ΕΤΩΟΦ΄Α’. ΑΡ. 15 5 | - ὡς - Ἑτησία« ουνδρομῆ λ 5. 4 : Φ ν Σχ Ελ. 5 ΙΙ. Τιµὴ Φύλλου Ἐρ, 2. ΓΡΑΦΕΝΑ:. Ισαακίου Ιομνηνοῦ, 2, Ἡ εγκΩσία πγΥῄρον” ὰἨΗν {Ίην ΠΑι 1δην : ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ -- ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΙΔΙΔΕΤΑΙ πο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΊΥΡΟΠΗΣ ο. άρα. ΚΥΡΙΑΚΗ Ί ΠΗΠΒΥΠΟΥ 1954 'Ἡ πρόοδος τοῦ Τιμίου ἀς Σταυροῦ, Ἱ ΜΙΡΦΙΣΙ 101. ΚΛΙΡΕΙ ο. Φυδεμία ὑπάρχει ἀμφιθολία ἔτι ἀπαραίτητεν ἐφόδιον δισ τὸν κληριχκὸν εἶναι ἤ µόρφωσις. Ηδη ἡ ἀρχαία Ἑκχλησία, αρχῆς απ αυτων τῶν ᾿Αποσοτέλων γενομένης, ἕστρεφε τὴν πρεσοχήν της εἰς τὸ νήτηµα τεῦτο, φροντίζουσα ὅπως ἐχλέ- γωνται ὡς πρεσξύτεροι ἐπεῖνοι οἱ ὁποῖοι διεχρίνοντο οὗ µέ- νον ἐπὶ τῇ πίστει παὶ τῇ ἄλλη εὐσεξεία ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῇ - πανέτητι τοῦ «ἑτέρδυς διδάσκειν». Καὶ βεθαίως ἡ διδασκκ- λία των ἄλλων. τὸ χήρυγµα χαὶ ἡ κατήχησις χρειάςεται µόρ- σωσίν τινα και ἱκανότητο τοικύτην προὐποξέτευσαν µάθη- σιν. Ὁ ἱερὸς ΧἈρυσέστομος αθορίνων τὰ πρωσέντα οὕτως εἰπεῖν τοῦ ἐφημερίου ἐν τοῖς περιφήµοις περὶ ἱερωσύνης λόγοις αὐτοῦ λέγει «ὅτι πολλῆς τῆς ἐν τῷ λέγειν δυνάµεως χρεία τῷ ἱερεῖν καὶ αὅτι σφόδρκ ἐνήμερον εἶναι δεῖ τῆς δι- αλεντικῆς». Πρὸς πίστωσιν δὲ τῆς ἀναγκαιότητος τῶν ἔσων περὶ τοῦ νητήµατος τούτου γράφει φέρει ὡς παράδειγµα τὸν ᾿Απόστολον Παῦλον, περὶ τοῦ ὁποίου λέγει «ὥτι οὐκ ἀπὸ τῶν σημείων µόνον λαμπρὸς ἐγένετό. ἀλλά παὶ ἀπὸ τοῦ λέγειν». Αλλα χαὶ διὰ τῆς ὅλης αὐτῆς πράξεως ἡ Ἔννκλη- σία κατέδειξε ὁποίαν σημµασίαν ἔδιδε εἲς τὴν µόρφωσιν τοῦ Ελήρου. Ηδη ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ Β΄ μ.Χ. αἰῶνος ἵ- ὄρυσε τὰς περιφήµους ΚΜατηχητικὰς Σχολὰς ᾽Αλεξανδρείας. Καισαρείας τῆς Παλκιστίνης καὶ ᾽Αντιοχείας καὶ ἀργότερον τῆς Νισίέεως καὶ Εδέσσης (Μεσοποταμίας). Πρὸς τούτοις αργότερον διἁ τῆς ἀναπτύξεως τοῦ μοναχικοῦ βίου τὰ µο- ναστήρια«α ἀπέθησαν Εέντρα παιδείας τοῦ κλήρου. Αλλ' ἐὰν ἡ ἀρχαία ἐχχλησία τόσην ἀπέδωνχε σηµασί«ν εἰς τὴν µώόρφωσιν τοῦ κλήρου. ἀπειλοῦσα διὰ τὼν χπανόνων τοὺς ὀποίους ἔξέδωσε τοὺς µῆ διδάσκοντας τὲν λαὸν κλη- ρικεύς. ἐποία δέον σήμερον νὰ δοξῇ σημασία εἷς τὴν µόρ-, φωσιν τοῦ χλήρου. Εὐρισχέμεδα εἰς παιροὺς χαλἔποὺυς ἄνα- ζωπυρήσεως ἰδεῶν ἄντιχρυς ἀντικειμένων τῇ Χχριστιανικῇ πἰστει. ᾿Ὁποία λοιπὸν σημασία δέον νὰ δοδῇ εἰς τὴν µόρ- φωσιν τοῦ ἨΜλήρου, καδἰίσταται ἁντιληπτόν, ἕνπ τῶν ἄναγ- κῶν τὰς ὁπίας ἔχει ἡ Ἐννκλησία. καὶ ἓξ ὅσων δύναται νὰ πρεσφέρῃ εἰς τὸν ἀγῶνα ὑπἐρ τῆς πίστεως χαὶ τῆς πατρί- ὅος ὁ μορφωμένός χληριχές. Ρεύματα κοινωνικά. ἰδέχι ὑλιστιχαὶ ταράσσουσι τὰς συνειδήσεις τῶν πιστῶν. Ἡ ναθεστηχυῖα τάσις τῶν πραγµά- των φαίνεται πλονιζυµμένη χοὶ τὴν «θέσιν αὐτῆς ὁρμῶσι νὰ χατκλάέωσι οἱ νέαι χοινωνικαὶ ἰδέαι, «λληλοσυγχρουόμε- ναι μεταξύ των καὶ τὰς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων ταράς- σουσαι καὶ γεννῶσαι πλεῖστα ἐρωτηματικά, πλείστας ἅπο- ρίας καὶ τὴν ἀμφιθολίαν περὶ τῆς ὁρδότητος τῶν πρατου- σῶν ἀξιῶν. Εἰς οὐδεμίαν ἴσως ἄλλην ἐποχὴν εὑρέθη ἤ ἀν- Βρωπότης εἰς τοιοῦτων χάος ἔκν τοῦ ὀργασμοῦ ἀνανυχλή- σεως γαὶ μετασχηματισμοῦ ἰδεῶν. Εὐρισχόμεθα εἰς περίὸ- δον κλονισμοῦ τῶν ἀξιῶν, µεταθατιχότητος χαὶ ἀμφιέολί- ας. Εἰς περίόδεν πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς χαταπτὠώσεως. Εἰς τοικύτην ἐποχὴν ζῶντες καὶ οἳ χριστιανοὶ ἄναμφι- όλως δέχόνται ἐπιδράσεις τῶν συγχρόνων πνευματικῶν καὶ ποινωνικῶν ρευμάτων ἄντιχρυς πολλάχις ἀντιπειμέ- νων τῇ χριστιανικῆ ἀποχαλύφει. Πςελλοὶ τούτων χλονίζον- τχι πολλοὶ µεταθάλλουν ἰδέας. ἀρνοῦνται τὴν προτέραν των πίστιν καὶ τινες τούτων καδίστανται ποὶ πολέμιοι αὖ- τῆς. Ιδοὺ πὼς καθίσταται ἀντιληπτὴ ἡ ἀξία τού µόρφωμέ- νου νληρικοῦ. ᾿Οτὲ μὲν διὰ παραχκλήσεων. ὁτὲ δὲ διὰ προ- τροπῶν ααχὶ ἄλλοτε δι᾽ ἐλέγχων παλεῖται νὰ φωτίσῃ τὰς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, νὰ ἐχριζώση ἔχκ τῆς φυχῆς των τὴν ἀμφιθολίαν. νὰ τοὺς ἀπομαχρύνη τῆς πλάνης καὶ νὰ τοὺς καθοδηγήση εἰς τὴν ἀλήθειαν. Μέσα ἔχει τὴν πατήχη- σιν. τὸ κήρυγμα καὶ τὴν ἐξομολόγησιν. Διὰ τῶν χατηχη- τικῶν σχολείων παιδαγωγεῖ ναὶ κατευθύνει εἰς τὸν ΙΠύ- ριον τοὺς τρυφεροὺς βλαστοὺς τῆς ᾿Εχκλησίας, φυτεύει εἰς τὰς τρυφερὰς φυχὰς τῶν παιδίων τὸν σπόρον τῆς χριστια- νικῆς ἀληθείας τὸν ὁποῖον ἀναθλαστήσαντα δὰ ἐνθρέφη ἆρ- γότερον διὰ τοῦ κηρύγματος. Διὰ τούτου δὰ ἀναλύσῃ τὰς Εὐαγγελικὰς ἀληδείας. δὰ παταστήση ταύτας παταληπτὰς εἲς τὸ χριστεπώνυµον πλήρωμα καὶ δὰ ὑπερασπισθῃ ταύτας χατὰ παντὸς πελεμµίου. Διὰ τῆς πεφωτισµένης, τέλὸς. ἔξο- μελογήσεως ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ ὢν ἐπὶ τῆς γῆς 96 συγχωρήση τοὺς εἰλικρινῶς μετανοοῦντας, θὰ ἀναχουφίσῃ τοὺς χοπιῶντας παὶ πεφορτιαµένους καὶ 8δὰ χαρίση γαλή- γην εἰς τὰς τεταραγµένας φυχάς. ᾽Αλλ' ὃ πληριχὸς δὲν εἶναι µόνον ὁ διδάσκαλος εἶναι γαὶ ὁ πατὴρ τοῦ λογιμοῦ του ποιμνίου. Οἱ χριστιανοὶ τῆς ἑνορίας του εἶναι ἢ οἰχογένειά του. Εἶναι ὃ πρὀστάτης τῶν ἑρφανῶν χαὶ τῶν χηρῶν,. ὁ παρήγορος ἄγγελος τῶν ἄσθε- νῶν καὶ τῶν πτωχῶὼν. Αλλοις λόγοις ὁ μορφωμένος πλη- ρικός, κπατὰ τρόπον µοναδικόν. ἐφ᾽ ὅσον ἔχει συναίσθησιν τοῦ χαθήκόντος παὶ τῆς ἀποστολῆς του, δρᾶᾷ ἐν τῇ ἑνορία του ὡς κοινωνικὸς ἐργάτης. διοργανώνει τὴν Εδινωνιχην Πρόνοιαν ὑποδείγματι χρώμενος τὸν Μ. Ὡασίλειον, τὸν ἀγ. Ιωάννην τὸν Χρυσέστομον ἀλλά ναὶ τοὺς ἄλλους µε- γάλονυς πατέρας τῆς ᾿Ενκλησίας. καὶ ἁπαμθλύνει τὰς ἄντι- θέσεις αἴτινες τυχὸν ὑπάρχενσι μεταξὺ τῶν διαφόρων κὸν- νωνιχῶν τάξεων. 2 μορφωμένος κληρικός εἶναι τέλος ὁ πνευμµατικὸς διδά- σχκλος καὶ ὁδηγὸς τῆς κοινότητός του. Διὰ τῆς ἱἹδρύσεως μορ- φωτικῶν-- Ξρησκευτικῶν συλλόγων ξὰ δυνηξῆ νὰ ἀνυφώσῃ τὸ πνευματιχὀν ἐπίπεδον τῶν ὁμοχωρίων τὸν. καὶ δὰ γίνη ὁ φορεὺς τῆς προόδου. Φὰ προφυλάττῃ τὸ ποίμνιόν του ἔκ τῆς λύμης τῶν διαφόρων αἱρέσεων παὶ ὑλιστικῶν δεωριῶν γκὶ Δὰ δύναται διαγιγνώσκων τὰς ἀνάγχας τοῦ ποιμνίου τευ νὰ τὰς ἱπανοποιῇ ἀναλόγως, ος πας προ αιφκωωεζλρρνοι- -------------- ------- ἡ ΠΗΚΛΜΗΣΙΛΣΙΗΗ ΙΔ ΠΝΗΜΜΙΜΙ ΜΡΛΣὺ [0Υ ΛΡΧΙΕΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΙΟΙ ΣΠΥΡΙΔΑΜΙ, Γυμµνασιάρχου Παγκυπρίου Γυμνασίου. Τοῦ κ. τοῦ λου ἤῆτο µία ἁπλῆ ἐνέργεια, εἴ- Β΄ ο ροο κν ο τν τε τυχαία εἴτε ἀπὸ τὰς συνη- τΠ ε[ερατικὴ Σχολὴ «Απ. Βαρνάθδας». ο Οἱ Β΄’. (τελευταῖον) Κατὰ τὸν δεύτερον αἰῶνα, ὁ Μινούκιος, ὑπεραοσπίζοντας |τοὺς Χριστιανούς, ποὺ τοὺς Ισυκοφαντοῦσε ὁ «ἀντίπαλός: [του Καικίλιος, ἔγραφεν, ὅτι |στὶς ἀγάπες ἐπικρατοῦσαν | ἑπάντα ἡ σεμνότητα καὶ ἡ λι- τότητα καὶ ὅτι καμμιὰ κατά- χρηση φαγητῶν ἢ κρασιοῦ δὲν Γἐγινόταν. ἡᾖ[Γιατὶ ὁ Καικίλιος Γἐπαρομοίαζε ἀπὸ τὴ μιὰ τὶς ἀγάπες μὲ «Οἰδιποδειους µεί- ξεις» καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν εὖ- χαριστία μὲ «Θυέστεια δεῖ- πνα», ὅπου τάχα ἐκρεουργοῦ- σαν παιδιά, για νὰ κοινωνοῦν οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ ἆᾱ- πὸ τὶς σάρκες των. ΄Ο Τερτυλλιανὸς στὴν ᾿Απογ λογητική του φανερώνει, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἐπήγαιναν στὶς ἀγάπες γιὰ νὰ προσευχηθοῦν καὶ ν᾿ ἀγρυπνήσουν μὲ πει- θαρχία καὶ ὅτι ἀπ᾿ αὐτὲς ἄπο- μακρύνονταν ὅσοι ἦσαν ἀνά- ξιοι. 'Η µελέτη ἄρχιζε μὲ προ- σευχή, ἀκολουθοῦσε δείπνο, νί Ψιµο χεριῶν καὶ ἄναιμμα πυρ- σῶν. Όποιος µμποροῦσε νὰ Ψάλλῃ, ἐρχόταν τότε στὴ µέ- ση καὶ ἔψαλλε κάτι ἀπὸ τὴν Αγία Γραφὴ ἢ ὠδὲς δικῆς του ἐμπνεύσεως. Τέλος τὸ δεῖπνο τελείωνε πάλι μὲ προσευχἠ κι ὅλοι χωρίζονταν μὲ εἰρή-- νη. Εἶναι γνωστὴ ἡ συνήθεια τῶν ρωμαϊκῶν χρόνων, ποὺ οἱ µονομάχοι καὶ οἱ θηριοµάχοι, τὴν παραμονὴ τῆς θανάσιµης µάχης τῶν γιὰ παρηγορία ἐ- τελοῦσαν τὸ τελευταῖο τους ὄργιο, τὸ «ἐλεύθερο δεῖπνο» (οοεπα 1ρετα). Ἔτσι εἶχε ἐπι- τραπῆ καὶ στὴν Καρχηδόνα, τὸ θράδυ τῆς 6 Μαρτίου τοῦ 205 μ.χ. µελλοθάνατοι φυλακι- σµένοι μάρτυρες νὰ τελέσουν “κἐλεύθερο δεῖπνο». Μὰ αὐτοὶ τὸ δεῖπνο τὸ μετέτρεψαν σὲ ἀγάπη. Οἱ «κανόνες τοῦ Ἱ]ππολύ- του», ἔργο συνοδικὸ τῆς ρῶ- μαϊκῆς ἐκκλησίας τοῦ 195 µ. Χ. ἀπάνω κάτω, περιγράφουν, ὅτι στὶς ἀγάπες ἐμοίραζε στὴν .ἀρχὴ κληρικὸς ἢ λαϊκὸς τὸν Γἄρτον τοῦ «ἐξορκισμοῦ». Φαί- νεται πὼς τὸν ἄρτον αὐτὸν τὸν ἐξώρκιζε στὴν ἀρχὴ τῆς τελε- τῆς ὁ κληρικὸς ποὺ προήδρευ- ε, ἢ τὸν ἔφερναν ἐξώρκισμένο ἀπὸ προηγούµενη ἵεροτελε- στία, ἂν προήδρευε λαϊκός. ᾽Ακόμη, ὅτι ἀπὸ τὶς ἀγάπες ἀποκλείονταν οἱ κατηχούµε- νοι. Κατὰ τὶς ἐπιγραφές, οἱ ᾱ- γάπες ἐγίνονταν συνήθως μέ- σα σὲ κατακόµθες ἢ σὲ ὑπό- γεια, ποὺ τὴν ἐποχὴ τῶν αὖ- τοκρατόρων εἶκαν δύο πατώ- µατα στὸ κάτω ἔθαθαν οἱ χριστιανοὶ τοὺς νεκροὺς καὶ στὸ ἐπάνω ἔκαναν τὶς οἰκογε- γειακὲς συγκεντρώσεις των καὶ τὰ ἐπικήδεια συμπόσια. Ἔβλλοτε οἱ ἀγάπες ἐγίνονταν ΑΓΑΠΕΣ Ἡ ΗΙΠΙΗΝ ΜΗΝ Τ ΠΠ ΠΜ --- [οῦ κ. Σ. ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου σὲ σχολεῖα ἢ σὲ καπηλειὰ ἀπὸ | τοὺς πολὺ φτωχούς. ᾽Αλλὰ συ- ἕκανε γιὰ τὴν ἀνάμνηση τοῦ ὶΜάρτυρος ἀγάπη. Στὰ 1395 μµ. Χ. ὁ Αγιος Πο- λύκαρπος ἔγραφε στὶς [Πρά- ἴδεις του, ὅτι τὴν ἡμέραν τοῦ ᾿θανάτου τῶν μαρτύρων μὲ χα- Γρὰ καὶ ἀγαλλίαση τὴν ἐτιμοῦ- !' σαν οἱ Χριστιανοί. Ἕνα αἰῶνα ἀργότερα ἑώρταζόταν στὴ Σμύρνη καὶ τοῦ ἴδιου ἐπισκό- που τὸ μαρτύριο. Καὶ, ὅπως µμαρτυρεῖ καὶ ὁ , τότε ἱερέας τῆς Σμύρνης Αγιος Πιόνιος, τὸ μαρτύριο τοῦ 'Αγίου Πολυ- κάρπου ἑωρτάσθηκε μὲ ἆ- γρυπνία καὶ ἀγάπη. Τὴν ἴδια ἐποχὴ εἶχε διαδο- θῇ πολὺ στὴν ᾽Αφρικὴ ἡ συνή- θεια νὰ γίνωνται θυσίες στὴ μνήμη τῶν μαρτύρων. Στὴν Καρχηδόνα, µάλιστα, ἡ λα- τρεία τοῦ Αγίου Κυπριανοῦ εἶχε πάρει τὴ µορφὴ καθ᾽ αὐ- τὸ πρωτόγονης ἀγάπης καὶ ἐ- πικηδείων συµποσίων. Κάθε θράδυ οἱ Καρχηδόνιοι ἐμαζεύ- ονταν γύρω ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Αγίου καὶ ἐχόρέυαν ψάλλον- τας μὲ πολὺ θόρυ6θο. ᾿Επειδὴ ὅμως οἱ ὑπερθολικὲς αὐτὲς καὶ σκανδαλώδεις ἐκδηλώσεις εἶχαν κινήσει τὴν ἀγανάκτηση τῶν πραγματικῶν πιστῶν, ὁ ἐ- πίσκοπος Καρχηδόνος Αὐρήλι- στήσῃ κοντὰ στὸν τάφο φρου- ρά τιμητική, ποὺ ἀπαγόρευε αὐστηρὰ ἀπὸ τότε τὶς τέτοιες ἐκδηλώσεις. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέτεινε νὰ συκοφαντηθοῦν πολὺ οἱ ἀγάπες. Ὅ Ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυ- σόστοµος, ἂν καὶ κάνει λόγο γιὰ τὰ δεῖπνα τῆς ἀγάπης, ποὺ ἐγίνονταν στὰ χρόνια τῶν Αποστόλων, καθόλου ὅμως δἐν ἀναφέρει, ἂν τὸ ἔθιμο θα: στοῦσε ἀκόμα καὶ στὸν καιρό του, στὴν ᾿Εκκλησία τῆς Κων- σταντινουπόλεως. ᾿Απὸ τὴν ἄλλη, ὁ Άγιος Γρηγόριος ὁ Βαξζιανζηνὸς λέγει, ὅτι οἱ ἆ- γάπες δὲν ἐκράτησαν πάντοτε το µετρο τῆς εὐκοσμίας καὶ Οτι οἱ καταχρήσεις σ᾿ αὐτὲς σαν συχνές. Τέλος ἡ Σύνοδος τῆς Λαο- δικείας, στὰ 363 μ.Χ., μὲ τοὺς 27 καὶ 28 κανόνες της ἀπηγό- ρευσε τὶς ἀγάπες στοὺς κλη- ρικοὺς καὶ στοὺς λαϊκούς, γι- ατὶ σαν ἀντίθετες στοὺς ϐθε- σμοὺς τῆς ἐκκλησίας. Παρό- µοια ἀπαγόρευση ἔκαμε ἀρ- γόοτερα στὰ 397, καὶ ἡ Σύνο- δος τῆς Καρχηδόνος. Αὐτὴ ὅ- µως το ἔκαμε περισσότερο, ὅ- χι γιὰ νὰ λείψῃ ἡ συκοφαντία, ἀλλά γιὰ νὰ σταµατήσῃ ἡ πραγµατικὴ παρεκτροπή. Ἔ- τσι σιγὰ σιγἁἀ οἱ ἀγάπες ἀπὸ τὸν Ε΄’ αἰῶνα ἔπεσαν σὲ ἆ- χρηστεία καὶ σταμάτησαν. Τις ἀγάπες ξανάφεραν στὴ χρήση οἱ ᾿Αδελφοὶ Μοραθοί, μιά. Χριστιανική αἴρεση τοῦ 1Ε αἰώνα στὴν Βοημία, μὲ εἱδρυτὴ τὸν Πέτρο Χελτσίκω, ποὺ εἶχε ἀποσχισθῇ ἀπὸ τὴν :καθολικὴ ἐκκλησία, καθὼς :καὶ οἱ Μεθοδιστές, ἄλλη θρη- ος ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκατα- ! ὍὉ Κυπριανὸς καὶ ὁ ἕτερος ἀπεσταλμένος τῆς Μονῆς Λα- χαιρᾶ ᾿Αρχιμανδρίτης Χαρά- λαμπος ἐπέστρεψαν εἰς Πύ- προν, ἀφοῦ συνεπλήρωσαν τὴν ἐν Μολδοθλαχίᾳ ἀποστολήν των τῷ 1802. ᾿Ενίσχυσαν οἰκο- νομικῶς τὴν µονήν των, ἡ ὁ- ποία ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε δηµ:- ουργήσει ἀρκετὰ χρέη. Ὡς ἐ- ξαιρετικῆς ἱκανότητος τοῦ Κυ- πριανοῦ ἔργον εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἀπεδείχθη ἡ ὑπ αὐτοῦ γενοµέ- νη οἰκονομικὴ διαχείρισις τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. ᾿Επανελθὼν οὗτος εἰς Κύπρον ἐγκατεστάθη εἰς τὸ παρὰ τὴν Λευκωσίαν προάστιον Στρόξο- λος, ὅπου ἡ Μονὴ Μαχαιρᾶ εἴ- χε μµετόχιον καὶ ἀνέλαθε τὴν διεύθυνσιν αὐτοῦ. Ποῖος λόγος ὤθησε τὸν Κυπριανὸν εἰς τὸ νὰ ἐγκατασταθῇ ἐν Στροθόλῳ, δὲν δυνάµεθα νὰ γνωρίζωµεν. Δὲν δυνάµεθα νὰ θεωρήσωμεν ἀρκετὴν τὴν ἐξήγησιν ὅτι ἡ ἀνάθεσις εἰς αὐτὸν τῆς διευ- θύνσεως τοῦ µετοχίου Σ.τρούό- θεις μιᾶς μονῆς ἐν τῇ διαχει- ρίσει τῶν κατ᾽ :αὐτήν, ἰδίως προκειµένου περὶ κτηματικῶν ζητημάτων. Ἡ κατόπιν ἐξέλι- ἒις τῶν πραγμάτων καὶ ἡ ἐν- εργοτέρα «ἀνάμειξις τοῦ Κυ- πριανοῦ εἰς τὰ πράγματα τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς δικαιολογοῦ- σι τὴν ὑπόθεσιν ὅτι ὁ Κυπρια- νὸς ἐπεδίωξε τὴν παραµονήν του παρά τὴν ᾿Αρχιεπισκοπήν, διότι θὰ ἐκαραδόκει τὴν εὖκαι- ρίαν ἐπεμθάσεως εἰς τὰ κατ’ αὐτὴν ὡς ἐκ τῆς ἀντιθέσεὼώς του πρὸς τὸν γέροντα ᾿Αρχιε- πίσκοπον Χρύσανθον, καὶ τῆς ὁποίας ἡ ἀρχὴ ἦτο ἡ ἐπέμδα- σις αὐτοῦ εἰς τὰ τῆς µονῆς του. ᾱμα τῇ ἐγκαταστάσει του ἐν Στροθόλῳ ἀνέπτυξεν ὁ Ἱυ- πριανὸς τοιαύτας σχέσεις πρὸς τοὺς ἐν Λευκωσίᾳ, ὥστε δι’ αὖ- τῶν νὰ πεισθῃ ὁ ᾿Αρχιεπίσκο- πος Χρύσανθος νὰ προσλάδθῃ αὐτὸν ὡς Οἰκονόμον τῆς ᾿Αρ- χιεπισκοπῆς. πωνό εώς εἰς ιδ σε ίδα]) τήν Ὁ Κυπριανός Λαυρεντίου». νήθως τὸ µέρος γιὰ τὴν τελε- τὴ τὸ ἐπρόσφεραν οἱ πλούσι- οι, ποὺ ἔφερναν καὶ τὰ σχετι- κἁά φαγητά. Στὴν ἐποχὴ τῶν διωγμῶν οἱ ἀἁγάπες ἐγίνονταν καὶ µέσα σὲ σπηλιές. Γσκευτικὴ αἴρεση ποὺ ἱδρύθηκε :στὴν ᾿Οξφόρδη στὰ 1829. Καὶ στους καθολικοὺς ὁ εὐλογη- :μένος ἄρτος εἶναι προωρισµέ- νος νὰ ὑπενθυμίζη ἀκόμα τὶς . ᾿ἀγάπες. Τέλος ἀγάπες ὀνομά- Τὰ τραπέζια (πεηδαϱ) ποὺ ζουν ὡς τώρα καὶ οἱ ἐλευθε- ἐγίνονταν οἱ ἀγάπες, ἦσαν ἡ-. ροτέκτονες τὰ συµπόσιά τους. μικυκλικἀ ἢ εἶχαν ἄλλο σχῆ-ι : μα. Ἠσαν πέτρινα ἢ εἶχαν ᾱ-, πάνω ἀνάγλυφες παραστάσεις ͵ καὶ ἐπιγραφές. Τέτοια τραπέ- | ζια θρέθηκαν σὲ πολλά µέρη. Στὸ ᾿Αλγέριο, στὰ ἐρείπια: τῶν θασιλικῶν, θρέθηκαν σὲ μιὰν αἴθουσα ὑάλινα κύπελλα κομματιασµένα. Παρόμοια ἀν-ι τικείµενα θρέθηκαν καὶ στὶς ρωμαϊκὲς κατακόµόες. Σὲ μιὰ ἀπ᾿ αὐτές, ποὺ εἶχε χρήησι- | µοποιηθῆ ἀπὸ κάποιο Χριστια- νὀ, ποὺ τὸν ἔλεγαν Βίκτωρα, | θρέθηκε ἕνα κύπελλο μὲ τὴν | κ [ ΜΜΗΗΙ ᾿Ασγοληθεῖσα ἡ Ἱερὰ. Σύνοδος ῆς Ἰγκλησίας τῆς 'Ἠλλάδος πε ἱ τὰ ᾿Αναστενάφια καὶ τοὺς 0) 'αστενάρφήδες εἰς οὐδὲν κατέλα- Ἐν συμπέρασμα. Κατὰ δηµοσιο- γοαφικὰς πληροάορίας τὺ ἔθιμον τοῦτο θά γίνῃ σιωπηλῶς ἀγεχτὸν | καὶ δὲν θὰ ζητηθῇ ἡ ποινικὴ δίω- | ὀρέθην Ἡ ν ᾿ ἵξις τῶν Αναστενάφηδων, Κα ἑξῆς ἐπιγραφη: ΥΙοίον, γινᾶδ [τοῦτο διότι οἱ λούλγαροι ἔπιζη- λ Ποπλπα Μανοπ 1, δηλαδή ! τοῦν νὰ οἰνειοποιηθοῦν τὰ ἄναστε- ! «Βίκτωρ, πιὲ στ Όνομα τοῦ νάρις ὡς ἀποκλειστικὺν ἔθιμον, Φαίνεται, πὼς ὁ : τρῃ Γουλγασιμοῖ «Δαοῦι σα χριστιανὸς αὐτὸς κάθε χρόνο) . ἱ κι 3 τ ΙΡΛΙΡΙ ΚΟΙΝΟΝΙΝΗ ΡΟΗ Η! ΙΝΙΙΝ «π ΗΝΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΙΙΛΣ Κατ) εἰδήσεις ἐξ ᾽Αμερικῆς ἵ- ὑδρύθη ἐχεῖ Σύλλογος ἱπτὸ τὸ ὄνο- μα «Ὁ ἑταῖρος τῆς Κοινωνίας» σκοπὸν ἔχων νὰ παράσχη παρὰ τὴν ὑλικὴν καὶ πνευµατικὴν βοή- θειαν πρὸς τὴν ἀνθρωπύτητα γε- γικῶς: Οἱ σχοποί του καθορίζονται ἱ- πὸ τοῦ χαταστατικοῦ του ὡς ἕ- ξῆς: 1) Νὰά ἀφυπνίσῃ τὰς Ἱνω- µένας. Πολιτείας καταδεικνύων τὸ μέγεθος τῶν ἀναγκῶν τῶν ἀπ᾿ ἄκροιυ εἰς ἄκφον τῆς γῆς ἀνθρώ- πων. ὃ) Νὰ ὀργανώσῃ σῶμα ἁν- ὁρῶν καὶ γυναικῶν ἐμπνεομένων ἐν. τῆς πίστεως εἲς τὺν Θεὺν καὶ ἀποφασισμένων νὰ ἀναλάθουν πρύὐγοαμμα βοηθείας εἰς τὸ ἐξω- τεοικὀν. ὃ) Νά σχηµατίσῃ στελέ- γη Ψαταοτίζων αὐτὰ πνευματικῶς καὶ πρακτικῶς καὶ ἐμπνέων εἷς αὐτὰ μαγητικὴν διάθεσιν διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῶν σχοπῶν τοῦ συλλό- γου. 4) Νά στηρίξῃ διὰ τῆς προσ- ευχῆς καὶ ἀλληλογοαφίας τὴν ἐρ- γασίαν αὐτὴν εἷς ὕλα τὰ µέρη τοῦ κύσµου. Διὰ. σειρᾶς φαδιοφωνιχῶν ἑχ- πομπῶν ἐν 200 ἀμερικανιχῶν ο- διοσταθμῶν θά προσπαθήση νὰ ἀφυπνίσῃ ες τὴν φυχὴν κάθε ᾽Αμεοικανοῦ. τὸν πόθον οὗ µόνον ὑλυῶς ἀλλὰ ματικῶς χρήσιμος πρὸς αἀνθοώπαυς του, ρρρμμ ΒΗΙΝΝΤΙΝΝΗΝΗΝΗ ΜΗ ΠΒΙΓΠΣΛΛΗΙΝΝ 5 Ἡ ληροφορίωι ἐν Πελιγραδίου ἀναφέροιν ὅτι ἀνευρέθησαν εἰς Καριτσὶν Γκρὰντ (Φρούριον τῆς Αὐτοκρατείρας) ἐρείπια μιᾶς Βι- ζαντινῆς Πόλεως, ἥτις πιθανῶς εἶναι ἡ Α΄’ Ἰουστινιανὴ τὴν ὁ- ποίαν ἴἵδρισεν ὁ Αὐτοκράτωο Ἰ- ουστ'νιανὺς ὁ Μέγας. Γκ τῶν γενοµένων µέχοι τοῆ- δε ἀνασκαφῶν εἲς Καριτσὶν Γκράντ, διεπιστώθη ὅτι ἤκμασεν ἐνταῦθα κατὰ τὸν 6ον αἰῶνα Βι- ζαντινὴ πόλις μὲ πολυαρίθµοις ναοὺς καὶ ὁδούς, ᾿Ανευρέθησαν πολύτιμα μωσαϊκὰ κιὰ τὰ ἐρείπια μιᾶς. βασιλικῆς, διαστάσεων 350Χ δ0μ. καὶ νομίσματα: Ἡ τέχνη τῶν ἀγειρεθέντων μωσαϊκῶν εἶναι συγγενὴς πρὸς τὴν τέχνην τῶν ἐν Κωνσταντινοι- πύλεν διασωζοµένων καὶ εἰς τοὺς χωόνους τοῦ ᾿ουστινιανοῦ ἀναγο- µένων μωσαϊκῶν. Είναι δὲ πολύ- τιµα διὰ τὴν µελέτην τῆς Βυζαν- τινῆς τεχνοτροπίας. Ἐπιγραφαὶ µέχρι τοῦδε δὲν ἀν- ευρέθησαν. ᾿Ανευοέθη µόνον ἓν μονόγραμμα εἴς τι κιονόκφανον, τὸ ὁποῖον πιστεύεται ὅτι εἶναι τοῦ ᾿Ἱουστινιανοῦ ἢἡ τοῦ Ἰουστίνου. Ὡς γνωστὺν ὁ ᾿Ιουστινιανὸς ἵ- δουσε δύο πύλεις εἲς τὴν περιο- γήν, ἥτις ἀποτελεῖ τὴν ἉΝότιον Γιουγκοσλαθίαν, φερούσας τὸ αὐτὸ ὄνομα, Ἰουστινιανή. Αὗται πρὸς. διάκρισιν ὠνομάσθησαν Ἰ- ουστινιανὴ Α΄ καὶ Ἰουστινιανὴ Ῥ/, Ἡ Ἰουστινιανὴ Β΄ ἔκειτο παρὰ τὴν Γκρατσάνιτσαν ἐν τῇ γοτιοδυτικῇ Σερθία, ἡ δὲ Ἰουστι- γιανη Α΄ ἐπιστεύετο ὅτι εὑρίσκετο παρὰ τὰ σημερινὰ Σκόπια. Αἱ τελευταῖαι ἓν τούτοις ἀνασκαφαὶ εἲς Καριτσὶν Γκρὰντ κλονίζουν τὴν περὶ ᾿Ἰουστινιανῆς Α΄ µέχρι τοῦδε κρατοῦσαν γνώµην, χωοὶς ὕμως, ἐκ τῶν µέχοι τοῦδε τούὐλά- γιστον πορισµάτων, νὰ ἀἆποδει- γλήοιν ἐάν αὕτη ἔκειτο ἐνταῦθα. ----- ἵρ ΡΛΙΝΙΝΟΝ ΙΙΗ ΙΦΠΟΙΗΙ Τ ΙΕΟΛΙΗΝ Ἡ ἐπίσημος ἐφημερὶς τοῦ Ἰα- τικανοῦ. «᾿Ὀσσερθατόρε Ῥομάνο» χαρακτηρίζουσα τὴν κατάστασιν τῆς Ἱεοουσαλὴμ ὡς πολὺ κρίσι- μον ἐπαναλαμθάνει τὴν παλαιὰν ἄποψιν τοῦ Ἐατικανοῦ περὶ διε- θνοποιήσεως τῆς Ἱεοουσαλὴμ καὶ τῶν πέριξ αὐτῆς. Περαιτέρω ἡ ἐφημεορὶς γράφει, ὅτι. ἡ κατάστασις εἲς τὴν Ἱεροι- σαλὴμ. δὲν ἀποτελεῖ µόνον κίνδι- νου διὰ τὴν εἰρήνην,. ἀλλὰ γα θαρεῖαν καὶ µόχιμον ἀπειλὴν κα τὰ τῆς ἀσφαλείας τῆς πύλεως γα τῶν Αγίων τόπων. ΡΗΤΗ ΝΕΟΙ ΕΛΙΝΟΙ ΜρΙ Κατὰ πληροφοοίας ἐκ Νέας “Ύ- όρχης ἡ Ἑλληνικὴ ᾽Αοχιεπισμο- πη Βορείου καὶ Νοτίου ᾽Αιιερικῆς ἵδουσε εἰδικὸν Γραφεῖον Νεολαί- ας τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς, μὲ ἴδιον γαταστατικὺν ὀργανώσεως Ἀεο- λώΐας 15 ἕως. 18 ἐτῶν, μὲ σχοπὺν τὴν παφαφολούθησιν καὶ ἠθικοθοη- σγευτικἠν ἀνάπτυξιν τῆς νεολαί- ας ταύτης καὶ τὴν δημιονογίαν διὰ τὰ παιδιά αὐτὰ εὐτυχισμένοι περοι- θάλλοντος. Πρὸς τὸν σκοπὸν αἲὖ- τόν. ὁ ᾿Αρχιεπίσκαπος Μιχαὴλ ᾱ- πηύθυνε πρὸς τοὺς “Ἱερατικοὺς πφοϊσταμένους καὶ τὰ διοικητικἁ σιμύούλια τῶν Ἑλληνικῶν κοινο- τήτων τῆς ᾽Αμερικῆς ἐπεξηγημα- τικὴν ἐγκύχκλιον. διὰ τὸν τούπον ὑράσεως καὶ ὀργανώσεως τῆς νε- ολαίας, ὡς κα τῆς λειτουογίας γαὶ πνευ- τοὺς συν- εἰδικῶν λεσγῶν νεολαίας, διὰ τὴν ὁμοιόμοσφον ἐφαρμογὴν τοῦ πρυ- : γοάμματος ἀνααστύξεως ταύτης, ὐάσει Καταρτισθέντος πίναχκος ἕ- Γδομαδιαίας. δράσεως γαθ’ ἅπαν | τὰ ἔτος, νὰ φανῃ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽) Ἀριστός, ἤ εἰρήνη. , ΟΥΔΕΜΙΑ ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι ἡ ἀνθρωπότης ἐπιζη- τεί τὴν εἰρήνην. Οἱ τελευταῖοι πόλεμοι, μὲ τὰ ἐρείπια τὰ ὁποῖα ἐπεσώρευσαν καὶ τὸν πόνον καὶ τὴν δυστυχίαν τὴν ὁποίαν ἑσκόρ- πισαν πιαντοῦ, ἔφερον εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν νοσταλγίαν τῆς εἰρήνης, τὴν ὁποίαν οἳ ἴδιοι εἶχον ἔξορίσει τῆς γῆς. Καὶ ἵδρυσαν τὸν Ο. Η. ΣΕ. καὶ ἔταξαν σκοπὀν του τὴν καθίδρυσιν καὶ ἑδραί- ωσιν τῆς εἰρήνης ἐπὶ τῆς γῆς. ᾿ΑΛλ’ ἔθημαν θεµέλιον ἕτερον, πτα- ῥαγ»νωρίξοντες ὅτι «θεμέλιον ἄλλον οὖδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸ κείµενον», ὃς ἐστὶν Χριστός. Διὰ τοῦτο καίτοι παρῆλθον τόσα ἔτη Όχι µόνον τῆς εἰρήνης τὴν ἑδραίωσιν δὲν κατώρθωσε ἀλλ οὐδὲ τοὺς εἰς πολλὰ σημεῖα τοῦ πλανήτου µας πολέμους νὰ καταπαύσῃ: Ὁ φόδος τοῦ πολέμου κυριαρχεῖ µέσα εἰς τὰς αφνυχὰς τῶν ἂν- θοώπων σεαὶ ὡς ἀτόμων καὶ ὡς λαῶν. ᾿Απεμακρύνθησαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐστήριξαν τὴν εἰρήνην των ὄχι εἰς τὴν ἀλληλοκατανό- Πσιν, εἰς τὴν ἁγάπην ἀλλ εἰς τὴν ὑλικὴν ἰσχύν. 5 νἱδ Ῥᾶσαπι Ριχα Ῥε]]απῃ. Τὸ ἀρχαῖον τοῦτο Ῥωμαϊκὸν ρητὸν εἶναι ὁ ὁδηγὸς τῶν λαῶν εἷς τὴν προσπάθειάν των πρὸς κατοχύρωσιν τῆς εἰρή- νης: Καὶ τὶ κατώρθωσαν Νὰ συγκροτήσωσι εἲς τὸν Ο. Π. Ε. τὸν ὁποῖον ἵδρυσαν 1980 συνέδρια καὶ νὰ εἴπωσι τὴν λέξιν «εἰρή- νή» ἀπὸ τοῦ βήματός του 300.ΟΟΌ φορὰς καὶ τί πλέον Οὐδὲν Ἐλησμόνησαν ὅτι µόνον ὃ Χριστὸς δίδει τὴν εἰρήνην. «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωµι ὑμῖν: οὗ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσι ἐγὼ δίδωµι ὑμῖν» (᾿]ωάν. 14, 27). “Ἡ εἰρήνη τοῦ Χρι- στοῦ εἶναι μόνιμος, εἶναι σταθερά, εἶναι αἰωνία, διότι στηρίζεται ἐπὶ τῆς ἁγάπης πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, ἐπὶ τῆς πεποιθήσεως εἰς τὴν ἀδελφότητα πάντων τῶν ἀνθρώπων. Ἰόνον λοιπὸν κοντὰ εἰς τὸν Χριστὸν θὰ εὕρῃ ἡ ἀνθρωπότης τὴν εἰρήνην᾽ καὶ µόνον ἐπὶ τῆς πίστεως εἰς Αὐτὸν ὡς ἐπὶ ἀρραγοῦς θεµελίου θὰ :δυνηθῇ νὰ οἰκοδομήσῃ τὴν εἰρήνην ἐπὶ τῆς γῆς. «Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν...» (Ἔφεσ. 8, 14). 5 , , ΛΑ Γὐσέβιος Ματὺδόπουλος. ΣΥΝΕΠ/ΗΡΩΘΗ ΣΑΝ κατ αὐτὰς 35 ἔτη ἀπὸ τοῦ θα- νάτου τοῦ ἀειμνήστου Ἐὐσεδίου Ἰατθοπούλου. Ίσως ἐν Εύπρῳ νὰ μὴ εἶναι τόσον γνωστὴ ἤ προσωπικότης καὶ τὸ ἔργον τοῦ ἁοι- δίµου ἀνδρός. 'Ο Εὐσέθιος Ματθόπουλος ὑπῆρξε µία ἐξέχουσα φυ- σιγνωµία τῆς ᾿Ορθοδόξου Ελληνικῆς ᾿Εκλησίας. Πρᾶος, ταπει- νός, διεκρίνετο διὰ τὴν δαθεῖάν του πίστιν καὶ τὸ ἄκρως ἀπέριτ- τον τοῦ χριστιανικοῦ χαρακτῆρός του. Ἱδρυτὴς τῆς ᾿ Αδελφότη- τος Θεολόγων «Ζωὴ» ἀφιερώθη ὁλοψύχως εἰς τὸν Καταρτισμὸν εὐσεθῶν καὶ δοµίµων ἐργατῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. Οὐδεμία ὑπάρ- χει ἀμφιθολία, ὅτι ἤ ἐσωτερικὴ ἱεραποστολικὴή δρᾶσις ἀπὸ τοῦ Εὐσεδίου ἸΜατθοπούλου ἔχει κυρίως τὴν ἀρχήν της. Τὸ κήρυγμα, ἤ κατήχησις καὶ ἡ ἐξομολόγησις ἐπυκνώθησαν καὶ ὠργανώθησαν, τεθέντα ἐπὶ νέας ἑάσεως. Καὶ δὲν ἤργησαν νὰ ἀποδώσουν τοὺς καρπούς των. 'Ἡ σηµερινὴ ζηλευτὴ ἀνάπτυξις τῆς θρησκευτικῆς κινήσεως εἰς τὴν Ελλάδα ὀφείλεται κατὰ μέγα µέρος εἰς τὸν Εὐ- σέδιον ]ήατθόπουλον. ᾽Αλλὰ δὲν περιώρισε τὴν δρᾶσίν του διὰ τοῦ προςρορικοῦ µόνον λόγου. Ε φρόντισε νὰ ἑφοδιάσῃ τοὺς πιστοὺς καὶ διὰ καταλλήλων συγγραφῶν. εἰς τὰς ὁποίας καὶ μάλιστα εἰς τὸ «Ο προορισμὸς τοῦ Ανθρώπου» ἀνάγλυφος προθάλλεται ἤ Φλο- γερά του πίστις καὶ ἡ μεγάλη ταπεινοφροσύνη ἡ ὁποία κατ ἔξο- χὴν τὸν διέκρινε. Οὕτω δράσας ὁ Εὐσέδιος Ἱατθόπουλος ἆνε- δείχθη δίκαιος ἓν τῇ θαθυτάτῃ τῆς λέξεως ἐννοίᾳ καὶ γνήσιος τοῦ Ἠνυρίου μαθητής, ἀπολαμθάνων ἤδη τοῦ στεφάνου τῆς δικαιοσύ- νης, περὶ οὗ ὁ Απ. Παῦλος ἔλεγε «Λοιπὸν ἀπόκειταί µοι ὃ τῆς δικαιοσύνης στέφανος...». η 93 ο Γὰ Καλλιστεῖα. Ο ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Σύλλογος «Μέ- γας ᾽᾿ Αθανάσιος» ἐξέδωσε καὶ ἐκυκλοφόρησε προκήρυξιν κατὰ τῶν καλλιστείων. Σὺν ἄλλοις εἰς τὴν προκήρυξιν ταύτην ἆνα- φέρονται καὶ ταῦτα τὰ ἀξιοσημείωτα, ἄτινα ἐμφαίνουν τὴν γενι- κὴν καταδίκη» τῶν καλλιστείων' «ἄλλαι Κυθερνήσεις λαῶν ἔχα- ρακτήρισαν τὰ καλλιστεία ὡς δηµόσιον σκάνδαλον, ὡς ἐπίσημον οἶκον σωματεµπορίας καὶ τὰ κατήργήσαν σρὸ πολλοῦ. Χθὲς ἀκό- µη ἡ Νορθηγία ἔδωκε τὸ παράδειγµα. 400.000 Νορθηγίδες ἠξίωσαν τὴν κατάργήσιν τῶν καλλιστείων. Τὸ εἴδωλον τῶν καλ- λιστείων πρέπει νὰ πέσῃ καὶ εἲς τὴν χώραν µας». 8 ΠΛΜΙΣ ΒΙΣΜΙΣ θΕΙΓΣ Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. Β΄ Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ ἔρεισμα πὶ τοῦ ὁποίου θἀ στηριχθῇ ὁ ἱερὸς θεσμὸς τοῦ γάμου, τὸ ὑψήροφον καὶ καλλιμάρμαρον µέγαρον τῆς οἰκογενειακῆς εὐτυχίας. Αὕτη θὰ ἑνώσῃ ἁμ- φοτέρους εἰς ἓν ἐγκαταλεί- ποντας τὸν πατέρα καὶ τὴν µη- τέρα αὐτῶν «ἕνεκεν τούτου καταλήψει ἄνθρωπος τὸν πα- τέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ προσκολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν» (Γεν. 2. 23-24). Ἡ δύναμµις τῆς ᾱ- γάπης καὶ αἱ ἐκ τοῦ γάµου ἀπορρέουσαι ὑποχρεώσεις θὰ καταστήσουν δυνατἠν τὴν σὺν- εννόησιν καὶ τὴν συμφωνίαν μεταξὺ καὶ τῶν πλέον ἀνομοί- ὧν ἀνθρώπων. Αἱ σκέψεις, τὰ φρονήματα, τὰ αἰσθήματα αἱ ἐπιδιώξεις, ὡς ἡ λύπη καὶ ἡ χαρὰ καὶ αἱ λοιπαὶ τοῦ θίου ἐκδηλώσεις θὰ εἶναι κοιναί, θά συνταυτίζωνται καὶ θὰ ἆ- ποθλέπουν εἰς ἓν καὶ µόνον, εἰς τὴν εὐδαιμονίαν ἀμφοτέ- ρων καὶ τὴν ἐπίτευξιν τῶν σκοπῶν τοῦ ἱεροῦ τούτου 6ε- σμοῦ τοῦ γάμου. ᾿Αλήθεια. Πόσαι οἰκογενειακαὶ τραγῶ- δίαι θὰ ἀπεφεύγοντο, ἐὰν ὁ ἱερὸς τῆς ἀγάπης δεσμὸς συν- έδεε τοὺς συζύγους! Αἱ δυσ- κολίαι τῆς καθόλου ζωῆς θὰ :ἐξουδετεροῦντο διὰ τῆς συνε- νώσεως τῶν δυνάμεών των, αἱ ἰδιοτροπίαι, ὁ ἐγωϊσμός, αἱ ἀντιρρήσεις θὰ διεσκεδάζώντο ἅμα τῇ γενέσει των καὶ θὰ ἐ- πεκράτει διαρκἠς γαλήνη, εἰ- ρήνη καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ Γθὰ ἦτο μετ αὐτῶν, διότι ᾱ- Γγάπη κατὰ τὸν ᾿Απόστολον Παῦλον «πάντα ὑπομένει' οὐ- δέποτε ἐκπίπτει». ἡ εὐτυχία ἢ ἡδυστυχία εἰς τὸν γάµον ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους. Διότι, ἐνῷ διὰ κά- θε µας ἄλλην ὑπόθεσιν βιώτι- κἡὴν φθάνοµεν μέχρι σχολαστι- κότητος ἐξετάζοντες αὐτήν, προκειµένου διὰ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ γάμου ἁδιαφοροῦμεν ἢ ὁ- λίγον καὶ ἐπιπολαίως ἆσχο- λούμεθα καὶ προσέχοµεν. Ὁ γάμος, ὅσον καὶ ἂν φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως ὅτι εἶναι τὸ εὐκολώτερον πρὸς λύσιν πρὀό- ϐθληµα, ἐν τούτοις τὸ δυσκο- λώτερον ἐφ᾽ ὅσον πρὀκειται νὰ θεµελιώσωμεν τὴν ἰσόθιον εὐτυχίαν ἢ δυστυχίαν µας, δι᾽ αὐτὸ χρήζει μεγάλης προσο- χῆς καὶ σκέψεως. ᾿Εάν οἱ ἐρ- χόμενοι εἰς Ὑάμου κοινωνίαν εἶχον σαφῆ γνῶσιν τῶν ἱερῶν σκοπῶν τοῦ γάμου καὶ τῶν ῥὁ- ποχρεώσεων καὶ εὐθυνῶν τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ ἐπωμι- σθοῦν ἀσφαλῶς δὲν θὰ ὑπῆρ- χεν ὁ ἠθικὸς μαρασμὸς ὁ ὁ- ποῖος παρατηρεῖται εἰς πολ- λὰς σημερινὰς οἰκογενείας, αἱ ὁποῖαι εἶναι διὰ τὸ ὅλον κοι- νωνικὸν σῶμα πληγαὶ πυορ- ροοῦσαι καὶ ἀπειλοῦν τὴν ἐκ βάθρων διάλυσιν τοῦ κοινωνι- κοῦ συστήµατος. Δυστυχῶς, οἱ πολλοὶ ἀποθλέπουν εἰς τὸν γάμον ὣς τὸ µόνον µέσον διὰ τὴν λύσιν τῆς οἰκονομικῆς δυσχερείας. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέ- ρει τὸ ἄτομον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ συνδέσουν τὴν ζωήν των, ἡ ἀνατροφή, αἱ ἀντιλήψεις, ὁ χαρακτήρ, στοιχεῖα ἀπαραίτη- τα διὰ τὴν οἰκογενειακὴν εὖ- δαιµονίαν, δὲν ἔχουν δι αὖ- τοὺς σηµασίαν μεγάλην. Ἡ προῖκα εἶναι τὸ ἅπαντον δι’ αὐτούς. Βεθαίως διὰ τὴν σών- αψιν τοῦ γάµου πρέπει νὰ Γλαμθάνωνται ὑπ ὄψιν καὶ οἱ οἰκονομικοὶ ὅροι τῆς ζωῆς, διότι µεγάλως συµθάλλουν εἰς τὴν ἐπίγειον εὐημερίαν, τὴν συντήρῆσιν, µόρφωσιν καὶ δια- τήρησιν ἁμφοτέρων καὶ τῶν τέκνων των, ἀλλ᾽ οὐδέποτε ὅ- Αα (Ών κ Οἱ γάμοι, πολλάκις ἀκούο- μεν νὰ λέγουν, εἶναι λαχεῖον. Καὶ ὅμως' ἐὰν θέλαμε νὰ προ- σέξωμµεν ὀλίγον αλλ ερ τὸ (ζήτημα, θὰ ἐξακριθώναμε ὅτι (δυνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) ΕΚΗΕΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ Ἡ Α, Μ, ὁ Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ, πρὸς τὰ µέλη τῆς Παγκυπρίου Ριαῷ Άγ. Μακάριος ἀπευθύνων πρφσφώνησιν ᾿Εθνοσυνελεύσεως ἐν τῷ Καθεδρικῷ ᾿Ιωάννου Λευκωσίας. ἡ ΠΛΗ ΕΟΝΗΝΗΗΣ) Τὴν παρ. Παρασκευὴν 5) Ἱουλίου συγῆλθεν ἓν τῷ καθεδρικῷ ναῷ εἰς , ος : αν αἱ αυνεδρίαν ἡ Παγκύπριος Ἓ- θνοσυνέλευσις, ἀπαρτισθεῖσα ἐξ ἀἰρετῶν ἀντιπροσώπων πασῶν τῶν πόλεων καὶ κοινοτήτων τῆς νή- σαν, [τησιν ἐ [ἐνενρίθη. φήφισμµα. Κατ αὐτὴν ὁ Μακαφιώτατος ᾱ- νέπτυξε διὰ μακρῶν τὸ Κυπριακὸν ζήτημα καὶ μετὰ διαλογικὴν συζἡ- λήᾳθησαν ἀποφάσεις καὶ ΙΠΜΙΙΗ ΤΝ ΜΙΝΙ [ΗΝ ΚΙ ΤΙΝ ΙΜΜΠΗΙ Π ΗΝ ΙΙ ΓΙ 1 ΙΒΙΜΙΙΝ ΤΠ ΠΜΗΙΙΙ ΜΗΝ Ἠ.Α, Μακαριότης ὅ Πατοιάο- χης Αντιοχείας χ. ᾿Αλέξανδρος, ἐπὶ τῷ ἑορτασιιῷ τῆς πεντηκοντα- ετηοίδος ἀπὸ τῆς ἀναορήσεώς τοι εἷς τὸν θρόνον τῆς ᾿Αντιοχείας ἀπένειμεν καὶ ἀπέστειλε τῷ Μα- ναριώτάτῳ ᾿Αοχιεπισκόπῳ Κύπρου ἀναμνηστικὸν µετάλλιον μετὰ τι- μητινοῦ. διπλώματος, Παρόμοια μετάλλια καὶ μήθησαν ὑπὺ τοῦ Πατριάρχου καὶ διπλώματα ἄπενε-] εἰς τοὺς ἀντιπροσωπεύσαντας τὴν Ἠκκλησίαν Κύπρου εἰς τὰς ἑοοτὰς Σ,εθασμιώτατον ἈΜητοοπολίτην Κιτίου ». Ανθιμον, τὸν Θεοφιλέ- στατον Χωφεπίσκοπον Σαλαμῖνος Χ. Γεννάδιον, τὸν Γραμματέα τῆς Ἠθνασχίας κ. Ν. Κοανιδιώτην, τὸν ᾿Λοχειοφύλακα τῆς ᾿Αθχιε- πισκοπῆς κ. Ν. Μνοοιανθόπουλον χα τὸν ἐν τῶν Σχολικῶν Ῥφό- ρων 2. Ματθαῖον Κωνσταντινίδην. ---ᾱ--- ΜΠΕ ΜΡΝΙΝΙΝΙΡΙΠΙ ΗΣ ΠΛ ΠΛΜΠΠΗΝ ΠΡΙ ΤΙ ΑΡΗ! Καθ ἃ ἀναγινώσκομεν εἰς ἐπίσημον ὄσγανον τοῦ Οἰκουμενι- κοῦ. Πατριαρχείου. «Απόστολος ᾽Ανδρέας» ὁ Κύποιος ᾿Αοχιμαν- δοίτης ΠΤανοσ, κ. Ἰάκωθος Π- 1ου. διωρίσθη ἱερεὺς εἰς τὴν ἑλ- ληνικὴν κοινότητα τοῦ Ἰορδώ. Αμα τῇ ἀναλήψει τῶν χαθηχόν- των του ὁ πανοσιολ. ». Ἰάκωόος Παύλου, ἐφορόντισε διὰ τὴν ἵδροι- σιν Κατηχητικοῦ καὶ Ελληνικοῦ Σχολείου εἲς τὰ ὑποῖα διδάσνει ὁ ἴδιος. ο ΙΠΗΙΣ ΙΦΗΙ 7 ΠΡΙΠΡΡΙΙΝ 1Η ληροφορούμεθα ἐν Πρωτοωοί- ας ὅτι ὁ αἲδ, Οἰκονόμος Ὁ. Καλ- ένιχος ἀνέλαθε ἀπὸ 5 Ἰουλίου ἐ. ἕ, καθήκοντα ἐφημερίου εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν ἘΕὐαγγελιστοίας εἲς Πραιτωρίαν, Οὗτος ἀντικατέστη- σε τὸν ἐπίσης Κύπριον ἱερέα αἲ- δεσ. Νικόλαον Παπαχουσοστό- μον, ὅστις ἀπεχώρησε ἐχεῖθεν καὶ ἐγκατεστάθη εἲς ᾿Αθήνας, ποτ“ ΜΗΠΟΙΙ ΠΙ ΦΙΠΜΝ ΤΗΝ ΙΙΙ Κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ. Ύ- πουργοῦ τῆς ΙΤαιδείας παρέχεται καὶ εἰς τοὺς φοιτητὰς τοῦ 1Τανε- πιστηµίου Θεσσαλονίκης, οἳ ὁποῖ- οἱ τυγχάνουν τέκνα ἐφημεοίων, ἡ παρεχοµμένη εἰς τὰ τέχνα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἁπαλλαγὴ τοῦ. ἡμίσεως τῶν φοιτητικῶν τε- λῶν. ο ΨΝΙΝΙΤΙΝΙΝ ΙΠΗ) ΠΠ ΜΗΝΝΙῆΙ ΙΙΗΙΣΚΙΠΙΙ ΜΙΝΙ Τὴν παρελθοῦσαν Δευιτέραν οὐ Ἱουλίου. ἑορτὴν τῆς ἁγίας ὅσιο- μάρτυρος Παρασκενῆς, ὁ Πωνοσι- ολογιώτατος Αρχιμανδρίτης χ. Φώτιος Κωνσταντινίδης μετὰ τὴν θείαν λειτουργίαν ἣν ἐτέλεσεν ἓν τῷ πανηγνοίζοντι ἱερῷ ναῷ 'Αγί- ας Παρασνευῆς 'Ἁγίοι Θεοδώσρου Καρπασίας, πρρέστη τοῦ ἐτησίως τελουμένου ἐν τῷ ναῷ τούτῳ µνη- μιοσύνου ὑπὲῳ τοῦ ἀειμνήστου Λο- χιεπισκχόπου Λεοντίου. ο ΝΝΙΝΙΝΝ ΤΝ ΜΙΙΗΙΙ ΔΗΝΙΓΤΙΡΟΝ 7 ΙΜΙΡΙΝΙ Τὴν Κυριακήν 18 Ἰωνλίου, ἡ «Κυπριακὴ Ὁμοσπονδία ᾿Αμεοι- κῆς» ἐτέλεσεν ἐν τῷ ναῷ τοῦ 'Α- ίου.. Σπυρίδωνος Ν.. Ὑόρκης, µνηµόσννου, ὑπὲρ τῆς ἱερᾶς µνή- µης τοῦ ᾿Αοχιεπισκόπου Κυποια- γοῦ καὶ τῶν λοιπῶν Κυποίων ἔθνο- μαρτύοων τοῦ 1851. Τὸ μνημόσυνον ἐτέ]εσαν ὁ παν- οσιολ.. ᾽Αογιμανδοίτης Χοιστόῳο- ρως. Χοιστοδούλονς Κύπριος, καὶ Αἰδ. Ἰωάννης Ψύλλας, Μετὰ τὰς ἐπιμνημοσύνους γάς, ὁὃ παν. Ἀφιστό(ορος ὁμί- λήσας κατω ήλως, περιέγραφε τὰς µεγάλας θησίας τὰς ὑποίας ἠπέστη ἡ Οορθύδοξος ᾿Ἠχκλησία ᾱ- ἀγωνιζυμένη διὰ τὴν διατήρησιν. τῶν Ἡλληνικῶν ἰδεωδῶν γαὶ διὰ ἃ πμ . ὧ 5 κ την ἀπε)ειυθέοωσιν τοῦ ὑποδούλοιυ ) ἔθνοιις: «Οἱ Κὐποιοι, ἐσυνέχισεν ὁ πα- τὴς Χριστόφορος, ἔχοντες ποὺ τῶν ὀᾳθαλμῶν των τὸν ἠρωϊσμὸν καὶ τὴν αὐτοθισίαν τῶν ἱερυμαυτύ ρων κα ἐθνομαστύρων τῆς ἵστο- ρίας των. θά συνεχίσουν τὸν ἀγῶ- να µέχοις ὕτου ἡ Κύπρος ἑνωθῇ μὲ τὴν μητέρα της Ἠλλάδα, ος τὸ μνημµύσυνον πορσῆλθον τὸ παλωὸν καὶ τὸ νέον διαίκητι- κὺν συμθούλιον τῆς Κυποιοκῆς )- μοσπονδίας ᾽Αμεοικῆς, τὰ διοικη- τικ, συμθούλία ὅλων τῶν Ἐνποι- σωματείων καὶ πολκοὶ ἄ)- νοὶ. Κύποιοι, αλῶν λοι ὁμογενεῖς του ἨΛΛ(ΠΡΗ «ΙΝΝΙΛ. ΜΧΤΗΙΣ» ΜΝΙΣ ΙΠΜΙΙ Ἠπὶ τῇ συμπληρώσει τφιετίας ἀπὺ τῆς 'Ἱδρύσεως τοῦ Όωησγει- τιχοῦ. Σνλλόγου τῆς Κώμης Αἰ- ηιαλοῦς καὶ ἐπὶ τῇ λήξει τῶν ἐργα- σιῶν τῆς Πνευματικῆς περιόδου τοῦ. εὐαιγοῖῦς τούτου. Ἱδούματος, ἐγένετο πανηγνυοριχὸς ἑορτασμὸς ἐν τῷ οἰκήματι τοῦ ἐν λόγῳ Συλ- λόγου ἐνώπιον ὀγκώδους συγχεν- τροώσεως λαοῦ. Τὴν ἑορτὴῆν ἐποί- κιλλον ἐκτὸς τῶν διαφόρων ϐθρη- σκευτικῶν ὁμιλιῶν, καὶ διάφορα θρησχκευτικἁ ἄσματα καὶ ποιήµα- τα, Τὸν πανηγυρικὸν τῆς ἑορτῆς εἶπεν ὁ ἱδουτὴς καὶ [Τοόεδρος τοῦ ἐν λόγῳ Συλλόγου κ. Λοϊζίδης, ἐκ- φράσας τὴν εὐγνωμοσύνην αὐτοῦ πρὸς τὴν Α. Μ. τὸν πον ὑπὸ τὴν ὑψηλὴν πφοστασίαν τοῦ. ὁποίου. διατελεῖ ὁ ἐν λόγῳ Σύλλογος, διὰ τὴν ἠθικὴν ποο- στασίαν τὴν ὁποίαν παρέχει ὁ Μωκαριώτατος ποὸς τὸ ἵδουμα τοῦτο ἀπὺ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἱδρύσεώς τοῦ, πηὐχαρίστησεν ὡσαύτως τοὺς εὐγενεῖς συνεργά- τας του, χάοις εἲς τὴν συνεργασί- αν τῶν ὁποίων ὁ Σύλλογος ἀπέ- δωσεν ἀγλαοὺς τοὺς καρπούς, εἶσ- ελθώὼν δὲ εἰς τὸ θέµα τῆς ὁμιλί- ας τον ὁ κ. Ὁ. Δοϊζίδης, ἀνεφέρ- θη εἰς τὸ ἱστορικὸν τῆς ἱδούσε- ὡς τοῦ ἐν λόνῳ. Ῥνλλόγοι, το- γίσως ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ ὡφαιότερα ὄνειρα τῆς ζωῆς τοι ὑπῆρξεν ἆᾱ- είποτε ἡ ἴδυησις Θρησκευτικῶν Συλλόγων ἀνά τὴν Κυποιακὴν ἵ- παιθρον, ἐποαγματοποίησε δὲ τοῦτο, ἐσυνέχισεν ὁ ὁμιλητῆς κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἥττον, ὕταν κατὰ τὸ ἔτος 19441 περιήφχετο τὰς Κω- µοπύλεις καὶ τὰ χωριά τῆς Ἐπαρ- χίως ᾽Αμμοχώστου ἓν τῇ ἰδιότητί ὡς ᾿Επαργιακοῦ Γοαμµατέως τῆς ΠΕΚ, συνδυάξων τὴν ἵδφι- σιν ΑΤΕ μὲ τὴν ἵδρυσιν κά συν- εογασίαν Ορησκευτικῶν Συλλό- γων. Ἰδιαιτέραν ὅμως χαρὰν αἷ- σθάνετω διὰ τὴν ἴδρυσιν τοιούτοι Σλλόγου. ἐν τῇ γενετείοᾳ του. ΗΠουχωρῶν ὁ ». Δοζίδης ἀνέπτι- Έε τοὺς σκοποὺς καὶ τὰς ἐπιδιώ- ξεις τοῦ ἐν λόγῳ συλλόγου, χατά- λήἠξας ὡς ἀνολούθως: «.... Ἡ ἵ- ὄρυσις Θρησκευτικῶν δτλλόγων ἀνὰ τὴν Κυποιακῆν ὕπαθρον ἑ- πιθάἁ λεται ὑπέρ ποτε σήμε- ϱον ἡ ἄλλοτε, ἔνθα ἡ φι)λόστοργος πήτης ἡμῶν γεραοὰ Κυπριανὴ ᾿Αρχιεπίσκο- | Ἰσηκλησία διεξάγει διμέτωπον ἆ- ἱ : : πο Ἡ συινενώσωσι τὰς προσευχὰς αὐτῶν καὶ πολιτι- ἀποτελεσματικῶς ἑναντίον. ποικίλων απχοφθόρων οἰρέσεων, αἱ ὑποῖαι ποοσπαθοῦν νὰ ἀπομακοήνουν τὸ ᾿Ορθόδοξον Χοιστεπώννμον πλήοωμα τῆς Ἰγ- »λησίας τοῦ ᾽Αποστόλοι Ὦλαονά- θα ἀπὸ τὴν ᾿Οσθόδοξον πίστιν. ΙΤεοιπλέον, ποοσέθεσεν ὅμι).η- τής, ἡ ὕπαοξις λόγων θά τονώσῃ τὸ ἐθνιχοθρη- σγευτικὸν αἴσθημα τοῦ πάντοτε ἆ- Υνοῦ τὴν γην καὶ τὰ αἰσθήμια: τα ἀγροτιχοῦ τῆς ἀλυτρώτοιυ ταύ- της Ἑλληνικῆς Μεγαλονήσου χύ- γῶνα,. θοησμειτικὸν νόν, παλαίονσα , 0 Ἴσμον, ὁ ὑποῖος ὁμολογουμένως δι- εὖτο οι τοιρούτων Σηρυγμάτων. Ἰξέ- (θασε δὲ τὴν εὐχήν, ὅπως ὁ ἓ- πιστημοωνικὺς γώσµος τῆς Νήσοι ἠκολουθήσῃ τὸ παράδειγµα. τοῦ ἐπιστημονικῦ κάσιον τῆς Ἰὸ)λευθέ- Δ γίνεται θρηαγνευτιρῶν συ).- | μ.. νο, ρας Ἠωτοίδος. ὁ ὑὁποῖος ἀμέσως, μετὰ τὴν ἀποτίναξιν τῆς ἀπιμσίας Γευμανικῆς γατοχῆς, καθ) ὑμάδας πιστημόνων κατακλύζουν γαθ) ἐκόστην Νυοιακὴν τὴν Ἑλληνικὴν ὕπαιθφον παφέχοντες ἀθειδῶς τὰ ἐπιστημονικὰ. «τά των εἲς τοὺς ἐλευθέουτις “Ἠλληνας « ἀγρύτιας, ἵ- δωύοντες εἲς τὰς ἀἁγοοτικὰς Κοι- νώτητας θοησκεντικοῖς συ].λόγους, Διατὶ νὰ μὴ] μιμηθῶμεν κιὰὶ ἡμεῖς οἳ ἁλύτοωτοι Ἱλληνες τῆς Κύ- ποον τὴ ὑπέαοχον παράδειµις τῶν ἐλευθέρων ἄδελα ὢν µας Την. ὕλην τελετὴν ἐπέστεμεν εἰδικὺς θωησμγευτινὸς ἵμγος, γαὶ ζητωσκραυγαὶ ὑπὲρ τοῦ. [ρωθιε- ράργου καὶ ᾿Ῥθνάυχου τῆς Άλι τούτων Κήποι κ. Μαναωίον, ἐπὲο ΗΝ ΜΙΝΝΙΜΗ) ΠΜ Π ΝΙΗ ΑΡΕΜΕΣΟΣ τοῦ µας).--- Υπὸ τῆς Κυποιακῆς ἐπιτοοπῆς κατασκηνώσεων ᾿Ῥογασίας τοῦ Παγκοσμίου Συµδουλίου κνκλη- σιῶν μεταδίδεται ἡμῖν, ὅτι τὸ Παγκόσμιον Συμθούλιον Ἐ»κλησι ὤν, ἀπεφάσισεν ὕπως ὀργανωθῇ εἰς Κύπρον χατασκήνωσις Ἔοθγα- (Τοῦ ἀνταποχκοι- σίας, τὰ ἔξοδα τῆς ὑποίας θά καταύληθοῦν ὑπὸ τοῦ ὡς ἄνω Σμθουλίου, Ἡ νατασκήνωσις θὰ γίνῃ εἷς τὸ δάσος Εακομάλλη τῆς ἐπαρ- χίας λεμεσοῦ καὶ θὰ συµµετά- σχουν Κύπριοι καὶ Ἑένοι κατα- σκηνωταί. Ἠδη ἐδήλωσαν συµ- μετοχὴν ἀρκεταὶ χγῶραι τοῦ ἐξωτε- ρικοῦ. μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ ἉΑγ- γλία, ᾽᾿Αμερική, Ολλανδία, Γεο- μανία, Ελθετία καὶ μεοιναὶ χῶ- οαι τῆς Μέσης ᾿Ανατολῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, φθάγει εἰς Κύ- προν τὴν ποοσεχῆ ἑθδομάδα εἶδι- κὸς ἀπεσταλμένος τοῦ Παγκοσμί- ου. Συμθουλίου Ἐκκλησιῶν ὁ ἸΑ- μερικανὸς κ. Μπέϊῖτ ὅστις καὶ θὰ διειθύνῃ τὴν κατασκήνωσιν. Οἱ λοιποὶ ἀντιπρόσωποι θὰ φθά- σουν κατὰ τὰς ἀρχὰς Αὐγούστου. Ὡσαύτως θὰ ἐπισκεφθῇ τὴν κα τασκήνωσιν ταύτην καὶ ὁ κ. Πέο- χινς µέλος τῆς Γοαμµατείας τοῦ Π. Σ.Ε. Ἡ Οἰπουμενικὴ κατασκήνωσις εἲς Κακομάλλην σκοπὸν ἔχει τὴν ἀνέγερσιν οἰκήματος, ὕπου θὰ στε- γασθοῦν κατὰ τὸ προσεχὲς θέρος οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Παγκοσμίου Συμθουλίου Νεολαίας, τὸ ὁποῖ- θὰ συγκαλέσῃ τὸ τμῆμα Νεο- λαίας τοῦ ᾿Οργαγισμοῦ ΟΥΝΕ- ΣΚΟ. Κατόπιν ἀδείας τῶν Δα- σικῶν ᾿Αοχῶν, θὰ ἐπεκταθῇ καὶ Ἡ δασινἡ Οδός, φθάνουσα µέχοι τῆς Κατασκηνώσεως. οἱ νουν καθ) ἑκάστην ἡμέραν ὃ ὥρας εἷς µελέτας καὶ συςητήσεις πέριξ πατασκηνωταὶ θά ἀφιερώ-: τοῦ θέµατος «Ὁ Χοιστὸς καὶ ἡ: κοινωνία µας», τὸ ὁποῖον θὰ πα-. σχολήσῃ τὸ προσεχὲς συνέδοιον τοῦ. Συμθουλίου τῶν Εκλησιῶν., συνερχόµενον εἰς Ἠνωμένας ΤΠο- λιτείας͵ Ἡ κωατάσχήνωσις θά διαρφκέσῃ ἐπὶ ἕνα μῆνα καὶ πεοὶ τὸ τέλος τῆς κατασκηνωτικῆς περιόδου, θὰ ὀργανωθῇ τετοαήµερος παιρία εἰς τοὺς Ἐένους κατασκη- γωτάς, γὰ γνωρίσουν τὴν Κύπρον καὶ τὴν Ἱστορίαν της. Ἡ Α. ΠΠ. ὁ Μητροπολίτης Κι- τίου. κ. Άνθιμος θὰ ἐπισκεφθῇ καὶ τελέσῃ τὴν θείαν Λειτουογί- αν, τὴν ἡμέοαν τῆς 'Ἑορτῆς τῆς κατασκηνώσσεως, ἥτις θὰ ἀἄναγ- γελθῇ ἀργότερον. Ἡ Κυπριακή Ἐπιτροοπὴ κατι- σκηνώσεων τῆς ἐργασίας τοῦ Π. Σ.Β, ἀποτελουμένη ἐκ τῶν κ. }. Δάφνη Παναγίδη, Πάμπου Λιμ- πουρίδη, ᾿Ανδοέα Ψνλλίδη, Γιάγ- κου Σεραφεὶμ ἐκ Λάρνάωχκος καὶ Φοίθου Χοίστη ἐκ Κυρηνείας καὶ περιστοιχιζοµένη ὑπὸ ὑπεπιτοοπιῶν ἀνὰ τὸ Παγκύποιον εἶναι ἀξία συγχαρητηρίων διὰ τὰς ἀόκνους ποοσπαθείας της διὰ τὴν ἐπίτευ- ξιν μιᾶς καθ᾽ ὅλα Φὀργανωμένης κατασκηνώσεως, ἀνταποκοινομέ- γης εἰς τὰς ἀπαιτῆσεις μιᾶς Οἱ- κουμενιχῆς Κατασκηνώσεως, ποὺ διὰ πρώτην «οθράν γίνεται εἰς τὴν Κύπρον. Οἱ ἐπιθυμοῦντες λεπτομερεῖς πληροφορίας ἂς ἀποτείνωνται εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐπιτοοπὴν Τ. Κ. 942 Λεμεσόν:. --- ΗΡΗΙ ΠΡ ΤΠ ΠΙΝΠΙΙ ΤΦῆΙ ΗΜΝΗΙΗ ΤΠ |. ΝΙΝΙΠΙΙΒ Τὴν Ίδην Ιουλίου. ἐπεσκέαθη τὴν Δ. Μακαριότητα καὶ παρέµει- γε συνομιλῶν μετ αὐτοῦ ἐπ᾽ ἆθχε- τὸν ὁὃ Αγγλος δηµοσιογοάφος γ. Λάμποεῦ, ἀνταπονοριτῆς τῆς “Ἀταίηλη Μαίηλ». ο Μαναριώτατος ἐνημέρωσε τὸν Άγγλον δημοσιογράφον ἑ ἐπὶ τῆς σημεοινῆς θέσεως τοῦ Κυπρι- ακοῦ ζητήματος καὶ ἀπήντησεν εἰς διαφόρους ἠποθληθείσας ἐρωτή- σεις Τὴν δίην ἐπεσκέφθη ὡσαύτως τὸν Μακαριώτατον ἀνταποκριτῆς τῆς Ἱταλικῆς ἐφημεοίδος ““ΟοἵΓ- τίογο ἀθε]]α φεγα”) κ. ΠΕ {οτίο ᾱ. ΏοςῬςῬί καὶ ἐζήτησε παρὰ τοῦ Μακαριωτάτου πληροφορίας ἐπὶ τοῦ. Κυπριακοῦ ζητήματος. [ΠΕ ΡΠΗΝ Π ΤΙ ΙΡΗΠΙ ΙΙΙ Τὸ ἑσπέρας τῆς Τρίτης 29 Ἰ- ουνίου ἑορτὴν τῶν Αγίων ᾿Απο- στόλων Πέτρου καὶ Παύλου ἔτε- λέσθη ἐπὶ τοῦ Αρείου Πάγου ὁ καθιερωθεὶς πανηγυρικὸς ἕσπερι- γὸς ἐπὶ τῇ µνήµῃ τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου καὶ εἰς ἀνάμνησιν τοῦ ἆ- πὸ τῆς θέσεως ἐκείνης χηρύγμα- τος τοῦ ᾿Αποστόλου τῶν ἐθνῶν πρὸς τοὺς ᾿Αθηναίους. Τοῦ ἑσπερινοῦ ἐχοροστάτησεν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αορχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἀπυρίδων περιστοιχούµενος ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ κλήρου τῆς “Ἱερᾶς ᾿Αο- χιεπισκοπῆς ᾿Αθηνῶν. Κατ) αὐτὸν πολυμελῆς ἸΤυζαντινὸς χορὸς ἕ- ψαλλεν ὑποδειγματικῶς τοὺς πρὸς τιμὴν τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου - µνους, ὁ δὲ πανοσιολογιώτατος ᾽Αοχιμανδοίτης κ. Τιμύθεος Πα- ποιτσάκης ἐξεφώνησε τὸν ΓΠανη- γυρικὸν τῆς ἡμέρας, Εΐς τὴν τελετῆν παρέστησαν ἢ Ἱερὰ 3Ἀύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθηγηταὶ τῆς Θε- ολογικῆς Σχολῆς καὶ ἄλλοι ἐπί- σηµοι, 'Ὑπολογίζεται ὅτι περισσὀ- τεροι τῶν δέκα χιλιάδων πιστῶν παφηκολούθησαν τὸν πανηγυρικὀν ἑσπερινόν. ο ΝΗΗΝΙ 18Η ΠΡΙΗΡΟΙ [π' ΠΚΙΜΙΠΙ ΣΗΜΑ. ΙΝΛΙΡΙΔΗ Π Τή ΠΗΠΠή οἱ Τοὐκόσοι τοῦ Παγκοσμίου Συμθουλίου Ἠκκλησιῶν ἐπὶ τῇ ἕ- ορτῇ τῆς ΠΗεντηκοστῆς ἀπέστειλαν χαιθετιστήοιον μήνυμα πρὸς τὰς Ἐκκλησίας αἵτινες συμμετέχουσι τοῦ Συμθουλίου, τὰς Ἱερὰς Συν- ὀδους καὶ τὰ πληοώµατα αὐτῶν. Βὶς τοῦτο γίνεται ἔκκλησις ὅπως ὑπὲρ συμπάσης τῆς ἐνγλησίας καὶ ὕλως ἰδιαιτέρως ὑπὲρ τοῦ ἐφέτος κατ’ Δὕγουστον συνευχομένοι 1’ 5 υγεδρίου τοῦ Παγκοσμίου Σ0μ- θουλίου Ἐκκλησιῶν. Ἐν συνεχεία μνεία περὶ ἐνότητος τῆς Ἐγκλησίως καὶ τὸ μήνυμα καταλή- γει διὰ τῶν εξῆς χαρακτηριστι- ἐὲς ἕνα χόσμον, ἐν τῷ ὁποίῳ ἡ ἀληθῆς ἐλπὶς εἶναι κάτι τὸ σπά- γνιον. ἡ ἐκκλησία καλεῖται νὰ, δια- Ἀηποώξη, λόγῳ γαὶ ἔργῳ, τὴν παωξιν τῆς ἐλπίδος, ἐᾳ ὥσον πάωχει κα ὁ Κύριος ἡμῶν σοῦς Χοιστός, ἔχει αὕτη χαθῆκον νὰ καταδείξῃ εἰς ἕνα διῃρηµένον καθ ἑαυτὸν κόσμον. ὅτι ἡ ἐλπὶς αὕτη συντελεῖ εἷς τὴν σύσφιγξιν τῶν. μεταξὺ τῶν ἀνθοώπων δε- σμῶν». Αετὰ τὸ μήνυμα τοῦτο γίνεται αὐτοσχέδιος ποοσευχἡ ὁ- τῶν Συνεδρίων χα εἶτα ἱ- πὲῳ τῆς ἸἨγγλησίας. --ὔ-“ὁ-- μῇ ΝΕΕΣ Ἱ ΜΙΝΙ Η ληοοι ορούµεθα. ὅτι ὃιευθιν- τῆς τῆς ἀνασνσταθείσης ἱατμιά- δος. Ἰερατικῆς ΣΣ χολῆς διωρίσθη ὁ Εανοσιο).. Έιμος τὴν α ζ- « ὑ- Δασκαλάκης, ἀποπεράτωσιν τῶν. θεολογι- »ῶν τον. Σπουδῶν ἐν τῇ Θεολογι- »ἡ Ὑχολῃ τοῦ Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης, παφηκολούθησε ᾱ- νωτέρας σπουδὰς, ἐπὶ διετίαν, ἐν Γαλλίᾳ ἀφοσώσας κποίως εἲἷς τὴν ποιµαντιρήν, Οὗτος μετά Τη- | Μὲ ἐξμιρετιὴν ἐπιτυγίαν διε- Ἐήχθη ἐν ᾿Αθήναις εἲς τὴν αἴθου- σαν τοῦ Ξενοδογείου «Κεντοικὸν» ἔχθεσις ἔογων τῶν γνωστοτέρων Ἑλλήνων ζωγράφων ὑπὲρ τοῦ Παναγίου Τάφου, Τὴν ἔκθεσιν ἐ- πεσκέφθη μέγας ἀριθμὸς αιλοτέ- χνων γαὶ ἐπωλήθησαν πολ)οὶ ἀπὸ τοὺς ἐχτεθέντας πίνανας. ο“ ΠΝΙΕΝΟΙ ΜΦΙΠΟΝ ΡΙΚ! [ΙΚΙΡΙΦ, ΜΙΠΛΗΣ ΜΙΝΙΙ ΤΝ ΠΜ ΙΙ ΗΛ Ἠΐς γενικὴν συνέλευσιν τῶν ἀπο- Φφοίτων τοῦ Θεολογικοῦ Οἰκοτρο- Φφείου τῆς ᾿Απόστολικῆς Διακονί- ας ἀπεφασίσθη ἡ ἵδρυσις Συνδέ- σµου ἀποφοίτων τοῦ Θεολογικοῦ Οἰκοτροφείου. Ποὸς τοῦτο ἐψηφί- σθη καταστατικὀν καὶ ἐξελέγη προσωρινή Ἐπιτροπὴ Ὦἥτις θά φροντίσῃ διὰ τὴν ὑπὸ τοῦ 11ρωτο- δικείοι ἀναγνώρισιν τοῦ Συνδέ- σµου. Σκοπὸς τοῦ Συνδέσμου εἷ- γαι ἢ διατήρησις τῶν μεταξὺ τῶν μελῶν ἀναπτυχθέντων κατὰ τὴν διαµονήν των ἐν τῷ Οἰκοτοοφείῷ δεσμῶν, καὶ ἡ συνεργασία τῶν μα” , πλ , μετὰ τῆς Ἐπισήμου ᾿ἈΕγκμλησίας ποὺς Οθφησκεντικὴν διαφώτισιν καὶ ἠθικὴν προαγωγὴν τοῦ λαοῦ. ασ“ [ΕΡΙΛΙ:(Ι ΓΣ] ΚΛΙΠ Η ἹΜΝΗΝ Κατόπιν πρφοσκλήσεως τῆς Ἐ- Φορείας τῆς Θεολογικῆς δι χολῆς Κάλκης ἐπεσκέφθη αὐτὴν ἄντιπρο- σωπεία τοῦ ᾿Ορθοδόξου Ρωσσικοῦ Θεολογικοῦ Ινστιτούτου 1Ταρισί- ων ἀποτελουμένη ἐχ τοῦ Όεοα, Ἐπισκόπου Κατάνης κ. ἹΚασσια- νοῦ Διευθυντοῦ τοῦ. Ἱνστιτούτου καὶ τῶν καθηγητῶν κ.κ. ᾽Αντωνί- οὐ Καρτασὼφ κα Λέοντος Ζάν- τεο. Τοὺς καθηγητὰς συνώδευον καὶ δύο «οιτητώ. Απαντες ἐφιλο- Ἐενήθησαν ἐν τῇ Θεολογινῇ 3 χο- λῇ Χάλνης. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ ΓΧάλ»ῃ παραμονῆς των οἱ Ρῶσσοι καθηγηταὶ ἔδωσαν σειρὰν δια- λέξεων τόσον ἓν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ Χάλκης ὕσον καὶ ἐν Κων- σταντινουπόλει, βρε ΙΝΗΙΝΙ ΜΙΝΙ ΕΠ ΜΙΝΙ Τὴν Π[αρασκευὴν 18 Ἰουνίου ἑ- γένετο ἓν τῷ Πατοιασχικῷ ναῷ Κωνσταντινουπύλεως ἡ ἀπονομὴῆ διπλωμάτων τιμῆς εἲς τοὺς Κα: τηχητὰς νά τὰς Κατηχητοί- ας. οἵτινες παρηκολούθησαν ἐπὶ Κατηχητῶν ὕπεο ἐφέτος διά πρώ- φροντιστήσριον ἐλειτούογησεν την «ορὰν ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ! Ἠλα Πιγγοπούλου. Τῆς τελετῆς ταύτης προη- γήθη ἑσπεοινὸς γοροστατοῦντος τοῦ. ανιεοωτάτου Μητροπολίτου Λέοχων κ. Ἰωώθου. ποοέδρου τῆς Πνευματικῆς Διακονίας. ϊς τὴν ἑοοτὴν παρέστησαν ἡ Α. Θ. Πωαότης ὁ Οἰκουμενικὸς Πατοιάσχης ἓν τῷ ἵ. Ῥήματι, οἱ Οκοφιλέστατοι ἐπίσκοποι Δάφνον- σίας κ. Τωηγόριος, Τοάλλεων ν. Ἱερώνυμος Αογιοουπόλεως Κάλ λίνικος χι ἄλλοι κληοικοί. Μετά τὴν ἀπόλυσιν τοῦ ἕσπεαι- νοῦ ὠμίλησεν ὁ κ. λίως Βιγγό- πουλος διοργανωτῆς τοῦ Κατηχη- τικοῦ «οοντιστηρίου.. ἀνας εοθεὶς εἷς τὸ ἐπιτελεσθὲν ἔργον τοῦ κα: τηχητικοῦ «οοντιστηοίου καὶ εἶσ- κ. Γηγηθεὶς διάφορα µέτοα ποὸς καλ- λιτέραν ἓν τῷ μέλλοντι διοογνω- ᾿Αρχιμανδοίτης Μά- λη. σιν αὐτοῦ, Ποὺς τὴν πουσειώνγησιν ἁπήν- τησεν ἡ Α, Θ. Παναγιότης ὁ Γα- τοιάοχης ὕὔστις ηὐλόγησε τὸ συν- τελεσθὲν ἔργον γαὶ συνεχάρη τὸν Σε. Ἀιανονίας χα τὰ λοιπά αὐτοῦ µέ- παρανολοιιθή- κά τοὺς ᾿σαντας τὰ µαθήµατα Κατηχητὰς γαὶ Κατηχητοίας, ᾿Ακολούθως ἐγένετο ἡ ἀπονο- μὴ τῶν διπλωμάτων ὑπὸ τοῦ ποο- έδρον τῆς Πνευπατικῆς Διακονί- ας εἲς τε τοὺς κατηγητὰς καὶ τὰς Κατηγητοίας, ἐκδορομή | ἀνάὰ τὴν Κύπρον διὰ νὰ δοθῇ εὖ-ι: Σωύεδρον τῆς υμαπκής τν τὸν. διοογανωτὴν τοῦ φ0οντι- | στησίον Ηληροφορούµεθα ἐξ ᾿Αθηνῶν ὗ- ΚΥΡΙΑΚΗ, Ίη Αὐγούστου 1924. ΜΡΩΝ ΤΗΣ Η(ΚΛΗΣΙΛΣ ΤΗΣ ΕΛΛΛΙΙΣ ΕΙ} ΤΙ ΛΥΤΘΙΡΛΤΟΡΑ ΤΗ) ΒΙΠΙΛΣ μερῶν τῆς ἓν Αθήναις διαµονῆς τι ἡ Ἱεοὰ Σύνοδος τῆς Ἰκκλησί- του θὰ δοθῇ ες τὴν Α.Μ. ἡ ὔν- ας τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε ὕπως ζαντινή εἰκὼν ὡς δῶσον τῆς Ἰνν- ᾿ποοσφέοῃ εἰς τὸν Αὐτοκράτορα |! »λησίας τῆς Ελλάδος. τῆς Αἰθιοπίας Χαϊλὲ Σεχασιέ, εἰς Κατ ἄλλας πληροφ ουσίας Αἰ- | ἀγαθὴν ἀνάμνησιν ααχαιαν υξαν- Γθίοι Αὐτοκοάτωῳ κατὰ τὴν διάς- Γτινην εἴνονα της Θεοτόκον. Ὡς [γειαν τῆς ἐν Ἑ λλάδι παραμµονῆς Ἠνωστην ο Αὐτοκοάτως τις Αἰθι- | του. θὰ ἐπισκεφθῇ καὶ τὸ Αγιον οπίας θά ἐπισκεᾳθῇ τὰς ᾿Αθήναςι, ο, . ἐντὸς τοῦ τρέχοντος µηνός, Εἰς σε Όσρος. Οὗτος εἶναι ὁ μύνος ἓν μνὴν τελετῆν κατὰ µίαν τῶν ἡ- ! Αϕοινῇῃ Κοιστιανὸς Αὐτολοότως, --- ιν ἐπι, εροδιάκονον τετοάµηνον µαθήµατα εἰς εἰδικὸν ΙΙ ΤΙΣ ΝΑ Τὰ ΡΙΗΛΙ ΤΝ. ΙΙΙΝΗΙΝΙ Τὴν ων τρέχοντος μηνὸς ἑξε-. δόθη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοι- γωθὲν εἰς τὸ ὑποῖον ἀναφέρεται τι ἐμελέτησεν αὕτη τὰ θιθλία τοῦ λογοτέχνου κ, Νιχ. Καζαν- τζάκη «Ὁ Καπετὰν Μιχάλης» καὶ «Τελευταῖος πειρασμός», καὶ εἶρεν ὅτι ταῦτα ἀποτελοῦν προσθολὴν κατὰ τῆς θρησκείας. “0θεν συµ- θουλεύονται οἱ Χφιστιανοὶ νὰ μὴ ἀναγινώσκουν ταῦτα, Όσον ἀφο- ρῷ τὸν κ. Καζαντζάκην, οὗτος θὰ κληθῇ εἰς ἀπολογίαν ὑπὸ τῆς οἰχείας ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς (Ἐκκλησίας Κρήτης), ἀναλόγως δὲ τῆς στάσεως τοῦ συγγραφέως :θἀ ἐπιθληθοῦν αἱ δέουσαι κυρό- σεις. ο Ι ΝΙΝΗ ΤΗΣ ΠΝΟΗ Ἡ ἐν Πάτμῳ 'Ἱ, Μονὴ τοῦ Αγ. -- Ε : ᾿ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, οὖσα µέ- χοι τοῦδε (ἰδιόορυθμος, µετερου- θµίσθη, ὁμοφώνῳ ἀποφάσει τῶν ἀδελφῶν τῆς Μονῆς, εἲς κοινοθι- ακήν. Ἡ Μονή ἱδρυθεῖσα παρὰ τὸ σπήλαιον τῆς ᾿᾽Αποναλύψεως, ν εν πιο, ο) 5 ἔνθα ὁ Εὐαγγελιστῆς ᾿Ἰωάννης ἕ- γοαάφε τὴν ᾽Αποχνάλυμν, ὑπὸ τοῦ 'Ωσίου Χοιστοδούλοι τὸν 10ον αἷ- ὤνα ταχέως ἤκχμασε γαὶ ἐπλουτί- σθη διὰ πολλῶν δωρεῶν ὑπὺ τῶν Βνξαντινῶν αὐτοκρατόρων. Ἡ Μονὴ κατὰ τοὺς Ἰρόνους τῆς Τουρκοκοατίας διὰ τῆς 1Γατμιάδος | Σγολῆς της ἀπέθη φάρος πνευµα- τικὺὸς φωτίζων τὸ δουλεῦον εἲς τοὺς Τούρκους ἔθνος, Ἡ Μονή δι- αθέτει πλουσιωτάτην εἰς χειοόγοα- φα θιθλιοθήκην καὶ σχευοφυλάχι- μὲ πολύτιμα ἱερὰ ἀντικείμενα. ΜΙΠΙΗ Ν ΙΗΠΗΙ πρου κ. αμάφιας, ἐλειτούργησε καὶ ἐκήουξ ετὸ Σάθθατον, (1τ ]- ουλίου) ἑορτὴν τῆς 'Αγίας Μεγα- λομάρτυρος Μαρίνης, ἐν τῷ πανη- γυρίζοντι ἵ. ναῷ Μοσφινλωτῆς, τὴν Κυριακὴν (18 Ἰουλίου) ἐν τῷ Ἱἵ. ναῷ τοῦ χωρίου ᾿Αναλνόντα, τὴν Κυριακὴν (96 ᾿Τονυλίου) ἐν τῷ ἵ. ναῷ τοῦ χωρίου Νήσου, ἑσπέρας δὲ τῆς ἰδίας ἡμέρας ἐχοροστάτη- σε χατὰ τὸν ἑαπερινὸν ἐν τῷ παν- ηγυρίζοντι ἱ. ναῷ Αγίας Τἴαρα- σκευῆς Λευκωσίας: Συγόδοιυ τῆς | ἴδης, ἐπὶ δὲ τῶν 5 ἡμερον δὲ Κυοιακὴν 1 Αὐγού- στου θὰ λειτουργήσῃ καὶ κηούξῃ | μον κ ο εἰς τὸ χωρίον Εργάτες. ] Ὁ. Θεοφιλέστατος Κωρεπίσκο- | πος Σα} αμῖνος }. Γεγνάδιος ἔλει- τούργησε καὶ ἐκήουξε τὸ Σάόδα- τον. (1τ Ιουλίου), ἑορτῆν τῆς ᾽Αγίας Μαρίνης ἐν τῷ πανηγυρί- ζοντι ἵν ναῷ Ἀχνας τὴν Τρίΐτην «0 Ἰουλίου), ξορτὴν τοῦ Τ1ρο- φήτου Ηλία, ἐν τῷ πανηγιυοίζουν- τι ἵ, γαῷ Μαραθοθούνου, τὴν Κυ- ριακὴν (95 Ἰουλίου) ἐν τῷ ἵ. γαῷ. τοῦ χωρίου Πολιτικόν, καὶ τὴν Τοίτην (2τ ᾿Ιουλίου), ἑορτὴν τοῦ Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΠΤ]αν- τελεήµονος ἐν τῇ πανηγυριζούσῃ Ἱερᾷ Μονῇ ᾿Αχερᾶς καὶ τὴν Πα- | ρασκευὴ (50 Ἱουλίου) ὠμίλησεν εἲς Πέρα. Χειροτονίαι. Ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αϕρχιεπίσκοπος πρου Κίριος Μακάριος κατὰ θείων λειτουογίαν τῆς (6 ἸἹουλίου). ἐν τῷ ἵ, ναῷ ας Πωρασχενῆς Νήσοι, ἐχειροτό- νησεν εἰς διάκονον διὰ τὴν κοι- γότητα Παραλιμνίου, τὸν κ. Κων- σταντῖνον 1Ταπᾶ Κωνσταντίνου. 'Ὁ. Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος χα τὰ τὴν θείαν λειτουργίαν τοῦ Σαθθάτου (11 Ἰουλίου). ἐν τῷ ἵρναῷ Αγίας Μαρίνης Αχνας ἐ- χειροτόνησεν εἰς ποεσθύτερον διὰ τὴν αὐτὴν κοινότητα τὸν. διάκο- γον Γοηγύριον Κυριάκου μαθητὴν τῆς Ἱεφατικῆς Σχολῆς καὶ εἰς ἵ- διὰ τὴν κοινότητα Κοντέας τὸν ὑποφήφιον αὐτῆς Λ- αύστολον Ξενῆ μαθητὴν τῆς Ἱ- ρµτικῆς. Σχολῆς. Ἡ Α. Π. ὁ Μητροπολίτης Κι- τίου κ. Άνθιμος ἐλειτούογησε γαὶ ἐκήριξε τὴν Παρασκευὴν (16 Ἱ- ουλίοι). εἷς ᾽Ακαπνοῦν, τὸ Σάθ- θωτον (ΙΤ Ἰουλίοιι) εἲς Ἡπταωγώ- Μαν, τὴν νοιωκὴν (1 Τουλίου) εἲς Κελλάκι, τὴν Λευτέραν (19 Ἱουλίοι). εἲς Π]οαστειὸν Κελλαγί- ους τὴν Κυφιακὴν 5 Ἰουλίοι) εἷς Ορόκλινην καὶ τὴν Λευτέραν (6 Ἰουλίου), ἑορτὴν τῆς Αγίας Ἡαρασκευῆς ἓν τῷ. πανηγυρίζοντι ἵ ναῷ, Λειθαδιῶν Λλάρνακος. δυνεχίζων τὴν ποιµαντορικὴν περιοδείαν του ὁ Πανιεφώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. πριανὺς ἐτέλεσε τὴν θείαν Λει- τουογίαν κά ἐκήοιξε τὸν θεῖον Δόγον τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν Κύ- τὴν Κυ- | | 1 ἱ Κυριακῆς, 'Αγίς' | ἓν τῷ ἵν ναῶῦ Αλωνας, τὴν Άει- τέραν. εἷς Πλατανιστάσαν, τὴν. Τοΐτην εἲς Πολήστυπον, Τε- Γταετῆς ΠΓατοιάσχης καὶ τρεῖς ἔτε- Γἐλεύθεροι κατόπιν ἐπεμθάσεως τῆς ΓΑἰγυπτιακῆς ἀστυνομίας. [ΡΜ ΙΗΝθΙ Ν ΜΗΝ ΙΜῆΗ 7 ΠΗΛΙΙΙ Κατ’ εἰδήσεις ἐξ ᾿Αθηνῶν Ἡἡ Ἱερὰά. Σύνοδος τῆς Ἐλγνλησίας τῆς Ελλάδος ἀπειάσισε νὰ εἰσ- ηγηθῇ εἰς τὴν Ἱυθέρνησιν τὴν ἔχδοσιν εἰδιχοῦ γοαμματοσήµου διὰ τὴν ἀνέγερσιν τῶν Ἀαῶν τῆς Θεσσαλίας, οἱ ὁποῖοι χατεστφά- Πησαν ὁλοσχερῶς ἢἡ ὑπέστησαν σημαντικὰς βλάθαως ἐν τῶν σει- σμῶν. ΣΗΜ. ΕΒΕ, 8, Δι’ εἰδικο» γραµµα- τοσήµου, Φφέροντος ψηφιδωτὴν εἰκόνα τοῦ Αγίου Δημητρίου, ἐξευρέθησαν τὰ ἀναγκαιοῦντα χρήματα διὰ τὴν ἀν- έγερσιν τῆς ἀρχαίας Βασιλικῆς τοῦ Αγίου Δημητρίου εἰς Θεσσαλονίκην. Ἔ-υκ«Ἓ«ᾱ- ἢ ΙΣΙΝΝΙΝΙ ΙΡΙΠΙΣΙΒΛΗ Π7 ΙΝΝ Κατ) εἰδῆσεις δημµοσιευθείσας εἰς Ἑένα περιοδιὰ ἡ Κυθέρνησις τῶν Ἰνδιῶν, ἀφοῦ ἐπὶ μακοὺν ἆᾱ- πηγόρευσε τὴν εἴσοδον Ἑένων ἵε- οαποστόλων εἰς Ἰνδίας, ἐπέτοε- ψε κατ ἀρχὴν πάλιν τὴν εἴσοδον . αὐτῶν, ἆλλ᾽ ὑᾳ) ὡρισμένους ὕσρους οἱ ἁποῖοι διετυπώθησαν εἰς τὲς συζητήσεις τῆς Συνελεύσεως τοῦ Κοάτους, Γενικῶς οἱ ὅφοι οὗτοι ζρντω ἐξ ὅσων ἐκπούσωπος Κιθεργήσεως εἶπε εἰς τὴν έλευσιν. «... άν οἳ γοιστιανοὶ πιστεύουν. ὅτι αἱ θοησχεῖω τῶν Ἰνδιῶν εἶναι ἐπίσης ἀληθεῖς, ἆ)- λὰ. ἀτελεῖς, ὅπως αἱ ἄλλαι θώη- σγεῖαι γαὶ ἔρχονται ἐδῶ ὡς αί- λοι, διά νὰ βοηθήσουν καὶ εὔοουν τὴν ἀλήθειαν, ὑπάορχει τόπος δι) αὐτούς, ᾿Αλλὰ ἐὰν ἔρχονται ὡς χήρυκες τοῦ ἀληθοῦς Εὐαγγελίοι εἷς τὸν λαόν, ὃ ὑποῖος προγχωῶ- ρεῖ εἰς τὸ σκύτος καὶ πλανᾶτα, τότε... δὲν. ὑπάοχει τόπος δι αἲ- τοὺς ἐδῶ». Ἱυωυμουμω» ΠΙΤΡΛΡΧΙΜΙΙ ΠΠ! ΙΛ Κατ’ εἰδήσεις ἐξ ᾿Αλεξανδοεί- ας Πατριαρχικὸς Ἐπίτροπος καὶ Ἠρόεδρος τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου ἐπὶ μὲν τῶν Ἓλληνο- φώγῶν ὡὠφρίσθη ὁ Ἠανοσιο]. Αρ: χιμανδρίτης κ. Παρθένιος Καῖνί- ᾿Αραθοφώνων ὁ Ἴ ἐχφοά- τῆς δν Όν- ΤΠανοσιολ. ᾽Αοχιμανδρίτης κ. γνάτιος Φούρτζη. -ουὔ-υθ--«-- ΙΡ ΚΠΡΙ ΠΙΟ! Κατ) εἰδήῆσεις ἐξ Αἰγύπτοι 900 µέλη τῆς παρανόµου Κοπτικῆς Ἐ- θνικῆς Οφγανώσεως διαµαρτυοό- µενα κατὰ τῆς ἱεραρχίας τῆς ἐκ- κλησίας των ἀπήγαγον τὸν γέρον- τα Πατριάρχην καὶ ἀρχηγὸν τῆς Κοπτικῆς 'κκλησίας ”Αμπα Γιου- σὰπ τὸν Ὦ΄ κι ἐξ Ξηνάγκασαν αὖ- τὸν εἲς παραίτησιν ὑπὲρ τοῦ ᾿Ας- χιεπισκόποι τῆς Μινούας (Ανω Αἰγύπτοι) Άμπα Μούτραν, Ὁ ροι. χόπται ἐπίσκοποι. οἱ ὁποῖοι εἶχον περιορισθεῖ εἷς τὸ Π]ωτοιας- ἐχυνὸν Μέγαφον Καΐρου ὑπὸ τῶν ὡς ἄνω ἐπαναστατῶν. ἀφέθησαν δη. ὁ Πατφιάρχης ἐπανῆλθεν εἰς τὸ ΝΙέ- γαρόν του. ---τ----- ΜΙΝΙ (ΡΒΙΙΙΓΙΙ. ΙΗΡΧΙ ΠΙΠΚΙΣΛΜΗΙΗ δυνεχίζουσα τὸν χατὰ τῆς Ἱσγ- κ] ησίας διωγμόὸν της ἡ Τιουγκο- σλαθικὴ Κυθέονησις κατεδίκασε εἷς 1119 ἔτη χαταναγκαστικὰ ἔω- | γα τὸν ᾿Οοθόδοξον ἈΠητοοπολί- ! την Α{ωνοζυθουνίου. ᾿Αοσένιον, Ο- τος. χατηγορήθη ἐπὶ πρὸς ἀνατοοπὴν τῆς Κυθερνήσεως. Γιουγκοσλαθι Εις τὴν αἴθοι- σαν τοῦ. Λικαστηρίου συνέρρευσαν ὑπὲρ τὰ τοιάχόσια ποόσωπα τὰ πλεῖστα τῶν ὑποίων ἅμα τῷ ἀγοι- σµατι τῆς Ἀαπαδίκης τοῦ γηφραιοῦ Ἱεράρχον των παφέµεινον σιωπη- λά καὶ ἐξῆλθον Ῥατηή ἡ τῆς αἰθοί- σης τοῇ ικαστηρίοι, Γοὐναντίον νεαροί τινες βομμουνιστιά ἔπικου- τοῦντες τὴν χαταδίκην τοῦ Ἀητου- πολίτον ἐχειοοκφύτησαν τὴν ο γελίαν τῆς αταδικαστικῆς ἆπα- (άσεως, π--------ᾱ-- Ἱ, 10Η ΗΙΠΗΙΙ ΤΠ ΛΛΝΙΙΙ Ι ΜΗ Ἠπὶ τῃ ή ἑκατανταστηοίδι τοῦ θανάτου τοῦ Ἱεροῦ. Αὐγοαπστίνοι (4450). θὰ, διουγανωθοῦν ὑπὸ τῆς ΓΓωμαιοκαθολικῆς ἨἘγκκ]ησίας ε- γά)οπωεπεῖς τελεταὶ ες Γδόωφιον ᾿Αφουμην γαὶ δὴ εἲς τις πόλεις αἱ ἁποίαι σγετίζοντια αξ τὸν θίον «τοῦ. Ἱεροῦ. Αὐγουστίνου, Τωγά- : - ὅ , Γστην. Ἱππῶνα, καὶ Νώνσταντινί, αν. Ἐν πιθλητικὴ ὠσαύτως ἑουτὴ θὰ τελεσθῇ εἲς Γαθίων τῆς Ἱτωλίως ἔνθα α υλάσσοντα τὰ ὁστὰ την, άρτην εἷς λειθάδια, τὴν Πέμπτην, εἰς λαγονδερά, τὴν Γαρασνενὴν ες Σαράντι, τὸ Σάθθατον εἲς: ον δυιά ὕπονι καὶ ἐγειουτόνῆσε εἰς «Διάκονον τὸν κ. Ἰωανεὶμ Χι- οαλάμπους, µαθητὴν τῆς Ἱερατι- κῆς Χχολῆς. σήµεοον Κυρικκὴν 1. Αὐγούστου), εἷς Κυπερούνταν. ἵτὴν Δευτέραν εἲς πήλια, τὴν Ίπην αελς εἷς Φτεοικοῦδι. τὸ Τοΐτην εἰς Νικητάοι. εἰς Ὀυζχιάν, Ναννάθια, τὴν τὴν Τετάυ- | τὴν. Πέμπτην | Παρασνενὴν | Σάδύατον εἷς ᾿Ασκᾶν κι τὴν ποοσεχῆ Κυρια- κἦν, (ὰ Αὐγούστου), ἓν τῷ ἵ, νῷ Παλαγωορίου. όζον, Πρὸς τιμὴν ὡσιάτως τοῦ µεγά. λυν τούτου πατρὰς θά συνέλθῃ εἷς Πωσρισίους. ἀπὺ 1-4 πω, δε. Αὐγουστινιανὸν σιυνέ- ὃδριον εἰς τὸ ὑποῖον θά συμμµετά- σχουν ἐπιᾳανεῖς ἱστορικοί, φιλό- σοφοί κ. ἅ,, τιμῶντες τὸν Τεοὺν Αὐγνοηστίνον καὶ τὸ ἕοψον του, πτεμθφρίον συνωμοσία | ΜΙΙΠΡΣΙΠΗΙ. ΙΙ ΗΝΗΗΚΗ! [ΙΡΜΙΡΙΗΕΙ ΙΣΤ ΙΜΙΝΟΝ ΡΗΤΗ ΤΗ ΠΑΙΣΜΙ, 'Ὑπὸ τὴς Ἱ. δ υνόδι τοῦ Τ[α- τοιαογείος Κωώνσταντινούπορέως - ΄ - κατηυτίσθη ἸΑντιαπυοσωπείά τοῦ Πατοικυγεία. ἥτις θὰ ἄντιπουσω πεύσιῃ αὐτὸ εἲς τὴν εἲς Γὔανστον Νυνέλευσιν τοῦ Οἰκουμενιχοῦ Σνμθο ου. Ἰκλλησιῶν. Αὕτη ἀπετελέσθη ἐν τῶν δεὐ, ΑΙΠητου- πολίτου ΠΠ λιουπόλεως Γενναδίον, τοῦ Αογιεπισκύπον ᾽Αμερικῆς µε- τά τῶν θοηθῶν αὐτοῦ πισνό- πων, τοῦ ᾿Αογιγοαμματέως τῆς 1. Φνύδουῦς τῶν Κσαοθηγητῶν τῆς Οεολ. Ἀγοκῆς λάλκης Αογιμ. Μαξίμου. Ῥεπανέλλη καὶ ἵεουλ. Αιάκόνου Χρυσ, Κωνσταντινίδοι καὶ νκαθηγητῶν τοῦ ἐν Π[αυισίοις Ρωσσιροῦ Ἱνστιτοι- τοι. Οελογιγοῦ ἵ--ωωααἊ, ΡΙΝΚΟΛΙΙΚΙ ΚΗΡΚΙ [μή 1. ΙΙΙΜΗΙΝΗ ΠΜΗΙΡΙΙ ο Γάλλος Ρωμαοναθολικὸς χληρικὺς ε Πέτρος Ώιαρτεγ ἓχ τῆς κοινότητος τῶν Λεινῶν ΗἩατέρων, κατὰ τὴν ἓν Κωώνσταν- τινουπόλει διαµονήν τοι ἔπεσχό- «θη τὸν Οἰκουμενικὸν Π[ατοιόυ- γην μεθ οὗ παρέμεινε συνυμιλῶν ἐπὶ ἡμίσεαν ὥραν. Ὁ Γάλλος Ἀληθικὺς μετὰ τὴν συνοµι]ίαν τοι μετὰ τοῦ Πατριάρχου ἐπεσνέφθη τὰ Γοαφεῖα νὰ τηπογυαμεἷα τοῦ Ἠεριοδικοῦ «Ορθοδυξία. καὶ τῆς ἐφημερίδος «Ὁ Απόστολος Αν- δρέας». σο--«-ᾱ- ΟΝΙΜΗ [8] ΙΙΙΜΙΜΙ Η) ΤΠ ΙΗΗΙΦΙΠΙΙ ΙΙ ΒΙ ΜΠΡΟΙΚΛΤΙ |. ΗΝ ΧΙΙ Ῥὴν 14 ην εως ἐφένοντο αἲ ἐξετάσεις καὶ ἣ ἀπονυμη τῶν δι- πλωμάτων εἰς τοὺς τελειο οίτους τῆς ἐν ΛΙπουύμιώϊν, Ἠωσα. Ἱερᾶς Οεολογικῆς Ἀγχολῆς, τῆς ὁποίας οἳ ἀπήφριτο προυοίζονται ὡς ποοϊστάμενοι τῶν Κοινοτήτων, τῆς πεῳιογῆς. Τὴν τεμετὴν ελάμ- πρυνάν διὰ τῆς πιρουσίας των ὁ ον αμιώτατας ᾿Αοχιεπίσκοπος ᾽Αμεοικῆς Μιχαήλ γιά ὁ τέως διευθυντής ης σχολῆς Νεὔμσμι- ώτατος ᾿Ἀθγχιεπίσχοπος Θυμτεί- ᾠών γ. ᾿ΑἈθηναγόρας. οὓς τοις τοις παρέστησαν εἰς τὴν τελετὴν γιλιάδες ὁμογενῶν ἐξ ὅλων τῶν Πολιτειῶν τῆς ᾽Αμεϕιγῆς, ο ΠΡΙΝ ΜΙΝΙ ΠΡΙ ΚΜΙΙ 18Η ΚΛΛΙΠΗΜΙ Ἑρ Σάθθατον δύ ἸἹουνίοι εἰς τὸ θρησκευτικὸν ὀρθύδοξον ἵδοι- μα «Οἱ Τοεῖς Ἱεράρχω» ἸΑθη- νῶν ἔλαδε γώραν ἁγουπνία, µία εἴρηνικὴ διαμαρτυρία τοῦ χοιστιανικοῦ. λαοῦ τῆς Ίρωτει- ρύσης κατὰ τῶν κατὰ τὴν ἰδίων ε Ωσ εἐγείνην νύχταν διεξωγθέντων {κ -. επὸ τῆς ἐφημεοίδος. «Απογευμι- τιγὴ» εἰς τὸ κέντρον «᾿Αοζεντίνων τελικῶν γαλλιστείων διὰ τὴν ἀνά- δειξιν τῆς στὰρ «Ἑλλάς», Κατὰ τὴν ἁγουπνίαν ταύτην ὠμίλησεν ὁ ἱεροκῆριξ ᾿Αογιμανδοίτης Αὖὐ- γουστῖνος Καντιώτης, ρλρν------ ΕΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΕΥΠΡΟΥ Ἀϊτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν Υἱοθετοῦντες: 4) Τεὠογιος. πιταλιώτης νῦν κάτοικος ἐν Δενκωσίᾳα. ὑδὺς Τοι- κούπη ἆο. 28 (ἑνορία Τουπιώτου) ἐτῶν 56, ϱ) ἸΑσοούώμλια Ὁ. Ἆπι- ταλιώτους σύζυγος τοῦ ὡς ἄνω Μοθετοῦντος, ἐτῶν 58. Ὑοθετούμενος: Εὐτιγία Αναστασίου ταλιᾶς Πάφου γαὶ νῦν κάτοικος Ἐγγώμης Δευκώσίας ἑτῶν 10. Οἵσονδήποτε ποόσωπον γνωοίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ἄνω τἰοθεσίαν χαλεῖτω νὰ ἠποθάλῃ ταύτην ποὺς ἐν Πεν- τὸν ἸΑογιεπίσχοπον. ἀνισοάς ον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἑνστάσεως Γῤντὸς 10 ἡμειῶν ἀπὸ τῆς αμιτ- ρον, [ ν τῇ Ἱ. ἸΛογιεπισχυπῇ Κύπρου, τῇ . Ἰουλίοι 19ο. Ἔκ τῆς ἹἹ. ᾿Αρχιεπισκοπῆς ΕΚ ύπρου ακρη ΠΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΔΙΣ ΕΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ἸΑοιθμός Έ) οἱ Ὑιοθετοῦντες (ϱ) Π]αρασνευᾶς Τιάγχ ον) Γεω οιοικῆ. ἐκ ῥοκανίονς νῦν Αεμεσον. ἐτῶν. δὓν 0) Αννα Γορσχευε Γιάνχκου, τὸ υένος Γεωονίον η: πόρης ὃν ανανίαν νῦν λεπιεσον. ἔτων οτ Υἱοθετούμενος: ΤΙΤΑΓΚΟ Σ Κώστα ἐκ Φασούλας. νῦν λεπεσόν. χίας ὃ μηνῶν καὶ 19 Οἱονδήποτε ποώσωπον νωοίζα ἔνστασιν διὰ, τὴν ἄνω, αζοθεσίαν καλεῖτια νὰ, ὑποδάλη ταύτην ἓγ- ποάφως ἈΠητουπολίτην. τῆς ἁπὺ Αοισττίδη. δι: Περσών, τὸν τοῖς 1. πωᾶς ἀναγωοά ον νιὶ λὔνοχις ἐνστάσεως, ἑντὺς τῆς σήμερον, ἠπευῶν λΠητουσπόλει ιτίοι τῃ Τον, Το, ἛἜκ τῆς ']. Μητροπόλεως Κιτίου Ἐν τῇ Τεοά ͵ εωδ- Ἅ--ι-- Φάνατος Διαχνόνου εἰς ἵρ τοῖὶ λά: Οἶ- τὸν Νύοιον δι νονος Ααζάραν Ἰωαννίδης, εὐσονειδπτως Ἵ ξεδήμησε ν εἲ ημίν 04 ἑτῶν Νάοη τοῦ Αν. Υοχκος Νεχόλαέατ τος ὑπηρέτησεν κκ λησίαν τοῦ Απο λαζάσο ἐπὶ εστιοὰν ἐἔτῶν, Γοὺῖς οἱ λείας ται σολ λυπυύμεθς, θκοµιδις Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγατίου ον Ιόποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Γσαιικίου. Κομνηνοῦ. 2. Αευκωώσία ΚΥΡΙΑΚΗ, Τη Αὐγούστου 1954. ΛΟΥΔ ΝΤΑΓΚΛΑΣ θα τ 15ου φεύγεις πρανµατικάὰ.... πόψς : ρώτησε ριστά. πῶς τὅμαθες: τὴ ρώτησε. Ποιός μπορεῖ νὰ σ᾿ τὂπε τόσο γρήγορα Ἔνω ὁ ἴδιος δὲν ἥ, Διάνα φιθυ- τόµαθα παρὰ ἐδῶ καὶ τρεῖς ὧρες, Τε σηµασία ἔχει... πῶς τόµαθα Η Διάνα κόμπιασε, σὰ ν᾿ ᾱ- γωνιζόταν μὲ τὸν ἑαυτό της για νὰ βρεῖ τὰ κατάλληλα λό- για, Επρεπε νἁ ρθῷ, Μάρκελ- ἐζακολούθησε θαρρετά. Ἠξερα πὼς δὲ θὰ προφται- νες...νὰ ρθεις καὶ νὰ. ..νὰ μοῦ πεις ἄντιο. -'Ἠταν πολὺ.... 'ϱ Μάρκελλος πῆγε νὰ πεῖ «πολὺ εὐγενικό», µά αὐτὴ ἡ λέξη τοῦ φάνηκε ψυχρὴ κι’ ἆᾱ- διάφορη, κι’ εἶδε τὰ µάτια τῆς Διάνας νὰ γεμίζουν ὃδά- κρυα. --Ἠταν πολὺ γλυκὸ ἐκ µέ- ρους σου! εἶπε τρυφερά. --Δὲ θὰ τὄκανα βέθαια πο- τὲ, εἶπε μὲ κομμένη ἀναπνοή, ἂν ὁ καιρός µας δὲν ἤταν τόὀ- σο µετρηµένος. Θὰ αἰσθανθοῦ. µε ὅλοι µας πολὺ τὴν ἔλλειψή σου. (Καὶ μὲ κάποια ταρα- χή:) Πῶς θὰ µάθω νέα σου, Μάρκελλε ὍὉ Μάρκελλος δὲ βρῆκε ἆ- µέσως λόγια γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν εὐτοχισμένη ἔκπληξή του, κι ἡ Διάνα κούνησε τὸ κεφά- λι της καὶ ψιθύρισε: -Μοῦ φαίνεται πὼς δὲν ἕ- πρεπε νά τὄχα πεῖ αὐτό. Θά- χεις τόση πολλἠ δουλειἀ...Θάἀ μποροῦμε νά µαθαίνουµε ὁ ἕ- νας γιὰ τὸν ἄλλον ἀπ᾿ τὴ Λου- κία, -“Μὰ θὰ μοῦ εἶναι πολὺ εὖ- χάριστο νὰ σοῦ γράφω, δήλω- σε ὁ Μάρκελλος, κι’ ἐλπίζω πὼς κι’ ἐσὺ θὰ μοῦ γράφεις... συχνά. Δῶσ᾽ µου τὸ λόγο σου] Ἡ Διάνα χαμογέλασε µμὲ βουρκωμένα μάτια, κι’ ὁ Μάρ- κελλος εἶδε τὰ λακκάκια της νὰ γίνονται πιὸ βαθιὰ- κι’ ἕ- πειτα νὰ ἐξαφανίζονται. Η καρδιά του χτύπησε δυνατὰ ὅ- ταν ψιθύρισε : -Θὰ μοῦ γράψεις ἀπόψε Στεῖλε τὸ γράµµα σου ἀπ τὴν Όστια... μὲ τὴν ἴδια γα- λέρα. --Παί, Διάνα | -Ποῦ εἶναι ἡ Λουκία ρώ- τησε ἡ Διάνα ἀποτραθώντας ὁρμητικά τὰ χέρια της. “Κάτω, στὰ δέντρα, εἶπε ὁ Μάρκελλος, Πρὶν τὸ καταλάθει, ἡ Διάνα /νε, εἴχε ξεφύγει. Στὸ κεφαλόσκα- ) λο, σταμάτησε καὶ τὸν ἕἔανα- χαιρέτησε, κουνώντας τὸ χέ-! ρι της. Ηταν ἕἔτοιμος νὰ τὴν φωνάξει...νὰ τῆς φωνάξει νὰ περιμένει μιὰ στιγµή, γιατὶ εἷ- χε κάτι σπουδαῖο νὰ τῆς πεῖ. Μὰ ἡ κατάστασή του ἦταν τό- σο χωρὶς ἐλπίδα, ποὺ προτί- µησε νὰ μὴ μιλήσει. Τί σπου- δαῖο, ἀναρωτήθηκε, μποροῦσε νὰ πεῖ τῆς Διάνας Τί ὑπόσχε- ση μποροῦσε νὰ τῆς δώσει, τί ὑπόσχεση νὰ τῆς ζητήσει Ο- χι, καλύτερα νᾶμενε ἔτσι ὁ ἆᾱ- ποχαιρετισµός τους. ΄Πταν πιθανό, σχεδὸν βέθαιο µάλι- στα, πὼς δὲ θὰ τὴν ξανάθλε- πε ποτὲ πιά. Λωπημένος, ὁ Μάρκελλος γύρισε γιὰ νὰ μπεῖ στὸ σπίτι. Μὰ ἔπειτα ξαναγύρισε ἁπότο- µα στὴ ροτόντα. Τὰ κορίτσια εἶχαν συναντηθεῖ καὶ περπα- τοῦσαν, πιασµένα μπράτσο, κάτω ἀπ᾿ τὶς κρεμαστὲς τριαν- ταφυλλιές. ίσως ἦταν ἡ τε- λευταία φορὰ ποὔόλεπε καὶ τὴν ἀγαπημένη του ἀδερφού- λα. Δὲν ὑπῆρχε κανένας λό- Ύος νὰ λυπήσει τὴ Λουκία μ ἕναν καινούργιο ἀποχαιρετι- σμό. -“Νὰἁ πάω τώρα τὶς σκευὲς στὴ γαλέρα, ἅπο- κύριε ρώτησε ὁ Δημήτριος μὲ φωνή: ποὺ μαρτυροῦσε μιά πρόσφα- τη χαρά. -“Ναὶ... κολο, κι ἀποφάσισε νὰ φανεῖ ἀδιάφορος. --Βὰ μὲ περιμένεις στὴν ἆᾱ- ποθάθρα, πρόσθεσε. --Δὲ θὰ φᾶτε πρῶτα τίποτα ὍὉ Μάρκελλος ἔκανε νόημα ι πὼς ναί. Ἔπειτα ὅμως ἄλλα-' ἔε ξαφνικἀ γνόµη. Τοὺς εἶχε ἀποχαιρετήσει ὅλους στὴν οἵ- κογένεια, ἕναν-ἕνα στά Εἶχαν Φφερθεῖ ὅλοι τους ὑπέ- ροχα. Θἄταν τώρα πολὺ νά τοὺς ζητήσει κι ἀπ᾿ τὸν ἔαυ- τό του- νὰ ἐπαναλάθουν αὐτὴ τὴ δοκιμασία ὁ ἕνας µπροστα στὸν ἄλλο. --Ὄχι, εἶπε λακωνικά. Θά φάω καλύτερα στὴ Κανόνισέ τα ἐσύ. -“Μάλιστα, κύριε! Ὁ τόνος τοῦ Δημητρίου ἔ-, δειχνε πὼς συμφωνοῦσε ἀπό- λυτα μ’ αὐτὴ τὴν ἀπόφαση. 'Ὁ Μάρκελλος τὸν ἀκολοῦ- ΈΏησε ἀργὰ μὲς στὸ σπίτι. Πό- σα πράµατα θἄᾶχε ἀκόμα να: τακτοποιήσει, ἂν τοῦ δινόταν μιὰ µέρα καιρός... Καὶ πρῶ- τα-πρῶτα, ἧταν ὁ μα γιὰ τὸν Τούλλιο. κ κ 3ἃἈ Ὁ Μάρκελλος στεκόταν µο: ναχός του στὸ πίσω µέρος του καταστρώματος, ἀκουμπισμε: νος στὰ κάγκελα. Εἶχγε φτάσει στὴν ἀποθάθρα λίγες στιγμὲς πρὶν ξεκινήσει ἡ γαλέρα, κι ἂν εἶναι ἕτοιμες. : 0Ο Μάρκελλος ἤθελε κάτι νὰ ρωτήσει, μὰ τὸ βρῆκε δώσ-͵ χωριστά. | γαλέρα., Τούλλιος. : Ἔπρεπε ν᾿ ἀφήσει ἕνα σηµείω:, ἀνεφαινοντας στὴ οπενόκωρη και παραγ ἁμισιιονη. κανα ἴου, στα νὰ θεθαιωθει πὼς οἱ (δαριές του ποποῦστηθεῖ σὲ σίγουρο µέρος, Φὲν εἶχε πάρει εἴδηση πώὼς ειῖ (καν Σανοιχτεῖ στὸ ποτάμι, ὥς, ιεἠν ὥρα ποὺ ὄγῆκε καὶ κοίτα-! ἔξε Ὑύρω του. Οἱ ἀποθῆκες καὶ οἳ προκυµαῖες εἶχαν κιό- ίας ἀπομακρυνθεῖ στὸ µισό- φωτο, κι᾿ οἱ φωνὲς ἀκούονταν ἰολὺ μακρινές. Ψηλὰ σὲ μιά λοφοπλαγιά, ἔλαμπαν δυὸ μικρά φωτεινὰ σημάδια. Τ ἀναγνώρισε: ἔρ- κονταν ἀπ᾿ τὶς ἀνατολικὲς γω- νιὲς τῆς ροτόντας. ᾿ἴσως νᾶ- ἂν ὁ πατέρας του ἀκουμπι- σαμένος ἐκεῖ στὰ κάγκελα. Τώρα. εἶχαν περάσει τὴν «αμπὴ τοῦ ποταμοῦ, καὶ τὰ ῥῶτα εἶχαν ἐξαφανιστεῖ. Λὲς καὶ τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς ζωῆς του εἶχε υραφτεῖ, εἶχε »ιαθαστεῖ, κι’ εἶχε σφραγιστεῖ μὲ Θουλοκέρι. ΕΙ ρόδινη ἀν- βωριάσει, καὶ τ᾽ ἄστρα γίνον- -αν ὅλο καὶ πιὸ λαιπερά. Ὁ Λάρκελλος τὰ παράξενο ἐνδιαφέρον. Ἔμοια- αν σἀν τόσους καὶ τόσους ᾱ- ιέτοχους θεατές, ὄχι θέθαια “απαθεῖς κι ἀδιάφορους σὰν ζἢὴ ἘἈφίγγα, μὰ ὕἤρεμους καὶ ιαρατηρητικούς, ἀπ᾿ αὐτοὺς τοῦ µισοκλείνουν πότε-πότε τὰ μάτια τους γιὰ νὰ ἕεκου- 2άσουν καὶ νὰ καθαρίσουν τὸ ὠλέμμα τους. ᾿᾽Αναρωτήθηκε ἄν εἶχαν ποτὲ συμπάθεια ἢ ἂν ! Γθαυμασμό. Καὶ γενικἀ ἂν ἐνδι- Γαφέρονταν γιὰ τίποτα. ἱ (Συνεχίζεται) [ΕΜΙΣΗ ΠΡΙΗ ΗΙΤΙΑΝΙΝ (Ἀυνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) τοῦ ὁο.:δίµου Μακαρίου, ἀλλὰ θάψας καὶ πάλιν αὐτὰ ἐν τῇ αὐλῇ τῆς ᾿Εκκλησίας Παλλου- ριωτίσσης. ᾽Αλλ᾽ ἐλπίσωμεν εἰς τὸ μµέλ- λον ἐπὶ τῇ ἀνεγέρσει νέου Με- γάρου τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, καὶ ἔμπροσθεν σήμερον ἡ προτομὴ τοῦ Ἔθνο- μάρτυρος ᾿Αρχιεπισκόπου Κυ- πριανοῦ, νὰ ἱδρυθῶσι καὶ αἱ προτομαὶ τῶν διαπρεπεστέ- ρων ᾿Αρχιεπισκόπων καὶ µε- ταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ τοῦ Μακα- ρίου. Καὶ τοιοῦτος μὲν ὑπῆρξεν ὁ ἀοίδιμος ᾿ Αρχιεπίσκοπος Μα- κάριος κατὰ τὸ ἑνδεκαετὲς δι- άστηµα τῆς ᾿Αρχιερατείας αὖ- τοῦ ἀνὴρ καλὸς κἀγαθὸς ἐν πᾶσιν ἀναδειχθείς, καὶ μνήμην ἀγαθὴν καὶ εὐγνώμονα τοῖς ἐπιγιγνομένοις καταλιπών. ιό Ποίηµα ἐπὶ τῷ θανάτῳ τοῦ ἸΜακαρίου ὑπὸ τοῦ τροφίµου αὐτοῦ “Ἱεροδιακόνου Κυπρια- |νοῦ Ἑλληνοδιδασκάλου καὶ ὕστερον Μητροπολίτου Κιτίου. αΒέαν ἄλλην συμφορὰν διεσάλπισεν ἡ φήμη ἀπαρνοῦμαι τὴν χαρὰν Κόπρος ἔμεινεν ἐρήμη. 'Ὁ Μακάριος ἐχθὲς ἧτο τῶν υἱῶν σου κλέος ἀλλὰ φάσμα εἰδεχθὲς τὸν ἀφήρπασε ταχέως Καὶ σ᾿ ὠρφάνευσε σκληρῶς ὦ πατρὶς πεφιλημένη καὶ νῦν πόνος ὁ πικρὸς σὲ κατέχει τεθλιμμένη Ποῖος ἄλλος διὰ σὲ θέλει θύσει τὴν ζωήν του ποσ᾽ ἐλπίδες σου χρυσαὶ ἔσόεσαν μὲ τὴν πνοήν του! Θρῆνοι τὴν τρυγοῦν πικρᾶ κοπετῶν εἶναι ἀξια πᾶσα δι αὐτὴν χαρὰ είναι πλέον εἰρωνεία. Κλ2αύσατε κοὶ σεῖς πικρὰ τοῦ «Προδρόμου» τὰ παιδιὰ στὸ ἑξῆς πλέον νεκρὰ διὰ σᾶς μένει ἡ παιδεία. Τὰ ἑξῆς δύο ἐποιήθησαν ὑπὸ τοῦ πρότερον τροφίµου τοῦ Μακαρίου ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκο- πῇ. καὶ εἴτα τοιούτου τοῦ Σὠ- Φρονίου ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχο- λῇ τῶν “Ἱεροσολύμων, Κων- σταντίνου Γἱαπαδοπούλου, καὶ ὕστερον (1903-16) ᾿Αρχιεπι- :σκόπου Κυρίλλου τοῦ Β΄ πρὸς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Μακαρί- ου ἀλλὰ καὶ εἰς ἔνδειξιν εὐ- :γνωμοσύνης. Ἔμμετροι Συνθέσεις. Εἰς τὸν παμµακάριστον Μακά- ριον ᾿Αρχιεπίσκοπον πάσης Κύπρου. Εἰς µέτρον ᾿Πρωελεγεῖον Της «Προδρόμου» κώμης πολυεν- [δρέου ἔπλετο εὖχος νομίµων πιστὸς ἐν , [όπάων Πνευματικῶν. προβῤάτων ἣν φυχἠν εἴ- ἵνεκε θῆκε Κύπρου ἀγακλυμέ- ἵνης Ππωχοὺς γάρ µεμαὼς ἐκσώζειν ὀρφα- ἱνικούς τε κυδρῷ. ἔκυρσε {μόρῳ κοπτόµενος [δάκρυ θερμὸν λεῖψεν ἀπὸ Γὀλεφάρων :Τὸ αὐτὸ εἰς στίχους πολιτικοὺς ᾿Εδλάστησε μὲν ἐκ μικρᾶς τῆς Μυρι- [άνθης κωµης Γοῖς τοῦ Χριστοῦ ὃ᾽ ἑπόμενος πιστῆς [ἁγίοις νόµοις. απὲρ τῆς πτοίµνης ἔθηκε καὶ τὴν φυχἠν [προσέτι, Χριστοῦ ὃ” αὖ Μακάριος τοιμῆν : Ἄργαλεης χολέρης. ΓΤοιγὰρ ἁἀποιχομένῳ οἱ Δῆμος ἅπας Κυπρίων Ὃν εὐκλεῶς. ἐποίμανεν Γἔτη Διότι ὅτε Ἱ Φρικτὴ δροτολοιγὸς χο: [λέρα ᾽Απέστειλεν ἀνη εῶς νωατί τε καὶ .. Γἡμέρᾳ Εἰς ἅδην τὸν ἀκορεστον πατέρας καὶ μητέρας Οὐδ᾽ εὐστλαγκνίζετο ἡ σκληρα υἱούς Γκαὶ θυγατέρας Ἔμεινον ὁ Μακάριος ἑντὸς τῆς Λευ: ) [κωσ-ας Παντοίας. εἰς τοὺς. ἐνδεεῖσποιῶν εὖ Γερυεσίας | Πεσὼν δὲ θῦμα καὶ αὐτός. ὑφ' ὅλων ἐτῶν. Κωπρίων ἀπεβρηνήθη. ὡς εἰκός, δια. θερμῶν ἱδακρύων. Ἐν τῇ τῶν ᾿εροσολύμων Θεολογικῇ «Σχολῇ τῇ δη Ιουλίου 1871 ο Ῥωνσταντῖνος Παπαδόπουλος ἁποσκευὲς εἶχαν ' κοιτοῦσε μὲ ! αὐτοῦ, ὅπου. ἔνδεκα ὅλα | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ΄ ΒΗΜΑ - Β[/ς/Π/α(α/ΠΙΦΙϱΙΒΙΦΙΡΙΦΙΠΙΦΙΡΙΡΙΩΙΒΙΡΙΡΙΦΙΗ! Πο 1» ΘΡΙΙΣ ΝΕ ΥΤΙΝΗΙ ΚΟΥΟ ππαπααπππππΠππαππαααπαρΙαΙσαΙα {8) πα 1ο, ΑΔΕΡΦΙΑ ϐ Γὸν πύρο χτίζουµε ὅλοι ἀντάμα καὶ στὸ Χριστὸ κάνουμε τάµα Κανόνας µας νὰ μὴ σταθή, ὥωσπου ἡ δουλειά µας νὰ τελειώση, στὸ ὀράχο ὁ πύργος νὰ ριζώση, κε σα μὲ τ. ἄστρα νὰ ὑψωθὴη Αλλοι ἀγκωνάρια πελεκάνε, κι ἄλλοι τ' ἀσθέστι κουθαλάνε καὶ φτιάχνουνε πηλὸ ἀπ' τὴ Ναθεὶς τὸν κόπο του θὰ βάόλη, κι εἶναι μικροὶ κι’ εἶναι μεγάλοι κι ἄλλοι µαστόροι, ἄλλοι πουργοί. Παιδιά! 'Ο Χριστὸς εἶναι µαζύ µας καὶ χτίζει πάντα καὶ θὰ χτίζει. ᾿Εκεῖνος εἶναι ποὺ γεμίζει χαρὰ καὶ φῶς τὴν ὕπαρξή µας καὶ πλούσια δύναμη μᾶς δίνει, ὥσπου ὁ σκοπὸς ἔργο νὰ γίνη. α/σία πια αΙιαιΠμΙΙαΙ ΩΙ [8ὶ ο [/οπΙς ο] 5 Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ ΙΙο/σπεΙαΙσς αΙσβια/ΩαισΙπιαιααΙβιαΙοαισΙα!ΠΙσαπΙριαΙσΙαΠΙπ]ϱ] ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ «αὐγεια τῆς Ρώμης εἶχε ἔε-. Τοῦ Σε6. Μητροπολίτου Λήμνου κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Γι Ἕνα φαινόμενο ποὺ παρα- ἱτηρεῖται τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ ὅλη σχεδὸν τὴν ᾿Επαρχιά- :κὴ Ελλάδα- γιατὶ στὰ ἸΚέν- Γτρα γίνεται τὸ ἀντίθετο-- εἶναι 'ἡ ἀπομάκρυνσοις πολλῶν χρι- 'στιανῶν ἀπὸ τὶς ᾿Εκκλησίες. Τὸ ἀνησυχητικὸ αὐτὸ φαινό- 'μµενο κατὰ ἕνα χαρακτηριστι- κὀ τρόπο παρουσιάζεται καὶ στὴν Επαρχία µας, Πολλοὶ ἆ- πὸ τοὺς Χριστιανοὺς δὲν ἐκ- κλησιάζονται, Καὶ ὅμως, Ε- Χομε τόσες µεγάλες καὶ ὡραῖ- ες ἐκκλησίες ποὺ τὶς χτίσαμε γιά νὰ λατρεύωµαι µέσα σ᾿ αὐτὲς τὸ Θεὸ πατέρα µας καὶ ὄχι γιὰ νὰ στολίζωµαι μ’ αὐ- τὲς τὰ χωριά µας καὶ γὰ τὶς δείχνωµε σὰν ἀξιοθέατα στοὺς ἐπισκέπτες µας. Χρειάζεται λοιπον νὰ ἀναθεωρήσωμε τὴ στάσι µας αὐτή. 1. Ἡ Ἐντελὴ τοῦ Κυρίου. Μὲ τὴν τρίτην ἐντολὴν τοῦ Μωσαϊκοῦ Βόμου διατάζει ὁ ΓθΘεός: ᾿Μνήσθητι τὴν ἡμέραν τοῦ 'Σαθθάτου ἁγιάζειν αὐτήν. “Εξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσῃ πάντα τὰ ἔργα σου’ τῇ δὲ µέρᾳ τῇ ἑθδόμῃ Σάδέατα Κυ αὐτὴ ἁπλούστατα θέλει νὰ πῇ: Πρόσεχε νὰ ἁγιάζῃς μὲ τὶς πράξεις σου τὴν ἡμέραν τοῦ Θεοῦ. “Εξ ἡμέρας θὰ ἐργάζε- σαι καὶ θὰ κάνῃς ὅλες σου τὶς δουλειές, ἀλλὰ τὴν ἑθδόμη ἡ- μέρα θὰ τὴν ἀφιερώνῃς στὸ Κύριο καὶ Θεό σου». “Εξ ἡ- μέρες λοιπόν, εἶναι δικές µας. Μέσα σ᾿ αὐτὲς πρέπει νὰ τε- :λειώσωμε τὶς δουλειές µας ὅ- λες. (Καὶ µήπως τελειώνουν Ιποτὲ οἱ δουλειές). Τὴν ἐθδό- μη ἡμέρα, τὴν Κυριακή, πρέ- , να τὴν ἀφιερώνωμε στὸ εό. 4. Πῶς ἀφιερώνομε τὴν Κυρι- ακὶ στὸ Φεό. Πῶς ὅμως ἀφιερώνουν πολ- λοὶ τὴν Κυριακή τους στὸ ΘΕε- ὁ Δυστυχῶς -- πρέπει νὰ τὸ πούμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ- ὄχι κατὰ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει. ὍὉ ἕνας π.χ. παραπονεῖται γιά τὸ πρωϊνὸ ξύπνημα τῆς καθημερινῆς. Κάθε µέρα πρω- ϊ στὴ δουλειά. Πότε ν᾿ ἀνασά- νῃ κανένας, νὰ ξυπνήσῃ μιὰ µέρα χώρὶς δουλειά, νὰ κοι- µηθῇ ἐξένοιαστος. Πότε θὰ ρθῇ ἐπὶ τέλους ἡ Δυριακὴ νὰ κοιµηθῇ ὡς τὸ μεσημέρι καὶ ὁ ἤχος ἀπ᾿ τὶς καμπάνες νὰ κάνῃ γλυκύτερο τὸν ὄπνο του. Θὰ πῆτε, γιατὶ νὰ κοιμᾶται ἀπ᾿ τὸ πρωϊῖ ὡς τὸ μεσημέρι και να μὴ κοιμᾶται ἀπὸ τὸ µε- σηµέρι τῆς Κυριακῆς ὡς τὸ πρωῖ τῆς Δευτέρας, 'Απλού- στατα, γιατὶ κατὰ τὸ μεση- µέρι. εἶναι οἱ φίλοι, οἱ παρέες, τὸ καφενεῖο, τὰ χαρτιὰ καὶ ὅ,- τι ἄλλο. Ύπνο λοιπὀν τὴν Κυ- ριακὴ τὸ πρωῖ καὶ ἂς χτυπάη ἡ καμπάνα. Σκέφθηκε αὐτὸς ὁ Χριστιανὸς καὶ θρῆκε αὐτὸν τὸ τρόπο σὰν τὸν πιὸ καλό. Ἐαίρει αὐτὸς νὰ ἀφιερώνῃ τὴν Κυριακή του στὸ Θεό! Ὁ ἄλλος θρῆκε ἄλλο καλύ- τερο. Μὰ σηκωθῇ τὸ πρωϊ νὰ ἱντυθῇ καὶ νὰ τραθήξῃ στὴν πλατεῖα ἢ στὸ κλειστὸ καφε- ἱνεῖο. Κι ἐκεῖ ἀρχίζουν οἱ Φλυαρίες καὶ τὰ πειράγµα- τα καὶ φεόγει χαμένα ὁ και- ρὸς ἐνῶ ἡ καμπάνα χτυπᾷ καὶ ἡ λειτουργία προχωρεῖ. Καἱ ἔ- τσι καὶ ὁ Χριστιανὸς αὐτὸς ξέρει νὰ ἀφιερώνῃ τὴν Κυρι- ακή του στὸ Θεό!.. ὍὉ νεαρὸς πάλι περιμένει τὴν Κυριακἡὴ νὰ πάῃ νὰ προ- πονηθῃ τὸ πρωῖ στὸ ποδὀό- σφα!ιρο, γιὰ νὰ παίξῃ τὸ ἀπό- γευμα μὲ τὴν ὁμάδα του. Ὁ ἡλικιωμένος ἐννοεῖ καὶ τὴν Κυ τὴν ἰδιοτροπία, ποὺ κάθε μέ- ρα ἱκανοποιεῖ, περίπατο, ψά- ρεµα καὶ τέτοια. Καὶ ἡ οἰκο- κυορὰ θυσιάζει τὴν Εκκλησία της γιὰ τὸ φαῖ τῆς Κυριακῆς, Γἐνῶ θὰ μποροῦσε καὶ φαῖ κα- ὁ νὰ ἔχῃ καὶ τὴν ἐκκλησία ριακἠ ἀκόμα νὰ ἱκανοποιήσῃ μ΄ « δίνει ζωή. ρίῳ τῷ Θεῷ σου». Ἡ ἐντολὴ ' Ἰ᾿λευταία ἡμέρα τοῦ θίου του Γκαὶ νὰ μὴν ἔχῃ κάνει µήτε τὸ Ιἕνα χιλιοστὸ τῆς δουλειᾶς 'του. ὃ. Τὰ πρωτετόχιοα ἀντὶ πινα- πίδυ φαχῆς. Πήγαινε χριστιανέ µου ἐσὺ Γστὸ παιγνίδι σου κι’ ἐσὺ ὁ ἄλ- λος στὴν µαταιόσχολη φλυαρία /σου ἢ στὸ ὕπνο σου ἢ στὴ [δουλειά σου. Πήγαινε καὶ σώ- ἴριασε τὸ Κυριακάτικο κέρδος [σου ὁ καθένας στὴν ἔεχωρι- Ἱἱστή του ἀποθήκη. Σώριασε ἔ- οὐ τὰ νεῦρα τοῦ παιχνιδιοῦ καὶ ἐσὺ τὴν ραθυμία σου καὶ Γτὴν τεµπελιά σου καὶ ὅ,τι ἄλ- :λο. Αν ξέραμε ὅμως ὅλοι τί :χάνοµε. Αν ξέραμε μᾶλλον 1! | Ο ΓΑΜΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΘΕΙΟΣ δολ ὃς ας ὡιώ Ἡ ἄωνν θά οοδὴ µως ὁ γάμος νὰ µεταθάλλη- ἵται εἰς εμπορικὴν ἐπιχείρη σιν: Ες τί θὰ ὠφελήσῃ ἡ προικα, ὁ πλούτος, ἡ κοινωνι- κἢ τρεις, τα πολυτελῆ φορέ- µατα καὶ ἡ. ἐκ τῆς προικὸς ἄνιτος ζωὴ ὅταν οὐδεμία ψυ- Χἰκη συγγένεια ὑπάρχει, ὅταν μστα δὲν σωμθιθάζονται, ὅταν λείπι ἡ ἄγαπη Μήπως δύνα-- ται νὰ εἶναι εὐτυχὴς ὁ ἄνδρας ἔκεινος ποὺ θὰ αἰσθάνεται τὸν :ἑαυτόν του, διαρκῶς εἰς θέσιν ἐτὶ θὰ κερδίζαµε, ὅταν τὴν Κυ-| ριακἡ τὸ πρωῖ ὡδηγούσαμε στὴν Εκκλησία, καὶ πουθενὰ «ἀλλοῦ, τὰ θήματά µας. Καὶ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἐξέρωμε κι’ ἂν ὄχι καλά, ἀρκετὰ πάν- τως. Κι ὅμως, Προτιμοῦμε ὅ- λα αὐτὰ παρὰ τὴν Εκκλησία. Χαλοῦμε ὁλόκληρο ὑνὶ γιὰ νὰ Γκάνωμε θελόνι. Πουλοῦμε τὰ πρωτοτόκιά µας γιὰ ἕνα πιά- το φακή. Μὰ οὔτε κι αὐτὸ δὲν εἶναι. Τὸ ἀνόπαρκτο καὶ ᾿φανταστικὸ κέρδος ὅλων αὖ- Ιτῶν τῶν πραγμάτων στὴν οὐ- σία εἶναι µυριαπλάσια, ἀφάν- ταστη ζημία. ᾷ. Ἡ ἔπανόληφη τῆς φρικτῆς δυσίας. Γιὰ νὰ τὸ καταλάθωµε αὐτὸ καλά πρέπει νὰ δοῦμε τί εἷ- ναι ὁ ᾿Εκκλησιασμὸς καὶ τί μᾶς δίνει. ᾿Εκκλησιασμὸς εἷ- ναι νὰ παρευρισκώµαστε στὴν ἐκκλησία κατὰ τὶ ς ὧρες τῶν διαφόρων ἱερῶν ἀκολουθιῶν καὶ κυρίως τῆς Θείας λειτουρ- γίας. Παραδεχόµαστε σὰν χρι- στιανοί, ὅτι ἀπὸ τὴ Σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου µας πήγασε ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν µας, ἡ σωτηρία µας καὶ ἡ ζωή µας. ὍὉ κάθε Χριστιανὸς μπορεῖ νὰ πάρῃ αὐτὴ τὴν πολὺ µεγάλη ὠφέλεια ἀπὸ τὴ φρικτὴ θυσία τοῦ Κυρίου, Βὰ τοῦ χαριστοῦν δηλαδὴ οἱ ἁμαρτίε καὶ νἁἀ κερδίση τὴ σωτηρία καὶ τὴ ζωή. Φτάνει µόνο νὰ τὴν ἆνα- γνωρίσῃ, νὰ αἰσθανθῇ τὸ µε- γαλεῖο της καὶ νὰ τὴν παρα- κολουθήσῃ μὲ κατανυκτικἡ εὖὐ- λάθεια. Τὴν εὐκαιρία αὐτὴ ᾱ- κριθῶς τοῦ παρέχει ἡ θεία λειτουργία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι τίποτ ἄλλο παρὰ ἡ ἐπανάλη- Ψη τῆς φρικτῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στὸ Σταυρό. Ἑπομένως κατὰ τὴ θεία λει- τουργία γίνεται κάτι τὸ ἐξαι- ρετικἁ σηµαντικό. Τελεῖται µυ- στήριον, ποὺ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ἐπιθυμοῦν νὰ σκύψουν ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ καὶ νὰ παρακολουθή- σουν. Καὶ τὸ μυστήριο θέδα.α σπίτι τοῦ καθενὸς ἀπὸ μᾶς ἀλλὰ µόνο στὴν Ἐκκλησία, ὅ- που θὰ συγκεντρωθοῦν ὅλοι οἱ ὁμόψυχοι ἀδελφοὶ γιὰ τὸν ἵ- διο σκοπό: Βὰ παρακολουθή- σουν τὴν θεία λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσουν στὸ τέλος, ἐ- κεῖνοι ποὺ ἔχουν ἑτοιμαστεῖ, ᾿Κό ἀφοῦ µόνο στὴν Εκκλησία Ιμπορεῖ αὐτὸ νὰ γίνῃ εἶναι φα- ἱνερὸ τὸ µεγάλο καθῆκον τοῦ ᾿Ἐκκλησιασμοῦ. 5. Ἐμφέλεικ οπὸ τὸν Ἔγκλη- σιχκσμό. Πρέπει λοιπὸν νὰ πᾶμε στὴν Εκκλησία γιὰ νὰ πάρωμε ὅ- λα τὰ ἐφόδια ποὺ χρειαζόµα- στε στὴ ζωή µας καὶ πρῶτα- πρῶτα, τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρ- τιῶν. Συμμµετέχοντας στὴν Μυ Γστικὴ Θυσία θὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὸ θάρος τῶν ἁμαρτιῶν µας ποὺ μάς ᾖβασανίζουν. Θὰ αἰσθανθοῦμε νὰ οεύ- Υῃ ἀπὸ πάνω µας ἡ ἀρρά- στεια τῆς ἁμαωρτίας καὶ νὰ µπαίνῃ µέσα µας ἡ χάρις ποὺ Παρακολουθώντας τὴ Μυ- στικἡ Θυσία καὶ ἐμθαθύνοντας ὁλοένα στὸ νόηµά της καθαρί- ζομε καὶ ὀαθύνομε καὶ στερε- ὤνομε τὴν πνευματική µας ζω- τή, Οἱ πειρασμοὶ μᾶς παραµο- ἵτης νὰ μὴ χάσῃ. Ὅλοι αὐτοὶ : εµένουν ἱκανοποιημένοι, ὅτι κα- Ιλὰ χρησιμοποίησαν τὴν Κυρι- | | ἀφιερώνουν τὴν ἑθδόμη ἡμέρα στὸν Κύριο! Εἶναι καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ θέ- λησαν νὰ κάνουν τὴν Κυριακὴ (ὅτι δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν τὶς ὃς ἡμέρες τῆς ἑθδομάδος: Φὰ. τελειώσουν τὶς δουλειές τους. Καὶ τὸν θλέπετε τὸν τρα- πικὸ δουλευτὴ νά δουλεύῃ ὄχι µόνον ὅλες τὶς Κυριακὲς τῆς ζωῆς του µά κι’ ὅλες τὶς ἑορ-᾿ τὲς καὶ ἀνάπαυωση νὰ μὴν δέ- ΓΡΗ τί θὰ πῇῃ καὶ ἀναπνοὴ νὰ μὴν παίρνῃ καὶ νὰ φτάνῃ ἡ τε- :ακή τους. Ξέρουν κι’ αὐτοὶ νὰ νεόουν κάθε µέρα. Καὶ ὁ ἀδύ- [νατος ἄνθρωπος ἔχει νὸὰ πα- ἱλαίση μὲ χίλιους κινδύνους, Ετσι γίνετα. ἀπαραίτητη ἡ ἐ- νίσχωση τῆς ἐσωτεοικῆς, τῆς πνευματικῆς µας ζωῆς ποὺ µό- νο στὴν ᾿Εκκλησία θὰ γίνῃ. Μὲ τὰ πνευµατικὰ ὅπλα ποὺ θὰ πάρωµε ἀπὸ τὴ θεία λει- τουργία θὰ πολεμήσουμε καὶ θὰ νικήσουμε ὅλες τὶς προσ- θολές. Εἶναι λοιπὸν ἡ Κυριακὴ καὶ ὁ ᾿Εκκλησιασιμὸς σταθμὸς Γπνευματικοῦ ἐφοδιασμοῦ. Μᾶς δίνει ἀκόμα ὁ ἐκκλησι- ασμὸς τὸ ξεκούρασµα τῆς ψυ- χῆς µας ἀπὸ τὶς τόσες Φρον- τίδες τῆς ζωῆς. Μπαίνομε τὴν αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνη στὸ! μειονεκτικήν ἀπέναντι τῆς συ- ζύγου του Πῶς θὰ μπορέσι] να κυθερνήσῃ τὸ σπίτι του, ὃ- ταν κάθε του προσπάθεια προσκρούει εἰς τὴν ἁλαζονεί- αν τῆς πλουσίας συζύγου του, Πῶς θὰ µπορέσῃ νὰ τῆς ἐπιθληθῇ, νὰ τὴν πρὀτρέψῃ ἢ να τὴν ἀποτρέψῃ ἀπὸ κάτι, ὅ- ταν θά ξεύρῃ ὅτι αὐτὴ δὲν τὸν ἔχει καµµίαν ἀνάγκην καὶ ὅτι τον πῆρε ἁπλῶς καὶ µόνον διά νὰ ἀλλάξῃ ἁμαξοστοιχία, διὰ νὰ µπορῇ νά κάµη ὅτι θέ- λει μακρὰν τῆς κηδεµονίας του αυστηροῦ καὶ αὐταρχικοῦ πατρός τσι ὀλίγον κατ ὁ- λίγον θὰ γεννηθῇ ἡ Ψυχρότης, το µισος μεταξὺ τῶν συζύγων και το ὡραῖο ὄνειρο θὰ διαλυ- θῇ καὶ τὰ ἐρείπια θὰ καλύ- ψουν τὸ οἰκοδόμημα τῆς εὐτυ- Χίας καὶ ὁ σύζυγος κάποια ημέρα θὰ βαρεθῇ τὸ χρυσὸ κλουθὶ εἰς τὸ ὁποῖον ἑκουσίως εἰσῆλθεν καὶ θὰ ζητήσῃ τὴν ἐ- λευθερίαν του! ) Τί δὲ νὰ εἴπωμεν διὰ τοὺς γονεῖς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἆπο. Ολέποντες µόνον εἰς τὴν κοι- γὠνικὴν τάξιν καὶ τὰ ὑλικὰ ᾱ- γαθὰ τοῦ μελλονύμφου ἅδια- φοροῦν διὰ τὴν διαφορὰν ἡλι- κίας, τὴν ἁρμονικὴν συµθίω- σιν καὶ ἠθικὴν εὐδαιμονίαν καὶ ἐκθιάζουν τὰ τέκνα των νὰ συνάψουν ἕνα γάμον µιση- τὸν εἰς αὐτά Οἳἵ τοιοῦτοι γο- γεῖς γίνονται αἴτιοι τῆς δυστυ- Χίας τῶν τέκνων των µόνον καὶ μόνον διὰ νὰ ἱκανοποιή- σουν τὸ ἀνόητον συμφέρον και τὴν μωρὰν φιλοδοξίαν των. Δεν ἐνδιαφέρονται πο- σῶς διά τὸ ἠθικὸν κεφά- λαον τοῦ μελλονύμφου, τὸ παραθλέπουν, τὸ θεωροῦν ὡς ἕνα παρελθὸν ποὺ θὰ σθύ- ση μὲ τὴν τελετὴν τοῦ γάμου. Ὁποία, ἀλλοίμονον, αὐταπά- τη! Ἔνα παρελθὀν, µία ζωὴ ὁλόκληρη ἢ µία κακὴ συνή- θεια δὲν ξερριζώνεται τόσον εὔκολα. Μήπως δὲν συναντῶ- μεν καθημερινῶς συντρίμμια ἠθικὰ νὰ σέρνωνται εἰς τοὺς Ὀρόμους ἢ νὰ πνίγωνται εἰς τὴν χλιδὴν καὶ εἰς τὸν πλοῦ- τον ᾿Εὰν δὲν φαίνωνται εἷς τοὺς πολλοὺς τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι κρύπτονται πίσω ᾱ- πὸ τὰ πλούσια χρυσοὔφαντα παραπετάσµατα καὶ οἱ λυγµοί τους πνίγονται κάτω ἀπὸ τὴν µάσκαν τῆς ἁδιαφορίας. πλούσιον γάμον εἰς τὴν κόρην των καὶ ἀδιαφοροῦν, ἐὰν ὁ µέλλων σύζυγος εἶναι πότης, χαρτοπαίκτης ἢ ἔκφυλος ἐγ- κληματοῦν διπλᾶ. τέκνου των, ἀλλὰ καὶ τῶν τέ- Κνων ποὺ αὐτὸ θὰ φέρῃ εἰς τὸν κόσμον. νας τοιοῦτος γάμος δὲν δύ- ο γονεῖς ποὺ ἐπιθάλλουν ἕναν Ἔγκλημα-: τοῦν εἰς θάρος τοῦ ἴδίου τοῦ | τά φρονήματα καὶ τα αἰσθή- | ττης, 1 «καὶ τὸ Εὐαγγέλιον ετὴν ζωήν των «Εἰ ἡ ἀπαρχὴ εἰ ἣ ρίζα ἁγία καὶ οἱ κλάδοι ναται νὰ εὐτυχήσῃ. Εἶναι κα-. ΄λαμθάνονται τὸ οἰκογενειακὸ :χώρας δὲν εὑρίσκεται εἰς τὰς εχεῖρας τῶν ἀρχόντων καὶ δυ- ταδικασµένος. Ύστερα ἀπὸι' μίαν μικρᾶν ἀνάπαυλα ὁ χαρ- τοπαίκτης θὰ ἑαναρχίσῃ τὰ ξενύκτ α, τὴν σπατάλην καὶ τὰς ἔριδας ὅταν φθόνῃ τὰς πρωϊνας ὥρας μὲ ἐξανεμισμέ- γα τα χρήματά του καὶ τὸ κε- φαλι βῥαρῷ ἀπὸ τοὺς διαφό- Ρρους ποὺ ἔκαμε ὁπολογιομοὺς γυρω εἰς τὸ πράσινο τραπέζι. | Παὶ τότε ἀρχίζει τὸ ὁορᾶμα, τὸ µαρτυριο δυνάµεθα νὰ εἴπω- μεν, τῆς κόρης ποὺ ἐνομφεύθη ἔναν ἄνδρα παρὰ τὴν θέλησίν διά νὰ ἱκανοποιήσῃ τὴν φιλοχρηματίαν καὶ τὴν φιλο-ἰ δοξίαν τῶν γονέων της ἢ καὶ τὴν ἰδικήν της κάποτε. ο κως ὑποφέρει ἀγογγύστως, κλαίει κρυφὰ ἢ καὶ φανερὰ ποτε-πότε ἀργότερα ἀρχίζει τας εξομολογήσεις εἰς τοὺς δικούς της καὶ κατόπιν εἰς τους φίλους καὶ ὅταν «τὸ πο. τηρι δεχυλίσῃ. ἔρχεται ἡ κα- ταστροφὴ ἢ εὑρίσκεται κά- ποιος καλὸς φίλος νὰ τὴν...... παρηγορήσῃ καὶ δημιουργεῖ- ται. ενα ἀγεφύρωτο χάσμα ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸ διαζύγιον. Άλλοτε πάλιν μονιμοποιείῖ τὴν κατάστασιν ποὺ ἔχει δηµιουρ- γηθεῖ ὡς ἀναγκαῖον κακὸν πρὸς χάριν τῶν τέκνων της τα ποια μεγαλώνοντας ἀντι- ἰ Ἶς δρᾶμα καὶ ἐξέρχονται εἰς τὴν Κοινωνίαν μὲ τὴν ψυχἠν τραυ- µατισµενην, γεµάτην ἀηδία καὶ ἀαπογοήτευσιν διὰ τὴν ζωήν, Αλλ’ ἂν οἱ γονεῖς δὲν πρέ- πει νἁ ἐξαναγκάζουν τὰ τέ- κνα των εἰς τοιούτου εἴδους γάμους, ἔχουν καθῆκον ὅμως νὰ μὴ δέχωνται ἕνα γάµον ὁ- ποιονδήποτε ἁσυζητητί, ἐπει- δἡ ἔχει ὡς ἐλατήριον τὸ βίαιο καὶ τυφλὸν πάθος τὸ ὁποῖον ναρκώνει τὴν ψυχήν, θολώνει τὸ μυαλὸ παραόλέπει τὰ ἐ- λαττώµατα καὶ δὲν βλέπει | παρὰ µόνον προτερήματα εἰς τὸ ἀγαπώμενον πρόσωπον, ὃι- ότι ὕστερα ἀπὸ ἕνα µμικρὸ Χρονικὸ διάστηµα συζυγικῆς ζωῆς, ὅταν παρέλθῃ ἡ ὁρμὴ τοῦ τυφλοῦ πάθους τὰ ἐλατ- τώµατα γίνονται αἰσθητὰ καὶ ἡ ἀπογοήτευσις παραχωρεῖ τὴν θέσιν της εἰς τὴν ἔχθραν, τὸ μῖσος μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καταστροφἠὴν τῆς ἐπιγείου εὖ- δαιµονίας. Ὁ γάμος εἶναι ζήτημα ὗ- ψίστης σηµασίας διὰ τὰ ἄτομα ὅσον καὶ διὰ τὴν κοινωνίαν ὁ- | λόκληρον διὰ τοῦτο πρέπει νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα ὠρίμου σκέψεως καὶ ὄχι ἐπιπολαίων αἰσθημάτων ἢ συμφεροντολο- γικῶν ὑπολογισμῶν, διότι τό- τε καὶ µόνον θὰ ἐκπληρωθῦ- σιν οἱ σκοποὶ τοῦ γάµου. Μό- νον μὲ τὴν ἁμοιθαίαν ἀγάπην καὶ τὴν πίστιν εἷς τὴν ἱερὰν καὶ θείαν διάταξιν τοῦ γάµου | θὰ προέλθουν οἰκογένειαι αἱ ὁποῖαι θὰ ἀποτελέσουν τὴν βάσιν τῆς προόδου καὶ τῆς εὐημερίας, τὸ ἰσχυρὸν καὶ ἆ-. διάσειστον θεµέλιον πάσης ἡ- ϱ:κῆς. Τὸ µυστήριον τῆς προ- ὀδου καὶ ἀναπτύξεως µμιᾶς νατῶν, ἀλλὰ εἰς τὰς οἰκογε- νείας, ποὺ βασιλεύει ὁ Χριστὸς ρυθμίζει ἁγία καὶ τὸ φύραμα καὶ ὁμοίως». (Συνεχίζεται) Κυριακὴ στὴν ᾿Εκκλησία καὶ ἐμπιστευόμαστε στὰ χέρ'α τοῦ Οὐρανίου Πατρός µας ὅλες τὶς φροντίδες καὶ τὶς µέ- ριµνές µας. Τὰ καυρασµένα νεῦρα µας, ξεκουράζονται καὶ | ία τ ἡ 'Ύοι σοθαροὶ ὁ κακόφωνος ψάλ- τονώνονται, ἡ ταλαιπωρηµένη καὶ θαρειὰ ψυχή µας ἀνακου- φίζεται. Ιαὶ ἡ ἀνακουφ:σμένη ψυχἠ. εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀάνα- κουφίζει καὶ τὰ κουρασµένα ἀπὸ τὴν καθημµερινἠ ἐργασία µέλη τοῦ σώματος. Καὶ κάτι ἄλλο. Ας μὴ νοµι- σθῇ ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὶς καθηµερι- γὲς ἀνάγκες τῆς ζωῆς, μὲ τὸ ὑλικό, ἂς ποῦμε, συμφέρον μας. Γιὰ ὅλα ἐνδιαφέρεται ὁ Οὐράνιος Πατέρας µας καὶ ᾱ- ρα καὶ γιὰ τὶς ὑλικές µας ἆᾱ- νάγκες. Στὴν ᾿Εκκλησία τὴν Κυριακὴ θὰ ζητήσουμε νὰ εὖ- λογήση τὴν ἐργασία µας ὁ καλὸς Θεός, νὰ δώσῃ καιροὺς καλούς, εὐφορία γῆς, ὑγεία καὶ θοήθεια κάθε λογῆς, ὥστε νὰ θεραπευθῇ κάθε ἀνάγκη μας, ο Ἡ Θεία Λειτουργία θὰ μᾶς δώσῃ τέλος κι’ αὐτὸ τὸ σπτου- δαῖο, τὸ σύνδεσμο τῆς ἀγά- πης. ᾿Εκεῖ θὰ συναντηθοῦμε ὅ- λοι οἱ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Ἔ- κεῖ θὰ τονωθῃ ἡ ἀγάπη µετα- ξὐ µας, καθὼς θἀ ὀλέπωμεν τὰ κεφάλια ὅλων σκυμµένα στὴν εὐλογία τοῦ κοινοῦ [Πα-! τέρα καὶ καθὼς θ᾽ ἀκοῦμε τὶς εὐχὲς τοῦ ἱερέως νὰ λέγων- ται τὸ ἴδιο γιὰ ὅλους. στὴν Ἐκκλησία θὰ νοιώσῃ ὁ Χρι- στιανὸς, ὅτι ἀποτελεῖ µέλος μιᾶς μεγάλης οἰκογενείας μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸ Θεό. Κι ἐκεῖ στ στὴν ᾿Εκκλησία τὴν Κυριακή | θὰ ἑνώσῃ μὲ ὅλους τοὺς ἆ- δελφούς του τὶς προσευχές του γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ἄν- θρωπότητος. ᾿Ανακουφισμένος, ἐνισχωμέ- νος, χαρούμενος, θγαίνει ἀπὸ τὴν Εκκλησία ὁ Χριστιανὸς μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ ἡ Κυριακὴ ἁγιασμένη, χαρούμενη, εὐλογημένη, γίνε- ἤσυχη΄ ται ἡ ἀληθινὴ ἡμέρα τῆς ἀνα-' παύσεως καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ, ἡ ἀφετηρία ἑνὸς νέου εὐλογημέ- νου ἑξαημέρου μόχθου. 6. Πρεφόσεις ἐν ἀμαρτίκις. Νὰ ἡ πραγµατικὴ ξεκούρα- σι, ἀδελφέ µου, καὶ τὸ ἆλη-ι ἱπιουσίες του τὸν ἑαυτό του ἆᾱ- θινὸ συμφέρον. ᾿Εδῶ εἶναι. ΛΙ: ξεγελιέσα' καὶ τὰ ζητᾶᾷς αἆλ-' λοῦ. Δὲν θά ξεκουραστῆς. ἅ- ταν προτιµήσης τὴν Κυριακή | Γθάνεται ἡ Θεία ς γιὰ νὰ μὴ Τὸν ξεχνοῦμε. Ιφοθερὴ ἀρρώστεια τῆς ψυχῆς πνο ἢ νὰ πᾶς στὴν πλατεῖα. Οὔτε θὰ κερδίσης ὅταν πρωῖ πρωῖ τραθήξης στὴ δουλειά σου. Ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι αὐ- τὲς οἱ αἰτίες ποὺ λείπεις ἀπὸ τὴν ᾿Εκλησία. Οὔτε εἶναι λό- της ἢ ὁ ἀσυνεπὴς δῆθεν ἱερεὺς ἢ ἡ πολύωρη ὀρθοστασία στὴν Ἐκλησία. Πρόσεξε µήπως ὅ- λα αὐτὰ εἶναι προφάσεις ἐν ἆ- µαρτίαις. ᾿Ερεύνησε τὸν ἔαυ- τό σου, καὶ πρόσεξε μήπως τὸν εὕρῃης νὰ ἔχῃ ἀπομακρυνθῆ ἆᾱ- πὸ τὸ Θεὸ καὶ τὴ Χριστ'ανικὴ ζωή. Πρόσεξε μήπως ἄνακα- λύφῃς µέσα σου τὴν ἁδιαφο- ρία. Πρέπει τότε ἐγκαίρως νὰ Φροντίσῃς νὰ ἁπαλλαγῇῆς ἀπ αὐτήν, νὰ τὴν κυνηγησης σὰ καὶ τοῦ σώματος. Φρόντισε νὰ θερµάνῃς τὸ ἐνδιαφέρον σου, τὴν Πίστη σου, νὰ συνδεθῆς στενά μὲ τὸν Χριστό, τὸν ᾿Αρ- χηγὸ τής ζωῆς, γιὰ νὰ ἔχῃς κι ἐσὺ ζωὴ ἀληθινή. 1. ο Ἐγηλησιασμὸς παδῆχὀν. Οἵ ἐκλησίες ἔγιναν γιὰ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ ἡ Θεία Λειτουργία γιὰ τοὺς πιστούς. «Πρόσεξε ν᾿ ἁγιάζης τὴν ἡμέ- ρα τοῦ Σαθθάτου»- εἶπε ὁ Θε- ός. 'Ο ἁγιασμὸς αὐτὸς περι- λαμθάνει καὶ τὸν ᾿Ἐκκλησια- σµό. ᾿Επίσης στὴν Εκκλησία μᾶς καλεῖ καὶ ὁ Χριστός, ὅ- ταν συνιστᾷ νὰ ἐπαναλαμ- Εὐχαριστία Ἔ. ποµένως ὁ ἐκκλησιασμὸς εἶναι ἕνα θασικὸν καθῆκον ποὺ πρέ- πει νὰ ἐκτελοῦμε μὲ προσοχή. Δὲν ἐπιτρέπεται ἀμέλεια στὴν ἐκτέλεσί του. Δὲν ἐπιτρέπεται καμμµμιὰ δικαιολογία γιὰ τὸν Χριστιανὸ νὰ λείπη τὴν Κυρι- ακὴ ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία. Γι αὐτὸ καὶ ἡ Στ΄ Οἰκουμενικὴ Φύνοδος διέταξε, ὁ χριστιανὸς ποὺ ἀπουσιάζει τρεῖς Μυρια- κὲς κατὰ συνέχειαν ἀπὸ τὴν ᾿Ἐκκλησίαν χωρὶς σοδθαρὸ λό- γο νὰ ἀφορίζεται, γιατὶ ὁ ἵ- διος .ἀφορίζει., ξεχωρίζει δη- λαδὴ καὶ ἀποκόπτει μὲ τὶς ᾱ- πὸ τὴν ᾿Εκλησία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τώρα. Δὲν θά προτ'ιιή- σουµε θέθα:α τὴν τιμωρία ἆλ- λἁ τὴν εὐλογία. Δὲν θὰ ἁπου- σιάσουµε ἀλλὰ θά λάόουμε µέρος στὴ Θεία Λειτουργία τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ πάρουις ἄφθονες τὶς εὐλογίες ποὺ δί- γει ὁ Κύριος: Θἀά πᾶμε γιὰ νὰ ἐνισχυθοῦμε ἀνανεώνοντας τὸ τὸ πρωῖ νὰ τὸ ρἰξῃς στὸν ὕ-Ι σύνδεσµό µας μµαζύ Του. Θὰ ἵπᾶμε νὰ : μὲ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς µας ᾗ ΕΠΝΠΜΗΙ [η] (ή ΙΙ ουν Πωος θή ἡμπουοῦσε πυτὸ νι Ἰύση τύσο σχολιοῖς γιά πο)υπλύ- κους δεσμούς δὲν θέλω αλέον γὸ σκέστωµµα. τὴν αἰσχύνην μον, θέλω Οέπω σένα, Ἀικαιο- σύνη, ἀφετῇ πολύτιμη καὶ ὡραία ἓν µέσῳ τοῦ ἀπαστράπτοντος «ω- τὺς Σου, ποὺ σκοοπᾷ μιᾶν ἡδονὴ ἠνγέχφραστη καὶ ἀέναη, Οέλω νὰ εἶμα. υντά Νους. εἰφήνη θαθυ- νὰ ἱτάτη, τω ὀτάραχη. Ὁ ἄναπαν- Ὕγος εἷς τοὺς κώλπυις οι, ᾱ- γαπαύετα, εἷς τοὺς νόλπους τοῦ Βυρίου.. Κανένας φόύος δὲν χι- τοιεύει τὴν φυγήν του καὶ αἶσθά- νεται τὸν ζαωτόν του µέσα στὴν ἄπειρη εὐτυχία. ὀπείρως εὐτυχῆ, Ἠπυτάκτησα μακράν Χου, ὦ Οεέ µου, κατὰ τὰ πρῶτα νεανιχὰ χωύνια µου, μανοὰν τῆς ὄοηθείως Σου. καὶ ἔγινα διὰ τὸν ῥανυτόν μον «τόπος ἐνδεὴς καὶ πενιγούς». Β1ΒΛΙ ο. Αὐγουστῖνος ο Ν. Γ΄ περιγράφει τρία ἔτη, ποὺ διῆλθεν εἰς τὴν Καρχηδόνα, ἀπὸ τοῦ δεκάτου ἑέδόμου μέχρι τοῦ δεκάτου ἑνάτου ἔτους τῆς ἡλικίιας 'Ο. συγγραφεὺς τερματίζει τὰς σπουδάς του, περιπλέκεται εἰς τὰ δί- κτυα τοῦ ἔρωτος καὶ γίνεται ὁπαδὸς τῆς αἱρέσεως τῶν Μανιχαίων.- δυζή- του. 'τησις περὶ τῆς πλάνης τῆς ἐν λόγῳ αἱρέσεως.. -Δάκρυα τῆς μητρός του καὶ ἀπάνιησις, ποὺ ἔλαδεν ἐν ὀνείρῳ παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἀναφερομένη εἰς τὴν μέλλουσαν µεταστροφὴν τοῦ υἱοῦ της. Ἔφθασα εἲς τὴν Καρχηδόνα, Παντοῦ γύρω µου ἔόριε μὲ τριγ- μὸν ὁ λέόης ἐπαισχύντων ἐρώτων. Ἀὲν ἥμουν ἀκόμη ἐρωτευμέγος, ἀλλὰ μμ ἐπυρπολοῦσε ὁ πύθος να ἐφωτευθῶ. Διφασμένος ἀπὺ ἔρω- τα, ἐχάκιζα τὸν ἑαυτόν µου, ὅτι δὲν εἶχα περιπλωκῆ ἀκύμη ἆρκε- τὰ εἲς τὰ δίκτυά του. ᾿Ἠξητοῦσα ἓν ἀντικείμενον ἔρωτος καὶ ἔτοε- όά μµῖσος ποὸς τὴν ἰδέαν μιᾶς ζωῆς εἰρηνικῆς καὶ ἀπηλλαγμένης παγίδων. Διποφυχοῦσε ἡ χαρδιά μου, διότι ἐστερεῖτο ἐσωτερικῆς ζωῆς, ἑστερεῖτο σέ, ὦ Θεέ µου. ᾽Αλκὰ δὲν μὲ κατεῖχεν ὁ πόθος μιᾶς τέτοιας ζωῆς. ἀὲν εἶγα ὄρεξιν διὰ. μίαν μὴ ἐπικίνδυνον τροφήν, ὄχι διότι ἤμουν ἀπ᾿ αὐτὴν χοοτα- σµέγος. ᾿Απ’ ἐναντίας, ὅσο περισ- σύτερον τὴν ἐστερούμην, τόσο πε- ρισσύτερον μὲ ἀηδίαζε, Ἴδου δια- τὶ ἔπασχεν ἡ ψυχή µου, καί, γε- µάτη ἀπὸ ἑλκώματα, ἐσύρετο ἐκ- τὸς τοῦ ἑαυτοῦ της, κατεχοµένη ἀπὸ τὸν οἰκτρὺν πόθον νὰ Ἐυσθῇ εἰς τὰς αἰσθηματικὰς πραγµατικὀ- τητας. ᾿Αλλ’ ἐὰν δὲν εἶχαν φυχην αὐταὶ αἱ πραγματικότητες, δὲν θὰ προσείλκυαν τὴν ἀγάπην µας. Τὸ ν᾿ ἀγαπῶ καὶ ν᾿ ἀνταγαπῶ- μαι ἦτο γιά µένα πολὺ γλυκύτερο, ὕταν ἀπελάμόανα τὴν σάρκα τοῦ λατορευομέγου πλάσματος. τσι ἐκηλίδωνα τὴν πηγὴν τῆς φιλίας διὰ τοῦ θορθόρου τῆς φιληδονίας µου, ᾿Αηδῆς καὶ αἰσχρὸς εἰς τὴν ὑπερθολὴν τῆς ματαοδοξίας µου, ἐπροσποιούμουν κομψότητα καὶ εὐγένειαν τρόπων. Ετσι παρεσι- θόμουν πρὺς τὸν ἔρωτα εἰς τὴν παγίδα τοῦ ὁποίου ἐποθοῦσα νὰ συλληφθῶ. ΤΩ Θεέ µου, ὦ εὖὐ- σπλαγχνία µου, μὲ πόσην πικρίαν ἐκαρύχευες τὴν γλυκύτητα δι’ ἐμέ[ Μὲ ἀγάπησαν! ἘΕγλύστρη- σα κρυφὰ εἰς τοὺς δεσμοὺς τῆς ἡδονῆς, καὶ τρελλαμένος ἀπὸ τὴ χαρά µου, ἔπεσα µέσα στὰ δίκτυα τῆς δυστυχίας, διὰ νὰ παραδοθῶ ἀργότερα εἰς τὰς ἀναμένας σιδη- οὐς ράόδους τῆς ζηλοτυπίας, τοῦ φόθου, τῆς ὀογῆς καὶ τῶν ἐρίδων. κ, κ Τὺ θέατρο γεμᾶτο ἀπὺ εἰκόνας τῆς δυστυχίας µου καὶ ἀπὸ στοι- χεῖα, ποὺ ἡμποφοῦσαν νά τροφο- δοτοῦν τὴν «φλόγα τῆς καρδίας μου, μὲ κατεγοήτευε. Διατὶ ἀρά γε ὁ ἄνθρωπος ἀφέσκετα εἲς τὴν θέαν ἀξιοθρηνήτων γιὰ τοαγικῶν πεοιπετειῶν Αὐτὸς ὁ ἴδιος δὲν θέλει νὰ γί- γη θῦμά των. Καὶ ὅμως, ὣς ϐθε- ατής, ἐπιδιώχκει τὴν ὀδήνην, ποὺ γεννοῦν αὐτὰ τὰ θεάµατα, αὐτὴ δὲ ἀκοιθῶς ὁ ὀδύνη ποοξεγνεῖ εἷς αὐτὸν ἡδονήν. Τὶ εἶναι λοιπὸν αὖ- τὸ τὸ πρᾶγμα, ἐὰν ὄχι μιὰ ἀξιο- δάκριτος πλάνης Διότι Ἡ συγχί- γησίς µας εἶναι τόσο περισσότερον ζωησά, ὤσο περισσότερον εἶμεθα ἀπηλλαγμένοι τῶν καταστάσεων. ποὺ περιγράφουν, Όταν πάσχω- μεν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, τὸ συναίσθημα αὐτὸ ὀνομάζεται ὀδύνη, ὕταν δὲ μετ) ἄλλων συμπάσχωµεν καλεῖ- τω οἶκτος, συμπάθεια, Αλλά τὶ εἶναι. αὐτῃ ἡ συμπάθεια, πφοχει- µένοι περὶ φανταστικῶν σκηνῶνι ᾿ϱ. θεατῆς δὲν παρακινεῖται διό- λου νὰ σπεύσῃ εἰς ὄοήθειαν σιιν- ανθρώπων του... Καλεῖαι µόνον νὰ, πάσχηῃ φυχικῶς, ἀπολαμύάνει δὲ τὸν συγγραφέα τοιούτων ἐπι- γοήσεων χατά τὸ µέτρον, κατὰ τὸ ὁποῖον τοῦ. προξενεῖ ἐντατικωτέ- ραάν λύπην. Εἰς περίπτωσιν δέ, γατὰ τὴν ὁποίαν ἡ παράστασις τοιούτον εἴδους ϱᾳανταστικῶν περι- πετειῶν τὸν ἀφίνει ὴχρόν, ἄπυ- γωορεῖ ἔχων τὴν χατάκρισιν καὶ τὴν περιφρόνησιν εἷς τὸ στόμα τοῦ. Αα ἐναντίας, Όσες φορὲς αἰσθάνετα. τὴν φυχήν του. νά σπαωταρᾷ ἀπὸ τὸν πόνο, μένει εὖ- χαριστημένος καὶ προσεχτικὺς εἷς τὴν θέσιν του, ᾿Εκεῖνο λοιπόν ποὺ ἀγωποῦμε, εἶναι αἱ συγκινήσεις κα τὰ δά- χρνα. δα ὅμως Όλοι ἐπιδιώκουν τὴν ἡδονήν. Δὲν θέλουν νὰ εἶναι Γδυστυχεῖς. ᾽Αλλὰ συγχρόνως εἶνια να φιλεύσπλαγχνοι, ἐπειδῃ δὲ ἡ εὐσπ]λαγγνία συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ὀδύνην, δὲν εἶναι αὐτὸς ὃ μόνος λόγας, διά τὸν ὁποῖον ἡ ὀδύνη μᾶς εἶναι ἀγαπητή: (Συνεχίζεται) συναντηθοῦμε μαζὶ τὴν Κυριακὴ στὴν ᾿Εκκλησία καὶ θὰ Τὸν αἰσθανθοῦμε ἀνά- µεσά µας, γιατὶ ὁ ἴδιος μᾶς εἶπε ὅτι «ὅπου εἰσὶ δύο ἢ τρεῖς συνηγµένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνοῖ μα ἐκεῖ εἰμὶ ἐν µέσῳ αὐτῶν». ΕΛΙΤ ΚΙ ΙΝΗΝΙΙΙΝΙ ΡΜ ΤΠ ΙΧΗΜΝΠΙΙ ΚΠΗΙΝΙΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄. σελίδα) πρέπει νὰ ἦτο µία ἀνήσυχος ἐκκλησιαστικὴ φυσιογνωμία, ἡ ὁποία ὄχι µόνον ἀντίκρυζεν ἐ πιτυχῶς καταστάσεις, ἀλλὰ καὶ ἐδημιούργει τοιαύτας. “ἩΠ ἱκανότης του δὲ ἐδείχθη ἀἁμέ- σως, ὅτε µία ἀπὸ τὰς συνήθεις στάσεις τῶν Τούρκων ἐξερρά- γη τῷ 1804, ἡ ὁποία καὶ ἐ- στράφη κατὰ τοῦ ᾿Αρχιεπισκο- που Χρυσάνθου. 'Ἡ μῆνις τῶν στρατιωτῶν ἀπετράπη διά τῆς διπλωματικῆς ἱκανότητος τοῦ Οἰκονόμου Κυπριανοῦ, ὁ ὁποῖ- ος δὲν ἐδίστασε καὶ διὰ δωρο: δοκίας νὰ ἐξουδετερώσῃ τοὺς κατὰ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἐκ- µανέντας καὶ κακοποιήσαντας αὐτὸν ᾿Οθωμανούς. Ἡ ἁδρὰ καὶ µεστὴ άποφα- σιστικότητος φυσιογνωμία τοῦ Κυπριανοῦ, τὸν ὁποῖον ὁ ὑπὸ ψευδώνυµον Άγγλος περιηγη- τῆς ᾽Αλὴ µπέης ἀποκαλεῖ «φύ- λακα ἄγγελον τῶν ὁμοεθνῶν του», διαφαίνεται εἰς τὴν σω- ζομένην ἐν Μαχαιρᾷ προσὠπο- γραφίαν του, ἐξ ἧῆς κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἅττον προέρχονται αἱ σύγχρονοι εἰκονογραφήσεις του. Αὕτη μᾶς παρουσιάζει τὸν Κυπριανὸν ὡς ἄνδρα πνευ- ματικῆς.ἰσχύος καὶ ἰσχυρᾶς θε: λήσεως, παρὰ τοῦ ὁποίου καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναμένῃ τις νὰ διαδραµατίσῃ πρωτεύοντα ρό- λον εἰς τὴν διαµόρφωσιν τῶν πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων τῆς πατρίδος του, οἷον το καὶ τὸ Ἔἔργον τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς νήσου. Ἡ µέχρι τῶν χρόνων ἐκεί- νων σταδιοδῥοµία τοῦ Κυπρια- νοῦ προοιωνίζετο τὴν τοιαύτην ἐνεργοτάτην του δρᾶσιν. Ότε δὲ οὗτος ἐρρύθμισε διὰ τῆς : προσωπικῆς του ἐπεμθάσεως τὴν στάσιν τοῦ 1804, τὸ προ- σωπικὸν Ὑόητρον, τὸ ὁποῖον ᾱ- πέκτησεν οὕτω θαίνων ἀπὸ ἐ- Μπιτυχίας᾽ εἰς 'ἐπιτυχίαν τὸν ἔ- καµε νὰ σκεφθῇ τὴν ἀνάληψιν τῆς ἐκκλῆσιαστικῆς ἀρχῆς, ἡ ὁποία εἰς τὰς χεῖρας ἑνὸς ἤ- δη: ὑπεργήρου καὶ παραλύτου ᾿Αρχιεπισκόπου ἐξησθένιζεν ὁ- σηµέραι καὶ ἐκινδύνευε νὰ στε- «φρηθῇ πλέον ὁ λαὸς τῆς πνευ- ματικῆς καὶ ἐκλησιαστικῆς του ἡγεσίας, τόσον ἀναγκαίας εἰς τὰς κρισίµους περιστάσεις, ὅτε ἐσόθει ἡ ἐξέγερσις τῶν ὅ- πὸ τὴν Τουρκικὴν δυναστείαν λαῶν. Αἱ δολοπλοκίαι κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους δέν ἦσαν ᾱ- συνήθεἰς. Αὗται παρέσυραν πολλάκις καὶ τοὺς τοπικοὺς δι- οικητὰς ἢ καὶ τὴν Κεντρικἠν Κυδθέρνησιν: Κάτι τοιοῦτο συν- έφη. τώρα, ὅτε µεγάλον µέρος τοῦ λαοῦ ἐπόθει τὴν λύσιν τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ ζητήματος διά τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ γέροντος ΄Χρυσάνθου καὶ τῆς ἀναδείξεως νέου ᾿Αρχιεπισκό- που. Εἰς τὰς δολοπλοκίας ταύ- τας εἶχεν ἐνεργὸν µέρος ὁ ἵυ- πριανός. Ἡ 'Ὑψηλὴ Πύλη συγ- κατένευσεν εἰς τὰ εἰσηγήσεις καὶ ἔπαυσε τὸν Χρύσανθον, ὥ- ρισε δὲ διάδοχόν του τὸν ΓΚυ- πριανόν. Ἡ τοιαύτη πρᾶξις δὲν ὑπάρχει ἀμφιθολία, ἤτο ἔντε- λῶς ἀντικανονικὴ καὶ ἔθιγεν ἀνεπανορθώτως τὰ ἐκκλησια- στικὰ προνόμια, ἡ δ᾽ ἀναγνώ- ρισίς της θὰ εἶχε τρομακτικάς συνεπείας διὰ τὸ μέλλον τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς νήσου. Ἡ ἐἑ- κλογὴ τοῦ Κυπριανοῦ δὲν ἀνςε- γνωρίσθη, ὡς ἦτο φυσικόν, ὑπὸ τῆς Μεγάλης ᾿Εκκλησίας καὶ | διὰ. τοῦτο κατέστη ἀδύνατος ἡ χειρατονία αὐτοῦ µέχρι τοῦ θανάτου τοῦ προκατόχου του Χρυσάνθου, διατελοῦντος ἤδη ἐν ἐξορίᾳ ἐν Εὐδθοίᾳ, ὅτε ὁ Κυ- πριανὸς καὶ ἐχειροτονήθη ὑπὸ ἀντιπροσώπου τοῦ Οἰκουμενι- κοῦ Πατριάρχου τῷ 1810 κα- νονικῶς πλέον εἰς ᾿Αρχιεπί- σκοπον πάσης Κύπρου καὶ βέ- ας ᾽Ιουστινιανῆς. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι ὁ Κυπριανὸς σπεύδει πρὸς κα- τάληψιν τῆς ἀρχῆς οὐχὶ ἁπλῶς ἐκ. προσωπικῆς φΦιλοδοξίας, ἀλλ᾽ ἐκ τῆς ἀνάγκης νὰ τεθῇ τέρμα εἰς µίαν ἀνώμαλον ἔ- σωτερικὴν Κκατάστασιν τῆς ᾿Εκκλησίας' δὲν ὑπελόγισε τὸ μέλλον καὶ τὰ ἐκκλησιαστικά προνόμια, ἀλλ᾽ ἀπέόλεπεν εἰς τὴν. ἱκανοποίησιν τοῦ παρόν- τος, τὸ ὁποῖον ἔθλεπε παντοιο- τρόπως καταρρέον καὶ ἐξ οῦ ἐξηρτᾶτο πάντως τὸ μέλλον. Αἱ ἰσχυραὶ προσωπικότητες διακρίνονται πάντοτε διὰ τὴν κατὰ τοιοῦτον τρόπον ἀντίκρυ- σιν τοῦ παρόντος καὶ φέρονται ταχὺ πρὸς τὸ σκοπὸν ἐν τῇ προσπαθείᾳ νὰ λύσωσι τὰ προ- θλήµατα αὐτοῦ καὶ ἀφήνουσιν εἰς τοὺς μετ᾽ αὐτοὺς τὴν λύσιν τῶν προθληµάτων τοῦ µέλλον- τος. Οὕτω πρέπει νὰ ἐξηγηθῇ καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Κυπριανοῦ εἰς τὴν προκειµένην περίπτω- σιν. Οτι ὁ Κυπριανὸς το ἆᾱ- νὴρ μεγάλης ἱκανότητος καὶ ἀξίας, ἰδίως πρὸς ἀντιμετώπι- σιν τῶν δυσχερῶν περιστάσεων τῆς ᾿Εκκλησίας Κύπρου, μᾶς θεθαιώνει καὶ ἡ περὶ αὐτοῦ σύγχρονος κρίσις τοῦ ᾿Αρχιε- πισκόπου Σιναίου Κωνσταντί- νου, πρὸς ὃν οἱ ἐν Κύπρῳ εὖ- ρισκόµενον ἐν Λάρνακι ἀπηυ- θύνθησαν, ἵνα προθῇ εἰς τὴν χειροτονίαν τοῦ Κυπριανοῦ. Οὔὗτος ἀποποιηθεὶς διὰ κανονι- κοὺς λόγους, ὡς εἴπομεν, τὴν χειροτονίαν, τονίζει τὰ ἑξῆς περὶ αὐτοῦ: :Διότι µόνος αὖ- τὸς ὡς εἰδὼς πάντας δύναται ἀπὸ τοιοὐτων σφοδρῶν καὶ ἀλ- γεινῶν τῆς πατρίδος περιστά- σεων, στῆσαι πρὸς τὰ τοιαῦτα ραγδαῖα τῶν ἀλλεπαλλήλων καταιγίδων καὶ κατευνάσαι τὴν τῶν πραγμάτων πικράν τα- ραχὴν καὶ ζάλην, ὡς ἐχέφρων τῷ ὄντι καὶ πολύπειρος Κυθερ γήτης». Δεῖγμα τῶν μεγάλων τούτων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ νήσῳ ὑπῆρξε καὶ ἡ πρὸ μικροῦ ἐκτέ- λεσις ἐν Κωνσταντινουπόλει [γάκη ἑνὸς ἐκ τῶν σηµαντικώ- ἱΓτέρων πολιτικῶν ἀνδρῶν τῆς /νήσου κατὰ τοὺς χρόνους ἔ- Γκείνους. Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἰνήσου ἐν τῇ ἀναφορᾷ αὐτῶν [πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατρι- αρχεῖον ἐξαίρουσι τὰς ἀρετὰς τοῦ Κυπριανοῦ, ὁ ὁποῖος ἔ- γραφεν «ὑπάρχει ἄξιος, καθ’ ἃ γνωστικός, σώφρων, ἄγρυ- πνος, ἐνάρετος παντοίως, ὅλως χριστιανός, ἀμέτοχος, ἄμεμ- πτος, ἀπέχων καὶ μάλιστα ὡς δουλεύσας τῇ πατρίδι διὰ το- σούτων χρόνων, καὶ εὑρεθεὶς πρόµαχος εἰς πᾶσαν περίστα- σιν καὶ ἀνάγκην, καὶ τέλος ὡς λύχνος ὢν ἐτέθη πρεπόντως ἐ- πὶ τὴν λυχνίαν καὶ λάµψαι πᾶ- σι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ εὐαρέ- στως». Ἡ. ἄνοδος τοῦ Κυπριανοῦ εἰς τὸν ᾿Αρχιεπισκοπικὸν θρό- νον ἐσήμαινε τὴν ἔναρξιν νέας περιόδου δράσεως τῆς Ἐκκλη- σίας εἰς πάντας τοὺς τομεῖς. Οὗτος ἔφερε µαζί του νέον πνεῦμα ἐκ τῆς Μολδοόλαχίας, ὅπου ἔζησεν ἐπὶ ἀρκετὰ ἔτη, καὶ τὸ πνεῦμα τοῦτο ἐνεφύση- σεν εἰς τὴν ζωὴν τῆς Ἔκκλη- σίας καὶ ἐν γένει τοῦ τόπου του. τόσον ἀπὸ οἰκονομικῆς, ὅσον ἀπὸ πολιτικῆς, πνευµατι- κῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἐν γέ- νει ἀπόψεως. Τὰ καταπεσόντα λόγῳ τῶν ταραχῶν καὶ τῶν ἐ- σωτερικῶν προθληµάτων, ἰδίᾳ ἀπὸ τοῦ 1804 καὶ ἐντεῦθεν, οἱ- κονομικὰ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἠνώρθωσεν εἰς συντομώτατον χρονικὸν διάστηµα «ἀναδει- χθεὶς ἄριστος διαχειριστὴς αὐτῶν. Εἶχεν ἤδη καὶ τὴν σχε- τικὴν πεῖραν τόσον ἐκ τῆς δια- χειρίσεως τῶν τῆς Μονῆς Μα- χαιρᾶ προηγουμένως ὅσον καὶ τῶν τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἀπὸ τῆς ἀναλήψεως ὑπ᾿ αὐτοῦ τῆς θέσεως τοῦ Οἰκονόμου. Πα- ραλλήλως ὅμως πρὸς τὴν οἱ- κονομικἠν ἀνόρθωσιν ἐπεδιώ: χθη ὑπὸ τοῦ Κυπριανοῦ ἡ πνευματικἡ ἀνύψωσις τῶν ἐκ- κλησιῶν καὶ τοῦ ποιμνίου του. Ὁ πλουτισμὸς τῶν ἐκκλησιῶν διὰ καταλλήλων ἐκκλησιαστι- κῶν θιθλίων, εἰκόνων καὶ ἄλ- λων σκευῶν ὑπῆρξε κυριώτα- τον µέλημά του καὶ ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τοῦτο δυνάµεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι δὲν ἐκαινοτόμη- σεν, ἀλλ᾽ ἐσυνέχισε τὸ ἔργον τοῦ προκατόχου του ᾿Αρχιεπι- σκόπου Χρυσάνθου. Ἡ πρὸς πνευµατικὴν ἀνα- γέννησιν τοῦ λαοῦ φροντὶς τῶν ᾿Αρχιεπισκόπων τῆς Κύπρου χρονολογεῖται ἀπὸ παλαιοτέ- ρους χρόνους. ΄Ἠδη ὁ ᾿Αρχι- επίσκὀπος Φιλόθεος, ἀνὴρ δια- κρινόµενος διὰ τὴν πνευµατι- κότητά του ὡς, πλήν ἄλλων, δεικνύουσι καὶ αἱ ἐγκύκλιοι καὶ αἱ µελέται του, εἶχεν ἱδρύ- σει ἀνωτέραν Σχολἠὴν ἐν Λευ- κὠσία, εἰς τὴν ὁποίαν ἐδιδά- σκοντο τὰ κλασσικά γράµµα- τα. Ὁ μέγας διδάσκαλος Ἐ- φραὶμ ὁ ᾿Αθηναῖος, ὁ κατόπιν Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, καὶ ὁ ρῶσος μοναχὸς Μπάρ: σκυ, ὃ Ὑνωστὸς διὰ τὸ µέγα του ἔργον τὸ περιλαμθάνον περιηγήσεις εἰς τὴν ᾿Ανατολήν, ὑπῆρξαν διδάσκαλοι τῆς Σχο- λῆς ταύτης, ὁ μὲν τῶν ἕλληνι- κῶν, ὃ δὲ τῶν λατινικῶν. Ὁ Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος εἷ- ὀλίγα ἔτη του, τῷ 1808, διότι ἡ τοῦ Φι- σεις διαλυθῆ. Καὶ αὕτη ὅμως φαίνεται δὲν εἶχεν εὐδοκιμήσει καὶ ὁ Κυπριανὸς ἀνέλαθεν ὡς ἓν ἐκ τῶν πρώτων µεληµάτων τοῦ νὰ ἱδρύσηῃ Ελληνικὴν Σχολὴν ἐπὶ σταθερωτέρων 6ά- σεων. Μόλις εἶχεν ἀντιμετω- πίσει ἐπιτυχῶς ἐντὸς δύο ἐ- τῶν τὰ οἰκονομικὰ προθλήµα- τα τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς- καὶ τοῦτο ὑπῆρξε τεράστιον ἔργον δεικνύον τὴν μµεγίστην αὐτοῦ ἱκανότητα--ἐμερίμνησε περὶ ἵ- δρύσεως Ελληνικῆς 3 χολῆς. Ἑλληνομουσείου καλουμένης --τῷ 1812. Εἶναι αὕτη ἡ σήµε- ρον συνεχιζεµένη ὡς Παγκύ- πριον Γυμνάσιον καὶ ἡ εἰς τοῦ- το μετατραπεῖσα ἀπὸ τοῦ 1893. νὰ ἴδωμεν τὴν ἵδρυσιν Σχολῆς ὡς ἕνα σύνηθες ἔρ- γον, ἔστω μεγάλης σημασίας διὰ τὴν νῆσον καὶ διὰ τὴν ὁ- ποίαν µέχρι σήμερον καὶ εἰς τὸ μέλλον αὕτη πρέπει νὰ εἷ- ναι πρὸς αὐτὸν εὐγνώμων, ἆλ- λὰ πρέπει νὰ ἐκτιμήσώμεν ἰδι- ποίας οὗτος διετόπώσεν ἐν τῇ ἱδρυτικῇ πράξει τῆς Σχολῆς, ἡ ὁποία διασώζεται ὡς ἓν τῶν σημµαντικωτέρων τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου χιεπισκοπῆς φέρουσα τὴν ἰδιό- χειρον αὐτοῦ ὑπογραφήν. ἸΑ- πευθυνόµενος οὗτος πρὸς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρας, τοὺς εὐγενεστάτους ἄρχοντας καὶ γίζει ἐν ἀρχῃ τὴν σηµασίαν τοῦ ἀγῶνος καὶ τῆς θυσίας ὁ- πὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, δι- ότι, ὡς λέγει, οἱ οὕτως ἀγωνι- ζόμενοι ὑπὸ τοῦ θεοῦ στεφα- νοῦνται καὶ ὑπὸ τῶν ἀνθρώ- πων ἐγκωμιάζονται, καὶ παρα- θέτει ἔπειτα ἀρκετὰ ἱστορικὰά παραδείγματα ἀποδεικτικά τῆς ὀρθότητος τῆς τοιαύτης ἀρχῆς. «Μιμούμενος οὗτος, λέ- γει, ὡς ὑπεύθυνος ἔφορος τῶν τικῶν πραγμάτων τῆς νήσου τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους ἄν- δρας ἐθεώρησε πρέπον καὶ συμφέρον νὰ καταλίπῃη «ὑπὲρ πίστεως ἀγώνισμα τῇ πα- τρίδι. πρὸς ὠφέλειαν τῶν ὅμο- τατρίων κατά τὰ ἠθικὰ καὶ τὰ ἐκκλησιαστικά., :Ἠννόησε, τροσθέτει͵ ὅτι ἡ Κύπρος -πά σχει µέγαν αὐχμὸν παιδείας καὶ ἔλλειψιν ἑλληνικῶν µαθη: µάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι τὸ μµό- χεν ὡσαύτως ἱδρύσει Σχολὴν πρὸ τῆς ἐξορίας λοθέου εἶχε διά τὰς περιστά- ἸΑλλ’ ἐνδιαφέρει ὄχι ἁπλῶς τῆς | αιτέρως τὰς σκέψεις, τὰς ὁ-. κειμηλίων: ] Κυπρια- ] νοῦ ἐν τῷ Κώδικι Α΄ τῆς Αρ: πάντας τοὺς Χριστιανοὺς το-| ἐκκλησιαστικῶν καὶ τῶν πολι-. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ «Ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ὁ Α΄. Ἡ ΧΙΛΕΡΙ ΕΙ ΚΥΠΡΟ ΙΙ ϱΕ Τοῦ κ. Κ. Β΄, (τελευταῖον) ᾽Ανανκαίνισις τῆς ᾿Αρχιεπι- σχοπῆς. Ἐν ἔτει 18963 ἀνήγειρε νέαν πλευράν, συνδεοµένην μετά τοῦ παλαιοῦ κτιρίου διἁ τῶν µέχρι σήμερον σώζομένων κα- μαρῶν, δι᾽ ὧν χωρίζονται διὰ τῆς ὁδοῦ «,Αποστόλου Βαρνά- θα» εἰς τὸ νέον ἐν τῷ µέσῳ εἷ- ναι τὸ νῦν Μέγα Συνοδικὸν ἢ ᾿Ασπαστικὸν ἤτοι αἴθουσα τῆς ὑποδοχῆς καὶ πἐριξ τὰ δωµά- τια τῶν ᾿Αρχιερέων. ᾿Επίσης εἰς τὰ νότια τῆς ἐκ- κλησίας πρὸς τὸν κῆπον τὰ λεγόμενα Ξ ενοδοχεῖα ὅπου δι- έµενον οἱ ἐκ τῶν χωρίων ἐρ- χόμενοι εἰς Λευκωσίαν καθ’ ἑ- κάστην Πέµπτην ἑσπέρας πρὸς ἀγορὰν τῶν χρειωδῶν τὴν Παρασκευήν, ἡμέραν ἀγορᾶς ἐν Λευκωσίᾳ. ο Ἐν ἔτει 1865 ἐνέσκηψεν ἐν Κύπρῳ ἡ χολέρα ἐξ ἧς πολλοὶ ἀπέθανον καὶ ἄλλοι ἐκ τῶν κατοίκων τῆς Λευκωσίας καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων ἐξεκένω- σαν ταύτας καταφυγόντες εἰς τὴν ὕπαιθρον καὶ πρὸ πάντων εῖς τὰ ὀρεινὰ χωρία. ᾽Αλλ’ ὁ ΓΜακάριος, ὡς καλὸς ποιµήν, παρέμεινε Φφροντίζων μετ αὖ- [τοθυσίας ὑπὲρ τῆς διασώσεως τῶν ἄλλων. Μάτην πολλοί, καὶ δἠ ἰατροί, προέτρεπον αὐτὸν ἵνα ἐξέλθῃ τῆς Λευκωσίας ἐγ- καθιστάµενος ἔστω καὶ εἰς τὸ ἐγγὺς Μετόχιον τοῦ Κύκκου. ᾽Αλλ᾽ ἐπ οὐδενὶ λόγῳ ἐδέ- χθη. Ἐν ὁποίᾳ δὲ καταστάσει εὖ- ρίσκετο τότε ἡ χολέρα µαρ- τοροῦσιν αἱ ἑξῆς δύο ἐπιστο- λαὶ αὐτοῦ, καὶ αἱ τελευταῖαι πρὸς τοὺς διαθεριςοντας τρο- φίµους αὐτοῦ καὶ διδασκάλους τῆς Ἑλληνικῆς Σχολῆς Λευ- Ίσχον πληροφορίας περὶ τῆς αἰ- σίας ὑμῶν ἀναβάσεως εἰς τὰ ὕ- η τῶν ὀρέων. Δὲν διστάξω νὰ πιστεύσω ὅτι τὸ ὑγιεινὸν καὶ τερ- σεγὸν ἐκεῖνο κλῖμα, τὸ ψυχρὸν καὶ διαυγὲς ὕδωρ. ἡ θέσις τοῦ χωρίου θάλλοντος ἐν ὥρᾳ τοιαύ- τῇ τοῦ ἔτους ὑπὸ τοὺς πρόποδας τοῦ μαστοειδοῦς Ολύμπου. θὰ ἀφήσῃ ὑμᾶς εὐχαριστημένους. Πλήν εὔχομαι κἀγὼ ἰδίᾳ, καὶ αὐτοῦ νὰ περάσητε καλῶς. ὡς ἑ- πιποθῶ. καὶ ἀλλαχοῦ, καὶ ἐπαν- ελθόντας ὧδε νὰ ἀπολαύσω ὑμᾶς ὑγιαίνοντας καὶ εὐχαριστημένους ἀπὸ τὸ ταξείδιόν σας. Τὴν ἀπὸ τῆς ἐφημερίδος λη: .φθεῖσαν ἀντιγραφήν. ἰδοὺ ἔχετε ὧδε ἐπισυνημμένην ἀλλὰ πέσοι βα εἰς τὸ βεῖον ἔλεος. ὅτι δὲν [θέλει χοησιμεύσειν, ἐν τοῖς μέ: Ἶρεσιν ἐκείνοις οὐδόλως. ο Ἡ πρωτεύουσά Ἰἤας. χάριτι [βεία. µέχρι τῆς σήμερον χαίρει :ἄχραν ὑγιείαν. Ἐν «α κάλα. ὃ- που, ὣς γνωστόν. ὑπάρχει ἡ ἓ- στία τῆς ὁλεθρίας νόσου, ἀκού- ονται δυστυχῶς νέα προύσματα. Χβὲς ἠκούσθη. ἢ μᾶλλον ἀνηγ: γέλθη τῷ Ηγεμόνι ὁ θάνατος τοῦ καλοῦ Προξένου τῆς Ἰαλ- λίας Κυρίου Μαρικοὺρ προσβλη- θέντος ἀπὸ κεραυγώδι χολέραν. νον ὁποῦ στολίζουσι τὸν ἂν θρώπινον νοῦν καὶ ὁποῖα κα: ταστήσουσι τὸν ἄνθρωπον ἆἄ ἴξιον τῷ ὄντι ἄνθρωπον., ὣς λέγει αὐτολεξεί, καὶ ἀπεφάσι- σεν ἅμα τῇ εἰς τὸν ᾿Αρχιεπι- σκοπικὸν θρόνον ἀνόδῳ του νὰ. συστήσῃ µίαν Ελληνικὴν Σχολὴν πρὸς ὠφέλειαν τῶν συμπατριωτῶν του. (Σωνεκίζεται) κὠσίας 'Ἱεροδιακόνους Σῶὠ- Φρόνιον καὶ Κυπριανόν. Ἐπιστολὴ Α΄ εἰς Πρόδρο:: μον. ἹΤερολογιώτατοι Κύριοι Διδά- σκαλοι «Σήμµμερον, Παρασκευή», ἔ-ι | ΗΝΝΟΙΝ ΜΗ! ΠΙ ΤΜΜΠΙὺ [β' ἡ ΛΡΧΙΗΙΡΚΟΠΗΣ ΜΛΙΚΛΠΙΟΣ 0) ((Δ6Λ-ΙΜΕδ [ΣΤΗΣ ΘΕΜΟΣ ΤΒΥ ΜΛΚΙΡΙΔΥ ΜΥΡΙΑΝΜΘΟΠΟΥΛΟΥ ἥτις, μετὰ ὀμτὼ ὥρας τῆς πτροσ- Γ:βολῆς, τὸν ἐτελείωσε. Πρὸ δύο ᾽ἡμερῶν ἐλαλήθη ἐνταῦθα ὅτι καὶ ἐν τῇ Αγία Νάπα συνέβησαν ἱτρεῖς ἀποβιώσεις, µμεταξὺ τῶν σα μ ᾿μεταέάντων ἐκεῖ ἕΣκαλιωτῶν' ἀλλὰ τοῦτο χρήζει ἐπιβθεθαιώσε- ως' ἔτι λέγεται ὅτι παρόμοιόν τι συνέθη ἐν 'Ορμήδια. ὅπου κπατέ- Φυγον 2 Μαλιῶται. Ας εὐχώ- µεθα νὰ εἶναι ψευδὲς τοιοῦτογ. Χθὲς ἔλαδον ἐπιστολὴν ἀπὸ τὸν ἐν ᾽Αλεξανδρείᾳ καλὸν πατριώ- τὴν Κύριον Εὐθύμιον “Οράτην, ὅστις μοὶ ἀναφέρει περὶ χολέ- ρας. λέγων ὅτι ἐκεῖ εἶναι κατὰ πολὺ ἐλαττωμένη ἐπὶ τοῦ παρόν- τος, διότι ἐνῶ πρὶν ἀπέθνησκον ὑπὲρ τοὺς τριακοσίους καθ ἤ- µέραν. ἤδη ἐπεριωρίσθη τὸ κα: κὸν µέχρι τοῦ 15δ---50 καὶ ὁ- λιγώτερον. Τὸ αὐτὸ λέγει καὶ διὰ τὸ Καἴρον παὶ τὰ περίχωρα του: ἀλλ ἄρα γε ὅταν ἤ νόσος αὕτη φαίνεται ἐλαττωμένη εἲς τι µέρος, θαθμηδὸν ἐκλείπει ἢ ἐπανέρχεται ἄγνωστον τοῦὺλά- χιστον δὲ ἐμέ. Ἓνν τούτοις ὃ ἐλεήμων Θεὺς εἴθε νὰ ἀπαλλάξῃ ἅπαν τὸ σιλά- σµα του καὶ ἡμᾶς τοὺς πτωχοὺς καὶ ταλαιπώρους Ἀνυπρίους. ᾽Αμήν. 16 Ιουλίου 1δ65 3 ο 2 ας ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ὑπογραφὴ δι ἐρυθροῦ }γὸ Κύπρου Εὐχέτης ὑμῶν. Ἡ Β΄’ ἐπιστολὴ τοῦ ᾿Αρχι- επισκόπου Μακαρίου ἔξώθεν, «τοῖς ἑλλογιμωτάτοις Διδα- Γσκάλοις κυωρίοις Σωφρονίῷ καὶ Κυπριανῷ τοῖς λίαν ἡμῖν περιποθήτοις εὐχετικῶς εἰς Φοινίν' ἔσωθεν δέ, ᾿Αγαπητοὶ μαὶ περισπούδαστοι Κύριοι Ἔλαξον καὶ τὴν ἀπὸ 39 τοῦ ἤδη λήδαντος ἀγαπητὴν ὑμῶν ἐ- πιστολὴν χαίρων, εὐαγγελιξομέ- χάρις τῷ Θεῷ, καὶ τὴν ἀπὸ Ἰροδρόμου µετάβασίν Σας εἰς ἵνα καὶ ὧδε τὸ εὐμραὲς κλῖμα ἀφήσῃη ὑμᾶς εὐχαριστημένους. Πὰ νεώτερα ἅπερ βλέπομεν ἐν Γτοῖς ἐφημερίσιν. ἅσπερ ἐνόμισε τὸ χθεσινὸν ἀτμόπλοιον «Συρίας, εἶναι ὅτι ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἔπαυ: σεν ὁλοτελῶς ἡ χολέρα ὑπάρχει ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ Σμύρν]. ὄχι τόσον ὁρμητικὴ καὶ καταστρεπτική. Ἐν Σκάλα 4άρ: νακος. ἐλπίζομεν νὰ μὴ κάμῃ βήματα μεγάλα, διότι ἠραιώθη]- σαν οἱ πολῖται πολύ. 'Ἡ Θεοφρούρητος Δευκοσία μέχσι σήμερον ἀπολαύει πλήρους Γδγιείας, καὶ εἴθε να διατηοηϱῇ ᾿μέχρι τέλους. 'Ο καύσων εἶναι εἰς τὸν ὑπέρτατον βαθµμόν του. Τὸ Συμµέούλιον τοῦ Λιξᾶ πρὸ [τεσσάρων ἡμερῶν ἔλαβε µέτρα νὰ συστήσῃ εἰς τὴν προσοχὴν Γμαὶ ἐπίσκεψιν πέντε ἹΙατρῶν Γὲι τῶν ἐνόντων. τὴν Κοινότητα Λευκοσίας προσδαλλομένην εἰτε ὑπὸ πυρετῶν, εἴτε, ὃ μὴ γένοιτο, ὑπὸ χολέρας. ᾽Απεδείχθήη ὅτι ἡ Απομάχρυνοις πολλῶν φαγοσί- µων, ἦτο µέτρον σωτήριονι ἆλ- λὰ δυστυχῶς ἡμέρα τῇ ἡμέρα συγχωρεῖται ἡ εἴσοδος τοιούτων ἐπιβλαξῶν. ἅπερ φυσικῷ τῷ λό- γῳ προκαλοῦσι καὶ τὴν θέρμὴν καὶ ἄλλα γοσήµατα. Ανευ δὲ ἑτέρου ἐπευχόμε- γος ὑμᾶς ἐμ καρδίας μένω, συν: παρ ὑμῖν τὴν ἐσώκλει- στον διὰ τὸν ᾿Ἡγούμενον γεἴτο: γα Σας (τὴς Τοιοδιτίσσης) ὅ- πως τὸν προτρέψήτε νὰ συµµορ: ιστῶν φωήῇ ιὲ τὰ γραφόμενά µου. καὶ νὰ ἔχω πληροφορίας περὶ ὅσων τῷ γρήήφρω ἐντὸς ὀπτὸ ἡμεοῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν Ίευκοσια 1565 ᾿Τουλίου 27 ὑπογρ.) Ἱ ὁ Εύπρου Εὐχέτης ὑμῶν. Καὶ τοιαῦτα μὲν ἔγραφεν ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπο: Μακάριος πι νήν τὰ καθ ὑμᾶς καλῶς ἔχοντα. Φοινί, καὶ ἠὐχήθην ἐκ καρδίας | :λουρμούζιος, αἱ | ΦΙΜΜΙ ΚΙ ἰ ΜΙΝΙ Τι ΠΗΗ Τοῦ κ. | Β΄, (τελευταῖον) ο Όντως τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ εἔχουσι τὰ θέλγητρά των, πα- Γρατηρεῖ εἰς τὰς ἐξομολονή- σεις του ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος καὶ θὰ το δυνατὸν νὰ ἄπο- | κτήσωμεν αὐτὰ χωρὶς νὰ ἀπο- μακρυνθῶμεν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ετοῦ Δημιουργοῦ τοῦ παντός, ἐν τῷ ὁποίῳ ὁ δίκαιος εὗρί- σκει τὴν χαράν του καὶ ὅστις Δημιουργὸς εἶναι τὸ ἐντρύφη- μα τῶν δικαίων ψυχῶν. Μὴ µα- ταιοδοξῇῆς ὢ ἄνθρωπε, μηδὲ ἆ- φήνης τὰς ἀκοάς σου νὰ ἐκ- κωφαίνωνται εἰς τὴν τόρθην της µαταιότητος. ᾿Ιδοὺ τὰ πράγματα τοῦ κόσµου ἐρχόμε- να καὶ παρερχόµενα. ἸΑλλ” ἐ- Υῷ μήπως παρέρχοµαι ἐρω- τᾷ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ζήτη- σον εἰς αὐτὸν τὸ ἄσυλόν σου, ὢ κατάκοπος ἐκ τοῦ ψεύδους φυχή µου. ᾿Εμπιστεύθητι ὅ,τι ᾿ὀφείλεις εἰς αὐτόν. ᾿Ἐμπιστεύ- Ίθητι εἰς τὴν ἀλήθειαν, ὅ,τι ὁ- [φείλεις εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ οὐδὲν θὰ ἀπολέσῃς. Αἱ πλη- γαί σου θὰ ἰαθῶσι, τὰ ἐφήμε- ρα στοιχεῖά σου θἀ ἀνακαινι- σθῶσι, θὰ ἀποκατασταθῶσι µετα σοῦ στενῶς συνηνωµένα Δὲν θὰ σρσιν αχ. συμπαρασύρωσιν, ὅ- που αὐτὰ καταθυθίζονται. Θὰ µείνωσι μετὰ σοῦ κατὰ τρό- πον σταθερὸν καὶ µόνιµον πλησίον τοῦ Θεοῦ, ὅστις εἶναι ων ο καὶ µόνιµος αἰωνί- ς». Τὸ καλὸν λοιπόν, τὸ ἆγα- θὸν καὶ ἀληθὲς εἶναι ἰδέαι τὰς ψε καὶ κατόπιν ἡ φιλοσοφία ἐξήτασεν ὡς δεδοµένας θρη- σκευτικἁὰς ἀποκαλύψεις. Με- γάλοι φιλόσοφοι ὡς ὁ Πλά. των, ὁ Κικέρων, ὁ Σενέκας καὶ ἡ λοιπὴ χορεία τῶν φιλο- σοφοὐντων ὁμολογοῦσι τοῦτο καὶ ἡ ἀλήθεια αὕτη σκιασθεῖ- σα ὑπὸ τῶν µμµεταγενεστέρων ποιητων καταφαίνεται εἰς τὰ συγγράµµατα τῶν φιλοσόφων τῆς ᾿Ελλάδος, τῆς Περσία καὶ τῆς Κίνας. -- Ὁ θεῖος Πλάτων ὁμιλῶν περὶ τῶν παραδόσεων τῶν ἆ- νατολικῶν χωρῶν ἔλεγε «ὅτι ἤ περὶ τοῦ Θεοῦ ἰδέα αὐτῶν (Ὑνῶσις) εἶχε ληφθῆ παρά τῶν Θεῶν». Καὶ ἀλλαχοῦ «ὅτι οἱ παλαιοὶ οἵτινες ἔζησαν ἐγ- γύτερον πρὸς τοὺς Θεοὺς ἢ ἡ- μεις, µετέδοσαν ταῦτα καὶ εἰς ἡμᾶς». Λαλῶν περὶ τῶν ἀρ- Χαίὼν φιλοσόφων τις ἐκ τῶν σοφῶν λέγει: «Αν διέλθωµεν πάντας τοὺς φιλοσόφους καὶ ἐνθυμηθῶμεν ποῖοι σαν οἱ θησαυροὶ τῆς γνώσεως, τοὺς Οποίους εἶχον μεταξύ των θέ- λοµεν ἴδει, ὅτι ὑπῆρχον πολ- λαὶ ἀκτῖνες ἀληθοῦς φωτὸς μεταξὺ τῶν ζοφερῶν καὶ συγ- κεχυµένων δοξασιῶν των, ἆλ- λὰ τὸ φῶς τοῦτο οὐδέποτε προῆλθεν ἐκ τῆς χρήσεως τοῦ λογικοῦ των, διότι οὐδέποτε ἠδυνήθησαν νὰ δώσωσιν ἆπο- χρῶντα λόγον αὐτοῦ... Θέλον- τες νὰ αὐξήσωσι τὴν ἐπιστή- µην των ἔπαυσαν διατηροῦν- τες τὴν ἀλήθειαν καὶ µετέθα- λον τὰς ἀληθεῖς ἀρχὰς τῶν πραγμάτων, αἴἵτινες παρεδόθη- σαν εἰς αὐτούς, εἰς ψευδὲς καὶ λοῦς Φιλοσοφίας, Αἱ θεμελιώδεις λοιπὸν ἠθι- καὶ καὶ πνευµατικαὶ ἀξίαι αἱ Γρυθµίζουσαι τὸν πνευματικὸν καὶ κοινωνικὸν βίον τῶν λαῶν ὡς πολύτιμα κειμήλια τοῦ παρελθόντος ἔχουσι τεραστίαν σηµασίαν διὰ τὴν ἀνθρωπότη- τα. Τὰ ἠθικὰ ἰδανικὰ εἶναι οἱ φάροι, οἵτινες φωτίζουσι καὶ ὁδηγοῦσι τὰ ἄτομα καὶ τὰ Ἔθνη εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ καθή- κοντος καὶ τῆς ἀρετῆς. Οὕτως ἐφιλοσόφησαν οἱ αἰῶνες μέχρι σήμερον καὶ θά ἰσχύῃ ἡ γνώ- µη τοῦ φιλοσόφου: Τρεῖς εἶσι αἱ ἀρεταὶ ἃς χρὴ ἁσκεῖν τέ- κνον: Θεούς τε τιμᾶν, θρέψαν- τας γονεῖς, νόµους τε κοινοὺς Ἑλλάδος». ᾿Αλλοίμονον δὲ εἰς τὰ Έθνη καὶ τὰς Κοινώ- νίας, ἐὰν περιεφρονοῦντο, ὡς :κατεθλήθη προσπάθεια παρὰ τῶν Μαλλιαροκομμουνιστῶν τῆς ἐκπαιδεωτικῆς µεταρρυ- θµίσεως, ὁπότε θὰ ἐπηκολού- θει ἡ ἀνατροπὴ τῆς Κοινωνίας καὶ ἡ ἀναρχία. Τοῦτο βεθαι- ! ρἱ τῆς χολέρας, ἥτις τέλος οὔ- τε τῆς Λευκωσίας ἐφείσθη, ἀλλ᾽ οὔτε καὶ τοῦ ἰδίου. Διότι ͵ προσόληθεὶς ὑπ αὐτῆς τὴν Την. Αὐγούστου πρὸς τὴν ἑ- σπέραν, ἀπέθανε τὴν 4ην τοῦ μηνὸς πεσὼν οὕτω ἐπὶ τῶν ἐ- ἑπάλξεων τοῦ καθήκοντος, ἐν Ιἣ. θέσει ἐτάχθη ὡς ᾿Αρχιεπί- 'σκοπος καὶ ἐν ἣ ἐνεκαρτέρη- 'σεν ἑκουσίως καὶ ἐν γνώσει τοῦ ἐπικειμένου κινδύνου. Τὸ θλιθερὸν ἄγγελμα τοῦ θανά͵ 'του τοῦ ἀοιδίμου Μακαρίου :(διαδοθὲν ἀπὸ στόματος εἰς στόμα ἀνὰ σύμπασαν τὴν ἰύ- προν. προεκάλεσε μεγάλην θλῖώΝν Πάντες ἐπανελάμθα- νου: Απέθανεν ὁ Φφιλάνθρω- πος ΔΜακάριος καὶ ἡ ἔμεινεν ὀρφανή. 'Ἡ κηδεία αὐτοῦ ἐγένετο µε- γαλοπρεπῶς, ὅσον αἱ τότε περιστάσεις ἐπέτρεπον' ἐτάφη δὲ ἐν τῃ αὐλῇ τῆς ἐκκλησίας τοῦ ἐγγύτατα προαστείου ἡ Παλλουριώτισσα .. Καΐτοι δὲ πολλοὶ Ἠμετέρων εὗδρί- σκοντο εἰς τὴν ὕπαιθρον, οὐχ ἧττον ἠκολούθησε πλῆθος Λα- οὗ μέχρι τοῦ τάφοω. Ως καὶ Τοῦρκοι καὶ πρὸ πάντων Τούρκισσαι θρηνοῦσαι τὴν στέρησιν τοῦ. προστάτου τῶν τέκνων αὐτῶν. Ως δὲ μοὶ εἴ- πεν, αὐτόπτης μάρτυς ὁ τότε νέος καὶ διαµένων ἐν Παλλου- ριωτίσσῃ. καὶ ὕστερον ΓΠΠρωτο- ψάλτης τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς μουσικοδιδάσκαλος ΣΣ. τυλιανὸς Κύπρος ος ὁποίας ἡ θρησκεία ἀπεκάλυ- ' ἀσυνάρτητον σχῆμα ἆκροσφα-, Τούρκισσαι ΚΥΡΙ Ι ΓΑ. ΠΑΠΑ ΩΑΒΝΒΝΟΥ. :οὔσι πολλαὶ σελίδες ἐν τῇ ἵ-] στορία. Όπου ἐπεκράτησεν ἡ ἀμφιθολία, ὁ ὀρθολογισμός, Ἡ ἀπιστία πρὸς τὸν Θεόν, ἡ ἆ-ὶ .σέδεια πρὸς τοὺς νεκρούς, ᾗ καταφρόνησις τῶν παραδόσε- ων, ἐκεῖ διεπιστώθη, ἡ κοινῶ- καὶ κατάρρευσις τῶν πολιτὶ- σμῶν. Τοῦτο μαρτυροῦσιν οἱ νεώτεροι χρόνοι, ἔνθα ὁ ἄν- θρωπος κινδυνεύει νὰ χαθῇ ἐξ ὁλοκλήρου ὡς πρόσωπον, ὡς ἐλευθερία, ὡς πιστις ὑπὸ τὸ εἶδος τοῦ λεγομµένου τεχνικοῦ πολιτισμοῦ εἰς ἀφάνταστον ὅ- λικἠν δύναμιν. Ὑπερετράφη ὁ ἐγκέφαλος, ἐμαράνθη τὸ «αἴ- σθηµα καὶ τρεμοσθύνει ἡ πί- στις. ᾿Εξέλιπεν ὁ οἶκτος, τὸ ἔλεος καὶ ἡ ἀγάπη, ἐχάθη ἡ ὁδὸς τῆς λυτρώσεως καὶ ἡ διάρκεια τῆς χαρᾶς. χοῦ διαπιστοῦται κρίσις θρη: σκευτική, ἠθική. ᾿Εκλονίσθη ἡ ἀξία καὶ τὸ ἠθικὸν κὔρος τῶν ᾿Εθνικῶν καὶ Θρήσκευτι- κὠν παραδόσεων. Τὸ μεγαλύ- τερον κακόν, ὅπερ ὑπέστη ἡ ἀνθρωπότης ἐκ τῆς παγκοσμµί- ου λαίλαπος εἶναι ἡ ἠθικὴ κα- τάπτωσις καὶ φιλικὴ καταρ- ρύπανσις τῆς νεολαίας, τὸ ἡή- τῆς ἐφαρμογῆς θεωριῶν ξένων πρὸς τὸ Χριστιανικὸν πνεῦμα καὶ πεπλανηµένων ἐγκαταλεί- πουσι συντρίµματα ὑλικά καὶ πνευματικά. Τὰ θεόπνευστα ρήματα τοῦ Οὐρανοθάμονος Παύλου εὑρίσκουσιν τὴν ἀπή- χησιν εἰς τὴν ἐκτεθηλυμένην κοινωνίαν τῆς ἐποχῆς µας «ὃ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος τοῦτο κὸς θερίσει φθοράν, ὁ δὲ σπεί ρων εἰς τὸ πνεῦμα ἐκ τοῦ πνεύματος θερίσει ζωήν αἰώ- νιον (Γαλ. τ΄’ 8). Διαπρεπὴς “ἱεράρχης ὁ Σά- λεξιν του ἐν Παρνασσῷὼ τῷ 1933 περὶ τῆς σημασίας τῶν Παραδόσεων τὰ κατωτέρω ἆᾱ- ξιόλογα: “Τίποτε ἐκ τοῦ βίου τῶν λαῶν δὲν μένει ἀνεπηρέ- αστον ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴν παράδοσιν ὁ οἰκογενειακός, ὁ ἐθνικὸς καὶ κοινωνικὸς βίος Φέρουσι τὴν σφραγῖδά της, τὸ χρῶμα της. Ἡ Χχριστιανικἡ παράδοσις ἀναστηλώνει τὴν ζωὴν ὡς χρέος, καλεῖ τοὺς ὁ- παδούς της, ὅπως ἐναγκαλι- σθῶσι τὸν Σταυρόν των καὶ διὰ τῶν πόνων καὶ ἱδρώτων των ἐξαγοράσωσι τὴν τιμὴν καὶ τὴν δόξαν των. ᾿Γὰν ἡ ᾱ- θεῖα εἶναι ἓν εἶδος διαµαρτυ- ρίας διὰ τὴν θριαμθεύουσαν κατίσχυσιν τοῦ κακοῦ εἰς τὸν κόσμον, τὸ ὁποῖον κακὸν σωγ- κοµίζει ὀδύνας καὶ ἀπολήγει εἰς θάνατον, µόνον ὁ Χριστὸς ἐπαναφέρει τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν Θεόν, διότι συμμερίζεται 'τὰς εὐθύνας τῆς ἁμαρτίας, ᾿Ισυγκαταθαίνει χάριν αὐτοῦ μέχρι θανάτου Σταυρικοῦ, γίνεται λυτρωτής του, τὸν δὲ προσερχόµενον εἰς τοὺς κὀλ- πους του ἔστω καὶ τὸν ἐγκλη- µατίαν συγχωρεῖ καὶ ἀναδει- κνύει πρῶτον. Γ. Ὡς κατακλεὶς τοῦ κεφαλαίἰ- Γου τούτου δέον νὰ ἐπισυνα- ᾿Φθῇ ἡ περὶ τῆς σηµασίας τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀξι- ὢν καὶ δὴ τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ γνώµη τοῦ Βρεττανοῦ φυσιοδίφου Οὐϊλλι- αν Μπράγκ. ὅστις τὸν Αὔγου- στον 1929 εἰς τὸ ἐν Γλασκώ- 6ῃ συνέδριον τῆς Βρεττανικῆς ἑνώσεως διὰ τὴν πρὀοδον τῆς ΓΙ ἐπιστήμης ἐνώπιον τρ'ῶν χιλι- ἁάδων ἐπιστημόνων διεκήρυ- Γξεν: «ὅτι ἡ Θρησκεία δὲν πρέ- ἵπει νὰ φοθῆται καµµίαν ἐπί- θεσιν ἀπὸ τὴν ἀληθινὴν ἐπι- στήµην, ἀλλὰ µόνον βοήθειαν 'καὶ ἐνίσχυσιν. Διότι ἡ ἐπιστή- µη δέν εἶναι παράφρων διὰ νὰ ἀπορρίπτῃ τὰ διδάγµατα καὶ συμπεράσματα τῆς ἀνθοωπί- νης σοφίας καὶ πείρας τῶν αἰἱ- τώνων-. Μόνον οὕτω διὰ τῆς :ἐπανόδου εἰς τὰς αἰωνίους ἡ- Ιθικὰς ἀρχὰς συντελεῖται ἡ µε- Γψαλουργίσ τῶν ἀτόμων καὶ γλαῶν. κλαίουσαι, κυριολεκτικῶς «ἐ- μούγκριζαν.-. Βραδύτερον ἐπελθούσης ὅφ- Γέσεως τῆς χολέρας, καὶ ἐπαν- Γελθόντων πολλῶν ἐκ τῆς ὑπαί- ἱθρου, ἐτελέσθη ἐπίσημον µνη- µόσυνον τοῦ ἀοιδίµμου ᾿Αρχιε-' πισκόπου Μακαρίου, καθ’ ὅ ἑ- πίκαιρον ἐπιμνημόσυνον λό: Ὕον ἐξεφώνησεν ὁ ἐκ τῶν τρο- Γφίμµων αὐτοῦ ἑλληνοδιδάσκα- ἵλος 'ἱεροδιάκονος Κυπριανός. Κατὰ δὲ τὴν 26ην ᾿Οκτωθδθρί- του τοῦ 1865 ὅτε συνῆλθον εἰς τὴν ᾿Αρχιεπισκοπὴν ὅ τε κλῆ- ρος καὶ ἀντιπρόσωποι τοῦ λα- :οὉ πρὸς ἐκλογὴν νέου ᾿Αρχιε-’ πισκόπου καὶ τοιοῦτος ἐξελέ- γη ὁ δωὠφρόνιος ἐγένετο πρότασις ὅπως «ἀνεγερθῃῇ που ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισοκοπῇ πανδή- μῳ δαπάνη, μνημεῖον ἀνάλο- γον καὶ τοῦ θείου Μακαρίου καὶ τοῦ πρὸς τὴν μνήμην αὖ- τοῦ ὀφειλομένου σεθασμοῦ καὶ εὐννωμοπσύνης ἁπάσης τῆς Κύπρου, ἐν ὦὢ ν᾿ ἀνακομισθώ- | σι τὰ ἱερὰ αὐτοῦ ὁστᾶ ἐν τέ- λει τοῦ ἔτους . ᾿Ε πρότασις ἐ- γένετο ἐπαινετὴ ὀφ' ἁπάντων, ἐφ᾽ ᾧ καὶ ἠνοίχκθη κατάλονος συνδρομῶν αὐθωρεί. Γ Ἔπονται αἳ ὑπογραφαὶ τῶι Συνοδικῶν καὶ τῶν ἄντιπρο: σωπων'. ᾽Αλλ ἡ ἀπόφασις αὕτη, δι᾽ ἄλλους λόγους, δὲν ἐξετελέ- σοι. Μόνον ὁ Σωφρόνιος ὕ- στερον ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ἄν- εκόµισε διὰ τελετῆς τὰ ὁστᾶ εδ έγρεια εἰς τὴν Ἠ) σγλίδα) νικὴ κατάπτωσις, ἡ παρακμὴ Παντα- | θικὸὀν ναυάγιον αὐτῆς, ὅπερ μαρτυρεῖ ἀπομάκρυνσιν ἐκ] τοῦ Θεοῦ. Οἱ πειραματισμοὶ καὶ θερίσει’ ὅτι ὁ σπείρων εἰς | τὴν σάρκα αὐτοῦ ἐκ τῆς σαρ-: µου Εἰρηναῖος τονίζει εἰς διά-: ΑΚΗ, 1η Αὐγούστου 1924. .- ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ υτε ρᾶ .- Α Ῥ ᾿Εθνγαρχοῦσα | Ἠύποου καὶ οἳ σεισμοὶ ῆά- . ν { φου. Μητροπόλξως Πάφου: ' Εκκλησία Γ Ὑπὸ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πάφου ἐξετωπώθη ἐν ᾿Αθήναις ᾽Αναμνηστικὸν Λεύκωμα διά :ποὺς σεισμοὺς τῆς Πάφου ὑπὸ τὸν τίτλον -«Ἡ ᾿Εθναρχοῦσα Ἐκκλησία Κύπρου καὶ οἱ σει- σμοὶ τῆς Πάφου. Εἰς τὸν πρόλογον τῆς ἐκδό- σεως ἀναφέρεται ὅτι εἰς τὸ λεύκωμα περιλαμθάνώνται στοιχεῖα δεικνόοντα την ἕκτα- σιν τῶν καταστροφῶν ἐκ τῶν σεισιῶν τῆς Ίθης Σεπτεµθρί- ου 1953, ὡς καὶ τὸ ἔμπρακτον ἐνδιαφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας Κύπρου διὰ τὴν περίθαλφιν καὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν σεισμοπαθῶν. Τὸ λεύκωμα πε- ριλαμθάνει λεπτοµερῇ ἐξιστό” ρησιν τῆς σκληρᾶς δοκιµασίας :ἡ ὁποία ἔπληξε τὸν λαὸν τῆς Πάφου καὶ τῶν προσπαθειῶν Γτῆς ᾿Εθναρχούσης ᾿Εκκλησίας. Εἰς τὸ λεύκωμα περιέχον- ται ἐπίσης ἐγκύκλιοι, ἀποσπά- σµατα τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ ξέ- νου τύπου ἐν σχέσει μὲ τοὺς [σεισμούς, μηνύματα συμπαθεί - [ας, ἐπιστολαὶ κλπ. /. Εἰς τὸ β΄’ µέρος τοῦ λευκώ: Γματος περιλαμδάνονται πλη- Γροφορίαι διὰ τὰς ζημίας τὰς Γὁποίας ὑπέστησαν οἱ ναοί της . Μητροπολιτικῆς περιφερείας τῆς Πάφου. Πίνακες καὶ φῶ- τογραφίαι τῶν καταστραφέν- των ἢ ὑποστάντων ζημίας να: ὢν καὶ στιγμιότυπα ἐκ τῆς ποογείρου στεγάσεως τούτων εἰς ἀντίσκηνα. Σάθέα ᾿Αγουρίδη: Τὸ πρόθλη- µα τῶν προσθηκιῶν τῆς σλαυ- ονικῆς µεταφράσεως τοῦ Ἱ- | ουδαϊκοῦ πολέμου τοῦ ᾿]ωσή- του καὶ ἡ ἐν αὐταῖς περὶ τοῦ ᾿Τησοῦ Β απτιστοῦ καὶ τοῦ Χοιστοῦ μαρτυρία: Ὁ συγγραφεὺς εἰς τὸ ἔργον του τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἄποτε- λεῖ ἐναίσιμον ἐπὶ διδακτορίᾳ διατριθήν, ὑποθληθεῖσαν εἰς τὴν Θεολογ. Σχολὴν τοῦ [Πα- νεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν, ἀσχολεῖ- ται μὲ τὸ δυσχερὲς πρόόλημα τῆς προελεύσεως τῶν προσθη- κῶν τῆς σλαυονικῆς µεταφρά- σεως τοῦ ᾿Ιουδαϊκοῦ πολέμου τοῦ ᾿Ιωσήπου. Αἱ προσθῆκαι αὗται, λόγῳ τῆς περὶ τοῦ Ἰ]- ησοῦ καὶ τοῦ Βαπτιστοῦ µαρ- τορίας αὐτῶν, ἀφ᾿ ἃς ἐγνώ- σθησαν ζωηρὸν διήγειρον τὸ ἐνδιαφέρον τῶν θεολόγων, οἵ- τινες συντόνως ἐνέκωψαν εἰς τὴν ἔρευναν τούτων καὶ πολ- ἑλὰς καὶ ἀλλήλαις διϊσταµένας Γἐξήνεγκον γνώμας. Εἰς τὴν ἔρευναν τοῦ ἆκαν- θώδους τούτου προθλήµατος μεθοδικῶς χωρῶν ὁ συγγρα- φεὺς διαιρεῖ τὴν ὅλην έργα- σίαν του εἰς τρία κεφάλαια, παραθέτων ἐν παραρτήµατι ἐν ἑλληνικῇ μεταφράσει τὰ τεμάχια ταῦτα. Καὶ ἐν μὲν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ «Ἡ ἱστορία τοῦ προθλήµατος» ἐξετάζει ὁ συγγραφεὺς τὰς διαφόρους περὶ τῶν τεµαχίων τούτων δι- ατυπωθείσας µέχρι σήμερον ἑρμηνείας ἐξελέγχων ὡς ἆἄ- καρπον τὴν ἐπὶ τῇ βάσει ἆμ- φιθόλων ἐξωτερικῶν µαρτυρι- ὢν, προσπάθειαν πρὸς ἀναγω- γωγἠν αὐτῶν εἰς τὴν πολιὰν ἀρχαιότητα. Ἐν δὲ τῷ δευτέ- ρῷ κεφαλαίῳ ὑπὸ τὸν τίτλον «Ὅ χαρακτὴρ τῶν Ἀλαυονι- κῶν Τεμαχίων ἀναλύει ὁ συγ Υγραφεὺς τὰ σπουδαιότερα τούτων, ἐξετάζων συγχρόνως αὐτὰ ἐν τῇ ἐν τῷ σλαυονικῷ κειµένῳ συναφεία αὐτῶν καθι- στῶν σαφῆ τὸν χαρακτῆρα αὖ- τῶν. Ἐν τῷ τρίτῳ τέλος κε- φαλαίῳ «Ἡ προέλευσις τῶν Σλαυονικῶν Τεµαχίων- ἐἑξε- τάζει ὁ συγγραφεὺς τὰς κυ- ριώτέρας διατυπωθείσας περὶ τῆς προελεύσεως τῶν τεμαχί- ων τούτων θεωρίας καὶ ἐκθέ- τει τὴν ἐκ τῆς ὅλης ἐρεύνης καὶ δὴ καὶ τὴν ἐκ τοῦ χαρα- κτῆρος τῶν τεµαχίων ἰδίαν ἄποψιν. ᾿᾽Αποκρούων ὁ σωγ- γραφεὺς τὴν ἐκ τοῦ ᾿Ιώσήπου προέλευσιν τῶν τεµαχίων τού- των καὶ θεωρῶν τὸν συγγρα- Γφέα των ὡς θαυμαστὴν μὲν [τοῦ Βαπτιστοῦ πολέμιον δὲ Γποῦ .«Θαυματοποιοῦ» καὶ τῶν μαθητῶν του, ὑποστηρίζει τὴν ἄποψιν -καθ᾽ ἣν ἰδιόρρυθμος Γφαρισσαῖος ἐκ τῶν ὑπερμάχων τῆς παθητικῆς ἀντιστάσεως ᾿ῆτα ὁ συγγραφεὺς τῶν ἀρχι- | κῶν προσθηκῶν εἰς τὸ κείµε- τοῦ ᾿Ιουδαϊκοῦ Πολέμου τοῦ ᾿Ιωσήπου, χριστιανὸς δέ, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα πα- τροπασχίτης, ὁ παρεμθολεὺς αὐτῶν. Ὡς χρόνον δὲ τῶν χριστιανικῶν παρεμδολῶν τῶν σλαυονικῶν τεµαχίων τοῦ |- ουδαϊκοῦ Πολέμου τοῦ ᾽Ιωσή- που (37--105 μ.Χ.) θεωρεῖ ὁ Γσυγὸ ραφεὺς τὸν μεταξὺ 190-- 250 μ.Χ. Ἡ. ἀξία τῆς συμθολῆς τοῦ κ. ᾿Αγουρίδη εἰς τὴν Ἕλληνι- κἠν θεολογικὴν ἐπιστήμην διά τῆς διατριθῆς του ταύτης καθίσταται προφανἠὴς ὅταν λά- θωμµεν ὑπ ὄψιν οὐ µόνον ὅτι εἶναι ἡ πρώτη Ἑλληνικὴ περὶ τοῦ προθλήματος τούτου µε- λέτη ἀλλὰ τὴν νέαν περὶ τοῦ προθλήματος θέσιν τὴν ὁποίαν ὁ κ. ᾽Αγουρίδης παρουσιάζει. νΟΥ

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΜΙΧΑΗΛ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ» ΚΩΜΗΣ ΑΙΓΙΑΛΟΥ 4p
ΜΕΤΑΛΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Α. ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΚΟΠΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΙΩΘΗΛΑΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ 4p
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΝ ΚΥΠΡΩ 4p
Η Α.Μ., ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Μακάριος απευθύνων προσφώνησιν 4p
ΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Πολιτισμός 3p
ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 3p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
ΚΟΥΡΑΓΙΟ, ΑΔΕΡΦΙΑ 3p
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ 1-2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ Πολιτισμός 1p
Ο ΓΑΜΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΘΕΙΟΣ 1,3p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ 1p
ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ 1p
Η ΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ 1p