ἀνθρωπότητα ἁπλώθηκε τὸ αἰώνιο αἴνιγμα τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Εἶναι γνωστό, πὼς ἣ ἴἰνδο- ευρωπαϊκἡ φυλἠ ποτὲ δὲν µπό- ρεσε νὰ σκεφθῇ, οὔτε νὰ πα- ραδεχθῇ. ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ ἄν- θρώπου περιορίζεται µόνο στὴ μικρὴ Χρονικἡ περίοδο πο) περνᾶ σὲ τοῦτον ἐδῶ τὸν κὀ- σµο. Τὰ ἀρχαιότατα ἰνδικὰ μνημεῖα, οἱ Βέδες, μαρτυροὺν., ὅτι οἱ λαοὶ τῆς ᾽Ανατολῆς ἐ- πίστευαν στὴ μετεμψύχωση. Οἱ λαοὶ τῆς Ελλάδας καὶ τῆς Ιταλίας ἐπίστευαν, ὅτι ἡ ζωὴ παρατείνεται καὶ πέρα. ἄπο τὸν τόφο. Καὶ γι αὐτό, ὄχι μὲ διάφορα ἀντικείμενα (κτε- ρίσµατα), ὄχι µόνον ἔκαναν σπονδές, ἀλλὰ ὑποχρεώνονταν νὰ κάνουν καὶ γεύµατα γιά χάρη νεκρῶν. Τὰ «περίδειπνα ἢ ενεκρόδειπνα» καὶ τὰ έβα” νοημα» σαν τέτοια γεύμα: τα κοινὰ τῶν συγγενων των πεθαµένων. ποὺ ἐγίνονταν στὸ σπίτι τοῦ πιὸ στενοῦ συγγενῆ αὐτὸς συμμετέχει στὴν ἑστία- ρὲς τὰ εἰκόνιζαν καὶ ἀπάνω στοὺς τάφους καὶ ἀπάνω σὲ πήλινα ἀγγεῖα. ποὺ τὰ ἔθαδθαν' εκ αὐτὰ μαζὶ μὲ τοὺς νε- Γκρούς. Ἔτσι φαίνεται ὅτι τὰ δεῖπνα αὐτὰ ἦσαν συνηθισμέ- να. ὄχι µόνο στὴν ᾽Αττικὴ καὶ εστὶς Κυκλάδες, ἀλλά καὶ στὴ Γθράκη καὶ στὰ Μικρασιατικἁ παράλια. Ὁ ᾿Οθίδιος καὶ Βιρ- [ο ήλιος. δὲν παραλείπουν να Γπεριγράφουν κάποιους θρη- Γσκευτικοὺς τόπους τῶν ἔπι- Γκηδειῶν αὐτῶν πανδαισιῶν. Καὶ ὁ Τάκιτος. μὰ καὶ ὁ Τερ: πυλλιανός, ἀναφέρουν Υύ᾿ αὐτὸ τὸ ἔθιμο, ποὺ ἐξακολουθοῦσε κάθε πλούσιο ἢ φτώχὸ ποὺ ἤ-] µόνον ἐπλούτιζαν τοὺς τάφους | ὑπάρχῃ καὶ στὸν τους. Τὸ ἔθιμο δὲν λείπει κι ἀπὸ τὴν ᾿Ετρουρία, μὰ κι’ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κι’ ἀπ᾿ ἄλλα ση- µεῖα τῶν παραλίων τῆς Μεσο- γείου, καθώς κι’ ἀπὸ τοὺς Ἱ|- ουδαίους, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἹἹερεμίας, Ἡ παγκόσμια αὐτὴ συνή- θεια ἀργότερα συνέπεσε πολὺ καὶ μὲ τὸ πνεῦµα τῆς Χριστι- ανικῆς διδασκαλίας. ποὺ ἐ- τόνιζε, πὼς μὲ τὸ θάνατο δὲν ἐκμηδενίζεται ἀνεπανόρθωτα ἡ ἀνθρώπινη ζωή. ποὺ πρέπει νὰ τὴν σκέπτωνται ὅσοι ἔπι- ζοῦν. Ἡ τελευταία συνάντηση τοῦ Χριστοῦ, πρὶν σταυρωθῆ, στὸ μυστικὸ δεῖπνο μὶ ἐκεί- νους ποὺ ἀποτελοῦσαν σὰν νὰ ποῦμε τὴν οἰκογένειά του, τοῦ ἔδωκε τὴν εὐκαιρία, μὲ τὴν καθιέρωση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας εὐχαριστίας, νὰ συωστή- σῃ στοὺς µαθητές του νά μὴ παραλείπουν στὸ ἑξῆς νὰ κά- µουν τέτοια δεῖπνα γι ἀνά- µνησή του. «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν- Ματθ. κστ’ 17 Α΄ Κορ.ια΄ 23). Ετσι ἀπὸ τὰ ἀποστολικά καιρό χρόνια βλέπομε στὴν Ιόρινθο ἳ Ι μετὰ τὴν κηδεία. Ὅσο γιὰ τὸν, νεκρό, τὸν θεωροῦσαν ὅτι κι / ση. Τὰ περίδειπνα πολλὲς φο-΄ (Α΄ Κορ. ια’ 20). ἀλλά καὶ οτὴν Ἱερουσαλὴμ (Πράξ Β΄ 42,46) καὶ σ’ ἄλλα µέρη. κά- Ίποιο θρησκευτικὸ ἔθιμο, ποὺ τ’ ὠνόμαζαν «Αγάπες». Εἶναι ἀξιοσημείωτο, ὅτι τὸ ὄνομα αὐτό, ποὺ διατηρήθηκε ὣς τα τελευταῖα χρόνια, συναντᾶται γιὰ πρώτη φορὰ στὸ ἐδάφιο 12 τῆς ᾿Επιστολῆς τοῦ Ιούδα. ποὺ γράφηκε στὰ 65 µ. Χ. Οἱ ἀγάπες ἐκεῖνες σαν συνάξεις πιστῶν, κατὰ τὶς ὁποῖες ἐγινὸ- ταν ἀρτοκλασία καὶ τὸ γεῦ- μα, ποὺ ταν ἕνα γεῦµα λιτὸ- τητας καὶ ἰσότητας συνοδευό- ταν ἀπὸ δοξολογίες στὸ Θεό. Ἡ. διδασκαλία τῆς ἀγάπης ἐ- ταίριαζε πολὺ μὲ τὴν ἀνάγκη τὴν. αἰώνια τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος στὸν ἄνθρωπο. Κι ὅσοι συνομιλοῦσαν, ἤξαι- ραν. ὅτι μεταξύ τους σαν ἆ- δελφοὶ -«ἀγαπῶντες καὶ ἀγα- πώμενοι:. Τῆς ἀδελφικῆς ἁγά- πης σημάδι ἅταν τὸ ἀδελφικὸ φίληµα, φίληµα ἀγάπης ἅγιο (Ῥωμ. ιστ’ 6. Α΄’ Πέτρ. ε΄ 14). Στὶς συνάξεις πλούσιοι καὶ πτωχοί, κύριοι καὶ δοῦλοι (Συνέχεια εἰς τὴν β΄. σελίδα)

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΤΑ ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ 4p
ΕΟΡΤΑΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΕΙΣ ΡΙΖΟΚΑΡΠΑΣΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΝ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ 4p
ΕΟΡΤΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΕΝ ΛΕΜΕΣΩ 4p
Ο Σ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΕΙΣ ΑΓΙΑΝ ΤΡΙΑΔΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 4p
Ο Σ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 4p
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι. ΜΟΝΗΝ ΑΠ. ΒΑΡΝΑΒΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 4p
ΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ 3p
ΑΡΜΟΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ 3p
Ο ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΠΕΡΙ ΚΥΠΡΟΥ 3p
Η ΘΡΗΣΚΕΤΥΙΚΗ ΖΩΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η 15ΕΤΗΡΙΣ ΤΗΣ Ο.Χ.Ε.Ν. ΛΕΜΕΣΟΥ 1-2p
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 1p
ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΕΙΠΝΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ 1p
ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 1-2p
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ 1p