ΕΛΙΤ, 1 ΤΟΥΑΤΟΥ 1ος ας ΠΤΑΓΗΑΑΣ ο ο Χἱ Ἴδος -' Ας εἶναι οἱ θεοὶ δοξἑασμέ- νου τουλάχιστον γι αὐτὸ ἕ- καμε ἡ Βορνηρία, ξεσπώντας καὶ πάλι σὲ δυνατὰ ἀναφιλητά. Γιατὶ δὲν ἔρχεται ὁ Μάρκελλ- λος νὰ μὲ ἰδεῖ --“Θὰ ρθεῖ σὲ λιγάκι, εἶπε ὁ Γαλλίων, ᾿Ηθελε νὰ σ᾿ τὸ πῶ ἐγὼ πρῶτα. ἄν ελπίζω νά τὸν ἀποχαιρετήσεις σἁά γενναία ο Ρωμαία. ( τόνος τοῦ οωγ- | κλητικοῦ εἶχε γάει τώρα αώ-ι στηρός.) Τοῦ γιοῦ µας τοῦ ἔ- τυχε μιά πολὺ µεγάλη ἄναπο- διά. ᾽Αλλά τὴ δέχεται σὰν ἀν- τρας, Ψύχραιμα, σύµφωνα μὲ τὶς καλύτερες παραδόσεις µας, φαντάζομαι ὅτι θὰ τοῦ ἧταν ἀνυπόφορο νὰ ἰδεῖ τὴ μητέρα του νὰ σκοτώιεται μπροστά του, --νά σκοτωθῶ! φώναξε ἡ Κορνηλία κατάπληκτη, κοιτά- ζοντάς τον μὲ ἀγωνία. Ξέρεις πολὺ καλὰ πὼς δὲ θάκανα πο- τὲ ἕνα τέτοιο πράµα ὅ,τι κα- κὀ κι ἂν μᾶς τὀχαινε. --Δὲ χρειάζεται νὰ καταπιεῖ κανεὶς δηλητήριο ἢ νὰ τρωπη- θεῖ μὲ τὸ ἐγχειρίδιο του, ἀγα- πητή µου, γιὰ ν΄ αὐτοκτονήσει. Μπορεῖ κανεὶς νὰ σκοτωθεῖ μένοντας σωματικὰ ζωντανός. «Ο Γαλλίων σηκώθήκε, πῆρε τὸ χέρι της καὶ θοήθησε τὴν Κορνηλία νὰ σηκωθεί. -εΣτέγνωσε τώρα τὰ δά- κρυά σου, ἀγάπη μου, τῆς εἴπε μὲ καλοσύνη. Όταν ἔρθει ὁ Μάρκελλος, φρόντισε να τον κάµεις νὰ εἶναι περήφανος για σένα. ἴσως ὁ γιός µας ἔχε' μπροστά του δύσκολες μέρες, Ἡ. ἀνάμνηση τῆς θαρραλέας του. μητέρας θά μπορούσε να τοῦ. δίνει κουράγιο, ὅταν τὸ ἠθικό του θὰ εἴναι πεσιένο. --Θὰ προσπαθήσω, Νάρκο. Ἡ Κορνηλία γαντζώθηκε ἆᾱ- πάνω του μὲ λαχτάρα. Εϊκαν καιρὸ νὰ αἰστανθοῦνε τόσο πο λὺ τὴν ἀνάγκη ὁ ἕνας τοῦ ἄλ- | λου. ᾿Αφοῦ ὁ Μάρκελλος πέρασε µισὴ ὥρα μόνος μὲ τὴ μητέρα του-- διαδικασία ποὺ τὴν εἴχε πολὺ φοθηθεῖ, µρθε ἡ σειρα ῆῖς ἀδερφῆς του. Ὁ πατέρας εἶχε πεῖ τὰ νέα τῆς Λουκίας, κι ἐκείνη εἶχε εἰδοποιήσει τον Μάρκελλο μὲ τὴν Τέρτσια πὼς θά τὸν περίµενε νὰ ρθεῖ στὴ ροτόντα ὁπότε θὰ εὐκαιροῦσε. Μὰ πρῶτα ἔπρεπε νὰ γυρί σει στὰ διαµερίσµατά του µε τὸ μεταξωτὸ μαξιλάρι ποὺ ἡ µητέρα του εἶχε ἐπιμείνει νὰ τοῦ δώσει. Θἄπρεπε ὁ Δημή- τριος νὰ τὸ προσθέσει κι αὖ- τὸ στὶς ἀρκετὰ φουσκωμένες ἀποσκευές τους. Μὰ τοῦ φαι- νόταν σκληρὸ ν᾿ ἀρνηθεῖ αὐτὸ τὸ δῶρο, ἔπειτα μάλιστα ἀπ᾿ τὴν καρτερία ποὺ εἶχε δείξει : ἡ µητέρα του γιά τὴν κοινή τους δυστυχία. Εἴχε βέθαια κλάψει, μὰ χωρὶς κανένα ξέ- σπασμα. Ὁ Μάρκελλος βρῆκε τὶς ᾱ- ποσκευές του ἔτοιμες γιὰ τὸ ταξίδι, μὰ ὁ Δημήτριος δὲ φαι. | τὸν, γόταν πουθενά. Ρώτησε Μλάρσιπο, ποὺ εἶχε ἐμφανιστεῖ στὸ κατώφλι γιὰ νὰ ἰδεῖ µή-! . πως τὸν χρειαζόταν. Κι ὁ Μάρσιπος ἀπάντησε μὲ κάποιο δισταγιιὸ καὶ μὲ φανερὴ ἅμη- χανία, πὼς εἶχε ἰδεῖ τὸν Δη: µήτριο, ἐδῶ καὶ μιὰ ὥρα, πά- ! γω στὸ ἄλογό του, νὰ καλ- πάζει σὰν τρελὸς στὴ λεωφό-͵ ρο. ὍὉ Μάρκελος δέχτηκε αὖ- ΙΤωνΝ τὴ τὴν πληροφοριά χωρὶς τσ να δείξει. διόλου τὴν του. Ίσως ὁ χωρὶς τὰ ζητήσει τὴν ἄδεια, Ηταν πάντως ἀδύνατο νᾶχε ἐπωφεληθει ὁ Δημήτριος ἀπ τὴν εὐκαιρία γιὰ νὰ προσπα- βήσει ν᾿ ἀποκτήσει τὴν ἔλευθε- ρία του. Οχι, συλλογ΄στηκε ὁ Μάρκελλος, δὲ μπορεῖ νἄταν εαύὐτό. Λλὰ τὸ ἐπεισόδιο χρεια- ζόταν ἐξήγηση, γιατὶ ἂν πάλι ὁ Δημήτριος εἶχε πάει νὰ προμηθευτεῖ συμπληρωματικὰ ἐφόδια, δὲ θᾶχε δέσει τὶς ἆ- ποσκευὲς ὥσπου νὰ γυρίσει. Ἡ Λουκία ἥἧταν ἁκουμπι- σµένη στὰ μαρμάρινα κάγκε- λα καὶ κοιτοῦσε τὸν Τίθερη, Γὅπου τὰ μικρὰ καραθάκια ἀντανακλοῦσαν τὸ σχεδὸν ὁρι- ζόντιο φῶς τοῦ ἥλιου, καὶ µε- ρικὲς γαλέρες προχωροῦσαν τόσο νωθρά, πού, ἂν δὲν ἕἔ- ὄλεπε κανεὶς τὰ μακριὰ κου- πιὰ ποὺ κουνιόνταν ρυθµικά, θὰ νόμιζε πὼς ἔμεναν ἀικίνη- τες. Μιὰ γαλέρα, λίγο πιὸ μακριά ἀπ᾿ τὶς ἄλλες, κατευ- θυνόταν πρὸς μιὰ προκυμαία. Ἡ Λουκία εἶχε βάλει τὰ χέ- ρια της γύρω ἂπ' τὰ μάτια της κι ταν τόσο ἀπορροφη- µένη κοιτάζοντας τὴ μαύρη καρένα. ποὺ δὲν ἄκουσς τὸν Μάρκελλο νἄᾶρχεται. Ὁ Μάρκελλος πῆγε κοντά της ἀμίλητος κι ἀγκάλιασε τρωφερὰ τὴν κοριτσίστικη μέ- ση της. Χωρὶς νὰ γυρίσει τὸ κεφάλι, ἡ Λουκία τὸν ἀγκά- Ἀμασε κι’ ἐκείνη. -“Μήπως εἶν' αὐτὴ ἡ γαλέ- ρα σου ρώτῆσε δείχνοντάς τη. χει τρεῖς σειρὲς κωπη- λάτες, μοῦ φαίνεται, καὶ πο- λὺ ψηλἠ πλώρη. Ἔτσι δὲν εἶ ἵναι. φτιαγμένες οἱ γαλέρες ποὺ κάνουν τὴ διαδροµἠ ὣς τὴν ᾿Όστια ἓ -δαί. τέτοιες εἶναι, συμφώ- νησε ὁ Μάρκελλος, εὐχαριστη- μένος ποὺ ἡ συνομιλία τους φαινόταν πὼς θᾶταν ἥσυχη. Ίσως αὐτὸ νᾶναι τὸ πλοῖο. Ἡ Λουκία γύρισε σιγὰ μὲς στὴν ἀγκαλιά του, καὶ τοῦ χαῖδεψε στοργικὰ τὰ μάγουλα μὲ τ ἁπαλά της χεράκια. ἼΕ- πειτα τὸν κοίταξε χαμογελών- τας θαρρετά, ἂν καὶ τὰ χείλη της ἔτρεμαν λιγάκι. Μὰ ὁ ᾱ- δερφός της συλλογιζόταν πὼς ἔδειχνε πολλὴν αὐτοκυριαρ- χία, κι ἔλπιζε πὼς τὰ μάτια του θὰ μαρτυροῦσαν τὴν ἐπι- δοκιμασία του. -Εἷμαι τόσο εὐτωχισμένη ποὺ παίρνεις µαζί σου καὶ τὸν Δημήτριο, εἴπε ἡ Λουκία στα- θερά. Πθελε νὰ σου -Ππαί, ἀπάντησε ὁ Μάρκελες λος καὶ κόµπιασε λιγάκι. Ναί, :ἤθελε νὰ ρθεῖ] Γι. Ἔμειναν γιὰ λίγην ὥρα σι- Ωπηλοί, καὶ τὰ δάχτυλά της ἔπαιζαν ἁπαλὰ μὲ τὸ µεταξω- τὸ κορδονάκι ποὺ ῆταν ραμ- µένο γύρω στὸ γιακά του. -Ὅλα ἔτοιμα : Αἰσθάνονταν κι᾿ οἱ δυό τους :πὼς ἡ Λουκία κρατιόταν πολὺ καλά. Ἡ φωνή της δὲν ἔτρε- µε καθόλου. Ὁ Μάρκελλος κούνησε τὸ κεφάλι του μ᾽ ἕνα χαμόγελο ποὺ σήμαινε πὼς ὅ- λα ἦταν πολὺ κανονικά, λὲς κι ἔφευγαν γιὰ κυνήγι. (Συνεχίζεται) ---ᾱ--- ΛΡΒΡΠΛΝΙΝΗ ΛΙΗΤΗΜΑΤΟΗΓΡΛΦΙβ ΗΛΙΟΣ ΜΕΡΑ ΤΤΛΗΣ Τοῦ κ. ΑΝΒΔΡΕΑ ΚΑΡΑΒΤΩΝΥΠΙ Ἡ λογοτεχνία µας ἔχει τοὺς ἁγίους τῆς, ὅπως ἔχει καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς της. ᾽Αλλά, κατὰ µιὰ παράξενη σύμπτωση, οἱ ἅγιοι τῆς λογοτεχνίας µας εἷ- ναι πεζογράφοι, ἐνῶ ἐκεῖνοι ποὺ κατά τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλ- λο τρόπο ἀφέθηκαν νὰ ἔπηρε- αστοῦν ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κα- κοῦ, ἐκφράστηκαν μέ τὸν ποι- ητικὸ λόγο. Μι ὅμως τὸ ου: σικώτερο θάταν τὸ ἀντίθετο, γιατὶ ἡ οὐσία τοῦ ποιητικοῦ λόγου εἶναι θρησκευτική. ἑνῶ ἡ πεζογραφία ἔχει κάθε ἀφορ: μὴ νὰ ἀσχοληθὴ. μὲ τὰ θέµατα τοῦ κακοῦ, ἀφοῦ τὰ ἀντικείμε- νά της τὰ πέρνει ἀπὸ τὸν ἀπέ- ραντο καὶ πολύμορφο ἔξωτερι- κὸὀ κόσµο. Ωστόσο, ἡ ἀντιθε- ση αὐτὴ ἀπετέλεσε μιά πρα- υματικότητα στὴ λογοτεχνία µας: Κι ἔτσι ἔχουμε δυὸ ἆἅ- Υίους πεζογράφους: Τὸν Α λέξανδρο [Παπαδιαμάντη και τὸν ᾽Αλέξανδρο Γωραϊτίδη. Τοὺς δυὸ αὐτοὺς-διηγηματο- γράφους µας, συνηθίσαµε νὰ τοὺς θλέπουμε πάντα µαζί, σὰν ἁνίους ζωνροφισμένους σὲ μιὰν εἰκόνα. 'Ἡ συνήθεια αὐτή, εἶναι πιὰ ἕνας πάγιος κοινὸς τόπος. τὸς κριτικής μας, ποὺ ἴσως θάπρεπε να ἀναθεωρηθῆ ὡς ἕνα σημειο, γιατὶ ὅπως καὶ νᾶναι, ἄν καὶ οἱ ὁμο:ό μεταξύ τους εἴ- ναι πολλαπλές, οἱ περισσότε- ρες μολαταῦτα εἶναι μᾶλλον ἐξωτερικές. ᾿Αλέξανδρος καὶ ὁ ἕνας, ᾽Αλέξανδρος καὶ ὁ ἄλ.- λος. Γεννήθηκαν καὶ οἱ δυὸ στὸ 1851, στὸ ἴδο νησί. στὴ Σκίαθο. Πρῶτοι ἐξάδέλοοι στὴ ζωή, ἀλλά καὶ παράλληλα συγγενεῖς ἀπὸ τὸ πωῶτο πνευ- µατικὀ τους ξεκίνημα, ὡς τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους. 'Ἡ πνευ- µατικὴ καὶ ψυχική τους ἀνα- τητες τροφή βασίστηκε ἄἁποκλειστι- κά στὴν µεγάλη παράδοση τοῦ Ὀυζαντινοῦ λογιοτατισμοῦ, ἆἅ- πλώθηκε ὅμως µέσα στὴν πε- ριουῇ. της ποὺ κι αὐτὴν ὅμως, θὰ τὴν θροῦμε ἐντοπισμένην στὰ γεω- γρεῳ κἁ καὶ ἠθογραφικὰ πλαί σια τῆς ἀτομικῆς των ζωῆς, ποὺ ἔχει κέντρο της τὴν ἰδιαί- τερη πατρίδα τους, τὴ Σκία- θο. ἨΚέντρο ρεαλιστικὸ μαζὶ καὶ ἰδανικό. 'Ε γλωσσικὴ µορ- οἡ τοῦ ἔρνου τους, ἅ λογο- τεγνικὴ διάρθρωση τῆς πεζο- γραὀ τους, ὁ τύπος τῆς Ψυχο ς ιογίας τους, τὰ προσφιλῆ τους π,ευματικά θέµατα. ὃ κόσμος τῶν ἰδεῶν τους, εἶναι περίπου κοινά ΗἩ Χριστιανικὴ ᾿Ωρθοδοξία, παρουσααπ: ὧν η αμ τὴ δπλῆ της µοοφή: Τὴ λαϊκότητα της, ὅπως ἑκοράζε- τα. στὴν καὈηωσονὴ ζωὴ τοῦ λσοῦ µας, καὶ ἰδίως τοῦ λαοῦ τῆς ὑπαίθοου καὶ τῶν νησιῶν, καὶ τὴν ἐπίσημη, τὴ λαιιπρή, ἡ λογία ἐκκλησιαστική της ση καὶ παράδοση. Καὶ ὢν δωὸ τὰ ἔργα, οἱ δύο αὖἲ- μορφές σωμµπλέκονται σ᾿ υοητζωτικὸ κρᾶμα λογο- ς ποὺ. ἄποτελεῖ μιά ᾱ- πιὸ ὠασικὲς ἴδ'οτυπίες της νεοελληνικῆς ζωῆς, η ἀτμόσφαιρα τῆς ἐκκλησί- ας γενικά, ἁκλὰ τῆς ἐκκλη- σίας ποὺ χτίζουν τὰ χέρια τοῦ Σαοῦ, εἶναι ἡ ἀτμόσφαιρά τους. ΗἩ τάση τοως καὶ ἡ ρο- πὴ τος ᾠυχΏς τους: ἀλλοῦ σων- εδητη κι. ἆλλοῦ κρυμμένη εἶναι νὰ δφοῦν ἀπὸ τὴν περιο- κ τῆς ζωῆς, ἀπὸ τὰ ὅρια τοῦ παθηισραοῦ κόσμου, ἀπὸ τοὺς χρυσοῦς κύκλους τῆς αἴσθησι- ακῆς ἐμπειρίας, καὶ νὰ τρᾶ- ξήξουν πρὸς τὶς ἄχαρες ἐἔρη: μιὲς τοῦ ἀσκητισμοῦ, ἐκεῖ ποὺ, ἔκπληξή ἝἛλληνας νᾶχε] :ἀνακαλύψει κάπως ἀργὰ πὠὼς: ἔλειπε κανένα πράµα, ἁπαραί- | τητο γιὰ τὸ ταξίδι τους, καὶ | νάχε. πόει νὰ τὸ προμηθευτεῖ { ρθεῖ µαζί, σώύνγρονης ζωῆς, ᾿ Εκ η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΠΟΙΗΣ ε.. ΄ ) τ ὦ β] ϱθε τὸ βράδςυ᾽ ζ ἀνά ες ρες χάνονται οἱ τ ν 5 κα Ἔτσι σὰν ἔρθη κάποτε κ Θέ µου, ἂς φωτάη τὸ φῶ ππππαπααππιρππΟΙρῃ!ς κι ὅλα σ ἑνὸς ἀόρατου μὴν τὴ ρουφήξέη τὸ κρυερ Ωω µ 9] [ή ΜΙΝΙ ΝΗΙΙΝΗ ουνίου εἰς τὸ οἴκημα Ο τῶν ἑργασιῶν τοῦ ἔτους Μακαριώτατε, Θεοφιλέστατε, »εθαστοί µας Πατέρες, Ἕλληνες καὶ Ελληνίδες. Βαθειὰά κι’ ἐμεῖς συναισθα- Γνόμαστε ὅτι ἕνας ἁἀκόμη χρό- νος, ἐναποτέθηκε εὐλαθικὰ Πνευματικοὶ στά χέρια τοῦ Παναγάθου Θ5-| τοῦ. Γι ἜἛνας χρόνος ποὺ κἕ- Γλεισε µέσα του γι Ὅλλη μιὰ Γφορά, τὴν σιωπηλὴ κι. εὖ- : αλα οωνείδητη ἐργασία τόσων ἆ Ὀρώπων. Ἀρόνος ἄπιαστος, φευγαλέ- ος, ποὺ τὸν ἔκανε ἡ ἀγάπη χειροπιαστὴ ἀλήθεια, ποὺ τόν ἔκανε ἔργο ἱερὸ καὶ ἅγιο. Ἀρόνος ποὺ σήμερα, ἀπόψε, Ι αὐτὴ τὴν ὥρα, ἀνεθαίνει, Θυ- Ισία εὐάρεστος ἐνώπίον τοῦ θρόνου τῆς Μεγαλωσύνης Του, Καὶ τώρα ποὺ ἡ ψυχή γε- µάτη εὐγνωμοσύνη ἀφήνει τὴν σκέψφι νὰ ξεδιπλώσῃ τὸ εὖλο- γηµένο παρελθὸν εἶναι καιρὸς κι ἐμεῖς νὰ ποῦμε λίγα γιὰ τὴ δρᾶσι τῆς ΟΧΕΜεανίδων. ας κ «Νἠ τὰ ἑαυτῶν σκοπεῖτε ἕ- καστος ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν ἕ- τἐρων ἕκαστος». Εἶναι τὸ σύν- Όημα τῆς περασμένης χρονιᾶς. Οχι πάντοτε καὶ παντοῦ ὁ ἕ- αυτός µας. Κέντρο τῆς προσο- |χῆς μας καὶ ὁ ἄλλος, ὁ πλη- |σίον, ὁ ἀδελφός. Γ. Καὶ πρῶτ' ἀπ᾿ ὅλα, τὴν Ι } Ι πρώτη θέσι τὴν ἔχει τὸ παιδί. Ἡ ἐλπίδα τῆς αὔριο' προτοῦ Γτὸ λερώσει ἡ ἁμαρτία. Προ- τοῦ τὸ παρασύρει ὁ κόσμος τῆς κακίας. Διὰ τοῦτο ἡ µορ- φωμένη χριστιανὴ καὶ μάλιστα ἡ δασκάλα, δίδει τὸ παρὸν εἰς τὸν τοµέα τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων. Παίρνει τὸ τιµηµέ- νο ἀξίωμα τῆς κατηχητρίας καὶ μὲ τὴν εὐλογία τῆς ἐκ- κλησίας µας, ἀρχίζει τὸ δύσ- κολο καὶ ἱερὸ ἔργο της. Ἐλειτούργησαν εἰς τὴν Λευκωώσίαν καὶ τὰ περίχωρα, 7 κατώτερα Κατηχητικὰ 3 Χο- λεῖα, θηλέων, διὰ τὰς τρεῖς τελευταίας τάξεις τῶν δηµοτι- κῶν σχολείων, καὶ ἐφοίτησαν περὶ τὰ 723 παιδιά. Δύο µέσα θηλέων, διὰ τὰς τρεῖς πρώτας τάξεις τῶν γυµνασίων μὲ 260 παιδιά, καὶ ἕνα ἀνώτερο θη- λέων, διὰ τὰς τρεῖς ἀνωτέρας τάξεις τῶν γυµνασίων, μὲ 130 παιδιά. ᾿Εκτὸς τῶν Κατηχη: τριῶν, διὰ τὴν καλυτέραν λει- τουργίαν καὶ τάξιν τῶν Ικατη- χητικῶν προσέφεραν τὰς ὑπη- ῥεδίας των 2] δεσποινίδες. 'Η ἐπίδρασις τοῦ ἸΠΚατηχητικοῦ Σχολείου ἐπὶ τῶν παιδιῶν ἢ- το καταφανής. Τὸ παιδὶ ἔμαθε νὰ ἑξομο- λογεῖται. Ἠτο συγκινητική ἐφέτος ἡ ἀθρόα προσέλευσις τῶν μεγάλων παιδιῶν εἰς τὸ μυστήριον τῆς µετανοίας κα- τὰ τὰς ἡμέρας ἰδίως τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Τὸ οἴκημα ἵτῃς ΟΧΕΝ ἐπὶ ἁἀρκετὲς ἡμέ- ρες ῆτο γεμᾶτο ἀπὸ µαθητὀ- κοσμο. ὌἜμαθε νὰ ἀγαπᾷ τὸ χρι- στιανικὸ βιθλίο καὶ περιοδικό. ἜἜμαθε νὰ ἀγαπᾷ τὸν Θεὸν καὶ τὴν πίστιν του. Ἔμαθε νὰ ἀγωνίζεται διὰ νὰ γίνῃ καλύ- τερο. Ἔμαθε ἀκόμη, νὰ ἆγα- | ἁπιαἝ απ πα ΕΓΕΙΡΕΙ ΡΠΕΗΡΙΩΙΠΗΡΙΠΙΡΗΕΙΡΙΕΙΕΡΙΕ ΗΡθΕ το ΕΡΑΛΥ ελιχρο το σούρουπο ἀργοπέφτει, ἁποσπερνὸ θωμιάτισµα λιθάνι ἁγνὸ χει κάψει, τώρα νοιάζεται ἡ καλὴ νοικοκυρά ν᾿ ἀνάψη τὸ λυχνοστάτη ποὺ σκορπᾶ τὴν ὅλη ἐλπίδες λάμψι. κι ἁγνὲς θὰ πέφτουν οἱ σκιὲς στὴ δύση τῆς ζωῆς µου, π[ιαπ/απ/πΙΠΙΠΙΙΠ/ΠΙΠΠΙΣΙπ/αΙΕ/ΙΙΠΙ/ΠΠ(α(π/π/ϱ/αΙπ/ϱ/[πήαΙπΙπ/παΙ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ [Παραθέτοµεν κατωτέρω τὴν ὁμιλίαν τῆς Γραμματέως τῆς ΟΧΕΝ Λευκωσίας τὴν ὁποίαν εἶπε τὴν 30ην π. ]- Φ ΣΙΝ ΛΗΣ. | 5 σκιές στοῦ τοιχου τὸν κα- Γθρέφτη. αἱ τὸ δικό µου βράδυ, ς μπρὸς στὰ µάτια τῆς φυ- -- . Γχῆς µου φτεροῦ θὰ σθυοῦν τὸ χάδι, ὁ κι ἀνάστερο σκοτάδι. Γ, ΒΕΡΙΤΗΣ ΒΙΙΕΙσΙαΙΙΡΙΕΙΙΙΕΠΙΡΙΙΡΙΘΡΙΑΠΙΙΡΕΙΕΙΟΠΙΡΡΙΕΙΕΙ ΙΙΙ ΙΝΙΙΙ ΜΙΝ ΧΕΝ «Πευκωσίας, ἐπὶ τῇ λήξει 196δ65--- 19δ4]: πάῃ βαθειὰ τὴν πατρίδα, τὴν : Ἑλλάδα. Γ Δὲν ὑστέρησαν δὲ καθόλου ἐτὰ. παιδιά µας καὶ στὴν Φι- Γλανθρωπία. Θυσιάζουν τὶς οἱ- | | κονοµίες των, δίνουν ὅ,τι ἔ- [χουν διὰ νὰ ἑτοιμασθοῦν πλού- ἔσια δέµατα διὰ τοὺς σεισιο- παθεῖς, τῶν Ιονίων Ἀ)ήσων καὶ τῆς Πάφου. Ἔκαναν ἐπί- 'σης ἐπισκέψεις εἰς τὸ Ὄρφα-:| Γνοτροφεῖον, Πτωχοκομεῖον, :Σχολὴν Κώφαλάλων καὶ εἰς Γπὰ. Σεισµόπληκτα παιδάκια Γσκορπίζοντας κάθε φορὰ τὴν Γχαράὰ τὸ ἀθῶο γέλιο τους, τὰ παιγνίδια τους, τὰ πλούσια Γδῶρα τους, τὴν ἀγάπη τους. Γ τὰ κατώτρα Κατηχητικὰ : Σχολεία ἔχουν καὶ τὶς μικρές ἴπους ὁμάδες. Τὰ κυκλάµινα ὅ- Γπως ὀνομάζονται. Εἶναι τὰ καλύτερα παιδιὰ τοῦ σχολείου καὶ τοῦ Κατηχητικοῦ. Τὰ πιὸ φλογερὰ καὶ δραστήρια, ὁ πυρήνας τῶν Κατηχητικῶν. Ε- κυ- λειτούργησαν 8 ὁμάδες κυ: κλαμίνων μὲ 140 παιδιὰ ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν δεσποινίδων τῆς ΟΧΕΝ. Δούλεψαν καὶ ἕ- φέτος μὲ τὴν καρδιά τους, ἕ- καναν ἐπισκέψεις φιλανθρωτι- κάς βοήθησαν οἰκονομικῶς πτωχὲς συμμαθήτριές των, ἕ- στειλαν δέµατα εἰς τοὺς σει- σμοπαθεῖς τῆς Πάφου, Γονίων Νήσων, καὶ Θεσσαλίας. Εἶἴχαν καὶ δύο ἑορταστικὰς συναν- τήσεις. “Ύστερα ἀπὸ τὸ παιδί, τὸ ἐνδιαφέρον τῆς ΟΧΕΒ στρε: ΟΝΜ ΒΗΜΑ . .. μας. ος - ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΚΔΗΔΩΣΙΩΗΙ Σι. Ε μι κ. ἵ ΙΙΙ ῶ | ΙΣ1ασραήέτομεν κατωτέρω ΟΧΕΝ {ευκωσιας τὴν ἁποίαν εἶτε τὴν ου εἰς τὸ οἰβημα ΟΧΕΝ Μακαριώτατε, Θεοφιλέστατε, Σεξαστὴ ὁμήγυρις, Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μᾶς ἀξιώνει καὶ πάλιν ἐφέτος νά συναθροισθῶμεν εἰς τὴν αἵ- θουσαν αὐτῆν διὰ νὰ δοξάσω- μεν τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν διὰ τὴν πολλαπλῆν ἀγάπην καὶ εὐλογίαν τὴν ὁποίαν ἐχάρισε πλουσίαν εἰς τὸ ἔργον τῆς Ο.Χ.Ε.Μ. Καὶ ἡμᾶς ἐκάλεσεν ὁ Κὐ- ριος νὰ γίνωμεν µέλη τῆς ὁα- σιλείας Του. Ἡ Βασιλεία ὅ- µως τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσι αὐτήν, λέ- γει τὸ στόµα τῆς ἀληθείας. Φράσεις καὶ λέξεις, οἱ ὁποῖ- ες μᾶς καλοῦν εἰς µίαν ἀνανέ- ὥσιν καὶ συνεχῆ καὶ ἐντατικὴν προσπάθειαν εἰς ἕνα ἀγῶνα. ᾽Αγῶνα, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει, δὲν πρέπει νὰ ἔχη σταµάτη- μα. Εφ) ὅσον ὑπάρχει ἡ µορ- φἠ τοῦ παρόντος κόσμου θὰ συνεχίζεται ὁ ἀγὼν αὐτός. Σκληρὸς καὶ ἀδυσώπητος. ᾽Α- γὼν ὁ ὁποῖος θέλει δύναμιν, θέλει ὁρμήν, θέλει ἐνθουσια- σµόν, θέλει θυσίας. Νἀ εἴπω- μεν ὅτι τὰ προσεφέραμεν ὅλα.. ἴσως εἶναι περιαυτολογία καὶ ἐπίδειξις. Ας τὸ ἀφήσωμεν αὐτὸ εἰς τὸν καρδιογνώστην Κύριον. Καὶ σήμερον ποὺ ἐ- Φφθάσαμεν εἰς ἕνα σταθμὸν τοῦ 1954, ἃς σταθοῦμε ὀλίγον. Δι ἀνάπαυσιν καὶ διὰ ξεκούρα- σµα. ᾽Αλλὰ καὶ διὰ µίαν ἀνα- ρα. Διὰ µίαν ἀνάμνησιν τῆς πολλῆς, τῆς μεγάλης καὶ δυ- νατῆς βοηθείας καὶ εὐλογίας νος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀρχηγὸς τοῦ ἀγῶνος. Α΄’. ΤΑΚΤΙΚΟΣ ΑΝΕΓΦς- ΔΙΑΣΜΟΣ Εἰς τὴν µάχην αὐτὴν τὴν {ε- ράν, ἀπαραίτητος ἀνάγκη εἷ- ναι ὁ τακτικὸς ἐφοδιασμὸς μὲ ὅλα τὰ ὅπλα τῆς πνευματικῆς στρατίας. Διὰ τοῦτο δὲν έλη- σµονήσαμεν ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὃ- ποῖα μᾶς παρέχουν τὸν ὁπλι- σμὸν αὐτόν. Τὴν µελέτην τῆς Αγίας Γραφῆς, τὴν προσευ- χήν, τὰ μυστήρια τῆς Ἔκκλη- σίας µας. Αν αὐτὰ ὅμως εἷ- ναι τῆς ἀτομικῆς ἑκάστου µε- ρίµνης, ἡ ΟΧΕΝ ἐφρόντισε καὶ ἐφέτος νὰ μᾶς τροφοδοτήσῃ φεται, πρὸς τὸν τοµέα τῆς ἐρ: ψαζοµένης Κόρης. Έγιναν ἆ- πογευματινὰ µαθήµατα δι’ αὖ- τὰς ποὺ δὲν ἐγνώριζαν γρᾶμ- ματα. Δεκάδες κοριτσιῶν ὄχι ἆ- πλῶς ἐθοηθήθησαν νὰ μάθουν [γραφὴν καὶ ἀνάγνωσιν, ἀλλὰ καὶ ἰδιαίτεραι συγκεντρώσεις ἐγίνοντο πρὸς καλλιέργειαν τῆς ψυχῆς των. Κόσμοι καινούργοι τοὺς ᾱ- πεκαλύπτοντο. ᾿Εμάθαιναν ὃ- τι δὲν εἶναι ἡ περιφρονηµένη ἐργάτρια, Ἡἡ ὑπηρετρια που μυρίζει κρεμμύδι, ὁ ἔενοδου- λεύτρα. Εἶναι κ αὐτὴ παιδὶ τοῦ Θεοῦ, ἀδελφὴ ἀγαπητή. ᾽Αλλὰ καὶ ὁ τομεὺς τῶν Κυριῶν. παρουσιάζει κάτι τὸ ἐξαιρετικόν, τὸ πρωτοφανες. Κάθε Τρίτη ἡ αἴθουσα «ἱδρώ- νει» ἀπὸ τὴν παρουσίαν 220-- 280 Κυριῶν. Πόσο βαθὺς ὁ πὀθος τῆς μητέρας νὰ προσφέρῃ τὸν ἕ- αυτό της στὸ βωμὸ τῆς ἀγα- πης καὶ τῆς θυσίας. ᾿Αθόρυδα ἡ Χριστιανὴ Οἰκοδέσποινα ἆ- πλώνει τὸ χέρι διὰ νὰ ἁπαλύ- νη πληγές, νὰ σκουπίσῃ δά: κρυα. Ὁ λόγος τοῦ Σταυρου σιγὰ-σιγὰ τῆς κατακτᾶ τὴν καρδιά. Ὁ ζῆλος καὶ ὁ ένθου- σιασμὸς τῶν Κυριῶν ἐδημιούρ- γῆσε καὶ νέες πνευματικὲς εὐκαιρίες. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἐλειτούργησαν . πέντε Φιλικοὶ Κύκλοι μὲ 130 Κυρί- ες, ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν εὖσε- θῶν καὶ μορφωμένων Κυριῶν, ! διά τὴν πνευµατικήν καὶ ψυ-| χικήν των κατάρτισιν. Ἡ ὦ: καὶ μὲ γενικὰς καὶ εἰδικὰς (συγκεντρώσεις. Τοιαῦται εἷ- ναι: ΙΙ. Αἱ ὁμιλίαι τῆς Κυριακῆς. | ο Κάθε Κυριακὴν εἰς τὴν αἴ- θουσαν τοῦ Βυζαντινοῦ Μου- 'σείου παρὰ τὴν Φανερωμένην ὑπὲρ τοὺς 130 νέοι προσέτρε- Ἴχον σὰν τὰ διψασµένα ἐλά- ἴφια, ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδά- ἔτων διὰ νὰ δροσίσουν τὴν Ψψυ- Γχήν των μὲ τὰ αἰώνια νάµατα ἐτῆς Χριστιανικῆς διδασκαλί- ας. Τὰ θέµατα ποὺ ἀνεπτύσ- «σοντο εἶχαν σκοπὸν ἀφ᾿ ἑνὸς Γμὲν νὰ μᾶς γνωρίσουν καλύ- ἵτερον τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ Γκαὶ ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ μᾶς ὅπο- Γξοηθήσουν εἰς τὸ νὰ ζήσωμεν {μίαν συνεπῆ χριστιανικὴν ζω- Γήν. «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς (δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κεί- Ἰμενον, ὅς ἐστιν ᾿]ησοῦς Χρι- στὸς» εἶναι ἡ βάσις ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν καλούµεθα νὰ στη- ρίξωµεν τὴν ζωήν µας. [αὶ τὰ Χριστιανικά µαθήµατα τῆς Κυριακῆς αὐτὴν τὴν κατεύθυν- σιν μᾶς ἔδιδον. 2. Κύκλοι Πελέτης Ε ραφῆς. Διὰ νὰ βοηθήσηῃ ὅμως πε- ρισσότερον ἡ ΟΧΕΝ τὰ µέλη της, Τακτικά, Δόκιμα καὶ ᾽Α- ρωγὰ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλή- θειαν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἆ- ποκτήσουν περισσότερα ἐφό- δια διὰ τὸν Χριστιανικὸν ἆ- γῶνα, καθιέρωσε τοὺς ἑθδο- µαδιαίους Κύκλους Αγίας Γραφῆς καὶ ἄλλων Χριστιανι- κῶν ἐντύπων. Κάθε Τρίτην εἰς μικρὰς ὁμάδας καὶ µέσα εἰς Ἁγίας Φέλεια ἡ ὁποία προῆλθε ἀπὸ, τὴν προσπάθεια αὐτὴν ἦτο πο-͵ λὺ µεγάλη. | (Συνεχίζεται) ταφεύγει κανεὶς ἀφοῦ πιὰ εεκαθαρίσει µέσα του τὸ νό- ημα τῆς ζωῆς καὶ καταλήξει στὸ συμπέρασιια πὼς ἡ αἴσθη- σα εἶναι μιὰ ἄγονη µαταιότη- τά, μ.ά συνενὴς φθορά, μ'ά δυστυχία, ποὺ αὐξάνεται μὲ κάθς καινούργια πεῖρα. “ο ᾱ- ακητισμὸς στὴ θαθύτερη Ψυὺ- χολουγικὴ σημασία του- δηλα- ὃ] ή ἀντικατάσταση τοῦ αἲ- σθ]σ'ακοῦ κόσμου μὲ τὸν κό- Ὃν αἰωνίων θρησκευτικῶν λων, αὐτῶν ποὺ δίνουν πι Όια καὶ τὴν φωχὴ μιά] σιιο τ σω στὸ Φωτειν] ἠρεμία, μιὰ ἐλαφρότη- τος, μ'ά ἀτοθέσμεωση ἀπὸ τὴν ὁ ἀσκητισμὸς αὐτὸς στά- θήκε τὸ κύρ'ο χαρακτηριστικὀ τοῦ ἔσγου καὶ τῆς ζωῆς τους. ᾽Αλλὰά ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ κά- τους μιὰ ἀντιδιαστολή, Γιατὶ | οἳ δρόμοι τῶν ὅνα σημεῖο εἶναι κοινοί. τὸ σηµεῖιο αὐτὸ καὶ πέρα, ὁ Παπαδιαμάντης ἀποχωρίζεται | τὸ σύντοοφὀό του καὶ τραξᾶι μόνος του πρὸς τὴν κορυφὴ καὶ τὴ μοναξιά τῆς ὁπόλυτης | ποίησης. 'Ὁ Μωραϊτίδης, καὶ μὲ ὅλο του τὸν ἀσκητισμὸ καὶ μὲ ὅλη, τὴ λουοτεχγνικότητα καὶ τὸ: θαθύτατο χριστιανικὀ καὶ ἔκ-: κλησιαστικὸ πνεῦμα, παραμέ: | 9 ἴ μη ᾿Απὸι| Πατέρων, :ὄφος τῶν ει ἕνας θαυμάσιος λόγιος, ἕ- ς πολὺ ὑγιὴς ἱερωμένος τοῦ! γου, τόσο ὑγιῆς μάλιστα, ποὺ νὰ μὴν ἔχει σχεδὸν καθό- λου ἀτομικὰ προθλήµατα. Γιατὶ ὁ Μωραϊτίδης, ὅπως καὶ ὁ Παπαδιαμάντης, ἦταν «κατὰ τὸ ἥμισυ ἐστραμμένος» πρὸς τὴ γύρω του ζωή. Κατὰ τὸ ἄλλο «ἥμισυ», ἦταν κι’ οἱ δυό τους γυρισµένοι πρὸς τὸ ἀσάλευτο καὶ τελειωμένο κό-. σµο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Βυ- ζαντινισμοῦ. Ζοῦσαν μὲ τὰ: ἱερὰ κείµενα, τὰ συναξά: ρια μὲ τοὺς λόγους τῶν μὲ τὰ ψαλτήρια καὶ τὴν 'Ἁγία Γραφή. Τὸ ἔργο τους, ἀποπνέει τὴν ἱερὴ εὐωδιὰά τῶν καµµένων κεριῶν καὶ τῶν ' ξερολούλουδων στὶς εἰκόνες καὶ στὰ τέµπλα τῶν ἐρημοκ-' ἔξω-ζωϊκὸ ἐκεῖνο ἱερατικῶν οχηµά- των. Ίσως γι αὐτὸ νὰ μὴν εἶναι πηνἡ λογοτεχνικῆς ζωῆς καὶ ἀφετηρία παραδόσεως, : ἀποτελεῖ ὅμως μιὰ σωνθετικἠ χει καὶ τὸ στὴν οὐσία της, ἂν καὶ ἀκαδη- μαϊκἡ, στὴ µορφή της, ἔκφρα- ση τοῦ δισυπόστατου τῆς νεο- ελληνικῆς παράδοσης: κου. ἕνα πνεῦμα ἑνότητος καὶ ἀγά- πης ἀλλὰ καὶ πηγαίου ἐνθου- σιασμοῦ διὰ µίαν ᾠὥλοκληρω- µένην Χριστιανικὴν ζωὴν ἐπε- κοινώνουν μὲ τὴν πηγὴν τῆς ζωῆς. 3, Μηνιαῖαι Συγκεντρώσεις. Εἰδικῶς δὲ διὰ τὰ Τακτικὰ µέλη, ἡ ΟΧΕΝ ὄρισε τὰς µη- νιαίας συναντήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον σκοπὸν νὰ συντονίσουν τὰς προσπαθείας ὅλων καὶ λύσουν καὶ συζητήσουν τρε- χούσης φύσεως ζητήματα καὶ ληφθοῦν ἀνάλογοι ἀποφάσεις. Β΄. ΑΛΙΛΑΙ ΕΚΔΗΙΛΕΡΣΕΙΣ 1. Συγνκέντρωσις ἀνδρῶν. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλες τάξεις καὶ ἡλικίες οἱ ὁποῖες δὲν ἔπρεπε νὰ μείνουν ἔξω τῆς Χριστιανικῆς ἐργασίας. Καὶ δι αὐτὰς ἐφρόντισε ἡ ΟΧΕΠΝ. Καὶ πρῶτον διὰ τοὺς ἄνδρας οἱ ὁποῖοι ἔχουν προθλήµατα καὶ ἐνδιαφέροντα διαφορετικὰἀ ἀπὸ τοὺς νέους, ἐλειτούργη- ἁγίων µας, ὡς ! κλησιῶν. ᾽Αλλὰ συγχρόνως ἔ- σε κάθε Πέµπτην Κύκλος συµ- μελέτης Αγίας Γραφῆς. Μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ αἰωνίου καὶ μοναδικοῦ Βιθλίου, ἀν- τλοῦσαν δύναμιν διὰ νὰ ἀντι- µετωπίσουν τὰ ποικίλα ζητή- µατά των, κοινωνικά, οἴκογξ- γειακά, ἀτομικὰ καὶ ἔπερναν καθοδήγησιν διὰ µίαν ἐπιτυχῆ Χριστιανικὴν ἀντιμετώπισίν . Τοῦ των. Τὸν Κύκλον αὐτὸν παρη- ἀγάπης λογίου στοιχείου καὶ τοῦ λαϊ-. κολούθουν τακτικώτατα περὶ Επισκεψεών ἀσθενῶν». τὰ 30 πρόσωπα. θεώρησιν τῆς πορείας τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ἰαλλίτε-, τὴν ὁποίαν μᾶς ἐχάρισε Εκεῖ-! την ὁμιλίαν τοῦ 1 οαμματέως τῆς ΦΟοην απ. ᾿Πουρί-: ἐπὶ Δευπωνίας, τῇ λήξει τῶν ερ: γασιῶν τοῦ ἔτους 19δ5δ9/---1954]. Γελοίσνεται οὓς Γάνιοώσοι, εἰς 3. Χοιστισνυὴ Ένωσις Α Φοίτων. Μία ἄλλη τάξις ἀξία πολ- λῆς προσοχῆς εἶναι καὶ ἡ τά- ἒις τῶν ἀποφοίτων Σχολῶν Μέσης, Παιδείας. Πολλοὶ ἀπ᾿ :αὐτοὺς ἐδείκνοον πολὺ ἐνδια- ιφέρον νὰ παρακολουθήσουν | συγκεντρώσεις Χριστιανικὰς καὶ ἐπειδὴ αἱ μέχρι πρό τινος ὑπάρχουσαι δὲν ἠδύναντο νὰ :ϊκανοποιήσουν αὐτοὺς πλή- ρως, ἐλειτούργησε ἐφέτος ἴδι- αιτέρα συγκέντρωσις δι ἄπο- Φοίτους. Ἑκάστην Τετάρτην βράδυ. Κατ’ αὐτὴν ἀνεπτύσ- οοντο ὑπὸ μορφὴν µαθηµάτων διάφορα θέµατα ἀφορῶντα τοὺς μορφωμένους, ἐλύοντο δὲ καὶ αἱ ὑὁπάρχουσαι ἁπορίαι, Εἰς τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν προσήρχοντο περίπου 50 ἀπό- φοιτοι. Διὰ τοὺς ἰδίους ἔλει- τούργήησε, ὡς καὶ κατὰ τὸ παρελθὀν ἔτος, κύκλος συµµε- λέτης ᾽Αγίας Γραφῆς ἑκάστην Κυριακὴν βράδυ. Τὴν ὅραν ποὺ ὅλοι τῆς ἡλικίας των ἐ- ξώδευον τὰς ὥρας των ἀσκό- πως τῆδε κακεῖσε, 30 περίπου: μορφωμένοι νέοι ἐμαζεύοντο δια νὰ ἐνισχύσουν τὸν πνευ- µατικόν των ὁπλισμὸν μὲ τὴν Θείαν σοφἰαν. Πρὸς καλλιτέ- ραν δὲ πρόοδον τῆς ἐργασίας αὐτῆς ἐλήφθη πρόνοια νὰ ὁρ- γανωθοῦν εἰς εἰδικὸν τμῆμα ὑπὸ τὸν τίτλον «Χριστιανικὴ Ἔνωσις ἀποφοίτων» µμὲ τὴν ἐλπίδα καὶ βεθαιότητα ὅτι θὰ προχωρήσουν καὶ προσφέρουν. πολλὰ εἰς τὸν τοµέα τῶν µορ-) φωμένων. 4. Εργατιχκὼν Κατηχητικέν. ὝἛνας ἄλλος τομεὺς πρὸς τὸν ὁποῖον ἑστράφη ἡ ΟΧΕΒ :εἶναι καὶ ὁ τομεὺς τῶν ἐργα- ζομένων παιδιῶν. Πόσον ἡ τά- ὃις αὐτὴ τῆς νεότητος πρέπει : νὰ μᾶς ἑλκύσῃ τὴν προσοχἠὴν, ὅλων δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ το- νισθῃ. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἀφή- νουν τὰ χωριά τους καὶ ἔρ] χονται ἐδῶ εἰς τὴν πόλιν διὰ γὰ ἐργασθοῦν. Βὰ ἐργασθοῦν | | σκληρὰ διὰ νὰ μάθουν μίαν! τέχνην ἢ νὰ εὕρουν ἕνα ἐπάγ- θοῦν νὰ ζήσουν καὶ νὰ βοη- θήσουν πολλάκις καὶ αὐτὴν τὴν οἰκογένειάν των. Πόσους κινδύνους διατρέχουν γνωρί ζομεν ὅλοι. Δὲν ᾖτο, λοιπὸν ΟΧΕΝ διὰ τὴν τάξιν τῆς νεότητος. Τοσοῦτον μᾶλ- λον καθ᾽ ὅσον καὶ πολλά ἐκ τῶν μελῶν αὐτῆς τὸν δρόµον αὐτὸν ἠκολούθησαν, Καὶ γνω- ρίζουν τί δυσκολίες συναντᾷ ἕνα ἐργαζόμενο παιδί. Διὰ νὰ βοηθήσωμµεν λοιπὸν τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐφροντίσαμεν καὶ ἐλει- τούργησε εἰδικῶς δι’ αὐτὰ ἐρ- γατικὸν Κατηχητικόν. Κάθε Γετάρτην βράδυ περὶ τὰ 60 ἕως 10 παιδιὰ παρηκολούθουν τὸ Χριστιανικὸν µάθηµα. Διὰ νὰ τοὺς δείξωµεν δὲ περισσο- τέραν τὴν ἀγάπην µας καὶ νὰ τοὺς βοηθήσωμεν νὰ σηκώ- σουν τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς μὲ «πίστιν καὶ χαρὰν τοὺς ὤργα- ᾿νώσαμεν ἑορτάς, ἐκδρομὰς «καὶ ψυχαγωγίας. Πολλὰ ὅμως (ἀπὸ αὐτὰ εἶχον µεγάλας ὑλι- | κὰς ἀνάγκας. Βεθαίως ἡ ΙΟΧΕΒΝ δὲν εἶναι Φιλανθρωπι- Γκὸν Σωὠματεῖον. Παρὰ ταῦτα Γπροσεπαθήσαμεν νὰ καλύψωώ- μεν ἕνα µέρος ἐξ αὐτῶν. Εἰς τὰ πλέον πτωχὰ καὶ καλὰ Ιπαιδιὰ ἐδώσαμεν παπούτσια Γκαὶ τρικά. Περὶ τὰ 25 παιδιὰ Γἐθοηθήθησαν. ΙΓ. ΕΞΚΟΤΕΡΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ 1. ᾽ἁμάδες ἀγάπης. Τὸ καθῆκον τῆς ἐπισκέψε- ως τῶν ἀσθενῶν τὰ µέλη τῆς ΤΙΟΧΕΒ προσεπάθησαν έ κτικῶν ὁμαδικῶν ἐπισκέψεων. Τὸ Γενικὸν Βοσοκομεῖον Λευ- | Κὠσίας καὶ τὸ Σανατόριον ᾿Αθαλάσσης ἦσαν κυρίως οἱ τόποι ὁράσεως τῶν ὁμάδων ἆ- γάπης. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὖ- τὸν ἔγιναν 5 ὁμάδες, 4 διὰ τὸ Γενικὸν οσοκομεῖον καὶ µία διὰ τὸ Σανατόριον. ᾿Επί- σης ὁ Κύκλος ἀνδρῶν ἐπεσκέ- Φθη μµερικὰς κλινικάς. Αἱ ἐ- πισκέψεις αὐταὶ εἶχον κυρίως σκοπὸν νὰ δείξουν πρὸς τοὺς | πάσχοντας ἀδελφούς µας τὴν | εἰλικρινῆ πρὸς αὐτοὺς ἀγά-ι πην καὶ συµπάθειάν µας καὶ ι συγχρόνως νὰ τοὺς βοηθήσω: | μεν νὰ εὕρουν τὴν μεγάλην | καὶ ἀνεκτίμητον ἐν Χριστῷ παρηγορίαν. Καὶ εὑρισκόμεθα: εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ θεθαιώσωμµεν ὅτι ἡ ἐπίδρασις τῶν ἐπισκέψεων αὐτῶν ἐπὶ τῶν ἀσθενῶν το πολὺ µεγάλη. «Τοῦτο διεπίστωσαν καὶ οἱ ὅ- πεύθυνοι τῶν ἱδρυμάτων καὶ δι. αὐτὸ προθύµως μᾶς ἐδέ- χοντο καὶ μᾶς παρεῖχον κάθε δυνατὴν εὐκολίαν. Πολλὰ πε- ριστατικἀ θὰ ἠδύναντο νὰ ἆ- ναφερθοῦν ἀλλὰ δὲν εἶναι δυ- νατόν. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἆσθε- νεῖς ὅταν μᾶς ἔθλεπον ἔχαι-ί ρον πολὺ περισότερον ἀπὸ τὰς ἰδικάς μας ἐπισκέψεις παρὰ ἀπὸ τὰς ἐπισκέψεις τῶν σωγ-᾿ γενῶν των φανερώνει τὴν ἐἑ- πίδρασιν τῆς προσπαθείας αὖ- τῆς. Ἔγιναν ἐν ὅλῳ 47 ἔπι- σκέψεις. Κατ αὐτὰς ἐπεσκέ-: φθηµεν 1720 ἀσθενεῖς. Διενε- ' µήθησαν δὲ 2940 διάφορα ἔν- τυπα. Διὰ τὴν καλυτέραν ἐπι- τυχίαν τῶν ἐπισκέφεων ἐἑξε- τυπώθη εἰς τὸν πολυγράφον τῆς ΟΧΕΝ καὶ διενεµήθη µε- ταξὺ τῶν μελῶν τῶν ὁμάδων «Σύντομος ὁδηγὸς (Συνεχίζεται) υεῖσα, πηγη ᾿ἀσωτία τἀγαθῶν γελµα μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ὃδυνη- | | | | ο τν καὶ ἐ-] φέτος νὰ ἐφαρμώσουν διὰ τα- | ο ᾿ἡδονὴν Γκανυς νὰ χάµμω μου Γορη[θβανο Μ ΕΙΜΕΜΙ ΝΗΣΙ ΘΥ 1.ον Κά τόσα, ὁ Ο5ὲ µου, ζητῷ νὰ μάθω τὶ μὲ παωμκινοῦσε εἷς τὴν 2λυπήν:ι λὲν ἠτυ αὐτή καθ ἕων- την ὠφιία. μὲν ὁμιιὸ δὲ πεωἰ τῆς ᾠλρωιότήτος ἐχείνης. ποὺ σινυοδεύ- ει τὴν δικαιοσύνην καὶ την σὠ- «ωοσύνην. οὔτε πεοὶ ἐκείνης. ποὺ τὴν διάνοιάν τοῦ τῆν μνήμην, τὴν ζωΐνην φυγῆν, οὔ- αἴσθησιν. τὴν ἵπε περι τῆς ᾠὡρσίότητος, ποὺ στυ- Γλίσει ον ἄστφα. μὲ τὸς τεραστίας τοργιάτ των γαὶ τὴν ξηρῦν καὶ την θάλασσαν γεμάτη ἀπὸ ζωντα πλάσματα. οὔτε τέλος περὶ τῆς ἆ- τελοῦς. γαὶ γεφελώδους. ἐκείνης χμ] ονῆς πυὺ μᾶς χάνει νὰ γινώ- µεθυ θύματα τῆς ἀκολασίας. Διότι ἡ ὑπεροψία ὑποκρίνεται τὴν ἑξύφωσιν τῆς φυχῆς, ἆ)ά μόνος δύ, ὦ Θεέ µου, ἐξυφώνε- σαι ὑπεράνω Όλων τῶν πλάσμά- των. Καὶ ἡ φιλοδοξία τὶ ἄλλο ἓ- πιςητεῖ. ἐὰν ὅγι τιμήν καὶ ὀόξαν. ἐνῶ ἡ δύξα. χαὶ ἡ τι ἄνηγει µόνον οἷς δὲ ες τοὺς αἰώνας. Καὶ ἡ α»ληρύτης τῶν κοατοῦν- των ἐπιδιώγει τὴν τοοµονλράτησιν. ἀλλὰ ποῖον πυέπει νὰ φούούμεθα, ἐὰν ὄχι δέ, ὦ Θεέ µοις Πότε. ποῦ, µέχοι ποίου σημείου γαὶ μὲ τὶ μέσον ἡμποοροῦμεν ν᾿ ἀποσπά- σωώµμεν ἢ νὰ ὑπεξαρέσωμεν Ἱχάτι ἀπὸ τὴν ἰσχύν ος: Οἱ ἀσελγεῖς ποθοῦν ν᾿ ἀγαπῶντα μὲ θωπείας. Αλλά. τίποτε δὲν ὑπάρχει θερα- πευτικώτερον ἀπὸ τὴν τουφερύ- τητά 5ου, κανένας ἔρως ὑγιέ- στερος ἀπὸ τὺν ἔρωτα τῆς ἆλη- θείας 5ου, ὡραίας καὶ φώτοθό- λου μεταξὺ τῶν ἀληθειῶν. Ἡ πε- ριέώγεια. ὑποκρίνεται τὴν ἐπιθι- μίαν ποὸς τὴν γνῶσιν. Αλλά Σὺ γγωοσίτεις τὰ πάντα στὴν ἐντέ- λεια. Κά αὐτὴ ἀγόμη ἡ ἀμάθεια καὶ ἡ µωοσία καλύπτοντα ὑπὸ τὸ ὕνομα τῆς ἁπ]ότητος καὶ τῆς ἆᾱ- θωύτητυς. ᾿Α}’ ὑπάρχει κάτι ᾱ- π])οὔστερον γιά ἀθωύτερον ἀπὸ ένας Διότι οἳ χαγοὶ δὲν ἔγουν ἄλλυν ἐγθοὺν παυὰ τὰ ἔργα των. Ἡ ὀννηοία προσποιεῖται, ὅτι ζη- τεῖ ἠσεμίαν καὶ γαλήνην, Αλλά µοαφράν Σου ποίαν γαλήνην ἡμ- ποροῦμεν νὰ ἐξασφαλίσωμεν Ἡ πολυτέλεια ἀρέσκεται νά καλῆται Γἀφθονία καὶ πλησµονή. ᾽᾿Αλλὰ Σὺ ἀέναος καὶ ἀνεξάν- τλητος. ἀδιαφθόρων ἡδονῶν Ἡ ὑποχρίγεται τὴν µορςΏν τῆς γενναιοδωρίας, ἀλλὰ Σὺ εἷ- σαι ὁ μµεγαλόφυχος πάντων τῶν δωρητής. Ἡ «ιλαργι- ρία ποθεῖ νὰ κατέχη πολλά, Σὺ κατέχεις τὰ πάντα. Ἡ τηἠλοτυπία διεκδιχεῖ τὴν ὑπεροχήν, ἀλλὰ τὶ ὑπεροχώτερον Φοῦ, ὦ Θεέ µου Ἡ ὀργὴ ἐπιζητεῖ τὴν ἐκδίκησιν ἀλλὰ ποῖος ἐκδικεῖταν τόσον δι- αίως. σον σύ Ὁ φύδος ἔπα- γουπνεῖ μὲ ἀγωνίων ἐπ᾽ ἐκείνου, οὗ. ἀγαπᾶ, καὶ αριχιᾷ πρὸ παν- δυνατὸν νὰ ἀδιαφορήσῃ καὶ ἡ Γτὸς ἀσυνήθους καὶ ἀπροσδοκήτου αυτην [αινδύνου, ποὺ ἀπειλεῖ τοῦ περιπο- θήτου ἀντιχειμένου τὴν ἀἄσφά- λειαν. ᾽Αλλὰ ὑπάρχει κάτι ἀσύνη- θες καὶ ἀπροσδόχητον διὰ Σέ Τὶ Σὲ γωοΐτει ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖ- ον ἀγαπᾶς, καὶ ποὺ ἡμποοεῖ κα γεὶς νὰ εὕρῃ ἀσφάλειαν, ἐὰν ὄχι πλησίον σὲ Σένα: Ἡ ὀδύνη κα- ταδυπανᾶ τὸν ἑαῦτόν της διὰ τὴν ἀπώλειαν τῶν ἀγαθῶν ποὺ ἐγέμι- ζαν ἀπὺ χαρὰν τὴν πλεονεξίαν της. Αὐτὴ θά ἐποθοῖῦσε νὰ μὴ τῆς ἄφωσεθῇ τίποτε, ὅπως τίποτε δὲν ἀφαιρεῖται ἀπὸ Σένα, Ἔτσι µοιχεύει ἡ ψυχή, ὅταν ἀπομιωκούνεται ἀπὸ τὸ ποὐσωπόν δου χὰ ἐπιζητῇ μαχρὰν ἀπὰ δὲ ἐκεῖνο, ποὺ δὲν εὑρίσκει χαθαρὸν καὶ ἁγνὺν παρὰ µόνον. ὅταν ἔπαν- έρχεται σ᾿ Ἠσένα, Ὥστε δὲν εἷ- [ναι ἐκπλημτικὸν τὸ ὅτι οἳ ἄπομα- κρυνόµενοι ἀπὸ Ῥένα καὶ οἱ ἐπ- αναστατοῦντες ἐναντίον Σοὐ δει- κνύουν καὶ αὐτοὶ τὸ φουσικὺν ἔν- στικτον νὰ ἐπανέλθαυν «εἰς Σέ, δημιουργὸν τοῦ. Σύμπαντος καὶ παντὸς ἀγαθοῦ καὶ προσέρχονται εἷς Σέ, ἐξομολογούμενοι, ὅτι δὲν ἠἡμποροῦν ν᾿ ἀποτρέφουν ὁλοσγε- ρῶς τὸ ποὐσωπόν των ἀπὸ Σένα ἀφοῦ, καὶ ὕταν ἀκόμη ἁμαρτά- γουν, πρθσπαθοῦν νὰ δὲ µιµηή- θοῦν, ἂν καὶ κατὰ τρόπον διε- στοαμµένον(1). ΤῬὶ )λοιπὸν ἀγάπησα σ᾿ αὐτὴ τὴν οπήν: Εῖς τὶ ἐμιμήθηκα τὸν Κί- ριόν μου κατὰ τούὐπον ἔνογον καὶ διεστοἀάμµένον:. Ῥὐοῆχα µῆπως παραθωίνων τὸν νύµον Σου δι’ ἀἁπάτης. ἀᾳοῦ ἤμουν ἀνί- διὰ. τῆς ἰδικῆς δυνάµεωςς Μολονότι ἤμουν δοῦλος, ποοσεποιήθηκα κχυλοθω- µένην ἐλευθερίαν. διὰ νὰ ποάξω, γωρὶς νὰ τιμωφηθῶν- πάθαγνω- ρίζών τὴν παντοδυναµίαν ὃ οὐ,--- Ότι δὲν μοῦ ἐπετρέπετο νὰ πρά- ἵξω. «Ἰδου ὅ θεράπων. ποὺ ἁπο- φεύγει τὸν Κύριόν του καὶ ἐπι- σητεῖ τὴν σχιάν του». Ω διαςθο- ον. ἀλλοκύτου πλάνης τῆς Κωῆς. ἄθυσσος τοῦ θανάτου. Ἑκεῖνο ποὺ δὲν ἐπετωέπετο εἷς ἐμέ. ἡμπό- ρεσε νὰ προσελκύσῃ τὴν ἀγάπην μου, ἁπ)]ῶς καὶ µόνον, διότι δὲν ἐπετρέπετο. (Συνεχίζεται) 0) ρίον. ΟΠ]ηθς. οἱ. οχίο]]απέ Ἔτσι παραφράζοµεν τὸ χω: Ἓρουνογβο {ὸ ἀπ (βπέαστ αιΙ Ίοηξο εν α ἴο {ἀοληί κο ἁἄνογευαπι 6, Φοὰ θίίαςι. εἷο {ο ἠπηαπάο ἠιάισαπῖ οτοβίονοΠι ἴο οᾶξεο οπιηίς Παΐατας οι ΠΟΠ απο 1ο πιοᾶο στηριζόμενοι τῆς σχετικῆς Βνγαποδς (Οοπ{οξξδίοῖ) ϱ πια ἑομίο ος ατιο]11, {πού θρρο, ἃ οηιηϊ γτοσσοα γαρ ή, ἐπὶ µεταφράσεως τοῦ πι πο πο ἆα τοὶ αἰοηίαποπο. οοπίγα 4ἱ το αἱ αἱ ο κοἰ]θναμο, Πιοημίγαπο απο. οςςί η νο παίατα]ο ἱςοπίο ᾱἱ αννίοπανξεί α οθηίτο ται Ἡ ΣΟΗΡΟΠΟ πηρα θςἰπί ἃ ΠΟῦ νὶ πηοάο ἆἱ αἰροοξίατμί ἐπ ἑαείο ᾱἱ νο, αησηίτο, Ρος 1η 1ο, Οτουίογο ὁ 1 Ῥομοθς ὃ θσπὶ ΟΡΡΟΥ ἁπΙα τα - 'Ὁ Ῥατἳ απολιο οοσζαηο πιοηίς α ασκοπρ]ανν ἆφαποι.. ἀποδίδει τὸ ἀνωτέρω χωίον ὡς ἑξῆς: 1ου. μΙοήο ο Ἡμ μο- Ιομποπί 4ος νοςδ, 108 ΠΟΙΠΙος πὸ Γοηἱ θηςσγὸ ας τοις Πίος. απ ΙΙΟἨΊ0γ6 Ῥανογδο. ἉΤαΐς5 6η νοις ὑηπαηνέν δι ντος ρτουαπιονε οποοτὸο 1ο ονραίοις δν {(οιίοε Ἰἷα το ος πποηυτοπς αα Ἡ οπὲ ἵπιρος- μίρ]ο ἆς 5ο ὀαρ8τος ἄο νοις αὐ- «δο]απιοη{”, ἱ ΦΚ Ἡ ΜΝΙΓΠΕ ΜΜ] Τοῦ κ. Αι Εἰς µάτην ἐζητήθη τὸ φάρ: µακον ἐξουδετερώσεως τοῦ ἠθικοῦ κακοῦ καὶ ἐναντίον τῶν παθῶν, τὰ ὁποῖα ἐρ- γάζεται ὁ κόσμος, εἰς τὴν ἆᾱ- λαζονικἠν φιλοσοφίαν, ἵνα ᾱ- ρώμεν τὰ παρόντα δεινὰ καὶ ἀποσοθήσωμεν τὰ μέλλοντα. Ἡ φιλοσοφία ἔδωκεν ὅλην της τὴν λάμψιν εἷς τὴν ἀρχαιότη- τα χωρὶς νὰ δυνηθῇ νὰ θελτι- ώσῃ τὰ ἤθη, ἅτινα παρέμειναν ἁμαρτωλά καὶ τοὺς νόµους, οἵτινες σαν τυραννικοί. Ὅ Σωκράτης ἐθεώρει µεγίστην µωρίαν τὴν ὑπερηφάνειαν, ἣν προκαλεῖ ἡ γνῶσις, ἥτις φαν: τάζεται, ὅτι δύναται νὰ εἰσέλ- θῃ εἲς τὰ ἀπρόσιτα πρὸς αὖ- τὴν καὶ ὑψίστην σοφίαν τὴν συναίσθησιν τῆς ἀτελείας ἡ- μῶν καὶ τὴν γνῶσιν τῶν δυνα- µένων νὰ γνωσθῶσι. Πρὸ τοῦ θανάτου του ὁμιλῶν ἔλεγεν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι φοθοῦνται τὸν θάνατον, διότι θεωροῦσιν αὐτὸν ὡς τὸ µέγιστον τῶν κα- κῶν. Δὲν γνωρίζω τί εἶναι θά- νατος καὶ δὲν θεθαιώνω, ὅτι εἶναι µέγιστον κακόν. Ἡ φιλοσοφία ὅλων τῶν λα- ὢν καὶ ἡ ποίησις προσεπάθει νὰ λύσῃ τὸ μέγα πρόθλημα «πόθεν ἐρχόμεθα, ποῦ ὑπάγο- µεν» Ἐρχόμεθα ἀπὸ ἀχανοῦς θάθους καὶ ἐπιστρέφομεν εἰς αὐτό. Αόυσσος πρὸ ἡμῶν καὶ ὄπιόθεν ἡμῶν. “Ἡ θετικἠ ἐπι- στήµη, οὐδὲν δύναται νὰ εἴπῃ περὶ τούτου, διότι τὰ πνευµα- τικἁἀ φαινόμενα οὔτε ζυγίξδον- ται οὔτ καταμετροῦνται. ᾿Ενταῦθα ἔχει τὴν θέσιν της ἡ θρησκευτικἠ ἁἀποκάλυ- ψις ἥτις λέγει «ὅτι παραγόµε- θα ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐπισοτρέ- φομεν εἰς αὐτόν». Ὁ Κύριος λοιπὸν ἀπαντᾷ «ἔρχομαι ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ εἰς τὸν πατέρα µου ὑπάγω»ρ ᾽Απάντησις σαφής, ἥτις διαλύ- ει τὸν φόθον καὶ ἐμπνέει τὴν παρηγορίαν, τὴν χαράν, τὴν εὐτυχίαν. πίστις γίνεται πραγµατικότης. Εἶναι ἀποκά- λυψις, τὴν ὁποίαν ὁ ᾽᾿Απόστο- λος Παῦλος ἀνήγγειλε πρὸς τοὺς σοφοὺς ᾿Αθηναίους ἐπὶ τοῦ ᾿Αρείου Πάγου ἀναλύων τὸν Αγνωστον Θεὸν «ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάν- τα τὰ ἐν αὐτῷ, οὗτος οὐρανοῦ καὶ γῆς Κύριος ὑπάρχων οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοι- κεῖ.. Αὐτὸς διδοὺς πᾶσι ζω- ἡν καὶ πνοὴν καὶ τὰ πάντα. Ἔ.- ποίησέ τε ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοι- κεῖν ἐπὶ πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς... ζητεῖν τὸν Κύριον, εἰ ἄραγε ψηλαφήσειεν αὐτὸν καὶ εὕροιεν, καί γε οὐ μακράν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ῥὃ- πάρχοντα. Ἐν αὐτῷ γὰρ ζᾶ- μεν καὶ κινούµεθα καὶ ἐσμέν». Ὁ. φόθος τῆς τρομακτικῆς καὶ ᾽᾿μυστηριώδους ἀθύσσου τὴν ὁποίαν τοσοῦτον ζωηρῶς περιέγραψαν οἱ παλαιοὶ ποιη- ταὶ ὑπὸ τὴν μυθολογικὴν µορ- φὴν τοῦ Κρόνου, καταθροχθί- ζοντος τὰ ἴδια τέκνα παρὰ τοῖς ἝἛλλησιν, ὑπὸ τὴν μυστηριώ- δη δύναμιν τοῦ Βισνοῦ καὶ Σι- 6 γεννῶντος καὶ συντρίόθν- τος ὡς µυλόπετρα ἕκαστον πάλσµα παρὰ τοῖς ᾿Ινδοῖς καὶ ὑπὸ ποικίλας παραστάσεις αἱ προχριστιανικαὶ θρησκεῖαι, ἕ- ξαφανίζεται πρὸ τῆς γνώσεως, ὅτι ἔχομεν ἕνα πατέρα καὶ Θε- ὃν παρὰ τοῦ ὁποίου ἐλάθο- μεν τὴν ζωὴν καὶ ἐπιστρέφο- μεν εἰς αὐτόν ὁ Αγνώστος Θεός, ὁ σκληρὸς καὶ ἀἄπειλη- τικὸς εἶναι πλησίον µας. Ὕ- πάρχει δεσμὸς πατρὸς πρὸς τέκνον, ἀγαπᾷ ἡμᾶς καὶ ἀάγα- πῶμεν αὐτὸν ἑλκόμενοι πρὸς αὐτὸν λόγῳ τῶν ἀπείρων δω- ρεῶν του. ᾿Ενταῦθα ἡ ᾿Επιστή- µη γοητευοµένη ὁρμᾷ νὰ συλ- λάθη τὸ ἄγνωστον καὶ ἑνωθῇ μετὰ τοῦ Θεοῦ ὁ Χριστιανι- Ι. Α. ΠΑΠΑ:Ι΄ΩΑΝΝ ΟΥ.. Βρωπότητα χάριν τοῦ Θεοῦ ζῶμεν καὶ κινούµεθα καὶ ὅ- πάρχουµε. «Τοιουτοτρόπως ἡ θρησκεία διδάσκουσα τὸ ἐπι- θυμητὸν καὶ ἰδεῶδες ἐξέρχεται τῶν ὁρίων τῆς ᾿Επιστήμης ἥτις δὲν ἔχει ἁρμοδιότητα νὰ ἑρμη- νεύσῃ «τὸ ἀπόλυτον τοῦτο ἐπι- θυμητόν», ὅπερ εἶναι ἡ γνῶ- σις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ρὐθμίσις τῆς καρδίας καὶ τῆς διανοίας ἡμῶν συμφώνως πρὸς τὸ θεῖ- ον θέληµά Του. «Ὕψιστον ἀγαθὸν ἐν τῷ κόσµῳ εἶναι ἡ τελειοποίησις τῆς διανοίας, δι ἧς ἀγόμεθα εἰς τὸ νοεῖν τὸν Θεόν, τὰ τοῦ Θεοῦ προσόντα καὶ τὰς πρά- ἒεις τὰς προκυπτούσας ἐκ τῆς ἀνάγκης τῆς φύσεως αὐτοῦ» ὡς διεκήρυξεν ὁ ᾿Ιουδαῖος φι- λόσοφος Σπινόζας. Ὁ Χριστιανισμὸς διδάσκει «γίνεσθε τέλειοι, ὥσπερ ὁ πα- τήρ µου τέλειος ἐστι». Τὴν τε- λειότητα ταύτην διδάσκει οὔ- χὶ ἡ ἐπιστήμη, ἀλλὰ ἡ μετά τῆς θρησκείας συνδεδεμένη φιλοσοφία. Τὴν τελειότητα ταύτην ὁ Χριστιανισμὸς θλέπει ἐνσαρ: κωμένην ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ πρὸ τοῦ ὁποίου πάντα τὰ λοι- πἁ πρότυπα ἐν τῇ ἱστορίᾳ, Σωκράτης, Βούδδας, Κομφοῦ- κιος, Ζωροάστρης... εἲς τὰς ἐρημικὰς φυσιογνωμίας τῶν ὃ- ποίων ὀφείλεται ἡ ἵδρυσις θρη- σκευτικῶν συστηµάτων καὶ ὧν τὸ κήρυγμα εἶναι διδασκαλία ἐπιστροφῆς καὶ ἐλευθέρας ᾱ- φοσιώσεως τῆς ψυχῆς εἰς τὸν κόσμον τοῦ πνεύματος, παρς- χουσιν ἀμυδρὰν εἰκόνα τῆς θεί- ας µεγαλειότητος τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ὁ. Χριστὸς λοιπὸν εἶναι τὸ ᾱ- πόλύτον ἰδανικὸν πρὸς τὸ ὁ- ποῖον ἀπὸ µίαν ἐσωτερικὴν ᾱ- νάγκην ἕλκεται ὁ ἄνθρωπος ὡς τὸ πῦρ τείνει πρὸς τὰ ἄνω, διότι ὑπόσχεται τὴν πλήρωσιν τῶν ἱερῶν ἐπιθυμιῶν ἡμῶν. «Ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε κρούε- τε καὶ ἀνοιγήσεται ἡμῖν». Δι- καίως λοιπὸν ὁ περιώνυµος ποιητὴς καὶ φιλόσοφος καῖτε διεκήρυξεν «ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς εἴ- ναι ὁ κλασσικὸς διδάσκαλος τῆς ἠθικῆς καὶ ἀθανασίας ψυ- χῆς, τοῦ ὁποίου τὸ ἠθικὸν ὅ- ψος οὐδεὶς θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπι- σκοτίσῃ ἢ νὰ ὑπερθῇ». κ ο Ὁποία τῷ ὄντι κενότης ἐν τῷ κόσµῳ, ὁποία κενότης ἐν τῇ καρδίᾳ ἄνευ τοῦ ᾿Τησοῦ. Διότι τὰ πάντα ἐν τῷ κόσμῳ εἶναι µαταιότης µαταιοτήτων, ἥτις δὲν δύναται νὰ πληρώσῃ ποτὲ τὴν καρδίαν, ἤν ἐπαναπαῦ ει µόνον ἡ ἀλήθεια, «ὅτι πᾶν τὸ ἐν κόσμῳ ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὁὃ- φθαλμῶν καὶ ἡ ἁλαζονεία τοῦ θίου, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ πατρος, ἀλλ” ἐκ τοῦ κόσμου. Καὶ ὁ κὀ- σµος παράγεται καὶ ἡ ἐπιθυμία αὐτοῦ». ᾿Επειδὴ λοιπὸν τὰ ἀν- τικείµενα τὰ διεγείροντα τὴν ἐπιθυμίαν ἐν τῷ κόσµῳ ἀφανί- ζονται ταχέῶς, ὅσῳ µέγας καὶ ἂν φαίνηται ὁ κόσμος ὅσῳ ἄ- φθονος καὶ ὡς χείμαρρος καὶ ἂν παρουσιάζεται ἡ ἡδονή του, τὰ πάντα δὲν δύνανται νὰ ἵ- κανοποιήσωσι τὴν διὰ τὴν ᾱ- θανασίαν πλασθεῖσαν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου. Τὴν κενότητα λοιπὸν τοῦ κόσμου πληροί ὁ Κύριος διά τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς του. Εὰν δὲ τὸ θλέμ- µα σου ὦ ἄνθρωπε, ἐν τῷ μέ- σῳ τῆς λύπης, ἐν τῷ µέσῳ τῶν ἐχθρῶν σου δὲν δύναται νὰ εἰσ- δύσῃ ἐντὸς τῶν νεφελῶν, ἵνα συλλάθῃς τὸ ἀπόλυτον ἴδανι- κόν, δύνασαι ὅμως νὰ δεχθῆς τὸν πλήρη δυνάµεως λόγον του, ὅστις πληροῖ τὴν κενότη- τά σου, καταπραῦνει ἐν τῇ λύ- πῃ, φωτίζει καὶ ζωοποιεῖ τὸ πνεῦμά σου διὰ τῆς µακαρίας ἐλπίδος, «ὅτι οὗτος ὁ ᾿Ιησοῦς σμὸς ἀποκαλύπτει τὸ ἄ-ις,. εδ αι στο, τς ομλ ρ , εἰς ἆ ὢν εἰς τὸν Ὑλωστον, ποῦπα, περ καθ ὃ αμα αὔτο Ἑμλεόσεταυ» στᾶᾷ αἰώνιον πόθον προσ. ᾿ 5 : Φιλέστατον διὰ τὴν ἆἀν- (Συνεχίζεται) --ᾱ-- Η ΠΡΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΛΛΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄. σελίδα) ἐκδηλοῦνται καὶ αὐταὶ εἰς ποί- Πσιν, διότι τὰ πάντα ὁ λαὸς μὲ καταπληκτικὴν εὐχέρειαν ἐπιδιώκει νὰ ἐπενδύση μὲ τὸν ποιητικὸν μανδύαν. Ετσι, εἰς πολὺ ἀρχαίους χρόνους ἤρχι- σαν νὰ ἀναφαίνωνται αἱ πα- ροιµίαι καὶ τὰ γνωμικά, ποὺ εἶναι τὰ πρῶτα κύτταρα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ προέλθῃ κατόπιν ἡ ὡραία διδακτικἡ λεγόμενη ποίησις. Ετσι πλούσια ἦτο ἡ ποιητι- κἡ παραγωγὴ τοῦ ᾿ΙΓσραἡλ εἰς τοὺς ἀρχαίους Χρόνους καὶ διάφορα εἴδη ποιήσεως εἶχον διαμορφωθῆ. Κρῖμα ποὺ δὲν μᾶς διεσώθησαν πολλὰ τέτοια κομμάτια εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην. ᾽Απὸ ἐκεῖνα ποὺ διεσώθησαν μποροῦμε νὰ θγάλωμε μερικὰ χαρακτηριστικἁ τῆς ποιήσεως ᾽ αὐτῆς. Πρῶτα ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ σηµειώσωμεν ὅτι τὰ περισ- σότερα ἀπὸ τὰ τραγούδια αὖ- τὰ συνωδεύοντο ἀπὸ μουσικὴ καὶ χορό. Τραγοῦδι, μουσικὴ καὶ χορὸς ἦσαν εἰς τὴν ἆἀρ- χαίαν ἐποχὴν συνηνώµένα. Ἡ σύνθεσις αὐτὴ μᾶς δίδει τὸ δι- καίωµα νὰ σημειώσωμεν ὅτι, τραγοῦδι ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ μουσικἡ καὶ χορὀ δηλαδὴ ἀπὸ ρυθμό, πρέπει νὰ ὑποτάσσεται εἰς ἕνα ρυθμικὸ σύστηµα, πρέ- πει ἄρα νὰ εἶχε ἐνωρὶς δια- μορφωθῆ ποιητικὸς ρυθμός, ὅ- πως πράγματι τὰ διασωθέντα εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην | τραγούδια φαίνεται νὰ δουλεύ- ουν εἰς ἕνα ρυθµό. ”Επειτα, πολλὰ ἀπὸ τὰ τραγούδια αὖ- τὰ φαίνεται ὅτι ἐτραγουδοῦν- το ἀπὸ χοροὺς κατ ἀντιφωνί- αν, ἕνας στίχος ἀπὸ τὸν ἕνα χορὸ καὶ ὁ ἴδιος στίχος ἔπα- ναλαμθανόμενος ἢ ἕνας ἄλλος ἀπὸ ἄλλον χορόν. ἼἜτσι, κάθε στίχος ἀποτελοῦσεν «μίαν ἑἕ- γότητα» λογικὴν καὶ µετρικήν, ἕνα θασικὸ γνώρισμα ὄχι µό- νον τῶν τραγουδιῶν αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς θρησκευτικῆς ᾿Εσραηλιτικῆς ποιήσεως καὶ τῶν θραδυτέρων ἀκόμη χρό- νων. ᾿Απ΄ αὐτὸ τὸ θασικὸ γνώ- ρισµα καὶ ἀπὸ τὴν ἀντιφωνίαν γεννιέται «ὁ παραλληλισμὸς τῶν μελῶν» ποὺ διακρίνει τὴν Ἑδθραϊκὴν Ἠποίησιν καὶ περὶ τοῦ ὁποίου θὰ ὁμιλήσω παρα- Γκάτω. Κατ αὐτὸν τὸν τρόπον τὰ ἀρχαία αὐτὰ ποιήματα δὲν μποροῦσαν νὰ ἦσαν µεγάλα ἀλλά καὶ τὸ καταρτιζόµενον ποίηµα ἀνελύετο εὔκολα εἰς τοὺς στίχους, ποὺ ἕκαστος ἢ- το µόνος του ἕνα ποίηµα. Εἰς τὰ διασωθέντα αὐτὰ ποιήµατα «θλέπει κανεὶς μιὰ δύναμη παραστατικότητος καὶ ἐξωτερικεύσεως συναισθηµά- των µεγάλη. Ὁ στίχος τρέχει ἀθίαστα, δι᾽ αὐτὸ ἔχει καὶ φυ- σικότητα καὶ χάρι µεγάλη, Ιὥστε καὶ σήµερα ἀκόμη νὰ 'παρουσιάζεται μὲ τὴν φρεσκά- δα, ποὺ εἶχε εἰς τοὺς ἀρχαίους [ἐκείνους χρόνους. (Συνεχίζεται) :συμμεριζομένη .Ἡ Πλατυτέρα τοῦ ἵ. ναοῦ ᾿Αρχαγγέλου ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΒΥΖΑΒΓΙΒΑΣ ΕΙΚΟΒΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ νο Γαλάτας. ΠΝΜΝΙΙ ΗΠΗΙ ΠΙ ΤΠ Γ 0 ΝΗΣΙΑ ΚΠΛΛΟΣ Ὁ Λ0 (1849-1064) Τοῦ κ. Μ. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ Ἐγεννήθη ἐν τῷ χωρίῳ «Καμπιὰ» (τὰ) τῆς Ταμασοῦ. Ἡ µήτηρ του Μαρία, ἤτο ἆᾱ- δελφὴ τοῦ ἐθνομάρτυρος ᾿Αρ- χιεπισκόπου Κυπριανοῦ. κ νεαρᾶς ἡλικίας προσληφθεὶς ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ διῆλθε πάντα τὰ στάδια γενόμενος ᾿Αρχιδιάκονος καὶ ᾿Αρχιμαν- δρίτης. Ὡς τοιοῦτος ἑστάλη τῷ 1838 εἰς ΙΚωνσταντινούπο- λιν μετὰ ἄλλων δύο λαϊκῶν ὡς πρεσθεία διὰ τοπικἁ ζη- τήµατα. Τῷ 1847 µετέθη τὸ δεύτερον συνοδεύσας τὸν ᾿Αρ- χιεπίσκοπον ᾿Ιώαννίκιον. Τοῦ- τον θανόντα τὸ 1849 διεδέξατο ὁ Κύριλλος ὑποστηριζόμενος ὑπὸ τῶν ἀπογόνων τοῦ ποτὲ Διερμηνέως τῆς νήσου Χατζη- γεωργάκη Κορνεσίου. Αλλ᾽ ἐπειδὴ τινὲς τῶν ἐναντίων πα- ρενέθαλλον προσκόµµατα, ἡ ἀναγνώρισις ὑπὸ τῆς πολιτεί- ας ἀνεθλήθη ἐπὶ τρίµηνον, ὁ- πότε ὁ ἐν τῷ μεταξὺ ἀφιχθεὶς νέος Διοικητὴς τῆς Κύπρου, διέταξεν ὅπως ἐπαναληφθῇ ἡ ἐκλογή. Ταύτης γενομένης ἐξελέγῃ καὶ πάλιν ὁ Κύριλλος καὶ δἡ μετὰ μεγάλης καὶ ἐνθουσιώ- δους πλειονοψηφίας, ὃν ἀνε- γνώρισε καὶ ἡ Κυθέρνησις. Οἱ δὲ ἀντιπρόσωποι τῆς νήσου ἐξέφρασαν δι ἐπιστολῆς τὴν πρὸς αὐτὸν ἀγάπην, πίστιν, καὶ ἀφοσίωσιν αὐτῶν. Ἐν δὲ τοῖς πρακτικοῖς τῆς ἐκλογῆς ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ ὁ Μύριλ- λος ἀποκαλεῖται Δημαί- τητος ὡς ζητηθεί ἤτοι ἐκλεγεὶς ὑπὸ τοῦ λαοῦ, ὅστις φαίνεται, ἔκτοτε ὡς ἔχων βα- θυτέραν ἐπίγνωσιν τῶν δικαι- ὠμάτων αὐτοῦ διὰ τὴν ἐκλο- γἠν τῶν θρησκευτικῶν αὐτοῦ ἀρχηγῶν καὶ ἐν γένει τῶν ἀν- τιπροσώπων αὐτοῦ. ὍὉ Κύριλλος ὁ Α΄ οὑτωσὶ ἐκλεγεὶς καὶ χειροτονηθεὶς κατ’ ᾽Απρίλιον τοῦ 1849 ὡς ἔχων ἐκ τῶν προτέρων ἱκανὴν διοικητικὴν πεῖραν ἐπελήφθη τῶν πάντων μετὰ ζήλου ἐπι- δείξας μεγάλην ἱκανότητα ἐν τῇ Διοικήσει τῆς τε ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς καὶ τοῦ κοινοῦ ἐν γέ- γει. Πρὸς µόρφώσιν τοῦ Κλήρου ἠθέλησε νὰ ἱδρύσῃ καὶ Ἱερα- τικὴν Σχολὴν εἴτε 'Ἱεροδιδα- σκαλεῖον-Θελογικὸν Γυμνάσιον --ὡς ἀποκαλύπτει τοῦτο, καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ἔγρα- Ψε πρὸς τὴν ᾽Αγιωτάτην Διοι- κοῦσαν Σύνοδον πασῶν τῶν Ρωσσιῶν ἐπικαλούμενος τὴν ἀρωγὴν αὐτῆς, ἀπὸ 15 Ἅ᾿α- νουαρίου 1853. ᾿Επίσης ἔγρα- Ψεν ἀπὸ 3 ᾿Απριλίου 18653 καὶ πρὸς τὸν Π. Μητροπολίτην Σταυρουπόλεως Κωνσταντί- Θεολογικῆς παρ᾽ αὐτοῦ τῆς ἐν Χάλκῃ Σχολῆς ζητῶν ἀπόφοιτόν τινα ἵνα χρησιμεύ- | σῃ ὡς Διευθυντὴς τῆς ἐν λό- γῷ Σχολῆς. ᾽Αλλ᾽ οὐδεὶς εὖ- ρέθη. ὕτως ἔθαινεν ὁμαλῶς ἡ διοίκησις τοῦ Κυρίλλου ὁπότε των ἐξ εὐρυτέρων πολιτικῶν λόγων. Ἐν ἔτει 1851 διέµενεν Λάρνακι ὁ λόγιος ᾿Επαμεινών- δας Ι. Φραγκούδης, νόνος µε-! γάλης οἰκογενείας, ἥτις παρ έσχε µεγάλας ὑπηρεσίας εἶστας, ἐδέχθη παρ’ αὐτοῦ Γθερμὰ συγχαρητήρια. σίας τῶν καταδιωκοµέ ὁὃ- ας ο τς : . 5 μενων 0: ὡς ἐκ τῶν πραγμάτων ἠναγ- τὴν πατρίδα διὰ τῆς προστα- μογενῶν. Ἡ οἰκογένεια Φραν- κούδη ὡς ἐκ Τεργέστης προ- ελθοῦσα εἶχε καὶ Αὐστριακὴν: ὑπηκοότητα. Κατὰ µῆνα Αὔγουστον τοῦ 18651. ὁ Φραγκούδης Λευκωσίᾳ τὴν Α. Μ. τὸν ἸΑρ- χιεπίσκοπον Ιύριλλον τὸν Α΄ ἀπεκάλυψεν αὐτῷ καὶ σκέ- Ψεις τινὰς ἐθνικὰς καὶ δἡ ἐν σχέσει πρὸς τὴν ΙΚύπρον. ᾿Επιστρέψας δὲ εἰς Λάρνα- κα ἐνεπιστεύθη καὶ εἰς τὴν οἰκογένειαν αὐτοῦ τὰ ὅσα συν- ελάλησε μετὰ τοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπου, εἰς ὃν καὶ ἔγραψε ταῦτα ἀπὸ 6 Αὐγούστου 1851, λέγων: «Ἡ οἰκογένειἁ µου ἅπασα τὴν πρὸς τὴν Ὑμ. Μακαριότητα λατρείαν µου, μεθ’ ἡδονῆς ἀνεκφρά- στου ἤκουσε τὰ ὅσα συνελά- λησα καὶ ἔλαθον τὴν τιμὴν νὰ ὁμοοχεδιάσω μετὰ τῆς ἹΎμ. Μακαριότητος, ὑποσχομένη ἄλλως τε μεθ᾽ ὅρκου τὴν τή- ρησιν αὐτῶν ἐν ἀπορρήτῳ µέ- Χρι τῆς κατὰ θείαν βούλησιν πραγματοποιήσεώς τῶν». Τὸ ἐπιὸν ἔτος 1852 ὁ ᾿ἜΕπ. Φραγκούδης ἐκλήθη ὁπὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου εἰς Λευκωσίαν ὡς Διευθυντὴς τῆς Ἑλληνικῆς Σχολῆς. 'Ἡ πρᾶξις αὕτη ἐπη- νέθη ὑπὸ πάντων, καὶ δἡ ὑπὸ τοῦ ἐν Λάρνακι ἕλληνος Προ-/ ξένου κ. Φιλίππου Βάρδα, ὅ- στις γράφων πρὸς τὸν ᾿Αρχιε- πίσκοπον ἀπὸ 3 Σεπτεµθρίου 1852 ἔλεγε περὶ τοῦ Φραγκού- δη τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἐκλογὴ τοῦ ἡμετέρου φιλτάτου κ. Ἔπ. Ι. Φραγκού- δη διὰ Διδασκάλου τῆς ἕλλη- νικῆς Φιλολογίας εἶναι καταλ- ληλοτάτη, διότι ἐκ τῶν γνώσε- ων καὶ τῆς γνωστῆς µοι τοῦ νέου ἱκανότητος, καὶ πρὸς τὰ γράµµατα προθυµίας καὶ κλί- σεως, τὰ μέγιστα δύναται νά ὠφεληθῇ ἡ ὑπὸ τὴν διδασκα- λίαν του ἐμπιστευθησομένη νεότης τῆς πόλεως, τῆς ὁποίας τόσον εἶναι ἐπιθυμητὴ ἡ ἠθικὴ µόρφωσις καὶ τοῦ νοὸς διά- πλασις διὰ τοῦ ἀθανάτου χρή- µατος τῆς παιδείας». Ὅ Φραγκούδης ὡς ἀνὴρ Φιλόπατρις καὶ ἐθνικὸς Διδά- σκαλος ἐν ὑποδούλῳ χώρα, ἐσκέπτετο εὐρύτερον περὶ τῶν ἐθνικῶν ζητημάτων. ᾿Εδόθη δὲ πρὸς τοῦτο ἀφορμὴ ἐκ τῆς ἐκρήξεως τοῦ Κριμαϊκοῦ πο- λέμου 1854, ὁπότε καὶ ἐξεδό- θη ἐν ᾿Αθήναις ἀνωνύμως φυλ- λάδιόν τι τὸ ὁποῖον ὑπεκίνει τοὺς χριστιανοὺς εἰς ἐδέγερ- σιν κατὰ τοῦ Τουρκικοῦ Κρά- τους. Τοῦ φυλλαδίου ἐκείνου ἀντίτυπα ἐστάλησαν καὶ εἰς τὴν Κύπρον, ὅπου ἤρξατο ἡ διανοµή. Ἐν τούτων κατα- σχεθὲν εἰς Λεύκαρα, παρεδό- θη εἰς τὸ ἐν Λάρνακι Γαλλι- κὸν Προξενεῖον. Ἐπειδὴ δὲ τότε Γαλλία καὶ ᾽Αγγλία ἦσαν σύμμαχοι τῆς Τουρκίας κατὰ τῆς Ρωσσίας, τὴν ὁποίαν προσέόαλον εἰς τὴν. Σεθαστούπολιν, τὸ Γαλ- λικὸν Προξενεῖον ἀπεκάλυψε τὰ τοῦ φυλλαδίου εἰς τὸν Πα- σᾶν τῆς Κύπρου. Τούτου γνωσθέντος ἄνεστα- τώθησαν πάντες, καὶ δὴ οἱ καχύποπτοι Τοῦρκοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων διεδόθη ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἔμελλον νὰ ἆπο- στατήσωσι’ δι ὃ καὶ ἀπήτη- σαν ὅπως ἀφαιρεθῶσι παρ : : ο αὐτῶν τὰ ὅπλα. νον τὸν Τυπάλδον, Διευθυντὴν | ᾿Επειδὴ δὲ ὡς συντάκτης τοῦ ἐν λόγῳ φυλλαδίου ἐθε- ὅστις, ωρήθη ὁ Φραγκούδης, διέµενε καὶ ἐν τῇ ᾽Αρχιεπισκο- πῇῃ, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύριλ.] λος φοθηθεὶς µήπως συμθῶσι δυσάρεστα ἐκ µέρους τῶν Τούρκων, µετῆλθε πᾶν μέσον Ὃ ο μα ΟΤΕ παρά τε τῷ Διοικητῇ καὶ τῷ ἀπρόοπτα γεγονότα ἡλλοίω- ς : τη ἳ σαν τὴν πορείαν τῷ ας | : τ 5 . η ρ των πραγΗᾶ: καταστολὴν πάσης ἐπιθέσεως,. Καδῇ καὶ τοῖς ἄλλοις πρὸς :ἐπίσης δὲ ἐνεθάρρυνε καὶ τοὺς ᾿Ἐπαμεινώνδας Ι.: ἐπισκεφθεὶς ἐν! τἐπὶ µῆνας. Μεταθάς δὲ ἐ ἑπεφοθισμένους Χριστιανοὺς ὅτι ντοὐδεὶς κίνδυνος ὑπῆρχε. Καὶ ὁ μὲν Φραγκούδης ὁ- µολογήσας τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ εἰς τὸν Πρόξενον τῆς Αὐστρί- καὶ ἸΑλλ᾽ κάσθη νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν Κύπρον καταφυγὼν εἰς Ῥω: µουνίαν ὅπου διετέλεσε διδά- σκων ᾽Αλλ” ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Ιύ- ριλλος ἔκτοτε ἠσθάνθη τοιοῦ- τον ψυχικὀν κλονισμὸν ἐκ φό- 6ου, ὥστε ἠσθένησε σοθαρῶς εἰς τὴν Μονὴν τοῦ Αγίου Ἡρα- κλειδίου --ἐν Πολιτικῷ-- (Τα- µασός) πρὸς ἀνάρρωσιν. ἐκεῖ καὶ ἐτελεύτησε τὴν 23 ᾿Τουλί- ου 1854. Τὸ λείψανον αὐτοῦ µετακο- μισθὲν ἐν καιρῷ νυκτὸς εἰς Λευκωσίαν, ἐτάφη ἐν τῷ Νε- κροταφείῳ τοῦ προαστείου (Παλλουριώτισσα-. Ὡς διά- δοχος δὲ αὐτοῦ ἐξελέγη ὁ Μακάριος ὁ Αος. ! , 1οῦ Περιγράφων ὁ κ. Γ. Χ. Πα- παχαραλάμπους ἐν τῷ «ἛἜκ- κλήησ. Βήματι» τὴν ἑορτήν τοῦ κατακλωσμοῦ ἐν Κύπρῳ, κατα- τάσσει εἰς τοὺς κήπους τοῦ ἸΑ- δώνιδος καὶ τοὺς σπόρους, τοὺς ὁποίους ἑκάστη οἰκοδέ- σποινα ἔθετεν ἐντὸς πινακίου κατὰ τὴν πρώτην τοῦ ἔτους καὶ ἐρράντιζε τακτικὰ µε νε- ρόν, διὰ νὰ ὁλαστήσωσι. Θε- ωρῶ ἀμφισθητήσιμον τὴν ἑρ:- µηνείαν τοῦ ἐθίμου τούτου καὶ ἐκθέτω τοὺς λόγους τῆς γνώ- µης µου ταύτης ἐν τοῖς ἑξῆς: Πρὸ ἑξοκονταετίας ἡ µακα- ρῖτις µήτηρ µου, ἡ ὁποία ἀνε- τράφη ἐν Σαλαμιοῦ καὶ κατ- ώκησε μετὰ τὸν γάµον της εἰς τὴν Μέσαναν, γειτονικἁ χὼ- ρία τοῦ διαμερίσματος ἸΚελο- κεδάρων, ἐτέλει τὸ ἔθιμον τοῦ- το ὡς ἑξῆς: Μετὰ τὸν ἑσπερινὸν τῆς ἕ- ορτῆς τοῦ 'Αγίου Βασιλείου τὴν νύκτα ἔθετεν ἐντὸς πινα- κίου ὀλίγους σπόρους σίτου Ιμὲ ὀλίγον νερόν. ΄Αφηνε τού- τους νὰ Οὁλαστήσωσι καὶ νὰ αὐξηθῶσι πυκνοὶ µέχρι μιᾶς σπιθαμῆς περίπου ὄψους, Καὶ τοὺς ὠνόμαζεν «ἄϊό Βασίλην». Κατόπιν ἐφύτευε τοὺς θλα- στοὺς τούτους περὶ τὰ µέσα ἢ τὰ τέλη τοῦ ᾿Ιανουαρίου ἐν- τὸς ἰδικοῦ µας Χωραφιοῦ ἐ- σπαρµένου μὲ οἵτον ἢ κριθήν, διὰ νὰ εὐλογηθῶσιν, ὡς ἔλε- γεν, ὅλα τὰ σπαρτά µας. Κατὰ δὲ τὴν παραμονὴν καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Θεοφα- γίων ἀπέστελλεν ὅλα τα τέκνα της, διὰ νὰ ραντίσωσιν ὅλα τὰ ἀμπέλια µας μὲ ἁγιασμὸν καὶ μὲ δρόσον, διὰ νὰ εὐλογηθῦ- σι καὶ αὐτά. Ἐκ. τούτων φαίνεται ὅτι τὰ ἔθιμα ταῦτα ἦσαν καθαρῶς θρησκευτικὰ καὶ δἠὴ χριστιανι- κά. Εἶναι γνωστὸν ὅτι, ὅταν ελῆται ἑορτὴ μὲ ἀπεντάρτι», ὁ ἱερεὺς ἀναγινώσκει ἰδιαιτέ- Π ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΕΘΙΜΟΝ κ. ΧΑΡ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ἄρτων. διὰ τῆς ὁποίας δέεται Γποῦ Χριστοῦ, ἵνα εὖλουν ήση τον σἵτον, τὸν οἶνον καὶ το ἔλαιο» εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἑορτόζοντος [καὶ εἰς τὸν κόσμον του ἅπαντα. ΓΙ Αλλὰ δὲν εἶναι ἄγνωστος καὶ ἡ εὐχὴ εἰς τὸν ἅγιον Τρόφώ- να τῇ Ίῃ Φεθρουαρίου προς Γκαταπολέμησιν τῶν ϐθλαπτι- κῶν τῆς γεωργίας ἐντόμων, | Τὸ Εὐχολόγιον τῆς ᾿Εκκλησί- | ας γέµει πολλῶν εὐχῶν εἲς πᾶσαν τοῦ Φίου περίστασιν, εἰς θεμέλια οἴκων, εἰς ναυπήγησιν πλοίων, εἰς φύτευσιν δένδρων, μῶν Ἐκκλησία, εἴτε διὰ νὰ αὑτῆς ἀπὸ τῶν ἀκαθάρτων εἰ- δωλολατρικῶν ἐθίμων καὶ νὰ τηρῇ ταῦτα εἰς μεγάλην ἀπό- στασιν ἀπ᾿ αὐτῶν εἴτε διὰ νὰ δηµιουργήσῃ νέα ἀθῶα ἔθιμα καὶ νὰ κρατῇ τοὺς Χριστιανοὺς πάντοτε ὑπὸ τὴν σηµαίαν καὶ :τὴν εὐλογίαν τοῦ Χριστου, καθιέρωσε καὶ ὡλοκλήρωσε νέον χριστιανικὸν 6ίον. Πολλά ἔθιμα νοµίζοµεν ὅτι πρέπει νὰ ἐρευνῶνται εἰς χώ: ρία τῆς Κύπρου ἀπόκεντρα καὶ μακρὰν κείµενα τῆς θα- λάσσης, διὰ τῆς ὁποίας ἔξω- θεν εἰσαγόμενα ἔθιμα ἀλλοι- οὖσιν ἢ νοθεύουσι τὰ καθαρῶς Κυπριακά. Τῶν προαναφερθέν- των χωρίων τῆς Πάφου καὶ τῶν γειτονικῶν ἡ ἀπόστασις ἀπὸ τῶν πόλεων καὶ τῆς θαλάσσης ᾖτο µεγάλη, ὥστε ἀρκετοὶ τῶν Κατοίκων καὶ πρὸ πάντων αἱ γυναῖκες νὰ ἀποθνήσκωσι χὠ- ρὶς νὰ ἴδωσι θάλασσαν. 'Αμα- ξητοὶ μόλις πρὀ τριακονταττί- ας ἥνωσαν αὐτὰ μετὰ τῶν πό- λεων, ὥστε δι’ αὐτοκινήτων νά ἀποθῇ σήμερον εἰς πάντας προσιτὴ ἢ θάλασσα. Ἐκ τῶν προεκτεθέντων ἄν- τιλαµθανόμµεθα, ὅτι οὐδὲν ἵ- χνος συσχετισμοῦ τοῦ ἐθίμου τῶν οπόρων τοῦ ἅϊ Βασίλη πρὸς τὰ ᾽Αδάνια καὶ τὰ ᾿Α- (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄. σελίδα) τικἠν ποὺ εἶχε διὰ µέσου τῶν αἰώνων, ἔσόωσε ὅ,τι ἱερὸν ἅ- γιον ποὺ παρέλαθε ἀπὸ τὸ σπίτι, τὸ σπίτι τὸ χριστιανι- κὀ καὶ ζήτησε νὰ ζήσῃ μιά γέα ζωή, μ᾿ ἕνα νέο, καινούρ: γιο τρόπο ξένο πρὸς τὰς πα- λαιὰς παραδόσεις τοῦ γένους καὶ τῆς ἐκκλησίας. Ἡ σύγχρονος νέα ἀντί, νὰ µείνῃ εἰς τὸ σπίτι διὰ νὰ σων- εχίσῃ τὴν ἀποστολήν του νὰ ᾱ- σχοληθῇ μὲ ὅ,τι ὡραῖον, ὦ- φέλιµον καὶ καλὸν ἀσχολεῖ- ται μὲ τὰ ἐξωτερικά, μὲ τὴν ἐπίδειξιν, τὸν Κκαλλωπισμὸν καὶ τὴν πολυτέλειαν, μὲ τὴν µόδαν. Διέρχεται τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς της ἄσκοπα, χωρὶς καµµίαν σοθαρὰν ἐπιδίωξιν, χωρὶς ἰδανικὰ ἀνώτερα καὶ ἐνθουσιασμούς, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ εὑρίσκεται πάντοτε ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων κάθε εὐγενοῦς καὶ θεαρέστου κινήσεως διά νὰ συνεχίση τὴν εὐγενεστέραν παράδοσιν, τὴν ὁποίαν τῆς ἐνεπιστεύθη ἡ θρησκεία καὶ Ἱ πολιτεία. Ἡ χριστιανὴἡ νέα, ἀφ᾿ ὅτου ἀνυψώθη καὶ έξευ- γενίσθη διὰ τῆς θείας καὶ ζω- ογόνου θρησκείας τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ ἐκηρύχθη, ὅτι ὁ ἀνὴρ καὶ ἡ γυνὴ εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ λυν καὶ ἔχουν τὸν αὐτὸν καὶ ὑψηλὸν σκοπὀν, κατέχει ἀἄξιο- ζήλευτον σκοπόὀν, κατέχει ἄξι- οζήλευτον θέσιν τόσον εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς ἐκκλησίας, ὅσον καὶ εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ γέ- νους µας. Αὐτὴ ἀπετέλεσε καὶ ἀποτελεῖ τὸν ἀκρογωνιαῖον λί- θον τῆς κοινωνίας' αὐτὴ ἐγα- λούχισε μὲ τὰ νάµατα τῆς χριστιανικῆς θρησκείας τὰς ἑκάστοτε γενεὰς καὶ αὐτὴ ἐ- κράτησε ἄσθεστο τὸ τρικἐρι τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ἀγάπης καὶ κατήρδευσεν ὡς ἄλλος καθαρὸς ποταμὸς τὰς ξηρὰς πεδιάδας διὰ μέ- σου τῶν αἰώνων. Ὁποία δια- φορὰ μὲ τὴν σύγχρονη νέα| Ἡ νέα τῆς ἐποχῆς µας δὲν ἠθέλησε νὰ σεθασθῇ τὴν πα- ράδοσιν καὶ νὰ κρατήσῃ δυ- νατὰ ὅ,τι ἱερὸν καὶ ἅγιον παρ- έλαθε. Αἱ ἐπιδράσεις τοῦ συρ- ΓΙ μοῦ καὶ τῆς ζωῆς τὴν ἔκαμαν νὰ συλλάθῃ τὴν ἔννοιαν τῆς ζωῆς μυθιστοριματικἀ τόσον, ὥστε νὰ νοµίζη ὅτι ζωὴ ση- μαίνει πολυτέλεια, καλλωπι- σμὸς καὶ ὀπνοτισμένη εἰς αὖ- τὴν τὴν σκέψιν δὲν τὴν ἅπα- σνολεῖ τίποτε τὸ ἀνώτερον, τὸ ἰδανικὸν ποὺ µεταρσιώνει τὸν ἄνθρωπον, τὸν ἀποσπᾷ ἆᾱ- πὸ τὰ γήϊνα καὶ τὸν φέρει εἰς αἰθερίους σφαίρας, ὅπου ὅ,τι τὸ ἁγνὸν καὶ θεῖον. Ἡ µόδα καὶ ὁ καλλωπισμὸς διὰ νὰ φαίνεται ὡραία, διὰ νὰ ἐξα- πατήσῃ εἶναι τὸ κύριον µέλη- μα τῆς σημερινῆς νέας. ᾿Απο- ὀλέπει εἰς τὰς ἐξωτερικὰς ἐπι- δείξεις καὶ τὰς περιττὰς δα- πάνας εἰς τὸν ἄκοσμον κὀ- σμον τοῦ σώματος καὶ ὄχι εἰς τὴν µόρφωσιν τὴν ἠθικὴν καὶ τὴν ἀνακαίνισιν τῆς ποὺ εἶναι ὁ ὡραιότερος λαμπρότατος πλοῦτος καλλωπισμὸς καὶ καὶ λέγει ὁ διὰ νὰ ὡραία συντελεῖ εἰς τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς, διὰ τὸ ὁποῖον πᾶς Χριστιανὸς πρέπει νὰ µερι- μνᾷ καὶ τυρδάζῃ. Γενοῦ τὴν ψυχἠν εὔμορφος καὶ τότε θὰ εἶσαι καὶ τὸ σῶμα ποθεινἠ ἱερὸς φαίνεσαι «καὶ ὡραία”.. Τὸ ψυχικὸν κάλ-᾿ Θεοῦ, «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆ-: ψυχῆς, ᾿ «ΤΡ εἰς σὲ τὸ: ὄφελος τοῦ χρυσίου, ὢ γῦναι | ὁ Χρυσόστομος, : καλἡ καὶ: ἀλλ᾽ οὐδαμῶς τοῦτο΄ ραν ἐκκλησιαστικὴν εὐχὴν κα-! φροδίσια ἀνακαλύπτεται θ6έ- τὰ τὴν εὐλογίαν τῶν πέντε! θαιον. --“ᾱ--- Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΕΑ λος φέρει δόξαν καὶ τιμὴν εἰς τὴν νέαν, τὸ ὁποῖον, δυστυ- χῶς, δὲν ἔχουν πολλαὶ νέαι! Ἡ πολυτέλεια, ἡ κακῶς νο- ουμένη πολυτέλεια εἰς τί θὰ ὠφελήσῃ εἰς µίαν νέαν, ὅταν τῆς λείπει ἡ κοσµιότης, οἱ καλοὶ τρόποι, ἡ ἀγνότης, τὸ ἤθος, ἡ εὐσέθεια Ὁ Γάλλος µυθολόγος Λαφουταὶν εἰς ἕνα ποίηµά του λέγει «οὔτε ὁ Χρυσός, οὔτε τά μεγαλεῖα μᾶς κάµνουν εὐτυχεῖς' αἵ δύο αὐταὶ θεότητες εἰς τὴν εὖδαι- µονίαν ποὺ ἐπιδιώκομεν προσ- φέρουν µόνον ἀγαθὰ ἁσταθὴη ὡς γῆπες μᾶς κατατρώγουν. ᾿Εκεῖνος ποὺ ζῆ φρονίµως εἷ- ναι εὐτυχὴς καὶ περιφρονεῖ τὰ περιπλέον». Πόσα θύματα ὀφείλονται εἰς τὴν ἐξωφρενι- κἠν πολυτέλειαν, ἰδιαιτέρως εἰς τὰς τάξεις τῶν πτωχῶν, τῶν ἐργαζομένων συγχρόνων ἐχύθησαν καὶ πόσαι καρδίαι πτωχῶν κοριτσιῶν δὲν ἐρρά- γισαν καὶ ἐπληγώθησαν ἔπει- δἡ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ παρα- κολουθήσουν τὴν µόδαν Πό- σαι δὲν ἐστερήθησαν καὶ στε- ροῦνται τοῦ ἁπαραιτήτου διὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς ἀνοή- τους ἀπαιτήσεις καὶ πόσοι ἄρρωστοι γονεῖς δὲν ἐστερήθησαν τῆς καταλ- λήλου τροφῆς, ἰατρικῆς περι- θάλψεως διὰ νὰ συναγωνισθῇ ἡ. κόρη των εἰς τὰ λοῦσα τὴν πλουσίαν Δὲν εἶμαι ἐναντίον τῆς καλῆς ἐμφανίσεως, τοῦ εὐπρεπισμοῦ καὶ τῆς Φφιλοκα- λίας ἀλλ’ εἶμαι ἐχθρὸς τῆς τά- ἵσεως ἐκείνης ποὺ παρατηρεῖται σήµερον εἲς τὰ περισσότερα κορίτσια καὶ δὴ εἷς τὰ πτωχὰ τὰ ὁποῖα ἐργάζονται ἔντατι- κά, ὑποσιτίζονται, ζοῦν εἰς βάρος τῶν πτωχῶν καὶ ἆδυ- γάτων Ὑονέων, τῶν ἀδελφῶν διὰ να µῆ φανοῦν καθυστερη- μένα, διὰ νὰ συναγωνι- σθοῦν τὴν τάξιν τῶν πλουσί- ων. «Ἔσο φιλόκαλος, ἀλλὰ μὴ καλλωπιστής» ἔλεγε ὁ ]- σοκρατῆς. Τοὺς λόγους αὖ- τοὺς, ἀξίωμα κάθε ἐποχῆς, ὁ- φείλουν νὰ σεθασθοῦν, ὅσαι αυτόν των. Τὸ ὡραιότερο καὶ καλλίτε- ρο στολίδι εἰς τὴν νέαν εἶναι, ἢ εὐγενεια, ἡ καλὴ συµπερι- φορά, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ μετριο Φροσύνη, ἡ δώς, ἀρεταὶ αἱ ὁποῖαι, δυσ- τυχως εἶναι ξέναι εἲς τὰς πε- ρισσοτερας συγχρόνους νέας, παιδαγωγούς. Τί δύναται νὰ τὰς μὲ τὰς ἐλλείψεις αὐτὰς τὴν ζωήν καὶ τὴν ἀποστολήν της Ἀσφαλῶς τίποτε τὸ κα- λόν, τίποτε τὸ δηµιουργικόὀν. ΞΑΙ σύγχρονοι νέαι ὁμοιάζουν δια, εἰς τὰ ὁποῖα αἱ εὐεργε- τικαὶ δυνάμεις τῆς. φύσεως μετατρέπονται ἐξωτερικὴν ὠραιότητα ἡ ὁ. ποια τερπει τοὺς ὀφθαλμοὺς μόνον καὶ τίποτε ρον. κ κ Ὁ. Μωῦσης, ὅταν ἠσθάνθη τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἐκά- λεσε ἔνωπιόν του ὅλους τοὺς Γσραήλίτας καὶ τοὺς ἀπηύ θυνε τὰς τελευταίας νουθεσί. ας, ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, καὶ ͵ κατέληξεν ὡς ἑξῆς: «Διαμαρ: :τορομαι ὑμῖν σήμερον τόν τε ουρανὸν καὶ τὴν γῆν: τὴν ζω- εἰς ἀσθενείας κλπ. 'Η ἁγία ἡ-: ἀπομακρύνῃ τὰ πιστά τέκνα καὶ θορυθώδεις ἡδονάς, Δημι- ουργοῦν µερίµνας, αἱ ὁποῖαι : καὶ πόσα ναυάγια ἠθικὰ δὲν, νεανίδων Πόσα δάκρυα δὲν | τῆς μόδας. τοὐλάχιστον σέβονται τὸν ἑ-' σεµνότης ἡ αἰ-' εἰς τὰς αὐριανὰς μητέρας καὶ : ἀναμένῃ ἡ κοινωνία ἀπ αὐ-] καὶ τὰς νέας ἀντιλήψεις διὰ ' με τα κομψὰ ἐκεῖνα λουλού-: εἰς ποιπώδη περισσότε- ' ΗΛΠΙΤΗ, 1 ΤΟΥΑΙΟΥ. 1ῦ4 ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΊΑΙ Νριστιανικῆς Φοιτητιχῆς Ενώσεως: Αλέξανδρος Γρεά- Λας (1. Βερίτης). ᾿Αθῆναι 10δ4 | Ἡ «Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Ἔνωσις (Χ.Φ Ε.) ἐξέδωσε καὶ ἐκυκλοφόρῃησεν εἰς κοµ:- Γφὸν τοµίδιον 123 σελίδων τὴν σκιαγραφίαν τοῦ ἀειμνήστου ΓΧριστιανοῦ ᾿Αγωνιστοῦ καὶ ποιητοῦ ᾿Αλεξάνδρου Γκιάλα, ἰψγωστοῦ εὐρύτερον μὲ τὸ φι- χολογικόν του Ψευδώνυμον Γ. ΓΒερίτης, ποὺ ἀπεδήμησεν εἰς Κύριον εἰς ἡλικίαν μόλις 23 ἐ- τῶν τὸ Ἰσ4δ. Εἰς τὸ θιθλίον αὐτὸ ἐξιστοροῦνται ἡ ζωὴ τοῦ Βερίτη ἀπὸ τὰ παιδικά του ἱ χρόνια εἰς τὴν γενέτειραν Χί- Γον, ὅπου εἶχεν ἤδη δώσει δεί- ἵγματα τῆς πνευματικῆς του διαθέσεως, ἐν συνεχεία δὲ ἡ ζωή του εἰς τὰς ᾿Αθήνας, ὅ- που ἢὨλθε διὰ θεολογικὰς σπουδὰς μόλις 16 ἐτῶν, στὰ 1930. ᾿Εδῶ ὁ Γκιάλας, καθ’ ὅλα τὰ Χρόνια τῶν σπουδῶν του, συνεδέθη στενώτατα μὲ τὴν. ᾿Αδελφότητα Θεολόγων :«Ἡ Ζωή», τῆς ὁποίας ἀργό- τερον διετέλεσεν ἐκλεκτὸν μέ- λος. ᾿Ἠσχολήθη μὲ τὰ Κατη- χητικἁ Σχολεῖα, μὲ τὸ Κήρυ- Ύμα, μὲ ἐθνικὰς καὶ Χριστια- νικἁς ὁμιλίας, μὲ δημµοσιεύμα- τα πάσης φύσεως, ἐνῶ παραλ- λήλως ἤρχισε νἁ καλλιεργῇ ἕνα δυνατὸ ταλέντο μὲ τὸ ὁ- ποῖον το προικισμένος, τὸ ὑποιητικόν, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν εἰς τὴν διάθεσιν τῶν πνευµατι- κῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ τὸ ὅποῖον τὸν ἀνέδειξεν ὡς ἕνα τῶν πνευματικωτέρων µας γω νιστῶν τοῦ Χριστιανικοῦ ἀγῶ- γος. Μὲ τὸ φιλολογικὸν Ψευ- δώνυµον Γ. Βερίτης ἐδημοσί- ευσε ποιήματα εἰς τὰς «᾿Ακτί- νας», τὴν «Ζωὴν τοῦ Παιδιοῦ» καὶ ἀλλαχοῦ. ζΖῶντος εἰσέτι τοῦ Βερίτη, τὸ 1941, ἡ «Δαμα- σκὸς» ἐξέδωσε τὴν ποιητικήν του συλλογὴν ὑπὸ τὸν τίτλον «᾿Ὠδὴ τοῦ ᾽Αγαπητοῦ», μετὰ δὲ τὸν θάνατόν του, τὸ 1950, ὁ ἴδιος ἐκδοτικὸς οἶκος ἐξέδω- σεν εἰς τρεῖς τόµους τὰς ποι- ητικάς του συλλογὰς «Στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων», «Όταν ἀνθίζουν τὰ κρίνα» καὶ «Μὲ τὴν αὐγήν», τὸ περιεχόμενον τῶν ὁποίών εἶναι ἤδη ἐντρύφη- μα τῆς ὠργανωμένης Χριστια- γικῆς κινήσεως. ΓΠολλὰ ἀπὸ τὰ, ποιήµατα αὐτὰ ἐμελοποιή- θηήσαν καὶ τραγουδοῦνται ἀπὸ τὰ κατηχητόπουλα, τὰ ὁμαδό- πουλα καὶ τοὺς φοιτητὰς καὶ τὰς Φοιτητρίας µας εἰς ἐκ- δροµάς, ἑορτὰς καὶ ἄλλας ἐκδηλώσεις. Καὶ ὡς θεολόγος καὶ πνευ- ματικὸς ἀγωνιστὴς ὁ Βερίτης ἀφιέρωσε τὰ τόσον λίγα δυσ- τοχῶς, Χρόνια του, ποὺ τὰ ἐ- κλόνιζε μιὰ ἀθεράπευτη ἀσθέ- νεια, εἰς τὴν διακονίαν τοῦ καλοῦ ἀγῶνος. Ὡς μέλος πρῶτα τοῦ «Ακαδημαϊκου Κοινωνικοῦ Συνδέσμου» (τῆς πρώτης ἐμφανίσεως τῆς (Χ. Φ.Ε.), ὡς καθοδηγητὴς ἀργό- τερον τῆς Χριστιανικῆς φοιτή: τικῆς κινήσεως καὶ ὡς µέλος τῆς «ζωῆς», ἀνέπτυξε σοθαρώ- ἑτάτην χριστιανικὴν δρᾶσιν μὲ ὁμιλίας, δημοσιεύματα, ἐθνι- κὰς καὶ πνευματικὰς ἐξορμή: σεις (πόλεμος 1940--41, ἵα- τοχή, πρῶτα µεταπελευθερω- τικἁ Χρόνια, διάδοσις τοῦ χρι- στιανικοῦ ἐντύπου, ποικίλη ἵ- εραποστολικἡ δρᾶσις). Τὸ 1946 ὁ Βερίτης, καθιε- ρώμένος πιὰ πνευματικὸς ἄν- θρωπος καὶ ποιητής, εἰς ἡλικί- αν 3] ἐτῶν, προσεθλήθη θαρύ- τερον ἐκ τῆς κατατρυχούσης αὐτὸν ἀσθενείας καὶ παρέµει- νε κλινήρης καὶ ἄνευ οἱασδή- ποτε πνευματικῆς δράσεως μέ- Χρι τοῦ θανάτου του, τὸ 1948. Τὸν θάνατόν του ἐπένθησαν, ὡς μᾶς ἐξιστορεῖ τὸ θιθλίον, τόσον ἡ «ζωὴ» καὶ τὰ λοιπὰ συνεργαζόµενα χριστιανικἁ σωμµατεῖα, ὅσον καὶ οἱ λοιποὶ ἀληθῶς πνευματικοὶ ἄνθρωποι καὶ αἱ χιλιάδες τῶν νέων, ποὺ τόσον τὸν ἠγάπησαν. Εἰς τὸ τέλος τοῦ Φθιθλίου, εἰς Παράρτημα, παρατίθενται οἱ ἐπικήδειοι λόγοι οἱ ὁποῖοι ἐξεφωνήθησαν διἁ τὸν Βερίτην ἀπὸ τὸν ᾿᾽Αρχιμανδρίτην Σερα- φεὶμ Παπακώσταν καὶ τὸν κα- θηγητὴν τοῦ Πανεπιστηµίου κ. Αλ. Τσιριντάνην, κατὰ τὴν πάνδηµον κἠδείαν του, καθὼς καὶ ποιήµατα καὶ ἄλλα λογο- ἱτεχνήματα ἀφιερωμένα εἰς τὴν µνήµην του ἀπὸ Ἓλληνας διανοουµένους, ποιητὰς καὶ Γσυνεργάτας του, ἀπὸ τοῦ θα- νάτου του μέχρι καὶ σήμερον, δημοσιευμένα εἰς Χριστιανικὰ περιοδικά, εἰς τὴν «[Πνευματι- κἠν ζωήν», τὰ «Κυπριακὰ Γράμματα» καὶ ἀλλαχοῦ. ἡἠν καὶ τὸν θάνατον δέδωκα πρὸ προσώπου ὑμῶν, τὴν εὖ- λογίαν καὶ τὴν κατάρα ἐκλέ- ξαι τὴν ζωήν σὺ ἵνα ζήσῃς». :Τοὺς ἐζήτησε δηλαδὴ νὰ κά- µουν ἐκλογὴν µμεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου, εὐλογίας καὶ κατάρας. Τὴν αὐτὴν ἐκλογήν, :ῶ ἀγαπηταὶ νεάνιδες, ἄπευ- θύνει καὶ σήµερον ὁ Θεὸς εἰς σας, ᾿Εκλέξατε, ἐφ᾽ ὅσον ἆᾱ- κόµη εἶναι καιρός. ᾿Επιστρέ- ψατε εἰς τὰς παραδόσεις τῶν ἁγίων Μητέρων σας καὶ θέ- σατε εἰς τὴν καρδιάν σας τὸν μεγάλον σκοπόν. Πῶς θά γἱ- νετε σηµαιοφόροι τῶν µεγά- ἕλων ἰδανικῶν, καλαὶ σύζυγοι, ,στοργικαὶ μητέρες, πῶς θὰ δημιουργήσητε Χριστιανοπρε- πη τέκνα. Πλησιάσατε τὸν | Ἀριστὸν μὲ πίστιν καὶ Αὐτὸς θά σᾶς φωτίσῃ τὴν σκοτισµέ- νην διάνοιάν σας, θὰ σᾶς φα- νερώσῃ τὸ πραγµατικὀ σας συμφέρον, θὰ σᾶς ἀποκαλύψῃ τὸν ἀληθινὸν προορισμὸν τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς καὶ θὰ σᾶς χα- :ηίση τὴν αἰώνιον καὶ πραγμα: τικὴν χαράν. Ζήσατε ἅγια, σε- μνά, µετρηµένα τὴν νεανικήν σας ζωήν. ΕΤΟΣ Α΄. | | Α9, 146 Ἐτησία συνδροµῃ Σελ. ὃ Τιμὴ Φύλλου Ερ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: Ἴσαακιου Κομνηνοῦ. 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ-- ΚΥΠΡΟΥ ο ση ων κα 1πν ἄδΙ | ο ο ο α. λλρνώυυα ὃην ΕΚΑΣΤΟΥ ΝΗΝΟΣ ο δν ων ν λλον μάς ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ -ΕΚΚΛΗΣΙΔΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΔΙΔΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ας ρ αια Υπο ροζ μᾷ) ωρα... κακά ΣΥΝΤΑΕΗΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΕΜΠΤΗ ΙΥΝΟΥ 1954 Κοσμᾶ καὶ Δαμ'πνοῦ ᾽Αναργόρων. Ο| ο Ἐντὸς ὀλίγου ἑκατοντάδες νέων. ἀποφοιτῶντες τῶν ποι- Χίλων σχολῶν μέσης παιδείας τῆς νήσου, δὰ ἐγχαταλείφουν ἐριστιχῶς τὰ μαθητικὰ ἔδώλια καὶ ξὰ εἰσέλξουν, ὡς ἐνεργὰ παὶ ὄρθντα µέλη, εἰς τὴν κδινωνίαν. Μαξί των δὰ φέρουν τοὺς εὐγενεῖς ἐνθουσιασμοὺς, τὴν εὐπισθησίαν καὶ τὸ πόξος τῆς δικκιοσύνης χαὶ ἀρετῆς, ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν πρώτην νεότητα. Εμπεπυοτισμένοι ἀπὸ τὰ ὑφηλὰ ὀνδρωπιὶστικὰ ἵἱ- δεώδη, τὰ ὁποῖα ἐδιδάχξησαν εἰς τὰ σχολεῖα των. δὰ ἔπι- διώξουν, εἰσερχόμενοι εἰς τὴν χκδινωνίαν, νὰ µεταξάλουν ταῦτα εἷς θιώµατα. Ο,τι ἐδιδάχδξησαν ὡς δεωρίον ξὰ προ- σπαθήσουν τώρα νὰ τὸ µεταθόάλουν εἲς πρᾶξιν. Ἡ ἀποστολή των εἶναι μεγίστη. , Δὲν πρέπει, ἐν τούτοις, νὰ νόµισθῃ ὅτι τὸ ἔργον των εἶναι εὐχερές. 'Ἡ ἀρετῆ εἶναι ἐν γένει δυσχατόρξωτος καὶ ἐπιτυγχάνεται διά πολλῶν χόπων γαὶ δυσιῶν. Ιδιαιτέρως ὅμως εἰς τὴν ἐποχὴν γατὰ τῆν ὁπυίαν ζῶμεν ἡ ξεραπεία ταύτης ἀπεθαίνει πολὺ δυσχερεστέρα. λόγῳ τῆς παρατήρου- µένης καταπτὠσξως τῶν ἠθῶν, τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὰς ἠθικὰς ἀρχὰς γαὶ τῆς ὑποδουλώσεως εἰς τὰ ὑλικὰ συμφέ- ρεντα« καὶ τὰς ὑλιχὰς ἀπολαῦσεις. Οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων τοῦ αἰῶνός µας, δαμέωμένοι ἀπὸ τὴν πρέοδον τῶν ξετικῶν ἐπιστημῶν, ἀντιμετωπίζουν τὴν ζωὴν ὡς µίαν μηχανικὴν λειτονυργίαν, εἰς την ὁποίαν τὸ πνεῦμα ἐλάχιστον ρόλεν διαδραματίζει. Ἡ τοιαύτη προσήλωσις πρὸς την Όλην καὶ ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὰς παραδεδόὀµένας ἠθικὰς αρχὰς ἔχει πλονήσει τὴν κοινωνικῆν ἱσερροπίαν καὶ ἔχει ὀδηγήσει τὴν ἀνθρωπότητα εἷς µίαν ἄνευ προηγὀΦυµένου ἠθικὴν κρίοιν. ᾽Αποτέλεσμα τούτὸυ ὑπῆρξεν ἡ ἀγωνία καὶ τὸ χάος µέσα εἰς τὰ ὁποῖα παραπαίει, χατὰ τὸ πλεϊότον αὐτῆς μέρὸς, σή- µέερον ἡ νεινωνία µας, παχραδεδοµένη εἰς τὴν πυρετικὴν ἔξαφιν τῶν παθῶν της, καὶ ἐγκαταλελειμμένη εἰς τὴν σχο- τεινὴν ἀγωνίαν τῶν στενῶν ὁριζόντων, µέσα εἰς τοὺς ὃ- πείους ἡ ὑλισοτικὴ ἄπόφις τῆς ζωῆς κατ ἀνάγχην τὴν ἔχει περικλείσει. Μέσα εἰς µίαν τοιαύτην κφινωνίαν δὰ εὑρεθοῦν ἐντὸς Ν ὀλίγου οἱ νέοι µας. Αγνοὶ αὐτοί, δικπνεόµενοι ἀπὸ τὸν πέ-! θον τῆς ἠθικῆς τελειώσεως. ξὰ εὑρεδοῦν µέσα εἰς ἕνα κὀ- ὅμον σποτεινὸν διεπόμενον ἀπὸ µίαν ἅλυσιν ταπεινῶν ὑπυ- λογισμῶν καὶ ὑπόπτων συµθάσεων. Τὰ εὐγενῆ ὄνειρα γαὶ αἱ ἀγναὶ φιλοδοξίαι των ξὰ προσχρούσουν εἰς τὸ αλύγιστὸον καὶ τὸ ἄτεγχτον συμφέρον τῶν ἄλλων. Ἡ πίστις των. εἷς, τὴν ἀπιστίχν τοῦ περιθάλλοντος. Οἱ ἐνξουσιασμοί των εἰς τὴν περιστοιχίζουσαν αὐτοὺς ἀπάδειαν. Ἐκ τῆς τοιαύτης συγχρούσεως δύο τινὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συμέοῦν. Εἴτε οἵ νέοι µας--μετὰ µμαχκρὰν ἢ σύντομον ἀντίστασιν--νὰἁ ἁλωξοῦν καὶ νὰ ἀφόμοιωθοῦν σὺν τῷ χρένῳ πρὸς τοὺς παλαιούς. εἴτε νὰ ἐμμείνουν µέχρι τέλους εἰς τὸς ἀρχάς των καὶ νὰ ἀποτελέσουν τὰς νέας ἀνομορφωτιχὰς ὅυ- νάµεις τῆς κοινωνίας παὶ τοὺς Ἰσχυροὺς παράγοντας τῆς ἀνορθώσεως αὐτῆς. Τὸ πρῶτον εἶναι, δυστυχῶς, τὸ συνηδθέστερον. Οἱ νέοι µας. εἴτε διότι δὲν ἔχουν τὸν ἀπαιτούμενον ἠθιιὸν καὶ πνευματικὸν ἐξοπλισμέν, εἴτε διότι ὑφίστανται ἔντονον καὶ συνεχΏῆ τὴν διαθρωτιχὴν ἐπίδρασιν τῆς χποϊνωνίας, προθαί- νουν σὺν τῷ χρένω εἰς ἀλλεπαλλήλους ὑποχωρήσεις, μέχρις ὅτου ἀποθάλουν τὴν µίαν μετὰ τὴν ἄλλην τὰς ἀρετάς των καὶ παραμείνουν ἄνθρωποι χωρὶς ἀνώτερα ἰδανικὰ καὶ ἐν- διαφέροντα. Τὸ δεύτερον, ἡ συνέχισις δηλαδὴ ἐκ Μέρους τῶν νέων µας τῆς ἠθικῆς ἀντιστάσεως καὶ ἡ ὑπ᾿ αὐτῶν ἀνάληψις ἄνα- μορφωτικῶν ἀγώνων, εἶναι σπανιώτερον. Καὶ τοῦτο, διότι δὲν εἶναι ἀρκετὴ ἡ γνῶσις. Χρειάζεται κάτι περισσότερον. Παβεῖα καὶ σταθερὰ πίστις. ἀγωνιστικότης, ἀλτρουϊσμὸς χαὶ αὐταπάρνησις. Ανευ τῶν ἀρετῶν αὐτῶν ἡ γνᾶῶσις εἶναι πενή. Μόνον ὅταν ὁ νέος κοσμῆται ἀπὸ τὴν ἀρετὴν τῆς πἰ- στεως, τοῦ ἁλτρουϊσμοῦ καὶ τῆς ἀγωνιστικότητος δύναται νὰ χατισχύσῃ. Ας φροντίσουν λοιπὸν οἱ νέοι µας νὰ ἐξοπλίσουν τὴν φυχήν των μὲ τὰς ἀρετὰς αὑτάς. Ας χαλυθδώσουν τὴν συν- εἰδησίν των μὲ θαθεῖαν πίστιν πρὸς τὸν Φεέν. Ας ὑφώσουν τὸ ἀνάστημά των ὑπεράνω τοῦ εὐτελοῦς συμφέροντος ναὶ τῆς ἐφημέρου ἡἠδονῆς. Ας ἀτενίσουν πρὸς τὴν ζωὴν ὡς πρὸς χάτι ἄνωτερον καὶ πνευματικὠτερον. Κοὶ ἃς ἐμμείνουν µέχρι τέλους εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἠθικὰς ἀξίας μὲ τὰς ὅὃ- ποἰας τοὺς ἐγαλούχησαν οἱ διδάσχαλοί των. Τότε δὲν ξὰ ἀποδειχθοῦν µόνον χρήσιμοι διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ τοὺς ἄλλους, ἀλλά καὶ ἄνδρωποὸι, μὲ τὴν ὑφηλῆν ἔννοιαν τῆς λέξεως, ἠθικὰ δηλαδη καὶ τέλεια δημιουργήματα τοῦ παναγάθδου Φεοῦ. Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΕΑ τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. καὶ ἐργασθῆς διὰ τὴν αἰώνι- ον καὶ ἀτελεύτητον εὐτυχίαν σου Τὰ θύματα τοῦ τελευταίου πολέμου ἀνέρχονται εἰς πολ- λὰ ἑκατομμύρια. Αἱ πυορρο- πῦσαι πληγαὶ ἀφθονοῦν καὶ οἱ ἄνθρωποι, σὰν τὰ κυνηγη: µένα πουλιά, ἀναζητοῦν τὸ φάρμακον διά νὰ τὰς ἐπουλώ- σουν, νὰ τὰς θεραπεύσουν ἐ- πὶ τόσα ἔτη τώρα. Τὰ χαλά- σµατα καὶ αἱ καταστροφαὶ εἶναι ἀνυπολόγιστοι καὶ θὰ παρέλθουν πολλὰ χρόνια ἕως ὅτου διορθωθοῦν, ἐάν θεὸς φυ- λάξῃ, ἕνας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δὲν ἔλθῃ νὰ συνεχί- σῃ τὸν ὄλεθρόν του. 'Ὁ αἵμο- χαρὴς Αρης κατέσκαψε καὶ ἀνέτρεψε πᾶν ὅ,τι ἦτο ὄρθιον, καρπὸς τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύ- µατος, μνημεῖον τοῦ πολιτι- σμοῦ καὶ ἅπλωσε τὸ µαῦρο πέπλον του εἰς ὁλόκληρον τὴν γῆν καὶ ἐσκόρπισε τὸν πόνον καὶ τὴν δυστυχίαν καὶ οἱ ἄν- κ ες 3 Ὁ πόλεμος ἐπέφερε μµεγά- λας μεταθολὰς καὶ ἀναστατώ- σεις εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ ἤλ- λαξαν τὸν ροῦν καὶ τὴν ὄψιν αὐτῆς. Τίποτε δὲν ἔμεινε ἀνε: πηρέαστον. Κοιωνικά καὶ οἱ- κονοµικὰ συστήµατα ἀνετρά- πησαν καὶ νέαι κοσµοθεωρίαι καὶ σκέψεις ἐγεννήθησαν. Φυ- σικὸν ἦτο λοιπὀν καὶ τὸ σπί- τι, ὁ ἱερὸς τόπος, ὅπου γεν- γᾶται, ἀναπτύσσεται καὶ µορ- φώνεται ὁ ἄνθρωπος, νὰ αἱ- σθανθῇ βαθειὰ τὰς ἀντιδρά- σεις αὐτάς. Ὁ ἱερὸς δεσμὸς τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας ἐ- χαλαρώθη καὶ ἀλλοῦ διεσπά- σθη τελείως. Ἡ ἀγάπη, ὁ σε: θρωποι τυφλοὶ ἀπὸ τὸ μῖσος| θασμὸς καὶ ἡ ἐκτίμησις εἶναι καὶ διφασµένοι ἀπὸ αἷμα ἆ-ιἰδέαι ἐσκουριασμέναι. Αἱ ἵε- δελφικὸ τοῦ ἔστησαν ἀνδριάν-| ραὶ ὑποχρεώσεις μεταξὺ συζύ- τα καὶ τὸν προσκυνοῦν! Τοὺς/γων, τὰ πρὸς τὰ τέκνα κα- παρέσυρε εἰς ἕνα κατήφορο|θήκοντα καὶ τὰ τῶν τέκνων δίχως τέλος, εἰς µίαν ἄόυσ- |ποὸς τοὺς γονεῖς διὰ πολλὰς σον χωρὶς ἄκρην καὶ ἐκεῖ χει-Ιοἰκογενείας ἀνήκουν εἰς τὸ ροπιασµένοι χορεύουν, ἀλλοί- /πχρελθόν! Ὁ υἱὸς ἀκολοιυθεῖ µονον, τὸν χορὸν τῆς ἄλλη: τὸν δρόµον του καὶ ἡ κόρη λοεξοντώσεως καὶ τοῦ θανά- [τὸν ἰδικόν της. Εἶναι ἔπηρεα- του. Ταλαίπωρη ἀνθρωπότης! σιένοι καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὰς νέ- “ως πότε Έως πότε θά[ας ἀντιλήψεις καὶ θεωρίας. ὍὉ πλανᾶσαι εἰς τὸ σκότος, θὰ υἱὸς τὰς ὑποδείξεις καὶ σωµ- ἀποστρέφεσαι τὸ φῶς, τὴν δη- | θουλὰς τῶν γονέων του τὰς µιουργίαν καὶ τὴν ζωήν “Ε- /θεωρεῖ κουραστικάς, καταπιε- ως πότε θὰ ἔχης ὑψηλὰ τὴν] στικάς' τὸν στενοχωροῦν, τὸν σηµαίαν τοῦ ἀλληλοσπαρα- θλίέουν καὶ θέλει ἀνεξαστησί- γμοῦ, θὰ εἶσαι προσδεδεµένη αν, χειραφέτησιν, ΜἩ κόρη Π- εἰς τὸ ἅρμα τοῦ ὀλέθρου Πό- κουσε τὸ δελεαστικὸ κήρυγμα τε θὰ κρατήσῃς σφικτὰ εἰς -οῦ οεμινισμοῦ καὶ τῆς ἐέλευ- τὰς χεῖρας σου τὸ ἄροτρον, θερίας, ἠρνήθηκε τὴν θέσιν τὴν σµίλη τὸν χρωστῆρα καὶ της, τὴν ἐξαιρετικὴν καὶ τιµη- πότε θὰ ἀγαπήσῃς τὴν ζωὴν | (Συνέχεια εἲς τὴν 6’ σελίδα) 'Ἡ. Ἱστορικὴ Μονὴ Παναγίας τοῦ Κύκκου, οι ΑΠΟ 5 ΣΤΟΛΟΙ Τοῦ κ. Κ. ΑΒΔΡΕΟΥ, Θεολόγου. Ἑώρτασε καὶ πάλιν ἡ Ἔκ-! κλησία τὴν µνήµην τῶν δύο κορυφαίων ᾿Αποστόλων Πέ-: τρου καὶ Παύλου. Καὶ οἱ δύο | κατέχουν τὴν πρώτην θέσιν μεταξὺ τῶν Αγίων ᾽Αποστό- λων. Τὸ ἀποοτολικὸν ἔργον τῶν ἁγίων τούτων ἀνδρῶν, ᾱ- ποτελεῖ ὁμολογουμένως ἀἄξι: οσηµείωτον σταθμὸν εἰς τὴν ἵ- στορίαν τοῦ κόσμου. Διακρί- γονται ὡς αἱ ἐπιθλητικώτεραι ἱεραὶ μορφαὶ μεταξὺ τῶν µε- γάλων φΦφυσιογνωμιῶν τῆς χριστιανικῆς θρησκείας µας. Ὁ ᾿Απόστολος Πέτρος. ”Α- σηµος ἁλιεὺς τῆς λίμνης τῆς Τιθεριάδος καὶ ἔπειτα ἠγαπη- ένος µαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς μετὰ τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγί- ου Πνεύματος, «ἐξέτεινε τὸ δί- κτυόν του καὶ συνέλαθε τρεῖς χιλιάδας πιστῶν». Αἱ Πράξεις | ἀναφέρουν πολὺ περιληπτικὰ ᾿ τὸ κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου | Πέτρου τὴν ἡμέραν ἐκείνην. | ᾽Αντιλαμθανόμεθα ὅμως μὲ πόσον ἐνθουσιασμὸν καὶ μὲ πό- σην πειστικότητα θὰ ὠμίλησεν διὰ νὰ δεχθοῦν εἰς µίαν µό- γνον στιγμὴν ἡτρεῖς χιλιάδες φυχαὶ ἀσμένως τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ θαπτιοθοῦν! ἸΑ- πτόητος ἀπὸ τὰς φυλακίσεις καὶ τοὺς δαρμοὺς διδάσκει, θαυματουργεῖ καὶ ὁμιλεῖ μὲ θάρρος πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῶν ᾿Ιουδαίων ὅτι τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐκπλήρωσις αὐτοῦ δὲν πρέπει νὰ ἐμποδί- ζεται ἀπὸ οἰανδήποτε ἀνθρώ: πίνην νοµοθεσίαν. «Πειθαρ: χεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀν- θρώποις»| Αἱ πόλεις τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ τῆς Σαµαρείας δέχονται τὸν πύρινον ποταμὸν τῆς σοφίας τοῦ ἀποστόλου. Εἰς τὴν Ἰάαι- σάρειαν τῆς [Παλαιστίνης θα-ι πτίζει τὸν Ρωμαῖον ἐἑκατόν- ! ταρχον Κορνήλιον, ὁ ὁποῖος, ἀπαρνηθεὶς τὴν πλάνην τῆς, πολυθεῖας ἔκλινεν πρὸς τὴν. ᾿Ιουδαϊκὴν μονοθεῖαν. Δι ὁ-' ράµατος τοῦ ἐφανέρωσεν ὁ Θεὸς ἐν ᾿Ιόπῃ, ὅτι ἡ Ἐκκλη- σία πρέπει νἁ δεχθῃ εἰς τοὺς κόλπους της ὅλους τοὺς πι- στεύοντας, ἐθνικοὺς ἢ ᾿Τουδαί- ους. Εἰς τὸν ἀπόστολον Πέ- τρον ὀφείλει μεγάλην εὐγνω: µοσύνην ὁ Χριστιανικὸς κό- σµος, διότι αὐτὸς πρῶτος, πρὸ τοῦ Παύλου, ἔκαμεν ἀρχὴν τῆς διαδώσεως τῆς νέας πίστεως τοῦ Χριστοῦ καὶ εἰς τοὺς εἰ- δωλολάτρας παρὰ τὰς ἀντιρ- ρήσεις τῶν φανατικῶν ἐκεί- νων ἐξ ᾿Ιουδαίων χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι ἀπαιτοῦσαν ὅπως οἱ ἐθνικοὶ πρὶν θαπτισθοῦν ἐκτε- λοῦν τὰς διατάξεις τοῦ Μω- σαϊκοῦ Νόμου. Τὸ ἔτος 44, ὀλίγον πρὸ τοῦ Πάσχα, φυλακίζεται διὰ νὰ θανατωθῇ, ἀλλ ἡ θανάτωσίς του ἀναθάλλεται μετὰ τὴν ἕ- ορτήν. Αγγελος ΠΜυρίου ὅ- µως λύει τὰ δεσμὰ καὶ ἐλεύ- βερος ὁ ἀπόστολος «ἐπορεύθη εἰς ἕτερον τόπον”. Ποῦ ἄραγε Εἰς τὴν ᾽Αντιόχειαν κατὰ πά-! παν πιθανότητα, Τὸ ἔτος 20 ἢ 51 βλέπομεν καὶ πάλιν τὸν Πέτρον εἰς “Ἱεροσόλυμα, εἰς τὴν. ᾿Αποστολικὴν 2ύνοδον. '᾿Απὸ «ἀνακοινώσεις τοῦ ἅἄπο- στόλου Παύλου, µανθάνομεν ὅτι ὁ Πέτρος περιήρχετο ἔκ-ι ποτε διαφόρους χώρας καὶ πὀ- | χεις, κηρύττων τὸ Εὐαγγέλι-, ὧν, συνοδευόµενος ὑπὸ τῆς συ- ! ζόγου του. «Ὁ ᾿Απόστολος Παύλος. ᾽Α- πὸ διώκτης τοῦ Χριστοῦ γίνε-| ται ὕστερα ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς Δαμασκοῦ, ὁ ἀκούραστος ὁ- δοιπόρος καὶ σπορεὺς τοῦ Εὐαγγελίου. Διέσχισε πολλά- κις τὴν Μ. ᾿Ασίαν, τὴν Ἑλλά: δα, τὴν ᾿Ιταλίαν- ἴσως καὶ ἱσπανίαν διά νὰ σπείρῃ παν- ' τοῦ τὸν σπόρον τῆς διδασκα- ' λίας τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ νὰ θεµε- λιώση τὴν ἁγίαν ᾿Εκκλησίαν Του. Γράφων, παρακαλῶν, ἐ-] λέγχων καὶ ἀπειλῶν, εἰς ἕνα ! ἱτρυφερὸς µόνον σκοπὸν ἀπέθλεπεν' εἰς τὸ πῶς νὰ ἐπικρατήσῃ παντοῦ τὸ Εὐαγγέλιον. Οὖδεὶς ἄλλος εἰργάσθη ὅσον ὁ Παῦλος. Τὸν ἐνθουσιασμόν, τὴν ὁρμὴν καὶ τὸν θρησκευτικόν του ζῆ- λον οὐδεμία κακουχία καὶ οὔ- δεὶς κίνδυνος ἠμπόρεσαν νά ἀνακόψουν. Εἰς τὸν Παῦλον ὁ- φείλει ἡ χριστιανικἡ θρησκεία τὴν παγκοσμιότητα καὶ καθο- λικότητά της, διότι µόνον ὁ Παῦλος ἔσπασε τὸν σφικτὸν θώρακα τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ, µέ- σα εἰς τὸν ὁποῖον οἱ ἄλλοι ἆ- πόστολοι ἤθελαν νὰ φυλακί- σουν τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ | Τὸ ἔργον τῶν δύο μεγάλων ᾿Αποστόλων, ἐπεσφράγισεν καὶ ἐστεφάνωσεν ὅ μµαρτυρι- κὸς των θάνατος. ᾿Εμαρτυρή- θησαν εἰς τὴν Ρώμην κατὰ τὸν διωγμὸν τοῦ ΝΜέρωνος, μεταξὺ τῶν ἐτῶν (64-67 μ.Χ). Καὶ ὁ μὲν Παῦλος, ὣς Ρωμαῖος πο- λίτης ἀπεκεφαλίσρη, ὁ δὲ Πέ- τρος κατεδίκασθη εἰς τὸν ἆᾱ- τιμωτικὸν θάνατον τοῦ σταυ- ροῦ. Ὁ ἀρχαῖος συγγραφεὺς ὨὩριγένης μαρτυρεῖ ὅτι ὁ ἴ- διος ὁ ἀπόστολος ἐζήτησε νὰ σταυρωθῇ ἀνάποδα μὲ τὴν κε- φαλὴν πρὸς τὰ κάτω διὰ νά μὴ ἀξιωθῇ τῆς τιμῆς νὰ ἆπο- θάνῃ τὸν ἴδιον θάνατον μὲ τὸν θεῖον διδάσκαλόν του] ᾿Ιδοὺ ποίους Διδασκάλους τῆς Οἰκουμένης ποίους Γίγαν- τας τῆς χριστιανικῆς αὐταπαρ- νήσεως καὶ τῆς ἠρωϊκῆς αὖ- τοθυσίας, πανηγυρίζει καὶ ἐγ- κωμιάζει κατ’ ἔτος ἡ Ἔκκλη- σία µας. Πέτρος καὶ Παῦλος, τὰ δύο χρυσᾶ δοχεῖα τῆς χά- ριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, αἱ δύο πτέρυγες τῆς θεογνω- σίας, αἱ ὁποῖαι διέσχυσαν τά πέρατα καὶ ἀνυψώθησαν μέχρι τοῦ οὐρανοῦ οἱ δύο πύρινοι ποταμοὶ τῆς Εὐαγγελικῆς σο- φίας, οἱ δύο διαπρύσιοι κήρυ- κες τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ τῶν πνευματικῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως τοῦ ΒΝαζωραίου! Αὐὖ- τοί, μετὰ τῶν ἕνδεκα συναδέλ- φων των-ἔγιναν οἱ ἱεροφάνται τῆς ἀσθέστου μµεταλαμπαδεύ- σεως τῶν Χχριστιανικῶν ἴδεω- δῶν εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, καὶ μὲ τὸν πυρσὸν τοῦ Εὔὐαγ- γελίου ἐφώτισαν ὅλον τὸν κό- σµον περισσότερον ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν ᾿Αριστοτέ- λην. Αὐτοὶ μὲ τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον, ἀλλὰ πρὸ παντὸς τὸν μµαρτυρικόν των θάνατον, ἔδωσαν πρὸς ὅλους καὶ δίδουων διὰ µέσου τῶν αἰώνων ἕνα ὁ- πέροχο δίδαγμα ὅτι ἡ διαφώ-, τισις τοῦ λαοῦ καὶ ἡ διάδοσις τῶν αἱματοσφραγισμένων χρι- τιανικῶν ἰδανικῶν εἰς ὅσον τὸ δυνατὸν εὐρύτερον κύκλον, εἶναι τὸ ὑπέρτατον ἱερόν µας καθῆκον. Τί µεγάλη, ἀλήθεια ἀποστολή, νὰ μιµηθῇς τοὺς ᾿Α- Ιποστόλους! ΒΝὰ γίνῃης καὶ σὺ] ἕνας ἀπόστολος, ἕνας Εὐαγ- γελιστής! Ἔνας διερμηνεὺς τῶν ἀληθειῶν καὶ τῆς πίστεως εἰς τὴν σύγχρονον ζωήν, ἕνας συνοδίτης τῶν πι- κραµένων συνανθρώπων σου ἕνας φύλαξ ἄγγελος τῶν ἆ- δελφῶν ἐν τῇ πίστει, ἀλλὰ καὶ ἕνας αὐστηρὸς ἐλεγκτὴς τοῦ ἠθικοῦ κακοῦ! γῆς φωτεινὰς συνειδήσεις, νὰ διαπλάττεις διανοητικἁς καὶ ψυχικὰς δυνάµεις, νὰ ζωοποι- ῆς τὴν ἀγάπην πρὸς τὰς πα- τρώας παραδόσεις....Τί θεάρε- στη ἀποστολή, τί ὡραῖον ἔρ- [γον! Εἶναι ἡ λαμπροτέρα ὃ- πηρεσία καὶ τὸ ὥραιότερον καθῆκον ὅλων πρὸς τὴν σύγ- χρονον κοινωνίαν | -υ-υ«--υκ«--ᾱ------- ΜΗ ΝΗΙΛΗ ΤΗΥ ἩΜΛΡ. ΠΗΗΠΗΙ Νὰ δηµιουρ: | | | | | | | | Ὁ. 5εθασµ. Μητουπολίτης Κας) Μοἁάμματός τοι Ἓύγοδον δηλοἳ. λαθούτων. διά ποὸς τὴν Ἱευὰν ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ, πετάσγη εἲς τὸ πι γωιστιανικὸν Νυνέδοιον τοῦ Ἠθανστον. ς ε ο δν ο ποῖος εἶχε κοατηθὴῇ ἐπὶ 51 μῆνας ναι πεοὶ ἀ)ηθείας. γιστῶνς ἠἡμπορεῖ νὰ κατανοήσῃ τὴν ἁλή- ποολετάρίων, τῶν ὁποίων ἔχει κα- παιδειιθῆ. Γοῦ. πρέπει νὰ λέγεται ἕνα πρᾶ- γµα σήμερον καὶ ἐντελῶς διαφο- Τωετικὸν διὰ τὴν ἴδιαν ὑπόθεσιν, Γτὴν ἑπομένην, ΤΗΝ [θΗ ΗΡΙΡΙΦΗ ΤΠ ΜΟΙ ΙΕ 'Ὑπὸ τοῦ 'Ὑπουθργείου Παιδείας ἀπεστάλη εἲς Άγιον Όρος ὁ ». Μ. Μανούσκας Διευθυντὴς τοῦ Μεσαιωνικοῦ ᾿Αρχείου τῆς ᾿Ακα- δηµίας ᾿Αθηνῶν, ἵνα χαταγοάψη καὶ ἐλέγξῃ τὴν κατάστάσιν τῶν χειρογράφων τῶν “Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἴθω καὶ ὑποθάλῃ σχετικὴν ἔχθεσιν. Ἐν συνεχεία τὸ 'Ύπουρ- γεῖον. θὰ ποοθῃῇ εἰς τὴν ἀγορὰν τῶν. ἀπαραιτήτων ἀρχειοθηκῶν ποὺς τοποθέτησιν τῶν ἀρχειακῶν θησαυρῶν τοῦ Αθω. -ἤ-2--- { ΙΗΠΡΙΚΙΣ ΝΛΙΙ ΤΝ] ΙΠΙ ΜΙΝΙ Κατόπιν διαπιστῴώσεως τῆς κα- ταστάσεως τοῦ ἱστορικοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Λαύρας ὑπὸ τοῦ Σε- ῥασμιωτάτου Μητροπολίτου Κα- λαθρύτων κ. ᾿Αγαθογίκου, τοῦ ἐπιθεωρητοῦ ἀναστηλώσεων κκ. Στίκα καὶ τοῦ μηχανικοῦ κ. Σο0- λωμοχίδη µεταθάντων ἐπὶ τόπου, τὸ 'Ὑπουοργεῖον ΠΠαιδείας ἐνέκρινε πίστωσιν ἐκ 55.000 δραχμῶν διὰ τὴν στερέωσιν τοῦ ἱστορικοῦ τού- του μνημείου καὶ τὴν συντήρησιν τῶν. τοιχογοαφιῶν του. πρ ΜΝΠΣΙΣ 18 ΤΗΣΗΟΠΗΚΙΒΙ ΠΗΠΛΧΗΙ ΤΙ ΛΗΜΙΝ Ρὶς τὸν ὑπουογὸν τῆς ΠΠαιδεί- ας γ. Γεροχωστόπουλον ὑπεθλή- θη ἔχθεσις τοῦ ἐπιθεωρητοῦ ἀνα- στηλώσεως τοῦ ὑπουργείου κ. δτίκα, εἰδικῶς µεταθάντος εἰς Θεσσαλίαν, περὶ τῶν γνωμῶν ζη- μιῶν τὰς ὑποίως ὑπέστησαν αἱ ἐκνλησίω εἲς τὴν σεισμόπληκτον περιογήν. Συμφώνως πρὸς τὴν ἔνθεσιν. εἲς τὴν περιφέρειαν Τοι- κάλων 98 ναοὶ ὑπέστησαν ἐπικίν- ὄυνα οήγματα, εἲς τὴν περιφέ- ρειάν Καρδίτσης 18 κατεστράφη- σαν τελείως, Ἱ. ὑπέστησαν ἐπικίν- διινα οἠγματα. Εἰς τὸν Ἑόλον ὑπέ- στησαν ζημίας ὃ µόνον ναοί, ἐνῶ εἰς τὴν πόλιν τῆς ᾽Αμϕίσσης ὁ ὡραιότατος θιζαντιγὸς ναὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ὑπέστη σοθαρὰς ζημίας. Αἱ ζημίαν ὑπολογίζοντω εἲς 4.000.000. νέων δραχμῶν ἐκ τῶν ὁποίων ὅ900.000 διὰ τὸν μητροπολιτικὸν ναὸν 'Α- γίου.. Κωνσταντίνου Καρδίτσης χαὶ 350.000. διὰ τὸν ναὸν Αγίας Παρασκευῆς Σοφάδων. πάθος Ι ΗΙΜΨΗ [θ ΚΝΝΟΙΜΙΕΗ [Π ΜΗΝ Ὁ Γουσταῦος Ἰρεθόστ, ὁ ὁ- εἲς τὰς πομμουνιστικἁὰς αυλακὰς τῆς ἐρυθρᾶς Κίνας καὶ ἀφέθη ἐ- σχάτως ἐλεύθερος, κατὰ τὴν διάρχειαν τῆς «υλακίσεώς του εἶχεν ἐρωτήσει τοὺς ἀνακρίνων- τας αὐτὸν δικαστάς του ποία εἷ- Ἡ κομμουνιστικὴ ἀντίληψις 'δοῦὗ ἡ ἀπάντησις τῶν χομμου- τλ., : . : : «Αλήθεια εἶναι ὅντι εἶναι καλὸν διὰ τὸν λαόν. Ὅλος ὁ λαὺς δὲν θειαν, ἀλλὰ µόνον ἡ τάξις τῶν θαρισθῆ τὸ φρόνημά των καὶ ἐχ- Ἐνίοτε, διὰ τὸ καλὸν τοῦ λα- Ἡ ἀλήθεια ἀλλάσσει, εὑοίσκε- ται ἐν ἐξελίξει καὶ ἀπωαιτεῖ διάφο- ρα ποάγµατα. χατὰ διαφόρους καιρούς. Ἡμποοροῦμεν νὰ εἴπωμεν χάτι σήμερον καὶ κάτι ἄλλο τὴν τὴν ἑπομένην, ἀμφότερα δὲ ν᾿ ᾱ- ποτελοῦν ἀλήθειαν δι ἡμᾶς». «----------- [ΠΚ ΡΙΙΗΙ [ΡΗΙΒΗ ΠΛΗΝ ΗΙΠΡΙΠΗΝ Ὁ Ἠπίσνοπος Ἠαὐυλῶνος ὑπέ- θαλε εἷς τὸν ΔΙ. Πατοιάσχην ᾿Α- Ἰεξανδοείας, κ. Ἀριστοόρον τὴν πιωωτησίν του ἐν τῆς ἐν Καΐσῳς ι ο ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ] Η ἐλαὶς διὰ τὴν εἰρήνην τοῦ κόσμου. ο ΑΡΧΗΓΟΣ τῆς Παγγερμανικῆς Εὐαγγελικῆς ᾿Εκκλη- σίας Επίσκοπος Διθέλιους ἐδήλωσε τελευταίως, ὅτι, ἐὰν ὑπάρ- χη τις ἐλπὶς δι εἰρήνην παγκόσμιον, αὕτη εὑρίσκεται εἰς τὰς θόμθας ὑδρογόνου καὰ ποθαλτίου. Εἶπεν ὅτι οἳ χρόνοι Ῥωμαὶκῆς Εἰρήνης (Ρακ Ἱοπιαπα) ἢ Γερμανικῆς Εἰρήνης (Ῥακ άετπιᾶ- πἷσα) παρῆλθον ἀνεπιστρεπτεὶ καὶ ἡ ἑἐλπὶς τοῦ κόσμου πρέπει νἀ ἐπαναπαύεται ἐπὶ Τεχνωῆς Εἰρήνης έρακ Τεολμπίςα), εἰρήνης διεποµένης ὑπὸ τῆς Χριστιανικῆς εὐθύνης διὰ τὴν διατήρησιν ἐ- λέγχου ἐπὶ τῆς προόδου τῆς ἐπιστήμης, ἤ ὅὁποία θὰ ἠδύνατο νὰ καταστρέψ] τὸν κόσμον. ᾿Ορθῶς εἶπεν ὁ ᾿Επίσκοπος Διθέλιους, ὅσον καὶ ἂν φαίνε- ται τοῦτο παράδοξο», ὅτι ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου ἐξαρτῦὗται ἀπὸ τὰς φρικωδῶς καταστρεπτικὰς θόμθας ὑδρογόνου καὶ κοθαλτίου. Οἱ διέποντες τὰς τύχας τῶν ἐθνῶν, τρέµοντες πρὸ τῶν ου- νεπειῶν ἕἑνὸς πολέμου, διεξαγοµένου μὲ τόσον ἐξοντωτικὰ µέσα, κατ ἀνάγκην τὸν ἀποφεύγουν. Οὕτω, παραδόξως, τὴν εἰρήνην κόσμου προστατεύουν καὶ ἐξασφαλίξουν αἳ ἓν λόγῳ βόμ- ᾽Αλλ’ εἶναι ἀξιοθρήνητος ἤ τοιαύτη προστασία τῆς εἰρήνης ἐξασφάλισις. Εἰὶς πᾶσαν στιγμήν ὑπάρχει ὃὁ κίνδυνος πολέ- μου. Ἡ µόνη ἀσφαλής, παγία καὶ μόνιμος εἰρήνη εἶναι ἐκείνη, ᾗ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν τήρησιν τῆς διδασκαλίας τοῦ Ευρίου. Οἱ ἄνθρωποι, ὣς τέκνα τοῦ αὐτοῦ οὐρανίου Πατρός, ὀφείλουν νὰ ἀγαποῦν ἀλλήλους καὶ νὰ εἰρηνεύουν πρὸς πάντας. Τὰ δαπανώ- µενα κολοσσιαῖα ποσὰ δι ἐξοπλισμοὺς θὰ διατίθενται τότε διὰ τὴν εὐημερίαν τῆς ἀνθρωπότητος καὶ θὰ εἶνα αὕτη ἀπήλλαγμένη τοῦ πιέξοντος αὐτὴν καὶ συμπίγνοντος καὶ τὴν ζωὴν αὐτῆς ἀφό- θήτον καθιστῶντος φόθου τοῦ πολέμου. Ἡ τηλεόρασις ἢ τηλοψία. ΕΥΡΕΙΑΙ γίνοται συζητήσεις ὅσον ἀφορᾷ τὴν σκοπιµό- τητα τῆς χρήσεως τῆς τελεοράσεως ὣς µέσου διδακτικοῦ. Δι’ ὧρι- σµένους σκοποὺς ἀποδεικνύεται περάγµατι χρήσιμος ἡ τηλεόρα- σις. ᾽Αλλ’᾽ ἐξ ἀπόψεως θρησκευτικῆς καὶ ἐκπαιδευτικῆς θὰ ἅἆπο- θῇ αὔτι θλιξερά. ᾿ΑΦ᾽ ἑνὸς θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ἀποφυγὴν τοῦ ἐκκλησ.ασμοῦ τῶν χριστιανῶν καὶ ἐξ ἄλλου, ὡς µέσον διδασκα- λίας μεταθάλλει τοὺς μαθητὰς εἰς ἀπροσώπους θεατάς. 'Ἡ διδα- σκαλία δέον νὰ εἶναι ἄμεσος προσωπικἠ ἐπαφὴ μεταξὺ διδασκά- λου καὶ μαθητοῦ, ζῶσα συνομιλία πνευμάτων, διὰ νὰ ἔχῃ οἷα πρέ- πει νὰ ἔχῃ ἀποτελέσματα. ἨῬεθαίως ἐνδείκνυται ἡ τηλεοπτικὴ µετάδοσις µαθηµάτων ἐκ τοῦ βιομηχανικοῦ, γεωγραφιιοῦ καὶ ἓν γένει ἐκ τοῦ φυσικοῦ κύκλου, ἀλλ ἡ γενίπενσίς της ὣς µέσου διδακτικοῦ δέον νὰ ἀποφευχθῇῃ. Ἡ ἐλευθερία τοῦ Τύπου. «ΠΙΣΤΕΥΩ, ὅτι ἓν τῶν σπουδαιοτέρων χαρακτηριστιιῶν τοῦ σήμεριωοῦ κόσμου περιέχεται εἰς τὰς λέξεις. «Ελευθερία Πύπου», εἶπε τελευταίως ἐπιφανὴς νοµομαθὴς ἐν Εὐρώπῃ- Αἴ ἑ- φηµερίδες, διεκήρυξεν οὗτος, πρέπει νὰ διευκολύνωνται εἰς τὴν διακρίέωσιν τῶν γεγονότων καὶ νὰ εἶναι ἐλεύθεραι νὰ σχολιάξουν μαὶ ὁμιλοῦν συμφώνως μὲ τοὺς νόμους τῆς χώρας. Περαιτέρω, ἐτόνισεν ἡ ἓν λόγῳ προσωπικότης, δὲν πρέπει νὰ ὕπάρχουν κλει- σταὶ θύραι, διότι ἡ δηµοσιότης συμθάλλει τὰ μέγιστα εἰς τὴν κατα- νόησιν τῶν δημοσίων ὑποθέσεων, διὰ τὰς ὁποίας ὅλοι ἐνδιαφερό- µεθα, καὶ διετύπωσε τὴν γνώμην, ὅτι µία μεγάλη ἐφημερὶς ἔχει μαθῆκον, ἀπέναντι τῶν ἀναγνωστῶν της καὶ τοῦ κοινοῦ, νὰ σχο- λιάξη τὰς εἰδήσεις καὶ τὰ δήµόσια πράγματα, τὰ σχόλιά της δὲ πρέπει νὰ εἶναι θαρραλέα καὶ ἐλεύθερα καὶ πρὸ παντὸς νὰ δια: πνέωνται ἀπὸ πνεῦμα ἐντιμότητος». Εϊναι ἀπολύτως ὀρθαὶ αἱ δηλώσεις αὗται περὶ τῆς ἐλευθερί- ας τοῦ Τύπου. ᾽Αντιπροσωπεύουν τὸ φρόνημα ὅλων τῶν πολιτῶν πάσης ἀληθῶς δημοκρατικῆς χώρας. Ἡ πρόοδος εἶναι ἀδύνα- τος, ἐὰν ὃ Τύπος μιᾶς χώρας δὲν εἶναι ἐλεύθερος εἰς τὸ νὰ σχο- Λιάξη τὰς εἰδήσεις καὶ τὰ δηµόσια πράγματα. ᾽Αλλὰ τοῦτο πρέ- πει, έεξαΐίως, νὰ γίνεται μὲ πγεῦμα ἐντιμότητος, μὲ πνεῦμα ἀγά- πης πρὸς τὴν χώραν καὶ συµφώνως πρὸς τοὺς νόμους της. ΠΜ ΡΗΠΗ ΙΙ ΚΙΙ Τοῦ κ. Β. ΒΕΛΛΑ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου. Α’. Συνήθως νομίζοµεν ὅτι ἡ ποίησις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι µόνον θρησκευτικἡ καὶ αὐτὴν πάλιν πιστεύοµεν ὅτι τὴν ἀντιπροσωπεύει ἀποκλειστικὰ τὸ Βιθλίον τῶν Ψαλμῶν. ζαὶ τὰ δύο ὅμως εἶναι ἐσφαλμένα, διότι καὶ κοσµικἡ ποίησις Ψ- πΏρχε εἰς τοὺς ᾿Ισραηλίτας, λείψανα τῆς ὁποίας διεσώθη- σαν εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ ἡ θρησκευτικἡ ποίησις ἀντιπροσωπεύεται καὶ μὲ ἄλλα προϊόντα εἰς τὴν Παλαιὰν Δια- θήκην. Πολλαὶ µμαρτυρίαι τῆς Πα- λαιᾶς Διαθήκης δεικνύουν ὅτι ὁ ᾿Ισραὴλ ἀπ᾿ ἀρχαιοτάτης ἐ- ποχῆς, ἀνέπτυξε μεγάλην κο- σμικὴν ποίησιν, θάσις τῆς ὁ- ποίας ἐχρησιμοποιήθησαν κατ’ ἀρχὰς τὰ λαϊκά τραγούδια, τὰ ὁποῖα µετεδίδοντο ἀπὸ στόµα- τος εἰς στόµα καὶ ἐκ τῶν ὁποί- ων προῆλθον τὰ γραπτὰ ποιή- µατα. Τέτοια λαϊκὰ τραγούδια εἶναι ἐγκατεσπαρμένα εἰς τὰς διηγήσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθή- κης. Δημοτικά τραγούδια φαί- νεται νὰ περιεῖχε καὶ τὸ «Βι- θλίον τῶν πολέμων τοῦ Θεοῦ», ποὺ δὲν διεσώθη. Λαὸς ὅπως ὁ ᾿Ισραηλιτικός, προικισμένος μὲ ἔμφυτον ἴσχυ- ρὰν πρὸς τὴν ποίησιν ὁρμήν, μὲ εὔθυμον ψυχικὴν διάθεσιν, μὲ φαντασίαν πλουσίαν καὶ γε: µάτος ἀπὸ ἔντονα ψυχικά σων- αισθήµατα, δὲν ἤτο δυνατὸν νὰ μὴ ἀναπτύξῃ τὸ λαϊκὸ τρα- γοῦδι. Κάθε ἐκδήλωσιν τῆς ζωῆς του, τῆς ἰδιωτικῆς καὶ τῆς δηµοσίας. καὶ κάθε µεγά- λον σταθμὸν τοῦ 6ίου του καὶ τῆς ἐξελήξεως του, εἴτε εὐχά- ριστος ᾖτο, εἴτε δυσάρεστος, τὸν συνώδευε μὲ τὸ τραγοῦδι. Ανδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, ὅπως θλέπομε ἀπὸ τὴν Παλαι- ὰ Διαθήκη, συνοδεύουν μὲ τὸ τραγοῦδι τὴν ἐργασίαν εἰς τοὺς ἀγρούς, τραγουδοῦν εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως, εἲς τὰς πηγὰς καὶ τὰ φρέατα, εἰς του ποιήµατα κατὰ τὰς σελη- νοφώτους νύκτας, ἡ ἐλευθερι- ἀζουσα γυνὴ τραγουδεῖ καὶ αὐτὴ μὲ τὴν κιθάραν της. ὍὉ ἐργάτης εἰς τὴν ἐργασίαν του, ὁ φρουρὸς εἰς τὴν σκοπιάν του τραγουδοῦν καὶ αὐτοί. Τρα- γουδοῦν ὅταν θάζουν τὰ θεμέ- λια τῆς οἰκίας, τραγουδοῦν τὰ τρεχούμενα νερά, τραγουδοῦν τὸν ἀρραθῶνα τοῦ νέου καὶ τῆς νέας καὶ μὲ τραγούδια συνοδεύουν τὸν ξενητεµένο, ὅ- πως μὲ τραγούδια πάλιν θὰ τὸν ὑποδεχθοῦν. Μὲ μµουρµου- ρητά καὶ θρήνους, ποὺ ἔχουν τὴν ποιητικὴ µορφή, συνοδεύ-- ουν τὸν νεκρὸ εἰς τὸν τάφο καὶ μὲ θρήνους πάλιν τὴν ἀρρώ- στεια καὶ τὴν δυστυχία ἐξωτε- ρικεύουν. Ἡ πολιτική, ἐξ ἅλ- λου, ζωὴ τοὺς δίδει τόσες ἆ- φορμὲς διὰ τὴν Υένεσιν τῆς ποιήσεως. Πολιτικαὶ πράξεις καὶ πολιτικἁά πρόσωπα σατυρί- ζονται μὲ δηκτικἡ λεπτὴ σάτυ- ρα, ἡ πολιτικὴ ἐπανάστασις δημιουργεῖ τὰ ζωηρὰ ἐπανα- στατικἁ τραγούδια, ὁ πόλεμος τὰ πολεμικὰ τραγούδια καὶ τοὺς ἐπινικείους ὕμνους, τῶν ὁποίων ὡραιότατα παραδεί- γµατα διεσώθησαν εἰς τὴν Πα: λαιὰν Διαθήκην, τὰς εὐχάς, ποὺ δίδονται ἐν μοοφῇ ποιήµα- τος, εἰς τὸν Βασιλέα καὶ τὸν στρατόὀν, ποὺ ἀναχωροῦν διὰ τὸ µέτωπον, τοὺς λαμπροὺς ὅὕ- µνους, μὲ τοὺς ὁποίους ὑποδέ- χονται τοὺς νικητάς. Ὁ Βου: Κόλος, ἔπειτα, μὲ τὴν φλογέρα τραγουδεῖ καὶ αὐτὸς τὴ φύση, τὸ κοπάδι του, τὴ ζωή του. ᾽Α: πὸ τὰ ἐλάχιστα λείψανα τοι- αύτης Βουκολικῆς ποιήσεως μαντεύομεν τὸ κάλλος τῆς ποι- ῄσεως αὐτῆς. Ἡ στερέώσις, τέ- λος, τῆς Βασιλείας δίδει τὴν ἀφορμὴν εἰς τὸν λαὸν νὰ τρα- γουδήσῃ τὸν Βασιλέα καὶ τὴν ἀνάθασιν εἰς τὸν θρόνον, τὴν Χρηστήν του διοίκησιν, τὴν σο- φίαν καὶ τὴν σύνεσίν του. Παράλληλα πρὸς αὐτὰ ἡ Πατοιαρχικῆς ᾿πιτροπείας. Ἡ ] ΔΑ. Θ. Μ. ἀπεδέχθη ταύτην. | διανοητικἡ ἐξέλιξις καὶ δη σαυρισµένη πεῖρα τοῦ αοῦ τὰ συμπόσια καὶ τοὺς γάμους. (Συνέχεια εἰς τὴν 6’ σελίδα) Ὁ νέος τρογουδᾶ τὰ ἐρωτικά ὃν ᾽Αρχιεπίσκοπος Κὐπροῦ κ. | ν ἓ ιο λαο πλήν κ Μακάριος ἀπιωπκαλωοινων προτομὴν τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ. | |. ΛΙΠΗ ΜΜ ΜΙΠΙ ΜΙΝΙ [ή ΜΗ Τὴν Κυριακήν, 20ὴν Ἰουνίου,! κ ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύ- πρου κ. Μακάριος προέστη τῆς τελετῆς τῶν ἀποκαλυπτηρίων τῆς προτομῆς τοῦ Ἐθνικοῦ ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ, τὴν ὁποίαν, ἀγίδρυσε διὰ Παγκυπρίων ἐρά- γων, ὁ Ἑλληνικὺς ΠΗνευματικὸς Ὅμιλος Κύπρου ἐν τῇ Πλατεία Ἠπείρου Λευκώσίας. Εὶς τὴν τελετὴν παρέστησαν ὁ Σ. Μητροπολίτης ἈἘυρηνείας κ. Κυπριανός, ὁ Θ. Χωρεπίσκο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, ἄλ- λοι κληρικοὶ καὶ πλῆθος κόσμου. Την προτομὴν ἐφιλοτέχνησεν ᾿Αθηναῖος γλύπτης 1. ΓΕ. Νοταρᾶς. Πρὸ τῆς ἀποχαλύψεως τοῦ µνη- µείου ὁ Μακαριώτατος ἀπηύθυνε τὴν κάτωθι ἐμπνευσμένην προσ- Φώνησιν: «Μὲ αἰσθήματα θαθυτάτης ἐθνικῆς συγκινήσεως παριστά» µεθα σήμερον εἷς τὴν σεμνὴν ταύτην τελετήν, διὰ τῆς ὁποίας ἡ Κύπρος ἀποτίει ὀφειλόμενον φόρον τιμῆς καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν ἐμπνευσμένον ψάλτην τῆς Ελληνικῆς ἐλευθερίας καὶ γενάρχη» τῆς νεοελληνικῆς ποι- ἤσεως, Διονύσιον Σολωμόν. 'Η πρωτοθουλία τοῦ Ἓλληνι- κοῦ Ἡνευματικοῦ Ὁμίλου Κύ- πρου νὰ τιµήσῃ τὸν ἄνδρα, ὅστις ἀνήγαγεν εἰς ὑψηλὸν καλλιτεχ- νικὸν θίωµα καὶ µετουσίωσεν εἰς ἀπόλυτον ἠθικὴν ἔννοιαν τὴν ἰδέαν τῆς ἐλευθερίας, εἶναι ἀξία παντὸς ἐπαίνου. Διότι ὁ Διονύ- σιο Σολωμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς εἷς καλλιτέχνης. Δὲν εἶναι ἆ- πλῶς εἷς ποιητής. Είναι ἡ µε- γάλη διάνδια, ἥτις κπατώρθωσε νὰ συλλάέῃ τὸ ἑαθύτερον νόημα τῆς ἐλευθερίας καὶ νὰ προδθάλῃ τοῦτο ὡς τὸ ὄψηλὸν ἐκεῖνο ἰδε- ὥδες, τὸ ὁποῖον ἀπορρέον ἀπὸ τὰ θάθη τοῦ χθόνου, πατηύγασε παὶ ἐφώτισε τὴν µακραίωνα Ἕλλη- γικὴν ἱστορίαν αἱ ἐδημιούργήσε τοὺς ἀλλεπαλλήλους κύκλους τοῦ ἙΕλληνικοῦ πολιτιομοῦ. Ἑλλὰς ᾿Ελευθερία εἶναι συνώνυμα, κατὰ τὸν Σολωμόν. Διότι ἢ μὲν | Ελευθερία, ὣς ἰδέα ἠθικὴ καὶ Φιλοσοφική, ἐξεπήγασεν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἡ δὲ ᾿Ελλὰς ἔξησε χάρις εἰς τοὺς ἀδιαλείπτους ᾱ- γῶνάς της ὑπὲρ τῆς ᾿Ελευθε- ρίας. Τοὺς ἀγῶνας τούτους ὅ ποιητὴς παρουσιάξει εἰς τοὺς στίχους του ὥς εὐγεγνὲς ἄθλημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ᾗ ζωὴ ἀπομτᾷ νό- ημα καὶ ἰδιαιτέραν σηµασίαν. ἵὉ ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγὼν «δὲν θαραΐνει» τοὺς Ἓλληνας, «ἀλλ᾽ ἔγινε πνοή τους». Διὰ τοῦτο ἤ Ελλὰς οὐδέποτε ἀποθνήσκει. ᾿ Αναγεννᾶται διαρ- κῶς ὡς ὃ µμυθολογικὸς φοῖνιξ ἀπὸ τὴν στάµτην της: ᾿ Απὸ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰς θυσίας καὶ τοὺς τάφους, ἀναπηδᾷ ἡ νέα ζωή. ᾿Απὸ τὰ αἵματα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἠρώων ἀναθάλλει ἀκ- µαία ἡ καταθολὰς τοῦ δένδρου τῆς ἐλευθερίας. Πιὸν ἐνσαρκωτὴν τῆς ἰδέας τῆς Ελευθερίας θὰ ἀτενίσωμεν ἓν- τὸς ὀλίγου γεγλυμµένον ὑπὸ τῆς σμίλης τοῦ (καλλιτέχνου ἐπὶ τοῦ μαρμάρου τῆς Πεντέλης. Ὁ Κν- πριακὸς ἥλιος θὰ φωτίσῃ. τὴν λευκὴν μορφή» του καὶ αἲ 0 λύμπιοι αὗραι πραεῖαι θὰ Χαϊδεύ- σουν τὸ ὑψιπετές του µέτωπογν. Εἰς τὸ μέντρον τοῦτο τῆς Ελλη νικοτάτης ἀΚύπρου θὰ ἵσταται ἀπὸ τοῦδε ἓν τῷ µέσῳ ἡμῶν ὡς ὑψηλὸν σύμδολον τῆς Ἕλληνι- κῆς ἀρετῆς καὶ συνεχὴς ὑπόμνη- σις τοῦ χρέους ἡμῶν πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἐλευθερίαν. Αποπναλύπτομεν τὴν προτο- μὴν τοῦ ᾿Εθνιιοῦ ποιητοῦ μὲ τὴν ἔκφρασιν τῆς θεδαιότητος ὅτι συντόμως θὰ ἀνατείλῃ ᾖ σε- ριπόθητος ἐκείνη ἡμέρα, καθ) ἣν συγκεντρωμένοι πάλιν πέριξ τῆς λευκῆς ταύτης μορφῆς, θὰ ὕσο- δεχθῶμεν εἰς τὴν Νῆσόν μας καὶ θὰ χαιρετίσωµεν μὲ τοὺς στίχους τοῦ ποιητοῦ τὴν θεὰν Ἐλευθερίαν». Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ Ἡηῃ Τη ΗΙΙ ΙΗΙΠΡΙΙΙ ΠΙ ΠΜ Τὴν Κυριακὴν 20ἡν Ἰουνίου, ἑ- ορτὴν τῶν Αγίων Πάντων ὁ Μα- καριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύ- πρου . Μακάριος περιστοιχιζόµε- γος ὑτὸ τοῦ Πανοσιολογιωτάτου ᾽Αρχιμανδρίτου ἡ. Φωτίου Κων- σταντινίδου καὶ τοῦ Ποωτοσυγχέλ- λου κ. Καλλνίκου ἐλειτούργῆσε καὶ ἐκήουξε τὸν θεῖον λόγον ἓν τῷ ἵ, ναῷ Χρυσελεούσης Στροθό- θόλου. Τὴν λειτουργίαν παρηκολούθη- σε πλῆθος κόσμου. Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Εὺἰ- αγγελικῆς περικοπῆς ὁ Μακαριώ- τατος ἐκήρυξε πρὸς τὸ πυκνότατον ἐκκλησίασμα τὸν θεῖον λόγον ἄνα- φερθεὶς εἰς τὰ παθήµατα καὶ τὰς κακουχίας καὶ τὰ μαρτύρια τῶν ἸἉγίων. Ὁ Μακαριώτατος ἐξῆρε τὴν αὐτοθιυσίαν, τὸν ἀλτρονϊσμὸν καὶ τὸ ὑψηλὸν ἦθος τῶν ἁγίων, οἵτινες οὐδόλως ἐπτοήθησαν ἀπὸ τὰς ταλωπωρίας καὶ τοὺς. διω- γμοὺς καὶ τὰ μαρτύρια, διότι εἴ- χον θαθεῖαν καὶ θερμουογὸν πί- στιν. Τοιούτους ἀνθοώπους μὲ θερομουργὀν πίστιν, παορησίαν καὶ θάορος-- ἐτόνισεν ὁ ἸΜακαοιώτα- τος---γρειάζεται Ἡ κοινωνία µας καὶ σήμερον, ὅτε ποιχίλαι ἠυχοφθό- ροι αἱρέσεις ἀπομακούνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ὀρθὴν πίστιν. ἀνθοώπους διαπνε- οµένους ἀπὸ θαθεῖαν καὶ θεο- μουογὸν πίστιν χαρακτηριζοµέ- γους διά τὴν αὐτοθυσίαν τὠγ, πι- στοὺς εἰς τὰς παραδόσεις τῆς θ0η- σχείας καὶ τῆς πατοίδος χοειάςσε- ται ἡ Ἐθναρχοῦσα Ἰπκλησία σή- µεθον. διὰ τὴν διεξαγωγήν τοῦ ὑπὲρ ἐλευθεοίας ἀγῶνος». Καὶ ὁ Μαναριώτατος περαίνων τὸν λό- γον του. εἶπεν ὅτι ὁ Κυποιακὸς λαὸς θὰ ἐμμείνῃ εἰς τὰ ἰδεώδη τους ὅπως οἱ τιµώμενοι ἅγιοι καὶ δὲν θὰ στοέψῃ ποιθενὰ ἀλλοῦ την προσοχἠν του πλὴν τῆς ἐλευθε- ρίας οὔτε θά ἐπιζητήσῃ τίποτε ἄλ- λο πλην τῆς 'Ενώσεως». «Τοιούτους -ᾱ--- Πρ 11. ΜΗΡΙΝ ἐθνικοθρησκευτικοῦ ἐτελέσθη τὴν ἕ- Ἱουγίου εἷς Ἐν µέσῳ περιθάλλοντος σπέραν τῆς 20ῆς π. τὸ οἵκημα τῆς ΟΧΕΝ ἡ ἐπὶ τῇ λή- ξει τῶν μαθημάτων ἑορτὴ τῆ ΟΧΕΝ γέων καὶ νεανίδων Δεν- χωσίας. Πωρέστησαν ὃ ᾿Αρχιεπίσκοπος ψ. Μανάοιος, ὁ Θ. Χωρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, ἄλλοι Ἀληρικοὶ γαὶ πλῆθος κόσμον. Ἓ ἑορτὴ ἤρχισε μὲ ἐθνικὰά καὶ θρη- σγευτιχἁ ἅσματα. ἀκολούθως δὲ οἱ γοαμματεῖς τῶν δύο ἱδοιμή- των, ὁμίλησαν ἐπὶ τῶν. πεποα- γμένων τοῦ λήξαντος ἔτους. ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐπεδαφίλευσε πρὸς τοὺς παρευρεθέντας τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τῆς Ἐκκλησίας, συν- εχάρη δὲ τοὺς θὼς καὶ τοὺς νέους γαὶ νεάνιδας διδάξαντας κα: διὰ τὸ θεάρεστον ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπετέλεσαν. Αἱ ὁμιλίαι ἐπὶ τῶν πεποαγµέ- γων. δημοσιεύονται εἲς ἄλλην σε- λίδα τῆς ἀνὰ χεῖρας ἐκδόσεως. μῤῥι ΠΡΙ ΙΗΙΝΗΤΟΙ ΝΙΚ Τὴν ο0ἠν π. Ἰουνίου ἐγένε- το ἐν τῷ ἰ. ναῷ Ἁγίου Ευποια- χοῦ τοῦ χωρίου. Ἀενοίκου τελετῆ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν μαθημάτων τοῦ [ἐκεῖ. Κατηχητικοῦ. σχολείο, “ᾱ- μίλησαν ὁ διευθυντής τοῦ. σχο- | ὝἜνγτουρος, Ἡ κατη- ΕΚΚΛΗΣ ΙΑΣΤΙΚΟΗΝ. να ΕΠΗ ΚΜΙΗΜΙΕΡΙΙ ΙΙ ΙΡΠΟΛΙΠΟΥ ΠΑΦΟΥ [Τοῦ ἐν εὐὑρισκύμενος 36. Πάφου κ. Φώτιος θθην Ἰουνίου τὴν καὶ ἐκήρυξεν 'Ὁ. ἐνταῦθα Πητοοπολίτης ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτουογίαν εἰς τὸν ἱερόὸν ναὺν Ἁγίου Παν- τελεήµονος ᾿Αχαρνῶν. Κατὰ τὸ κἠρυγμά του. ὁ Αγιος Πάφου, ἀνεφέρθη εἰς τὸ Κυποιακὸν τή: τηµα, ἐπευφ ημηθεὶς ζωηοότατ:.. . Σεθασμιώτατος προσεχ.ἠ- θη τὴν µεσημθοίαν τῆς 19ης ]- ουνίου καὶ παρεκάθησεν εἰς γεῦ- μα εἰς τὸ Θελογικὸν Οἰκοτοοφεῖ- ον τῆς ᾿Αποστολικῆς Διακονίας Ἑλλάδος, ὅπου ἀπηύθυνε λό- ία γουθεσίας πρὸς τοὺς οἴχο- Τὴν παρελθοῦσαν Τοίτην ἡ Ἵ. ερὰ ᾽Αρχιεπισκοπὴ Κύπρον, ἐπὶ τῇ, ὀνομαστικῇ ἑορτῇ τοῦ Βασι- λέως τῶν Ἡ λλήνων Παύλου ἐτέ- λεσεν ἐν τῷ ἵ, καθεδρικῷ ναῷ 'Α- γίου Ἰωάννου Λευκωσίας εὐθὺς μετὰ τὴν θείαν λειτουργίαν πανη- γυρικὴν δοξολογίαν χοροστατοῦν- τος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπι- σκόπου Κύπρου κ. Μακαρίου, συμ- παραστατουµένου ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ Κλήοου τῆς πόλεως. Παρέστησαν ὁ Ἐκλαμπρότατος Γενικὸς Πρόξενος μετὰ τῆς κ. Ηαππᾶ, ὁ Πρόξενος κ. δ. Γοῦ- φος, ὁ Γοαμματεὺς τοῦ Προξε- γείου Χ. ᾽Αντωνιάδης, ἐπιστήμο- γες ἔμποροι καὶ πλῆθος ἄλλου κό- σμου. Εἰς ᾽Αμμόχωστον ἐτελέσθη παροµοία Δοξολογία ἐν τῷ ἵ. γ. Αγίου Νικολάου τὴν 9 π.μ. τῆς αὐτῆς ἡμέρας χοροστατοῦντος τοῦ Θ. Χωρεπισκόπου 3δαλαμῖνος κ. Γενναδίου. Ἐὶς Λάρνακα ἡ δοξολογία ἔτε- λέσθη μετὰ τὴν θείαν λειτουργί- αν ἐν τῷ ἵ. ναῷ “Αγίου Λαζάρου Ῥκάλας, χοροστατοῦντος τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κι- τίου κ. ᾿Ανθίμου, συµπαραστα- τουµένου ὑφ᾽ ὁλοκλήρου τοῦ κλή- λεως. Εἰς Πάφον παροµοία δοξολογία ἐτελέσθη ἓν τῷ καθεδρικῷ ναῷ ᾿Αθήναις ἀνταποκριτοῦ µας] τούᾳ οὓς σπουδαστάς, τινὺς τῶν ὃ- ποίων εἶναι Κύποιοι, Τὸν Άγιον 1άᾳου ἐπεσκέφθη εἲς τὸ Ξεγοδογεῖον του τὸ Ί]ρυε- δοεῖον τοῦ. Συνδέσμου Ἠθνικῶν Αιεχὑιχκήσεων Ἑλληνίδων, καὶ ᾱ- ] φοῦ τοῦ ἐπέδωσεν ἑγωτικὸν ήφι σµα διά τῆν Κύπρον, τοῦ ἐνεχεί- ρησε ποσὸν 9.000 γέων δοσχμῶν ὑπὲρ τοῦ Ἠράνου διὰ τοὺς σεισµο- παθεῖς. Ὁ Σεθασμιώτατος, ἐξ ἄλλον, διένειµεν ὡοισμένα χοηματικἁ πο” σὰ ἐν τοῦ Ταμείου τῶν Σεισμο- παθῶν εἲς ἐνταῦθα σπουδάχοντας Κυπρίους φοιτητὸς ἐν τῆς σεισµο- π].ἠκτου πεφριοχῆς. Ι [ | | | | ἶ ΜΟΞΟΛΟΠΙΛΙ ΕΠΙ Τή ΕΡΡΙΗ [5 Λ.Μ. Τ0Υ ΜΝΙΙΕΩΣ ΠΛΙΙΔΗ «Αγίου Θεοδώρου Κτήµατος χορο- στατοῦντος τοῦ 11ανοσ. ᾿Αοχιμαν- δρίτου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πά- φου κ. Μαξίμου Κουρσουμπᾶ. Εὶς Κυρήνειαν ἡ ἐπὶ τῇ εὖκαι- οία ταύτῃ δοξολογία ἐτελέσθη ἐν τῷ ἵ, ναῷ ᾿Αρχαγγέλου χοροστα- τοῦντος τοῦ 3Σε6. Μητροπολίτου Κυρηγείας κ. Κιυπριανοῦ συµπα- ραστατουμένου ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ κλή- ρου τῆς πόλεως. «ὐπὸ τοῦ Μ. ᾿Αορχιεπισκόπου ὸΕθνάρχου Κύπρου κ. Μακα- οἱου ἀπεστάλη, ἐπὶ τῇῃ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ, πρὸς τὴν ΑΔ. Μ. τὸν Όα- σιλέα Παῦλον τὸ ἀνόλουθον τη- λεγοάφηµα: Αὐτοῦ ᾗΠΜεγαλειότητα Βασι- λέα Ελλήνων Παὔῦλον ᾿Αθήνας Ἐπὶ ὀνομαστηρίοις Ὑμετέ- ρας Θεοφρουρήτου Μεγαλειότης τος θερμὰς ἀναπέμψας δεήσεις ἐν πανδήμφ Δοδολογίᾳ ὑπὲρ Αὐτῆς καὶ παντὸς σεπτοῦ ῬΒα- σιλικοῦ Οἴκου πρόθυμος ὅδιαθι- θάξω εὐλαξεῖς συγχαρητηρίους εὐχὰς “Ελληνοιοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ. Πληρώσαι Κύριος συντό- μως ἱερὸν διακαῆ αὐτοῦ πόθον τεθῆναι ὑπὸ ἔνδοξον Ἓλληνι- κὸν Βασιλικὸν κῆπτρον. ὔ. Κύπρου Μακάριος ΗΡΙ ΤΝ ὸ ἀπόγευμα τῆς παρελθούσης Κυριακῆς ἐτελέσθη εἰς τὸν κῆ- πον τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆ ῆς «Απ. Βαρνάθας» ἡ ἐτησία ἐπὶ τῇ λη- Έει τῶν µαθηµάτων καθιερώµέ- γη ἑορτῇ ἐνώπιον πλήθους κό- σμου. Εὶς τὴν ἑορτὴν παρέστησαν ἡ Α. Μ. ὁ Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Μακάριος, οἱ Παν. Μητροπο- Γλῖται Κιτίου γαὶ Κυρηνείας κ.κ. :λνθιμος καὶ Κυποιανός, ὁ Θεοφ. Χωρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. Τεγ- γάδιος, οἱ Ἰανοσιολ. Ἠγούμενοι Κύκκου καὶ Χουσορροϊατίσσης, ὁ Ἐκλ. Τεν. Πρόξενος Ἑλλάδος κ. Παππᾶς, ὁ Ἡρόξενος τῆς Ἑλλά- δος α. Ῥοῦφος, οἱ Διευθυνταὶ Ἔρα πεζῶν Κύπρου κ Γκαράνης καὶ Ἑλλάδος γ. Παπαγιάννης, χ.ᾶ, Τὴν ἑορτὴν ἤνοιξεν μετὰ τὴν τυπικὴν ἱεροτε]. εστίαν ἡ χορωδία τῆς Σχολῆς ὑπὸ τὴν Διεύθυνσιν τοῦ κ. Θ. Καλλινίκου. ᾿Ακολού- θῶς ἔλαθε τὸν λόγον ὁ Διευθυν- τῆς τῆς Σχολῆς κ. Κ. Λευκωσιά- της ὅστις ἀνέπτυξε τὰ πεπραγµέ- γα τοῦ λήβαντας, ἔτους. Ἐν συνεχεία Ἡ Α. Μ. ὁ ἸΑο- χιεπίσκοπος ἐπέδωσε τὰ πτυχία τῶν τελειοφοίτων οἵτινες εἶναι οἱ ἑξῆς: Μιχαὴλ Ἰωάννου ἐκ Κάμ- που, Χαραλ. 1]ρωτοπαπᾶς ἐκ Πηγαινιῶν, Αντώνιος Μαυρομ- ΡΠΠ ΣΧΛΙΣ µάτης ἐκ Μόρφου καὶ ᾿Ανδο. Χ΄΄ Ἰωάννου ἐξ ᾿Αγροῦ. Μετὰ τὴν ἐπίδοσιν τῶν πτυχί- ων ὁ ἐκ τῶν τελειοφοίτων ἸΑγ- τώνιος Μαυρομμάτης ἀπηύθυνε ἔχ μέρους τῶν συμμαθητῶν του χαι- ρετιστήριον, ἀναφερθεὶς εἰς τὴν εὐγνωμοσύνην, τῶν φοιτώντων ἐν τῇ Ἀχολῇ πρὺς τὴν Μητέρα Ἓκ- κλησίαν καὶ δηλώσας ὅτι πάντες θὰ καταθάλουν πᾶσαν προσπάθει- αν ὅπως ἀναδειχθοῦν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς των. Ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αοχιεπίσκοπος ὃ- μιλήσας, ἐν συνεχεία ἐτόνισε τὴν ἱκπανοποίησιν τῆς ᾿Εκκλησίας διὰ τὸ ἐπιτελεσθὲν ἔργον, ἐξέφρασε δὲ τὰς εὐχαριστίας του πρὸς τὸ διδάσκον προσωπικὸν καὶ πρὸς τὴν. χορηγοῦσαν τὰ ὑλικὰ µέσα π. Μονῆν Κύνου. ᾽Απευθυνόμε- γος μετὰ. ταῦτα πρὸς τοὺς τελειο- Φφοίτους ὁ Μωιαριώτατος ἐδήλω- σε παραιγετικῶς τὴν. ἀνυπομονη- σίαν τῆς κοινωνίας νὰ χειροκρο- τήσῃ τὴν δρᾶσιν των εἰς τὸν ἐθνικὸν καὶ ἐκχλησιαστικὸν Ἅτο- μέα. Ἐν τέλει ἐφάλησαν ὑπὸ τῆς χορωδίας θρησκευτικοὶ ὕμνοι καὶ ἡ σεμνή ἑορτὴῇ ἔληξεν ἐν μέσῳ θερμῶν ἐκδηλώσεων ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἐκκλησίας. ΠΡΙ ΚΙΤΗΧΠΠΚΟΗ ΙΠΙΛΙΙΗΗ Σεμνὴ καὶ ἐπιθλητικὴ ἐτελέ- σθη τὴν 20ὴν π. Ιουνίου εὐθὺς μετὰ τὴν θείαν λειτουογίαν εἷς τὸν ἐν ν. ᾿Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ἡ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων Αἱ- γιαλούσης ἑορτή. Ὡμίλησεν ἐπὶ τῆς προόδου τῶν Κατηχητικῶν ὁ καθηγητῆς ᾽Αρχι- µανδοίτης κ ᾿Αλέξιος Ν. Γεωρ- γιάδης καὶ ἀπηγγέλθησαν ποιή- µατα. ἐθνικοθρησκευτικοῦ πεοι- εχοµένου ὑπὸ Κατηχητοπαίδων. Κατὰ τὴν λήξασαν περίοδον ἐλειτούργησαν ἐν Αἰγιαλούσῃ Α- γώτερα. Μέσα καὶ Κατώτερα ζα- τηχητικά, εἲς τὰ ὁποῖα ἐφοίτησαν 48, 106 καὶ 19ὔ κατηχητύπαιδες ἀντιστοίχως. Εἰς ταῦτα ἐδίδαξεν ὁ ᾽Αρχιμανδοίτης κ. Αλέξιος Γεωργιάδης. Βὶς τοὺς φοιτήσαντας μαθητὰς καὶ µαθητοίας ἀπενεμήθησαν ἆ- γαμνηστιχἁ θιθλία καὶ σταυροί, σταλέντες ὑπὸ τῆς Λ. Μαάκαριό- τητος. Τὴν σειινην τελετήν, τὴν ὁποί- αν παρηχολούθησε σύµπασα σχε- δὸν ἡ νοινότης, ἐπέστεψεν ὁ Ἐ- θνικός µας ὕμγος. ὔὕουὔ«ἛὌὉ--- ΦΙΛΙ ΠΠΙ ΤΝ ΦΙΠΡΙΗΙ ΜΦΠΠΙΙ ΠΡΟ Τὴν 19ην π. Ἰουνίου, πτωγος ᾽Αδελ(ότης ἐτέλεσε σεμνὴν ἑουτὴν ὑπὲρ απτωγῶν τῆς κοινότητος. Κατ)’ αὐτὴν ἀπηγγέλθησαν ποι- ἡματα, κο. ἐάλησαν ἔθνικοθωτ- σνευτινό. ἄσματα, μετὰ τὸ τέλος τῶν. ὁποίων πφοσειέφθησαν ἀνα- Σι τοοθύλ. ου, τῶν | | [ ἳ Γλείου μ. Νίκος Γχήτρια ὃ. Πηνελόπη Παπαδάνη : (ναὶ θεολόγος κ. Τ. Χοιστοι ὁ- [οσους οἱ δὲ κατηχητόπαιδες, ἀπιγ- Γγειλαν ποιήµετα καὶ ἔφαλαν θωη- Γσκευτικὰ ἄσμωτα. Εὶς τὸ τέλος τῆς ἑουτῆς διεγεµήθησαν. εἷς τοὺς. χατηγητύπαιδας δῶρα. στα- λέντα ὑπὸ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κυρηνείας. ο Ἱπωόσωπος αρορτινά. Μὶς τὴν ἑουτὴν παρέστη ὡς ἓν- τοῦ. Ναναοιωτάτου ὁ Πωνοσιολογιώτατος. ᾿Αογιμαν δοί- της χ. Φώτιος Κωνσταντινίδης, ὔστις ηὐχαρίστησε πάντας ὅσους χιιθ οἱονδήποτε τούπον αυνέθα- λον εἰς τὺν ἵερὸν σνοπὼν τῆς δν] λοπτώχου. ἡ Φιλό-, --- ΝΝΗ ΒΗΙΙ Τὴν ποωΐαν τῆς 24ης π. ἸΤου- γίου παρουσία τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Φιλολογινοῦ Λια- γωγισμοῦ Κυρίλλου Γ΄, ἀπάρτι- ζομένης ἐν τῆς Α.Μ. τοῦ ἸΑο- χιεπισκόπου, τοῦ Τενικοῦ 11φο- ξένου τῆς Ἑλλάδος, τοῦ 1 0μνα- σιάρχου τοῦ Παγκυπρίου Τυµνα- σίου, τοῦ Δημάρχου «Λευκωσίας καὶ τοῦ Ι]οοέδρου τοῦ Γ. Σ. Π. καὶ τῶν μελῶν τῆς αριτικῆς ἐπι- τοοπῆς διὰ τὸν 14ον φιλολογικὸν διαγωγισµόν. ἐκ τοῦ ΠΠανοσ. Αρ: χιμανδρίτου τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς κ. Ἱππολύτου, τοῦ Γυμνασιάρχου Κ. Σπυριδάχι καὶ τοῦ καθηγητοῦ κ. Χοι Χαλάμπους, ἐπεδόθη εἰς τὸ λέγα Συγοδικὸν τῆς ᾿Αοχιε- πισχοπῆς τὸ τιμητικὺν δίπλωμα μετὰ τοῦ σχετικοῦ χρηματικοῦ ποσοῦ εἰς τὸν κ. ᾿Ανδρέαν λιανοῦ ἐκ Δωπήθου τοῦ ὁποίου τὸ ἔργον ἐθραθεύθη διὰ δευτέ- ρου θραθείου. “--------- ΓΘΟΝΛΝΗ ΠΡΙ ΤΗ 1ΠΙΝΝΙΝ ᾿Οθωμανὸς Μουταγιάχα ἠσπάσθη τὴν Χοι- ἐκ τοῦ χωρίου Γατιανικὴν θρησκείαν καὶ ἐθωπτί- Ἴσθη τὴν 10 π. Ἰουνίου, λαθὼν τὸ ὄνομα. Κωνσταντῖνος. ᾿Ανάδοχός ὁ ἐν Μονῆς Άεμε- σοῦ Σχ. Νικόλαος Κ. Πωπαδούρης. ἔτου. παρέστη -------- ΜΗ ΙΙΙ ΜΕΛΗ ἰ Τὴν Ό1ην π. Ιουνίου ἤρχισαν ] ο, [ιά ἑωγασίαι. ἀνοιχοδυμήσεως τοῦ νέου. Νητουπολιτικοῦ ναοῦ Καθυ: | Γλικῆς, Οὗτος θά εἶνα. σταθσει- τδὴς ον, πας Ἠωασιλινὴή μετὰ τοοὔλλου, »Ί. µέτρων καὶ μήκους 8 µέτρων. Θὰ στοιγίσῃ πεοὶ τὰς 90,000 λερῶν. δτυ- | ΠΕΛΜΠΙΤΗ, 1 ΙΟΥΛΙΟΥ 1954 Ι ΠΗΠΗΚΗΗΙΠΙΠΙ [ΠΗΛΟ ΜΛΗΙΣ [Ποῖοι θὰ ἀντιωιροσωπεύσαυν ἣν Κυπριακὴν Εκκλησίαν]. ᾽Αποιάσει τῆς Ἱ Συνόδου ΓἨύπρου, εἲς τὰς ἑορτὰς τῆς πεν: τηχονταετηοίδος τοῦ ἑορτάζοντος Πατριάρχου Αντιοχείας ». Αλε- ξάνδρου θά. παοαστοῦν ὡς ἀντι- ποόσωποι τῆς Ἐκκλησίας Κύπρον μ. ποντοι τοαναθημ ὁ Σεῦ. Μητροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος, ὁ ΌΘεοφ. Χωρεπίσκο- Ιπος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, ὁ ΙΓραμματεὺς τοῦ Γραφείου Ἓθνα- οχίας κ. ἈΝῖνος Κρανιδιώτης, ὁ ἀρχειοφύλαξ καὶ ῥιθλιοφύλαξ τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς κ. Κώστας Ἀπυριανθόπουλος γαὶ ὁ ἓκ τῶν Ἑ.γχολικῶν ᾿ἸἨφύφων κ. Ματθαῖος 5 Κωνσταντινίδης. Ἡ ὡς ἄνω ἀντιπροσωπεία ᾱ- ναχωοεῖ ἐκ Κύπρου, σήμερον δι) ζεροπ]άνου τῆς ΟΥΡτά5 ΑΙΥΝΥΒ, Ο ἑοοτασιιὸς τῆς Πεντηκοντα- ' ἑοοτασμὸς τῆς η : ετηοίδος ὡρίσθη διὰ τὴν ὃ, 4 καὶ ποίδος ὡφίσθη Ι ὔ ἸἹουλίου. οσθ--------- . ΡΗΙΛΠΙΙ ΤΙΝ ΕΜ) Η ΙΤ ἩΝΡΙΙ ΤΙ ΙΙΙ Ἐγκοίσει τῆς “Ἱερᾶς Συνόδου ἣ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Π{ανε Επι” στημίου Θεσσαλονίκης θέλει ἑκ- προσωπευθεῖ εἰς τὴν ἐν Εδαν- στον Σλνέλευσιν τοῦ Παγκοσμί- οὐ. Συµθουλίου τῶν ᾿Ἐκκλησιῶν ὑπὸ τῶν καθηγητῶν αὐτῆς κ.κ. Δ. Μωραϊΐτου, 1. Τράχκα καὶ Μ. Σιώτη. “Ά-- ΡΠΡΗΜΙΙ Ἠ ΠΠΙΦΟΗΙ Η) ΤΡ ΠΠ ΠΛΗ Κατὰ πληροφορίας τοῦ θρή- σκευτικοῦ τύπου τῶν ᾿Αθηνῶν, ἵ- πὸ φιλεφημεριακῶν κύκλων τονί- ζεται ἡ ἀνάγκη, ὅπως ἅπαντες οἱ Αἰδεσ. Ἐφημέριοι οἱ ἁπανταχοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας σπεύ- σουν νὰ ἐγγραφοῦν εἰς τοὺς ἐκ- λογικοὺς καταλόγους, διὰ νὰ ἀπο- κτήσουν οὕτω καὶ ἐμπράκτως τὸ δικαίωµα τοῦ ψηφίειν εἰς τᾶς ἐκλογάς. Συνιστᾶται προσέτι εἰς αὐτούς, ὅπως ἐγγοάψουν ἐγκαί- ρως εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλό- γους καὶ τὰς πρεσθυτέρας αὐτῶν τὰς ὑπερθωινούσας τὸ 3ὃ1ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. «'Ἡ ψῆφος τῶν Αἰἴδεσ. Ἐφημεοίων, καὶ τῶν οἱ- πογενειῶν τωγ-- γράφει ἡ «Ἔνο- ρίω. (1 Ἴουν. 1964)--θὰ ἀποθῃ οὕτως ἀκαταμάχητον ὅπλον διὰ τὴν ἐπίλυσιν τῶν ἀπὸ αἰῶνος ἐκ- κοεμούντων δικαίων αἰτημάτων των». «θ--- ΚΙΜΙΝ ΤΠ] ΠΚ ΦΙΠΙΡΗ Διὰ τοῦ Παγκοσμίου Συμθου- λίου τῶν Ἐκκλησιῶν προσεφέρθη ὑπὸ τῆς «Ἐκκλησίας τῶν ἀἆδελ- φῶν» καὶ τῆς «Ἐπισκοπιανῆς Ἐγκλησίας» τὸ ποσὸν τῶν 20 χιλιάδων δολλαρίων, πρὸς ἄποπε- ράτωσιν τῶν δύο ὀρόφων τοῦ ἐν τῷ περιθόλῳ τοῦ “Ἱ. Προσκυνή- µατος τῆς Αγίας ἙΒαρθάρας (Δαφνίου) ἀνεγειρομένου κτιρίου τοῦ Οἴκου Φοιτητρίάς, ἀπολύτως ἀναγκαίων διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ προ- σεχοῦς ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους ἕἔναρ- Ἑιν τῆς λειτουργίας τῆς 3 χολῆς Διακονισσῶν. -ᾱ-- ΙΛΝΙΚΙΝΙΙΠΙ ΙΜΕΛΡΠΙ ΚΛΛΗΡΙ Τὸ Διοικητικὸν Συμθούλιον τοῦ Φοιτητικοῦ Συνδέσμου τοῦ Παγε- πιστηµίου ᾿Αθηνῶν ἐξέδωκεν ἔν- τογον ψήφισμα, δι οὗ ἀποδοχι- µάσει τὴν ὑπὸ τῆς Ἐφημερίδος «᾿Απογευματινὴ» ὀργάνωσιν καὶ διεξαγωγῆν καλλιστείων καὶ ζη-[σ τεῖ τὴν µαταίώσιν αὐτῶν. Τὸ ψήφισμα ἐπεδύθη ποὺς τὸν Πρό- εδρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Μ. ᾽Αρχιεπίσνοπον ᾿Αθηνῶν, τὸν Πρό- εδρον τῆς Κυθερνήσεως, τὸν Ποό- εδρον τῆς Πουλῆς, τοὺς 'Ὑποργοὺς Ἐσωτεριχῶν καὶ Παιδείας, τὸν Πούτανιν τοῦ Πανεπιστηµίου ᾽Α- θηνῶν, τὸν Κοσμήτορα τῆς Θεο- λογικῆς Σ χολῆς, πρὸς τὰ θρησκει- τικἁ περιοδικά καὶ τὰς ἡμεφρησίας [ὲᾳ ημερίδας τῆς πρωτειούσης. κο-- ΝΗΝΙΣΙΝΝ ΙΠΗ’ 18Η ΜΙΝΙ ΠΙΕΙ Πρωτοθουλία τῆς Ἑνώσεως ᾽Αποϕοίτων Ῥιζαρείου. Σχολῆς ἓ- τελέσθη ἐν τῷ ἱ. ναῷ τῆς χολῆς τὴν. Κιριακὴῆν 25 π. Μαΐου, ἐπι- μνημόσυνος θεία λειτουργία ὑπὲρ τῶν ᾠφιχῶν τῶν ἀοιδίμων Ῥιζα- ρῶν, τοῦ. ἀειμνήστου Προέδρου τῆς ἑνώσεως καθηγητῶν Κων- σταντίνου Δυοθουγιώτου καὶ πάν- των. τῶν µεταστάντων Ἠφπόρων, Διευθυντῶν, Καθηγητῶν ναὶ µα- θητῶν τῆς Σχολῆς. Κατ’ αὐτὴν ὡὠμίλησεν ἐπικαίρως ὁ Πρόεδρος τῆς ἑνώσεως ὁμότιμος καθηγη- τῆς τοῦ. ΗΣανεπιστημίου καὶ ἸΑ- κπαδημαϊχὸς κ. Γεώργιος. Σώτη- ορίου. ---- Π(ΙΣ [ΠΙΦΠΗΝ ΡΝΗΡΗ ΣΧΙΛΗΣ Γενοµένων ἀρχαιρεσιῶν πρὸς ᾱ- γάδειξιν. τοῦ. νέου δικαστικοῦ Συμθουλίου τῆς συσταθείσης χα τὰ τὸ 1950 καὶ ἀναδιοργανωθεί- σης τὸ 1948 «Ἡνώσεως ᾿Αποιοί- των. Ῥις ἰξαρείου Σγολῆς» ἐξελέ- γησαν οἳ κ.κ. Ἑ. 5 ωτηρίου Π[ού- εδθος, Ιλασίλειος Ἰλέλλας ἀντιπού- εδοος, αἶδεσ. μι. Ὦ. Μαοτιληναϊ- ος Γεγικὰς Γ ραμματεύς, Αθ. Του γωνίδης Ταμίας καὶ Παν, Ἀἴποι- τσιώτης, Ἰωάνης ΟΘεοδωραχόπον- λος, Γεράσιμος Κονιδάρης, Σου Λώλης, ᾿Αδρέας Λεθαντῆς να ΑΔ. Γσιτσιπῆς δ ἀμύονλοι, Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. Τόποις: «ΑΝΑΓΕΜΝΗΣΙΣν ᾿Ισασκίου Κομνηνοῦ ὁ Λευκωσία. | ΝΗΙΝΗΙΙ [ή Ι. ΙΙΙ ΜΙΝΙ ΕΙΣ ΤΝ ΣΤΡΛΙΛΡΧΙΝ ΠΛΙΛΟΝ Τὴν 90 π. Ἰαυνίου ὁ Νίακαριω- τατος ᾿Αρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος }. Ἀπυοί- δων ἐπεσκέαθη τὸν Ποωθυπουρ- | γὸν. τῆς Ἑλλάδος Στοατάοχην Παπάγον ναὶ ἐπέδωσεν εἷς αὐτὸν τὰ, διάσηµα τοῦ Μργαλασταύραυ τῶν Ἁπίων Πύτουυ γαὶ Παύλου, Ιν ὖστις ἀπενομήθη εἲς τὸν ὅτρα- τάρχην Ἱωπάγον ὑπὸ τοῦ ΑΙ. ΓΠατοιάρχου Αντιοχείας. ἱ ΙΙ ΤΗ ΤΠ ΙΝ ΝΠΠΜΙΙ ΜΙΠΙΙ ἸΤουνίου Ίργισάν Α΄, Ἱερστιγοῦ Τὴῆν Ίτην π. αἱ ἐργασίαι τοῦ Ῥυνεδρίου τῆς ὑποδειγματικαὶ θεῖαι λειτουργίαι κηρύγματα καὶ ὁμιλίαι. Την τοί- την ἡμέραν τῶν ἐργασιῶν ἐγίνε- το ὑποδειγματικὴ θεία λειτουργία ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ Αγίας Τοιάδος, χοροστατοῦντος τοῦ 1]ανοσιολο- γιωτάτου ᾿Αογιμανδοίτου κ. Τι- µοθέου Καλόφτη. Μετὰ τὴν θείαν λειτουργίαν ὠμίληῆσεν ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς ᾿Αποστολιγῆς Δια- κονίας καθηγητής τοῦ Πάνεπι- στηµίου ᾿Αθηνῶν χα. Τασίλειος ἨὨέλλας ἀσχοληθεὶς μὲ τὺ θέμα «Ἡ ᾽Αποστολικὴ Διακονία καὶ ὁ Ἱερᾶς. Ἀητοοπύ- : λεως Κίτρους, Κατὰ τὴν διάρχει- | αν τῶν ἐργασιῶν αὐτῶν ἐγίνοντο : δρίου ὑπὸ τοῦ Σεὐασμιωτάτου ἈΠητοοπολίτου Ἐίτρους Σ. Βαθ- γάθα Τζωρτζάτου. Τοὺς συνέδρους τὴν αἴθουσάν τῆς στφατιωτικῆς Λέσχης ὁ Ἀῆμος Αἰκατερίνης. Κατὰ τὴν δεξίωσιν τωύτην ἡ Ἀ]ουσική τῆς Φρουρᾶς ἐπαιάνιςεν εἰδιχὺὸν θοησκευτικὸν πρόγραµµα. Τοὺς συνέδρους ἀπεχαιρέτισε δι) ὀλίγων ὁ Πανιερώτατος Ἀητου- πολίτης Κίτρους. , Τὸ ἀπόγευμα τῆς αὐτῆς ἡμέρας εἲς τὴν αἴθουσαν τυῦ Α. Δημοτι- ἐδεξιώθη. εἰς κοῦ Σγολείου Αἰκατερίνης ἐγέ- γετο διάλεξις πρὸς τοὺς µαθη- τὰς τῶν ἀνωτέρων τάξεων τοῦ : Γυμνασίου μὲ ὁμιλητὴν τὸν καθη- γητὴην τῆς Οεολογικῆς Σχολῆς Ἐφημέριος», τοῦ. Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν ». Ακολούθως ἐγένετο ἡ συναγω- Κωνσταντῖνον Μπόνην ὅστις ἀνέ- γη τῶν πορισμάτων τοῦ συνεδρί-| πτυξε μὲ σαφήνειαν τὸ θέµα οὐ καὶ ἐν συνεχεία ἐκηούχθη ἡ «ἝἜνας μέγας ποδηγέτης τῶν λῆξις τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σνε-ἰ νέων», --ακ-- { ΙΠΜΝΗ ΙΗΙΗΡΙΙΙ ΜΙΝΙ ΠΤΙ ΠΜ] Π] ΠΗΡΙ ΙΜΙΝΑΡΗΙΝ, ΠΡ Ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχωπίομοπος Τὴν 1δην π. Ἰουνίου ἡ Ἓγωσις ἑργατῶν καὶ ἐργατριῶν »}λὠστοιρ- γείων καὶ θαφείων Πειραιῶς ἕ- ώρτασε εἰς τὸν ἵ. ναὸν Αγίας Σοφίας Πειραιῶς τὴν 44ην ἐπέ- τειον τῆς ἱδρύσεώς της διὰ θεί- ας λειτουργίας μετὰ ἀρτοχλασί- υ] ας. Μετὰ τὴν θείαν λειτουργίαν εἲς τὸ κινηµατοθέατρον «Καλιφόο- για» ἐγένετο εἰδικὴ τελετή καθ) ἥν. διενεµήθησαν εἴδη ἱματισμοῦ εἰς ὀρφανὰ τέχνα χλωστούὔφαν- τουργῶν. Ἐν τέλει προσεφέρθη- σάν ἀναφυχτικά Ὅ-Θ [δ Πῆ ΙΗΨΛΜΙΟΙ ΜΜΧΗΙΙΝ Ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία τοῦ ὝΎΥ- πουργείου Θρησκευμάτων καὶ Ἐ- θνικῆς Παιδείας μελετᾶ καὶ ἐπ- εξεργάξεται τὸ νοµοσχέδιον περὶ ἱεροψαλτῶν, διὰ τὴν τελικην δια- τύπωσίν του. πττος-ασισασαπαάθῥλῥηο--------ᾱ--------ωι--ς [Τμ ΗΙΣΗΣ ΤΙΝ. ΜΙΝΙ Ἀ χετικῶς μὲ τὸ θιθλίον τοῦ λο- γοτέχνου Νίκου Καζαντζάκη, τὸ ἐκδοθὲν εἷς γεομανικὴν γλῶσσαν, ὑπὸ τὸν τίτλον «Ὁ τελευταῖος πει- οασμός», ἀγετέθη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἰς τὸν Σεθασμ. Μητρο- πολίτην Κασσανδρείας κ. Καλλί- νικον, ὡς γερμανομαθῆ, νὰ µε- λετήσῃ τὸ πρωτὀτυπον κείµενον καὶ νὰ εἰσηγηθῇ σχετικῶς μὲ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον. -----........ [ΝΟ ΙΗΝ Ι ΙΗΠΙΛΝΙΜΙΣ ΠΙΗΙ Εἰς Γενεύην συνῆλθεν ἐσχάτως ἡ Παγκόσμιος ᾿Οργάνωσις “Ὑγεί- ας γαὶ ἠσχολήθη ὡς συνήθως μὲ διάφορα θέµατα, ἀφορῶντα τὰς ὑγιεινὰς συνγθήκας διαφόρων λαῶν. Εὶς τὴν ᾿Οργάνωσιν ταύτην συμμετέχουν 85 χῶσαι ἐξ ὅλων τῶν Ἠπείρων. ᾿Αληθὴῆς δηµοκρα- τικῆ ᾿Οογάνωσις, ὅπου οἱ µικρὀό- τεροι ἔχουν τὰ αὐτὰ δικαιώµατα μὲ τοὺς ἰσχυροτέρους. Όλοι ὁ- μοῦ. ἐργάζονται εἲς τὴν ἔρευναν καὶ ἐφαρμογὴν τῶν ἀποτελεσμα- τικωτέρων µέσων κατὰ τοῦ ἀγῶ- γος τῶν ἐπιδημικῶν γόσων καὶ οὕτω εἲς τὴν προαγωγὴν τῇ ὄφείας, Ἱ ΥΦΥη ης ωβρ. ΝΙΝΙΡΙ:ΙΣ ΟΛΟΙ ΙΙ 9ϕω Πάπας Ίος ὁ Ίρος ἀνεκὴ- ρυξε τὴν 19 Ἰουνίου ἐκ τῆς Ία- σιλικῆς τοῦ Ἁγίου Πέτρου ὁ νέ- ους ἁγίους μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Ντομένικο Σάθιο, ὅὥστις ἀπέθανε τὸ 1821 εἲς ἡλικίαν 14 ἐτῶν, Εϊς τὸν τελευταῖον αὐτὸν ἡ Καθολικὴ Ἐκκ]λησία ἆ ἀναγνω- οἵζει τὰ θαύματα ἐπὶ παιδίων, τὰ ὁποῖα διέσωσεν ἐκ θαρείας ἀσθε- γείας. ᾿Ανεκηρύχθη ὡσαύτως “Α- γιος ὑπὸ τοῦ Πάπα Πίου τοῦ 196) ὁ Πάπας Πίος ὁ 10ος, ΜΗ} ΜΗΙΣ ΚΛΙΠ ΙΙ ΠΠΙΡΙΙ ἸἨγνώσθη ὅτι νέα µέτοα γατὰ τῶν Καθολικῶν ἐλήφθησαν εἰς Οὐγγαρίαν. Ῥρία ἄτομα χατηγο- οηθέντα ἐπὶ συνεννοῄσει μὲ τὸ Ἠατικανόν, παρεπέµςθησαν εἰς δίκην διεξαγθεῖσαν πεχκλεισµένων τῶν θνρῶν καὶ κατεδικάσθησαν εἰς φυλάκισιν 1 ἐτῶν. Ἐξ ἆλ- λου Ῥωσσικὸν στρατοδικεῖον κάτ- εδίκασεν ἓν Αὐστορίᾳ εἲς αθετῆ φυλάχισιν τὸν Αὐστριωὸν Τό- Ἀιγκερ, ὁ ὁποῖας ---ὡς ἰσχυοίσθη ὀημόσιος χατήγουος---εἶχε συλ- φΦθῃ. διαγέµων ἀντιρωσαιχὰς πθα- κηρύξεις εἰς τὴν οωσσικὴν ζώ- νην. ΕΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΝΦΝΗΙΠΙ ΜΗΙΡΠΟΜΕΙ ΜΙΝΙ! ΠΠ ΝΙΙ ΕΚΛΔΟΣΙΣ ΤΠ 1. ΧΙΙ ΚΠΗΙ ΚΙΠΡΗΙ Κύπρου κ. Μακάριος ἐλειτούργη- σε καὶ ἐκήρυξε τὴν Κυριακὴν τῶν Αγίων Πάντων (90 ᾽]ουνίου) ἓν τῷ ἵ. ν. Χρνυσελεούσης 3Ἄτροθό- λου, τὴν Κυριακὴν (21 Ἰουνίου) ἐν τῷ ἵ, ν. Αγίου Γεωργίου τοῦ χωρίου Καμπιά, τὴν Τρίτην ἔορ- τὴν τῶν Αγίων ᾽᾿Αποστόλων Πέ- τρου καὶ Παύλου (99 Ιουνίου) ἐχοροστάτησε κατὰ τὴν θείἀν λει- τουργίαν ἐν τῷ ἱ. καθεδρικῷ ναῷ τοῦ Αγίου Ἰωάννου καὶ προέστη ἐν τέλει τῆς θείας λειτουργίας μνημοσύνου ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς φυχῆς τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρχιεπι- σκόπου Μακαρίου τοῦ Β΄ καὶ σή- µερον Πέμπτην (1 Ἰουλίου) θὰ λειτουργήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἵ, γ. τοῦ Αγίου Κωνσταντίνου τοῦ ᾿Αλαμάνου εἰς Ὀορμήδειαν. Ὁ Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος τὴν Πέμπτην (24 Ιουνίου), ὠμίλησεν εἰς Ἰλήρου, τὴν Κυριακὴν (91 Ἱουνίου) ἐλειτούργησε καὶ ἐκή- ρυξε εἰς Καλὸν Χωρίον Κλήρους. Ὁ. Πανιερώτατος Μητροπολί- της Κιτίου κ. Ανθιμος ἐλειτούρ- γησε καὶ ἐκήρυξε τὴν Κυριακὴν τῷν Αγίων Πάντων (90 Ἰουν.), ἐν τῷ ἵ. ν. Αγίας Ζώνης Δεμε- σοῦ καὶ τὴν Κυριακὴν (21 Ἰουν.) ἐν τῷ ἱ. ν. “Αγίου Επιφανίου τοῦ χωρίου ᾿Αλεθρικὸν Λάρνακος. Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολί- της Κυρηνείας κ. Κυπριανὸς ἔλει- ετούργησε καὶ ἐκήρυξε τὴν Κυρι- ακὴν (21 Ἴουν.) ἐν τῷ ἵ. ν. Παν- αγίας τοῦ χωρίου ᾽Ακάκι, τὴν | Τοίτην, ἑορτὴν τῶν Αγίων ’Α- ποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, 9 Ιουνίου) ἐχοροστάτησε κατά τὴν θείαν λειτουργίαν ἐν τῷ ἵ. ν. ᾽Αρχαγγέλου Ἐυρηνείας, προέ- στη δὲ ἐν τέλεν τῆς θείας λει- τουργίας μνηµοσύνου ὑπὲρ ἀνα- τ ο ο Ξ παύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἀειμνή- στου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου τοῦ ' Την προσεχῆ Κυριαχήν, 4 Ἰ]- ουλίου, ὁ Μακαριώτατος Αρχι- επίσκοπος Ἐύπρου κ. Μαγάριος, θά λειτουργήσῃ καὶ κηούξῃ εἰς Φικάρδου. Ὁ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. ᾿Ανάργυρος Σταματόπουλος, τὴν προσεχῆ Κυριακήν, θὰ λει- τουργήσῃ καὶ κηοίξῃ εἰς Κάτω λακατάμιαν. Ὁ. Πανοσιολ. ᾿Αρχιμανδρίτης κ. Φώτιος Κωνσταντινίδης, τὴν προσεχῆ Κυριακὴν θὰ λειτουργή- σῃ καὶ κηπούξῃ εἲς Αγίους Ὅμο- λογητὰς Λευκωσίας, τὴν δὲ προ- σεχῆ Πέμπτην Ἰουλίοι, θά λει- τουργήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ πανη- γυοίζοντι ἱερῷ ναῷ Αγίου Προ- κοπίου τοῦ χωρίου Σύγκρασις ᾽Αμμοχώστοι. 'Ὁ ἱεροκήουξ τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς Χ. δ. Πέτσας, τὴν προσεχῆ Κιριακήν, θὰ επούξῃ ἐν τῷ ἵ, γαῷ Αγίων Κωνσταντίνου ναὶ Ἑλένης, Ἀέου. Κοιμητηοίου ΆΛεν- κωσία- ΙΩΝ ΜΙ. Τὸ περιοδικὀν τῆς Μόσχας κἡ Κομμουνιστική Νεολαίω παρα- πονεῖται διὰ τὴν θρησκευτικὴν ἀναγέννησιν τῆς Ῥωσίας, ἰδίως εἷς τὰς τάξεις τῶν Κομσομµόλ. Ἡ πόλις τῆς Νεαπόλεως τῆ Ἱπαλίως ἀφιερώθη ἐπισήμως εἰ τὴν Παναγίαν, Ἑπέτος συμπίπτει ἡ ὅθη ἐπέ- τειος τῆς ἀφιερώσεως τῆς Κίνας εἰς τὴν Παναγίαν. ᾿Απὸ τ---14. Σεπτεμθρίου θά συνέλθῃ εἰς 'Ἱσπανίαν Θεομητορι- κὸν Συγέδριον. Ἐν τῶν εἲς Α. Γευμανίαν κα- ταφυγόντων προσφύγων, τὰ 4ὗ εἶναι. Καθολικοί καὶ 51ος Δια- μαοτυρόµεχοι. 'Ὁ τέως κομμουνιστὴς Αγγλος δημοσιογράφος κ. Ντάγκλας Ἀάδὐντ ἀνεχώρησε διὰ Κορέαν. ππιππηππμ/πΠπσΙααΙς Ἡ συνέχεια τῶν ἄρθρων τοῦ ὰ. Ὁ. Ἑατάκη «Χριστιανικὴ Με- ταφυσικὴ» καὶ τοῦ κ». δ. Σπεράν- τσα «Οἱ ἀγάπες τὰ θρησκευτικὰ δεῖπνα τῶν πρώτων Χριστιανῶν», λόγῳ πληθώρας ὕλης, ἀναθάλλογ- τα διὰ τὸ ἐπόμενον τεῦχος. π/σ(α(π(α[/π/ϱπσ[π/ππ/α//π/π/ϱ/ /Βῇ

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ 4p
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
ΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΙΤΡΟΥΣ 4p
Ο ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΝ ΠΑΠΑΓΟΝ 4p
ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΙ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ Α.Μ. ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΠΑΥΛΟΥ 4p
Η Α.Μ. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΟΜΗΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ 4p
ΑΙ ΕΞΑΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΝΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 3p
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ Πολιτισμός 3p
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΝΕΑΝΙΔΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 3p
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΕΘΙΜΟΣ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ 2p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ 1p
Η ιστορική Μονή Παναγίας του Κύκκου 1p
Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ 1-2p
Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΕΑ 1-2p
ΟΙ ΝΕΟΙ 1p