ΕΤΟΣ Α΄’. ΑΡ. 144 Ἐτησία συνδρομή Σελ. 5 Τιμη Φύλλου Ερ. 2. Γραφεία: ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ-- ΚΥΠΡΟΥ Ι ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΗΗΙ ΜΦΛΛΙΗΣ [0 ΛΓΠΙΕΗΝ ΤΟΥ ΛΙ ΕΠΟΣ ΤΝ ΕΙΜΙΗΣ ΙΙ ΛΜΙΥ τῶν ιδ Ὁ Κυπριακὸς λαός, εἰς πάνδηµα µνηµόσυνα καὶ εἰδι- πὰς τελετάς, ἀπέτισε, κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας, ὀφειλὸ- µενον φέρον εὐγνωμοσύνης καὶ τιμῆς εἰς τὴν σεπτὴν µνή- µην του Ἐδνομάρτυρος ᾿Αρχιεπισχόπου Κυπρισνοῦ καὶ τῶν ἄλλων Κυπρίων κληρικῶν ναὶ λαϊκῶν τῶν σφαγιασθέντων νγατὰ τὸν τραγιχκὸν Ἰούλιον τοῦ 1δ2Ι. Ἡ θυσία τῶν ὑπερόχων ἐγείνων ἀνδρῶν, παρ ὅλον ἔτι δὲν ἐπέφερεν ἀπόμη τοὺς ἀναμενομένους καρπούς, ἔξακολου- θεῖ νὰ παραµένηῃη εἰς τὰς καρδίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύ- πρου ὡς πολύτιμος ἐθνινὴ κληρονοµία καὶ ἀνεκτίμητον ἡ- διχὸν χεφάλκιον εὐσεθοῦς πίστεως χαὶ ἀγνοῦ πατριωτι- σμοῦ. Τόσοεν ὁ Πρωθιεράρχης Μυπριανὸς ὅσεν γαὶ οἱ λοι- ποὶ ἱεράρχαι. ἀνώτατοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, οἵτινες προσέ- φεραν τὸν ἑαυτόν των θυσίαν πρὸς πατοχύρωσιν τῶν µεγά- λων ἰδεωδῶν τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος, παρέσχον διὰ τοῦ μαρτυρικοῦ δανάτου των ὑφηλὸν δεῖγμα αὐταπαρνή- σεως καὶ Φφιλοπατρίας καὶ ἐχληροδότησαν εἰς τὰς ἔπερχο- µένας Κυπριαχνὰς γενεὰς ἀχράδαντον τὴν πίστιν ἐπὶ τὰ εὐγενῆ ἰδεώδη τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μὲ τὰ δυὸ αὐτὰ ἰδανικὰ βαξύτατα ἐρριζωμένα εἰς τὴν ψυχήν του ὁ Κυπριαχκὸς λαὸς κπατώρθωσε νὰ ἀντιμετωπίσῃ νικχηφόρως ἀδιαλείπτους περιπετείας, καὶ νὰ ἐπιζήση. Ὑπανίως εἰς τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας λαοὶ ἐγνώρισαν τοσαύτας περιπετείας ὅσας ὁ Ευπριακός. Ῥωμαῖοι, Αρα- θες, Ὑταυροφόροι, Ἐνετοί, Τοῦρκοι, Αγγλοι διὰ διαφό- ρων ἔκάστοτε παταδυναστεύσεων ἐπεδίωξαν νὰ ἀἄλλοιὼ- σουν τὸν χαρακτῆρά του καὶ νὰ ἀπομαχκρύνουν αὐτὸν ἀπὸ τὴν πίστιν χαὶ τὰ ἰδεώδη τῶν προγόνων του. Κάτω ἅπο τὸν δυναστιχὸν ζυγόν των οἳ Κύπριοι ὑπέστησαν τὰς µε- µαλυτέρας καταπιέσεις: ἐθασανίσθησαν, ἐσφαγιάσδησαν. εἷ- δον τὰς περιουσίας των νὰ ἐξανεμίζωνται, τὰς πόλεις τῶν νὰ πυρπολοῦνται, τὰ τέκνα των νὰ ἀπάγωνται εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν ! ᾿Ἐγνώρισαν τὴν ἀγωνίαν τοῦ βικίου προση- λυτισμοῦ, εἶδον τὰ ὀνόματά των περιλαμθανόμενα εἰς πα- ταλόγους προγραφῶν ! Οὐδέποτε ὅμως ἐλιποφύχησαν. Ἡ πίστις εἲς τὸν ΦΘεὸν καὶ τὰ ἰδεώδη τῶν προγόνων των ὦ- πλισεν αὐτοὺς μὲ Φυχικὴν καρτερίαν καὶ σθένος ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς ἀσυνήθη ἠθικὴν ἀντοχῆν καὶ δύναμιν’ ναὶ ἑξή- γαγεν αὐτοὺς νιχητᾶς. Όταν δὲ αἱ ἐἑχάστοτε περιπέτειαι παρήρχοντο, ἡ ἀνάμνησις τῶν βασάνων γπαὶ τῶν 8υσιῶν ἐ- στερέωνε περισσότερον τὴν πίστιν των καὶ ἐπηύξανε τὴν ἠθιχήν των ἀντίστασιν. Τοιουτοτρόπως χυκλούµενος ὑπὸ ἀλλοπίστων γαὶ ἄλλο- φύλων ἐπέζησεν ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς εἰς τὴν Κύπρον. ᾿Ἐπέζησε καὶ ἠνδρώδη, ἐξαχκολουθεῖ δὲ νὰ γαλου- χῆ μὲ τὰ νάματά του τοὺς κατοίκους τῆς Νήσου αὐτῆς, οἵτινες, ἀναμιμνησχόμενοι τῶν θυσιῶν τῶν προγόνων των συνεχίζουν εἰσέτι μετὰ τοῦ ἰδίου σθένους τὸν ἡδικήν των ἀντίστασιν. Ἐπὶ νεφαλῆς τῆς ἠθικῆς ταύτης ἀντιστάσεως τοῦ Γνυ- πριαχοῦ λαοῦ εὑρίσχεται καὶ σήμερον, ὅπως καὶ κατὰ τὸ ἀπώτερον παρελθόν, ἡ Ἐθναρχοῦσα Ἐκχλησία του. Οἱ ἔν- πρόσωποί της ὑπῆρξαν καὶ ἐξαχολουθοῦν µέχρι σήμερον νὰ ἀποτελοῦν τοὺς ἐνσαρκωτὰς καὶ τοὺς φορεῖς τῶν ὑψηλῶν ἀντιλήφεων καὶ ἰδεωδῶν του. ᾿Ὑπὸ τὴν ἰδιότητά των αὕτην οὗτοι οὐχὶ σπανίως, --ὅπως εἴδομεν--- κατεδιώχθησαν, ἐδα- σανίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, ἐθανατώθησαν. Ἐδέχδησαν ὅ- µως πάντοτε τὰς βασάνους παὶ τὰς θυσίας μὲ πραότητα καὶ αὐταπάρνησιν, καὶ ὑπέστησαν τὰ πάντα μὲ τὴν ἀδιάσει- ὅτον πίστιν ὅτι τοιουτοτρόπως ἐξυπηρετοῦν τὸν λαόν των καὶ προάγουν τὰ πνευματικὰ καὶ ὑλιυιὰ συμφέροντα τοῦ ποιμνίου των. Διὰ τοῦτο ὁ Κυπριακὸς λαὰς ἠγάπησε τὴν ᾿Ἐνχκλησίαν του παὶ Μένει στερρῶς προσηλωµένος εἰς αὐτήν διότι πλὴν τοῦ ὅτι συναισθάνεται καὶ ἐχτιμᾷᾶ πλήρως τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰς Βυσίας της, γνωρίζει καλῶς. ὅτι δι) αὐτῆς, µόνον, ἐσώ- δη εἰς τὰς ἀλλεπαλλήλους περιπετείας του, καὶ δι’ αὐτῆς. µόνον, θὰ ἐπιζήσῃ καὶ δὰ σωξῇ τελειωτικῶς. Ἡ ΠΙΚΛΗΣΙΑΣΙΙΚΙ ΚΔί ΠΙΕΥΜΝΤΙΜΙ ΛΡΛΣΙΣ Τ0Υ ΛΡΧΙΗΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΠΡΙΛΙΟΥ Τοῦ κ. Κ. ΣΠΥΡΙΔΑΚΙ, Γυμνασιάρχου τοῦ Παγκυπρίου Γωμνασίου. Α µνίου του ἐνδιαφέροντα, ὑπὲρ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚβΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ἡ Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου ἀποκατασταθεῖσα μετὰ τὴν Τουρκικην κατάκτη: σιν τῆς νήσου τῷ 1511 εἰς τὴν θέσιν της, ἐξ ἃς εἶχεν ἐκδιώ- χθῆ διὰ τῶν Φράγκων ἢγεμο- νων πρὸ αἰώνων, ἀνέλαθεν ὑ- πὸ τὴν προστασίαν της τον δουλεύοντα ἕλληνικον λαὸν τῆς νήσου καὶ ἐφάνη ἀνταξία τῶν περιστάσεων καὶ του Ὁπ αὐτῆς ἀναληφθέντος ΕΡΥΟΣ: Τοσοῦτον ὑπῆρξεν τὸ κυρος της, ὥστε καὶ αὐτοὶ οἱ Τοῦρ- κάτοικοι τῆς νήσου ἄνε- κοι γνώριζον τὸν Αρχιεπίσκοπον Κύπρου ὡς προστατην αὑτῶν κατὰ τῶν θιαιοτήτων τῶν ὅμο- εθνῶν καὶ ὁμοθρήσκῶν των δι- οικητῶν καὶ πασάδων τῆς νη: σου. Ἡ Κύπρος πὐμοίρησε κα: τὰ τὸν 18ον αἰῶνα νὰ ἔχῃ κο ρυφαίους ἄνδρας ὡς Αρχιεπι- σκόπους καὶ ᾿Εθνάρχας αὐτῆς, οἱ ὁποῖοι διέλαµψαν ὄχι μονον ὡς θρησκευτικοὶ καὶ ἐθνικοὶ ἀρχηγοὶ αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ ὡς πνευματικοὶ ἡγέται ὁδηγήσαν- τες τὸν λαὸν εἰς πνευματικῆν ἀνάπτυξιν τοιαύτην, ὥστε πα: ρὰ τὴν Τουρκικὴν δεσποτείαν καὶ τὸ πνευματικὸν σκότος, το ὁποῖον αὕτη ἐπέχεε, νὰ δύνα- ται νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς ἡ πε- ρίοδος ἀκμῆς τῆς Κυπριακῆς ᾿Ἐκκλησίας. Τελευταῖος τῶν μεγάλων τούτων ᾿Εθναρχῶν καὶ ᾿Αρχιε: πισκόπων τῆς νήσου κατα τον Ί18ον αἰῶνα ὑπῆρξεν ὁ, Αρχιε- πίσκοπος Χρύσανθος, ἄνηρ δι” ακριθεὶς πρὸς τοῖς ἄλλοις διὰ τὰ πνευματικὰ ὑπὲρ τοῦ ποι-. --υ-- κ ᾽Απόσπασμα ἐκ τῆς ὁμιλίας τοῦ Προέδρου τοῦ Ελληνικοῦ [Πνευματι- κοῦ Ομίλου Κύπρου κ. Κ. Σπυριδά- κι κατὰ τὸ μνηµόσυνον το τελ. : ἐν τῇ µεγάλῃ αἰθούσῃ τοῦ Παγκωπρί- ου Γυμνασίου τὴν 9ην Γουλίου. ] κληρος ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Σπυριδάκι θὰ δηµοσιευθῇ εἰς τὴν ἔκδοσιν τῆς Ίης Αὐγούστου τῆς «Ἑλληνικῆς Κύπρου». εσθὲν : Ολό-, τῆς μορφώσεως τοῦ ὁποίου ἐ- μερίμνησε καὶ διὰ τῆς ἱδρύσε- ως Σχολῆς τῷ 1808. Οὗτος εἷ- µεγίστην δύναμιν ὀφειλομένην τόσον εἰς τὴν συνεχῆ του δρᾶ- σιν καὶ τὴν πολιτικότητα, μεθ᾽ ἧς διεχειρίζετο τὰ πράγµατα τοῦ ποιμνίου του, ὅσον καὶ εἰς τὴν ἀνάδειξιν καὶ εἰς ἄλλους μητροπολιτικοὺς θρόνους τῆς νήσου συγγενῶν του ὡς Μη: τροπολιτῶν καὶ θοηθῶν ἐπι- σκοπων. Εἰς τοιαύτην περίοδον ἀκμῆς μὲν τῶν τῆς ᾿Εκκλησίας Ἱὺύ- πρου, ἡ ὁποία ἐκορυφώθη διὰ ἱτῆς ἀναδείξεως εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦ δραγοµάνου τοῦ Χατζηγε- ωργάκη Κορνεσίου, τοῦ ὁποί- ἴου ἡ δρᾶσις εἶναι τῷ ὄντι κατα- πληκτική, ἀνησυχίας δὲ διὰ τὸ μέλλον τῆς Τουρκικῆς Αὐ- τοκρατορίας ὡς ἐκ τῶν σηµει- ουµένων ἐν αὐτῇ σποραδικῶν Γκινημάτων, ἀναφαίνεται ὁ Κυ- Γ[πριανός, νεαρὸς τότε κληρικὸς ᾽ Γἀνήκων εἰς τὴν Μονὴν Μαχαι- ἱρᾶ. Εἶναι οἱ χρόνοι, καθ’ οὕς τὸ ἀπὸ αἰώνων δουλεῦον ἕλλη- Γνικὸν γένος ἀφυπνίζετο καὶ ἔπ- [εζήτει νὰ ὀργανωθῇ καὶ ἀπο- Ιδυθῇ εἰς τιτάνειον κατά των δυναστῶν του ἀγῶνα, ὁ δὲ πρωτοµάρτυς τῆς Ἑλληνικῆς ἐλευθερίας Ρήγας ὁ Βελεν- Γστινλῆς ἐγίνετο τὸ πρῶτον μέε- ἵγα θῦμα τῆς ἐθνικῆς ἐξεγέρ: ἵσεως στραγγαλισθεὶς καὶ ρι- [φθεὶς εἰς τὰ θολὰ νερά του ΓΔουνάθεως ὑπὸ τῆς µισελλη- ἵνικ ας τῆς μετὰ τῆς ᾿Οθωμανικῆς γαζοµένης. . Ὁ. Κυπριανὸς ἦτο τότε διά- κονος χειροτονηθεὶς τῷ 1183 καὶ σταλεὶς εἰς Βλαχίαν τῷ 1784 ὑπὸ τοῦ μάνα τῆς ονῆς Μαχαιρᾶ ᾿Ιώαννικίου Ψ μες θίς, εἷν β’. σελίδα) χε συγκεντρώσει εἰς ἑαυτὸν | ῆς αὐστριακῆς διπλωματί-. Αὐτοκρατορίας στενῶς συνερ:. ποσο σσσσσ στο ρρρώες νά ., ”. .. σέ Ίην ΕδΔΑΙ Γυμνασίῳ. 'ΗἩ Α. Μακαριότης 15ην ᾿Απὸ τὸν ἑορτασμὸν τῆς ἐπετείου τῆς Θης ᾿Ιουλίου 1821 ἐν τῷ Παγκυπρίῳ Φ᾽ Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος ἀποκαλύπτει ἀναμνηστικὴν πλάκα ἐν τῷ χώρῳ ἔνθα ἐἔφιλοξε- νήθησαν τὸ 1851] ἀπεσταλμένοι τῆς Φιλικῆς Εταιρείας. Β΄ Παράλληλα πρὸς τὴν κο- σμικὴ ποίησιν «ἀνεπτύχθη ἡ ἱθρησκευτικὴ, πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ θαυμασμὸς τοῦ κόσμου ἀπ᾿ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς δὲν ἔπαυ- σε νὰ ἐκδηλώνεται. Αὐτοὶ οἱ Βαθυλώνιοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον ᾱ- ναπτύξει ὄχι εὐκαταφρόνητον θρησκευτικἠν Ἠποίησιν, φέρον- ται εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην ἐκτιμῶντες τὴν ᾿Ισραηλιτικὴν. Εἶναι σφάλμα νὰ πιστεύται ὅτι ἡ ποίησις αὐτὴ ἄρχισε νὰ ἆνα- πτύσσεται εἰς τὸν ᾿Ισραὴλ. εἰς σχετικῶς ὁραδυτέρους Χχρό- νους. Εἶναι τόσον ἀρχαία, ὅ- σον καὶ ἡ κοσμική, ὅσον αὖ- τὸς ὁ ᾿Ισραήλ. Ὅπως εἰς κά- θε λατρείαν, οὕτω καὶ εἰς τὴν ᾿Ισραηλιτικὴν τὰς τελετουργι- κἁς πράξεις ὁ ἱερεὺς τὰς συν- οδεύει, μὲ λόγους, μὲ εὐχάς, μὲ προσευχάς, μὲ παρακλή- σεις, ποὺ ἐξωτερίκευον τὸν ψυ- χικὸν κόσμον. ᾿Επειδὴ δὲ µου- σικἠ καὶ χορὸς ἦσαν εἰς τὸν ᾿Ισραἡὴλ ἀναπόσπαστα τῆς λα- τρείας του µέρη, ἐνωρὶς οἱ λό- γοι ἐκεῖνοι καὶ αἱ εὐχαὶ τοῦ ἱερέως προσέλαθον ποιητικὴν ὄψιν καὶ µορφήν, ποὺ ἐδούλευε εἰς τὸν ρυθμὸ τῆς μουσικῆς καὶ τοῦ χοροῦ. Ἔτσι, πολὺ ἐ- νωρὶς ἀπὸ τὴν λατρείαν ἐκπη- δᾷ ἡ θρησκευτικἠ ποίησις ἡ ὁποία τοὐλάχιστον διὰ τὸν ᾿Ισραὴλ. δὲν ἀποτελεῖ αὐτο- σκοπόν, ἀλλὰ χρησιμοποιεῖται διὰ θρησκευτικοὺς σκοπούς. Πάλιν ἐδῶ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ ὄψιν, ὅτι τὰ θρησκευτικὰ αὐτὰ ποιήµατα, οἱ Ψαλμοί, ὅ- πως τοὺς ὀνομάζωμεν, εἰς τὴν ἀρχαίαν ἤδη ἐποχὴν ἐψάλλον- το κατ’ ἀντιφωνίαν µμεταξὺ τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος συνωθεῖ- το γύρω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον. Ἡ ἀντιφωνία δὲ αὐτὴ διεσώθη καὶ εἰς τοὺς ὁραδυτέρους χρό- νους, ὅταν ἡ τελετουργία ἀνε- πτύχθη περισσότερον καὶ χο- ροὶ πλέον συγκεκροτηµένοι ὁ- πῆρχον εἰς τὸν ναὸν τῆς “Ιε- ρουσαλήμ. Έτσι ἔχομεν ὡώρι- σµένους ψαλμούς, οἱ ὁποῖοι προφανῶς ἐψάλλοντο κατ᾽ ἄν- τιφωνίαν. Ὅπως δὲ εἰς τοὺς :Βαθυλωνίους, ἔτσι καὶ εἰς τὸν ᾿Ισραὴλ ὑπῆρχον Φραδύτερον καὶ ψαλμοί, οἱ ὁποῖοι ἐψάλλον- το ἀπὸ µόνον τὸν ἱερέα ἢ ἀπὸ µόνον τὸν χορόν. Ὅπως δὲ συνέθη εἰς τὴν κοσμικὴν ποίη- σιν, ἔτσι καὶ εἰς τὴν θρησκευ- τικἠν ὁ στίχος τῶν κατ᾽ ἀντι- φωνίαν ψαλμῶν ἀπετέλει ἑνό- τητα λογικὴν καὶ ρυθµικήν. Θὰ ῆσαν δὲ καὶ οἳ πρῶτοι αὖ- τοὶ ψαλμοὶ θραχύτατοι καὶ θὰ ἐξέφραζον τὰ πρῶτα τοῦ ἀν- θρώπου θρησκευτικἀ συναι- σθήµατα. Μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου. ὁ ἐσωτερικὸς θρη: σκευτικὸς θίος τοῦ ἀνθρώπου ἐξωτερικεύσεως αὐτοῦ ἐγίνετο ζωηροτέρα, ἡ δὲ θρησκεία εἶσ- ήρχετο εἰς περισσοτέρας πλέ- θρώπου. Ετσι καὶ ὁ ἄνθρω- πος ἔχει τώρα περισσοτέρας ἀφορμάς, ἀφθονώτέρας πηγὰς νὰ ἐκφράσῃ τὰ πρὸς τὸν Θε- ιὸν συναισθήματα, νὰ διατυπώ- ἴσῃ τὰ προθλήματα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν. Ετσι ἡ λατρεία γίνεται πλουσιωτέρα ἀλλὰ κα τώρα δίδεται ἡ δυνατότης τῆς δημιουργίας διαφόρων εἰδῶν τῆς θρησκευτικῆς ποιήσεως, ἡ ἑὁποία εἰς τὸν ᾿Ισραὴλ εἶναι λυρική. Έτσι, σὺν τῷ χρόνῳ Γδημιουργοῦνται διάφορα εἴδη -τῆς ποιήσεως αὐτῆς, καθαρῶς λειτουργικά, ἕκαστον τῶν ὁ- ποίων ἀκολουθεῖ ἰδιαίτερον ἰδιάγραμμα καὶ ἔχει ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ὡς πρῶτον «καὶ κυριώτερον εἶδος ἔρχεται ὃ ὕμνος πρὸς τὸν Θεόν, τὸν Γὁποῖον γεννᾶ εἴτε ἡ θέα τοῦ κόσμου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ἐ-᾽ νάστρου οὐρανοῦ, εἰς τὸν ὁὃ- ποῖον ὁ ᾿Ισραηλίτης θλέπει νὰ κατοπτρίζεται ἡ δύναμις καὶ ἡ πανσοφία τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἡ ἐξέτασις τῆς ἱστορίας, εἰς τὴν ἀνεπτύσσετο καὶ ἡ ἀνάγκη τῆς | ον φάσεις τῆς ζωῆς τοῦ ἀν-͵ ἵΠΙΝΗ ΤΗ ΠΛΗ ΜΗ Τοῦ κ. Β. ΒΕΛΛΑ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου. εὁποίαν θλέπει τὴν θείαν ἐνέρ- ἴγειαν, εἴτε τὰ μεγάλα τοῦ - σραἡἠλ γεγονότα, τὰ δεικνύον- τα τὴν θείαν δύναμιν, εἴτε τέ- λος, προσωπικὰ τῆς ζωῆς γε- γονότα, ἀνάρρωσις ἐκ τῆς ἆ- σθενείας, σωτηρία ἀπὸ δύσκο- λον στιγμήν κ.λ.π. Μὲ δυνα- τὰς καὶ ζωηρὰς ἐκφράσεις καὶ τέχνην θαυμαστὴν ὁ ᾽᾿Γσραηλί- της εἰς τοὺς ὕμνους του ὄχι µόνον ἀναδεικνύει τὴν δύναμιν ωῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐξωτερι- κεύει τὰ πλημμυροῦντα τὴν ψυχἠν του συναισθήματα θαυ- μασμοῦ, χαρᾶς καὶ ὑπερηφα- γείας, διότι ἔχει τέτοιον Θεόν. Κλασσικὸν παράδειγµα τοιού- των ὄμνων παραμένει ὁ προ- οιμιακὸς λεγόμενος ψαλμὸς 103, ὁ ὁποῖος καὶ ἀρχίζει. «Εὐλόγει ἡ ψυχή µου τὸν Κύριον, ΣΚύριε, ὁ Θεός µου, ἐμεγαλύνθης [σφόδρα! μεγαλοπρέ- [πειαν ἐνεδύσω Σ»άναθαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον. Σἐκτείνων τὸν οὐρανὸν ὡσεὶ δέρριν. »ὸ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα [αὐτοῦ »ὸ τιθεὶς νέφη τὴν ἐπίθασιν αὐτοῦ »ὸ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέ- » Εξομολόγησιν καὶ [μων». Ἕνα πάλιν, ὡραιότατον πα- ράδειγµα ἀποτελεῖ ὁ ψαλμὸς 18, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχὴ εἶναι. «Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν [Θεοῦ Σποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ άναγ- [Πέλλει τὸ στερέωμα. » Ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ρῇ- [μα καὶ νὺξ νυκτὶ ἀναγγέλλει γνῶ- ἴσιν». Συγγενὴς πρὸς τὸν ὤμνον εἶναι ὁ εὐχαριστήριος ψαλμός, τὸν ὁποῖον συνθέτει ἡ εὐγνω- μονοῦσα ψυχἠ διὰ καλόν τι, τὸ ὁποῖον ἔλαθε ἐκ τοῦ Θεοῦ. Εἰς µυρίους τόνους εἰς τοὺς ψαλμοὺς αὐτοὺς ἀναδίδεται ὁ τόνος τῆς Ἠπαλλομένης ἀπὸ συγκίνησιν καὶ εὐχαριστίαν ψυχῆς. ᾿Απὸ τὰ ὡραιότερα πα- ραδείγµατα τοῦ εἴδους τούτου ἀποτελεῖ ὁ ψαλμὸς 102, τοῦ ὁ- ποίου παραθέτω τὴν πρώτην στροφήν: «Εὐλόγει ἡ ψυχή µου, τὸν Κύριον Σδκαὶ πάντα τὰ ἐντός µου »τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ. ΣΕὐλόγει ἡ ψυχή µου, τὸν Κύριον μὴ. ἐπιλανθάνου πάσας τὰς [ἀνταποδόσεις αὐτοῦ Σκαὶ »Τὸν εὐϊλατεύοντα πάσας τὰς ἆᾱ- [νοµίας σου, Στὸν ἰώμενον πάσας τὰς νόσους [σου: »τὸν λυτρούμενον ἐκ φθορᾶς τὴν [ζωήν σου Φτὸν στεφανοῦντα σε ἐν ἐλέει καὶ [οἰκτιρμοῖς »τὸν ἐμπιπλῶντα ἐν ἀγαθοῖς τὴν [ἐπιθυμίαν σου Σἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νε: [ότης σου». | Αλλο εἶδος ἀποτελοῦν οἱ [Βρπιώδεις Ψαλμοί, εἰς τοὺς ὁ- Ιποίους ὁ πάσχων ἐξ ἀσθενείας ἢ εὑρισκόμενος εἰς δύσκολον ἱκατάστασιν θρηνεῖ καὶ ἐξεικο- ἱνίζει τὴν κατάστασίν του, ζη- τῶν τὴν θοήθειαν. Ἡ δύναμις Γποῦ πάθους εἰς μερικοὺς τοιού- τους ψαλμοὺς εἶναι ἀξιοθαύ- µαστος, ἡ ἀνάδειξις λεπτῶν ψυχολογικῶν σημείων εἶναι κάτι τὸ ἐξαίσιον. ᾿Ολόκληρος ὁ πάσχων ἐσωτερικὸς κόσμος ἀνάγλυφος ἀποτυποῦται εἰς τοὺς ψαλμοὺς αὐτούς. Ὁ θρῆ- [νος πνίγει τὸν ποιητὴν καὶ Γκινδυνεύει νὰ τὸν καταπνίξῃ. :Ζητεῖ ὁ ποιητὴς εἰς τοὺς µα- κροὺς πως στίχους τῶν ψαλ- μῶν ν᾿ ἀνακουφισθῃῇ μὲ τὴν ἀναδρομὴν εἰς τὸ εὐτυχὲς παρ- εελθὀν, ἕως οὗ εὑρίσκει τὸ μέ- σον τῆς λυτρὠώσεως ἐκ τοῦ πό- νου, τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεόν. ᾽᾿Απὸ τὰ ὡραιότερα παραδεί- γµατα εἶναι ὁ ψαλμὸς 30, τοῦ | (Συνέχεια εἰς τὴν Υ'. σελίδα) ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΥπΠπὸο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ [ἱ ΤΜΜΙΠΙ ΙΡΗΛΛΙ:{Ι Η ΗΡΙ Κατ’ εἰδήσεις ἐξ Αὐστραλίας ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐν Αὐστοαλίᾳ ὁμοδό- Ἑων Σλαίων πὐξήθη σημαντιχῶς μετοαπολεμικῶς, ὅτε ἡ Αὐστραλια- νὴ Κυθέρνησις ἐπέτρεφε τὴν ἐγ- κατάστάσιν ἐν Αὐστραλίᾳ µετανα- στῶν ἐξ Ἠὐρώπης. Οὗτοι ἀνερχό- µενοι εἷς 50,000. πεοίπου στεροῦν- ται ναῶν καὶ ἐπαοκῶν ἱερέων. Ἐκ τούτων οἱ 19.000 εἶναι Ῥῷῶσσοι, ἔχοντες 98 περίποι ἱερεῖς καὶ ὑπ- αγόμεγοι ὑπὸ τὴν πνευματικὴν δι- καιοδοσίαν τοῦ ἐν ᾽Αμεϕικῃ Ῥώσ- σου Μητροπολίτου ᾽Αναστασίου καὶ τῆς ὑπὺ τὴν ποοεδοίαν αὐτοῦ τελούσης Σννόδου. Ἕτεροι 19.000 εἶναι Οὐγοανοὶ στερούτιενοι ναῶν καὶ ἔχοντες δέκα ἱερεῖς μὲ ἐπὶ κεφαλῆς αὐτῶν ᾖτὸν ἐπίσχοπον Σίλόεστρον, ἐξαρτώμενοι παρὰ τῆς ἐν Εὐρώπῃ Συνόδου Οὐχκορα- νῶν. ᾿Ολιγαριθμώτεφροι εἶναι οἱ Σέρύοι (9.600) ἔχοντες ἱερεῖς τι- γας ἐκ διαφόρων ᾿Αρχῶν ἐξαρ- τωµένους, οἱ Πολωνοὶ ἔχοντες ἵ- ερέα ὑπαγόμενον ὑπὸ τὸν Ἕλληνα Μητοοπολίτην Αὐστραλίας Θεο- φύλακτον. Ἔτι ὀλιγαριθμώτεροι εἶναι οἱ λοιποὶ ᾿Ορθόδοξοι στερού- µενοι ναῶν καὶ ἱερέων κατὰ τὸ πλεῖστον. --------τ-ᾱ---- ΕΔΙΗΙΝΙ ΠΙΙΙΣ ΙΗΠΠΙ ήν ΜΙΡΙΠΛΙΟ ΝΗΡΙΙΝ Ὁ Σεθ, Μητροπολίτης Αὐστρα- Μας κ. Θεοφύλακτος πρὸς καλι- τέραν διοργάνωσιν τῆς ἐπαρχίας του καὶ πρὸς ἀντιμετώπισιν δια- φόρων δυσχερειῶν σημειωθεισῶν κατά τὰ μεταπολεμικὰ ἔτη ἐν τῇ διοικήσει τῆς Ἐπαρχίας αὐτοῦ συν έστησε ᾿Ἠσωτερικῆν ᾿Ορθόδοξον Ἱεραποστολήν. Εὶς ταύτην ἀνέλα- 6ον ὑπηρεσίαν, διὰ μὲ τὴν πόλιν Σ{δνεῦ χαὶ τὴν πολιτείαν Νέας Νοτίου Οὐαλίαςὸ αἶδεσ. κ. Στ. Λαντομέρης καὶ ὁ Θεόφιλος Θω- μᾶς Σαμούτ, διὰ δὲ τὴν ΣΤολιτεί- αν Κουηνολάνδης ὁ Πολωνὸς ἵε- ρεὺς Ὠόρις Καμένσκη. ῶῬθθθθ«------- ΠΙΜΝΗ ΤΡΙ Ιλ] ΤΙ ΠΠ Τφή Κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ 'Ύπουρ- γοῦ τῆς Παιδείας, ἀναχωροῦν εἰς Ἱερουσαλὴμ οἳ παθηγηταὶ τοῦ Πολυτεχνείου κ.κ. ᾿Ορλάνδος, Ττα- οασχευόπουλος καὶ ᾿᾽Αγαπητίδης προπειµένου νὰ µετάσχουν ἐπιτρο- πῆς ἐμπειρογνωμόνων, ἡ ὁποία θὰ ἀποφανθῇ ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς στερεώσεως τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τοῦ Παναγίου Τάφου. Ὁ ναὺς τοῦ Παναγίου Τάφου ἐκάη μερικῶς τὸ 1951, διὰ τὴν ἐπισκευήν του δὲ θὰ ἀπαιτηθῇ δἀάπάνη 400.000 λιρῶν. κάβρ- ον ΙΜΙΣ ΤΗ ΓΙΑΝ Κατὰ προσφάτως ὃημοσιεν- θείσας στατιστικὰς ὁ ἀριθμὸς τῶν πλθραίων καθ’ ὅλον τὸν κόσμον ἀνέρχεται εἰς 11.627.000 ἄτομα. Ἐν τούτων 1.500.000 περίπου κα τοικοῦσι ἐν τῷ κράτει τοῦ Ἴσοα- ἠλ. κο ---“ᾱ------- ΝΕΠΝ. ΠΡΝΗΟΝΗΚΙΝ ΕΙΚ ΡΙΠΟΙ Ν ΙΗΠΙΝΙΝΙ Ἠρχισεν ἐκδιδόμενον ὑπὸ τοῦ πΏοοάος ΙζΙ8ά86Γ ἐν συνεργα- σίᾳ μετὰ τῶν ΕΤ. Ώδίβετ, Ἡ. 1ήθίσιιβπα καὶ ἄλλον, λεξικὸον τῶν σχέσεων τοῦ Χοιστιανισμοῦ πρὸς τὸν ἀρχαῖον κόσμον. Τὸ ὑ- λικὸν τοῦ λεξικοῦ τούτου ἀναφέρε- ται εἲς τοὺς πρώτους ἕξ μετὰ Χριστὸν αἰῶνος, καθ᾽ οὕς ἐγένε- το ἡ θαθμιαία. εἰσδοχή, µετακό- σµησις καὶ ἀφομοίωσις τῶν στοι- χείων τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ πο- λιτισμοῦ εἲς τὸν κόσμον τῆς λε- γοµένης Χοιστιανικῆς ὀψίμου αο: γαιότητος. Τὸ λεξικὸν θά. πεοι- λάθη πεοὶ τὰ 5.000 ἄρθρα, διασά- φοῦντα καὶ ἑομηνεύοντα ὕλα τά φαινόμενα καὶ τὰς ἐννοίας τοῦ «ε- θνικοῦ» καὶ θοησμευτικοῦ, ὑλινοῦ ναὶ πνευματικοῦ δίου. “Ο τίτλος τοῦ λεξικοῦ εἶναι “ΒεαΠεχίκοη έιν Απάκο παπά Οπ]βίεη- {απι. ----- Νλ ΚΡΙΙΜ. ΒΙΠΕ Τθὶ ΠΠ ΤΝ) ΗΝΜΙΙΝ Νέα κοιτινή ἔκδοσις τῶν Πα- τέρων τῆς Εκκλησίας ἐκδίδεται ποοθλέπονσα δύο σειρᾶς: ΟΘΥΙΟΘ5 ]αήπαβ κα Φοετίθς 0Υ8εσ8’ Ποοηγεῖται ἡ Λατινική σειρα της ὑποίας ἤδη ἐξεδόθη τὸ, πρῶτον τεῦχος τὸ 1995. περιεχον συν τοῦ ἔογου τοῦ Τερτυλιανοῦ, 11 ἔχ- δοσις τοῦ Γερτυλιανοῦ θὰ σύγεχι- σθῇ, θὰ ἐπακολουθήσῃ δὲ τοῦ Κιοιανοῦ καὶ τῶν λοιπῶν Λατ των, εἶτα δὲ τῶν Ἱλλλήνων Πα- τέρων. ᾿Εκτὺς δὲ τῶν Πατεριχῶν ὴ θὰ ἐνδοθαῦν καὶ πρακτικὰ ἔργων ἳ τῶν Ἀυνόδων, ἁγιογραφικά καὶ λειτουργιχἁ κείµενα ἐπιγοαφαί. ἔγγραφα κλπ. συνελόντι εἰπεῖν πάντα τὰ. περισωθέντα. γραπτά μνημεῖα τῶν ἃ πρώτων. αἰώνῶν τοῦ. Κοιστιανισμοῦ, ' 4]. ἔκδυοσις ατη γίνετα εν Φ{66ΠΡΥΊΡΡ6 τοῦ Βελγίου. ΗΛ’ κι ταν ο. {ο ή - οκ φππστἛ ον Σδ σ πώ ὰ.. 6-- .-- η ον κατα θλλ νννο : { ϊ | Δ ΠΕΡΊΙΠΤΗ Ί5 Ι0ΥΛΙΟΥ 1894 Κηρύκου καὶ ᾿Ιουλίττης μαρτύρων. ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ]) Α ἱ ἐπισχευαὶ τοῦ Ἀαοῦ τῆς ᾿Ἀναστά- σεως. ΟΜΙ4ΩΝ, τὴν παραμονὴν τῆς πρώτης τοῦ ἔτους (1964), κατα τὴν τελετὴν τῆς κοπῆς τῆς θασιλόπηττας, παρουσία τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Ἀυρίου Τιμοθέου, ὅ 2ε6. ΗΠατριαοχικὸς ᾿Ἐπίτροπος, ᾿ Αρχιεπίσκοπος Σεδαστείας κ. Αθηναγόρας εἶπε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἀκόλουθα: «Θἄττον ἢ 6ρά- διον θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὰς δαπάνας τῶν ἐπισκευῶν τοῦ Παν- ιέρου γαοῦ τῆς ᾿Αναστάσεως, αἳ ὁποῖαι κατὰ τοὺς προχείρους ὑπολογισμοὺς τῶν πραγματογνωµόνων, θὰ ἀνέλθουν εἰς πολλὰς ἑκατοντάδας χιλιάδων λιρῶν, ἀλλ᾽ ἔχομεν δι ἑλπίδος, ὅτι, ὅπως εἰς τὸ παρελθόν, ἤ εὐσέδεια τοῦ ηὐλογημένου ἡμῶν ἔθνους ᾖἦλθεν ἀρωγὸς διὰ τὴν ἀνίδρυσιν τῶν ἱερῶν ἹΤροσχυνημάτων, καὶ κατὰ τὴν περίοδον ταύτην δὲν θὰ ὑστερήσῃ νὰ διατρανώσῃ τὰ αἰσθήμα- τα αὐτοῦ δι ἑνὸς πανελληνίου ἐράνου». ) 1ρὸ εἰκοσωιεγταετίας περίπου σεισμὸς ἰσχυρὸς διέσεισε τὸ γηραιὸν οἰκοδόμημα τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ ἘἈτνυρίου. ΠΜερίμνῃ τῶν Τοπικῶν ᾿Αρχῶν ἐτέθησαν τὰ ἀναγμαῖα στηρίγματα ἐν αὐτῷ μέχρις ὅτου καταστῇ δυνατὴ ἢ ἐπτέλεσις τῶν ἀπαιτουμένων ἐπισκενῶν. ΄ Ἔπκ τῶν ἀνωτέρω λόγων τοῦ 2Σε6. Πατριαρχιιοῦ ᾿Επιτρόπου συνάγεταιι ὅτι προσεχῶς θὰ γίνῃ ἔναρξις τῶν ἐπισκευῶν ἓν τῷ Πανσέπτῳ Ναῷ, διὰ τὰς ὁποίας θὰ ἀπαιτηθοῦν δαπάναι πολλῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων Λιρῶν. . Τὸ εὐσεθὲς ἡμῶν Γένος, θεωροῦν καύχηµα καὶ χάρµα αὖ- τοῦ τὰ Πανάγια ἹΠροσκυνήματα, παρέσχε πάντοτε τὴν ἠθικὴν καὶ ὑλιωιὴν θοήθειαν αὐτοῦ εἰς τὴν ἓκ προσώπου αὐτοῦ φρουροῦ- σαν ταῦτα ᾿Αγιοταφικὴν ᾿ Αδελφότητα καὶ µόνον διὰ τῆς ἠθικῆς καὶ ὑλικῆς ταύτης θοηθείας διεσώθησαν τὰ ἓν τῇ Αγία Γῇ Πάν- τιµα Σεθάσματα τοῦ χριστιανισμοῦ, ἀνεκαινίσθησαν, κατὰ και- ρούς, καὶ ἐπροστατεύθησαν κατὰ παντὸς κινδύνου. Οὐδεμία ἀμφιθολία, ὅτι προθύµως καὶ ἀξίως τὸ φιλόχρι- στον ἡμῶν Γένος θὰ πράξῃ τὸ καθῆκόν του καὶ κατὰ τὰς προσε- χεῖς ἐπισκευὰς τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς ᾿Αναστάσεως. Ῥουδδισμὸς καὶ Κομμουνισμός. ΥΠΟ τὸν ἀνωτέρω τίτλον γράφουν οἱ 1 . 1 «᾿Εμκλησιαστικοὶ Καιροὶ» τοῦ Δονδίνου. «Ἡ θρησκεία, ἓν οἱαδήποτε µορφῇ, εἶναι ἤ δύναμις, ἡ ὅ- ποία φοθίξει μαὶ ὑπεκφεύγει τὸν ΠΜαρξικὸν θεωρητικόὀν. Εἰὶς ἕνα τῶν παλαιοτέρων 2 οθιετικῶν δορυφόρων, τὴν Ανω ΙΜογγολίαν ὁ Βουδδισμὸς ἰσχυρῶς ἀντιτίθεται πρὸς τὸν διαλεκτικὸν ὀλισμόν Τοῦτο ἀποκαλύπτεται εἰς θλιθερὸν ἄρθρον μιᾶς ἓν τῇ πρωτευούσῃ τῆς χώρας ἐκδιδομένης ἐφημερίδος. Βεθαιοῦσα ἐκ νέου, ὅτι ἤ θρήσκεία εἶναι τὸ ὄπιον τοῦ λαοῦ, ἤ ἐφημερὶς συνεχίδει: «ὑπάρχει εἰσέτι ἔνδειξις περὶ ὑπάρξεως ἀντιδραστικοῦ «Δαμαϊσμοῦ, προσπα- θοῦντος νὰ διαδίδῃ ἐπιθλαθεῖς ἰδέας μεταξὺ ὀπισθοδρομικῶν τινῶν στοιχείων τοῦ πληθυσμοῦ. 'Ὑπάρχουν ἐπίσης τοπικαὶ Κομματικαὶ ᾿Οργανώσεις, μὴ λαμθάνουσαι ὑπ ὄψιν ἰσχυρὰς ἐπιστημονοκάς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν θρησοκευτικῶν φανατικῶν καὶ τῶν ὁπαδῶν αὐτῶν. Εἶναι ἀνάγμη νὰ διεξαχθῇ θετική προπαγάνδα, ἔἐπιστημο- νικῶς ὑποστηριζομένη, καὶ νὰ στραφῇ πρὸς τὰ ἀθῶα θύματα τοῦ ἀντιδραστικοῦ Λαμαϊσμοῦ». Τὸ ραδιόφωνον τῆς πρωτενούσης συν- ὠδευσε τὸ ἄρθρον τοῦτο διὰ τῆς δηλώσεως, ὅτι ἡ ἀντιθρησκευτικὴ προπαγάνδα δέον νὰ ἑνταθῇ. ᾿Ανήγγειλε μετὰ λύπης, ὅτι, ὡς ἅπο- τέλεσµα τοῦ «χαμήλοῦ ἐπιπέδου» τῆς ἀντιθρησκευτικῆς προπαγάν- δας, «ὑπῆρχον εἰσέτι ἐν τῇ χώρᾳ οἱ ἀντεχόμενοι τῶν θρήσκευτι- κῶν αὐτῶν πεποιθήσεων, οἳ ὁποῖοι εἶναι εὕρημα διὰ τὸν κρυ- πτόµενον Δάμαν». Ἔντονος ἀντιθρησκευτικὴ προπαγάνδα διεξάγεται παντα- χοῦ. ᾽Αλλὰ καὶ σθεναρῶς ἀντιμετωπίξεται αὕτη ὑπὸ τῶν θρη: σκευτικῶν ἀρχηγῶν καὶ θρησκευτικῶν Λειτουργῶν καὶ τοῦ θρηή- σχεύοντος κόσμου ὥστε νὰ εἶναι ἀπολύτως θεθαία ἡ ἧττα τοῦ ἀθεῖσμοῦ. 2Τ -.... 3 5 9 Ν / Εννεακόσια ἔτη ἀπὸ τὸ σχίσμα. ΣΥΜΠΛΗΡΟΥΝΊΙΑΙ αὔριον 900 ἔτη ἀπὸ τὸ σχίσμα τῆς Ῥωμαϊκῆς ᾿Ελκλησίας. Αἱἳ λίαν τεταµέναι ἀπὸ τοῦ ΠΜ. Φω- τίου σχέσεις τῆς Ῥώμηῆς πρὸς τὴν ᾿Ανατολὴν διὰ τῆς διαγωγῆς τοῦ Καρδιναλίου Οὐμδέρτου διεκόπήσαν. Βεθαίως οὔτε ὃ Καρ: δινάλιος Οὐμέέρτος, οὔτε ὁ Μιχαὴλ ΕΚηρουλάριος εὐθύνονται ᾱ- πολύτως διὰ τὸ ἐπάρατον σχίσμα, ὅπερ παρὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Ἐυρίου διήρεσε τὴν ᾿Εκκλησίαν. Αἰώνων πολλῶν παρεξηγήσεις καὶ διαφορὰ ἐθίμων καὶ ἔλλειψις Πνεύματος κατανοήσεως καὶ χοιστιανικῆς συγκαταθάσεως καὶ ἀγθρώπινοι ἀδυναμίαι ἔπισω- οευθεῖσαι ξαθμηδὸν προεκάλεσαν τὴν ρῆδξιν τοῦ ἀρράφου τοῦ Κν- ρίου χιτῶνος. Οὐδεμία ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι ἡ ἐπιθολὴ τοῦ πρω- τείου τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥώμης καὶ ἐπὶ τῆς ᾿Εμκλησίας τῆς 3Α- γατολῆς ἦτο ἡ κυριωτέρα τοῦ σχίσματος αἰτία. Αἱ δογματικαὶ διαφοραὶ (δευτερευούσης ἄλλωστε σημασίας) ἀπὸ πολλοῦ τερο- Ὀπάρχουσαι δευτερεύοντα µόνον ἦ : ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦτο εἓ Α΄. ἵὉ ἄνθρωπος εἶναι ζῷον φύ σει κοινωνικὀν, «φον συζην πεφυκὸς» κατὰ τὸν φιλόσοφον ᾿Αριστοτέλην. Δὲν ζῇ, µόνον ὡς ἄτομον, ἀλλὰ καὶ ὡς κοι- νωνία. Τὴν βάσιν δὲ τῆς ἄν θρωπίνης κοινωνίας ἀποτελεῖ « ἡ οἰκογένεια, ἡ ὁποία εἶναι θεσμὸς θεῖος, συστηθεὶς ὑπ αὐτοῦ τοῦ θεοῦ, ἅμα τῇ δη- µμιουργίᾳ τοῦ πρώτου ἀνθρώ- που. «Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θε: ὁς' οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρω: πον µόνον, ποιήσωμµεν αὐτῷ βοηθὸν κατ αὐτόν» (Γεν. Β. 18) καὶ ἐδημιούργησε εἰς τον ᾿Αδὰμ τὴν Εὔαν ὡς σύντροφον καὶ σύὐζυγον. Ἡ οἰκογένεια ἵ- δρύεται διὰ τοῦ γάμου, της ἰσοβίου δηλ. ἑνώσεως δύο προσώπων, ἀνδρὸς καὶ γυναι- |κός, ἐξ εἰλικρινοῦς καὶ ἐλευ- θέρας συγκαταθέσεως προς ἀμοιθαίαν σώματικὴν καὶ πνευματικὴν βοήθειαν καὶ δι- αιό νισιν τοῦ ἀνθρωπίνου νους διὰ τῆς τεκνογονίας «αὐ- Εάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν». Τὸν θε: σμὸν τῆς οἰκογενείας ἀνύψωσε καὶ καθηγίασεν ὁ Κύριος ἡ- γέ- ἔπαιξαν ρόλον. Αὶ ἀνθρώπινοι ἀδυναμίαι ὑπῆρξαν ἐπεῖναι, αἵτινες ἑκατέρωθεν ἐξῆψαν τὰ πάθη. ᾽Αλλὰ τώρα. ὅτε ἤδη ἔχουν παρέλθει Ὁ ὅλοι αἰῶνες καὶ ἕκατέρω- θεν τὰ πάθη ἔχουν σιγάσει, ὅλων ἐπιθυμία καὶ εὐχὴ εἶναι ἡ ἅπο- κατάστασις τῆς ἑνότητος καὶ ἡ ἐκπλήρωσις τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Ἐνυρίου, ἵνα ὤμεν ἕν.. Βεδαίως σήμερον ἔνωσις, διὰ τὰ κατὰ τοὺς 9 παρελθόντας αἰῶνας προηγηθέντα. πιτακτικώτερον εἰς πάντας τοὺς χριστιανοὺς ἐπιξάλλεται τὸ καθῆκον τῆς λήθης τῶν παρεξηγήσεων καὶ τῆς δημιουργίας τῶν ἀπαραιτήτων ὅρων τῆς προσεγγίσεως τῶν Ἓκ- κλήησιῶν καὶ τῆς ἐν τῷ ἀπωτέρῳ μέλλοντι ἑνώσεως τούτων: υυὔ-ὓ-υ«Ὁ--ᾱ-- ῃ [ΛΣ ΘΕΣΜΟΣ ΟΠΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, θεολόγου. δύσκολος τυγχάνει /μῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός, ὅτε ηὀ- [λόγησε τὸν γάμον ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καὶ κατέστησε αὐτὸν ἀδιάρρηκτον καθιερώ- σας ἠθικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς [δεσμοὺς εἰς τοὺς ὁποίους ἕ- δωκε τὸν χαρακτῆρα τοῦ κα- θήκοντος. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἡἦ οἰκογένεια ἐπινόησις ἀἄνθρω- πίνη ἢ συνήθεια ἡ ὁποία ἐπε- κράτησε θαθμιαίως. Εἶναι διά- ταξις θεία. Σα ας ἃἈ Ὁ γάμος εἶναι σύνδεσμος ἱερός, µυστήριον µέγα κατὰ τὸν ᾽᾿Απόστολον Παῦλον καὶ οὐχὶ ἁπλῆ ἕνωσις δύο φύλων πρὸς τεκνοποίησιν µόνον καὶ διατήρησιν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅπως θέλουν νὰ τονί- ζουν οἱ ἄνθρωποι τῶν νέων ἀντιλήψεων καὶ ἰδεῶν, οἱ ὁποῖ- οι ὡς σκοπὸν τῆς ζωῆς των ἔταξαν νὰ καταστρέψουν πᾶν ὅ,τι ἐδίδαξε καὶ διδάσκει ἡ Χχριστιανικἡ θρησκεία, ἐφ᾽ ὅ- .σον κατ’ αὐτοὺς εἶναι τὸ ὅπιον τοῦ λαοῦ καὶ τὸ ἐμπόδιον εἰς τὰ σχέδιά των καὶ ἀποδίδουν τόσην ἀξίαν ὅσην καὶ εἰς μίαν κλωσσοπαραγωγικὴν µηχα- (Συνέχεια εἰς τὴν β᾽. σελίδα) 4 ἱ ΙΙ ΤΝ ΤΠ ΙΙΙ [ή ΠΜΠΙΠΝ Π Ίμ Ε ΡΛΙΗΙΗΠΗΙ ΠΡΙΝ ΝΗΝΙΤΙΝΗΙ 18 1 ΜΗ ΦΙΝΜΗς Ἐν κατανυκτι»ῇ πατριωτικοῦ ἐνθουσιασμοῦ ἀτμοσφαίρᾳ., θητὴν τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς καὶ µήτοιον Γ. Καφούρην διὰ θρησκευτικῆς ἐξάρσεως ἐτελέσθη :κοινότητα Αἰγιαλούσης. τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν 11 Ἰ- ουλίου ἐν τῷ ἱ. ναῷ Φανερωμένης, τὸ καθιερωµένον ἐτήσιον μνηµόσυ- Ἡ Α. Μ. ὁ ἸΑρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος τελῶν πρὸ Μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας 5 ς να τοῦ Μαυσωλείου τῶν ᾿Εθνομαρτύρων ἐπιμνημόσυνον δέησιν. πππιπαππα/απ/απΏ/ΠΩΙΠ/ΙΙπΙπΙσΙΙΠΙΠΙΕΙΒΙΠΗΙΠΠΙΡΙΙ νον τῶν Ἐθνομαρτύρων τῆς 9ης Ἰουλίου 18951. ΑἘοῦ μνημοσύνου προέστη ὁ Μακαριώτατος ᾿ΑΧι- επίσκοπος συμπαραστατούμενος ὑπὸ τοῦ Πανοσ. Πρωτοσυγκέλλου τῆς Αρχιεπισκοπῆς κ. Μαλλινί- κου χαὶ ἄλλων κληρικῶν. Κατὰ τὴν ποοηγηθεῖσαν τοῦ μνημοσύνου λειτουργίαν ὁ Μακαριώτατος ἐ- χειροτόνησεν εἰς διάκονον τὸν µα- καριωτάτου κατηυθύνθη εἰς τὸ ἓν τῷ περιθόλῳ τοῦ ναοῦ Μαυσωλεῖ- ον τῶν ᾿Εθνομαοτύρων ὅπεο ἦτο καταλλήλως διακεκοσμημένον δι) Ἑλληνικῶν σημαιῶν, ἔνθα ὁ Μα- καριώτατος ἐτέλεσεν ἐπιμνημόσυ- γον δέησιν. Τὴν λειτουργίαν καὶ τὸ µνημό- συνον παρηκολούθησαν ἐν κατα- φανεῖ συγκινῆσει πλήθη κόσμου. Ώ[ΛΛΙΝΙΚΙΙ ΠΝΗΝΝΙΙΚΣ ΕΝΙΙΙΣ ΠΠ Τη ΙΝΗΝΤΙΝΙΝ ΙΙ ΜΠΚΛΗΠΙΗ ΜΝΗΝΝΙΙΜΗΝ ΠΝΙ Τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευήν, θην τρέχοντος, ὁ Ἑλληνικὸς Πνευματικὸς Όμιλος Κύπρου ἐ- τέλεσεν ἐν τῇ µεγάλη αἰθούσῃ τοῦ Παγκυποίου Γυμνασίου φιλο- λογικὸν μνηµόσυνον τῶν ἐθγομαρ- τύρων τῆς 9ης Ιουλίου 1821. Εὶς τὴν τελετῆν παρέστησαν ὁ Μακα- ριώτατος Αρχιεπίσκοπος }. Μα- κάριος, ὁ Θεοφιλέστατος Ἄαλα- μῖνος κ. Γεννάδιος ὁ Γεγικὸς Πού- Έενος τῆς Ἑλλάδος κ. Παππᾶς, ἐκποόσωποι τοῦ Πνευματικοῦ κύ- σµου τῆς Νήσου, ἔμποροι θιοτέχ- γαι κ. ἄ. Ἐν ἀρχῇ ἐγένετο κατάθεσις στε- φάνου δάφνης πρὸ τῆς ἐν τῷ πε- ριθόλῳ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, ποο- τομῆς τοῦ ᾿Εθνομάοτυρος Κυποι- ανοῦ προσφωνοῦντος τοῦ κ. Θ. Σοφοκλέους. Μετὰ ταῦτα ἐν τῇ αἰθούσῃ τελετῶν τοῦ Παγκυπρίου Γυμνασίου, ὁ Γυµνασιάρχης κ. ἴ. Σπυριδάκις εἶπε ἐμπνευσμένον λό- γον μὲ θέµα κο Ἐθνομάοτυς ᾿Αρχιεπίσκοπος Κυπριανὸς» ἓν τῷ ὁποίῳ ἀνέλυσε τὴν προσωπικό- τητα τοῦ μεγάλου Κυπρίου Ἱε- ράρχου. λΕπηκολούθησεν ἡ ἀποκάλυψις ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπι- σκόπου τῆς ἐν τῷ ὑπογείῳ τοῦ Παγκυπρίου Γυμνασίου (τοῦ ὑπὸ τοῦ Ἐθνομάρτυρος ΓΚυπριανοῦ ἵ- δουθέντος ὡς Ἑλληνομουσείου τῷ 1819), ἐντοιχισθείσης ἀναμνηστι- κῆς πλακὸς εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἐν Κύπρῳ φιλοξενίας τῶν ἔπισκε- φθέντων τὴν Κύπρον Φιλικῶν καὶ τῆς ἐνταῦθα ἀποχκρύψεως τούτων. Τὴν ὅλην τελετὴν ἐπέστεψεν ὁ ᾿Ἠ- θνικὸς Ὕμνος ψαλεὶς ὑφ) ὕὅλων τῶν παρισταµένωγ. Εἰς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Παγχκυποίου Γυμνασίου ἐξετέθη- σαν, ἐπὶ τῇ αὐναιρίᾳ ταύτῃ, πί- γαχες, κειμήλια, ἀφιερώματα καὶ ἄλλα ἀναμνηστικὰ συνδεόµενα μὲ τὴν ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ Μαχαιοᾷ καὶ Λευκωσίᾳ δορᾶσιν τοῦ ᾿Βθνομάρ- τυρος Κυπριανοῦ. Απόσπασμα τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Γυμνασιάρχου παραθέτοµεν εἰς τὴν πρώτην σελίδα τῆς παρούσης ἐκδόσεώς µας. Ι ΤΗΠΗΡΙ ΤΙ ΙΧΗΝΠ(Ι ΠΠΗΝΟΙ ΠήΙ ΠΜ ΤΗ ΕΜΙΡΗ Τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν 11 Ἰουλίου ἡ κοινότης Στροθόλου, γενέτειρα τοῦ ἀειμνήστου ἔθγο- μάρτυρος ᾿Αρχιεπισκόπου Κυπρι- ἀνοῦ, ἐτέλεσε μετὰ τὴν θείαν λει- τουργίαν τὸ ἐτήσιον καθιερωµέ- γον μνηµόσυνον αὐτοῦ. Τὴν θείαν λειτουογίαν ἐτέλεσεν ὁ Πανοσιολογιώτατος ᾿Αρχιμαν- δρίτης κ. Φώτιος Κωνσταντινί- δης, ὅστις κατὰ τὴν Μεγάλην εἷ- σοδον ἐμνημόνευσε σὺν ἄλλοις καὶ «Τοῦ ἀειμνήστου ἐθνομάρτυρος ᾽Αρχιεπισκόπου Κυποιανοῦ, Πά- φου Ἀρυσάνθου, Κιτίου Μελετίου, Κυρηνείας Λαυρεντίου, ᾿Ιωσὴς καθηγουµέγου Κύκκου καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς θυσιασθέντων προκοί- των Ὑληορικῶν καὶ λαϊκῶν κατὰ τὴν 9ην Ἰουλίου 1851». Μετὰ τὴν θείων λειτουργίαν ὁ Πανοσιολογιώτατος Χ. Φώτιος περιστοιχούµεχγος ὑπὸ τῶν αἶδεσι- µωτάτων ἵερέων τῆς κοινότητος Γπροπορευομένων ἑξαπτερύγων, τῶν λαθάρων τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ ἐθγικοῦ Συλλόγου «Κεραυνοῦ» μετὰ τοῦ πυκνοῦ ἐκκλησιάσματος ἐξῆλθον εἰς τὸν περίόολον τοῦ γαοῦ ἔνθα ἡ προτομὴ τοῦ ἀειμνή- στου ἐθνομάρτυορος, ὅπου ἐφάλη Γη ἐπιμνημόσυνος δέησις. Μετὰ τὴν ἐπιμνημόσινον δέη- σιν ὁ ἐι τῶν Παλαιῶν 1Πολεμι- Γστῶν χαθηγητῆς τοῦ Παγκυποί- [ου Γυμνασίου κ. ΠΠ. Μανυρομιχά- λης κατέθεσε στέφανον ἐν µέ- ἴρους τοῦ Γυμναστικοῦ Συλλόγου | Στροθύλου «Κεραυνὸς» μετὰ χα: Γπαλλήλου προσφωνήσεως, ἐν τέ- λει δὲ ὁ Ιανοσιολογιώτατος χ. Φώτιος κατέθεσε στέφανον ἐκ µέ- ρους τῆς ἐχκλησίας καὶ τῆς κοι- γότητος μετὰ καταλλήλου προσ- λαλιᾶς. Παρόμοια μνημόσυνα ἐτελέσθη- [σαν καὶ εἰς ἄλλως πόλεις καὶ χω- τρία τῆς Νήσοι, Δη- τὴν λει- ος ι τουογίας καὶ τοῦ μνημοσύγου τὸ Ιἐκκλησίασμα, ἠγουμένου τοῦ Μα- ΜΙΝΙ πι. ΙΗΜΙ Ἡρχισεν Ἡ λειτουογία κατα σκηνώσεως τῶν Κατηγητικῶν Σχολείων τῆς ᾿Αοχιεπισχοπῆς εἰς τὸν Άγιον Νιχύλαον τῆς Ἀτέ- γης παρά τὴν Κακοπετριάν, Ηδη ἀνεχώρησε ἀπὸ τοῦ παρελθόντος τμῆμα, ἀποτελούμενον ἐξ οὐ. µα: θητροιῶν τῶν Κατηχητικῶν Σγο- λείων τῆς ᾿Δοχιεπισκοπιρῆς πεῳι- φερείας. προερχοµένων ἔν Σγο- λῶν Μέσης 1]αιδείας. Τὴν κατα- σ»ήνωσιν αὐτὴν τῶν μαθητριῶν : θεολόγος λαθηγη- Κονμίνου διδασκαλισσῶν καὶ ἆ)- λων ἀποφοίτων τῶν Γυμνασίων µας. Ἡ ζωὴ τῆς κατασκηνώσεως εἶναι ὑποδειγματινῆ. Τά. χοράσια εἶναι διηρηµένα. εἷς ὁμάδας εν 10---1ν ἐπὶ χεαλῆς τῶν ὁποίων διευθύνει Ἡἢ τρια ὃ. γη ὑπὸ εὐὑρίσκονται µία ἤ δύο ὑπεύθονοιν, Ῥὸ ἡμερήσιον πούγοαμμα ἄποτε- λεῖται ἐν γυμναστικῆς. υγ γώ- γίας, μελέτης, ἐκδοομῶγ, καὶ ᾱ- σμάτων. ᾿Ἱκάστην Κνριακῆν τε- λεῖται λειτουργία εἰς τὸν Ἰλυζαντι- | ενὸν νόν τοῦ Άγ. Δικολάοα, κατὲ [τὴν ὑποίαν ά)κουν αἳ μαθήτρια. [Γην συντήρήσιν τῆς κατασκηνώ- Ίσεως ἀνέλαθε ἡ Ἱερὰ ἸΛοχιεπι- σκοπὴ καὶ αἱ ΟΧΕΝ. Αί ὑπεύθυ- [νοι τῶν ὑμάδων καὶ ἡ διειθύντρια : Σαθθάτου 10 Ἱοπλίου τὸ πρῶτον | παρέχουσι τὰς ὑπηρεσίας των δω- οεὰν ἓν απνεύµατι χοιστιανικῆς ᾱ- γάπης. Ἡ διάρχεια τῆς χατασκη- ενώσεως εἶνω τρεῖς ἑθδομάδες. Μετά τὴν ἐπάνοδον τῶν µαθητοι- ὢν θὰ ἐπανολοιθήσῃ χατασρήνω- σις ἴσου ἀοιθμοῦ. μαθητῶν «τοεῖς πάλιν ἑθδομάδας, θοηθουμέ- | ΜΜ! ΡΗΜΙΙΙ ᾿Αφίκοντο, περατώσαντες τὰς σπυιδάς των ἓν τῇ Θεολογινῇ Σγολῇ τοῦ Σ[ανεπιστημίου. ᾿Ἀθη- νῶν, οἱ θεολόγοι, διάχονος Εὐστά- ἴθιας. Παπαγεωργίου. καὶ ἸΑθανά- | ἴσιος Παπαγεωωγίου. Άμη ότεροι [ἀνέλαθον ὠπησεσίαν παρὰ τῇ Ἱ. ᾿Αογιτεπισχοπῇ. ἐπὶ | ἡ 1. ή { ΓΤοῦ ἐν ᾿Αθήναις Ὁ. Σε6. Μητροπολίτης Πάφου Φώτιος ἐτέλεσε τὴν 2Την Ἰουνίου τὴν θείαν λειτουογίαν καὶ ἐχῆοι- Ἐεν εἰς τὸν ἱερὸν ναὸν Αγίας Εἰρήνης. Κατὰ τὸ κἠρυγμά του ἀνεφέοθη εἰς τὸ Κυπριακὸν ζή- τηµα, ἐπευφημηθεὶς ζωηρότατα ὑπὸ τοῦ ἐκκλησιάσματος. Μετὰ τὸ πέρας τῆς λειτουργίας ὁ Κλῆρος καὶ ἡ Ἐπιτροπεία τοῦ ἱεροῦ γαοῦ ἐδεξιώθησαν τὸν Άγιον Πάφου ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΙῷῇΙ ΠΠ ΠΜΗΙΙ ΙΗ(ΠΙ ΠΙ ΤΠ ΜΜ ΠΠΙ 10] ΜΗ ἀνταποκριτοῦ µας] Γθναρχίαν Κύπρου εἰς τὴν ἐπὶ τῇ αὶ ο 5 Γὀνομαστικῇ ἑορτῇ τοῦ Πασιλέως τελεσθεῖσαν ἐπίσημον δοξολογίαν, λαθὼν θέσιν, μετὰ τῶν ἄλλων : τς , ᾿Αρχιερέων, πῳρὺ τῆς Ὡραίας Πύλης. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Δοξολογί- ας ὁ Σε6. Μητροπολίτης Πάφου Γσυνώδευσε τὸν Μάν. ᾿Αρχιεπί- σχοπον ᾿Αθηνῶν εἲς τὰ ᾿Ανάκτο- ρα, ὅπου συνεχάρη τὸν ἑορτάζον- εἰς τὰ γραφεῖα τῆς Ἐκκλησίας. τα. Ἀνακτα, μετὰ τῶν λοιπῶν Ὁ Σεθασμιώτατος ἐξεπροσώ: {ἐπισήμων. πήσε τὴν ἘἨγκλησίαν καὶ τὴν Ἐ-ι στα Συμφώνως πρὸς πληροφορίας παρωασχεθείσας ἡμῖν ὑπὸ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ἸΚυοηνείας, κατὰ τὸ ἔτος 1968---1904 ἐλειτούργησαν ἐν τῇ Μητροπολιτικῇ Περιφερεία Κυρηνείας 106 Κατηχητικὰ 3 χο- λεῖα ἀορένων καὶ θηλέων ὅλων τῶν τύπων, ἤτοι: ᾽Ανώτερα, ἑπτὰ μὲ 854 μαθητὰς καὶ µαθητρίας, Μέσα, δέκα τέσσαρα μὲ 1.195. Κατώτερα, ᾿Ογδοήκοντα πέντε μὲ 9.048, τοι σύνολον μαθητῶν ναὶ μαθητριῶν 6.099, Διά τὴν ὁμαλῆν λειτουργίαν τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων εἶρ- ΜΙΝΙ ΠΛΗΝ Ν ΙΙ ΜΗΝ ΗΝ γάσθησαν ἀνιδιοτελῶς καὶ ἀμισθὶ ϱτ πρόσωπα, ἤτοι Καθηγηταί, Δι- δάσκαλοι καὶ Ἱερεῖς, ΤἩ “Ἱ. Μητρόπολις διέθεσε, ὕ- πως καὶ κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη, δωρεάν τὰ θοηθητικἁ θιθλία διά τοὺς διδάσκοντας, πλήρεις σειρὰς εἰκόνων διὰ τοὺς μαθητὰς τῶν Μέσων κα Κατωτέρων Κα τηχητικῶν, ὡς καὶ εἰδικὰ ἐνθύμια ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων. Εἰς τοὺς διδάσκοντας ἀπεστάλη χά- τάλληλον θιθλίον μὲ τὰς εὐλογίας τοῦ. Πανιερωτάτου Μητροπολίτου κ. Κιποιανοῦ. ΤΙΜΗ ΤΡΙ Ἡ] Ι ΝΝ Τὴν δ0ἡν π. Ἰουνίου, ἑορτὴν τοῦ Φφερωνύμου Ὦ΄ ἐν Λονδίνῳ ἙἛλ). Ναοῦ «Άγιοι Πάντες ἡμέραν Κυριακὴν καὶ ὥραν ἆ--θ μ.μ., ἔλαθε χώραν ἓν τῷ Ναῷ μετ) ἐ- Ἐαιοετιχῆς ἐπιτυχίας, ἡ ἑτησία σχολική ἑορτὴ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν µαθηµάτων τοῦ Ἑλλ. Σχολείου. Ἐΐς τὴν ἑορτὴν παρέστησαν ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ ΠΠανοσ. Αρχ. Καλλίνικος ἹΜαχαιοιώτης, ὁ ἐφημέριος τοῦ Καθεδρικοῦ δ αοῦ Ἁγίας Σοφίας Πανοσιολ. ᾿Αοχ. Διονύσιος Ψιάχας, ὁ ἀντιπρόσω- πος τοῦ Ἕλληνος Ποεσθευτοῦ καὶ σύμθουλος τῆς ἐν Λονδίνῳ ἙἛλλ. Πρεσθείας κ. Ἰωάννης Φραντζής, ὁ παρεπιδημῶν ἐν Λονδίνῳ ἘἨ- θναρχικὸς Σύμόουλος κ. Πήνων Ῥωσαίδης, ὁ Πρόεδρος τῆς ἵν- πο, ᾿Αδελφότητος /. ᾿Ανδρέας Παπαδόπουλος, ὁ Πρόεδρος τῆς Ἐκκλησίας κ. Σαλάτας μετὰ τοῦ Ἐκκλ. Συμθουλίου, οἳ γονεῖς τῶν. μαθητῶν καὶ μαθητοιῶν καὶ πλῆθος κόσμου ἐκ τῆς Ἑλλ. Παρ- οικίας τοῦ Λονδίνου. ὍὉ. Διευθυντῆς τοῦ Ἑλλ. Σχο- λείου κ. Νικόλαος Ολύμπιος ἓξέ- θεσε δι ὀλίγων τὰ πεπραγμένα τοῦ λήξάντος σχολ. ἔτους, εὖχα- ριστήσας τοὺς γονεῖς τῶν παι- διῶν. διὰ τὴν προθυµίαν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τὰ ὁποῖα ἔδειξαν ποὸς τὴν Ἑλλ. γλῶσσαν καὶ θρησκεί- αν, συντελέσαντες οὕτω εἰς τὴν κανονικωτέραν καὶ πληρεστέραν λειτουργίαν τοῦ Νιωκτερινοῦ Ἑλλ. Ῥ χολείου, ὥστε νὰ ἀριθμῇ σήµε- ρον περὶ τοὺς 190 τακτικοὺς µα- θητὰς καὶ µαθητρίας. Κατόπιν ἐξέφρασε τὰς εὐχαρι- στίας τῶν γονέων καὶ τῆς Κοινό- ---ᾱ-- [ΛΙΝ. ὑλ)ΜΙΙΙ “ΠΟ! ΠΗ᾽ τητος πρὸς τῆν ἸἘΕκνλ. ἘἜἘπιτοο- πείαν͵ ἡ ὁποία περιέθαλε καὶ ἕξα- κολουθεῖ νὰ περιθάλλῃη τὸ Σγο- λεῖον μὲ ἀμείωτον ἐνδιαφέρον καὶ μὲ ἄπειρον στουγὴν καὶ ἀγάπην. Ἐπηκολούθησαν ἐθνικὰ καὶ θρησκευτικἁ τραγούδια, ἀπαγγε- λίαι γχαὶ διάλογοι καὶ ἕνα μικρὸ δροαµατάκι «Τὸ κρυφὸ σχολειό», τὰ ὁποῖα ἐξετελέσθησαν ὑπὸ τῶν παιδιῶν μετ ἐξαιρετικῆς ἐπιτυ- χίας καὶ κατεχειροκοοτήθησαν. Μετὰ ταῦτα ὁ Ἰορόεδρος τοῦ Ἐννλ. Συµθουλίου κ. Π,. Σαλά- τας ἐξέφρασε δι’ ὀλίγων τὰς εὖ- χαοιστίας του πρὸς τοὺς διδασκά- λους διὰ τὴν εὐσυνείδητον ἐργα- σίαν των ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρόὀο- δον τῶν παιδιῶν, καὶ πρὸς τοὺς γονεῖς διὰ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν πρὸς τὸ Ἑλλ. Σχολεῖον, ὕποσχε- θεὶς ὕτι καὶ εἰς τὸ μέλλον ἡ ἐχνλ. Ἐπιτροπεία δὲν θὰ παύση νὰ φφοντίςῃ διὰ τὸ ὑπὸ τὴν προστα- σίαν της Ἑλλ. Ὑχολεῖον καὶ να τὸ περιθάλλη μὲ τὴν ἔμποακτον ἀγάπην της. Μεθ’ ὃ ὁ Ἐθναοχικὸς Σύμδοι- λος κ. Ζήνων Ῥωσσίδης, λαθὼν τὸν λόγον ἐξέφρασε τὴν μεγάλην του χαράν. διότι συνήντησεν εἲς τὴν Ἑένην μέν, ἀλλὰ φιλυκὴν αὖ- τὴν χώοαν Ἑλληνικὸ Σχολεῖο, καὶ τὴν ἐξαιοετικὴν κανοποίησίν του. διὰ τὴν ἓν αὐτῷ γενοµένην ἐθνικὴν ναὶ θοησκευτικἠν ἐργασί- αν, στοιχεῖα ἀπαραίτητα διὰ τὴν διατήρησιν τῆς Ἑλληνικῆς γλὠσ- σης, τοῦ ἐθνικοῦ χαὶ θρησχευτι- κοῦ αἰσθήματος καὶ τῶν Ἓλληνι- κῶν ἰδανικῶν εἷς τὴν Ἑένην. Τηῆν ὅλην τελετὴν ἐπέστεψεν ὁ Ἐθνικὸς Ὕμγνος, ΜΗΠΗΠΙΗ Ἠ ΜΠΠΗΠΙ Ἡ Α. Μ. ὁ Αρχιεπίσκοπος Κύ- πρου κ. Μακάριος ἐλειτούργησε καὶ ἐκήρυξε τὴν [Γυριαχκὴν (4 )1ουλίου) ἐν τῷ ἵ, ναῷ τοῦ χωρίου Φικάρδου, τὴν Κυοιαὴν (11 Ἰ- ουλίου) ἐν τῷ ἵ. ναῷ Φανερωμέ- γης, ἐν τέλει δὲ τῆς θείας λει- τουργίας προέστη τοῦ καθιερω- µένου ἐτησίου μνηµοσύνου ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῶν ἔθνο- μαρτύρων τοῦ 18621. Ἡ Α. Πανιερότης ὁ Μητροπο- λίτης Κιτίου κ. Ανθιμος ἐλει- τούργησε καὶ ἐκήρυξε τὴν Κυοια- κῆν (11 Ἰουλίου) ἐν τῷ Ἱ. ναῷ τοῦ χωρίου ᾽Αχνοούντας Λεμεσοῦ. Ἡ Α. Πανιερότης ὁ Μητροπο- λίτης Κυρηνείας χ. Κυποριανὸς ἐ- χοροστάτησε χατὰ τὴν θείαν λει- τουργίαν καὶ ἐκήρυξεν τὸν θεῖον λόγον τὴν Κυριακὴν (4 ᾿Τουλίου) ἐν τῷ ἵ. ναῷ τοῦ χωρίου Καζά- φανι, τὴν Κυριακὴν (11 Ἰουλίου) ἐλειτούργησε καὶ ἐκήοιξεν ἐν τῷ ἵν γαῷ Ἁγίου. Γεωργίου Ανω Κυρηνείας καὶ κατὰ τῆν θείαν λειουργίαν ἐχειροτόνησεν εἰς διά- χονον διὰ τὴν κοινότητα τοῦ χω: ρίου Μπέλλα- Παϊς τὸν κ. Σά6- όαν Χριστοφόρου. μµαθητὴν τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς. Μετὰ τὴν θείαν λειτουογίαν ἡ Α. Πανιερό- της, συμπαραστατουµένη ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ κλήρου τῆς πόλεως προέστη μνηµοσύνου ὑπὲρ ἀναπαύσέεως τῆς χυχῆς τῶν ἐθνομαρτύρων τῆς 3ης ἸἹουλίου 1851, Ὁ Θεοᾳιλέστατος Χωρεπίσνο- ποὺ Σαλαμῖνος γ. Γεννάδιος ἐ- λειτούργησε καὶ ἐχήονξε τὴν Κι- ριακὴν (11 Ἱουλίου) ἐν τῷ ἵ. ναῷ διᾶς καὶ τὴν Τετάστην (15 Ἴοιυ- λίου). ὠμίλησεν εἰς 'Αγίαν Ἰδάς- θάραν-- Νήσου. Ἡ Α. Μαμαριότης ὁ ᾿Αοχιεπί- σχοπος Κύπρου κ. Μακάριος θά Γλειτουργήση καὶ κηορήξῃ µεθα- οἱον δΣάθύθατον, ἑορτὴν τῆς 'Α- γίας Μαρίνης, ἐν τῷ Πανηγυοί- ζοντι ἵ, ναῷ Αγίας Μαρίνης ἈΙο- σᾳιλωτῆς κι τὴν ἐπαωύριον Κυ- ριαὴν εἲς ᾽Αναλιόνταν, 'Ὁ. Πωνερώτατος. Μητροπολί- της Κυρηνείας 1... Κυπριανὸὺς θὰ τελέσῃ τὴν θείαν λειτουογίαν γαὶ θὰ γηούξῃ τὸν θεῖον λόγον ολ {ους ἓν τῷ ν νῷ τοῦ Ἐνλιάτους τὸ Σάθθατον, 1τ Ἰουλίου, ἑορτην τῆς Αγίας Μεγαλομόάώτυσος µἴα- οἴνης, ἓν τῷ παν ἠνποίζοντι ἵ, ναῷ τῆς κοινότητος Αγίας Ναρίνης ΓΘνλιάτουῦς τὴν πορσεχῆ Ατοισὴην τὰ λειτουογήσῃ καὶ χηοήξη ἐν τῷ ἵν ναῷ ΓΠεριστερώνας Μόση ου αἱ θά. γειοοτονήσῃ ες Αιάκονον. διὰ τὴν αὐτὴν κοινότητα τὸν }. Αν- τὴν πῳοοσεγῆ Παρασνευήν, 16 Ἱ- : --ᾱ---- δρέαν Γεωργίου Τσιακούρην, µα- θητήν τῆς “Ἱ. Σχολῆς, τὴν Δευ- τέραν ἐν τῷ ἵ, ναῷ Ποταμίου καὶ Ἠρίτην, 20 Ιουλίου, ἑορτὴν τοῦ Προφήτου 'Ἠλιοῦ τοῦ Θεσδίτου, ἐν τῷ ἵ, ναῷ ᾿Αστρομερίτου. 'Ο Οεοφιλέστατος Χωρεπίσκο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος, μεθαύριον Σάθύθατον θά λειτους- γήσῃ καὶ κπούξῃ ἐν τῷ πανηγυρί- ζοντι ἵ. ναῷ Αγίας Μαρίνης Α- χνας. ὍὉ Πανοσιο.. ᾽Αρχιμανδοίτης χ. Φώτιος Κωνσταντινίδης, ἐπὶ τῇ ἑορτῇῃ τῆς Αγίας Μεγαλομάρ- τυρος. Μαρίνης τὸ μὲν ἑσπέρας τῆς αὔριον Παρασκευῆς θὰ προ- στῇ τοῦ ΠΠ ανηγυρικοῦ ἑσπερινοῦ, τὴν δὲ ἑπομένην θὰ λειτουργήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἵν ναῷ Αγίας Μαρίνης Στοοθό- λου. Ὁ. ἴδιος τὴν προσεχῆη Κυρι- ακὴν θὰ λειτουργήσῃ καὶ χηούξῃ ἐν τῷ ἵ, ναῷ Αγίου Μηνᾶ εἲς Γέοι. Χειροτονίαι. Ἡ Α. Μ. ὁ ᾽Αοχιεπίσκοπος κα τὰ τὴν θείαν λειτουργίαν ἐν τῷ ἵν ναῷ Ἁγίου Κωνσταντίνου Α- λαμάνου Οομήδειας τὴν 1ην Ἰ- ουλίοι, ἐχειροτόνησεν εἲς διάκονον διὰ. τὴν κοινότητα Ορμήδειας τὸν μαθητὴν τῆς Ἱερατικῆς Σγο- λῆς ᾽Αντώνιον Στυλιανοῦ καὶ εἲς πρεσθύτερον διὰ τὴν κοινότητα Παναγιᾶς Πάφου τὸν διάνονον Γεώργιον Ναθαναήλ, μαθητὴην τῆς. Ἱερατικῆς Σχολῆς. Κατά τὴν θείαν λειτονογίαν τῆς Ἐνοι- ακῆς (4 Ιουλίου) εἷς Φικάρδου ἐχειροτόνησεν εἰς διάκονον διὰ τὴν Ἱ. Μονὴν Μαγαιοᾶ τὺν δό- χιμον αὐτῆς Κονσήλιον µετονοµα- αθέντα εἰς Μωκάριον καὶ γατὰ τὴν ϐ. λετουογίαν τῆς Κνοιακῆς (11 Ἰουλίου). ἓν τῷ ἵν ναῷφ Φα: γερωμµένης ἐγειροτόνησεν εἷς διά- πονον. διὰ τὴν κοινότητα Αἴγια- λούσης τὸν ». Λημήτοιον Ὦ, Κα: φούρην, µαθητὴν τῆς Ἱ. Ἑχολῆς. ------ ΠΛΗ ΗΚΛΙΣΙΜΙΙΚΗ ΒΙΝΣ ΝΙΗΝΗΙ |. ΜΗ ΜΠΡΙΙ Την Ῥδην Ἰουνίοι. διεχόπησαν ἐπὶ τῷ, θέυει τὰ. µαθήµατα τῆς ΣΣ γολῆς Ἑγκλησιαστικῆς ηταν- τινῆς Μουσικῆς τῆς “Ἱ. ᾿Αοχιεπι- ᾿σκοπῆς Ἀύπουι, Κατά τὸ παρελθὸν ἔτος ἕἔλει- τούογησαν εἲς τὴν ἐν λόγῳ Ἄγο- λὴν 4 ταήµατα, α) μῆμις µαθη- τῶν Τἱαγλυποίος Γυμνισίο. μὲ οτ µαθητάς, 1) διαα όρων γυ- λῶν μὲ οὸῦ, ν) Ἀγολῆς Σαμον). μὲ 50 καὶ ὁ) Ἱδιωτῶν μὲ 99 µα- εθητάς, ΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΑΛΕ Ξ Α Μετ ἐξαιρετικῆς λαμποότητος ἑωρτάσθη ἓν Δαμασκῷ ἢἡ πεντη- γονταετηοὶς τῆς ᾿Αρχιεράτείας τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Αγ- τιοχείας καὶ πάσης ᾿Ανατολῆς κ. ᾿Αλεξάνδοου Γ΄. Πρὺς τὸν σκοπὸν τοῦτον ὠὦρ- γανώθησαν ἐν Δαμασκῷ µεγαλο- πρεπεῖς τελεταί, τᾶς ὁποίας παρη- κολούθησαν ᾿Αντιπροσωπεῖαι τῶν ᾿Οοθοδόξων Ἐνγκλησιῶν, εἰδικῶς ἐπὶ τούτῳ μεταθᾶσαι εἰς Σνρίαν, καὶ πλήθη κόσμου, Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως ἀντεπροσω- πεύθη διὰ τῶν Μητρφοπολιτῶν Χαλκηδόνος, Εἰρηνουπόλεως καὶ Πριγκηποννήσων. Την ᾿Ἐκκλησί- αν τῆς Ἑλλάδος ἀντεπροσώπει- σαν οἳ ἈΠητροπολῖται Θεσσαλονί- χης κ. Παντελεήμων καὶ Μεσση- γίας κ. Ἀρυσόστομος. Ἡ ἀντιποο- σωπεία τῆς Ἐκκλησίας Κύποου ἀπετελέσθη ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου κ. ᾿Ανθίμου χαὶ τοῦ Χωρε- πισκόπου Σαλαμῖνος χ. Σενναδί- ου. ᾿ἘΕκτὸς τούτων ἀντεπροσωπεύ- θησαν τὸ Πατοιαρχεῖον Ἱεθοσο- λύμων, αἱ ᾿Ορθόδοξοι Ἠ»κλησίαι Ῥωσσίας καὶ Τσεχοσλοθακίας. ἡ Μονη δινᾶ κ. ἄ, Εὶς τὰς τελε- τὰς παρέστη ἐπίσης ἐκ μέρους τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν ὁ ΗΠρύτανις αὐτοῦ Ἠ. Απ. Δασκα- λάκης. Ἠϊς τὰς ἀντιπροσωπείας λάχθη ἐγκάρδιος ὑποδοχή. Τὸ ποόγραμµα περιελάµθανεν ἐπίσημον παρουσί- ασιν τῶν ἀντιπροσωπειῶν εἷς τὸν ἑορτάζοντα Πατριάρχην, ἐπίσκε- ψιν ἀρχαιολογικῶν Χχώοων, µοι- σείων καὶ πεοιοχῶν ἱστορικοῦ ἐν- διαφέροντος, ἐκδοομὰς εἲς λπονα- ἐπεφυ- µατα κλπ. Τὴν 4ην ἸΤουλίοι. ἐτελέσθη ἐν τῷ καθεδρικῷ ναῷ τοῦ Σωτοιαρ- γον. Τούτου µετέσχον ὁ Πατοιάορ- χης ᾽Αλέξανδρος καὶ οἱ 'ΠἩγέται τῶν ᾽Αντιπροσωπειῶν τῶν 0οθο- δύξων Ἐλκλησιῶν. Την τελετὴν παρηκολούθησαν ὁ Τούεδρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Σαρίας, ἸΑντι- πρόσωπος τοῦ Ιοοέδρου τῆς Δη- µοκορατίας Διθάνου, ὁ Τ]οωθι- πουργὺὸς καὶ τὸ Ὑπουοσγικὸν 5 υμ- θούλιον τῆς Δημοκρατίας τῆς Σι ρίας, διπλωματικοὶ ἀντιπρόσωποι, ὁ Μουφτῆς, ἄλλοι ἀρχηγοὶ τῶν ἐν Σνοίᾳ θρησχευµάτων. ἀξιωματοῦ- Χοι τοῦ Συριακοῦ κράτους, ἐπίση- μοι Ἑέναι ἀντιπροσωπεῖαι καὶ πκή- θη κόσμου. Τὺ ἀπόγευμα τῆς αἱ ᾿Αντιποοσωπεῖαι προσεφώνη- σαν τὸν ἑορτάκοντα Πατοιάοχην, ὔστις ἐν τέλει ἀπηύθυνε συγχινη- τικῆν ἀπάντησιν. κ μέρους τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου προσεώ- νησεν Αὐτὸν ὁ Μητοοπολίτης Κι- τίοῦ κ. Άνθιμος ὡς ἑξῆς: ἰδίας ἡμέσας Ἡ προσφώνησις τοῦ Μητρυ- πολίτου Μιτίου κ. Ανθδίμου. «᾿Εκτάκχτως χαρµόσυνον καὶ σπαγίαν εἷς τὰ ἘΕκκλησιαστικὰ Χρονικὰ ἑορτὴν ἄγει ἢ πρεσβυ- γενὴς καὶ παλαίφατος ᾿Αποστο- λικὴ καὶ Πατριαρχική ΕἜκκλησί- α τῆς ᾽᾿Αντιοχείας, ἔγδοξος καὶ εὐκλεὴς κατὰ τοὺς πρώτους τοῦ χριστιανισμοῦ χρό- νους. 'Ὁ γεραρὸς Προκαθήμενος αὐτῆς ηὐτύχησε νὰ συµπληρώ- ση πεντηκονταετῆ ᾿Αρχιερατεί- αν. πλήρη εὐλογιῶν καὶ πολλῶν ἀγαθῶν πρόξενον. ᾽Αμϕιλαφῆ παιδείαν κεκτήκένος ὁ σεπτὸς καὶ σπεπγυµένος Πρωθιεράρχης. Ζαθείαᾳ συνέσει καὶ ἐνθέω δήλω πεκοσμηµένος, τρόπων χρησιμό- τήητι καὶ ἀγαβότητι διακριγόµε- γος. πολλῶν ὡς ἀληθῶς Πατρι- ᾿αρχικῶν ἀρετῶν πλουτῶν. ὁσί- ῖως καὶ θεοφιλῶς. εὐδοκίμως μαὶ Γκαρποφόρως. ἐπὶ δεκάδας ἐτῶν Ἰγίᾳ Αὐτοῦ Εκκλησία. ᾿Εποίμα- Ἡ Α. Μ. ὁ Πατριάρχης τῶν τελετῶν : : .. ο , στήρια τῆς Συρίας. ἐπίσημα γεύ- | ΠΕΜΠΤΗ, 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1904 Αντιοχείας ᾽Αλέξανδρος Γ΄. [ΜΙΝΙ ΙΗΜΛΙΝΗ ΝΔΑΡΟΥ ΜΗΠΠΡΜΟΠΕΙΛΙ Ι0Η ΠΡΟΟΛΟ:ΠΗ ΕΚΗΛΗΣΗΗ ΜΗΕΙΧΟΝ ΠΛΝΙΓΥΡΙΚΟΝ ΤΕΛΗΘΗ ΗΙ ΕΕΛΙΡΙΗ ΤΗΣΣΥΜΠΛΗΡΟ ΕΣ ΠΕΝΤΗΚΕΜΙΙ ΠΟΗ ΜΧΙΕΡΝΙΗΙΣ ΤΟΥ ΠΛΡΙΝΧΟΥ νε τὸν Λλαὸν αὐτοῦ ἐν τῇ ἀἁκακίᾳ τῆς καρδίας αὐτοῦ καὶ ἓν τῇ συν- έσει τῶν χειρῶν αὑτοῦ ὡδήγη- σεν αὐτὸν» (ἵἩΨαλμ. 77, 798), ἀναδειχθεὶς ἓν γένει δεξιὸς οἶα- κοστρόφος τοῦ καταπιστευθέν- τος αὐτῷ νοητοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας, ἁκάματος ὑπηρέτης καὶ ἀνεπαίσχυντος ἑἐργάτης ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Ἀυρίου, γνή- σιος εὐαγγελικὸς ποιµήν. ' θεία χάρις ἐπλήθυνεν Αὐ- τοῦ τὰ ἔτη μαὶ ἐμήπκυνε τὰς ἡ- µέρας ἵνα ἀξιώσῃ Αὐτὸν νὰ ἴδῃ τοὺς ἀγλαοὺς καρποὺς τῶν ἀτρύ- των Αὐτοῦ κόπων καὶ τῶν ἄδια- Λείπτων μεριμνῶν. ᾿Επὶ τῶν ἡμερῶν Σου, Ἰήα- Καριώτατε, ἢ Εκκλησία ᾿Αντιο- χείας ἔγνω πανταχοῦ τὴν πρόο- δον, εἶδε τὴν ἀκμμὴν ἓν παντὶ κύ- λῳω τῆς ζωῆς αὐτῆς καὶ τῆς ὅ- ράσεως. περιέθαλέ Σε διὰ τῆς εὐνοίας - κατηύθυνε Σου. τὰς ᾿Αποστόλου Βαρνάδα, γείτων ᾿Εκκλησία καὶ στενῶς πάντοτε μετὰ τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αντιοχεί- ας συνδεδεμένη, καὶ ὅ, θείῳ ἑἐλέ- ει, Προεξάρχων ταύτης Ἰήακαρι- ώτατος ᾿ Αρχιεπίσκοπος Εύριος ΠΜακάριος µετέχουσι τῆς λαμ- πρᾶς ἑορτῆς τῆς ἁἀδελφῆς ἘἜκν- (2λησίας καὶ συµµερίζονται ὅλῃ φυχῇ τὴν χαρὰν αὐτῆς καὶ τῆς 'Ὑμετέρας γερασμίας Ἰήακαριό- τητος: Παριστάμεθα ἐνταῦθα ἀἆν- τωερόσωποι αὐτῶν καὶ ἐξ ὀνόμα- τος αὐτῶν καὶ ἡμῶν προσωπι- κῶς ὁλόθερμα ἐκφράζοντες συγ- χαρήητήρια καὶ εὐχάς, ἐκ κέντρου μαρδίας δεόµεθα τοῦ Οὐρανίου ττῆς ᾿Εκκλησίας Θεμελιωτοῦ καὶ Ιυθερνήτου, ἵνα Σὲ περισκέτιῃ αἱ διαφυλάττῃ, σεθάσµιε Πατρι- θαθυτάτου, ὑγιαίνοντα καὶ εὖε- τοῦντα, κποσμοῦντα καὶ κλεῖδον- τα τὸν '᾿Αγιώτατον Θρόνον τῶν Πρωτοπορυφαίων ᾿Αποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου.» Κατὰ τὸ πέρας τῶν Σοοτῶν ἐπ- εδόθησαν ὑπὸ τοῦ Πατοιάσχου εἲς πάντας τοὺς ἀντιπροσώποιις ἀναμνηστικὰ μετάλλια καὶ διπλώ- ματα. οἷς τὸν ἑορτάζοντα Πατοιάο- χην προσεφέρθησαν ὑπὸ τῶν δια- φόρων. ἸΑντιπουσωπειῶν θασθύτι- μα δῶσρα. 'Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Αν- τιοχείας καὶ Πάσης ᾿Ανατολῆς ᾿Αλέ- ξανδρος Γ΄ ἐγεννήθη ἐν Δαμασκῷ τὴν Φην Μαϊου 18965 ἐκ γονέων εὐσεθῶν. Τὰ πρῶτα αὐτοῦ γράµµατα ἐδιδάχθη ἐν τῷ κοινοτικῷ σχολείῳ τῆς πατρίδος του, ο τότε ᾿ΛΑρχιδιάκονος τοῦ θρό- Ίνου καὶ μετέπειτα Μητροπολίτης ΤἘΕ- µέσσης ᾿Αθανάσιος ᾿Ατάλλα, ἐκτιμῶν Ὁ Πανάγαθος Θεὸς: αὐτοῦ, ηὐλόγησε τὸ ἔργον Σου, ᾿ προσπαθείας ὶ -- Ὃ ο μι Γάρχα, ἐπὶ µήπιστον, ἄχρι γήρως | χείου. ᾿Αογιεορατικὸν Συλλείτουρ- | | ο ΜΗΝ ΕΠΗ ΗΝΡΙΝ Τὴν παο. Δευτέραν 19 Ἰουλίαυ Ὀνεγώρησε εἰς Κεούνειάν τὸ πρῶ- ο τμῆμα τῆς Παιδινῆς Ἑξοχῆς Λευκωσίας ἀποτελούμενον ἐξ 190 πορισίων ὑπὺ τὴν διεύθυνσιν τῆς α. Ν][ίτηεττον ναὶ τῆς κ. Αὐγῆς Ἰ- οννίδος Τὰ νουράσια ταῦτα ποοεοχύµενα ἐξ ἁπόρων οἶχο- Φενειῶν θά παραμείνουν εἰς Κε- οὔνειαν ἐπὶ ὃ περίπου ἑθδομάδας, ἣν κ. Μίτλεττον εἰς τὸ ἔργον της θοηθοῦσι µαθήτριαι τοῦ Π[αγ- κυπρίου Γυμνασίου. Ἡ ΠΗαδικὴ ἐξοχἡ Λευκωσίας διευθύνεται ὑπὸ τοῦ ὑναικείου. Σωματείου «Εἶνευ- µατικὴ ᾿Αδελςότης» ὅὕπερ εὑρίσχε- ται ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Κοινωνι- κῆς Ηρονοίας Λευκωσίας. Μετὰ τὴν ἐπάνοδον τῶν κορασίων θά στεγασθοῦν εἰς τὴν Παιδινην Ἓ- Ἑργὴν ἰσάριθμα ἀγόρια ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ κ, ΔΙανδριώτου. | | σσ ο ΕΙΝΙΙΙ ΙΙ ΤΝ ΜΗΦΙΠΠΙΣ |. ΜΙΝΙ ΙΙΙ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΕΚΥΚΚΩΤΗΣ Κατόπιν ὀλιγοημέφου ἀσθενείας ἐξεδήμησε πρὺς Κύριον τὴν παρ- ελθοῦσαν Τρίτην ὁ ἱερομόναχος Κύκκου καὶ µέλος τοῦ Δ. Συµύοι- λίου. τῆς Μονῆς Νικόδημος, εἰς ἡλικίαν τ4 ἐτῶν. Τῆς κηδείας τοῦ µεταστάντος ἤ- τις ἐγένετο τὴν ἑπομένην ἐν τῷ Μετοχίῳ Κύκκου, προέστη ὁ Μ. ᾿Αογιεπίσκοπος. Ο ἐνλιπὼν ἱερομόναχος διεκοί- νετο διά τὸ µειλίχιον τῶν τοόπων καὶ τὸ καλυκάγαθον τοῦ χαρα- Γντῆρος του. ᾿ΕἨπὶ σειρὰν ἐτῶν ἕ- Γπῆοξε µέλος τοῦ. Συμθουλίου τῆς Μονῆς Κύκκου χαὶ προσέ(ερε πο- λυτίµους ὑπηρεσίας εἷς αὐτήν. Ὁ θάνατος του δημιουργεῖ αἰσθητὺν κενὸν εἰς τὴν Μονῆς. ᾿Αδελφότητα τῆς ! [ 'Ο ἀείμνηστος Μικόδηµος ἔγεννήθη Γἐν Γαλάτᾳ τὸ 1880. ᾽Απὸ νεαρᾶς ἡ- Ιικοσηµος Κυκκώτης Γλικίας προσελήφθη ὡς δόκιμος εἰς την τς ν ͵ νο ϕν Γϊν Μονὴν Κύκκου, μετὰ δὲ τὴν ἁπο- φοίτησίν του ἐκ τοῦ Παγκυπρίου Γυ- µνασίου ἐχειροτονήθη εἰς διάκονον καὶ ἀκολούθως εἰς ἱερομόναχον, κατ- αναλώσας 60 καὶ πλέον ἔτη τῆς ζω- γῆς του εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Μονῆς. Την Αδελφότητα τῆς “1. Μο- γῆς Κύχκου θερμῶς συλ]λυπού- μεθα. ἵΗ ᾿Αγιωτάτη Εκκλησία τοῦ. .ἳ ᾿ [ΝΟ [ΗΝ ΠΛΗΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν γ΄ σελίδα) τοὺς ἀνθρώπους. Ὅλους ἐκεί- νους οἱ ὁποῖοι ποικιλοτρόπως μᾶς ἐνίσχυσαν στὸ ἔργον µας. ᾿Απὸ τὸν μµικρὸ καὶ ἄγνωστον καὶ ἀφανῆ ἐνισχυτὴν τῆς Χρι- στιανικῆς δουλειᾶς, µέχρι τῶν μεγαλυτέρων µας, ποὺ πρῶ- τοι εὑρίσκονται οἱ ἀρχηγοὶ τῆς Ἐκκλησίας µας μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Μακαριώτατον ᾽Αρχιεπίσκοπό µας. λαδθὼν µέρος καὶ εἰς τὴν ἐν Πετρου- πόλει γενομένην χειροτονίαν ὡς Ἔπι- σκοπο, τοῦ νὸν Πατριάρχου Μόσχας Αλεξίου. ... Τὴν 9ην Φεθρουαρίου τοῦ 1931 ἐ- Γδελέγη ὑπὸ µερίδος ᾿Αρχιερέων τοῦ Γ᾿Αντιοχικοῦ θρόνου, τῇ συμμετοχῇ καὶ λαϊκῶν ἀντιπροσώπων, Πατριάρχης ' Αντιοχείας, ἐνῶ ἄλλη μερὶς τῶν Λλη- ἱτροπολιτῶν ἐξέλεξε τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὡς Πατριάρχην τὸν ἀπὸ Λαοδικείας '᾿Αρσένιον. ος 1ὸ σχίσμα ἢτο προφανές, διὸ καὶ Γτῃ µεσολαδήσει τῶν τριῶν ἄλλων Πα- τριαρχείών μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ᾿Αντι- ἱπρόσωπον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρ- Γχείου Μητροπολίτην Τραπεζοῦντος καὶ «κατόπιν ᾿Αρχιεπίσκοπον Αθηνῶν Χρύ- σανθον, ἀνεγνωρίσθη «ὡς κανονικὸς (Πατριάρχης τῆς Μεγάλης θεουπόλεως Αντιοχείας καὶ πάσης ᾿Ανατολῆς, ὁ ἀπὸ Τριπόλεως ᾿ Αλέξανδρος ὁ υ ». .. Δυστυχῶς παρὰ τὴν ἀδελφικὴν ταύ- την ἐτέμόασιν καὶ τὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος, τὸ σχίσµα ἐξηκολούθησε, καταπαῦσαν τὴν Ί]ην ᾿Ιανουαρίου 1933, διὰ τοῦ ἐπισυμδάντος θανάτου τοῦ ᾿Αρσενίου, ᾽Απὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὁ Μακα- ριώτατος ᾽Αλέξανδρος ἐξακολουθεῖ ᾿ευοκλεῶς πατριαρχεύων. 'Ἡ πατριαρ- χεία του καταλαμθάνει λαμτρὰς σε- λίδας ἐν τῇ ἱστορᾳ τοῦ ἑνδόξου τούτου Πατριαρχείου. ὋὉ ἸΑλέ- ἔανδρος ἀπολαύει τῆς ἀγάπης καὶ τὴν εὐφοῖαν καὶ ἐπιμέλειαν τοῦ νεα-. τῆς ἐκτιμήσεως οὐ µόνον τοῦ ποιμνίου ροῦ ᾿Αλεξάνδρου ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς του ἀλλὰ καὶ τῆς περὶ αὐτὸν ἱεραρ- τὴν ἐν Χάλκη “Ἱερὰν Θεολογικὴν Σχο- Χίας καὶ τοῦ κατωτέρου κλήρου, θεω- ἡ τοσοῦτον | λήν, ἐξ ἧς ἀπεφοίτησε µετά ἑπταετῆ 'φοίτησιν ἀριστεύσας. ..«Επιστρέφας εἰς Συρίαν διωρίσθη διδάσκαλος τῶν. θρησκευτικῶν καὶ ἵε- ροκήρυξ τοῦ ἐν ᾿Εμέσσῃ Καθεδρικοῦ ναου. Ἐν ἔτει 1997 εἰσήχθη εἰς τὴν πνευ- µατικήν ᾽Ακαδημίαν τοῦ ἸΚιέδου, τὸ δὲ 1900 προσκληθεὶς ὑπὸ τοῦ “πρώτου :ἀραθοφώνου Πατριάρχου ᾿Αντιοχείας Μελετίου. Βτουμάνη εἷς Δαμασκόν, προεχειρίσθη εἰς Πρεσθύτερον, διορι- σθεὶς ΄Η γούµενος τοῦ ἐν Μόσχα Μετο- Χίου τοῦ θρόνου ᾽Αντιοχείας. ος Ἡ ἐν Μοσχα δρᾶσις του ὑπῆρξε λίαν ἀξιόλογος. Ἐν θραχεῖ χρονικῷ : διαστήµατι κατώρθωσε νά ἀποσπάσῃ τὴν συμπάθειαν καὶ τὴν ἀγάπην ἀνω: : τέρων Ρώσσων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ! καὶ νὰ, οἰκοδομήσῃ ἐπὶ γηπέδου τοῦ Μετοχίου λίαν προσοδοφὀρον τριώρο- Ίςον οἰκοδόμημα, ο Τὸν ᾿Απρίλιον τοῦ 1902, ἐν Μόσχα [εἰσέτι εὑρισκόμενος, ἐψηφίσθη ὑπὸ τῆς ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Θρόνου Μητροπολίτης Ταρσοῦ καὶ ἸΑ- δάνων. χειροτονηθεὶς τὸν Βοέμδριον τοῦ. 19032 ὑπὸ τοῦ ἰδίου Πατριάρχου | Μελετίου. Γι ΜΗ δυνηθεῖς, λόγῳ τῶν ὑφισταμέ- ἵνων ταραχών, νὰ παραμείνη ἐ εἷς τὴν ἕδραν του, µετετέθη ὁ-τὸ τοῦ Γτότε. Πατριάρχου. ᾿Αντοχείας Γρηγο- ρίου εἰς τὴν ἐπαρχίαν Τριτόλεως, τὴν ἰδποίαν ἐπὶ ὁ5 ἔτη ἐποίμανε μετὰ ζή- Γλου. καὶ αὐταπαρνήσεως. Ἐν ἔτει 1913 ἐτ' εὐκαιρία τῶν ἕ- ὶ πολὺ ᾿Αντιοχιακοῦ | .] τν ση : σ : . διγκόνησε τῷ Κυρίω καὶ τῇ ᾿Α: | ορτῶν τῆς δυναστείας τῶν Ρώσων αὖ- | π η ἲ δις ῃ Γτοκρατόρων Ρωμανώφ, συνώδευσε τὸν Πατριάρχην Γρηγόριον εἰς Ρωσσίαν, . Γρεῖται δὲ ὑφ' ὅλης τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας ὡς µία ἐξέχουσα Πρωθιε- ῥραρχικὴ προσωπικότης. | Οἰκονομολογικὸν κατ ἐξοχὴν ὦ- :σαύτως πνεύμα, ἠξιοποίησε τὴν ἁκί- Ὕνητον περιουσίαν τοῦ Πατριαρχείου Γκαὶ Έκτισε προσοδοφόρα ἔν τε τῇ Δα- µασκῷῳ καὶ τῇ Τριπόλει κτήματα, ἆᾱ- νεκαίνισε τὸν Πατριαρχικὸν Ναὸν καὶ κτίζει. µεγαλοπρετέστατον Πατριαρχι- κὸν Μέγαρον τὸ ὁποῖον θὰ ἀποθανατί- σῃ τὸ ὄνομα αὐτοῦ. : ΤὸκΕκκλησιαστικὸν Βῆμα» εὔχεται εἰς τὴν Μακαριότητά του μακρὰν εἰ- σέτι καὶ ἔνδοξον σταδιοδροµίαν. πεπς-ο-α--α--ᾱ-οἙοτ-α--------ᾱ---κ- | Ἡ συνέχεια τῶν ἄρθοων τοῦ 2. Ὁ. Γατάνη εν Κοιστιανικὴ Με- Γτικυσικὴν τοῦ κ. Ἡ. Ῥπεράντσα ΕεΟΙ ἀγάπες τὰ, θρησκευτικὰ δεῖ- ἵπνα τῶν πρώτων Χωιστιανῶν» καὶ τοῦ. κ. ἴν Πωπαωάννου «Ἡ φι- λοσοφία καὶ ἡ ὄύναμις τῶν παρα Γδόσεων» λόγῳ πληθώρας ὕλης ᾱ- Εν νοντια διὰ ὁ ἑπόμενον ἑτευχος, | | ο πο) πο) κ του) τὸ Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. ΠΕΜΠΤΗ, 15 ΙΟΥΔΙΟΥ 19604 ΛΟΎΥ:Δ ΝΤΑΓΚΛΑΣ Ό κ 14ον -Ναί, Ναί, χρυσό µου, ὅλα: εἶναι ἔτοιμα γιὰ τὸ ταξίδι. Σώπασαν πάλι ἀρκετὴν ὅ- | ρα. “Φυσικά, δὲ θὰ ξέρεις... ἀ-, κόμα, εἶπε ἡ Λουκία, πότε θὰ: γυρίσεις στὸ σπίτι. --'Οχι, ἔκαμε λος. Κι ἔπειτα ἀπὸ στιγμιαῖο δι- σταγμµό: -Όχι ἀκόμα. Ἐαφνικά, ἡ Λουκία ἔθγαλ᾽ ἕναν πονεµένο ἀναστεναγμό, ἔσφιξε δυνατὰ τὰ χέρια της γύρῳ ἀπ᾿ τὸ λαιμὸ τοῦ ἁδερ- φοῦ της, ἔκρυψε τὸ πρόσωπό της στὸ στῆθος του κι ἄρχισε νὰ κλαίει μὲ πνιγµένα ἀναφι- λητά. 'Ὁ Μάρκελλος αἰστάν- θηκε τὸ σῶμα της νὰ τρέμει. -“Μή, μή! ψιθύρισε. Μὴν κλαῖς, µωρό µου! δὲν εἶναι βέδαια μικρὸ τὸ πράµα. Μὰ βλέπεις, πρέπει.... πρέπει νὰ φερθοῦμε σὰ Ρωμαῖοι, Ἡ Λουκία τεντώθηκε, τίνα- ξε πίσω τὸ κεφάλι της καὶ τὸν κοίταξε μὲ δακρυσµένα μάτια ποὺ ἄστραφταν ἀπ᾿ τὸ θυμό, πτΣά Ρωμαῖοι! ἔκαμε εἴρω- νικά. Νὰ φερθοῦμε σὰ Ρω- μαῖοι! Καὶ τί κερδίζει ἕνας Ρωμαῖος ὅταν φέρεται γεν- ναῖα....καὶ λέει πὼς εἶναι ᾧ- ραῖο....κι᾽ εὐγενικό, κι ἔνδο- ξο...νὰ τὰ θυσιάζει κανεὶς ὅ- λα... νὰ ὑποφέρε νὰ πε- θαίΐνει γιὰ τὴ Ρώμη | Γιὰ τὴ Ρώμη! Τὴ μισῶ τὴ Ρώμη! Κοίταξε τί ἔκανε ἡ Ρώμη γιὰ σένα... .γιὰ ὅλους µας ! Γιατί νὰ μὴ μποροῦμε νὰ ζήσουμε εἴρηνικά Ἡ Ρωμµαϊκὴ Αὐτο- κρατορία... πφ ! Καὶ τί εἶναι ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία Μιά µεγάλη ἀποικία ἀπὸ σκλάθους σὰν τὴν Τέρτσια καὶ τὸν Δημήτριο. Μιλάω γιὰ τοὺς σκλάθους σὰν κι’ ἐσένα καὶ σὰν κι’ ἐμένα, ποὺ περ- νᾶμε ὅλη τὴ ζωή µας κάνον- τας ὑποκλίσεις καὶ χαιρετοῦ- ρες καὶ κολακεῖες, καὶ βάζον- τας τὶς λεγεῶνες µας νὰ δο- λοφονοῦν καὶ νὰ ληστεύουν τὸν κόσµο- κι ὅλα αὐτὰ γιὰ ποιό λόγο Γιὰ νὰ γίνει, λέει, ἡ Ρώμη πρωτεύουσα τοῦ κὀ- σµου ! Μὰ γιατὶ πρέπει ὅλος ὁ κόσμος νὰ κυθερνιέται ἀπὸ ἕναν τρελό, σὰν τὸ γέρο-τι- θέριο, κι᾿ ἕνα µεθυσμένο κτῆ- νος, σὰν τὸν Γάϊο Μισῶ τὴ Ρώμη! Τοὺς μισῶ ὅλουςι| Ὁ Μάρκελλος δὲν προσπά- θήσε νὰ σταματήσει τὸ χεί- µαρρο, βρίσκοντάς το πρακτι- κότερον ν᾿΄ ἀφήσει τὴν ἁδερ- φἠ του νὰ ξεσπάσει. Στεκόταν τώρα µουδιασµένη στὴν ἆγκα- λιά του, κι’ ἡ καρδιά της χτυ- ποῦσε δυνατά. -Εἶναι καλύτερα ρώτησε ὁ Μάρκελλος λοσύνη. Ἡ Λουκία κούνησε τὸ κε- φάλι της πάνω στὸ στῆθος του. Σὲ μιὰ στιγµή, ὁ Μάρ: ὁ Μάρκελ- τώρα μὲ κα- τ ω Ν Τούτη µεναν μόνοι, μὰ καὶ σὲ ἐξαι- ρετικἀἁ κρίσιμη Νά τη τώρα ποὺ -Ἔόγαινε ἀπ᾿ τὸ καὶ περπατοῦσε μὲ τὴ συνηθι- σµένη της ἀθίαστη χάρη, ἂν καὶ χωρὶς ζωή. 'Ὁ Δημήτριος δὲν ἔστελνε ποτὲ ἕναν ξένο στὴ µῥροτόντα, χωρὶς νὰ τὸν συνοδεύει ὁ ἴδιος, ἂν καί, φυ- σικἁ, ἡ Διάνα ἤξερε τὸ δρό- μο. Ποὺ νὰ τὸν πάρει ἡ ὀργή| Φερόταν πολὺ παράξενα σήµε- ρα τ) ἀπόγευμα. Θἄταν πολὺ πιὸ εὔκολο καὶ φυσικὸ νὰ χαι- ρετήσει τὴ Διάνα µπροστά του. ὉὪ Μάρκελλος προχώρη- σε ἀργὰ πρὸς τὸ µέρος της, ΄Πταν ἀλήθεια αὐτὸ ποὔχε πεῖ ἡ Λουκία. Ἡ Διάνα µεγά. λωνε, καὶ τὸ συλλογισμένο της ὄφος τὴν ἔκανε ὡὥραιότε- ρη ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. |. σως ἡ ἄσχημη εἴδηση νὰ τῆς εἴχε κόψει ὅλη τὴν ἐφηθική της ζωηρότητα. Μά ὅποια καὶ νἄταν ἡ αἰτία, ἡ Διάνα εἶχε παράξενα ὡριμάσει. Ἡ καρ- διά του ἄρχισε νὰ χτυπάει λι- γάκι γρηγορώτερα. Τὸ ἄδερ- 1 αν : | ἀπέναντί της. | ἐρχόταν, ταν νὰ τῆς ἀπευθύνει τοῦ φά- νηκε ἁταίριαστο, ἂν ὄχι καὶ ψεύτικο, καί, καθὼς ἡ. Διάνα τὸν πλησίαζε, τὰ µάτια του πῆραν τὴν ἴδια σοθαρἡ ἔκφρα- ση ποὺ εἶχαν καὶ τὰ δικά της, ᾽Απαντώντας στὴ σιωπηλὴ πρόσκλησή του, ἡ Διάνα τοῦ- δωσε τὰ δυό της χέρια καὶ τὸν κοίταξε κάτω ἀπ᾿ τὶς μα- κριές της θλεφαρίδες, συγκρα- τώντας τὰ δάκρυά της καὶ προσπαθώντας νὰ χαμογελά- σει. Ποτὲ ἄλλοτε ὁ Μάρκελ- λος δὲν τὴν εἶχε ἰδεῖ ἔτσι, κι’ ᾗ ἐπαφὴ τῶν χεριῶν της τοῦ- φερε μιὰ γλυκειὰ συγκίνηση. Καθώς τὴν κοιτοῦσε βαθιά μὲς τὰ μαῦρα της µάτια, ἦταν σχεδὸν σὰ νὰ τὴν ἀνακάλυπτε, σὰ νἄδλεπε γιὰ πρώτη φορὰ τὰ λεπτογραμµένα της Φφρύ- δια, τὸ σταθερὸ ἀλλὰ πικάν- τικο πηγούνι καὶ τὰ γεμάτα χείλη, ὅπου τώρα ἤταν ζω- γραφισμένος ὁ πόνος κι’ ἡ ᾱ- γώνία, καὶ ποὺ ἄφηναν νὰ φαίνονται τὰ λευκὰ λεῖα της δόντια. -Εἶμαι εὐτυχὴς ποὺ ἤρθες, Διάνα. Ὁ Μάρκελλος εἶχε προσπα- θήσει νὰ τὸ πεῖ αὐτὸ ἀδερφι- κά, μὰ δὲ μπόρεσε. Θέλησε νὰ προσθέσει: «Θὰ θέλει τόρα νὰ σὲ δεῖ ἡ Λουκία», μἁ δὲν τόπε, Οὔτε ἄφησε τὰ χέρια της. Τὸν ξάφνιασε ποὺ µπο- οοῦσε νὰ μείνει ἔτσι ἥσυχος τόσην ὥρα. (Συνεχίζεται) το“ ΠΡΙ! ΤΙΣ ΠΜ ΛΙΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’. σελίδα) ὁποίου παραθέτω τοὺς πρώ- τους στίχους: κελλος κοίταξε πίσω του, ἀπὸ κάποιο ἔνστικτο, κι’ εἶδε τὸν | Δημήτριο νὰ στέκει λίγα μέ: τρα πιὸ πέρα, μὲ τὸ πρόσω- πο γυρισµένο ἀλλοῦ. | -“Πρέπει νὰ ἰδῶ τί θέλει, Ψιθύρισε Χαλαρώνοντας τὸ] ἀγκάλιασμά του. | Ἡ Λουκία ξεγλίστρησε ἀπ᾿: τὰ χέρια του καὶ ξανάρχισε | νὰ κοιτάζει τὸ ποτάμι. Δὲν͵ ἤθελε νὰ δείξῃ τὴν ταραχή της! στὸν πάντα ἁτάραχο ἛἜλλη-: να. Ἠρθε ἡ κόρη τοῦ Ὑπά-] του Γάλλου, κύριε | ἀνάγγει- ͵ λε ὁ Δημήτριος. | -“Μάρκελλε, δὲ μπορῶ νὰ ἰδῶ τὴ Διάνα αὐτὴν τὴ στι- Υμή, εἶπε ἡ Λουκία βουρκώ- µένη. Θὰ κατεθῶ λιγάκι στὸν κῆπο, καὶ µίλησέ της ἐσύ. Καὶ ὀψώνοντας λίγο τὴ φώ- νή της: -“ὉὈδήγησε τὴ Διάνα στὴ ροτόντα, Δημήτριε | Χωρὶς νὰ περιμένει τὴ γνά- µη τοῦ ἀδερφοῦ της, κατέθη- κε γρήγορα τὰ µμµαρµαρένια σκαλιὰ ποὺ ἔφερναν στὴ λι- μνούλα καὶ στὰ δέντρα. Θεω- ρώντας τὴ σιωπὴἠ τοῦ κυρίου του σὰν ἐπικύρώση τῆς διατα- γῆς, ὁ Δημήτριος ἑτοιμάστη- κε νὰ τὴν ἐκτελέσει, Αλλά ὅ | ποιητὴς «Κύριε μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξης [με »μηδέ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσεις µε. »' Ότι τὰ δέλη σου ἐνεπάγησάν µοι δκαὶ ἐπεστήριξας ἐπ᾽ ἐμὲ τὴν χεῖ- [ρά σου »οὺκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου [ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου Σοὺκ ἔστιν εἰρήνη ἐν τοῖς ὀστέοις µου ἀπὸ προσώπου τῶν ἁμαρτι- [ῶν µου». Συγγενεῖς εἶναι οἱ ψαλμοὶ µετανοίας, εἰς τοὺς ὁποίους ὁ παρουσιάζεται καµ- πτόµενος ἀπὸ τὴν θαθειὰ συων- αίσθησι τῆς ἁμαρτίας καὶ ὕ- στερα ἀπὸ πάλην ἐσωτερικήν, ἡ ὁποία ὡραιότατα περιγρά- φεται, εὑρίσκει καὶ ἐδῶ ὁ ποι- ητὴς τὴν διέξοδον εἰς τὴν µε- τάνοιαν. Οἱ ψαλμοὶ αὐτοὶ εἷ- ναι πληρωμένοι μὲ μιὰ πνευ- µατικἡὴ ἀνωτερότητα, μὲ ἕνα πνευματικὸν ὡραῖον περιεχό- µενον. Τὰ σκῆπτρα μεταξὺ αὐτῶν κατέχει ἀναμφιθόλως ὁ πασίγνωστος ψαλμὸς 20. «᾿Ελέησόν µε ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα [ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἶκτιρ- [μῶν σου »ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημα µου. »'Ἐπὶ πλεῖον πλΌνόν µε ἀπὸ τῆς [ἀνομίας µου Σκαὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας µου κα- [θάρισόν µε, » Ὅτι τὴν ἀνομίαν µου ἐγὼ γι- [νώσκω Σκαὶ ἡ ἁμαρτία µου ἐνώπιον µου [ἐστι διὰ παντός». Τέλος διὰ νὰ παραλείπω ἆἅλ- Μάρκελλος τὸν φώναξε µΜἤρε- μα πίσω πάλι. -λὲς νὰ ξέρει ρώτησε ὁ Μάρκελλος μὲ σουφρωµένα φρύδια. -“Μάλιστα, κύριε | “Τί σὲ κάνει νὰ τὸ νοµί- ζεις -“Ἡ κόρη τοῦ Ὑπάτου Γάλ- λου φαίνεται ὅτι ἔχει κλάψει, κύριε! Ὁ Μάρκελλος κούνησε ἀἄνυ- πόµονα τὸ κεφάλι. --᾽Αναρωτιέµαι τὶ νὰ τῆς πῶ, εἶπε ἐμπιστευτικά, σὰ νὰ μιλοῦσε στὸν ἑαυτό του, μά ὁ Δημήτριος δὲν ἔδειξε καµ- μιὰ διάθεση νὰ λύσει τὸ πρὀό- θληµα. Χμ...μοῦ φαίνεται πὼς πρέπει νὰ τὴ δῶι -“Μάλιστα, κύριε! εἶπε ὁ Δημήτριος κι ἔκανε µεταόθο- λή. Γορίζοντας πρὸς τὰ κάγ- κελα, ὁ Μάρκελλος, εἶδε τὴ θλιμμένη σιλουέτα τῆς ἁδερ: φῆς του νὰ προχωρεῖ ἀργὰ κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα, κι ἡ καρδιά του γέμισε οἶκτο. ΠΠο- τὲ ἄλλοτε δὲν εἶχε ἰδεῖ τὴ Λουκία τόσο δυστυχισμένη. τόσο χαμένη. [Καθόλου παρά- ξενο ποὺ δὲν ἤθελε νά ἰδεῖ τὴ Διάνα στὴν κατάσταση ποὺ Δρισκόταν. Κάτι τοὔλεγε πὼς ἡ συνάντησή του μὲ τὴ Διάνα θἄταν κάπως δύσκολη. Δὲν εἶχε Θθρεθεῖ συχνὰ µόνος μαζί της, ἔστω καὶ ἕνα λεπτό. (λα δευτερεύοντα εἴδη, ἀναφέ- ρω τοὺς βασιλικοὺς ψαλμοὺς μὲ ποικίλα θέµατα (γέννησις, γάμος, ἀνάρρησις, ἐκστρατεία, ἐπάνοδος, διοίκησις τοῦ Βασι- ᾿λέως κ.λ.π.), τοὺς ὑΨψαλμοὺς υὶτῆς πεποιθήσεως μὲ τὴν ἀσυγ- ἱκράτητον πνευµατικὴν δύνα- µιν, τοὺς Μεσσιακοὺς καὶ τοὺς υψαλμοὺς ποῦ ἀναφέρονται εἰς τὸν Βόμον. Γ. Ἡ ἀνάπτυξις ἔπειτα τῆς ἱε- ἱραποδημίας μὲ τὰ πλήθη τῶν Γεὐσεθῶν προσκυνητῶν, ποὺ ᾱ- ἱνέδαινον εἰς τὰ “Ἱεροσόλυμα, ιδίδει τὴν ἀφορμὴν εἰς τὴν γέν- γησιν τῶν θαυμασίων ἵεραπο- δημητικῶν ψαλμῶν, εἰς τοὺς ὁ- ποίους ὡραιότατα ἀποτυποῦν- ται οἱ ψαλμοὶ τῆς θρησκευτι- κῆς καὶ πατριωτικῆς ψυχῆς. ᾿Απὸ τοὺς ψαλμοὺς αὐτούς, ποῦ εἶναι διαμάντια τῆς ᾿Ισ- ραηλιτικῆς ποιἠσεώς. παρα- θέτω µέρος τοῦ ψαλμοῦ 121. «Εὐφράνθην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι µοι σεἰς οἶκον ἹΚωυωρίου πορευσόµεθα. »Εστῶτες σαν οἱ πόὀδες ἡμῶν. »ὲν ταῖς αὐλαῖς σου Ιερουσαλήμ »'Ἱερουσαλὴμ οἰκοδομουμένη ὡς [πόλις. νῆς ἡ µετοχὴ αὐτῆς ἐπὶ τὸ αὐτό», ! (Συνεχίζεται) τὴ φορά ὄχι µόνο θάᾶ-! φικὸ μαμόγελο ποὺ ἑτοιμαζό-' 1 περίσταση. ! Δὲν ἤξερε τί στάση νὰ πάρει: περιστύλιο ᾽ἀμϕιθολίαν ποὺ τὴν περιτρι- Γπποοβς/σ/ΙσαΙσππ/ΙΙσ[ςΙΒ/ ΙΠΙΡ/ΙΡΙΡΙΠΙΠΙΗΙΠΙΠΙΘΙΡΙΠΙΣΙΡΙΩΙΠΗΙΡΙΠΙΕΙ ΕΚΗΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ π[πισ(α/ϱ/ΒΙΒΙΠΙΠΙΠ/ΠΙΠΙΩ/Σ//ΠΙΠΙΠΙΠΙαΙΠΙΠΙΠΙΦΙΠΙΠΙΠΙΣ//ΒΙΡΙΠΙΠΙΠΙΒ/ΠΙΡΙΠΙΙΒΙΡΙΠΙΠΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΜΗΝ ΑΠΟΚΑΝΗΣ, ΔΟΥΛΕΥΤΗΙ Ταχειὰ- ταχειά, μὲ τὴ δροσιὰ ποὺ στάξανε τ᾽ ἁστέρια, ξύπνησε πάλι κι’ ἄδραξε στὰ δυὸ τ᾽ ἀλέτρι χέρια᾽ καὶ θύθιζέ το στιθαρὰ στὴ γῆ τὴν πλουτοφόρα, καὶ σπέρνε χεροπάλαµα σπόρο ἄφθονο, τὴν ὥρα ποὺ ὁ πρόσχαρος ΠΚορυδαλλὸς σὲ χαιρετᾶ ἀπ τὰ αἰθέρια. Σπρῶχνε τ᾽ ἀλέτρι σου γερὰ καὶ πίσω μὴν κυττάζης. Μέσ᾽ στὶς ψυχὲς ποὺ σοῦ ἔλαχε τὴν ἀρετὴ νὰ σπέρνης, μὴν ἀποκάμης, δουλευτή, τὴ θεία σπορὰ νὰ φέρης. Θἄρθη ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ καὶ σὺ 6’ ἀναγαλλιάζης' θεία εὐλογία! Τὸν καρπὸ σωροὺς θὰ τὸν συνάζης. Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ [ΜΙΤ ΠΠΙΝΝΙ ΠΠ) ΗΝ ΜΗΝ Β΄ Κοντὰ στὴ μητέρα στέ-ει ὅ- µως καὶ ἡ κόρη. Πρωτοπόρος στὸ δρόµο τῆς χάριτος. Ἡ ἡ- µέρα τῆς Κυριακῆς εἶναι ἆπο- κλειστικἀἁ δική της. Τὴν θέλει διὰ νὰ πλησιάσῃ πιὸ πολὺ τὸν Κύριον τῶν Δυνάμεων νὰ γνω- καὶ Ἑλληνίδες, παιδιὰ τῆς γα- λανῆς Πατρίδας, Αὐτῆς τῆς «Πατρίδας ποῦναι ἡ µοναδικἡ λαχτάρα, ὁ γλυκύτερος πό- θος, τῆς κάθε ψυχῆς ποὺ ἆ- γάπησε πολὺ τὸν Θεὸν τῆς Ἓλλάδας. : Μαζὺ ὅμως μὲ τὶς ἑόρτιες συγκεντρώσεις ἔγινε καὶ µία ΛΙΛΗΛΗΜΗ ΛΙΛΙΛ:υ ΠΠ ΥΙ8 ΙΙ) ΠΗΠΙΗΙΝ Τη ΚΠΡΟΥ Ἡ Ἱ. Σύνοδος ἐν τῇ ΣΤ συνεδρία αὐτῆς, ἐνέχρινε τὴν πάτωξδι ΚΜαταστατικπὴν Διάταξιν περὶ Ὑϊοθεσίας, Ψ 1. Πρὸς σύστασιν υἱοθεσίας' ἀδικούμενον διὰ τῆς ἐγκρίσε- ἀπαιτοῦνται: ζως ἢ τῆς ἀρνήσεως πρὸς ἔγ- α) Συμφωνία τῶν ἐνδιαφε- | Κρισιν τοῦ Μητροπολίτου, δύ- ροµένων προσώπων, ἥτοι τοῦ /ναται να ἀποταθῃ πρὸς τὴν υἱοθετοῦντος καὶ τοῦ υἱοῦς- Ἂ ον Σύνοδον πρὸς ἀναθε- τουµένου. ρησιν.., ο Β) Ἔγκρισις τοῦ Μητροπο- 10. Π ἱερολογία τῆς υἱοθε- : αν ἃ ΄ ς ῥ.[σίας τελεῖται ὑπὸ τοῦ ᾿Επισκό- Ἀνναα, Εν' πἩ ἔπαρχια τοῦ ο που ἢ ἱερέως ἐξουσιοδοτημέ- ποίου κατοικεῖ τὸ υἱοθετοῦν νου πρὸς τοῦτο ὑπὸ τοῦ βλη- προσῶώπον. τροπολίτου. Ανέυ τῆς ἐγγρά- γ) Ἱερολογία. φου ἐγκρίσεως τοῦ Μητροπο- 2. Ἱκανότητα τοῦ υἱοθετεῖν λίτου καὶ ἱερολογίας οὐδεμία ἔχει πᾶν πρόσωπον τὸ ὁποῖον: πρᾶξις ἀναγνωρίζεται ὡς υἱο- α) Εἶναι ἡλικίας οὐχὶ µι- θεσία. ο ᾿ ͵ κροχέρας οι 40 ἐτῶν. 11. Πᾶσα πρᾶξις υἱοθεσίας καταχωρεῖται ἐν εἰδικῷ βι- Θλίῳ τῆς Μητροπόλεως, αἰτή- σει δὲ οἰουδήποτε τῶν ἐνδια- Φφερομένων προσώπων ἐκδίδε- ται εἰς αὐτὸ πιστοποιητικὸν β) Δὲν ἔχει γνησίους κατι- όντας. Υ) Δὲν ἔχει ἄλλον υἱόθετον, ἐκτὸς ἂν διὰ τῆς αὐτῆς πρά- ξεως υἱοθετῶνται πλείονες τοῦ ἑνός. υἱοθεσίας. ὃ) Εἶναι ἔγγαμον μεθ᾽ ὅμο- 12... ᾿Απὸ τῆς υἱοθεσίας τὸ δόξου. θετὸν τέκνον ἐπέχει τάξιν Ύνη- 3. Υϊοθεσία ὑπὸ ἀγάμου προ σίου τέκνου ἔναντι τοῦ υἱοθε- . ε : τήσαντος, λαμθάνον τὸ ἐπώ- νυµον αὐτοῦ, δικαιούµενον ὅ- µως νὰ διατηρήσῃ καὶ τὸ ἰδι- κὀν του. Οἱ μετὰ τὴν υἱοθεσί- αν γεννώµενοι κατιόντες τοῦ σώπου ἢ χηρεύσαντος ἐπιτρέ- πεται µόνον ὑπὲρ προσώπου τοῦ αὐτοῦ φύλου. 4. Τὸ υἱοθετούμενον πρόσω- ρίσῃ τὸ μεγαλεῖον Του, τὴν , τὰ ) νοκ ᾿ ͵ αν |δεξίώσις, διὰ τὶς σπουδάστρι- ἁγώπην Ἴαυ, νά διώξῃ τὴν ες τοῦ διδασκαλικοῦ Ακ ου, καὶ διὰ τὶς ἀπόφοιτες τῶν : Γυμνασίων καὶ ᾿λΑνωτέρων Σχολῶν. Παρηκολούθησαν μὲ ἀρκετὸν ἐνδιαφέρον ἀνεξαιρέ- τως ὅλαι αἱ σπουδάστριαι καὶ πολλαὶ ἀπόφοιτοι. ᾿Επίσης θὰ γίνῃ διὰ τὰς τελειοφοίτους τῶν Γυμνασίων καὶ τῶν ἄλλων σχολῶν ἄλλη µία δεξίωσις τὴν 29η ᾿Ιουνίου. Ὅπως κάθε χρόνο ἔτσι καὶ ἐφέτος ἔγινε ἡ ἐτησία ἐκδρο- μὴ ὅλων τῶν ΟΧΕΝ τῆς Κύ- πρου. ᾿Ιδιαίτερα ὅμως ἐφέτος, παρουσιάστηκαν εὐλογημένες δυσκολίες λόγῳ τοῦ πλήθους τῶν εὐσεθῶν γυναικῶν. Δι αὐτὸ ἡ ἐκδρομὴ ἐχωρί- σθη σὲ τρία τµήµατα. Τὴν Ίδην Μαΐου ἕνα τμῆμα ἀπὸ 280 ἄτομα ἐπῆγε εἰς “Άγιον Παντελεήμονα Μύρτου. Τὴν ἵ- δια ἡμέρα ἄλλο τμῆμα ἀπὸ 320 Κυρίες καὶ δεσποινίδες εἰς Άγιον Νικόλαον Στέγης. Καὶ εἰς τὰς 23 Μαΐου ἔγινε ἡ τελευταία ἐκδρομή, διὰ τὰς ὑπολοίπους εἰς Καντάρα, ὅ- που ἤλθον 440. Εὐλογημένες γυρίζει, νὰ πετάξῃ τὴν ἀπά- τη καὶ τὸ ψέμα, Ὑπὲρ τὰς 160 δεσποινίδας, παρηκολούθησαν τὰς συγκεν- τρώσεις. Εἰς τὸ τέλος δὲ κά- θε συγκεντρώσεως, ἐδημιουρ- γοῦντο πρὀχειροι κύκλοι συ- ζητήσεως ἀποριῶν καὶ διαφό- ρων ἄλλων σκέψεων, ποὺ τυ- χὸν θὰ ὑπῆρχον. Κύριος ὅμως σκοπὸς τῶν κύκλων αὐτῶν ἢ- το ἡ γνωριμία μεταξύ των, ὁ σύνδεσμος καὶ ἡ ἑνότης, Τὴν χαρὰν τῆς Κυριακάτι- κης συγκεντρώσεως δὲν τὴν δοκίµαξε µόνο ἡ Λευκωσία, Τὴν δοκίµαζε καὶ τὸ χωριό. Βέδαια οἱ δυσκολίες ἐκεῖ εἷ- ναι πάρα πολλὲς διότι δὲν ὁ- παρχουν οἱ κατάλληλοι ἄν- θρωποι, διὰ τὴν διεύθυνσιν των συγκεντρώσεων. Ὅσο μποροῦσε ἡ Λευκωσία προσ- πάθησε νὰ βοηθήσῃ. ᾿Ανέλαθε ὑπεύθυνα τὰς συγκεντρώσεις μερικῶν ἀπὸ τὰ χωριά. (Λύ- σης, ᾿Αθηαίνου, Μάμµαρι, “Αγ. Βασιλείου, Κοκκινοτριμιθιᾶς, Γερολάκκου, Λακατάμιας, καὶ Καϊμακλίου). Τὰ ἀποτελέσμα- Ῥνεονραις, Ἡ ἡμέρα. ἤρχι. τα σαν περισσότερον ἀπὸ ἱ- (ο ση μα, πι κανοποιητικά. Ὁ ζῆλος καὶ ἡ : πε υγ: κεντρωσις, µελέτη ἁγίας Γρα- φῆς καὶ Ψυχαγωγία. Τις ἐκδρομὲς ἐτίμῃησε διὰ της παρουσίας του, ὁ “Άγιος Σαλαμῖνος καὶ ὁ “Άγιος Κυ- ρηνείας. Εἶναι νὰ μὴ δοξάζῃ κανεῖς τὸν Κύριον διὰ τὰ μεγαλεῖα τὰ ὁποῖα ἐποίησε εἰς ἡμᾶς ὁ Θε- Φλόγα τοῦ χωριοῦ εἶναι ἀπε- ριγραπτος. Μὲ λαχτάρα περί- μενε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Τοὺς δόθηκαν ἀκόμη καὶ μερικὲς ἰδιαίτερες εὐκαιρίες πνευματικοῦ καταρτισμοῦ. Μᾶς ἐπεσκέφθηκαν ἀρκετὰ Χωριά, διὰ νὰ ἀκούσουν ϐ. Λειτουργίαν, Ὁμιλίαν, ἀλλὰ : ἲ « 3: . ς) λιὰ νὰ γίνη αὐ ὀφι ος ἁ] ας Όλη ὅμως αὐτὴ ἡ ἐργασία ζ ιο σφιχτο ο . σύνδεσμος μὰ δις άλλας προὐποθέτει ἑτοιμασίαν, προ- σοχήν, µελέτην, ἀρετήν. ᾿Αλ- λοίμονον ἐὰν ἀνέτοιμες καὶ μὲ προχειρότητα ἐργαζόμεθα τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦτο, ἐγίνοντο, ἰδιαίτε- ΟΧΕΝ ἔγιναν ἐκ μέρους των μερικαὶ ἐπισκέψεις. Μᾶς ἐπε- σκέφθησαν αἱ ΟΧΕΝ (Μόρ- Φου, Παραθᾶ, Αρσους, Λύ- σης, Μαραθαθούνου Λιθροδόν- ᾿ - ͵ ραι συγκεντρώσεις κάθε Σά6- ἁόρας Ἱορολνον ΆΥ. ρ 8ατον πρὸς καταρτισμὸν τῶν μακλόω]. Ὁ, και αλαῖ- /μελῶν, ᾿Επίσης ἐλειτούργησεν Πράγματι ἡ ἐπαφὴ αὐτὴ Φροντιστήριον διὰ τὸν καταρ- τισμὸν Κατηχητριῶν εἰς τὸ ὁ- ποῖον παρηκολούθησαν 23 δε- σποινίδες. Φροντιστήριον Φιλικῶν Κύ- κλων διὰ τὴν προπαρασκευὴν τῶν θεμάτων, καὶ Φροντιστή- ριον Ὁμαδαρχῶν, διὰ τὸν ἵ- διον λόγον, ᾽Ακόμη φροντιστή- ριον μουσικῆς διὰ τὴν ἐκμά- θησιν ἁσμάτων τῶν Κατηχητι- κῶν σχολείων καὶ ἔκτακτοι συγκεντρώσεις Κατηχητριῶν, Ὁμαδαρχῶν, Κυκλαρχῶν κ. ᾱ. διὰ νὰ γίνεται ἕνας σχετι- κὸς ἀπολογισμός, νὰ ἐκφέ- ῥρώνται κρίσεις καὶ γνῶμαι ἐ- πὶ τῆς γενομένης ἐργασίας, καὶ νὰ λαμθάνωνται καλύτε- ραι κατευθύνσεις, Καὶ µένει τώρα ἡ τελευταία προσπάθεια διὰ τὴν Καλοκαι- ρινὴν κατασκήνωσιν τῶν Κα- τηχητικῶν Σχολείων. Εἶναι ἔργον δύσκολον καὶ ἀπαιτοῦνται κόποι, θυσίαι καὶ ἔξοδα. Ἡ συμµπαράστασις ὅ- μᾶς ἥνωσε πιὸ πολύ, δηµιούρ- γησε πιὸ πολλὲς εὐκαιρίες διὰ νὰ δοξάσουµε τὸν Θεόν. Καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους πολὺ συχνὰ αἱ ᾿ΤΓΕπιτροπεῖαι, ὅλων τῶν ΟΧΕΝ ἤρχοντο εἰς την πρωτεύουσαν καὶ ἔπαιρ- ναν κατευθύνσεις καὶ ὁδηγίας ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους. Αλλω: στε εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἔτους ἐδόθη λεπτομερὲς πρόγραµµα ἐργασίας εἰς τὰς ἐπιτροπείας των. ᾿Ακόμη οἱ ὑπεύθυνοι τῆς Λευκωσίας ἔκαναν συχνὰς ἐ- πιοκέψεις, εἰς τὰ χωριὰ διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ΟΧΕΝ µας. ᾿Αξιέπαινος ἐπίσης εἶναι ἡ προσπάθεια τῶν Κυριῶν, τῇ βοηθείᾳ τῶν δεσποινίδων, διὰ τὴν Φιλανθρωπικὴν ἀγοράν. Τὸ Ὑγυναικεῖο χέρι, εἰργάσθη μὲ γοῦστο καὶ λεπτότητα διὰ νὰ βοηθήσῃ τὸ οἰκονομικὸ µέ- ρος τοῦ ἔργου. Αἱ εἰσπράξεις διετέθησαν, πρὸς πλουτισμὸν τῆς δανειστ:- τ ” δα ή ὡς, τόσον ἡ ἠθικὴ ὅσον καὶ ἡ ρῶν β κ Ἐν ης (νέων διαον ὑλικὴ τοῦ Μακαριατᾶτου κρι δων, μαθητῶν, μαθητριῶν) Χιεπισκόπου µας, μᾶς ἐνισχύ- ει καὶ μᾶς δυναμώνει. Δὲν ἀγνοοῦμεν ὅμως καὶ τὴν ἀγάπην τῶν ΟΧΕΝ τῶν χωριῶν µας. ᾽Αγάπη ποῦὔγινε κι ὅλας πρᾶξις, διὰ νὰ καλύ- Ψῃ ἕνα µέρος τῶν ἐξόδων δια- τροφῆς τῶν παιδιῶν µας. Σω- στὸς συναγερμὸς ἔγινε εἰς τὰ χωριά. Μαζεύουν μὲ ἔνθουσι- ασμὸ ὅ,τι ἔχουν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὰ ὑστερήματά των, διὰ νὰ τὰ ἀποστείλουν ἐδῶ. Ας ἑνώσουμε ὅλοι τὶς προσπάθει- ές µας διἁ νὰ ἀποδείξουμε ἄλλη μιὰ φορὰ πὼς ἡ ΘἉρη- σκεία τῆς ἀγάπης θαυματουρ- γεῖ, πρὸς ἀγορὰν βιθλἰων καὶ τε- τραδίων, γραφικῆς ὕλης κλπ. τῆς νυκτερινῆς καὶ ἀπογευμα- τινῆς σχολῆς, πρὸς βοήθειαν ἀπόρων, καὶ ἀσθενῶν, καὶ ἄλ- λων ἀναγκῶν τῆς ΟΧΕΝ. Μόνο ὁδοιπορικὰά ἔξοδα διὰ τὰς διαφόρους ἐξορμήσεις τῆς ΟΧΕΜεανίδων διετέθησαν 545 --ἃ- 0. Τὰ δὲ ὑπόλοιπα θὰ δι- ατεθοῦν διὰ τὴν κατασκήνω- σιν τῶν Ιατηχητικῶν ἍΣχο- λείων ἀρρένων καὶ θηλέων ἡ ὁποία θὰ γίνῃ τοὺς μήνας ᾿[- οὖλιον καὶ Αὔγουστον εἰς “Α- γιον Βικόλαον Στέγης, Τὴν ὅλην πνευματικὴν ἐρ- γασία τῆς ΟΧΕΝ τὴν ἐπλαισί. ὠσαν ἑορτάσιμοι ἐκδηλώσεις κατὰ τὰς µεγάλας καὶ ἐπισή: µους ἡμέρας. Δόθηκε εὐκαιρία νὰ ἀκουστῇ σ᾿ ὅλο τὸν χρι- στιανικὸ κόσμον ἀπὸ τὸ χω- ριὸ ἴσαμε τὴν πόλη, ἡ τρανἡὴ ς ) πραγµατικότης. Καὶ οἱ ἥρωες | κάνει πάντα τὰ διαταχθέντα. καὶ οἱ μάρτυρες, ποτὲ δὲν ἀνέ-, Μένει ὅμως καὶ περιθώριον Χθηκαν νἁ μείνουν σκλάδοι διὰ νὰ καυχηθοῦμεν. Νὰ καυ- ἔστω κι’ ἂν σαν σκλαθωμέ- | χηθοῦμε, διὰ τὰς ἀδυναμίας νοι. [καὶ ἐλλείψεις µας. Αλλὰ καὶ Σκλάδοι ἀσκλάδωτοι κι’ ἐ-͵ γιὰ κάτι ἄλλο. Νὰ καυχηθοῦ- μεῖς, δοῦλοι ἀδούλωτοι, μὲ τὴν | µε γιὰ τὴν ἄπειρη ἀγάπη καὶ ψυχἠ ποὺ καίει πάντα μιὰ πυρ- | συγκατάδασι τοῦ Θεοῦ, ποὺ κ ενν «Καὶ ὅταν ποιήσητε πάν- τα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγε: τε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὀφείλομεν ποιῆσαι πεποι- ήκαµεν». Πράγματι, δοῦλοι ᾱ- χρεῖοι, καὶ ὅταν θὰ ἔχουμε καγιά, ἕτοιμη νὰ κάψῃ ἕυ-παρ᾽ ὅλη τὴν. ἀθλιότητα τοῦ γοὺς καὶ σίδερα, νὰ λυώσῃ ἀνθρώπου, μᾶς διάλεξε .. γιὰ ἁλυσίδες καὶ δεσµά, προχω- συνεργάτας Του στὸ ἔργον ροῦμε στὸ δρόµο τῆς ἐθνικῆς ἀποκαταστάσεώς. Τέτοιες ἐθνικὲς εὐκαιρίες μᾶς ὑπενθυμίζουν ἀκόμη πιὸ πολὺ πὼς εἴμεθα Ἔλληνες τῆς σωτηρίας. , Κι ἂν ἡ ψυχή µας, γεµίζῃ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεόν, ἔχει λόγους νὰ εὐχαριστῇ καὶ (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄’ σελίδα) πον πρέπει: α) Βὰ εἶναι ὁμόδοξον. Νά εἶναι ἡλικίας κατὰ υἱοθετηθέντος ἐπέχουν τάξιν γνησίων κατιόντων τοῦ υἱοθε- τήσαντος. Οὐδεμία ὅμως ἄλλη 18 ἔτη τοὐλάχιστον μικροτέ- σχέσις συγγενείας παράγεται ρας τοῦ υἱοθετοῦντος. : ἐκ τῆς υἱοθεσίας. γ) Βὰ δηλώσῃ ἐπισήμως|13. Ἡ υἱοθεσία γεννᾷ ἀπό- τὴν συγκατάθεσίν του νὰ υἱο- θετηθῇ ὑπὸ τοῦ αἰτητοῦ υἱοθε- τοῦντος προσώπου. ᾿Εὰν λόγῳ ἀνηλικότητος (Μἡλικίας µικρο- τέρας τῶν 16 ἐτῶν) στερῆται τῆς ἱκανότητος ἢ τοῦ τρόπου νὰ δηλώσῃ ἐπισήμως συγκα- τάθεσιν, ἀπαιτεῖται ἡ συγκα- τάθεσις τῶν γονέων αὐτοῦ, ἐλ- λείποντος δέ τινος τούτων ἢ στερουµένων Ἱἱκανότητος ἢ τρόπου τοῦ συναινεῖν, ἀπαιτεῖ- ται ἡ συγκατάθεσις τοῦ Κηδε- μόνος, ἐλλείψει δὲ τοιούτου, ἡ συγκατάθεσις τοῦ στενωτέρου συγγενοῦς. λυτον κώλυμα γάμου τοῦ υἱο- θετήσαντος (καὶ τῶν ἐν εὐθείᾳ γραμμῇ ἐξ αἵματος συγγενῶν αὐτοῦ) μετὰ τοῦ υἱοθετηθέν- τος (καὶ τῶν κατιόντων αὖ- τοῦ). ος 'Ὁ τρόπος καθ) ὃν τελεῖται ἡ υἱοθεσίοι. 1. Ἡ πρὸς Υἰοθεσίαν πρᾶξις ἄρχεται δι’ αἰτήσεως ἀἄπευθυ- νοµένης πρὸς τὸν Μητροπολί- την τῆς µονίµου κατοικίας τοῦ υἱοθετοῦντος προσώπου καὶ ὑπογεγραμμένης ὑπὸ τοῦ μα. ὄ κ νυν ]υἱοθετοῦντος καὶ τοῦ υἱοθε- ὃ) Νὰ μὴ διατελῇ ὑπὸ υἱἵο- τουµένου. θεσίαν ἄλλου προσώπου, κἐἆ- 2. Μετὰ τὴν κατάθεσιν τῆς κτὸς ἂν τοῦτο εἶναι ὁ ἕτερος τῶν συζύγων, ὅτε ἐπέχει τάξιν κοινοῦ Ὑνησίου τέκνου ἄἆμφο- τέρων τῶν συζύγων. 3. Πρὸς συµπλήρωσιν τῆς συμφωνίας τῶν ἐνδιαφερομέ- νων προσώπων, ἐν περιπτώσει ἐγγάμου υἱοθετοῦντος, ἆπαι- τεῖται καὶ ἡ ἐπίσημος δήλωσις συγκαταθέσεωώς τοῦ ἑτέρου τῶν συζύγων, ἐκτὸς ἂν εἶναι ἀνέφικτος ἡ συγκατάθεσις τοῦ μἡὴ υἱοθετοῦντος συζύγου λό- γῳῷ διανοητικῆς ἀνικανότητος ἢ ἄλλης αἰτίας, κρινοµένης περὶ Υἱοθεσίας αἰτήσεως εἰς τὰ Γραφεῖα τῆς οἰκείας Μη- τροπόὀλεως, ὁ Μητροπολίτης ἐντέλλεται τὴν διὰ τοῦ οἰκείου ἱερέως ἀνάρτησιν εἰς τὴν θύ- ραν τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῆς ἐἔνο- ρίας ἢ ἐνοριῶν τοῦ υἱοθετοῦν- τος καὶ υἱοθετουμένου καὶ ταυ- τοχρόνως τὴν δηµοσίευσιν εἰς µίαν τῶν ἐν Κύπρῳ Ἕλληνι- κῶὢν Εφημερίδων προσκλήσε- ὡς ὅπως οἱοσδήποτε ἐνιστάμε- νος ὑποθάλῃ ἐγγράφως μετὰ δικαιολογητικῶν τὴν ἔνστασίν ὐλό μπτὸ Ίτου πρὸς τὸν Μητροπολίτην αλόγου ὑπὸ τοῦ Μητροπολί- ἐντὸς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν 6. Ὁ Μητροπολίτης δύναται ἀπὸ τῆς ἀναρτήσεως καὶ δη- µοσιεύσεως τῆς προσκλήσεως. 3. Αμα τῇ λήξει τῆς πρὸς ὑποθολὴν ἐνστάσεων προθε- σµίας, ὁ Μητροπολίτης ὁρίζει χρόνον ἀκροάσεως τῆς αἰτή- σεως καὶ εἰδοποιεῖ τοὺς αἰἴτη- τὰς καὶ τοὺς ἐνισταμένους, ἑ- ἀν ὑπάρχῃ ἔνστασις περὶ τού- του, 4. (α) Τερματιζοµένης τῆς ἀκροάσεως, ὁ Μητροπολίτης ἐγκρίνει ἢ ἀπορρίπτει τὴν αἴ- τησιν δι ἠτιολογημένης ἀπο- φάσεώς, παραχωρῶν ἅμα τρι- ακονθήµερον χρονικὸν διάστη- μα δι ὑποθολὴν ἐφέσεως ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων διὰ τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου εἰς τὴν Ἱιερὰν Σύνοδον. (β) Καθισταµένης τελικῆς τῆς ἐγκρίσεως, ὁ Μητροπολί- της ἐντέλλεται τῷ ἁρμοδίῳ Κληρικῷ τὴν τέλεσιν τῆς ἱερο- λογίας τῆς Υἱοθεσίας. 5. Ἡ ἱερολογία τῆς Υἱοθεσί- ας τελεῖται ὡς ἑξῆς: ὡς ἐξαιρετικὸν µέτρον, νὰ ἐγ- κρίνῃ υἱοθεσίαν κατὰ παρά- θλεψιν τῶν ὅρων (α) καὶ (β) τοῦ ἄρθρου 2, τοῦ ἄρθρου 3 καὶ τοῦ ὅρου (β) τοῦ ἄρθρου 4 εἰς εἰδικὰς περιπτώσεις ἕ- ξαιρετικῆς σπουδαιότητος. Νο- ειται Οτι: α) Τὸ υἱοθετοῦν πρόσωπον ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει θὰ εἰ. ναι ἡλικίας µικροτέρας τῶν 25 ἐτῶν. β) Ἡ υἱοθεσία κρίνεται ᾱ- ναγκαία λόγῳ τῶν συνθηκῶν τοῦ υἱοθετοῦντος καὶ δὲν δια- κοθεύηται ἡ πρὸς διατροφὴν καὶ ἐκπαίδευσιν τῶν γνησίων κατιόντων ὑποχρέωσις τοῦ υἱ- οθετοῦντος. 7. Αἱ εἰδικαὶ περιπτώσεις δέον νὰ ἀναγράφωνται καὶ αἱ- τιολογῶνται σαφῶς ἐν τῇ ἐγ- Κρίσει τοῦ Μητροπολίτου. δ. Ἡ ἔγκρισις τοῦ Μητροπο- λίτου δέον νὰ εἶναι ἔγγραφος. 9. Πρόσωπον θεωροῦν ἑαυτὸ ᾿Ακολουθία εἰς υἱοθεσίαν. - Ὁ µέλλων υἱοθετεῖσθαι καὶ ὁ ἀνάδοχος ἵστανται πρὸ τῆς Πύλης, ἀμφότεροι κατέχοντες κηροὺς ἀνημμένους. “Ο δὲ “Ἱερεύς, φορῶν τὴν ἱερατικὴν στολήν, ποιεῖ εὐλογητόν, καὶ λέγει, τὸ Τρισάγιον, τὸ ᾿Απο- λυτίκιον τῆς ἡμέρας καὶ τὸ Κοντάκιον τοῦ Αγίου τοῦ Ναοῦ. Εἶτα ἀναγινώ- σκει τὴν παροῦσαν Εὐχήν: Τοῦ Ὡραίας Κυρίου δεηθῶμεν. Κόριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διά τοῦ ἠγαπημένου σου Παιδός, Κυρίου δὲ ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τέκνα Θεοῦ καλέσας ἡμᾶς, υἱοθεσίᾳ καὶ χάριτι τοῦ παντοδυνάµου καὶ ᾽Αγίου σου Πνεύματος ὁ δὲ εἰπών: Ἐγὼ ἔσομαι αὐτῷ εἰς πατέρα: καὶ αὐτὸς ἔσται µοι εἰς υἱόν' αὐτός, φιλάνθρωπε Βασιλεῦ, ἐπίόλε- ψον ἐξ ἁγίου σου κατοικητηρίου ἐπὶ τοὺς δούλους σου τούτους καὶ οὓς ἡ φύσις κατὰ σάρκα διεστηκότας ἀλλήλων ἐγέννησε, τούτους αὐτός, ὥς πα- τέρα καὶ υἱόν, ἕνῶσον τῷ ΄Αγίῳ σου Πνεύματι. Στήριξον αὐτοὺς ἐν τῃ ἀγά- πῃ σου σύνδεσον αὐτοὺς ἐν τῇ εὐλογίᾳ σου εὐλόγησον αὐτοὺς ἐν σου ἑδραίωσον αὐτοὺς ἐν τῇ πίστει σοὺ, φυλάττειν διὰ παντός, καὶ μὴ. ἀάθε- τεῖν τὰ ἐκπορευόμενα ἐκ τῶν χειλέων αὐτῶν, καὶ γενοῦ μεσίτης τῆς αὐτῶν ὑποσχέσεως' ἵνα ἀδιάρρηκτον µέχρι τέλους τῆς ζωῆς αὐτῶν τὴν σχέσιν, ἣν ἐνώπιόν σου ὡμολόγησαν καὶ ἄψευστον διαφυλάττωσιν, ἐν σοὶ ζῶντες, τῷ µόνῳ ζῶντι, καὶ ἀληθινῷ θεῷ ἡμῶν, καὶ ἀξίωσον αὐτοὺς κληρονόμους γενέσθαι τῆς θασιλείαςσ ου. τῃ δοξῃ Οτι πρέπει σοι πᾶσα δόξα, τιµή, καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καὶ τῷ Αγίῳ σου Πνεύματι. κτλ. Ὅ Ἱερεύς Εἰρήνη πᾶσι. Ὁ Διάκονος,: Τᾶς κεφλὰς ἡμῶν τῷ Κυρίῳ κλίνωμεν, ὉὍ “Ἱερεύς : Δέσποτα Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τῆς κτίσεως πάσης δημιουργός, ὁ ἐν τῷ πρώτῳ ᾿'Ἀδὰμ τὴν κατὰ σάρκα φυσικὴν δεσμεύσας συγ- γένειαν, ἐν δὲ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ ἠγαπημένῳ Υἱῷ σου καὶ Θεῷ ἡμῶν, χά- Ριτι καὶ ἡμᾶς συγγενεῖς σου ἀναδείξας: σοὶ τῷ µόνῳ εἰδότι τὰ πάντα καὶ πρὶν γενέσθαι, οἱ δοῦλοί σου οὗτοι τὰς ἑαυτῶν κεφαλὰς ὑποκλίνουσι, τῆς παρὰ σοῦ εὐλογίας δεόµενοι' καὶ τῷ ἐν σοὶ συνδέσµῳ εἰς πατέρα καὶ υἱὸν ἀλλήλους ἐπιγράφοντες, τύχοιεν ὤν ἐλπίζουσιν ἀγαθῶν, τῆς ἑαυτοῖς ὀφει- λοµένης καταστάσεως, καὶ τῆς ἐν σοὶ υἱοθεσίας, ἐπαξίως πολιτευόµενοι “ἶνα, ὡς ἐν πᾶσι, καὶ ἐν τούτῳ δοξάζηταί σου τὸ πανάγιον ὄνομα, σὺν τῷ µονο- γενεῖ σου Υἱῷ, καὶ τῷ ᾽Αγίῳ σου Πνεύματι, νὸν κ.τ.λ. Απόλυσις. (Βλέπε ᾿Ακολουθίαν “Ἱερολογίας ἐν τῷ Μεγάλῳ Εὐχολογίῳφ) Τύπος ἀγγελίας περὶ υἱοθεσίας πρὸς ὑποθολὴν ἑνστάσεως. ΓΤΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Αἴτησις πρὸς ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ ᾿Αριθμὸς «ων ον. ο ο”... ---..... ---. Υἱοθετούμενος ο. ννννωνν ἐκ ἐτῶν Οἰἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ἄνω υἰοθεσίαν κα- λεῖται νὰ ὑποδάλῃ ταύτην ἐγγράφως πρὸς τὸν Μητροπολίτην, ἀναγράφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς 15 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σἡμερον, Ἐν τῇ 'ΙΠ. Μητροπόλε,.., τῇ -υ- Ἐκ τῆς '!. Μητροπόλεως νι... Τύπος ἐγκρίσεως υἴοθεσίας. ΓΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Αν ««.« Αἴτησις πρὸς ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ λΑριθμὸς ον ων, ο ῃῃ””ῦῃ---. που. ἑἑἁ.- Υἱοθετούμενος ἐκ ἐνεκρίναμεν τὴν ὡς ἄνω αἴτησιν υἱοθεσίας καὶ ὑμῶν. ἱερολογίαν αὐτῆς. Πληροφοροῦμεν ὅτι ἐξουσιοδοτοῦμεν τὴν ὑφ' ο -υ---υῃυᾷυ-ῃυῃυ ΡΟ 5ΛΡ.-υυὴυὸυ- 'Ο Μητροπολίτης 3 Ι ΕΙΝ [ἰ] ΙΙΙ ΠΠ 14ον Τὶ δὲν ὀψείλω εἲς Σέ, ὢ Οεέ µου, διὰ τὸ ὅτι, ἐνῷ ἡ μνήμη µυν ἐνθυμεῖται αὐτὰ τὰ ποάγµατα, ἣ Ῥαρδία. µου. δὲν ρατέχεται. ἀπὸ φόθον. Οέλω νὰ 5οῦ προσφέοω, Κύριε, τὴν λατρείαν µου, Θέλω νὰ ἐξυμνῶ, νὰ δὲ δοξάζω διὰ τὴν συγγώφησιν πράξεων τό- σον κακῶν καὶ ἐγχληματιχῶν, Ῥὶ δὲν ὀφεί]λω εἲς τὴν εὐσπλαγνίαν σου, διὰ τὸ ὅτι διέλυσες τὰς ἆ- µαρτίας µου ὡς χιόνα, 5 οῦ ὀψεί- λω. ἐπίσης γάριτας δι ὕσα γανὰ δὲν ἔχω χάμει. Εῖς ποίας κακούρ- γους ἐνευγείας δὲν θά ποοέθαινα, ἀφοῦ. ἠγάπησα τὸ ἔγχλημα διὰ τὸ ἔγκλημα ἈΙοῦ. ἐσυγχώρησες τὰ πάντα, τ) ὑμολογῶ. Μοῦ ἐσυγχώρησες τὸ χαχόν, ποὺ διέπραξα ἐθελουσίως, καὶ τὸ Ζανόν, ποὺ δὲν ἔἕχαμα, γά- οις εἰς τὴν ἰδικήν Σου παρέμθα- σιν. Ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐχεῖ- γος, ὁ ὁποῖος, ἓν γνώσει τῆς ἄδι- γαµίας του, τολμᾶ ν᾿ ἀποδώσῃ τὴν ἁγγότητα καὶ τὴν ἀθωότητά του εἷς τὰς ἰδικάς του δυνάμεις, σὰν νὰ μὴν εἶχε ἀνάγκην τῆς εὖ- σπλαχνίας Φου, μὲ τὴν ὁποίαν συγχωρεῖς τὰς ἁμαρτίας ἐκείνων, ποὺ στρέφονται ἐναντίον Σου Ἐκεῖνος, ποὺ Σὺ ἐχάλεσες καὶ ὃ ὁποῖος, εἰσακούων τὴν φωνήν Σου, ἀπέφυγε τ) ἀνομήματα, τῶν ὁποίων ἀναγινώσκει ἐδῶ τὴν ὃ- πύµνησιν -αὶ τὴν ἐξομολόγησιν, ἂς µη μ᾿ ἐμπαίξη διὰ τὸν ἴσχυ- ρισμόν µου ὅτι ἐθεραπεύθηκα ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν µου ἀπὸ τὸν ἰα- τοόν, ἐχεῖνον, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ- φείλω τὸ ὅτι δὲν προσεθλήθη ἀπὸ γόσους ἢ τούὐλάχιστον ὅτι ὑπῆρ- Έεν ὀλιγώτερον ἀσθενής. Ας Σὲ ἀγαπᾶᾷ, ὅσο καὶ ἐγώ. Αλλὰ τὶ λέγω Πολὺ περισσότερογ. Διότι εἲς ἐχεῖνον, ποὺ μὲ ἀπήλλαξεν ἆᾱ- πὸ τὴν θανάσιµον ἔκλισιν τῶν ἆ- μαρτιῶν, ὀφείλει ἀκριθῶς τὸ ὅτι ἐπροφυλάχθη ἀπὸ τὸ κακόν. Ποἵἴον χέρδος ἄρά γε ὀπεκόμι- σα ἀπὸ τὰ ἀνομήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐνθυμοῦμαι, χωρὶς νά κοκκι- γίζω, ἰδίως ἀπὸ τὴν κλοπὴν ἐκεί- γην, τὴν ὁποίαν διέπραξα ἁπλῶς καὶ µόνον διὰ νὰ κλέψω καὶ ὄχι δι’ ἄλλον ὁποιονδήποτε λόγον Καὶ τί ἤτο αὐτὴ καθ ἑαυτὴν ἡ κλοπή ἝἛνα τίποτε. ᾽Αλλ᾽ αὐτὸ τὸ. ἕνα τίποτε δὲν καθιστᾷ τὴν περἰπτωσίν µου ἀθλιεστέραν Καὶ ὅμως ἐγὼ µόγος δὲν θὰ τὴν διέ- πραττα---εἶμαι βέδαιος δι’ αὐτό, τοὐλάχιστον ἐφ᾽ ὅσον ἐνθυμοῦμαι. Οχι δὲν θὰ τὴν διέπραττα ποτέ. Λοιπὸν ἠγάπησα καὶ τὴν συνανα- στροφἡν ἐχείνων, μετὰ τῶν ὁποί- ὧν εἶγα προθῆ εἰς τὴν ἐκτέλεσίν της. Δὲν ἠγάπησα λοιπὸν ἀπο- κλειστικῶς τὴν κλοπὴν ἀλλὰ καὶ τὴν συγενοχὴν εἰς τὸ ἔγκλημα. ἢ μᾶλλον ἠγάπησα ἕνα ἄλλο τί- ποτε, διότι καὶ ἡ συνενοχὴ εἶναι ἕνα τίποτε (1). Ποιά εἶναι λοιπὸν ἐδῶ ἡ ἁλή- θεια καὶ ποῖος θὰ ἠμποροῦσε νά μοῦ τὸ εἰπῇ, ἂν ὄχι Ἐκεῖνος, ποὺ φωτίζει τὴν καρδιά µου καὶ δια- λύει τὰ σκοτεινά της σύννεφα : Ποιός μὲ παρώτρυνε νὰ ἔξετά- σω, νὰ συζητήσω καὶ νὰ µελετή- σω τὸ θέµα τοῦτο Αν ἐποθοῦ- σα γ) ἀπολαύσω τοὺς καρπούς, ποὺ ἔχκλεθα, θὰ ἠμποροῦσα νὰ προθῶ εἰς τὴν κλοπὴν καὶ μόνος διὰ ν΄ ἀποκτήσω τὴν προεξω- φλημένην ἀπόλαυσιν, καὶ δὲν θὰ εἶχα ἀνάγκην συνενόχων διὰ νὰ ὑποδαυλίσω τὴν φλόγα τοῦ πό- θου µου. ᾽Αλλ’ ἀφοῦ δὲν εὔρισκα καμµίαν ἀπόλαυσιν εἷς τοὺς καο- ποὺς τούτους, εὔρισκα ἡδονῆην εἰς αὐτὸ τοῦτο τὸ ἀδίκημα διαποατ- τόµενον ἓκ συστάσεως. , Πῶς ἠμπορεῖ κανεἰίς νά διεισ- δύσῃ εἰς τὴν τοιαύτην πατάστα- σιν τῆς φυχῆς ᾿Αναμϕιθόλως ἡ- το ἐπάίσχυντος. Καὶ τόσο τὸ χει- οότερον δι’ ἐμέ, ὅτι μὲ ἐξουσία- ζε, ἸΑλλ’ ἐπὶ τέλους τί ἦτο αὐτὴ ἡ κατάστασις Ἠτο ἄρά γε ἀπό- λαὺσις, ποὺ ἐγαργάλιζε, οὕτως εἰπεῖν, τὴν καρδιά µου μὲ τὴν ἰδέα νὰ ἐξαπατήσωμεν ἀνθρώ- πους, ποὺ δὲν ἀντελαμθάνοντο διόλου τὴν ἁπάτην µας ναὶ οἵ ὁποῖοι, ἂν τὴν ἀντελαμθάνοντο, δὲν θὰ εἶχαν καμμίαν διάθεσιν νὰ τὴν δεχθοῦν Διατί ἄρά γε εὔρισχα τόσην ἀπόλαυσιν εἲς τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ἐνεργοῦσα μό- γος µου Ίσως. διότι δὲν ἦμπο- ρεῖ νὰ γελᾶᾷ κανείς. ὅταν εὑρίσκε- ται μόνος Εΐναι ἀλήθεια, ὅτι εἰς τοιαύτην περίπτωσιν δὲν γελοῦ- µε μὲ πολλὴν εὐχαρίστησιν, Καὶ ὅτιως συµθαΐνει, ὥστε καὶ ὅταν εἴμεθα μόνοι, χωοὶς νὰ εἶναι κα νένας παρών, νὰ ξεκαρδιζώμαστε στὰ γέλια, ὅταν παρουσιάξεται εἲς τὰς αἰσθήσεις µας ἢ εἲς τὴν σκέψιν ἕνα πρᾶγμα πολὺ Χωμµι- κόν. ΤΩ Θεέ µου. νὰ τώρα ποὺ δια- νοίγεται εἷς ᾿Ἠσὲ ζωντανὴ ἡ ᾱ- γάµνησις τῆς ἠιχῆς µου. Μόνος δὲν διέπραττα αὐτὴν τὴν κλοπήν, τὴν ὁποίαν ἕκαια ἁπλῶς καὶ μύ- γον διὰ νὰ κλέψω. Αν ἤμουν μόνος, δὲν θὰ εἴρισκα εἰς τὸ ἔγ- χληµά µου καιµίαν ἀπόλαυσιν, καὶ ἑπομένως δὲν θά τὸ διέπρατ- τα ποτέ. Ὦ ἐχθροτάτη φιλία, παραπλάνησις ἀκατανόητη τῆς φυχῆς, μανία νὰ βλάπτωμε τοὺς συνανθρώπους µας µανία, ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὰ παιχνίδια καὶ ἀπὸ τοὺς ἀστεϊσμούς, ἀπὸ τὴν τέρψιν, ποὺ αἰσθανόμεθα νὰ ζη- µιώνωµε τοὺς ἄλλους. ᾿Εδῶ δὲν πρόκειται ν᾿ ἀποκτήσωμε κάποιο κέρδος ἢἡ νὰ ἐκδιμηθοῦμε κάποιον ἄνθρωπον, ἀρχεῖ ὕμως ἡ φωνὴ «ἐμπρός, τί κάθεσαι, νὰ τὸ κά- μώμεν». καὶ αἰσχυνόμεθα νὰ μὴν εἶμεθα ἀναίσχυντοι. (Συνεχίζεται) (1) Τὸ χωρίον: Νοπ 61Ρβο πμ] ιά αααπα Γατέαπ αππανί : πιο νετο ΠΠ] αὐιια, απ οί {μιά π{ΒΗ1 ο8{’’ µεταφράζοντες ἔχομεν ὑπ ὄψει τὴν ἑρμηνείαν τοῦ νοη ἨΒΙΤΩΘΓ: “Α]ς5ο Ἰαρίο {ο αισοἩ ἀἱς επιείη- βοηΏαί{{ Μδοπυ]άίρογ, ἍΑἱ5ο Ἰαῦςα 1 Ππ]οπὶ πἰσμί5δ ΠάΤ6β Βἱ5 ἀ4θῃ ῬιουςίαΠὶ κσε]ἱεὈί. Ο ποῖπ, οι πάςταος ΝΙολμίς ΗθὈία ἰοὰ ν1εἰπιαμτ, κεί] 816 9π6ς (οοπβοταπη) πΙςηές ἰ5ί, (βαπο Αιριθεπὶ Οοι- ἴθδς. 1Ὀτί {τθβ. σελ. 38). 2 ἱΠΝΜΙΜΙΙΜΙ ΚΙ ΠΜΗΜΙΙΜΙ ΜΟΙ 1) ΙΗΠΙΙ ΜΠΗΜΙΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄. σελίδα) μετὰ τοῦ ᾿Αρχιμανδρίτου τῆς αὐτῆς μονῆς Χαραλάμπους, ἵ- να διενεργήσῃ ἐράνους ὑπὲρ τῆς χειµαζοµένης µμονῆς τοῦ. Γεννηθεὶς ἐν Στροθόλῳ τῷ 1156 πρέπει τότε νὰ ῆτο μόλις 27 ἐτῶν, νεαρὸς δ᾽ οὕτω θά ἐγνώρισεν ἐκ τοῦ σόνεγγυς τὰς πολιτικἁὰς ἀνησυχίας τὰς κρατούσας εἰς τὴν κεντρικὴν Εὐρώπην διὰ τὸ μέλλον τῆς ᾿Οθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, διαµένώων εἰς τὴν παρὰ τον Δούναθιν χώραν, ἡ ὁποία πα- ρἀ τὴν ὑποταγήν της εἰς τὴν ᾿Οθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν ἀπέλαυεν πολλῆς αὐτονομίας καὶ προήγετο ὑπὸ τῶν ἡγεμό- νων αὐτῆς. εἲς πᾶσαν πρόοδον καὶ πολιτισµόν. Παρὰ τοῦ ἡ- γεµόνος αὐτῆς Μιχαἡὴλ Κων- σταντίνου Σοὐτσου, μετὰ τοῦ ὁποίου εἶχεν ὁ Κυπριανὸς γνωρισθῆ, ἔτυχεν ἰδίας προ- στασίας καὶ ἔλαθε τὴν ἄδειαν νὰ Φφοιτήσῃ εἰς τὴν ἐν ᾽Ιασίῳ Σχολὴν πρὸς συμπλήρωσιν τῆς µορφώσεώς του, τῆς ὁποίας τὰς πρώτας θάσεις εἶχε λάδει ἐν τῇ Σχολῇ τῆς μονῆς του δόκιµος ὢν καὶ ἔνθα ἔσχε δι- δάσκαλον μαθητεύσαντα παρὰ τῷ περιφήµμῳ λογίῳ τῶν τότε χβώνων ἙΕὐγενίῳ τῷ Βουλγά- ρει. Ἡ ἐν Βλαχίᾳ διαµονὴ τοῦ Κυπριανοῦ πρέπει νὰ ὑπῆρξε πολλαχῶς ὠφέλιμος δι᾽ αὐτόν. Αἱ γνωριµίαι, τὰς ὁποίας ἁπ- έκτησε, πρέπει νὰ προῆγον τὸ πνεῦμά του καὶ νὰ διήγειρον τῆς νήσου. Διά τοῦτο παρῃτή- θη τῷ 1791, ἀλλ ἡ παραίτη- σίς του δὲν ἐγένετο ἀποδεκτή, πρὸ παντὸς διὰ τὰς ὑπαρχου- σας ἀντιζηλίας περὶ τὴν δια- δοχήν του. Παρά τὴν μὴ ἄπο- δοχἠν τῆς παραιτήσεως ἐσυνε- χίσθη ἡ ἀνώμαλος κατάστα- σις, ἡ ὁποία καὶ ἔλαθε συγ- κεκριµένην ἔκφρασιν 6ραδύ- τερον διὰ τῆς ἐπεμθάσεως τῆς κυριάρχου δυνάµεως. Ἐν ἐκ τῶν κυρίων µεληµά- των τοῦ Κυπριανοῦ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐν Βλαχία δια- μονῆς του ὑπῆρξεν ἡ ἐνίσχυσις τῆς μονῆς Μαχαιρᾶ, εἰς ἥν ἆᾱ- νηκε. Κατὰ τὸ 1192 ἠἡγεμονι- κὸν χρυσόθουλλον ἐκδοθὲν ὁ- πὸ τοῦ ἡγεμόνος ᾿]ωάννου Μι- χαὴλ Κωνσταντίνου Σούτσου συνωδεύθη ὑπὸ δωρεᾶς αὐτοῦ ὑπὲρ τῆς μονῆς, ταὐτοχρόνως δὲ σχεδὸν καὶ πατριαρχικὀν σιγίλλιον τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γερασί- µου Γ΄ τοῦ Κυπρίου κατωχύ- ρώσε τὰ δικαιώµατα αὐτῆς, τῶν ὁποίων ἀντεποιεῖτο ὁ ᾿Αρ- χιεπίσκοπος Κύπρου καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ἐπενέθαινεν ὁ 6οη- θὸς ἐπίσκοπος Ταμασοῦ Χρύ- σανθος, ἀνεψιὸς τοῦ ὁμωνύμου ᾿Αρχιεπισκόπου. ᾿Επὶ τοῦ ᾿Αρ- χιεπισκόπου τούτου ή Μονὴ Μαχαιρᾶ, ἡ ὁποία ἤτο προη- γουµένως πλουσία, περιῆλθεν εἰς τὴν θέσιν ἐνοριακῆς ἐκκλη- σίας ἢ μονῆς ἐξηρτημένης ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Τὸ πατρι- αρχικὸν σιγίλλιον ἀποκατέ- παρ αὐτῷ πλεῖστα στοιχεῖα, πολιτικῆς συνέσεως καὶ διορα- τικότητος, ὑφ ὢν κατείχετο πρὸ παντὸς ὁ ἡγεμών της Μι- χαἠλ Κωνσταντῖνος Σοὔτσος. Όδτος διώρισε τὸν Κυπριανὸν ἱερέα ἡγεμονικοῦ ἐν ᾿Ιασίῷῳ ναοῦ. Παρ᾽ ὅλον δὲ ὅτι στε- ῥρούμεθα λεπτομερειῶν περὶ τῆς ἐν Βλαχία ζωῆς καὶ λοι- πῆς δράσεως τοῦ Κυπριανοῦ, δὲν δυνάµεθα ὅμως νὰ μὴ δε- χθῶμεν ὣς λίαν φυσικὴν τὴν τοιαύτην ἐπίδρασιν ἐπὶ τὸν χα- ρακτῆρα καὶ τὸ πνεῦμά του καὶ δι αὐτῆς νὰ ἐξηγήσωμεν τὴν κατόπιν ἐν Κύπρῳ ὁρᾶσίν του. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐν Βλαχίᾳ διαμονῆς του ἀνήσυ- χος κατάστασις ἐπεκράτει ἐν Κύὐπρῳ. ὍὉ ᾿Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, ὁ ὁποῖος εἶχε κο- σµήσει τὸν ᾿Αρχιεπισκοπικὸν Ὀρόνον ἐπὶ δεκαετηρίδας, ὅ- πέργηρος καὶ ἀσθενήσας ἤδη, ἠδυνάτει νὰ συνεχίσῃ τὴν δια- κυθέρνησιν τῆς ᾿ΓΕκκλησίας στησε τὴν μονὴν εἰς τὴν προ- ἱτέραν αὐτῆς ΘΦασιλικὴν καὶ σταυροπηγιακὴν θέσιν, ὥρισε Ιδὲ ὡς µόνην ὑποχρέωσιν τὴν ἱπληρωμὴν εἰς τὴν ᾿Αρχιεπισκο- πὴν τῶν κανονικῶν «ἵνα ἡ ρη- 'θεῖσα μονὴ τυγχάνῃ ἐλευθέρα καὶ ἀσύδοτος μηδενὶ μηδὲν ὁ- φείλουσα παρέχειν μήτε τῷ ᾿Αρχιεπισκόπῳ Κύπρου ἁρκου- µένῳ τῷ κανονικῷ αὐτοῦ µνη- μοσύνῳ... ἆλλ᾽ ὑπάρχῃ πάσης καὶ παντοίας καταδυναστείας καὶ δουλαγωγίας καὶ θιαίας ἀπαιτήσεως ἀνωτέρα καὶ αὖ- τόνοµος καὶ αὐτοδέσποτος φυ- λαττοµένων τῶν προνομίων αὐτῆς καὶ τῶν τυπικῶν ἐνταλ- μάτων ἁμετακινήτων καὶ ἅμε- ταποιήτων». Αἱ δύο αὗται ἐνέργειαι κατ: οχυροῦσαι τὰ δικαιώµατα τῆς Μονῆς Μαχαιρᾶ δὲν δύνανται νὰ εἶναι ἄσχετοι πρὸς ἐνεργεί- ας τοῦ Κυπριανοῦ εὑρισκομέ- νου ἐν Βλαχία. (Συνεχίζεται) --ᾱ»-- Ο ΓΑΜΟΣ ΘΕΣΜΟΣ 6ΘΕΙΟΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α᾽. σελίδα) νὴἠν. Ἐκ τοῦ γάμου τοῦ θρη- σκευτικοῦ θὰ προέλθῃ ἡ οἰἶκο- Ὕένεια ποὺ εἶναι τὸ ἀσφαλέ- στερον θεµέλιον τῆς κοινωνί- ας, τὸ ἀνθοκήπιον ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ καλλιεργηθῇ, ἡ εὖ- σέθεια, ἡ σεµνότης, ἡ καλώ- σύνη, ἡ Φιλοτιμµία, ἡ πειθαρ- χία, ἡ Φφιλοπατρία καὶ ἡ αὖ- τοθυσία. Μόνο διὰ τοῦ θρη- σκευτικοῦ γάμου εἶναι δυνατὴ ἡ ἐπίτευξις τοῦ σκοποῦ τῆς οἰκογενείας, ἡ ἄνθησις τῆς µητρότητος, τῆς στοργῆς, τῆς ἀδελφότητος καὶ ἡ σφυρηλά- τησις τῶν κρίκων οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν τὴν ἁρμονίαν καὶ τὴν ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων. Ποῖος σύνδεσμος δύναται νὰ ὑπάρξῃ εἰς τοὺς ἐρχομένους εἰς Ὑάμου κοινωνίαν, ὅταν οὗ- τοι ἀρνοῦνται τὸν Ὑάμον ὡς µυστήριον, ὡς δεσμὸν ἠθικὸν ἀδιάλυτον, ἀρνοῦνται τὴν ἠθι- κὴν ὄψιν τῆς οἰκογενείας καὶ τὰς ὑποχρεώσεις τῶν μελῶν αὐτῆς Οὐδείς. Ὁ σύνδεσμος ἀπὸ τὸν ὁποῖον λείπει ἡ εὖλο- γία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ θρη- σκευτικἠ πρᾶξις, ὁ Χριστός, λείπει καὶ ἡ συζυγικἡ ἀφοσί- ωσις καὶ αὐταπάρνησις, ἣ κοι- νότης φρονημάτων, ἐπιθυμιῶν καὶ πόθων καὶ εἶναι εὔθραυ- στος, καταδικασμένος νὰ δια- λυθῇ. Διότι ποία δύναμις θὰ συγκρατήσῃ τὴν κλονιζοµένην συζυγίαν ὅταν ἀρχίσουν νὰ πνέουν εἰς τὴν συζυγικἠν ψυ- χἠν οἱ ἄνεμοι τῶν παθῶν, τῆς ἀσυμφωνίας χαρακτῆρος, τῆς καχυποψίας͵ τῆς ζήλειας καὶ παροµοίων Μήπως ἡ κοινῶ- νικἡὴ θέσις, τὸ ἀξίωώμα καὶ ὁ πλοῦτος ἀλλοίμονον, ὄχι. Εἴ- µεθα μάρτυρες τῶν καθηµερι- νῶν ναυαγίων. Μήπως ὁ ἔρως, ὃ ὁποῖος πρὸ ὀλίγου ἀκόμη τοὺς ἔκαμε νὰ πλάθουν ὄνειρα εὐτυχίας καὶ νὰ δίδουν ὃρ: κους αἰωνίας ἀγάπης καὶ ἄφο- σιώσεως Αλλ᾽ ὁ ἔρως, ἀπὸ τὸν ὁποῖον λείπουν τὰ εὐγενε- στερα ἰδανικά, τὰ ὁποῖα καθι- στοῶν τὴν οἰκογένειαν ἑστίαν ἐκπολιτιστικῆς ἀκτινοθολίας καὶ κίνητρον ἀνωώτέρων βλέψε- ων καὶ κατευθύνσεων, ψυχραί- νεται, µαραίνεται, σθύνει καὶ χάνεται πολλάκις καὶ ἀφήνει ἐρείπια εἰς τὰς πρώτας ἀντι- ξοότητας τῆς ζωῆς καὶ διαλό- ονται τὰ ὄνειρα καὶ ἀρχίζει ἡ διχόνοια καὶ ἀκολουθεῖ ἡ δυστυχία, τὸ μαρτύριον, τὸ ὅ- ποῖον ἢ θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὸ δι- αζύγιον καὶ θὰ γκρεµίσῃ ἐκ θεμελίων τὸ συζγικὸν καὶ οἱ- κογενειακὸν οἰκοδόμημα ἢ θά καταστήσῃ τὴν ζωὴν ἀθίωτον. Τί δύναται ἡ κοινωνία νὰ ἀνα- µένῃ ἀπὸ τοιούτου εἴδους οἱ- κογενείας ᾖΠοῖοι σκοποὶ θὰ ἐκπληρωθοῦν καὶ ποία δια- παιδαγώγησις καὶ ἀνατροφὴ δύναται νὰ δοθῇ εἰς τὰ τέκνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐξαρτᾶται ἡ τύ- χη, τὸ μέλλον τοῦ .Ἓθνους, τῆς φυλῆς, ὅταν λείπει ἀπὸ τοὺς γονεῖς τὸ ἠθικὸ ἔρεισμα, | αἱ ἐμπνεύσεις, τὰ ἰδανικά, οἱ ἱεροὶ παλμοί, αἱ παραδόσεις. ἡ πίστις καὶ ἡ ἀγάπη που εἰ-ι ναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν δια- τὴρῆσιν τῆς οἰκογενείας καὶ τῆς κοινωνίας, ὡς αἱ ρίζαι διὰ τὸ δένδρον, τὸ ὀξυγόνον διὰ τὴν ζωήν, ποὺ ἐξυψώνουν καὶ µεταρσιώνουν τὴν ψυχἠὴν πρὸς τὰς πνευματικἁὰς σφαί- ρας τῆς τελειότητος τοῦ βίου Αἵ οἰκογένειαι αὐταὶ κάθε ἄλ- λο παρὰ εἰς τὴν εὐτυχίαν καὶ τὴν δηµιουργίαν πολιτισμοῦ συµθάλλουν αὐταὶ συντελοῦν εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν τῆς κοι- νωνίας. .«Σήµερον, εἰς τὴν ἐποχὴν της αναστατώσεως των παν- των, τῆς δονιστικῆς συγκρού- σεως τών ἰδεῶν καὶ τῆς Ὑο- γίµου αὐτοφυῖας τῶν ζιζανί- ων ἔχομεν ἀνάγκην καλῶν καὶ τιµίων οἰκογενειῶν σεθοµέ- νων τὴν ἀποστολὴν καὶ τὸν προορισµόν των καὶ ἐἔμπνεο- µένων ἀπὸ τὸ ζωογόνον πνεῦ- μα τῆς χριστιανικής θρησκεί- ας διὰ να ἀποτοξέινώσωμεν τὴν Κοινωνίαν καὶ ζήσωμεν ἡμέ- ρας καλλιτέρας έκείνων ποὺ οιερχόµεθα. Ιαράνομοι συμ- όιώσεις καὶ ᾿ἰψενικα συμπλέ- γματα διαστρέφουν τὸ νόηµα της ζωῆς και μολύνουν τὸ τί- µιον ὄνομα τῆς οἰκογενείας. ὍὉ τῶν Ἓθνων ᾿Αποστολος Παῦλος παραγγέλλει ὅτι ὁ γάμος πρέπει νά εἶναι τίµιος και ἡ κοίτη ἀμίαντος, διότι τότε καὶ µόνον ὑπάρχει ἆμοι- ῥαία τῶν συζύγων αφοσίωσις, χαλιναγώγησις τῶν ἀτιθάσ- σων ὁρμῶν τοῦ ἐγωϊσμοῦ, ἕ- γωσις ὄχι ἁπλῶς σωματικὴ και αἰσθησιακή, ἀλλά ψυχική, πνευματικἡ και ἠθικὴ και ἁρ- µονία σκέψεων, βουλήσεων καὶ πράξεων, αἰσθημάτων καὶ διαθέσεων, ἕνωσις ἰσοθίως ᾱ- διάρρηκτος. Ἡ συζυγικἠ ἀπι- στίἰα ἀνατρέπει ἐκ θεμελίων την ἱεραν ἕΈνωσιν τοῦ γάμου. Εχομεν ἀνάγκην οἰκογενειῶν εἰς τὰς ὁποίας νὰ βασιλεύῃ ἡ ἁμοιδαία ἀγάπη τῶν συζύγων, ἡ βάσις τῆς δημιουργίας παν- τὸς ὡραίου καὶ καλοῦ. “Ὁ- πως ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ὑπὲρ αὐτῆς ἐ- θυσίασε τὴν ζωήν του, τοιου- τοτρόπως καὶ οἱ σύζυγοι ὀφεί- λουν νὰ ἀγαπῶνται ἀμοιθαί- ως. «Ὡς ἡ ᾿Εκκλησία ὑποτάσ- σεται τῷ Χριστῷ, οὕτω καὶ αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ἐν παντί. Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας, καθώς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν. Πλὴν καὶ ὑμεῖς οἱ καθ ἕνα ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἀναπάτω, ὡς ται. τὸν ἄνδρα: (Ἔφεσ., Ε 29). Δὲν εἶναι ἁρκετὴ ἡ ἕνω- τς τῶν δύο σωμάτων µόνον, πρέπει νὰ ἐπιτευχθῃῇ καὶ ἡ ἕ- νωσις τῶν δύο υχῶν, διότι τό- τε καὶ µόνον εἶναι δυνατὴ ἡ πραγµατικὴ ἁρμονία ποι τὰς ἀδυναμίας, τὰ ἐλατ- τώµατα ἑκατέρων. εδυνεχίζεται) ἑαυτόν, ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοθῆ-: β Α΄ Τοῦ κ. Ἱ. Γ Τὸ χωρίον «Πρόδρομος» ΓΜυριανθούσης, ὑπῆρξεν ἐντὸς ἰαϊῶνος ἡ γενέτειρα 4 ᾿Αρχιε- πισκόπων: α) Τοῦ Μακαρίου τοῦ Α΄ (1834). ..ἑ Β) Τοῦ Σωφρονίου τοῦ Β (1865). . Υγ) Τοῦ Κυρίλλου τοῦ Β΄’ (1909). ο, δ) Τοῦ Μακαρίου τοῦ Β (1947). ὍὉ Μακάριος ὁ Α΄ ἐγεννή- θη κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς Ίβης ἑκατονταετηρίδος ἐκ γονέων Χριστοδούλου καὶ Ελένης, ᾱ- δελφῆς τοῦ ὕστερον Μητροπο- λίτου Πάφου Λαυρεντίου. Δεκαέτης μόλις τὴν ἡλικί- κίαν ὡδηγήθη εἰς τὴν ἐγγὺς Μονὴν τῆς Τριοδιτίσσης, ὅπου ἔμαθε γράµµατα καὶ Μουσι- κή. Ὡς ὤν δὲ εὐδόκιμος µου- σικὸς καὶ δὴ καλλιφωνότατος µετέθη εἰς τὴν “ἱερὰν Μονὴν Κύκκου, ὅπου ἐτελειοποιήθη εἰς τὴν Μουσικὴν παρά τοῦ πρωτοψάλτου τῆς Μονῆς. Τῆς Μονῆς Τριοδιτίσσης ὑπ- αγοµένης εἰς τὴν Μητρόπολιν Πάφου, ὁ Μακάριος προσελή- φθη ὑπὸ τοῦ Πάφου [Ἱαναρέ- του, ὅστις καὶ ἐχειροτόνησεν αὐτὸν Διάκονον µετονοµάσας, ἀπὸ Μιχαἠλ, Μακάριον. τῷ 1827 ὁ Πανάρετος, ἐκ- λεγεὶς ᾿Αρχιεπίσκοπος, παρέ- λαθε μεθ᾽ ἑαυτοῦ καὶ τὸν Λλα- κάριον, ὅστις συνέχισε καὶ µα- θήµατα εἰς τὴν Σχολἠν Λευ- κωσίας. Καὶ οὕτω παρέμεινεν ἐν τῇ ᾽Αρχιεπισκοπῇ, τὴν ὁποί- αν ὑπηρέτησεν ἐπὶ 27 ἔτη γε: νόµενος ᾿Αρχιδιάκονος, Ἰαμί- ας καὶ Διευθυντὴς αὐτῆς ἐπὶ τῶν ᾿Αρχιεπισκόπων Παναρέ- του, ᾿Γωαννίκίου καὶ Κυρίλλου τοῦ Α΄, ὅν καὶ διεδέχθη. Ἡ ἐκλογὴ τοῦ Μακαρίου ὡς ᾽Αρχιεπισχόπου. Αὕτη ἐγένετο τὴν 22 Αὐ- γούστου 1854 (Μυριακὴ) ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇῃ, ὅπου συν- ἦλθον ὅ τε κλῆρος καὶ οἱ πλη- ρεξούσιοι ἀντιπρόσωποι τοῦ λαοῦ. Εξελέγη δὲ παμψηφεί, καὶ ἐπευφημήθη ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἀναδειχθεὶς δηµαίτητος. Τὴν 23 ὣς ἐψηφισμένος ἐν συνοδείᾳ Κλήρου καὶ λαοῦ µετέθη εἰς τὸ Σεράγιον, ὅ- που ἀναγνωρισθεὶς ὑπὸ τῆς Πολιτείας͵ καὶ περιόληθεὶς τὸ Καφτάνιον (Μανδύαν) ὑπέ- στρεψεν εἰς τὴν ᾿Αρχιεπισκο- πήν, προπορευομένης τιµητι- κῆς φρουρᾶς. Τὴν 22 ἐχειρο- τονήθη “Ἱερομόναχος καὶ τὴν 26 ᾿Αρχιερεύς, ὁπότε καὶ ἐν- εθρονίσθη ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος πρὸς χαρὰν ἁπάσης τῆς Κύ- πρου. ὍὉ Μακάριος ῆτο ἀνὴρ ἐν- Ιάρετος, καλοκάγαθος, εὐσεθὴς φιλάνθρωπος καὶ φιλόμουσος, εὐπροσήγορος, µετριόφρων καὶ συνετός οὕτως ὥστε νὰ ἀπολαμθάνῃ τοῦ σεθασμοῦ καὶ τῆς ἀγάπης πάντων τῶν Κυπρίων, ἀνεξαρτήτως φυλῆς καὶ θρησκεύματος. ο ος εὐοιώνιστος ἀπαρχὴ τῆς ᾿Αρχιερατείας αὐτοῦ ὑπῆρξαν αἱ ὁμαλαὶ σχέσεις αὐτοῦ πρὸς τὴν πολιτείαν καὶ ἴδία τοῦ Τουρκικοῦ πληθυσμοῦ ἐκ τοῦ ἑξῆς γεγονότος: Καθ’ ὅν χρό- νον ὁ Μακάριος ἀνεδείχθη ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ ᾿Εθνάρ- χῆς, διεξήγετο καὶ ὁ Κριμαϊ- κὸς πόλεμος, διὰ τῆς συµµα- χίας ᾽Αγγλίας, Γαλλίας, Σαρ- δηνίας καὶ Τουρκίας ἐναντίον τῆς Ρωσσίας, τὴν ὁποίαν προσ- έθαλον εἰς τὴν Σεθαστούπο- λιν, ἓν τῇ χερσονήσῳ τῆς Κρι- µαίας. Ἐν τῇ περιστάσει ἐ- κείνη ὁ Μακάριος ἔγραψε πρὸς τὴν Ὑψηλὴν Πύλην παρα- καλῶν ὅπως, οἱ στρατολογού- µενοι Τοῦρκοι τῆς Κύπρου, μὴ ἀποσταλῶσι ἔξω διὰ πολεµι- κοὺς σκοπούς, ἀλλὰ νὰ παρα- µείνωσιν ἐν τῇ νήσῳ πρὸς φύ- [λαξιν αὐτῆς ἀπὸ πάσης τυχὸν Ιἐπιδρομῆς καὶ πρὸς καταπο- ἱλέμησιν τῆς ἀκρίδος. Καὶ ἡ “παράκλησις αὐτοῦ εἰσηκούσθη πρὸς ἄμετρον χαρὰν τῶν Τούρ- ἵκων τῆς Κύπρου, οἵτινες ἐθε- ώρησαν ἔκτοτε τὸν ᾿Αρχιεπί- σκοπον Μακάριον ὣς εὐεργέ- την καὶ προστάτην αὐτῶν, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ προσέτρε- χον καὶ εἲς ἄλλας περιστά- σεις. Ἡ δὲ Τουρκικἡὴ ἸΚυθέρ- νησις ἐπὶ Σουλτάν Μετζήτ, δυ- νάµει τοῦ ὑπ αὐτοῦ ἐκδοθέν- [τος Διατάγματος (Χάττι-Χου- 'μαγοὺν 1856) διὰ τοῦ ὁποίου εἰσῆγε μεταρρυθμίσεις ἐν τῷ Κράτει, ἐχορήγησε καὶ εἰς τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κύπρου τὰ ἑξῆς τρία δικαιώµατα τῷ 1858. α) Τὴν κατάργῆσιν τῆς ὑπὸ τῶν Καδήδων καὶ Βαϊπηδων καταγραφῆς τῆς ἀκινήτου καὶ κινητῆς περιουσίας τῶν ἀπο- θνησκόντων Χριστιανῶν, τῶν ἐγκαταλειπόντων τέκνα ἀνή- λικα, καταργήσας συγχρόνως καὶ τὸ διὰ τὴν καταγραφὴν δι- δόµενον ρέομι (δόσιµον)΄ παρ: εχώρησε δὲ τὸ δικαίωµα εἰς :τους ᾿Εθνάρχας νὰ ἐκτελῶσι 'τὴν καταγραφὴν ταύτην. ϱ) Διέταξε νὰ γίνωνται δε- ᾿κταὶ αἱ µαρτυρίαι τῶν Χρι- Γστιανῶν εἰς τὰ Συμθούλια καὶ Κριτήρια, ὅταν ᾿Οθωμανὸς ἐν- Ιἀξη. Χριστιανόν, ἢ τὸ ἀνάπα- ἵλιν ἐξ ἴσου χωρὶς νὰ γίνωνται διάκρισις ἡ παρατήρησις ἐπὶ χαρὰ (τοῦ θρησκεύματος, καὶ εὐτυχία. 'Ἡ ἀγάπη ἀνέχε- | ται, μακροθυμεῖ καὶ παραθλέ- γ) ᾿Επέτρεψε τὴν ἐξάρτησιν μεγόλου κῴώδωνος ἐφ᾽ ὑψηλοῦ κωδωνοστασίου ἐπὶ τῆς φΛεοκωσίᾳ ᾿Αρχιεπισκοπικῆς | Ἐκκλησίας εἰς τὰς καθ’ ἑκά- ἵστην ἱερουργουμένας τελετάς. β εν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΙΝΛΙΝ ΜΗ ΕΙ ΠΙΜΙΜΗΠΗ Α΄ 0 ΝΡΧΙΕΠΙΣΚΙΠΟΣ ΜΑΚΛΡΙΌΣ { Λὸ) (109 -δ05] ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ Ἡ Διδίχησις τοῦ Μακαρίου ὡς ᾽Αρχιεπισκόπου. Ἐ μερίμνησε μετὰ ζήλου πε- ρὶ πάντων’ περὶ τῶν ἐκκλησι- ὤν, µοναστηρίων καὶ τῆς κτη- μοσύνης αὐτῶν. Ἱατεπολέμησε τὴν ἀκρίδα' περὶ τῶν πτωχῶν, χηρῶν, ὀρφανῶν, χορηγῶν ἄρ- Γτους καθ’ ἑκάστην ἐκ τῆς ᾿Αρ- Γχιεπισκοπῆς καὶ ἄλλα κατὰ τὰ Χριστούγεννα καὶ Πάσχα. Δι’ ὥρισμένας δὲ πτωχὰς οἱ- κογενείας ἐχορήγει καθ’ ἑκά- στην καὶ τακτικὸν σιτηρέσιον. Κατὰ δὲ τὴν καταπολέµησιν τῆς ἀκρίδος ἔτρεφεν ἱκανοὺς ἐργάτας ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ, ὅπου καὶ διενυκτέρευον. Παιδεία. Περὶ ταύτης ἐμερίμνησεν ἐ- ξαιρετικῶς συγκαλέσας γενι- κὴν συνέλευσιν καὶ συντάξας κανονισμούς' ἐνίσχυσε τὰς ἑ- ξαταξίους ᾿Αστικὰς 2 χολὰς ἐν Λευκωσίᾳ, Λάρνακι καὶ Λεµε- σῷ, ὡς καὶ τὰς Ελληνικὰς καὶ δἡ ἐν Λευκωσίᾳ, καταστή- σας αὐτὴν πεντατάξιον, ὡς ἢ- σαν τότε καὶ τὰ ἐν Ελλάδι Γυμνάσια. Ἐν Λευκωσίᾳ ἵδρυσε καὶ τὸ πρῶτον παρθεναγωγεῖον (1859 προσληφθείσης ὡς Διευθυν- τρίας ἐξ ᾿Αθηνῶν τῆς ᾿Ερατοῦς Καρύκη, ἀποφοίτου τοῦ ᾿Αρ- σακείου. Τὸ οἴκημα ἐκεῖνο, κοινῶς λε- γόµενον Παρθεναγωγεῖον τῆς Φανερωμένης, ἀνακαινισθὲν ὑπ αὐτῆς εἰς μεγαλοπρεπὲς Μέγαρον, ἐχρησίμευσεν ἐπὶ ἔ- τη ὡς Διδασκαλεῖον τῶν θη- λέων, καὶ ἤδη χρησιμεύει καὶ ὡς Γυμνάσιον αὐτῶν. Διὰ τὴν συντήρησιν τῶν Σχολείων καὶ ἰδίᾳ τῆς Λευκῶ- σίας ἐχορήγει γενναῖον ποσὸν ἡ ᾿Αρχιεπισκοπή' εἰς ταῦτα παρεχώρησε καὶ τὰς εἰσπρά- ξεις ἐκ τῶν ἀδειῶν τῶν γά- μων᾽ ἐπίσης καὶ τὰς ἐκ τῶν ἐγγραφομένων ἐν τῇ ᾿Αρχιεπι- σκοπῇ ἐκείνων, οἵτινες µετέ- ὀαινον εἰς “Ἱεροσόλυμα ὡς προσκυνηταί, Προσέτι ἐπεκαλέσθη καὶ τὰς συνδρομὰς τῶν λοιπῶν θρό- νων καὶ Μονῶν τῆς Κύπρου, ὡς καὶ τῶν ἔξω Κυπρίων, ὡς τῶν ἐν “Ἱεροσολύμοις Μητρο- πολιτῶν Πέτρας Μελετίου ἐκ Λεμύθου, καὶ Γάζης Φιλήμονος ἐξ ᾿Αθηαίνου, καὶ τοῦ ἐν τῇ Μονῇ Βατοπεδίου (ἐν 'Αγίῳ ὌΟρει) ᾿Αρχιμανδρίτου ωαν- νικίου ἐκ Πεδουλά. Πάντες δὲ οὗτοι συνέδραµον προθύµως. Διὰ δὲ τὰ χωρία προσελάμµ- θανεν ἐξ αὐτῶν νέους, συνή- θως καλλιφώνους, ὡς τροφί- µους ἐν τῇ ᾽Αρχιεπισκοπῇ ὅπου ἐδιδάσκοντο καὶ ἐκκλησιαστι- κὴν Μουσικήν, φοιτῶντες εἰς τὴν Ἑλληνικὴν 2χολήν. Μετά δὲ τὴν ἀποφοίτησιν αὐτῶν ἐ- γένοντο διδάσκαλοι καὶ εἶτα ἔγγαμοι ἱερεῖς, ἐπωφελέστατοι οὕτω εἰς τὰς Κοινότητας ἆπο- θαίνοντες. Εἰς τὰς ἑκάστοτε προφορι- κἁς ἐξετάσεις κατὰ τὸ τέλος τοῦ Σχολικοῦ ἔτους, γενοµέ- νας τότε δηµοσίᾳ καὶ ἐπὶ τῇ ὀνομαστικῇ αὐτοῦ ἑορτῇ, οἱ μαθηταὶ ἀπήγγελλον ἐγκωμι- αστικἁ ποιήματα. Διὰ τὸν ἀνώτερον Κλῆρον εἴ- χεν ἐν ᾿Αθήναις ὡς τροφίµους τὸν Σὠφρόνιον σπουδάζοντα θεολογίαν, καὶ τὸν Κυπριανὸν Φιλολογίαν.. ᾽Αμϕότεροι ἐχρη- σίµευσαν ὡς διδάσκαλοι τῆς Ἑληνικῆς Σχολῆς Λευκωσίας καὶ ὕστερον ᾿Αρχιερεῖς, ὁ μὲν ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος, ὁ δὲ ὡς Κιτίου. ὍὉ ᾿Αρχιεπίσκοπος Μακάρι- ος ἐν ἔτει 1863 ἵδρυσε καὶ ἐν τῷ χωρίῳ αὐτοῦ «Προδρόμῳ» Σχολεῖον, τὸ ὁποῖον συνετή- ρει ἐξ ἰδίων, χορηγῶν καὶ τὰ Φιθλία πρὸς τοὺς μαθητὰς δωρεάν. Ὡς Διδάσκαλον δὲ προσέλαθε τὸν Νικολάκην Χρι- στοδουλίδην ἐκ Παναγιᾶς τῆς Πάφου ὄντα καὶ Μουσικόν. Ὡς Αρχιδιάκονος ἀκόμη ἕ- κτισε καὶ τὴν µόνην τότε ἐν Προδρόµμῳ ἀρύσιν πρὸς τὸ ᾱ- κρον τοῦ χωρίου--μετατεθεῖ- σαν ἐγγύτερον πρό τινων ἐτῶν, ἐφ᾽ ῆς τὸ ἑξῆς ἐπίγραμμα: -«Ὕδωρ ψυχρὸν πότιζε ψυ- χἠν διφῶσαν σπεύδουσαν πρὸς σὲ ὡς ἔλαφον σκιρτῶσαν, ὡς δώρηµα εἶ ἀληθῶς τοῦ Ὑψί στου καὶ δίχα σ᾿ οὐκ ἔστι θιῶν ἐπὶ πλείστου. Μὴ φείδου λοι- πὸν τῶν κρουνῶν τὰς ἐξόδους ἀλλ᾽ αὐτὰς πάρεχ᾽ ἀείποτ᾽ ἆᾱ- Φθόνους. 1849 μηνὶ Αὐγούστῳ». Ἐν ἔτει 1862 ἐδημιουργήθη ζήτηµά τι λόγῳ τῆς µεταφο- ρᾶς τῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας τοῦ Κύκκου ἐκ τῆς Μονῆς εἰς τὸ παρὰ τὴν Λευκωσίαν µετό- χιον αὐτῆς. Ὁ Μακάριος ἐν- ἕστη, οἱ δὲ Πατέρες τῆς Μο- νης ἀπηυθύνθησαν πρὸς τοῦτο ες τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρ- χεῖον, τὸ ὁποῖον ἠθέλησε νὰ ἐνασκήσῃ κυριαρχικἀ δικαιώ- µατα ἐπὶ τῆς Μονῆς. Τέλος, μετὰ πολλά, ὁ Μακάριος ἀξι- οπρεπῶς ἀλλὰ καὶ µετριοπα- θῶς φερόμενος ὑπεχώρησε τὸ δὲ ζήτημα παρέμµεινεν τρόπον τινα κεκρυμµένον ἕως ὅτου ἐν τοῖς καθ᾽ ἡμᾶς χρόνοις, δο- θείσης ἀφορμῆς ἐπὶ τῆς Ἓγου- µενίας τοῦ ἀοιδίμου Κλεόπα, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖ- ον ἐπὶ Φωτίου τοῦ Β΄’, ἀνεγνώ- ρισε τὰ δικαιώµατα τῆς ᾿Αρ- χιεπισκοπῆς Κύπρου ἐπὶ τῆς Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τοῦ Κύκκου. Περὶ τούτων πλείοντα ἐν τῇ ᾿Ἱστορίᾳ τῆς Μονῆς. (ξυνεχίζεται) ΠΕΜΠΤΗ, 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1954 ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ οκ. [ΙΙΙ ΤΙΝ ΠΠ ΑΝ ΙΙΙ ου κλπρῖδη: Ορ0οι καὶ 1’ (Τελευταϊον). ᾿Εκτὸς τῶν τακτικῶν αὐτῶν ἐπισκέψεων ἔγιναν καὶ 3 ἔκ- τακτοι εἰς τὰ Σανατόρια Κυ: περούντας καὶ ᾿Αθαλάσσης. Τὴν ἡμέραν τῆς πρωτοχρονιᾶς, τὴν ὁποίαν ἄλλοι ἀφιερώνουν διὰ νὰ διέλθουν μὲ τὰς οἰκο- γενείας των, οἱ νέοι τῆς ΟΧΕΝ Λευκωσίας ἐφέτος τὴν ἀφιέρώ- σαν εἰς τοὺς ἀσθενεῖς τοῦ Σα- νατορίου Κυπερούντας. Εἰς µίαν τῶν αἰθουσῶν τοῦ ἱδρύ- µατος ἐτελέσθη κατανυκτικὴ Θ. Λειτουργία τὴν ὁποίαν πα- ρηκολούθησαν ὅλοι οἱ ἆσθε- γεῖς ποὺ ἠδύναντο νὰ σηκω- θοῦν. Ιατόπιν ἔγινε Πρωτο- χρονιάτικη ἑορτὴ μὲ τραγού- δια καὶ κόψιμο τῆς Βασιλόπη- τας. Μέσα εἰς µίαν ἀτμόσφαι- ραν Χριστιανικῆς χαρᾶς καὶ ἀγάπης, οἱ ἀσθενεῖς τῆς Κυ- περούντας καὶ τὰ µέλη τῆς ΟΧΕΝ διῆλθον τὰς πρώτας ὥρας τοῦ νέου ἔτους. Διένει- μον εἰς αὐτοὺς Φθιθλία καὶ διάφορα ἔντυπα, εἰς δὲ τὰ µι- κρὰ παιδιὰ παιγνίδια. ᾿Επίσης ἐτοποθέτησαν εἰς ὅλας τὰς αἷ- θούσας τοῦ Σανατορίου εἰκό- νας τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Θεο- τόκου. Παρόμοιοι ἐπισκέψεις ἔγιναν τὴν 3.1.54 καὶ τὴν Κυ- ριακὴν τοῦ Θωμᾶ εἰς Σανατό- ριον ᾿Αθαλάσσης. 2 Εξορμήσεις. Ὑπάρχει ἀκόμα ἕνας τομεὺς πρὸς τὸν ὁποῖον ἡ ΟΧΕΝ µας ἕστρεψε τὴν προσοχἠήν της. Ὁ τομεὺς τῆς Κυπριακῆς ὑπαί- θρου. Διὰ διαφόρων ἐξορμή- σεων, αἱ ὁποῖαι περιελάµδα- γον ὁμιλίας, ἀπαγγελίας, ᾱ- σµατα, διάδοσιν Χριστιανικοῦ βιόλίου, διανομὴν φυλλαδίων καὶ ἀτομικὴν ἐπαφήν, προσε- παθήσαµεν νὰ µεταφέρωμεν τὸ μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ χαρᾶς καὶ εἰς τοὺς ἀδελφούς µας τῶν Χὠριῶν. Έγιναν ἐξορμήσεις εἰς Κακοπετριάν, Άγιον ᾽Αμ- θρόσιον, Καλοψύδαν καὶ Γε- ρόλακκον, 3. Διάδοσις Ἐντύπου. Διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ Χρι- στιανικοῦ ἐντύπου ΟΧΕΝ ἔκαμεν ἐφέτος δύο ὁμαδικὰς προσπαθείας. Ἡ µία το διὰ τὸ μικρὸν θιόλιαράκι «Ὅλοι στὴν ᾿Εκκλησία» καὶ ἡ ἄλλη διὰ τὸ ἀντιχιλιαστικὸν θιθλίον τοῦ Διευθυντοῦ τῆς “Ἱερατικῆς Σχολῆς κ. Κ. Λευκωσιάτη «Ἔλεγχος τῶν Χιλιαστῶν ἢ Μαρτύρων τοῦ ᾿Ιεχωθᾶ». Διε- νεµήθησαν 4000 ἀντίτυπα ἐκ τοῦ πρώτου καὶ 1054 ἐκ τοῦ δευτέρου. 4. Ἱατηχητικά. Εἰς τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖ- ᾱ, τὰ ὁποῖα ἀπὸ ἐτῶν λειτουρ- γοῦν ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἐκ- κλησίας, ἀρκετὰ µέλη µας προσεφερον τὰς ὑπηρεσίας των. Ὡς Κατηχηταί, βοηθοὶ Πατηχηταί, Ὁμαδάρχαι ἢ ἸΚυ- κλαμινάρχαι εἰργάσθησαν διὰ νὰ ἐνσταλάξουν εἰς τὰς παιδι- κἁς καὶ ἐφηθικὰς ψυχὰς τὰ γαµατᾳ τῆς Εὐαγγελικῆς δι- δασκαλίας. Ἐν ὅλῳ 19 ἅπη- σχολήθησαν μὲ τὸ ἔργον αὖ- τό. 5, Κατασκήνωσις. Ἡ Ἱερὰ ᾿Αρχιεπισκοπὴ Κύ- πρου ὑπὸ τὴν σοφὴν καὶ συ- νετὴν καθοδήγησιν τοῦ σεπτοῦ µας ᾿Εθνάρχου κ. ΜΑΚΑΡΙ. ΟΥ, δὲν περιωρίσθη μόνον διὰ τοῦ θεσμοῦ τῶν Κατηχη- τικῶν νὰ γαλουχήσῃ τὴν σπου- δάζουσαν νεότητα, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ παρελθόντος θέρους ἐδο- ήθησε νὰ ἀρχίσῃ τὴν λειτουρ- γίαν της Κατασκήνωσις διὰ τὰ παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν. , Η, Κατασκήνωσις ἔγινε εἲς τον Άγιον Ἠικόλαον Στέγης, πλησίον τῆς Κακοπετριᾶς κα- τα τὴν περίοδον ἀπὸ 15 Αὖ. γοῦστου μέχρι 7 Σεπτεµθρίου 1953 διὰ τὰ ἀγόρια τοῦ µέ- σου καὶ ᾿Ανωτέρου Κατηχητι- κοῦ, 70 παιδιὰ περίπου µέσα εις τὸ ἀγνὸν περιβάλλον τῆς ἐξοχῆς, μὲ τὴν ὑγιεινὴν καὶ ἄφθονον τροφήν, ἀλλά πρὸ παντος ὑπὸ τὴν ἐπίθλεψιν καὶ καθοδήγησιν ἀνθρώπων ποὺ «ἀγαποῦν τὰ παιδιὰ καὶ τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἔζη- σαν µίαν ἀξέχαστον περίοδον τῆς ζωῆς των. Εἰς τὴν Κατασκήνωσιν αὖ. τὴν ἡ ΟΧΕΝ ἐκτὸς τῆς ὑλικῆς Χρηματικῆς (ἐξ 5 186--0--0) ἐνισχύσεως διέθεσε πολλὰ ᾱ- Ιπο τὰ στελέχη της, τὰ ὁποῖα ἠργάσθησαν ἐκεῖ εἴτε ὡς “ὍὉ- µαδάρχαι, εἴτε ᾧ προσωπικὀν. ο Διὰ γἁ λάθουν δὲ καὶ οἱ ἄλλοι µίαν µικράν ἰδέαν τῆς τόσον ὠφελίμου ἐκείνης ζωῆς της κατασκηνώσεως, ὠργά. γωσαν τὰ ἴδια τὰ παιδιὰ μίαν ἔκθεσιν, σχετικὴν μὲ τὴν κα- τασκήνωσιν, κατὰ τὴν διάρ- κειαν του χειμῶνος. αἱ ση- μαϊαι τῶν ὁμάδων, οἱ Ὕμνοι, τα σήματα, ἡ Κατασκηνωτικἡ ἐφημερίς, αἱ Φωτογραφίαι καὶ τοσα ἄλλα, ἔδωσαν εἰς τὸ πλῆθος τῶν ἐπισκεπτῶν τῆς ἐκθέσεως, μαθητῶν καὶ γονέ- Όν, μίαν ἁμυδρὰν μὲν ἀλλὰ σαφῇ ἰδέαν τῆς Κατασκηνωτι- κῆς ζωῆς. Δ΄. ΔΙΑΦΟΡΑ .. Εορταί. Αἱ διάφοροι θρησκευτικαὶ καὶ ἐθνικαὶ ἑορταὶ δὲν ἠδύ- ' ναντο νὰ ἀφήσουν ἀσυγκίνητα. τά µέλη τῆς ΟΧΕΝ. Τὰ Χρι- | στούγεννα καὶ τὴν Πρωτοχρο- νιὰν τὰς ἑώρτασαν δι’ εἰδικῶν συγκεντρώσεων αἱ ὁποῖαι εἷ- Χον διπλοῦν τὸν σκοπὀν. Τὴν, ψυχαγωγίαν καὶ τὴν πνευµατι- κἠν τόνωσιν. Τὴν ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων ἐτίμησαν διὰ τῆς παρουσίας των ὁ σεπτός µας ᾿Εθνάρχης κ. Μακάριος καὶ ὁ Θ. Χωρεπίσκοπος 2 αλα- μῖνος, ᾽Αλλὰ καὶ ἡ 22η Μαρ: τίου, ἡ διπλῆ γιορτή, Ἡ ἕορ- Ἱπὴ τῆς πίστεως καὶ τῆς. Ελευ: θερίας ἑορτάσθη μὲ τὴν ἆρ: µόζουσαν µεγαλοπρέπειαν. 2. Λανειστινὴ Βιθλιοθήχη. Τὸ Δανειστικὸν τμῆμα τῆς τούργησε καθ’ ὅλην τὴν περί- 0δον 1953)54. ᾿Εδανείσθησαν ἐν ὅλῳ 560 βιθλία εἰς µέλη τῆς ΟΧΕΜΝ καὶ εἰς νέους ποὺ παρηκολούθουν τὰς συγκεν- τρώσεις µας. ᾿Εκτὸς τῆς δανειστικῆς βι- θλιοθήκης διὰ τὰ µέλη µας ἐλειτούργησε τακτικώτατα καὶ δανειστικἡὴ βιθλιοθήκη διὰ τοὺς ἀσθενεῖς τοῦ Γενικοῦ Βοσοκομείου Λευκωσίας. 290 ἀσθενεῖς τοῦ ἱδρύματος τού- του ἐπρομηθεύθησαν βιθλία χριστιανικοῦ περιεχοµένου. 3, Παγνχύπριος ἐνδρομὴ ΟΧΕΝ. Μὲ πρωτοθουλίαν τῆς ΟΧΕΒΝ Δευκωώσίας ἔγινε καὶ ἐφέτος ἡ καθιερωθεῖσα ἀπὸ ἐτῶν ἐ- τησία ἐκδρομή. Αὕτη ἔλαθε χώραν τὴν Θην Μαΐου ἐ. ἔ., ἡμέραν Κυριακὴν εἰς Άγιον Βικόλαον Στέγης. Συμμµετέ- σχον ὑπὲρ τοὺς 250 Χριστια- νοὶ νέοι ἀπὸ τὴν Λευκωσίαν, Μόρφου, Μαραθόόθουνον, Μάµ- µαρι, Ζώδια, Λεύκαρα, Χαν- δριὰἁ κλπ. Μέσα εἰς τὸ ὡραῖον ἐκεῖνο περιθάλλον τῆς ἐξο- χῆς, πέρασαν µίαν ἡμέραν γε- µάτην εὐκαιρίες πνευματικοῦ ἀνεφοδιασμοῦ, ἀλληλοενισχύ- σεως καὶ ἀλληλογνωριμίας, μὲ τὴν Θ. Λειτουργίαν, ὁμιλί- ας, Κύκλους Αγίας Γραφῆς, Ψυχαγωγίαν κλπ. 8, Θεομηνίαι. Κατὰ τὸ διαρρεῦσαν διά- στηµα, ὣς εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους, ἡ νῆσος µας καὶ ἡ ἑ- λευθέρα πατρίς µας ἐπλήγη- σαν δεινῶς ἐκ τῶν σεισμῶν. Τὰ θλιθερά αὐτὰ γεγονότα δὲν ἦτο δυνατὸν ν᾿ ἀφίσουν ἆ- διάφορον τὴν ΟΧΕΝ. Πρὸς τοῦτο ὠργάνωσεν ἔρανον µε- ταξὺ τῶν μελῶν της καὶ συνε- λέγη τὸ ποσὸν τῶν 5 480-11:5. Ἐκ. τούτου ἐστάλησαν εἰς τοὺς σεισμοπαθεῖς ᾽]ονίων καὶ Θεσσαλίας 5 380--11--5 καὶ τὸ ὑπόλοιπον ἐξ «100--00--0 εἰς τοὺς σεισμοπαθεῖς Πάφου. Εἰς τοὺς τελευταίους ἐκτὸς τῆς ἀνωτέρω εἰς χρῆμα συν: δρομῆς, ἐνομίσαμεν ὅτι δὲν ῆ- το ἀρκετὴ ἡ βοήθεια αὕτη καὶ ἐσπεύσαμεν ἐπιτοπίως νὰ ἐκ- δηλώσωμεν τὴν Χριστιανικὴν μας ἀγάπην καὶ συµπαράστα- σιν εἰς τοὺς δοκἰμαζομένους ἀδελφούς µας. Οὕτω 60 περί- τὴν πληγεῖσαν περιοχὴν δἡὴ τὰ χωρία Στρουμπὶ καὶ Παναγιὰ καθὼς καὶ τὸ Κτῆ- μα. Εἰς τὰ χωρία αὐτὰ ἔγιναν συγκεντρώσεις τῶν κατοίκων καὶ μὲ ἀνάλογες ὁμιλίες προσ- επαθήσαµεν νὰ τονώσωμεν τας ψυχάς των. ὃ, Οἵκημα Συγκεντρώσεων. Ἡ συνεχἠς ἐπέκτασις τῆς Χριστιανικῆς ἐργασίας ἔδημι- οὖργησε πρὸ πολλοῦ πρόθλη- μα. καταλλήλου οἰκήματος διὰ τὴν ἀπρόσκοπτον λειτουρ- γίαν ὅλων τῶν τμημάτων. Εἰς την περυσινὴν ἑορτὴν ἐπὶ τῇ λήξει τῶν ἐργασιῶν τῆς ΟΧΕΠΜ, εἴχομεν ἐκφράσει τὴν εοχήν, οἱ ὑπεύθυνοι ὅπως φροντίσουν καὶ διὰ τὴν ἀνάγ- χην αὐτήν. Ηδη εὑρισκόμεβα εις την εὐχάριστον θέσιν νὰ ἄνακοινωσωμεν ὅτι ἐντὸς ὁ- λίγου ἡ εὐχή µας αὕτη γίνε- ται πραγµατικότης. Ἡ Ἐκ. κλησιαστικὴ ἐπιτροπεία Φα- νερωµενης τῇ ὁλοπροθύμῳ ἐγ- Κρίσει τοῦ Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου µας θά ἆἀνε- γειρῃ εἰς τὸν περίόολον τοῦ ἱ, Ναοῦ αὐτῆς νέον κτίριον τὸ ὁποῖον θὰ Κκαλύπτῃ ὅλας τὰς ἄναγκας τῆς χριστιανικῆς ἐρ: Υασίας. Γνωρίζοµεν βεθαίως Ότι καὶ ἡ νέα αὐτὴ εὐλογία τοῦ. Κυρίου συνεπάγεται δι Ίμας καὶ νέας εὐθύνας, Ἐλπίι. ζομεν Όμως, τοῦ Κυρίου σων- ἔργουντος, νὰ φανῶμεν καὶ εἰς το οηµεῖίον αὐτὸ συνεπεῖς, 6. Ἐθνικὸν -ἠτημα. Ὅτι τὸ Φλέγον ζήτημα τῆς της εἶναι προφανές. Χάρις ὅ- θείας τοῦ ᾿Εθνάρχου µας καὶ τῆς Εκκλησίας µας γενικώτε- ρα, καθὼς καὶ τ ) ῆς μητρικῆς 'Κυθερνήσεως τοῦ δρυλικοῦ | Στρατάρχου Παπάγου, τὸ Γβαπριακὸν ζήτημα ἔγινε διε- πα πρόόθλημα, γεγονὸς τὸ ΓΌποιον φἑρει ἐγγίζουσαν τὴν βιόλιοθήκης τῆς ΟΧΕΝ ἐλει-͵ που µέλη µας ἐπεσκέφθησαν | τὸν τίτλον «Εἰρήνη καὶ Πόλε- καὶ : νήσου μας ἐξακολουθεῖ νὰ εἰ. γαι ἄκομη ἡ ἀπελευθέρωσίς' ς θοηθητικὸν͵ µῶς εἰς τὰς ἀόκνους προσπα-΄ Ὁ. ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ παραδόσεις τῆς Κύπρου: Ἡ συλλογἡ τοῦ κ. Κληρίδη ἀποτελεῖ σημαντικὴν προσφο- Γρὰν εἰς τὴν λαογραφικἠν ἔρευ- ἵναν καὶ διασώζει πλῆθος ἐκ [τῶν παραδόσεων καὶ θρύλων Γποῦ λαοῦ μας, οἵτινες ὁσημέ- [ραι λησμονοῦνται καὶ ἐξαφα- Γνίζονται. | ὍὉ κ. Κληρίδης διαιρεῖ τὸ Γπλούσιον ὑλικόν του ἀναλό- ἵγως τοῦ ἀντικειμένου εἰς τὸ | ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς Α΄ Κο- | σμογονικὲς παραδόσεις, αἱ ὁ- Γποῖαι ἀναφέρονται εἰς τὴν δη- Γμιουργίὰν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, εἰς τὸν κατακλυσμὸν κλπ. Β΄’ Θαυματουργοὺς λί- θους, Γ΄ Παραδόσεις γιὰ τὴ Ρήγαινα (τὰ σπίτια τῆς Ρή- γαινας, παραδόσεις γιὰ τὸ κά- στρο τοῦ Αγ. “ΙἹλαρίωνα, τὰ λουτρὰ τῆς Ρήγαινας, οἱ θη- σαυροὶ τῆς Ρήγαινας, Σπήλιοι τῆς Ρήγαινας) Δ΄ Παραδόσεις γιά τὴ Ρήγαινα καὶ τὸν Διγε- νῆ (σχέσεις Διγενῆ καὶ Ρή- γαινας) Ε΄ Παραδόσεις γιὰ τὸν Διγενη Στ΄ Παραδόσεις γιὰ παληκάρια, Ζ΄’ Παραδό- σεις γιὰ ἁγίους καὶ εἰκόνες (εἰς τὸ τμῆμα τοῦτο ὁ κ. Κλη- ρίδης ἀναφέρει διαφόρους λαϊ- κἁὰς παραδόσεις ἀἄναφερομέ- νας εἰς θαυματουργοὺς εἰκό- νας καὶ θαυματουργικὰς ἐπεμ- Θθάσεις διαφόρων ἁγίων εἰς Ιδιαφόρους περιστάσεις). Εἰς τὸ τελευταῖον τέλος τμῆμα Η΄ ἀναφέρει «Διάφορες ἄλλες παραδόσεις» αἴτινες δὲν ἠδύ- ναντο εὐχερῶς νὰ καταταχθῶ- σι εἰς τὰ προηγούμενα. Ἀ κ κ ΧἈριστιανιχῆς Ἑνώσεως Ἐπι- στηµόνων: ᾽Ακτῖνες (’Ιού- λιος---Αὔγουστος) ᾿ Αθῆναι 1954. ᾿Ἐκυκλοφόρησεν εἰς τὰς ᾽Α- θήνας τὸ τεῦχος ᾿Ιουλίου -- Αὐγούστου τοῦ µηνιαίου ὁρ- γάνου τῆς «Χριστιανικῆς ἙἛ- νώσεως ᾿Επιστημόνων» «᾿Ακτῖ- νες», μὲ ποικίλην καὶ ἐκλε- κτήν, ὡς πάντοτε, ὕλην. Εἰς τὴν στήλην «Ἡ Πνευμα- τικὴ καὶ Καλλιτεχνικὴ Ζωὴ τοῦ Μηνός», τὴν ὁποίαν γρά- φει ὁ Κύπριος λόγιος καὶ δημοσιογράφος κ. Μελῆς Νι- κολαΐδης, δημοσιεύεται ῥὁὃ- πὀὸ τὸν τίτλον «Πνευματι- κἡ. καὶ ἐθνικὴ µυσταγωγία» ἐνθουσιῶδες σχόλιον ἐξαῖρον τὴν στάσιν τῆς γενικῆς συνε- λεύσεως τῶν καθηγητῶν τοῦ ἘΕθνικοῦ Πανεπιστηµίου διὰ τὸ Κυπριακόν. Τὸ τεῦχος περιέ- χει ἐμπεριστατωμένον ἄρθρον τοῦ ἐκ Θεσσαλονίκης δικηγό- ρου κ. Σ. Γ. Γουλιέλμου ὑπὸ μο», ὁμιλίαν τοῦ ᾽Αμερικανοῦ κ. Ἠετρετί Είτοιρ, καθηγη- τοῦ τῆς ᾿Ανθρωπολογίας καὶ Κοινωνιολογίας εἰς τὸ Κολλέ- γιον τοῦ Μπροῦκλιν Μ. Ὑόρ- κης, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τὴν σειρὰν τῶν ὁμιλιῶν τοῦ «Κέντρου Σπουδῶν Κοινωνι- νικῶν ᾿Εργατῶν» τοῦ Συλλό- Ύου «Τὸ Ἑλληνικὸν φῶς» ὑπὸ τὸν τίτλον «Ὁ Ὀπαγγελματι- σμὸς καὶ ἡ Χριστιανικὴ πί- στις», ὁμιλίαν τοῦ διευθυντοῦ τῆς ᾿Εθνικῆς Βιθλιοθήκης κ. Ε. Φωτιάδου ὑπὸ τὸν τίτλον «Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολό- Υου Κκαθοσίωσις», γενοµένην εἰς τὸ Λαϊκὸν Πανεπιστήµιον τῆς “Εταιρείας τῶν Φίλων τοῦ Λαοῦ τὴν 29ην Μαϊου 1953, τὸ β΄. καὶ τελευταῖον µέρος τῆς μελέτης τοῦ κ. Μελῆ Νικολαϊ- δη ὑπὸ τὸν τίτλον «Σολωμὸς καὶ Παπαδιαμάντης» (ποὺ ἔγι- νε καὶ ὡς ὁμιλία εἰς τὸ «Κέν- τρον Σπουδῶν Κοινωνικῶν Εργατῶν» τοῦ «Ἑλληνικοῦ Φωτός»), διήγημα τῆς δ. Ἑ- λένης Καριτᾶ ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἡ Πεντηκοστή», τὸ «Θέατρο της ζωῆς» τοῦ Οὔτις ὑπὸ τὸν τίτλον «᾿Αρρώστεια καὶ Ψυ- χή», ἐνδιαφέρουσαι ᾿Απόψεις επι τῶν φλεγόντων ζητηµά- των, ποιήµατα, ἐπιστολαὶ κ. ἄ. ἵτου διὰ τὴν χριστιανικήν µας προσπάθειαν. Συγχρόνως εὐ- Γχαριστοῦμεν καὶ τὸν Θεοφιλέ- στατον Άγιον Σαλαμῖνος διὰ τὴν πάντοτε ἐκδηλουμέ- νην πατρικἠν του στοργήν. Πρὸς δὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴν Επιτροπείαν τοῦ {. ν. Φανερω- µένης Ιἰδιαιτέρως ἐφέτος ἔχο- μεν λόγους νὰ τὴν εὐγνωμο- νουµεν, διότι ὡς ἐλέχθη καὶ προηγουμένως θὰ ὑποθληθῆῇ εἰς τόσους κόπους καὶ ἔξοδα διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ κτιρίου. Επίσης Εὐχαριστοῦμεν καὶ ττῆην ευσεθῆ οἰκογένειαν Λένα, Ἡ οποία τόσον προθύµως μᾶς παρεχει τὴν αἴθουσαν : εν μα, ον αὐτὴν (της πρθητον ἐκείνην ἡμέραν διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς ΟΧΕΗ,. (δαν οπως μὲ τὴν μητέρα έλος ευχαριστοῦμεν καὶ ὅ- στε νὰ μὴ πέσωµεν εἰς τὰ δί- ἕκτοα τοῦ Κυριάρχου. πάς ορ βαιώδώμεν καὶ [ππλιν τον Μακαριώτατον ὅτι Πἡ ΟΧΕΝ δὲν θά πόση νὰ εὖ- (ρε οκξται παρὰ τὸ πλεὺρὸν τῆς Εθναρχούσης Ἐκκλησίας εἴ- εναι ἴσως περιττόν, Τὸ διεκη- Γρύξαμεν πλειστάκις καὶ τὸ ἑ- ἱπαναλαμθάνομεν : ΖΗΤΟΥ. ΙΜΕΝ ΚΑΙ ΠΟΘΟΥΜΕΝ Ε. | Ω 3 Πρέπει ὅμως νὰ κλείσῃ µ ον ἡ ἔκθε σις αωτή. Προτοῦ τελειώ- σωμεν θεωρῶμεν ἐπιτακτικὸν 19. καθῆκον νὰ ἐκφράσωμεν {και ἔφετος τὰς θερμάς εὖχα- Γριστιας µας πρὸς τὸν Μακα- Ριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον καὶ Εθνάρχην µας διὰ τὸ συνεχὲς καὶ ἁἀδιάπτωτον ἐνδιαφέρον τλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καθ’ «οἰονδήποτε τρόπον συνετέλε- Ίσαν εἰς τὴν εὐόδωσιν τοῦ ἔρ- (Ύου µας. Καὶ τώρα πλ σύυνης καὶ συγ | θύνομεν θερ (αν καὶ δοξ Ἡρεις εὐγνωμο- Ὑκινήσεως ἆπευ- μὴν τὴν εὐχαριστί- τν ξολογίαν πρὸς τὸν Όριον καὶ Σωτῆρα ἡμῶν, ὅ- στις μᾶς ἠξίωσε καὶ ἐφέτος να προσφέρωμεν τὰς ταπεινάς μας υπηρεσίας εἰς τὸ ἔργον το οποίον αὐτὸς ἵδρυσε ἐπὶ της γῆς. Συγχρόνως δὲ ἂς τον παρακαλέσωμεν ἐκ βά- θους Ψυχῆς ὅπως ἐνισχύῃ ὅ- λους ἡμᾶς διὰ νὰ µένωμµεν σταθεροὶ εἰς τὸν δρόμον τῆς ἄρετης καὶ ἐργαζώμεθα «ἀὀ- Κνως διὰ τὴν ἐπικράτησιν τοῦ Ἁγίου θελήματός Του ἴοῳ Ώς πρὸς τιµην. καὶ ἔπαινον τῆς Ἐκ- κλησίας µας καὶ δόξαν τοῦ . Ἁγίου ὀνόματός Του.

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΝΔΙΝΩ ΕΛΛΗΝ. ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ 4p
ΤΟ ΙΩΒΗΛΑΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 4p
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΝ ΕΠΙ ΤΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΝΑΚΤΟΣ 4p
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΕΛΕΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΗΝ ΠΛΑΚΑ 4p
Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ 1821 4p
ΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΠΕΡΙ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 3p
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΝΕΑΝΙΔΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 3p
ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΝΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
Ο ΓΑΜΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΘΕΙΟΣ 1-2p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ 1,3p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ 1-2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΠΙ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ 1p