με ΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΗ, 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1954. «Ο Μακαριώτατος ὁμιλῶν κατα Π ΜΙΚΙΠΛΙΟ ΠΤΗΜΗ τὴν δέησιν τῆς 22ας π. Αὐγούστου ΝΕΕΣ ΠΛΙ (ΜΙΠΙΙ ἐν τῷ ἱερῷ Βαῷ Φανερωμένης. [ρῇ ΤΟΝ ΙΛ ἰ 10 ΙΕΡΗ Λη ΦΛΝΙΡΗΜΗΙΗ) Κυσριώνὴν δν τῆς πφοσ- Τἡὴν ποοπαο. Αὐγούστοι ἐπ᾽ εὐκαιοίᾳ φυγῆς τῆς Ἑλληνικῆς Νοθεον σεως εἰς τὸν Ο.Η.15, ἐπὶ τοῦ Κυ- ποιακοῦ Κητήµατος ὁ Μακαριώτα- τος προέστη δεῄσεως ἐν τῷ ἱερῷ Ναῷ Φανερωμένης ποὺς εὐόδωσιν γαὶ ἐνίσχυσιν τῶν ἐνεογειῶν τῆς ἛῬλλ. ηνικῆς Κυθεονήσεως ναὶ ποὺς φὠτισμὸν τῶν ἰσχορῶν τῆς γῆς εἰς ἀπόδοσιν διλαιοσύνης. Ες τὴν ποόσκλησιν τοῦ Μώνας, ριωτάτου ἀνταπεκοίθη αὐθουμή- τως ὁ λαός µάς καὶ δεκάδες χι- ιάδων ἀνθρώπων ἓξ ὕλης τῆς Κύπρον ἔσπευσαν νὰ χαταγλήσουν τὺν. “Ἱεουν Ναὸν Φανερωμένης ναὶ τὰ πέριξ αὐτοῦ, .. τοῦ Ναοι ῥποῖος ἧτο ἀσηυκτικῶς πλήρης αἱ ὁ πευίύολος τοῦ ναοῦ γαὶ αἳ στέγαι τῶν παφακειμένων οἰκιῶν ναὶ τοῦ ναοῦ καθώς καὶ αἱ ποὸς τὸν ναὸν ὁδηγοῦσαι ὁδοί Ἡ- σιν κατάµεστοι ἐν τῆς πρωτοφ- νοῦς ποσμοσυοροῆς. Ὑπείκων εἰς τὸν πόθον του, ὁ λαός μας, διά | την ἐλευθεοίαν ἔσπευσε νά δεηθῃ͵ μὴ δυνάµενος ἄλλο τι γὰ πράξη, τοῦ. Κυοίου ποὺς ἐνίσχυσιν τοῦ, ἀγῶνός τον καὶ ἐκπ]λῆρωσιν τοῦ, φλογεροῦ πόθοι τοι. δὶς τὴν δέ-, Ὠσιν προσῆλθε ἡ Ἱεοροὰ Ὑόνοδος, | πολ]λοὶ ἐπίσημοι ἓν οἷς καὶ ὁ εν Κύποῳ παρεπιδημῶν Άγγλος Εθ:] γατιχκὸς θουλευτῆς 2, Ν. Ντοάϊ ! μπεργ», νὰ δημοσιογθάφοι ἕλλη: γες καὶ Ἐένοι, Μετά τὴν δέησιν, την, ὁποίαν παραθέτοµεν πατωτέρῶ, ᾧ- μίλησε ὁ Μωκαριώτάτος ποὸς τά πλήθη τὰ ὑποια συχγάχις τὸν διέ- χοπτον πραυγάς οντα ὑπὲρ τῆς ἕ- γώσεως καὶ ἀποδογιμάξοντα τοὺς ἀπαγορεντικοὺς νόµαις τοὺς ὑποίοις ἡ Αγγλινῆ ἓν Γύποῳ Κυύέρτησις ἔθεσε εἰς ἐφοθμογήν, ᾿Αφορμώμεγος ὃ Μακαριώτατος ἀπὸ τοῦ Ψα)μικοῦ «Διαροήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀποροί- ψωμεν ἀφ᾽ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν. Κύοιος τῶν Αυνάμεων μεθ ἡμῶν» κατεδίκασε τὴν ἔναντι τῆς Νήσου γαὶ τοῦ ἑλληνινοῦ λαοῦ της στά- τῆς. Ωοεττανικῆς Κυθερνγήσε- ως, ἀπαονουμένης τὰς ἰδίας δια- κηούξεις καὶ τὴν πεοὶ ᾿Ανθρωπί- νων Δικαιωμάτων Διακήσνξιν τῆς Ο.Η.Ἠ., κά ἐκάλεσε τὸν λαὸν νὰ ῤ σιν Νυθερνή- µείνῃ. σταθεορὺς εἲς τὰς πεποιθή- σεις του καὶ νὰ ἀγωνισθῇ διὰ τὴν ἀπύκτησιν τοῦ. θείου. δώροι. τῆς ἐλευθεοίας, Ἰ υπικἡ διάταξις Δεήσεως κα- | τὰ τὴν 22αν Αὐνούστου 1954. Πο Διάγνονος: Εὐλόγησον Δέ:ι σποτια, Ὁ Μακαριώτατος: Εὐλογη- τὰς ὁ Θεός ἡμῶν πάντοτε... Ὁ Α΄ Χορός: τὸν λαόν σον, «ο υ) ΚΧυορός: Ἠλευθέρα ἡ ατίσις γνωρίζεται... Ὁ Α΄ δν ὥσον Χορός: Ταχὺ ποοκατά- λαθε ποὶν δουλωθήῆναι ἡμᾶς. Ὁ ’ Χορό «Ὁ Αιάγνονος: --. ' ΤΠ ὑπερμάχωνιι. ) η γη ὑπὸ τοῦ Ααναριωτάτοι., Η ΕΥΧΗ Δέσποτα Κύριε, ὅ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν, ὃ παντοκράτωρ Ικαὶ παντοδύναµος, ὃ µόνῳ τῷ [ἐούλεσθαι ποιῶν (τάντα καὶ με- ἱπασκευάζων, ὁ καὶ ἐν ἀπόροις | ἱπόρους εὑρίσκων. ὁ τῇ ἀρρήτῳ, γεαὺ ἀκαταλήτιτῳ σοφίᾳ σου καὶ τῇ ἀπείρῳ μαὶ ἀγεικάστῳ παν- ἱτοδυναμίᾳ σου καθαιρῶν δυνά- στας καὶ ὑψῶν ταπεινούς, κλῖ- νγον πρὸς ἡμᾶς τὸ οὓς σου καὶ πρόσχες ταῖς δεήσεσιν ἡμῶν, 2υνήχθημεν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ σε- ισπτῷ τούτῳ ναῷ ἵνα τὸ ἔλεός σου ἐπικαλεσώμεθα καὶ τὴν βοήθειάν σου ἐξαιτησώμεθα ὑπὲρ ἄπελευ- θερώσεως τοῦ δούλου λαοῦ τῆς μαρτυρικῆς ταύτης Ἰήσου, συν- ἠχθημεν, ἐν µέσῳ περιορισμῶν, πικροτέρας καθιστώντων τὰς ἡ- µέρας ἡμῶν καὶ «φΦρικτοτέραν ἀπεργαξομένων ἡμῶν τὴν ὅδου- λείαν. 'Η ᾿Εθνικὴ ἡμῶν Κυθέρνη- σις, ὑποστηριξομένη ὑφ) ὅλου τν . . αι δ τοῦ πιστοῦ σου Ελληνικοῦ ᾿Ε- θνους, τοῦ περιουσίου λαοῦ. δι οὗ ἐδοξάσθη ἐν τῷ πόσμω τὸ ὅ- νγοµμά σου, τὸ ἅγιον καὶ ὑπερύ- µνητον, προσέφυγεν ἤδη εἰς τὸν ἤ ν ν ᾖ 9 σ Οργανισμὸν Ηνωμένων ᾿Εθνῶν ξητοῦσα τὴν ἐθνικὴν ἅπο- : : , κατάστασιν τῆς δούλης Κύπρου, ἐν ὀνόματι τοῦ δικαίου καὶ τῶν ΝΙΚ ΜΗΙΠΙΙΙ ΙΙ ΜΜ το. Μωναριώτατος ᾿Αοχιεπίσκο- πος χ. Μακάριος τὴν Κνριακὴην κ ον Λὐγούστου προέστη δεήσεως ἐν τῷ ν δαῷ Φανερωμένης ὑπὲο ἐνισχύσεως γαὶ εὐοδώσεως τῶν ἔνεογειῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυῦες- χήσεως ποὸς Ἰύσιν τοῦ Κυπφιακοῦ ζητήματος καὶ ὠμίλῆσε πρὸς τὸν! συορεύσαντα ἐξ ὅλης τῆς Ἀήσου λαόν. ο Σ εὐασμιώτατος Μητοοπολί- της Κιτίου κ. Άνθιμος χατὰ τὸν μῆνα Αἴγουστον ἐτέλεσε τὴν θεί-᾿ αν λειτονογίαν γαὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον ὡς ἀκολούθως. Τὴν Κυριανὴν Την Αὐγούστον ἐτέλεσε την θείαν Ἀειτονογίαν καὶ ἐχήονξε τὸν θεῖον λόγον εἰς τὸν 1. Ναάὸν τοῦ γωοίον Δωροῦ Ἆε: μεσοῦ, Ῥην Παφασκενην βην απ. Αὐγοῦ- στου ἑοοτὴν τῆς Μεταμρφᾳ ώσεως τοῦ Κυοίου ἐλειτούογησε καὶ ἐκί- ουτε τὸν θεῖον λόγον εἷς τὸν 1η όν τοῦ γωσίου. Φωτῆσα Άεμε- σοῦ, Την Κυφιιώεὴν ην πα. Αὐγούστου ἐτέλεσε την θείαν Ἠειτουογίαν γαὶ ἐνήουξε τὸν θεῖον λάψον εἷς τὸν 1. Χαὸν Τοιμηλλίνης Δεμεσοῦ καὶ ἐχειροτόνησε Αιάνονον τον μαθη- τὴν τῆς Ἱερατικῆς Σγολῆς Άν- δυέαν Ἀοιστοόνου. Την Ἁνθια- κὴν 1ζην Αὐγούστον ἑουτὴν πι Κοιμήσεως τῆς Οευτύνου ἐτέλεσε την θείαν μειτουογίαν γα ἑρήον- Ἐε τὸν θεῖον λόγον εἰς τὸν Γ[α- χηγνοίζοντα 1. Χαὸν Παναγίας ᾽Αγοοῦ. Ἀεμεσοῦ, Την Κορικὴν οναν Αὐγούστου παφέστη | μετὰ τῶν. λοιπῶν Αγίων Σ υνοδικῶν κατὰ τὴν Δέησιν εἷς τὸν {. δαν φια- γερωµένης. Τὴν Αποζιακὴν 34ΗΝ ἑοοτὴν τῆς | ἀπυτομῆς τῆς Ἄες αλῆς τοῦ Ἠμίου: Πουδούμον ἐλειτούογησε γα ἐλή- τὸν θεῖον λόγον εἷς τὸν 1. ΞΕ Φανευωμένης Πάνω Εα- Νὸν τον. πυμαντοοικὴν περιοδείαν τον. ὁ Πανευώταάτος ἉΠητοοπολίτης οθρηνείας 2. Κυπιμανὸς ἐτέλεσε τὴν θείαν στ υγεγίς ΩΝ την Λν Λεις -ᾱ-- απονρνίαν καὶ ἐκήουξε τὺν θεῖον Λόγον τὴν Νυοριακήν, 958 Αὐγού- στου, ἔοοτην τοῦ μου, ΗΠουδούμµου Ἀαοαθάσης, τὴν Δει- τέσαν εἲς Εαλαιόμυλον, τὴν Τοϊ- την εἲς Αεμύθοιυν, σήμερον Τε- τάρτην θὰ ψειτονογήσῃ καὶ Σηοῦ- [κάν εἲς Τοεῖς }) ληές, τὴν Πέμπτην ιεῖς Καμινάφα, τὴν Παρασκευὴν [εῖς Άγιον. Δημήτριον. Μαραθά- ἴσης, τὸ 5 ἀθύατον εἰς Οἶκον, τὴν εχῆ Ἱκυοιακὴν ὃ Σεπτεμήύφί- | [ους ἓν τῷ 1. δα Τιμίου. ταν ροῦ. 1Πεδουκᾶ, τὴν Δευτέραν εἰ ΓἈΤουτου) καν, τὴν Τοΐτην εἷς Γε- Γραττιὲς καὶ τὴν Τετάρτην ἃ Σε- Γπτεμήρίου, ἑαστην τοῦ. Γενεθ]λίου | ἱτῆς Οεοτύγχοῦ, ἐν τῷ, ἑορτάζοντι 1. Να τῆς Οευτόχαν Καλοπανα- γιώτου, πκν ΠΗ ΤΙ ΜΙΝΙ ΜΗΝΑ ΠΛΗ ΙΗμ[ ΙΙ ΜΗΝ] Από Ἱτονογοὔσοι Κατηγητικῶν χιὰ Ἀάθναάνος, σχήνωσις τῶν Ὑγολείων ἐγένετο εἲς Μέσα 1Το- ταµόν. Την δην Αὐγούστου διωρ- γανώθη ὑπὸ τῶν νατασκηνωτῶν. μαθητών ἑουτὴ την ἐτίμησαν. διὰ. τῆς παρουσίας των ὁ Σε, ΑΠητουπολίτης Νιτίοι 2. Ανθιμος καὶ ὁ Γωνοσ, Αοχιμάντ η Δρίτης ΓΠῦλος Εαονάθα, Εκοέ-ἷα στησαν ἐπίσης οἱ γονεῖς τῶν µα- θΗτῶν καὶ ἀὐρετὺς χόσμος ἐν Δε: μεσοῦ. ὋὉνίλησε ὁ διρυθυντὴς τῆς πιτισκηνώσεως Αλγελος Τε: ὠώγσίον αΐν σηµασίαν τῶν τῶν Κατηγητι- 2ει- τῶν τινων. ἐτῶν Πογισαν ατασκηνώσεις 5 χολείων Ἐκφέτος { χατα- ἐξόσας Γρατασνηνώσεων κῶν Ὁ γολείων, ν τέλει ὠμίησε δι) ὀλίνων ὁ δε, ΑἈΠητουπολίτης ιτίον κ, Ἀνθιμος ἐπιδιαροεί- σας εἲς τυὺς πωτισνηνωτὰς τὰς Γεδλοηίας τῆς Ἱκχλησίας. Εν ὦ λα τελετὴν ἔχλεισς ὃ Ἠθνικὸς Ὕμνας. 'Ὑπεύήθωνος:, Χρ. Αγάπιος ΑΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Λευκωσία Κομνηνοῦ 2 Λευκωσίες Τύποις: ᾿Ισαακίου Κύριε μὲν, Ἰθλέησον ἡμᾶς.. Ῥιμίου Ποοδρό- : ἐν τῷ πανηγνοίζοντι 1. Ναῷ | Αεμεσοῦ | ἄνω Κατηχητικῶν. ἡποίαν ος : ὦ 2 Σο. : ἀρχῶν περὶ ἐλευθερίας καὶ αὖτο- διαθέσεως τῶν Λλαῶν, Αἴρομεν Ιβάῦους καρδίας δεόµεθα. Ἱατεύθυνον εἰς ἀγαθὸν τὴν ἐνέργειαν ταύτην τῆς Κυθερνή- σεως τῆς ΠΜητρὸς ἡμῶν 'Ελλά- ἴδος, ἐν τῇ σιανσοφίᾳ καὶ παντο- δυναµίᾳ σου οὐόδωσον αὐτήν, δὸς ἐν τάχει αἰσίαν αὐτῆς τὴν ἔκθβα- ἴσιν, πρὸς χαρὰν τοῦ Λλαοῦ σου. άλησον ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρδίαις ἱτῶν ᾿Ηγετῶν τῶν λαῶν, Φώτι- σον αὐτῶν τὰς διανοίας εἷς τὸ Γλαβεῖν ἀποφάσεις δικαίας καὶ Θεοφιλεῖς καὶ στεφθῆναι ἡμᾶς δικαιοσύνη. ἱ Δαί, Κύριε. ἶλεως ἐπίθλειον ἐφ᾽ ἡμᾶς ἐξ ἁγίου κατοικητη]- ρίου σου, ἴδε τὴν κάκωσιν ἡμῶν υαὶ τὴν ταπείνωσιν. Διωκαίώσον Γτὰς προσδοκίας ἡμῶν, ὄψωσον ἡμῶν τὸ κέρας, χάρισαι ἡ μῖν τὴν πραγµάτωσιν τοῦ γλυκυτάτου ὁ- γείρου τοσούτων Κυπριακῶν γε- «νεῶν, δώρησαι ἡμῖν τὴν ἔλευθε- [οίαν, τὸ ὕψιστον καὶ τιµιώτατον τῶν δώρων σου πρὸς τὸν ἄνθρω- πον, θράθευσον ἡμῖν τὴν ἔνωσιν μετὰ τοῦ ἐλευθέρου “Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μεθ οὗ συνδέουσιν ἡμᾶς κοινὴ ἐθνικὴ συνείδησις καὶ ἵ- στορία, ἡ αὐτὴ γλῶσσα, αἳ αὐ- ταὶ παραδόσεις, οἳ αὐτοὶ ἐθνικοὶ καὶ πνευματικοὶ πόθοι, τὰ αὐτὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδανικά. Πρόσδεξαι τὰς δεήσεις ἡμῶν, Φιλάνθρωπε Β ασιλεῦ. ᾿Επικάμ- Φθητι ἐπὶ ταῖς ἰκεσίαις ἡμῶν. ἡ ἐλπὶς ἡμῶν καὶ ἡ μραταιὰ προ- στοσία, Δεῖξον καὶ ἐν ἡμῖν τὰ ἐλέη σου, ἐλευθέρωσον ἡμᾶς τῇ παντοκρατορικῇ σου χειρί. Οτι σὺ εἶ ἡ τοῦ ἐλέους πηγὴ καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας ἡ ἀνεξιχνίαστος ᾱ- ένσσος καὶ φοθερά καὶ ἀπερινό- τος ἡ παντοδυναµία σου καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ ἀνάρχῳ Π[ατρὶ σὺν τῷ µονογε- ινεῖ σου Υἱῷ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Π]νεύ- 'ματι, νῦν καὶ αεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ᾽Αμήν ! Πολυγχρονισμὸς τοῦ Εασιλέως, ᾽Απόλυσις. Ομιλία ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτοι., ΟΡΝΙΝΗΙΚΟΙ ἨΝΗΠΙΝ ΝΠΙΡ] Ῥὴν τελευτώαν ἑθδομάδα τοῦ ἸΤουλίου. καὶ τὴν ποώτην τοῦ Αὖὐ- πούστου συνῆλθε εἲς Καδίοσὶ οονά Ῥοε]σοοςί τῆς Ολλανδίας ἓν Οἰκουμενινὸν κ) ππαδοσραι Νεο- [πητος εἷς τὸ ὑποίον ἔλαθον μέρος ἑξήγχυντα πέντε ἀντιπούσωποι ἀπὸ Ιδενατρεῖς γώρας. Τὸ πούγοαμµα ππεοιελάμύανε καθημερινᾶς λει- τουργίας εἷς τὴν ἐχγλησίαν, ὁ- ᾿μάδας συζητήσεων. καὶ διαλέξεις καὶ τελικῶς µίαν δεξίωαιν τῶν ἄν- τιποοσώπων εἷς τὴν ἀἴθονσιν τε- Ἰλετῶν τοῦ ἀρχαίοι Πανεπιστηµίοι Ἱτῆς πόλεως Ὦνθγᾶου. Ὁ ἐν τον κυρίων Ἑένων Ὅμιλη- Κοππο δοληρίοπς, μέλος οὔ ς Πρεττανοῦ Σαμθουλίος καὶ Ἠπιτουπῆς Ἀοιστιανικῆς }ῦ- ᾿θόγης διὰ τὴν Γοωπαϊκὴν Συν- εονασίαν εἰς του εἷς τὴν Σ μγέλενσιν ᾿Υπάωγει διὰ τὸν τνθοωπον ἕνα µέρος τὸ ὁποῖον πυέπει νό παίξῃ εἲς τὴν ἀνανέα- σιν τοῦ κήσμον τοῦ Θεοῦ, δεδοµέ- γι ὅτι ὀναγνωσίτει τὸ πεπεοι σιένγον τῶν ὀπνάμεών τους, ὁμιλίαν στις πο -- [ΕΙ ἐσγχάτως ἓν Αθήναις ἐπεχτάσεως καὶ εἰς τὰς ᾽Οωυψανισμὸς Ἠθινοῦ Ἠξοπλισμοῦ Ἀεότητος (ΟΠΗ. Ἆιλν Πες τὺν Οσγανισμὸν τοῦτον. ὅστις ἐνθέομως, ὑποστηορίζεται ἱ- ὁ τοῦ κοάτοης, πεφιμθάνοντεα ᾿Αθήναις Καθηνηταὶ ΓΙανεπι- Γστημίν γαὶ ἄλλοι ἐκπούσωποι τοῦ ᾿δυύθη μὲ σχοπῶν ἐπαργχίας ῤ ἓν | , κ. - (πνεύματος καὶ ἠπέτια τῆς κοινῶ- ἐνίας, Ἶν ταῖς ἐπασγίαις ὁ ὀργια- Μσμὺς οὗτος θὰ πουεδυεύετια Ὁ- πὸ τῶν 2ατὰ τόπους ΑΤητουποῦι- τῶν χα θὰ διατεῃ ὑπὺ τὴν ἔπο- πτείαν 1 | τῶν οἰνείων Νομιυγῶν. ἳ . ω - κ. ΄ ΓΣ γοπὺς τοῦ ὑμηγανισιοῦ τούτου είναι ἡ ἁγιοαίτισις τοῦ ὀομητικοῦ ὑματας τῆς ἀνηθικότητος χι ὁ Γδιαπαντὺς πόσοι ἠθικὸς ἑξοπα- σμᾶς τῆς υεότητοσς διὰ τὴν ὃη- Μο Οσα πες οποιανῆς | ἐς αμ, αν ος πνά | ας ἠθιράς ἑξωσ)σιύνης πας Σὲ χεῖρας ἱκέτιδας καὶ ἐκ . ἱ | νο νονι- | ! ΜΙΝΙ ΙΡύ ΤΠ ΗΝ Πύ ΗΝ Ι ο ΕΠ ληυαφοσίαι ἓξ Αθηνῶν ἄνα- φέρουν ὔτι ἐκυχκοφόοησαν ἐχεῖ τα ῆμαι περὶ ποοσεγοῦς τουποποι- ΄Ἴσεως τοῦ Καταστατιχοῦ Ἀάωτου ἱπῆς Ἠκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἑ- Γοωτηθεὶς σγετικῶς ὁ 'Υπουργὸς ἱτῆς Γωδείας ἀπήντησε, ὅτι δὲν ον η ή, κατὰ τὴν ποάσφατον μετὰ τοῦ Μακαριωτάτου ἸΑοχιεπι- σχώπων Ἀθηνῶν ».. Σπυρίδωνος ἡ τουπυπυίῆσις ὠωισμένων. διατά- Έεων τοῦ. Καταστατικοῦ Χάοτου. Ἐν τούτοις, νοµίσει ὁ Ὕπουρ- γὸς τῆς Παιδείας, ὅτι αἱ διατά-: εις δὲν εἶναι οὔτε καὶ ποέπει νὰ εἶναι ἀμετάθλητοι. ᾿Ἐπὶ τῆς τοι- αύτης γνώμης τοῦ χ. 'Ὑπουργοῦ διετυπώθησαν ποιχίλα σχόλια ὑπὸ τῶν ἐν Αθήναις Ἠγγκλησιαστικῶν κύλ] ων. δυμφώνως. ποὺς ἔχθεσιν τοῦ Ἠπισνόποιυ ᾿Αὐύδου, κ. Βϊρηναί οὓς ὅστις ἔχει τὴν ἔδραν τοι εἷς Ἀ[πονένος Αΐσες ᾽Αογεντινῆς τὸ Ελ ληνορθόδοξον πλήρωμα, διε- σχορπισµένον εἲς ὁλόκκησον τὴν ἂν ᾽Αμεοικήν, ἀνέοχετω εἰς εἴ- χυσι περίπου χιλιάδας. Μέχοι πρό τίνος. οἱ ὀοθύδοξοι οὗτοι Ἓλμ- γνες τῆς ἂν ᾽Αμερικῆς δὲν ᾖσαν διωογανωμόνοι, δη ἔγουν συμ- τέσσαρας Κοινότητας ἓν Μπουένος Αα δρες, µίαν ἓν Κό0- δοθς, μίαν ἐν Ῥοσασίω, µίαν ἓν Μοντεθίδεο Οὐραγουάης, µίαν ἐν ΕὈρανιλίᾳ καὶ τέσσαθας πολὺ ὀλιγ- αρίθµους ἓν Χι2Π. Μία ἔτι κοινό- της ἐκνολάπτεται τώρα ἐν Πατα- γωνία. Ἡ µεγαλυτέοα. χοινότης εἶναι ἡ ἐν Μπουένος Αΐρες τῆς ᾿Αογεντινῆς ἔνθα καὶ ἡ ἔδοα τοῦ ἐπισχόπου, Τὸ ἓν τοίτον τῶν ὁμογενῶν τῆς Νοτ. πῆς εἶναι ἐγκατεστημένον που ένος Αΐϊρες, ᾿Απὸ ἀπόψεως θρησκευτικῆς αἱ Ἑλλ. ᾿Ορθόδοξοι Κοινότητες Ν. ᾽Αμεοικῆς εὐοίσκονται εἲς πολὺ κα- λὴν κατάστασιν, Τὰ Κυριακὰ ἐν- | »λησιάσµατα ἐπληθύνθησαν, οἱ | προσερχόμενοι εἷς τὴν ἱεοὰν ἐξ- ομολόγησιν ἐπολλαπλασιάσθησαν καὶ οἳ μεταλαμθάνοντες τῶν ἸΑ- γράντων Μυστηρίων, ανν 9 . ΕΥ περίποιν | Αμερι- : ἱ. ΟΗΕ ΠΝΙΗΙ ΕΙΝ. ΙΙΙ Παρά τὴν οὐχὶ πολ ἀνθηορὰν οἱ- χονομικὴν κατάστασιν οἱ ναοὶ σὺ- γεγῶς χαλλωπίκοντω Ἠ ἐπισχευά- ζονται ἢ τοοποποιοῦνται. Γενινῶς ἡ εὐλάθεια τῶν χοιστιανῶν εἶναι νατα(ανῆς. Έχει ἱδουθή. σΣήλ- λογος Ορθοδόξων Ἱλληνίδων ἡ- πὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Αγία Φιλο- Ἰθέη», τὰ µέλη τοῦ ὁποίου συνέρ- χονται ἑκάστην Τετάρτην ἀπόγει- μα εἰς τὺν Κοινοτικὸν ναὺν τοῦ :Μπουένος Αδρες πρὸς προσευ- [χήν. µελέτην καὶ συζήτησιν. Εὶς Μοντεθίδεο ἐξ ἄλλου ἐπὶ Γρϊκοπέδοι δωρηθέντος ὑπὸ τοῦ γνωστοῦ Ἵλληνος µεγαλοεπιχει- Γρημµατίου χ.. Αριστοτέλους Ὠνά- ση ἀνηγέρθη δαπάναις τοῦ κ. Κωνσταντίνου Κονιαλίδου πεοί- Ἴλαμπρος Ναὸς τοῦ “Αγ. Νικολάου ὡς καὶ κατοικία διὰ τὸν ἐκεῖ ἵε- θατικὸν ποοϊστάμενον. Τὸ σπουδᾳαιότεοον πρὀθληµα τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει η ὀρθόδοξος Ἐκγλησία κ. ᾽Αμερικῆς εἶναι οἱ μικτοὶ γάμοι. Ἔκχουσι συναφθῆ ὑπολλοὶ τοιοῦτοι «πολιτικοὶ» γάμοι. Κωταθάλλονται προσπάθειαι ἐν μέρους τοῦ. ἐκεῖ ᾿Ἐπισκόπου, καὶ τῶν ερ. προϊσταμένων, ὅπως οἱ Γσυναπτόμενοι πολιτικοὶ γάμοι εὖ- ᾿λογηθῶσι καὶ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας, τις ἄλλως θεωρεῖ τούτους ἀπύ- οους. | ῃ | ι ΗΝ Δηπουηησισμα γενόµενον εἲς τὴν Γιουγκοσλαθίαν κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ. παρόντος ἔτους ἔδειξε ὅτι κατ τοῦ λαοῦ. πιστεύουν ἀγόμη εἲς θεὸν κατόπιν ἐνγέα ἐτῶν ζω- ῆς ὑπὸ τὸν χομμοννισμόν. Κατὰ τὸν γούνον σοθαρᾶς πολιτικῆς καὶ στρατιωτικῆς ἥττης τῆς δύσεως τὸ γεγονὸς αὐτὸ σημειώνει μίαν σημαντικὴν απνευματικὴν γίκην. Οἱ δυτικοὶ ποὺ παοαποναῶνται ὅτι στεροῦνται μιᾶς ἰδεολογίας τὴν ὁ- ποίαν νὰ ἀντιθάλουν πρὸς τὸν Ἀομ- μουγισμόν παραμερίζοντες τὸν Κοιστιανισμόν, ἐν τῶν πραγμάτων ἀποδεικγύεται. πύσον ἄδιχον ἕ- χουν. ΜΟΣΝΧΝΑ.- Ἡ Πράὔδα εἷς κύ- φιον ἄρθρον της τοπωμέγον εἲς τὴν πρώτην σελίδα ἐπιτιμᾶ τὸ κοµ- μουγιστικὸν χόμμα. τὰς ἐπαγγελ- ματικὰς ἑνώσεις καὶ τοὺς ὀργανι- σμοὺς γεότητος διότι ἀποφεύγουν τὸ χαθῆκον των νὰ πολεμοῦν τὸν Θεόν. Τὰ παιδιὰ παραπογεῖΐται ἡ Ηράόδα εἶναι εἰδικῶς τρωτὰ Ἱ- πὺ τῶν ἐπικινδύνων τούτων δογµά- των, Ἡ Φιλολογικὴἡ Ἔπ φημεοὶς πα- ρεπονέθη διότι γεφργοὶ εἰς τὴν ἐπαοχίων Κιρὸθ ἆᾳ έθησαν νὰ ἐγ- αταλείφουν τὰ χωράφια των διὰ μίαν τριήµερον θφησκευτικὴν ἔορ- τὴν ἡ ὑποία δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο παρὰ µία ἄδεια διὰ γὰ πιοῦν. Ὃ Ρῶσσος συγγραφεὺς 1[αόι- άλγιν εἲς θιθλίον του τὸ ὁποῖον ἐ-: σχολίασε ὃ Ῥαδιοσταθμὸς τῆς Μόσγας ἐπιτίθεται θρησµείας καὶ τῆς θ0ησκευ. | τικῆς πίστεως τὴν ὁποίαν ἑχαοα- Ἠτήρισε ὡς ἐμπόδιον εἲς τὴν πομ- μουνιστικν ποόοδον. Οὗτος γφά- Φων, ὅτι ἐξακολουθοῦῖν νὰ ὑπάρ- χουν εαπισβοδρομικοὶ» ἀκύμη γο- γεῖς οἱ ὁποῖοι θαπτίζουν τὰ τέννα των εἷς τὴν Χοιστιανικὴν ἐνχλησί- αν κ ὅτι ὁ πόλεμος ἐγίσχυσε τὴν θρησκευτικὴν πίστιν ἓν Ῥωσσία, διότι ὁ λαὺς ἂν ησύχει διὰ τῆν τύ- γην του καὶ τὴν τύχην τῶν τέκνων τον, ἐπάνεται: ᾿ α α . . Ἀποτελεϊ καλόηθες φεῦδος τὸ γα μέγετα ὅτι ὁ Χοιστιανισμὸς καὶ ὃ κομοπνισιὸς ἔχουν τι τὸ χοι- γόν, Ἡ θάσις πρὸς τὴν ἀνάπτι- Ξ τῆς θωησκείας ἓν Ῥωσσίᾳ χα τεστράς η Κατόπιν τῆς Ὀντωθοια- γῆς ἐπαναστάσεως, Ἐξανολουθοῦν ὅμως νὰ ὑπάρχουν ἄνθοωποι οἱ ὅ- ποῖοι ἔπιθυμοῦν θοησκευτικὸν γά- μον ποᾶς νίσγχησιν τῶν γαμηλίων δεσιῶν, Υπάρχουν ἐπκεῖναι οἱ ὁ- ποίΐοι εξακολουθοῦν νὰ, πιστεύουν τς θαύματα ὅταν ἀσθενοῦν τας εὔνον προσευχᾶς μᾶλ- 10 ποὺ εἷς τὴν ἰατοινὴν, Δ1ολο- νότι αἲ θάσεις τῆς θωησχείας ἐξ- εθρι ώθησαν, ἡ θοησγευτικὴή που- χατάλ ης εἰς . μαι η οἷνο εἰς πες ησεν τὴν σον- εἴδησιν. τοῦ σοθιετικοῦ. λαοῦ, πειδη ὃδ ἡ θρησκευτικὴ αὐτῃ, που- πατάληρις ἐμποδίσει τὴν ἐξέλμιξιν χι ἀνάπτοξιν τῶν ημιονογικών δυνάµνων τῆς μάζας, τὸ κπομμοννι- στικὸν ύμμα γαὶ ἡ συθιετικὴ χιι- θέωνησις δὲν αρέπει νὰ παραµεί- Μηῖν διοσοι εἷς τὸ ζήτημα τῆς θιαίως. κατὰ | η ΙΙ θρησχευτικῆς πίστεως. Τὸ κπομµου- ηιστικὸν χύμμα ἀσγεῖ ποοπαγάν- ὃαν ἀποσκοποῦσαν εἰς τὴν ἀνά- πτυξιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ γμαὶ ὀογανώ- γει ἐχπωδευτικὰ καὶ μορφωτικὰ ἔργα διὰ τὴν ἀπαλ)]αγὴν ὁλοκλή- ρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ὸδοῦιετι- κῆς 'Ενώσεως ἀπὺ τὰς θοησχειτι- χὰς προκαταλήψεις. Ἐξακολοι- θοῦν, ὅμως, νὰ ὑπάρχοιν ἄνθρω- ποι οἱ ὁποῖοι ἔπαυσαν νά πιστεύ- ουν εἷς τοὺς θρησγευτικοὺς μύ- θους ἀλλὰ δὲν δύνανται νὰ λάθουν τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐγκαταλείφουν παλαιὰς σ συνηθείας, τελοῦν. θοη- σκευτικὰς Ὥτελετὰς διότι ἄλλοι πράττουν τὸ τοιοῦτον ἢἡ διὰ νὰ φα- νοῦν εὐχάριστοι εἲς τοὺς γεροντο- τέρους συγγεγνεῖς τῶν». Ἐν συνεχείᾳ ὁ συγγοαφεὺς ἐπι- τίθεται κατὰ τῆς Ρωσσικῆς Ἐκ- Ἀλησίας ὡς ἐπινοοήσης διάφορα µέσα διὰ νὰ κρατῇ ὑπὸ τὴν ἐπιρ- ροήν της τοὺς ταλαντευομένους καὶ προσθέτει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἕ- δειξε πάντοτε ἀξιοσημείωτον ἵκα- γότητα προσαρμογῆς πρὸς τὰς µεταθαλλομένας συνθήκας, 815 ΤΗΝ ΣΟΙΙΕΤΙΚΗΝ ΖΩΝΗΝ τῆς Γερμανίας Ἐομμοι- γισταὶ ἀντιπρόσωποι ἐξηγέρθη- σαν ἐναντίον μερικῶν προτε- σταντῶν κληθικῶν τῆς ἸἊΑνα- τολικῆς Γεοµανίας οἳ ὁποῖοι ἦσαν πολὺ εἰλικοινεῖς εἷς τὴν Ἱτελευταίαν. «ἡμέραν τῆς Ἐνκλη- σίας» τὴν ὀργανωθεῖσαν ὑπὸ τῆς Εὐαγγελικῆς Ἠκκλησίας εἷς Άει- Πῴίαν, Γ ΜΙΣ ΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑΝ ἐρ- Ἱπάτωι ἑργοστασίων ἀντελήφθησαν ὅτι χοµµάτια μετάλλων τὰ ὁποῖα δόθησαν εἲς αὐτοὺς. περιεῖχον κομμάτια χωδώνων ἐχκλησιῶν. Η1Σ ΤΗΝ ΠΗΡΑΓΑΝ μετὰ δι- ἡμεοον δίκην τὸ ἀνώτατον δικα- στήωφιον τῆς σεχοσλοθωκίας κατε- ᾿δίνασε τὸν Ρωμαιοναθολιχκὸν ἐπί- 'σκοπον Ἀτέπαν Τρόχτε εἲς φυλμά- γισιν ἐτῶν διὰ κατασκοπείαν εὐπὲρ τοῦ Εατικανοῦ. Τρεΐς ἄλλοι εἱεφεῖς συνδεύµενοι μετ αὐτοῦ κα: τεδικάσθησαν εἰς 50 1ο καὶ τ ἔτη. | Ὡς ἀρχηγὸς τῆς ἀντιστάσεως κα- τά τῶν Χανὶ καὶ καλῶς γνωστὸς Τίλος τῶν Χοιστιανῶν, Εθοραίων [καὶ πομμουνιστῶν ἐπὶ ἀρχετὰ ἔτη, τὼς ϱυλακισμένος εἲς Μαουθάουζεν καὶ Ἀτιαχάου στρατόπεδα σιυγχεν- τοώσεως ἐπὶ μακρὸν ἠγαπήθη ἡ- τῆς κομουνιστικῆς Ἀυθεονή- σεως, ἡ ὁποία ἤλπιςεν νὰ τὸν κά- μῃ αοοοδευτικὸν ἐπίσκοπον. ΒΙΜΙΗΝΝ ΕΠΙ 7 ΗΡΙ 58 πο Ι :Γοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλη- Ισίως τῆς Κωνσταντινουπόλεως συνελθοῦσα τὴν ὅην Αὐγούστου : εἰς τακτικὴν αὐτῆς συνεδρίαν ὑπὸ τὴν. απροεδρίαν τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰνουμενικοῦ. Π[ατοιάρχου ». ἸΑ- διάκρισιν Ἠογάτωι ἀσχυλούμενοι εἷς τὴν ἐνσκαφὴν θεμελίων ποὸς ἀνοικο- δόµησιν τοῦ παοελκλησίου τῆς, Ανν Οένλης εἲἷς τὴν ὁμώννμον οδὸν ἐν ΑΔεμεσῷ ἄνεῦρον ἀρχαῖα ἐοείπια. Διεξαγθησῶν ἄνασκας ὤν | ὑπὸ τοῦ Τμήματος ᾽Αοχαιοτήτων λεμεσοῦ, ἀνεκαλήφθησαν θεμέλια. τεῖχοι κι θοήσμιατα Πλ υςαντινῶν ς --- 2 χι Αεσοωνικῶν ἀγγείων. Η1ΕΗΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς ᾿Ὑοθεσίαν ἸΑοιημώς 11, Υἱοξετοῦντες Νιζολάονν ἓν Αει- ὃς ϱ) Νονσούλλα ΕΙ. Νικολάσν ἐν Αευρωώσίας, σύζυγος τοῦ ὡς ἄνω ποθετοῦντος ἐτῶν ἂν, Ὑϊοδετούμενος: ο α). αντελῆς χωπσίες ετῶν μανία Ναθσώμιη ἐλ κε: μεση ετῶν ο, Οἱνδήποτε ποὐύσωπον γνωοίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ἄνω οἰοθεσίαν πιλεῖτα νὰ ἠποθάλῃ ταύτην πυὺς τὸν λογιεπίσχοπον, ἀναγοάφον ιά τοῖς λόνους τῆς ἐνστάσεως ἐντας Τι Πμτοῶν ἀπὸ τῆτ σήε- Ον ντ , Ἱλογιεπισχοπῇ Βώποσιν, τῇ 0) Λι ωύστοι σε Γος Ἔνκ τῆς 1. ᾿Αρχιεπισκοπῆς ΕΜ ύπρου --- ΗΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ | ΚΙΤΙΟΥ ΑΛΑΡΝΑΞ -- ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Υιοθεσίαν ᾿Αοιθμός ΕΙ Υιοβετῶν: Ε ώογίος Χαθανια. ἐν λάσνα- ἐἑτῶν 40, Ὑτοθετούμενος: κοςς Ἀνυοάχος ἐν λάονανος, ἐτῶν ὃ. Οἱονδήποτε πωόσωπον γνωρίζον ἔνστιαιν διὰ, τὴν ἄνω ποθεσίαν κεοεἶτα νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ποὸς τὸν Α{ητουποίτην, ἀναγράφον καὶ τοῖς 2 όγους τῆς ἐνατάσεως, ἐντὸς ἀπὺν 15 ἡμτοῶν τῆς σήµεοον. ον τῃ Αητοοπύλ Κιτίου τῃ ος. Αὐγούστον. {424, Ἔκ τῆς 'Ι. Μητροπόλεως Κιτίου | | ή! ΙΠΙΜΙΠΙΝΙΙ 10 ΙΝΗΙΟΙ ΠΠ] θηναγόρα ἐξέλεξε τὸν Θεοςφ. Ἡ- πίσκοπον Τράλλεων κ. Ἱερώνυμον Μητροπολίτην Ῥοδοπόλεως, Ὕ- πέρτιμον κα ἔξαφχον Αωιχείας, μαὶ τὸν Πωνοσιολ.. ᾿Αοχιμανδοί- την ὰ. Ἰάκωθον ᾽᾿Αροχιγοαμματέα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὡς Αἴητοοπο- | λίτην Φιλαδελφείας, Ὑπέρτιμον | καὶ ἔξαρχον Φρυγίας γναὶ Ι1]ρόε- ὃρον Πενετίας. Αὐθημερὸν ἐτελέ- σθη καὶ τὸ Μέγα μήνυμα καὶ Ἡ | εὐχαοσιστία. Ἡ δὲ εἷς ἀρχιερέα χειροτονία τοῦ ἐφηφισμένου Φιλ. αδελφείας ἐγένετο τὴν Κυριακὴν ῷ Αὐγούστου ἐν τῷ Πατοιαφχικῷ Ναῷ ὑπὸ τοῦ Οἱκ. Πατριάρχου καὶ τῶν Σε. Μητροπολιτῶν ἨἩοιγκηποννήσων Δωφροθέοι, Θεο- δωρουπόλεως Λεοντίου, Είφηνοι- πόλεως Κωνσταντίνου, Κιδωνιῶν ᾿Αγαθαγγέλον, ἸἹκονίου Ἰακώ- ύου, Ῥοδοπόλεως Ἱερωνύμου, ὋὉ Μητροπολίτης Ῥοδοπόλεως, Ἱερώνυμος ἐγεννήθη ἐν Κωνσταν- | τινουπόλει τῷ 1915. Μετὰ τὸ πέ- | ρας τῶν ἐγκυκλίων σπουδῶν του | ἐνεγράφη εἲς τὴν Θεολογικῆν | Σ χολῆν Χάλκης, ἐξ ῆς ἀπεφοί- τησε τὸ 1954. Ὑπηρέτησε κατ ἀρχὰς ἐν τῇ Μητροπόλει Δέρκων , καὶ ἀπὸ τοῦ 1914» προσελήφθη εἰς ἀνταποκριτοῦ µας) 'τὰ Πατοιαργεῖα ὡς ᾿Αοχειοφ ύλαξ καὶ Πατοιασγικὸς ἐς ημέοιος. Τὸ 19500 ἐξελέγη Ἰπίσκοπος Τράλ- Γλεων, γενόμενος ᾿Αοχιερατικὸς ἱπροϊστάμενος τῆς κοινότητος ΓΚουρτουλούς.. Ὡς ᾿Αοχειοφύλαξ ἤδη ἐξέδωσε εἰς δύο τόµους ἀνέ- Ἀδοτα ἔγγοαφα ὑπὸ τὸν τίτλον «δυμθολαὶ εἷς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἠγγὺς Ανατολῆς» καὶ ἕτερον ἔργον «Τὸ ἐκπολιτιστικὸν ἔργον τῶν Φαναριωτῶν ἡγεμόνων εἷς τὰς 'Ηγεμονίας Ελαγίας καὶ Μολ- δωυίας». ὪὉ Μητροπολίτης Φι)αδελφείις Ἰάκωθος ἐγενγήθη ἓν Καρύστῳ, ἈΤετε τὴν ἐγκύχλιον μύφᾳ ὡσιν, ἣν ἔλαθε ἓν τῇ ἰδιαιτέρα. αὐτοῦ πα- τρίδι καὶ ἐν Πειραιεῖ ἑασπούδασε θεολογίων ἐν τῇ κατὰ Χάλκην Θεολογικῇ ο ομΗ ἀποφοιτήσας ἐξ αὐτῆς τῷ 194». Άμα τῇ ἀπυ- ἱπερατώσει τῶν σπονδῶν του προσ- ελήφθη ὑπὸ τοῦ τότε Μητοροπολ/- του Χαλκηδόνος καὶ μετέπειτα Οἱ- πουμενιμοῦ Πατφιάρχου Μαξίμου 1 κατ ἀρχὰς μὲν ἐν Χάλκηδύνι ὡς διάκονος, καὶ μετὰ ταῦτα ὡς ᾿Αοχιδιάκονος αὐτοῦ ἐν τοῖς Πω ἱτοιαρχείοις. Τὸ 1948 ἐγένετο κὠ- δικογοάφος τῶν Πατριαρχείων Γκαὶ ὀλίγον ἀργότερον γραμματείς, Τὸ δὲ 1950 προήχθη εἲς ᾿Αρχι- γραμματέα, παραμείνας εἷς τὴν Ιθέσιν αὐτὴν µέχρι τῆς ἡμέρας τῆς Ιἐνλογῆς αὐτοῦ ὡς Μητροπολίτοι, ἵ ΜΗ Η(ΙΜΙ Π ΙΙὴ Ἡ ἘἨἘκκλησία τῆς ᾿Αλδανίας διέρχεται δεινἠν ἐσωτερικὴν γοί- σιν ἐξ αἰτίας τοῦ σημερινοῦ »ομµ- μουνιστικοῦ παθεστῶτος τὸ ὁποῖον διέπει τὰ τῆς χώρας. ΗΠληροφοοί- αν ληφθεῖσαι ἀπὺ ἀξιοπίστους φι- γάδας ἐξ ᾽Αλθανίας ἀναφέροιν ὅτι ὁ πραξικοπηματικῶς κχαταθιθά- σας τοῦ θρόνου τὸν κανονιρὸν Αο- πιεπίσκοπον Ἀφιστόφοφον νῦν Αο- χιεπίσκοπος Π]αΐσιος ἀπεδίωξε ἐπί- σης τὸν θοηθὸν ἐπίσκοπον Έελε- γοάδων (Βερατίου) ἸἨησσαρίωνα Ἑκούάννην ὁ ὡς συνεθργασθέντα (ὡς : καὶ ὁ πρώην ᾿Αωχιεπίσχοπος Χφι- στόφορος) μετὰ τῶν Γερμανῶν, Ποὸ τριετίας κατ’ ἐπιταγὴν τῆς Ῥομμουνιστικῆς Κυθερνήσεως τῶν Ῥυράννων ἐπλ ηρώθησαν αἳ «χε- γα» ἐπισκοπικὰ ἔδραι τῆς Κοοι- τσᾶς καὶ Αργυροκάστρου διὰ νε- οχειροτονηθέντων Ἐπισκόπων ἕ- γὸς νεαροῦ Χειμαρριώτου ἐκ τοῦ χωρίου Π]αλάσσα τῆς Χειμάρρας καὶ τοῦ ἄλλοτε ἐπιμελητοῦ τῆς ἐν Κοουτσᾷ πρὸ ἐτῶν λειτουργησά- σης Παγκείου { ἱερατικῆς 3Ῥχολῆς Σωφρογίου Λαυριώτου ἀνδρὸς πε- οἱ τὰ ἤθη καὶ τὴν πίστιν χωλαίνον- τος. Οὕτω σήμερον πλὴν τοῦ ἀντι- χανονικοῦ ᾿Αρχιεπισκόποι: Παϊσίου ὑπάρχουσι τρεῖς ἄλλοι Ἐπί- σχοποι συγκροτοῦνιες τὴν ὀῆθεν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Αλθανικῆς Ἐκκλησίας. Αὕτη ἀπε- δοχίµασε καὶ ἀπήλλαξε τῶν κα- θηκόντων των τοὺς κανογικοὺς Σεόθασμ. Μητροπολίτας Κορυταᾶς ΣΧ. Εὐλόγιον καὶ ᾿Αογυροκάστοου κ. Παντελεήμονα ο πριμ εἰς Ἑλλάδα. Ὁ Σωφρόνιος ος ἐπί- τσ“. Γσκοπος Κορυτσᾶς, ὁ Χειμαριώτη- τὼς ἐπίσκοπος | Αργυροκάστρου γαὶ ιό ἄλλοτε θοηθὸς ἐπίσκοπος τοῦ [σεῦ. Ἄοιστααρόη Εἰρηναῖος Μα- Ἰνούσης ὡς Σχόδοας. Τὸ κφάτος ἐδήμενσε καὶ ἔνρα- τικοποίησε όλ. όκλτ ηοον τὴν πινητὴν καὶ ἀκίνητον περιουσίαν τῆς Ἡκ- κλησίως τήν τε ἐνοριακὴν καὶ τὴν ἐμοναστηριακήν. Ἡ ἘἨνγλησία οὐ- τδένα πόφον διαθέτει πλὴν μικρᾶς Γκρατικῆς ἐπιχορηγήσεως διά τοὺς δᾷῆθεν ᾿Αϕχιεπίσκοπον καὶ τοὺς μνημονευθέντας τοεῖς ἄλλους ἐπι- σκύπους. ᾿Ολίγοι | ἱερεῖς ἀπέμεινων Έκαστος τῶν ὁποίων ἐξ Ἐυπηρετεῖ Γπλείονα τοῦ Ενὺς καὶ μέχοις ὐστώὼ πολλάκις χωρία. Οὗτοι εὑρίσκον- ται εἰς ἀθλιεστάτην οἰκονομικὴν κατάστασιν. οακένδυτοι μὴ ἔχον- τες πύρον ζωῆς ἐκ τῶν ἔκκλησι- ὤν, διότι οἱ πιστοί, εὑρισκόμενοι εἰς τὴν αὐτὴν ἀθλέων οἰκονομικὴν κατάστασιν οὐδεμίαν δύνανται νὰ τοῖς παράσχωσιν οἰκονομικὴν όο- ήθειαν. Ἐλάχιστοι γέοι ἱερεῖς χει- οοτογοῦνται καὶ οὗτοι προερχόµε- γοι ἐχ τοῦ κομμοιυνιστικοῦ κόμμα- τος ἐξυπηρετοῦσι τά συμφέροντα τοῦ κόμματος μᾶλλον παρὰ τὰς ἆᾱ- γάγκας τῶν χοιστιανῶν,. Πολλοί παλωοὶ ἱερεῖς τῶν ἐπαοχιῶν Κο- ρυτσᾶς καὶ ᾿Αογυροκάστρου εὐοί- σκονται εἰς τὰς ατλακὰς ἢ ὑφί- στανται τὰ πάνδεινα εἲς στοατό- πεδα συγκεντρώσεως, »ατηγορη- θέντες ἐπὶ ἀντιδραστικαῖς ἐνεφγεί- αις. Ῥελευταῖαι εἰδήῆσεις, μὴ ἐξη- κοιθωµέναι, φέρονσι τὸν τέως ᾿Αοχιεπίσκοπον κ. Χριστος όφον τὰς ἐκμετρήσαντα τὸ ζην, ἵ θΗΙ ΤΙ ΜΗ ΠΙΝΕΙ Τἡ ΙΠΙΚΙΙΙΙ ΙΙΙ Κατὰ τὸν λήξαντα µῆνα ἀνεχι- νήθη καὶ πάλιν, ζωηρότερον τὴν φορὰν αὐτήν, τὸ ξήτηµα τῆς θέ- σεως τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου ἓν τῇ ᾽Αγγλικανινῇ Ἐκκλησίᾳ. Τὸ ζή- τηµα ἀνεκινήθη ὑπὸ τοῦ Ἐπισκό- που τοῦ δουμε], Ὦν. Βατιγ. Οὗτος εἰς ἄρθρον του δηµοσιει- θὲν εἰς τὸ “Ῥϊοσθβαηπ Νονςς” τῆς ἐπαρχίας του, τοῦ παρ. Αὐγού- στου καὶ ἀναδημοσιευθὲν ἐν εὖ- ρείᾳ περιλήψει εἲς τὴν ἐφημεοίδα “Τη ΟπαγοἩ ος Ἐηρίαπα Νενς- ραροεγ” ὑποστηρίξει ἐνθέρμως τὴν εἰς εὐρυτέραν. χλίμαχα. συµµετο- χὴν τῶν λαϊκῶν εἲς τὰ τῆς ἐχκλη- σίας. Τὴν ἀναζωοσγόνησιν τῆς ἸΑγ- γλικανικῆς ἘἨκκλησίας τὴν ἀἄνα- ζητεῖ ἀκριθῶς εἰς τὸ λαϊκὸν στοι- χεῖον: Εάν θέλωµεν. γοάφει ῬὋν. Βαντγ, τὴν νὰ γίνη καὶ πάλιν Όιτι ἐν τῇ θεω- ρίᾳ. εἶναι ἐθνικὴ δηλ. ᾿Ἑνκλησία ἀνιδρυμένη εἰς τὴν πίστιν τῶν Αγγλων, πρέπει νὰ γίνῃ γάτι περισσύτερον ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι---νὰ γί- γη ἡ ἐκκλησία τῶν λαϊκῶν, Μία κληρικολρατοιυμένη Ἰκκλησία εἷ- γα µία ἀντίφασις εἲς τοὺς ὄρους, “ο ἸΑγγλικανισμὺὸς δὲν δύναται ἐπιτέλους νὰ ἀποδεχθῇ τὴν λαν- θασμένην καὶ ἀντιχοιστιανικὴν μεταξὺ Διδασκούσης Ἠμκκησίας---τ. ἔ. τοῦ ἱερατείου--- καὶ τοῦ λ}αϊκοῦ στοιχείου τὸ ὑὁποῖον (παθητικῶς νὰ ὑποτάσσηται εἷς αὐτήν, Οἱ. Αγγλοι Μεταορρυθµι- σταὶ παρ ὅλα τὰ λάθη γαὶ τοὺς περιορισμούς των ἀνεκάλυφαν τὴν Ἐκκλησίαν ὡς «τὴν συνάθροισιν τοῦ ποιμχίου τοῦ Χοιστοῦ» καὶ ἡ- μεῖς τώρα πρέπει νὰ πραγµατο- ποιήσωμεν πληρέστερον καὶ νὰ ἐφαρμόσωμεν ἓν τῇ πράξει ἐκεῖνα τὸ ὁποῖον τοῦτο συνεπάγετια. Τώοι εἶναι, ἡ γατάλληλος στι- γμὴ ἡ ὁποία γοειάζεταω διὰ νὰ τὸ πράξωµεν. ιότι δύο. πράγματα συμθαίνουν τώρα συγχούνως, Αα ἑγὸς μὲν πολλοὶ ἄνδοες καὶ γυναῖ- πες αἰσθάνοντα. τὸ πνευματικὸν χενὸν εἷς τὰς φυχὰς των καὶ εἷς τὴν σύγχοοναν κοινωνίαν, καὶ ἂν- τιλαμθάνοντα τὴν ματαιότητις πιά τὸ ἐπικίνδυνον τῆς ζωῆς ἄνει πί- στεως κά ἄνευ Οεοῦ τὸν ὁποῖον νὰ λατοεύουν. Πρωοσθλέπουν μετὰ πολλοῦ. πύθου. εἰς τὴν Ἠνκλησίαν διὰ νὰ τοὺς θοηθήσῃ καὶ δι”. ἐκείνους οἱ. ὁποῖοι ἀνοικτοὺς τοὺς ὁᾳθαλμοὺς. ὑπάρ- χουν σημεῖα ἀπὸ κάθε πλενράν, μιᾶς ἐπανόδοι εἰς τὴν θρησκείαν. ΤΈ εἴδους θρησχείαν θὰ ἀνεύρουν οὗτοις, Δὲν δυνάµεθα. ἐπίσης νὰ εἴμεθα, θέδαιοι. ὅτι αὕτη θά. εἶναι χοιστιανισμός, Αα ἑτέρον εἲς τὰ µετάπολεμι- χὰ αὐτὰ ἔτη ἤ ἐκκλησίις συνειδη- , ο Ἠκκλησίαν µας | » 1 ΕΧΟΥΝ λ χ τκίες τοποιεῖ περισσότεφον µόνον ὡς ἕνα τῶν ἀγγλικῶν θε- σμῶν µας ἆλ)᾽ ὡς μιᾶς θείως ἵ- δρυµένης κοινωνίας, ἔπιφοοτι- Γἱσμένης διὰ μιᾶς ἀποστολῆς εἰς τὺ ἔθνος, ἐμπεπιστευμένγης τὸ κή- ουγμα τοῦ θείου Λόγοι (οὐχὶ ἆ- πλῶς ἀπηχοῦντος δημώδη αἰσθή- µατα). Καὶ μαρτυροῦσα διὰ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Χριστοῦ. Εάν πού- Χειται ἡ ἐκκλησία νὰ πινηθῇ ποὸς τὸν λαὸν τότε τὸ λαϊκὸν στοιχεῖόν της εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἆπο- τελέσῃ τὴν γέφυραν. ἑαυτὴν ὄχι Μία μειονοτικὴ Ἰμκλησία εὗρί- σκεται πάντοτε ἐν γινδύνω---μαὶ ὁ κίνδυνος σήμερον, γομίς ζω, δὲν εἶνω. φᾳανταστικὸς-- νὰ γίνῃ προ- χατειλημμένη μὲ τὰς ἰδίας της ἡ- Ἰποθέσεις, ἀποσυρομένη μακρὰν τῆς κοινῆς Κωῆς τοῦ λαοῦ, λη- σμονοῦσα πφοσέτι πῶς νὰ ὑμιλή- σῃ τὴν μεγάλην γλῶσσαν, κ νὰ πεφριορισθῇ εἲς κάτι σὰν «ἴρεσιν. καὶ μίαν αἴρεσιν κυριαρχουµένην ὑπὸ τοῦ κληοικοῦ νοῦ. Τοῦτο θὰ το δρύµος τῆς ποοδοσίως γαὶ τῆς συμφορᾶς, Ἡ »ληοικονθοατία γεννᾷ τὴν ἀντικληρικοκρατίαν ναὶ ὁδηγεῖ εἷς τὴν ἀθρησχείαν (ἀντι- γριστιανισμόν). Ἡ ἠπειρωτικὴ πεῖρφα εἶναι µία προειδοποίήσις. δυγεχίζων περαιτέρω, ὁ ᾿Ἐπί- σκοπος τοῦ θομ{]μννο]], γράφει ὅτι ἡ προσπάθεια πρὺς εὐρυτέραν συμμετοχὴν τοῦ λαϊκοῦ στοιχείοι» εἲς τὰ τῆς Ἐγκλησίας δὲν πρέπει νὰ, συντελέσῃ εἰς τὴν ὑπάλληλο- ποίησιν τοῦ κλήρου, ἀλλὰ νά ὄοη- θήσῃ ἀκοιθῶς τὸν »λῆρον νὰ ἂν- ἐθη. ὑηηλύτερον καὶ νὰ τὸν ὄοη- θήσῃ νὰ ἀντιληςφθῇ πλήρως τὸ ὑπούργημα. τὸ ὁποῖον εἶναι ἑντε- ταλµέγος νὰ ἐκτελέσῃ. Ζητεῖ εἶτα ὕπως οἱ λαϊκοί εὑρίσκοντω εἲς στενωτέωις αγέσεις μὲ τὸν γλῆ- ἀπὸ Ό,τι σήμερον εὐρίσκονται ἓν τῇ ὑπηρεσίᾳ καὶ διακυθερνήσει τῆς Ἠνκλησίας. οοο«--«Ἑ- ΜΙΛΡΙΝΙ ΙΦΙΝΙΡΙΔΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν Φ’ σελίδα) ον μέγοι τέλους τῆς λειτουσγίως δὲν : ᾽ , : ε ν ὅ εἶνω (σχυσά, διότι ὡς εἴπομεν ᾱ- παντῶντες εἰς τὴν προήὴγουµένην ἐφώτησιν δύνανται κατὰ τὰς εἶδι δαθθάτοι λειτουργίας. τοῦ ἴλὰ μεταλαμθάνουν τὰ παιδιά ὁπό- τε δὲν δημιουσγεῖται τοιοῦτον τη- Ἱερεῖς / τηµα. Ἠεθαίως διὰ τὰ θηλάκοντα ὀρέαη δὲν δύναται νὰ ἰσχύσῃ τοῦ- το καὶ δύνανται ἀνεγδοιάστως οἱ νὰ µεταλαμθάνωσιν αὐτὰ κο μετὰ τὸν θηλασμόν. ΕΤΟΣ Α’. ΑΡ. 17 ἘἙτησία συνδροµῃῆ Σελ. 5 Τιμὴ Φύλλου Γρ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ. «ΚΥΠΡΟΥ ΕΜΜΙΧΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣ ΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕεΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΕΔΙΔΕΓΤΑΙ σπα ος σσ. τς ὅμως 2. ------ ὁ - ν δ΄ ᾳ ο σννς ΤΗΝ Ίπν ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΥΠΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ οσο ΤΗ 8 ολων σας ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ο κ σσ 2” ὅσα ΕΤΑΡΤΗ Ί ἵΠΠΗΝΒΡΙΙΥ 188 ᾿Αρχὴ τῆς ᾿Ινδίκτου Συμεὼν τοῦ Στυ,ίτου, «ΗΕ ΕΕΥΘΗΊΑ. ΠΚΛΗΟΙΕ 0 ἄνξρωπος ἐπλάσθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ φύσει ἐλεύθερος. Αλλ' ὅμως διάφοροι περιστάσεις τὰς ὁποίας ὁ ἴδιος ἐδημι- ούργησε ἐλευδέρως χρησιμοποιῶν τὸ αὑτεξούσιόν του ἐδημι- θύργησαν εἰς αυτὸν δεσμοὺς παὶ τοῦ ἑστέρησαν τὴν ἐἔλευθε- ρίαν εἴτε ἐν ὅλῳ, εἴτε ἐν μέρει καὶ ὡς ἀτόμου., παὶ ὡς µέ- λόυς μιᾶς εὑρυτέρας ἁμάδος. Καὶ τῆς μὲν ποινωνικῆς οὕτως εἰπεῖν δουλείας, τῆς στερήσεως δηλ. τῆς ἐλευθερίας μιᾶς ὁ- µάδός, ἔνός λαφῦ. μάρτυρες γινόµεθδα καθ ἐκάστην, ἀφοῦ καὶ ἡμεῖς εὑρισκόμεθα ὑπὸ ξένον ζυγόν. Τῆς δὲ ἀτομιχῆς ὅδυ- λείας, ὣς μὲν στερήσεως τῆς ἐεξωτερικῆς ἐλευδερίας τοῦ ᾱ- τόµου εἰς τὸ ὀσύλεσόθαι χαὶ ἐνεργεῖν νοουµένης, ἴσως σήµε- ρον πεῖραν δυσχόλως δυνᾶμεδα νὰ λάδωμεν, γαθ ὅτι ὁ Βεσμὸς τῆς δουλείας. οἷον ἐγνώρισαν αὐτὸν παρελθοῦσαι γε- νεαί, τῇ ἐπιδράσει τῆς θείας τοῦ Χριστιανισμοῦ διδασκαλἰ- ας περὶ ἱσότητος καὶ ἀδελφότητος πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἐξέλιπεν' ὡς ὅ᾽ ἑλλείψεως ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας, ἀπορρί- Ψεως παντὸς μὲν ἠθιχοῦ δεσμοῦ, ὑποδουλώσεως ὅμως εἰς τὰς ὁρμάς καὶ δὴ καὶ τὰς χατωτέρας διὰ τῆς ἱχανοπφιήσεως αἲ- τῶν εἴπερ ποτὲ καὶ ἄλλοτε σήμερον πάντες πεῖραν ἔχομεν. Ἠεθαίως ὁ ἄνθρωπος σήμερον ἀποστέργει τὴν ὅὄθυλεί- αν γαὶ ἐπιςηπτεῖ τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἐχεῖνο ἕπερ χαρακτη- ρίξει τὰς πράξεις του εἶναι ἀγὼν διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς θουλήσεως καὶ ἐνεργείας του. ᾽Αλλὰ τὴν ἐλευθερίαν αὐτὴν νοεῖ ὁ σύγχρύνος ἄνθρωπος οὐχὶ ὡς πνευµατιχκήν. ὡς ἐν ἆᾱ- µοιθαία ὑποχωρητικότητι ναθυρίζουσαν τὰς πρὸς τοὺς συν-! ανθρώπους του σχέσεις, ἀλλ᾽ ὡς ἀπόρριψιν θεσμῶν κατενυδθυν- | τηρίων διαγραφόντων ὡρισμένον τρόπον ζωῆς γναὶ ὡς αἎ- Δδαίρετον ἐπιθολὴν τῶν ἀαντιλήφεών του ἐπὶ τῶν ἄλλων. ξ- γινε δηλ. µέτρον χρημάτων ἁπάντων θεωρῶν ὥς ἐλευθερί- | αν τὴν κατὰ πάντα τρόπον ἱχανοποίησιν τῶν ἐγωϊστικῶν ἔπι- | δυμιῶν του καὶ τῶν ταπεινῶν του ὁρμῶν. ᾽Αλλ᾽ ὅμως οὕτως ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερούμενος δῆθεν ἀπὸ τοῦ ἠθιχοῦ νόµου τοῦ µέχρι τοῦδε δεσπόξοντος γαὶ πατευθύνοντος τὰς πρά- ξεις τῶν ἀτόμων καὶ τῶν λαῶν, ὑποδουλοῦται εἰς τὰ πάδη καὶ τὰς ὁρμάς του ἐπιθέτων οὕτως ἐπὶ τῶν ἅμων του ζυγὸν πολὺ βαρύτερον τοῦ ἠθικοῦ νόμου. «Πᾶς γὰρ ὁ ποιῶν τὴν ἆᾱ- µαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας». Πράγματι δουλεία χειρό- τέρα ἀπὸ τῆς τῆς ἁμαρτίας δὲν δύναται νὰ ὑπάρξηῃ. Δυνατὸν θεξαίως ὁ ἄνθρωπος ὑπερτέρα θίαᾳ νὰ ὑποδουλωδῆ ἐξωτερι- κῶς. Δυνατὸν ἀπαγορεύσεις νὰ ἐπιόληθῶσιν εἰς αὐτὸν μὴ ἔπι- τρέπουσαι τὴν ἐξωτερίκευσιν τῶν πεποιθήσεών τον. ᾽Αλλὰ τὴν ἐσωτεριχκὴν ἐλευθερίαν οὐδεὶς δύναται νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπ᾿ αὐτοῦ. Οὐδέποτε ὁ ἄνθρωπος θὰ παύσῃ νὰ διανοῆται καὶ νὰ ζῇ καὶ νὰ ἀπολαύῃ τῆς ἐσωτεριχῆς ταύτης ἐλευθερίας τῶν διανοηµάτων καὶ αἰσθημάτων του. Ἐξ ἄλλου ὅταν ἑνεργῇ εὐσυνειδήτως ὅταν τὸ ἠδικῶς χαλὸν τὸ ἐφαρμόσηῃ ἐν τῇ ζω- ἢ του, τὸ κάµῃ θίωµα, καὶ συνεπῶς σεθόµενος ξαυτὸν καὶ τοὺς ἄλλους ζῆ κατὰ τὰς ἐπιταγὰς τοῦ ὑφψίστου ἠθικοῦ Νό- µου, ζᾷ ἐλευθέρως. Διότι «οὗ τὸ πνεῦμα Ἐυρίου ἐἑλευδερίου καὶ «ὁ ἐν Κυρίῳ κληθεὶς δοῦλος ἀπελεύθερος Κυρίου ἐστί», ᾽Αλλ' ἐὰν οὕτω συµέαίνει περὶ τὴν πνευμοτικὴν ἔλευδε- ρίαν καὶ οἱ χατὰ τὸν ἠθικὸν νόµον όιοῦντες εἶναι πράγµα- τι ἐλεύθεροι τῶν δεσμῶν τῆς δουλείας τῶν ὑπὸ τῶν ἀνθρώ- πων καὶ τῆς ἁμαρτίας ἐπιθαλλομένων, τοὐναντίον συµθαί- νει εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἐπιδιώχοντες τὴν ἐλευθερίαν διὰ τῆς ἀπορρίφεως τοῦ ἠθιχοῦ νόµου θιοῦσι πατὰ τὰς ἀξίας, ἂς οἱ ἴδιοι εἰς ἑαυτοὺς θέτουσι. Οὗτοι γίνονται πράγµατι δοῦ- λοι τῶν ὁρμῶν καὶ γενικώτερον τῶν ἐπιθυμιῶν των. ἔπιδι- ώκοντες τὴν πάσῃ θυσία ἱκανοποίησιν τούτων. ᾽Αλλ᾽ οὕτω θιῶν ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσεται εἰς τὰ ὁρμέμφυτά του ἔξο- μοιούμενος πρὸς τὰ ζῶα. Τὰ ἰδανικά του περιορίζονται εἰς τὴν ἀπόχτησιν δυνάμεως ἴσως καὶ τῆς ἐπιόολης τῆς δίοις θελήσεως ἐπὶ τῶν ἄλλων, εἰς τὴν συντήρησιν ἐν τῇ ζωῃ πα- τὰ τὸν ἕνα ἣ τὸν ἄλλον τρόπον χαὶ τὴν διατήρησιν τοῦ εἴ- δους ἐπὶ τῆς γῆς. 'Αλλ᾽ οὕτω ἔννοιαι καὶ ἰδανικά. τὰ ὁποῖα τόσον ἐτιμήθησαν ὑπὸ τῶν παρελθουσῶν γενεῶν, -μένουσιν ἔξω τοῦ κύκλου τῶν ἰδανικῶν του παὶ περιφρονοῦνται ὑπ αὐτοῦ. Οὕτως ἡ ἔννοια τῆς Πατρίδος καὶ τῆς ἐλευδερίας αὗτῃῆς. ὑπὲρ ἧς μυριάδες ἐθυσιάσθησαν, οὐδόλως συγχινεῖ τὸν τοι- οὔτον. Καὶ τοῦτο δυστυχῶς συµέαίνει ἐν τῇ συγχρόνῳ χοι- νωνίᾳ καὶ ἴσως ἓν µέρει καὶ ἐν τῇ ἰδίᾳ ἡμῶν πατρίδι. Η ᾱ- γάπη πρὸς τὰ ἑξνικὰ ἰδανικὰ ἐφυχράνδη καὶ µόνον ὁ πόθος διὰ τὴν χατὰ τὸ δυνατὀὸν χαλλιτέραν ὑλικὴν διαθίωσιν χα- τέστη σφοδρότερος. Ραπεπι οί οἴτοειδερ. ᾿Εφ' ὅσον ἀπολαμ- θάνουσι τούτων οὐχὶ δυσαρέστως ἀποδέχονται τὸν ξένον ζυγόν. Καὶ ὅμως ὁ Απ. Παῦλος θοᾷ πρὸς αὐτοὺς «τιμῆς ἡγό- ράσθητε μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων». Ἡ ἐλευθερία παρεξηγήθη. Οἱ ἄνθρωποι τὴν ἐδεώρησαν ὡς ἁπαλλαγὴν ἀπὸ τοῦ ἠθιχοῦ νόµου καὶ τὰ ἰδανικὰ τὰ ὁ- ποῖα ὡς ἐπιδιώξεις τοῦ ἀνθρώπου ἔθεσε τὸ πνεῦμα καὶ ὡς ἱκανοποίησιν τῶν ἐγωϊστιχῶν ἐπιθυμιῶν καὶ των επιταγων τῶν ὁρμῶν των. ᾽Αλλ) ἡ τοιαύτη τῆς συγχρόνου πδινωνίας Χατάστασις. μαρτύριον ἠθικῆς σκέψεως προϊούσης οὐδὲν χαλὸν προοι- ὠνίζει. Τοὐναντίον φαίνεται διπαιώνθυσα τὴν ἀπαισιοδό- ξίαν τοῦ Βρεηρ]ετ, ὅτι εὑρισκόμεδα εἰς τὴν ἐσχάτην παρα- χμὴν καὶ τὰ προοίµια τοῦ ὁριστικοῦ ἄφανισμου του εὕρωπα- Ὀτοῦ. πολιτισμοῦ, ἐφαρμοζομένης καὶ ἐνταῦθα τῆς ἄναπο- τρέπτου. κατ αὐτέν, μοίρας πάθε πολιτισμοὺ. ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ Γ΄. Αὐτὴ τὴ νέα οὐσία τοῦ Εὐ- αγγελίου, στὴ ριζική της ἀν- τίθεση πρὸς τὴν ἑλληνικὴ φι- λοσοφικἡ 2) πολιτισμὸ ὁ ᾽᾿Απόστολος Παῦ- λος τὴν ἔνιώωσε θαθύτατα καὶ τὴν ἔδωσε μὲ ἀναγλυφικὸ τρό: πο στὴν Α᾿ πρὸς Κορινθίους ᾿Επιστολή: «Ὁ λόγος, γάρ, λέγει, ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν : ἀπολλωμένοις μµωρία ἐστίν, τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύνα- µις. Θεοῦ ἐστίν. Γέγραπται γάρ: σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. Ποῦ σοφός Ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου Οὐχὶ ἐμώ- ρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ ! κόσμου ᾿Επειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θε- όν, ηὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς µωρίας τοῦ κηρύγματος σῶ- σαι τοὺς πιστεύοντας. Ἔπει- δὴ καὶ ᾿Ιουδαῖοι σηµεῖα αἰτοῦ- σιν καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζη- τοῦσιν, ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν 'Ἑσταυρωμένον, ᾿Του- δαίοις μὲν σκάνδαλον, ἔθνεσιν δὲ µωρίαν, αὐτοῖς δὲ τοῖς κλη- τοῖς, ᾿Ιουδαίοις τε καὶ “Ἓλλη- σιν, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν. “Ὅτι τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἂἀν- παρα ώσὴ κι ον (1, 18--28). «Οὐκ οἴδατε ὅτι Τοῦ κ. Β. ΤΑΤΑΚΗ θρώπων ἐστίν, καὶ τὸ ἆσθε- γὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων.... τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τοὺς σοφούς ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦ- μα τοῦ Θεοῦ ἐν ὑμῖν οἰκεῖ». :ΜΕΙ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ᾿Απολῶ τὴν σοφίαν τῶν | ὅλον τὸ φύραμα ζυμοί τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέ- σθω, ἵνα γένηται σοφός. 'Π γὰρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου µωρία παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν». “ΟὉὐκ οἴδατε ὅτι μικρὰ ὅρμη κ- | καθάρατε τὴν παλαιὰν ζόμην, 'σται ἵνα ἣτε νέον φύραμα...». «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν µέλη τοῦ Χριστοῦ ἐστιν ”Α- ρα οὖν τὰ µέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσωγ πόρνης µέλη Μὴ γέ- νοιτο». «Ἡ γνῶσις φωσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ εἴ τις δο- κεῖ ἐγνωκέναι τι, οὕπω ἔγνω καθὼς δεῖ γνῶναι' εἰ δέ τις ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, οὗτος ἔγνω- ὑπ αὐτοῦ». «᾿Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λα- λῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἡ- χῶν καὶ κύμδαλον ἀλαλάζον». Αμεση συνέπεια ἀπὸ τὴν ἐν- οίκηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος εἶναι ὅτι «εἷς ἄρ- τος, ἓν σῶμα οἱ πολλοὶ ἐσμέν.. (Συνέχεια εἰς τὴν Υ' σελίδα) Βυζαντινὴ τοιχογραφία τοῦ Αγ, Μάµαντος τοῦ Ναοῦ τοῦ Σταυροῦ τοῦ «Αγιασμάτη. Ὑπὸ ΚΩΝΣΤΑΜΤΙΝΜΟΥ Γ, ΜΠΟΝΗ, Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. , τίνου ὡς µονοκράτορος ἐν ἔ- τει 323 καὶ ἡ μεταφορὰ τῆς πρωτευούσης τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτορατορίας ἐν Βυζαντίῳ καὶ γ) ἡ ἐν Νικαίᾳ τῷ 325 Α΄ οἱ- κουμενικὴ σύνοδος. Πάντα ταῦτα ἀπετέλεσαν τεραστίους μοχλοὺς διὰ νὰ ἀνατιναχθῇ ἐκ θεμελίων τὸ πρότερον ὑπὸ τῆς παντοδυνάµου Ρωμαϊκῆς ἐξου- σίας ἐγερθὲν πνευματοκτόνον φράγμα διὰ τὴν ἐκδήλωσιν καὶ μεγαλειώδη ἀνάπτυξιν τῆς ἑλληνικῆς χριστιανικῆς θεωρί- ας καὶ σκέψεως. Διότι, παρ’ ὅ- λα ὅσα λέγονται. καὶ γράφον- ται, τὸ πνεῦμα δρᾷ καὶ άνα- πτὀσσεται, ἔνθα ἐλευθερία ὅ- φίσταται. Οὕτως πως λοιπὸν κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ Δ΄ μΧ. αἰ- ὤνος ἐδημιουργήθησαν αἱ εὖ- νοϊκαὶ ἐκεῖναι προῦποθέσεις, ὥστε ἡ ἑλληνικὴ Χριστιανικὴ διανόησις ν᾿ ἀναχθῇ εἰς τὸ ζε- νὶθ τῆς πτήσεώς της καὶ νὰ κατακτήσῃ τὸν κολοφῶνα πρά- γματι τῆς δόξης, τῆς ἀκμῆς, τῆς ἀνθήσεώς της καὶ νὰ θαυ- µάζηται εἰς τοὺς αἰῶνας, ἐφ᾽ ὅσον θὰ ὑπάρχῃ σκεπτόμενος ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς, διά τὰ ὑπέροχα ἐπιτεύγματά της. Οὔ- τε ὑπερθολικὸς λοιπόν, οὔτε ᾱ- δικος εἶναι ὁ παγκοίνως χαρα- κτηρισμὸς τῆς ἑλληνικῆς Χρι- στιανικῆς διανοήσεως τῆς ὑπ ὄψιν περιόδου, ὡς «χρυσῆς» ἢ «κλασσικῆς». Διότι κατὰ τὴν ἔνδοξον ταύτην περίοδον ἥκμα- σαν αἱ μεγαλοφυέστεραι καὶ ἐνδοξότεραι τῆς ἑλληνικῆς Χριστιανωσύνης Προσωπικότη- τες, αἵτινες τὸ μὲν διά τοῦ ὄν- τῶς χριστιανοπρεποῦς αὐτῶν ῥίου, τὸ δὲ διὰ τῶν ὑπερόχων καὶ εἰς ἀξίαν αἰωνίων συγ- γραμμάτων αὐτῶν, ἐδόξασαν καὶ θὰ δοξάσουν ἐσαεὶ τήν τε ἐκθρέψασαν αὐτοὺς ᾿Ορθόδο- ἔον Ἑλληνικὴν ᾿Εκκλησίαν καὶ τὸ γιγαντῶδες Ἑλληνικὸν θνος, Οἱ Πατέρες λοιπὸν καὶ Διδάσκαλοι τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἑλληνικῆς ᾿Εκκλησίας πρω- τεύουσαν καταλαθόντες θέσιν ἐν τῷ Πανθέῳ τῆς Ἑλληνικῆς λογοτεχνίας καὶ σκέψεως, ἕ- τίµησαν εἰς τοὺς αἰῶνας τὴν ἑλληνικὴν διανόησιν. Διὰ τοῦ περιφήµου διατά- γµατος τῶν Μεδιολάνων ἐν ἔ- τει 313, ὡς εἴπομεν, κατέπεσε τὸ παρακωλῦον τὴν πνευµατι- κὴν͵ ἐκδήλωσιν τῶν ἐκπροσώ- πων τῆς χριστιανικῆς κοσµοθε- ωρίας φράγμα. Ὁ κατὰ τῆς Μέας Θρησκείας ἀμείλικτος διωγμὸς µετεθλήθη ἕκτοτε τὸ πρῶτον μὲν εἰς ἀνοχήν, ἐπὶ δὲ τῆς µονοκρατορίας τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἐξελίχθη 6αθμη- δὸν εἰς φανερὰν ὑπὲρ τοῦ Χρι- στιανισμοῦ εὔνοιαν, ἥτις τέλος, δι’ ὅλης σειρᾶς νομικῆς φύσε. ς ἵως µέτρων ὑπὸ τοῦ μεγάλου τὴν ἐν Χαλκηδόνι τῷ 451 μ.Χ. ὄντως ὃν ο ἐνδόξου πο δτεο αὐ- σύνοδον. (τοκράτορος, ὡς καὶ τῶν δια- Καί τότε τεράστιον φράγμα ᾿δόχων αὐτοῦ Γρατιανοῦ καὶ εἶχεν ἐγερθῇ ὑπὸ τῆς κοσµο-:Θἐοδοσίου Α΄’ ἀνήχθη εἰς ἐπί- κρατείρας Ρώμης ἐνώπιον τῆς σηµον καὶ µόνην κρατοῦσαν ἐν ἑλληνικῆς χριστιανικῆς διανο-.τῇ Ρωμαϊκῇ Αὐτοκρατορίᾳ ήσεως, παρακωλῦον καὶ σκλη- Θρησκείαν. Αἱ ἐπὶ Λικινίου ρῶς µάλιστα καταδιῶκον πᾶ- | (324) καὶ ᾿Ιουλιανοῦ τοῦ Πα- σαν ἐκδήλωσιν ταύτης. Οἱ ἐπὶ ᾿ραθάτου (363) ἀναληφθεῖσαι τρεῖς περίπου αἰῶνας ἀπὸ τῆς µάταιαι προσπάθειαι τῆς ἀνα- ἐμφανίσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ ζωπυρήσεως ἢ καὶ ἐπαναφορᾶς καταπολέμµησις πάσης πνευµα- |τοῦ φθίνοντος ἐθνικισμοῦ, πα- τικῆς ἐκδηλώσεώς του δὲν εἷ- ρῇλθον ταχέως ἀνεπιστρεπτεί. ναι δυνατὸν ἢ κάποτε νὰ κα: Οὕτως ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ ταπαύσῃ. Καὶ πρὸς τοῦτο τρία ἐπισήμου Κράτους, ἑστερεώθη κυρίως γεγονότα, κοσμοῖστο- /πλέον ἡ Εκκλησία. Πολλοὶ πα- ρικῆς σηµασίας συνέθαλον: λαοιί τε καὶ σύγχρονοι, ἴσχυ- ια) Ἡ ἔκδοσις τοῦ περιφήµου ρίσθησαν ὅτι ἡ Εκκλησία, θέ- ΓΔιατάγματος Περὶ ἀνεξιθρη-σασα ἑαυτὴν ὑπὸ τὴν προστα- [σκείας ἐν Μεδιολάνοις τῷ 313,/σίαν τῆς Πολιτείας, µετεθλήθη β) ἡ ἵδρυσις τῆς Νέας Ρώμης [είς «Κρατικἠν ᾿Εκλησίαν» καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως--. οὕτως συνειδυῖα ἢ οὐ ἀδιάφο- ἡ ἀνακήρυξις τοῦ Μ. Κωώνσταν-! (Συνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελίδα] ὍὉ παρακολουθῶν τὴν Βι- δλιογραφικὴν κίνησιν τῆς χώ- ρας ἡμῶν ἐκπλήττεται μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἔργων, ἅτινα εἷ- δον τὸ φῶς τῆς δηµοσιότητος κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ᾽Αλη- θὴς ὀργασμὸς πνεύµατος πα- ρατηρεῖται εἰς ὅλα τὰ πεδία τῆς ἑλληνικῆς διανοήσεως. Λο- γοτεχνία, ποίησις, τέχναι, Ἔ- πιστῆμαι εὗρον φιλοτίµους καὶ λίαν ἀξιολόγους ἐργάτας ἐν τῷ προσώπῳ μιᾶς ὅλης πλη- θύος συγγραφέων, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων τιμῶσι πράγματι τὸ ἑλληνικὸν ὄνομα καὶ πέραν τῶν ὁρίων τῆς ᾿Ελληνικῆς Πα- τρίδος. Καὶ τὸ φαινόµενον τοῦ- το τῆς πνευματικῆς ἀνθήσεως ὕστερον ἀπὸ περίοδον ἀναστα- τάσεων καὶ διωγμῶν οὔτε νέον οὔτε πρωτοφανὲς εἶναι κατὰ τὴν μακρὰν διαδρομὴν τῆς πο- λυκυμάντου “Ἱστορίας τοῦ Ε- θνους ἡμῶν. Ὁ χείµαρρος τῆς ἑληνικῆς θεωρίας καὶ σκέψεως πολλάκις εἰς τὸ παρελθὸν ἀν- εχαιτίσθη μὲ ἐξωτερικοὺς φρα- γμοὺς καὶ ἐμπόδια, Φαινομµε- νικῶς, ἀνυπέρθλητα. ᾽Αλλ᾽ ὅ- πως οἱ ὁρμητικοὶ κρουνοὶ τῶν ὑδάτων ἀδιακόπως ἀναθλυζού- σης πηγῆς ὅσον καὶ ἂν περι- φραγοῦν καὶ παρακωλυθοῦν, δὲν εἶναι δυνατὸν παρἀ κάπο- τε νὰ ἐκσπάσουν ὁρμητικώτε- ρον ἀπὸ πρίν, οὕτω καὶ ἡ ἑλ- ληνικἡ διανόησις κατὰ τὴν µα- κρὰν ἱστορικὴν διαδροµήν της πολλάκις ἀνεστάλη ὑπὸ ἐξω- τερικῶν αἰτίων καὶ παρεκωλύ- θη, ἀλλ οὐδέποτε παντελῶς ἀπενεκρώθη ἢ καὶ ἐξηφανίσθη. Τούναντίον εὐθὺς ἅμα ἑἐθραύ- σθησαν τὰ συμπιέζοντα αὐτὴν ἐξωτερικὰ ἐμπόδια, ἐξεχύθη ἱπάραυτα ὁρμητικώτέρα, διαυ- Γγεστέρα καὶ µεγαλοπρεπεστέ- [ρα, οἱονεὶ σπεύδουσα νὰ κατα- λάθῃ ταχύτερον τοῦ δέοντος τὰ πρότερον δημιουργηθέντα κενά. Δὲν εἶμαι ἁρμόδιος νὰ χαρακτηρίσω δεόντως τὸ ἴστο- ρικὸν τοῦτο μεγαλεῖον τῆς ἑλ- ληνικῆς διανοήσεως δι’ ὅλα τὰ πεδία, τὰ λίαν ἄλλως ἐκτετα- Ιένα, τῆς πολυποικίλου δρά- σεώς της. ᾽Αλλά δι᾽ ἓν πεδίον τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως νοµί- ζω, λόγῳ τῆς εἰδικότητός µου, ὅτι δύναµαι νὰ ἔχω τὸν λόγον. Καὶ τὸ πεδίον τοῦτο εἶναι ἡ ἑλληνικὴ χριστιανικἡ Λογοτε- χνία. Μίαν µόνον πτυχὴν ταύ- της, ἀλλὰ καὶ τὴν μᾶλλον ἔν- δοξον, προτίθεµαι εἰς τὸ πα- ρὸν ἄρθρον µου νὰ ἐξετάσω καὶ ταύτην συνεπτυγµένως, Φυ- σικά, καὶ ἐπικεφαλαιωδῶς. Δηλ. τὴν χρυσῆν περίοδον τῆς ἑλληνικῆς χριστιανικῆς σκέψε | ως, ἥτις ἄρχεται ἀπὸ τῆς Α΄ ἐν Νικαίαᾳ τῷ 325 οἰκουμενικῆς συνόδου καὶ περατοῦται μὲ ΙΙ ΠΠ Τμ ΗΝ ΙΙ ο ΜΙΝΙ ΤΝ ΤΗΝ ΗΗ ΜΠΗ ΙΗΙΜΗΝΗ ΤΗΝ Γ Κατὰ δημοσιογραφικὰς πληρο- Εφορίας ἡ ᾿Ορθόδοξος Σερθικὴ Ἰχκλησία ἵδρυσε Μοισεῖον Χρι- ἱστιανικῆς Τέχνης, Τὸ Μουσεῖον [τοῦτο εὑρίσκεται τοποθετηµένον (ἐντὸς τοῦ Πατριαρχικοῦ Μεγάρου ὲν Ἑελιγοαδίῳ. Τὸ Μουσεῖον ἆπο- σκοπῶν νὰ συγκεντρώσῃ τὴν ὅ- [λην χοιστιανγικὴν τέχνην τῆς Σερ- ἰδίας, περιλαμθάνει ἱερὰς εἰκόνας, Ἱιερὰ Αμφϕια, κοσμήματα, ἱερὰ σκεύη χα τινα ἀπὸ τὰ Σδερθικὰ ἔντυπα αἰῶνος, Τὰ ἐγχαίνια τοῦ Μουσείου ἐγέ- γοντο τὸν παρελθόντα Ἰούνιον ἕ- πὸ τῆς Α. Μ. τοῦ Πατριάρχου Σερθίας κ. Ἠικεντίου. Βὶς τὴν τελετὴν τῶν ἐγκαινίων παρέστη- σαν ὁ ὅὃρ. Ῥαντοσάθλεδιτς, Πρό- εδρος τῆς κυθερνητικῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Ἰκκλησιαστικῶν ὑποθέ- σεων, ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Τοο- έδρου Τίτο, Ἐπίσκοποι καὶ ἀντι- πρόσωποι τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μελιγοαδίου καὶ τῆς ᾽Αμαδημίας τῶν ᾿Ἠπιστημῶν. --ὔ-«θ- [ῷ ΙΛΔή Τμ ΕΗΙΗΙΝὺ ΒΛ ΠΝΗΝ Ἐφέτος συμπληροῦνται 160 ἔτη |ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς ΏἩφρεττανι- κῆς Πιθλικῆς 'Ἑταιρείας (Βτ15] 'επά Εογείρῃ ἨΒ]ρὶο ΒοοΙείγ). ἘἨπὶ τῇ εὐκαιοίᾳ ταύτη θὰ ἑορ- τωσθῇ μεγαλοπρεπῶς ἡ 150ἡ ἐπέ- τειος τῆς ἱδρούσεως τῆς Ἕτα- ρείας αὐτῆς ἡ ὁποία µεγάλως ἓ- ὀοήθησε εἰς τὴν διάδοσιν τῶν “Άγ. ΙΣραφῶν καὶ τῆς Χφριστιανικῆς πί- 'στεως συνάµα εἰς τὸν κόσμον. Τὴν 4 προσεχοῦς Δεχεμθρίου θά τελε- σθῇ εἰς τὸν Καθεδοικὸν Ναὸν τ Αγ. Πωύλου εὐχαριστήριος Άει- τουογία ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 160 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Βρετ- ταγικῆς Ἠιθλικῆς Ἑταιρείας. Εὶς τὴν ἄνω τελετὴν ἐκλήθησαν καὶ θά παραστοῦν ἐξέχουσαι προ- σωπικότητες τῆς Μ. Ἡρεττανίας μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Βασί- ΄λισσα Ἠλισάθετ καὶ ὁ Δοὺξ τοῦ Ἐδιμθούργου. “«-- ἨΝΗ(Ν ΤΗΣ ΜΙΙΝΝ. ΙΙ Συνῆλθε τὴν πρώτην ἑθδομά- δᾳ τοῦ Αὐγούστου εἲς Μίππεα- Ρο] τῶν 'Ἠνωμένων Πολιτειῶν Συνέδριον τῆς ᾿Αγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Παρέστησαν ἀντιπρό- σῶωποι ἐξ ὅλων τῶν ᾽Αγγλικανι- κῶν Ἐκκλησιῶν καθ) ἅπαντα τὸν κόσμον. Τὴν ἐναρκτήριον τελετὴν παρηκολούθησαν δώδεκα χιλιάδες Σόσμου. Ἑκάστην ἡμέραν, καθ’ ὕ- λην τὴν διάρχκειαν τοῦ Συνεδρίου, ἐγίνετο λειτουργία εἲς τὴν ὑποίαν ἐλάμθανον µέρος οἱ ἐπίσκοποι τῶν Ιἐχασταχοῦ ᾽Αγγλικανικῶν Ἐκκλη- ἰσιῶν. Εΐς χαιρετιστήριον ὁμιλίαν του ῥ ἀρχηγὸς τῆς ᾽Αγγλικανικῆς | Ἐκκλησίας ἐν ᾽Αμεριχῃ Ἐπίσκο- πος ὢλοειττὶ εἶπε ὅτι «τὸ Συνέ- ὅριον ἧτο µία ζῶσα μαρτυρία διὰ τὴν ἀξιοσημείωτον ἀνάπτιξιν καὶ ζωτικότητα τῆς ᾿Αγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τὸ Συγέδοιον ὦ- μίλησαν σὺν ἄλλοι ὁ ᾿Αρχιεπίσκο- πος Καντεούουρίας καὶ ὁ ᾿Ἐπίσχο- πος τοῦ Λονδίνου. 'Ο ᾽Αμερικανὸς Πρόεδρος ᾽Αἴν- ζενχάουερ ἀπέστειλε χαιρετιστή- οιον μήνυμα ποὸς τὸ Συνέδριον εἷς τὸ ὁποῖον τονίζει ὅτι τὸ Συγέ- ὃριον «εἶναι µία ἄλλη ἐμπνευσμένη ἐπίδειξις ἑνὸς παγκοσμίου διανα- οὓς πύθου διὰ τὴν εἰρήνην ναὶ κα τανόησιν μεταξὺ τῶν λαῶν πο)- λῶν Ἰθνῶν». -«θ---- ΠΠΝΛΛΟΛΙΚΟΝ ΤΙ ΜΙΗΠΝ πρῶτα θιθλία τοῦ 16 1 ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Καὶ πύλαι Άδου οὗ. ματισχύσουσι αὐτῆς. Η4ΗΡΟΥ ΣΙ πόνου πάντας οἳ καθημερινῶς ἀναγγελλόμενοι ματὰ τῆς θρησκείας διωγμοὶ εἰς τὰς χώρας τοῦ σιδηροῦ παραπετά- σµατος. Αἱ δοκιµασίαι τὰς ὁποίας ὑφίστανται οἳ χριστιανοί, οἳ ὑπὸ τὰ πομμουνιστοιὰ καθεστῶτα διαξιοῦντες, ἡμέρα τῇ ἡμέρα πλη- θύνονται. 'Ἡ πολεμικὴ περίοδος, δεινὰς κατὰ τὰ ἄλλα προσκο- µίσασα συμφορὰς εἶχε συντελέσει εἰς τὴν παῦσιν τῶν διωγμῶν ἐν Ρωσσίᾳ καὶ εἰς τὴν σχετικὴν ἀνοχὴν τῆς θρησκείας ἐν αὐτῇ, ᾿Αλλοίμονον ὅμως! ᾿Ἡ περίοδος αὕτη τῆς καταπαύσεως τῶν δι- ωγμῶν δὲν ἐπέπρωτο νὰ ἦτο µεγάλη. 'Εφ᾽ ὅσον οἱ κυξερνῶντες τὰ τῆς Ῥωσσίας εἶχον ἀνάγκην τῆς ἐκκλησίας, ἡ ὅποία µεγάλη» πράγµατι µέχρι σήμερον ἐξαπκολουθεῖ νὰ ἀσμῇ ἐπέδρασιν ἐπὶ τοῦ λαοῦ, ἠνείχοντο αὐτήν. Νῦν ὅμως ὅτε αἳ ἐξυπηρετήσεις τὰς ὅ- ποίας παρέσχε ἡ ᾿Εκκλησία κατὰ τὸν πόλεμον ἔπαυσαν, σφοδρό- τερον ἐπ᾽ αὐτὴν ἐξήγειραν διωγµόν. ᾽Αλλὰ καὶ τῆς νέας ταύτης περιόδου τῶν διωγμῶν ἡ τύχη οὐδεμία ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι θὰ εἶναι ὁμοία τῆς τῶν προηγουμένων. “Ο Ἀριστιανισμὸς ἐπο- λεμήθη ἅμα τῇ γεννήσει του. Καὶ τὰ πρῶτα τριακόσια ἔτη τῆς ἑωῆς του διῆλθον ἐν µέσῳ διωγμῶν. ἄλλοτε σφοδροτέρων καὶ ἄλλοτε ὀλιγώτερον σφοδρῶν. Πλὴν οἱ εἰδωλολάτραι αὐτοκράτορες τῆς Ῥώμης δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἐξαφανίσωσιν αὐτόν. «Τεθεμε- λίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν». Καὶ ἤδη καὶ τῶν νέων διωγμῶν τὰ ἀποτελέσματα οὐδόλως διάφορα τῶν προηγουμένων εἶναι. Ἔ- δημιούργησαν νέφος μαρτύρων καὶ ἐχαλύθδωσαν τὴν πίσειν τῶν ἄλλων, οὕτως ὥστε οὐδεμία δύναµις νὰ δύναται νὰ τοὺς κατα- θάλῃ. 'Ἡ ᾿Εκκλησία καὶ τῶν διωγμῶν τούτων θὰ ἐξέλθῃ λαι- προτέρα διότι οἳ λόγοι τοῦ Κυρίου «καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύ- σουσιν αὐτῆς» ἔχονσι αἰώνιον ἰσχύν. τν 9 5/ Ξ ν 5 3ὁ Λ , Τὰ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ ἡ Εκκλησία. ΑΝΑΗΦΙΣΒΗΤΗΤΩΣ ὃ φύδος καὶ ἣ ἀγωνία περὶ τῆς αἲ- θιον ἥτις διαµατέχει σήμερον τὸν κόσμον ὀφείλεται κατὶὶ ἕνα ιιέγα µέρος εἲς τὸν «όθον τῶν παντοίων πυρηνιιῶν ὅπλων, ἄτομοέομ- θδῶν, βομθῶν ὑδρογόνου, κοθαλτίου κ. ἄ. Αἱ τροµακτικαὶ ἄμεσοι παταστροφαὶ τὰς ὁποίας ἐπιφέρουν καὶ τὰ πράγματι φοξερὸ τούτων ἐπακόλουθα δικαίως ἐμβάλλουν τὸν φόθον εἰς τὴν ψυχὴν τῶν ἀνθρώσπιων. ᾿ Αφοῦ αἳ ἠθιιαὶ ἀξίαι κατέπεσαν καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διατηρεῖ τὴν μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ἰσορροπίαν εἶναι οὐχὶ ἣ ἀλληλοματανόησις ἁλλ᾽ ἡ ὑλικὴ ἰσχύς, ἑπόμενον εἶναι νὰ ἀκυύωνται ἀπὸ παιροῦ εἰς καιβὸν ἀπειλαὶ περὶ χρήσιµοποιήσεως τῶν τρο- μακτικῶν τούτων ὅπλων ἐναντίον τοῦ ἑτέρου τῶν ἀντιτάλων δύο κόσμων εἰς οὓς ἔχει διαιρεθῆ ὃ πλανήτης µας. Εἰς τὴν τοιαύτην μεταξὺ τῶν ἐθνῶν διαµάχην ἡ θέσις τῆς ἐκκλησίας δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι διάφορος ἐκείνης τὴν ὁποίαν ἐκπρόσωποί της ἓν τῷ ἐν Ἔδανστον Β᾽ Συνεδρίῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμµέουλίου τῶν Εκκλησιῶν, ἔλαδον. Εὶς ἐκ 4.000 λέξεων ἔκθεσιν τοῦ ἐπὶ τῶν διεθνῶν ὑποθέσεων τμήματος τοῦ Συνεδρίου καταδικάξεται ἡἢ χρῆσις ἀπειλῶν περὶ χρησιµοποιήσεως τῆς ὑδρογονοξόμθας καὶ λοιπῶν ὅπλων μαξικῆς καταστροφῆς, ὣς ἐποικοδομητικὸν βῆμα πρὸς τὴν διαρκῆ εἰρήνην κατὰ τὸν «αἰῶνα τοῦτον τοῦ τρόμου». Ζητεῖται περαιτέρω ἡ κατάργησις τῶν πυρηνικῶν ὅπλων καὶ ἡ ἑλάττωσις τῶν ἐξοπλισμῶν δι’ ἀποτελεσματικοῦ διεθνοῦς ἐλέγχου. Διακηρύσοσεται τὸ πρόθληµα ὥς πνευματικὸν καὶ ὅτι συνεπῶς µό- να τὰ οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ µέσα δὲν δύνανται νὰ τὸ λύσουν. Καταλήγουσα ἤ ἔκθεσις ζητεῖ µίαν καλυτέραν χρῆσιν τοῦ Κζα- ταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ο.Η.Ε. καὶ προσθέτει: «ἘἝν σύστημα δικαιοσύνης τὸ ὁποῖον νὰ ἐξασφαλίζῃ τὰ δικαιώµατα καὶ τὴν ἆ- ξιοπρέπειαν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι θεμελιώδους σηµασίας. “Ἡ ἄρνη- σις τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκείας καὶ τῶν ἄλλων δικαιωμάτων εἶναι σημεῖα τῆς ἠθικῆς νόσου τοῦ κόσμου». Θέσις νηφαλία καὶ ἐκ τῶν χριστιανικῶν ἀρχῶν ὅρμωμένη, καλυτέρα τῆς ὁποίας δὲν ἠδύνατο ἴσως νἀ ληφθῇ. Ἡ χριστιανική οἰκογένεια. ΕΙΝΑΙ εὐχάριστον ὅτι πανταχόθε» ἤθχισε νὰ ἀναγνωρίξζηται ἡ ἀξία τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας διὰ τὴν ἠθικὴν προαγωγὴν τῆς κοινωνίας. ᾿Εσχάτως ὁ Πρόεδρος τῆς ᾽Αμερικῆς ᾽Αϊξενχά- ουερ ὁμιλῶν πρὸς ἀντιπροσώπους χριστιανικῶν ὀργανώσεων ἑξῆ- ϱε τὴν σηµασίαν τῆς χριστιανωκῆς οἰκογενείας ὥς παράγοντος σημαντικοῦ διὰ τὴν ἠθιποποίησιν τῆς κοινωνίας. Πράγματι δὲ οὐδεὶς ἄλλος δύναται νὰ συµδάλῃ τόσον πολὺ εἰς τὴν ἠθικὴν προ- ποπὴν τοῦ ἁτόμου καὶ συνεπῶς καὶ τῆς κοινωνίας, ἀφοῦ αὖ- τή ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄτομα. ᾿Ἡ εὔπλαστος ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ µε- γάλως ἐπηρεάξεται ἓκ τοῦ περιδθάλλοντος µέσα εἰς τὸ ὁποῖον ζῇ καὶ ἀναπτύσσεται καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον ἢ τοιοῦτον πρότυπον τὸ ὁποῖον ἐν τῇ οἰπογενείᾳ προθάλλεται εἲς αὐτὸ διαπλάττεται. Ὡς συνεργάτις δὲ τοῦ σχολείου καὶ τῆς ᾿Εκκλήησίας ἡ Χριστιανικὴ οἱ- πογένεια συντελεῖ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν εἰς τὴν ζωὴν τοῦ παιδιοῦ ἐκείνων τὰ ὁποῖα εἰς τὸ σχολεῖον καὶ τὴν ἐκκλησίαν ἐδιδάχθη. 2Συντελοῦσα οὕτω ἡ οἰκογένεια εἰς τὴν ἠθικὴν ἀνάπτυξιν τῶν μελῶν της ἀλλὰ καὶ μελῶν τῆς κοινωνίας ἀποτελεῖ ὄντως τὴν βάσιν αὐτῆς. ΙΡΙΠΤΡΩΜΗΙ ΤΝ ΧΗΠΙΝ ΒΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, θεολόγου. πονομεύει τὴν εὐκληματοῦσαν 6... / -- Πολλοὶ ἐπλησίαζον τὸν Κύ- ριον κατά τὸ τριετὲς διάστη- µα τῆς ἐπιγείου δράσεώς του καὶ δὴ «καὶ συνἐθλιθον αὖ- τὸν» (Μαρκ. ε,24) ὀλίγοι ὅ- µως ἐξ αὐτῶν ἐπέστρεφον ἵκα- νοποιηµένος ἐκ τῆς προσεγγί- σεως ταύτης. Διατί Διότι «ἐγ- γίζει µοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στὀ- ματι αὐτοῦ, λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς, καὶ τοῖς χείλεσί µε τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτοῦ πόρρω ἀπέ- χει ἀπ᾿ ἐμοῦ» (Ματθ. τε’, 8). Πολλοὶ δὲ ἔκτοτε καὶ µέχρι σήμερον πλησιάζουν παντοιο- τρόπως τὸν ᾿]ησοῦν, ἑλάχιστοι ὅμως ἀπολαμθάνουν τοὺς καρ ποὺς τῆς μετ αὐτοῦ κοινώνί- ας η) ὮΜΙΙΝ Περὶ τὰς 4.000 ἀγγλοκαθολικοὶ ἐξ ὅλων τῶν ἠπείρων συνηθροί- σθησαν εἰς τὸ Στάδιον τοῦ Σι- κάγου ἔνθα συνῆλθε τὺ Μέγα ΑἉγ- γλοκαθολικὺν ἈῬυνέδριον τὴν 1 Αὐγούστου. Τοῦ. Συνεδρίου τού- του. εἷς τὺ ὁποῖον συνεζητήθη ἡ ὝἜνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπὸ δια- φόρους ἀπόψεις ὡς «Τὸ νόημα τῆς ἑνώσεως» «Ἡ ἕνωσις ἐν σχέσει ποὺς τὰς Γοαφὰς» «Ἡ ἕνωσις: Τὰ Σύμθολα τῆς πίστεως» «Ἡ [ἔγωσις Τὰ μυστήρια» κ. ᾱ. Προ- [ήδοευον ἑκάστην συγεδρίαν ἓν- αλλάξ ἐπίσκοποι ἀντιπρόσωποι ἐκ Γδιαφόρων χωρῶν. Τὸ Σιυνέδριον ἕληξε τὴν 4 Δὀ- γούστου διά μιᾶς ἐπιθλητικωτάτης λειτουογίας ἐν τῷ Σταδίῳ εἰς τὴν Ὄρος ἁπαραίτητος καὶ µέ- σον ἀσφαλὲς διὰ νὰ πλησιά- σωμεν τὸν Χριστὸν καὶ ὠφελη- θῶμεν εἶναι ἡ ἀπάρνησις τοῦ ὑποίαν ἑλής Μάνος η ὑρρμέλεια ἁμαρτωλοῦ ἑαυτοῦ µας, τοῦ Ὃ να, απ ἁσ Ὃιοηκολοῦ δνεααριμέψεη ἔγάν Ίνα, το, αὐτὴν ὁ σ ολού- {κ ο τα . τ γιαν ἄντην την ὁ ῃ κόσμου τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ θησαν περίπου ἕἘξ χιλιάδες πι- τῆς ἐν ἡμῖν ἁμαρτίας, ἥτις ὡς στῶν, παρέστησαν κα ᾿Ορθόδο- δηλητν - , ν κ κ ὰ ᾽ Ἔλρω τ ιο ι ται εἰς τα οι Κόπτω καὶ 1ακωθῖτα ε ἥριον ὃ ο χκὸ εξὶς ἂν (Ακεδγγίαπ) κληοικοί φαεθας μας. ολικά Ὠπο τν ο τσ. ἀπάρνησιν τοῦ ἑαυτοῦ µας μτοπαβρνην-----θε καὶ τοῦ κόσμου δὲν πρέπει νά νοηθῇ οὔτε ἡ τελεία περιφρό- νησις τῶν ἀναγκῶν τοῦ σώ- µατος, οὔτε ἡ τελεία ἄποστρο- φἠ καὶ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τοῦ κόσμου, εἰς ἀπόκοσμες ἐρημί- (ΡΕ ΛΙ:0Ι ΟΝΕΙΠΙΙ ΠΡ Ἠξεδύθη ὑπὸ τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ῥουμανίας ἸΩο- ες, ἀλλά ἡ ἀπόρριψις ὅσων θόδοξος Ομολογία Πίστεως. Αἴ- ! Γκοσμικὴν καὶ ἁμαρτωλὸν ἔ- τη ἐξεπονήθη ὑπὸ ὁμάδος Καθη- γητῶν τῶν Θεολογικῶν Τανεπι- χουν τὴν προέλευσιν. στημιακῶν ᾿Ἱνστιτούτων καὶ ἐν- ᾽Αποτρόπαιος κάµπη Φθεί- εκοίθη ὑπὸ τῆς 1. Συνόδου τῆς ρει τὰ φύλλα δροσεροῦ ρόδου, ! Ῥουμανικῆς Εκκλησίας τῷ 1905.ἱ καταστρεπτικἡ φυλλοξήρα ὁ-' ἄμπελον, θηρίον µέγα ἡ ἁμαρ- τία, ἀπειλοῦν φοθερὰν ἐρήμω- σιν, ἐμφωλεύει εἰς τὴν ψυχἠν τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ τὸ μὲν ρό- δον εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποσεί- ση τὴν κάµπην, ἡ ἄμπελος εἷ- ναι ἀνάγκη νὰ ἁπαλλαγῇ τῆς φυλλοξήρας, ὁ δὲ ἄνθρωπος εἶναι ἀνάγκη νὰ συμπνίξη τὸ θηρίον --ἁμαρτίαν-- διὰ νὰ πλησιάσῃ κεκαθαρµένος καὶ ὑγιὴς τὸν Σωτῆρα Χριστόν. Βἀ ἁπαρνηθῶμεν τὴν ἁμαρ- τίαν. ἸΑλλ᾽ ἡ ἁμαρτία εἶναι «εὐπερίστατος» (Ἓδρ. 12,1) καὶ ὕπουλος πολέμιος τοῦ ἀν- θρώπου. Ὁ δὲ κόσμος «κεῖται ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ» (Α. ᾿- ωάν. ε.19) ὅλα δὲ τὰ εἰς αὐὖ- τὸν «ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἁλαζονεία τοῦ µβίου» (Α΄. Ἰ]ωάν. β’,16) ἐνεδρεύουν ὑπούλως καὶ παντοῦ στήνουν παγίδας διὰ νὰ θεθηλώσουν τὴν πρώτην ἡμῶν νίκην, τὴν ἀπάρνησιν τῆς ἁμαρτίας. Μὴ πτοηθῶμεν ὅμως. Ἔχομεν ἀν- τίδοτον ἰσχυρόν, θεῖον μέσον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐκμηδενίζοντες τὴν ἀντίδρασιν τοῦ κόσµου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ προσεγγίζοµεν ἀσφαλέστερον τὸν Χριστόν. Εἶναι δὲ τοῦτο ἡ πανσθενουρ: γὸς Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ διὰ τῶν μυστηρίων παρεχοµένη. Ἡ ἀπάρνησις τῆς ἁμαρτίας εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα διὰ τὴν προσέγγισιν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅπως τὸ μικρὸν παιδίον ἔχει (Συνέχεια εἷς τὴν Υ΄. σελίδα) [ ΙΜή ΤΙ μΠΙ Τὴ ΚΙΝΗΙΝΗ μὴ Τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΙΤΣ ΔΟΥ Α΄. Ἡ ἀπὸ τοῦ 1920 ἀνατείλα- σα εἰς τὸν διεκκλησιαστικὸν ὁ ρίζοντα Οἰκουμενικὴ. Κίνησις, ἐξακολουθεῖ μέχρι τῆς σήµε: ρον νὰ διαγράφη ἐπιτυχῶς τὴν πὸ τὸν τίτλον: τροχιὰν αὐτῆς, καταυγάζουσα͵ τὸ οἰκουμενικὸν στερέωμα ὁ- σηµέραι καὶ λαμπρότερον. Οἰκουμενικὴ Κίνησις παρουσι-͵ άζει σήμερον τοιαύτην ζωὴν «Χριστιανικὸν κεντρον θάρους. | καὶ αὐτὸ εἶναι ὄρος διὰ τὴν | ᾿Οἰκουμενικὴν πρᾶξιν 2. Ὁ καθηγητὴς ᾽Αμίλκας ᾿Αλιθιζᾶτος εἰς ἄρθρον του ὃ- κἡ Μίνησις καὶ ἡ προσπάθεια Γτοῦ Αμστερνταμ. λέγει, ὅτι ἡ Ἡ [τέλεσις τοῦ μαστηρίου τῆς θεί- | ας εὐχαριστιας [οιν τῆς ἡμετέρας κατὰ τὴν τά- Εκκλησίας καὶ δρᾶσιν, μὴ δυναµένην ὅπ εἰς τὸ συνέδριον τοῦ ”Αμµστερν- οὐδενὸς ν᾿ ἀποκρουσθῇ, παρου». σιάζει τοσοῦτον ἐνδιαφέρον, μὴ δυνάµενον ὑπ) οὐδενὸς ἆμερο- λήπτως καὶ ἀντικειμενικῶς | σκεπτοµένου νὰ παραγκωνι- σθῃ. Ἡ Οἰκουμενικὴ Πίνησις : δεικνύει ἑαυτὴν πανταχοῦ. Οὔ- δεµία ἤπειρος, οὐδὲν κράτος, οὐδεμία ἐκκλησία, παραφυάς, οὐδεμία σις δυναται νὰ παραμείνῃ ἓν-' τελῶς ἀπαθὴς πρὸ τῆς τοιαύ- { της παγκοσμίου κινήσεως. Ἡ Κίνησις αὕτη, ἥτις ἀπο- τελεῖ τρόπον τινα «τύπον διεκ-] κλησιαστικῆς κοινότητος, δι): ὅν δὲν ὑπάρχει ὑπόδειγμα. προηγούµενον εἰς τὴν Ἐκκλη-] σιαστικὴν “Ἱστορίαν», ὅπως εἰ- πεν ὁ Γεν. Γραματεὺς τοῦ Παγ- κοσµίου Συμθουλίου τῶν ἘἜκ-ι κλησιῶν Όν Ν.Α. Ψίδεεν ΤΠοοΓε | εἶναι ἐπιθεθαρυμένη μὲ πλεί- στας ὅσας δυσκολίας, ἀντιμε- τωπίζει καὶ ἔχει νὰ ἀντιμετωπί- σῇῃ ἀντιφάσεις καὶ διαστάσεις μεταξὺ λαϊκῶν καὶ κληρικῶν. μεταξὺ «καθολικῶν» καὶ «προ- τεσταντικῶν» ἰδεῶν. 'Η αἰσιο- δοξία ὅμως, μὲ τὴν ὁποίαν ἐρ- γάζεται, ὑπόσχεται πολλά. Δὲν ἔχει, φθάσει μὲν “τοῦτο ἅλωστε ἀνθρωπίνως ἤτο ἀδύ- νατον--εἰς τὸ µεσουράνηµα αὐ- τῆς, εἰς τὸν ἀπώτερον σκοπὀὸν αὐτῆς, τὴν Χριστιανικὴν ἑνό- τητα, πλὴν ὅμως τὰ ἐπιτεύ- γµατά της κατὰ τὴν ὀλιγόχρο- νον μόλις Δθετῆ ζωὴν αὐτῆς εἶναι μεγάλης σπουδαιότητος καὶ ἰδιαιτέρας σημασίας καὶ ἀ- ξια παντὸς θαυμασμοῦ. Τοὺς ὀλίγους αὐτούς, ἀλλά σημαντικούς, καρποὺς τῆς Οἱ- | κουμενικῆς Κινήσεως δυνάµε- θα νὰ διακρίνώμεν εἰς δύο κα- τηγορίας εἰς καρποὺς ὠφελί- µους ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν διὰ σύμπαν- τα τὸν χριστιανικὸν κόσμον γε- νικώτερον καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου διὰ τὸν πανορθόδοξον τοιοῦτον εἰ- ι δικώτερον. ὧὰ Καὶ ἐπὶ τοῦ πρώτου πεδίου δυνάµεθα νὰ διῖδωμεν ὠφελεί- ας ἀπορρεούσας ἀπὸ τὴν γνω- ριμίαν τῆς πίστεως ἡμῶν τῶν ι Ορθοδόξων ἀπὸ µέρους τῶν λοιπῶν χριστιανικῶν ὁμολογι- ὤν, ἁπὸ τὴν γνῶσιν τῆς λατρεί- ας ἡμῶν ἀπὸ µέρους τῶν ἄλ- λων, ἀπὸ τὴν συμθολἠν εἰς τὴν λύσιν τοῦ μεταπολεμικοῦ προ- θλήματος, τοῦ εὐθὺς μετὰ τὸν δεινὸν δεύτερον παγκόσμµι- | ον πόλεμον ἀναφανέντος, ἀπὸ τὴν κοινὴν ἐργασίαν ἐν τῇ χρι- στιανικῇ µορφώσει καὶ τῷ εὖ- αγγελισμῷ τῶν ἐξωχριστιανι- κῶν μαζῶν, ἀπὸ τὰς ἐπὶ μέ- ρους ἑνώσεις διαφόρων προτε- ᾿ σταντικῶν µικροοµάδων, ἀπὸ τὴν παροχἠν διεκκλησιαστικῆς δοηθείας, ἀπὸ τὴν συµθολὴν εἰς τὴν ἐπίλυσιν διεθνῶν ζητη- μάτων καὶ ἀγροτικῶν προθλη- µάτων καὶ τὴν ὀρθὴν ἐκτίμη- σιν τῶν κοινωνικῶν εὐθυνῶν. 1. Κατὰ τὰς ἑκόστοτε ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνελεύσεις τῶν μελῶν, ! ἡμετέρων τε καὶ ξένων, τῆς! Οἰκουμενικῆς ΠΚινήσεως ἔπι- | τυγχάνεται ἔν τινι µέτρῳ καὶ Ἡ διακήρυξις καὶ µετάδοσις ἐκ] τοῦ θησαυροῦ τῆς πίστεως καὶ παραδόσεως ἡμῶν καὶ εἰς τοὺς ἑτεροδόξους. ᾿Ορθῶς δὲ παρε- τήρησαν οἱ «ἘΕκκλησιαστικοὶ Καιροὶ» τοῦ Λονδίνου, ἐξ ᾱ- φορμῆς τοῦ περὶ Πίστεως καὶ Τάξεως πρώτου συνεδρίου, τοῦ ἐν Λωζάνη τῷ 1927 συν- ελθόντος, ὅτι «ἡ συνδιάσκεψις ἐδικαιώθη ἀπὸ ταύτης τοὐλά- χιστον τῆς ἀπόψεως: ὅτι πα- ρέσχεν εἰς τὴν Δύσιν τὴν εὐ- καιρίαν νὰ µάθῃ κάτι τι ἐκ τῆς διδασκαλίας, τῆς εὐσεθεί- ας καὶ τῆς εὐσταθείας τῆς ᾿Ορ- θοδόξου ᾿Ανατολῆς». Αξια ἰδιαιτέρας µνείας εἴ- ναι καὶ ὅσα εἶπε σχετικῶς ὁ Γερμανὸς καθηγητῆς τῆς Ἔκ- κλησιαστικῆς Ἱστορίας καὶ ᾿Ἐκκλησιολόγος Ε. Μπέντζ, εἰ- σηγούµενος εἰς κοινὴν σύσκε- ψιν. Ορθοδόξων καὶ [Προτε- σταντῶν καθηγητῶν τῆς Συµ- θολικῆς τὴν ἰδέαν τῆς διαµορ- Φφώῴώσεως νέου θεολογικοῦ µα:- θήµατος, τῆς Οἰκουμενικῆς. Πρὸς στήριξιν τῶν ἀπόψεων αὐτοῦ περὶ τῆς σημασίας καὶ | τῆς χρησιµότητος προτεστάντας ἰδίως τοῦ νέου τούτου µαθήµατος, ἔφερεν ὡς παράδειγµα ὁ καθηγητὴς Μπὲντζ τὰς ὠφελείας, τὰς ὁ- ματι ἐπιστημονικῆς κλησίας. Συγκεκριµένως ἔθε- σε τὸ ζήτημα διὰ τοῦ ἐρωτή- µατος: “Ποίαν σηµασίαν ἔχει ἡ οἰκουμενικὴ γνωριμία μετὰ οὐδεμία. ὀργάνω: | / :«εκδικεῖ κα ῥ : 5 τὴν τετάρτην ἐν ἑκόστῳ κρά- ποιας θ αποκομισωαιν Ὀυτοί τει ἐξουσίαν, ὅτι κέκτηται με- ἐκ τῆς ἐν φικσαμενικ πνεῦ- .«ούην δύναμιν καὶ γνώσεως | ὑπ αὐτῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἔκ-! /ΙΒαλκανικῇ», λέγει: διὰ τοὺς | αυτης ταµ. «ἔδωκε τὴν εὐκαιρίαν εἰς Γπολλοὺς νά παρακολουθήσωσι Γτὴν ἱεροτελεστίαν ταύτην και [νὰ ἀποθαυμασουν, ὡς πρὸς τὴν ἡμετέραν ᾿Ἐκκλησίαν, τὸν πλοῦτον τοῦ μυστικοῦ καὶ φι- λοσοφικοῦ περιεχομένου τῆς ᾿Ορθοδόξου τελετουργίας Ἡ θεία Λειτουργία καθ᾽ ἡ- ἵμᾶς εἶναι ἀνάμνησις, λατρεία, Γκοινωνία καὶ ἐν ταυτῷ καὶ θΘυ- σία. Εἶναι ἀνάμνῆσις τῆς θείας ἀγάπης, τῆς ἀπείρου τοῦ Σω: ρπρας συγκαταθάσεως καὶ τῆς δι Αὐτοῦ ἐπελθούσης σωτηρἰ- τας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Γ- ἐκδιδόμενον ἐχορηγεῖτο ναι λατρεία πνευματικἡὴ τοῦ Ύ- ψίστου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Είναι θωσία ἄναιμακτος τοῦ σώμα- τος καὶ αἵματος Ἐκείνου. Εἰ- ἵναι θυσία ἀναίμακτος ἀνταξία Πρὸ μιᾶς, :Πνευματικοῦ Θεοῦ. ταύτης, λοιπόν, λατρευτικῆς τελετουργίας, ἐχούσης µίαν τοιαύτην ἔννοιαν, ἀδύνατον εἷ- ναι νὰ μµείνῃ ἁπαθὴς καὶ ᾱ- αὐτήν. Καὶ ἐνῷ προηγουμένως ἐἔπρυ- τάνευεν ἡ δυσμενὴς γνάµη, ὅ- τι ἡ ἡμετέρα Εκκλησία εἶναι ἁπλῶς -Ἀοινωνία λατρείας» καὶ ἡ Ορθοδοξία «ἀπολιθώω- µένη»-, διὰ τῆς συμετοχῆς τῆς ὅλης Καθολικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκλησίας εἰς τὴν Οἰκουμενι- κἠν. Πίνησιν 'Ἡ. Οἰκουμενι- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΒΗΜΑ (μὴ ΗΠΠΙ Π! Ἱ ΠΙη Ἡ ΙΓ ΗΜΙΝ Ι] ΝΗΛΝΜΙ [ ΠΜ ΠΠ Γ Γοῦ κ. ΑΛ. Αἱ σχέσεις τῆς ᾿Ορθοδόξο.: Ἐν κκλησίας πρὸς τὴν τουρκι- κἦν πολιτε ίαν διεκανον:σθησαν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὑποσχέ σεως τοῦ Μωάμεθ πρὸς τοὺς χριστιανούς, ὡς ἀποκα- ἐπηλθε τοσαύτη͵, ριζικὴ µεταθολἡ τῆς τοιαύτης | ἀποθλήτου ἀπόψεως, ὥστε ὁ νι ο, Ψέμα] νὰ λέγη: «Π ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς Α- νατολῆς λαμθάνει ἰδιάζουσαν θέσιν μεταξὺ τῶν ᾿Ανατολικῶν κὀν τὴν Καθολικότητα. περισσότερα δικαιώµατα ἐπὶ του τίτλου Ρωμαιοκαθολικἡ Εκκλησία, ᾗ. ὁποία εἰς τὴν Βατικανικὴν Σύνοδον ἀνύψωσεν εἰς ἀρχὴν τὴν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν πίστιν καὶ τὸ πολίτευμα τῆς ᾿Αρχαίας Εκκλησίας». Καὶ ὁ καθηγη- | τὴς τῆς Γεν. ᾿Εκκλησιαστικῆς “Ἱστορίας ἐν τῷ Πανεπιστηµί- Γῷ τοῦ Βερολίνου Π. Ῥεθεβενς, εἰς τὴν πραγµατείαν του: «Αἱ ᾿Ορθόδοξοι ᾿Εκκλησίαι ἐν τῇ «ὍὈὉλίγοι γνωρίζοµεν Κάτι ἀπὸ τὴν ζωὴν αὐτῶν τῶν ὑπερηφάνων ἛἜκ- κλησιῶν, αἵτινες αἰσθάνονται ἑαυτὰς δικαίως, ὡς μέλη τῆς ἀρχαιοτάτης Χριστιανικῆς Ἐκ- κλησίας, μόνον ὀλίγοι γνωρί- ζουν, πῶς αὗται ὑπό τινα ἔπο- ψιν ἵστανται πλησιέστατα πρὸς τὸν ἀρχικὸν Χριστιανισμόν». 3. Ὁ φρικαλέος ἐκεῖνος δεύ- τερος παγκόσμιος πόλεμος πλὴν τοῦ “τρόμου, καὶ τοῦ Κκλο- νισμοῦ, τῆς συγχύσεως καὶ τῆς ἀπογνώσεως, τὰ ὁποῖα ἀἄφει- δῶς ἐσκόρπισεν εἰς σύµπασαν τὴν ἀνθρωπότητα, ἐπέφερεν εἰς πλεῖστα ὅσα µέρη τῆς οἴκου- Ἱμένης τὸν ὄλεθρον καὶ τὴν κα- ἱταστροφήν. ἤνοιδε πληγᾶς ἐπὶ μακρὸν χαινούσας καὶ δυσεπου λώτους καὶ προὐκάλεσεν ἐρεί- πια ἐπ᾽ ἀρκετὸν καπνίζοντα καὶ :δυσαναστήλωτα. Οἰκίαι, ἐκκλη σίαι, σχολεία, εὐαγῆ ἱδρύματα, πόλεις καὶ περιοχαὶ ὁλόκληροι ἐτάφησαν ὑπὸ τὰ καιόµενα ἐ- ρείπια, ἐν τῷ µέσῳ τῶν ὁποί- ων ὁ ἄνθρωπος. δακρύρροος καὶ περίλυπος ὡς σκιά περιε- πλανᾶτο. Ἡ ἀνάγκη τῆς ἀμέ- σου θεραπείας τοῦ θρασεῖαν τὴν κεφαλἠν αὐτοῦ ἐγείραντος κακοῦ το τοῖς πᾶσι καταφα- νής, ὤθησε δὲ καὶ τοὺς κύ- κλους τῆς Οἰκουμενικῆς Κινή- ] σεως εἰς τὸ νὰ λάθουν ἀνάλο-ι γα µέτρα, ἐκδηλώθέντα ὡς 6ο- ήθεια πρὸς τοὺς αἰκμαλώτους καὶ πρόσφυγας, ὡς ἐπανορθώ- | σεις καὶ ὑλικαὶ θοήθειαι, ὡς | συμθδολὴ εἰς τὴν θεραπείαν δι- | αφόρων ἀσθενειῶν καὶ τῆν πα-ι Ρροχὴν ἀναπαύσεως. ὡς συµ- πλήρωσις κενῶν εἲς τὴν ὕπηρε- σίαν τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἆπο- ἑστολὴ ἑτοίμων ναῶν κ. π. ἄ. Δ,. Τὸ πλέον πολύτιµον ἵστο- | Γρικὸν μνημεῖον τῆς οἰκουμενι- κῆς σκέψεως εὑρίσκεται ἄναμ- φιθόλως εἰς τὴν Χριστιανικἠν δηµοσιογραφίαν καὶ τὴν διὰ ἐΕπιτυγχανοµένην κχρι-] µόρφωσιν. Οὐδενὸς τὴν προσοχἠν τὸ γέ- ἡ δημοσιογραφία δι- ως πρὸ πολλοῦ | στιανικὴν διαφεύγσι γονός, ὅτι εὖ λό- λογήρου Μακαρίου, λει ὁ ἴδιος τὸ πολύτιμον ἕν- γραφον τοῦ 6.4. Κωδικοπο-1]- θέντων ὅπως εἰπεῖν τῶν σχέ- σεων τῆς Ἐκκλησίας πρὸς την τουρκικὴν πολιτείαν, τῶν ο βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς ὅπο: θήκης τοῦ Μωάμεθ καὶ τῶν προνομιῶν, ὧν ἀπὸ τῆς κατα ἐπὶ ά: κλύσεως τοῦ Βυζαντινοῦ κρά-, τους, διὰ τῆς πτώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἄποιλνο εν ὁ Οἰκουμενικὸς πατριάρ- χης, κατεγράφησαν αὗται ἓν οἰυικῷ Σουλτανικῷ διατάγµα- τι, τῷ γνωστῷ ὡς βεράτι- ον, τὸ ὁποῖον πανομµο:οτύπως ἑκά- στοτε εἰς τὸν ἐκλεγόμενον Οἱ- κουμενικὸν Πατριάρχην κατ᾽ ἀρχὰς καὶ εἰς τοὺς ἀρχηγ οὓς τῶν Αὐτοκεφάλων ᾿Εκκλησιῶν κατόπιν. Ἰοιοῦτον βεράτιον καθορίζον τὰς σχέσεις τῆς ἐν Κύπρῳ ἐκκλησίας πρὸς τὴν τουρκικὴν πολιτείαν ἐδίδετο καὶ πρὸς τὸν ἑκάστοτε ᾿Αρ- , . - εΧιεπίσκοπον Κύπρου. Πλὴν οὐ- σωγκίνητος ὁ παρακολουθῶν:! δὲν ἕτερον διεσώθη εἰμὴῆ τὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Σώὠφρονί- ου, τὸ ὁποῖον, ὅμοιον καὶ δί- δον σχετικἠν εἰκόνα καὶ των βερατίων τῶν πρὸς τοὺς πρὸ αὐτοῦ ᾿Αρχιεπισκόπους τῆς Κύπρου ἐκδοθέντων, παραθέ- τοµεν κατωτέρω. το ΒΕΡΑΤΙΟΝ «Επειδή καί, ὡς ἐκ τῆς εἰ- δήσεως τοῦ θανάτου τοῦ κα- ἀρχιεπι- ᾿σκόπου τῆς Νήσου Κόπρου κσὶ | | [τ λοιπῶν, ἥτις ἀνηγ» ἐλθη ἐσχά- τώς, ἐδέησε νὰ ἐκλεχθῇ εἰς Ἐκκλησιῶν, ἕνεκα τοῦ ὅτι δι τὴν θέσιν του, ἄλλος καὶ κα- ΚΚλη ος :τὰ κοινὴν ψῆφον καὶ ἐπιδοκι-' ετήρησε κατὰ τρόπον µοναδι- ! Ἔχειι µασίαν ἐξελέχθη ἀρχιεπίσκο- πος ὁ φέρων τὸ παρὸν Βασι- :λικόν µας βεράτιον αβσλικῃ παρε η εμούσθω ὁ προεστὼς τοῦ χρι- (ἔνδυνα- στιανικοῦ ἔθνους) καλόγηρος, Σωφρόνιος (παραταθείη. ὁ βαθμὸς αὐτοῦ!) περὶ λαθόντες γνῶσιν διά γενικοῦ: Γμαχζαρίου ἀπὸ µέρους τῶν δι- ορισθέντων ἐπὶ τοὐτῷ ἐφό- ρων ἐκ τῶν ραγιάδων τῆς αὖ- τῆς τῆς νήσου, οἵτινες ἀνήγ- γειλαν τοῦτο ἱκετευτικῶς' καὶ παρομοίως διὰ μασθατᾶ τοῦ κοινοθουλίου τῆς αὐτῆς νήσου εἰδοποιηθέντες, ἂἀφ᾽ οὗ παρε-. τηρήσαµεν τὰ ἀρχίδια καὶ εὔ- ! ρέθη πραγματικῶς ἐγγεγραμ.. μένον καὶ ἀξίωμα καταχωρηµένον τὸ τῆς ἀρχιεπισκοπῆς ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀποθιώσαντος, καὶ λαθόντες τὰς ἀποχρώσας, σημειώσεις ὅτι τὸ εἰθισμένον Φφιλοδώρημα ἑκατὸν χιλιάδες ἄσπρα ἐμθά- σθη εἰς μετρητὰ εἰς τὸ ἀνῆ- κον µέρος ἐκ συμφώνου κατὰ τὸ ἀνέκαθεν φιρμάνιόν μας, δίδοµεν τὸ παρὸν βασι- λικόν µας βεράτιον καὶ δια-: τάττοµεν: Α΄. Ὁ ρηθεὶς καλόγηρος Σωφρόνιος νὰ διέπῃ τὴν ρη- θεῖσαν ἀρχιεπισκοπὴν τῆς νή- σου Κύπρου καὶ λοιπῶν κατὰ τὴν ἀνέκαθεν συνήθειαν. Β΄’. Οἱ ὑπὸ τὴν δικαιοδοσί- αν αὐτοῦ κατὰ τόπους ὦπο- τελεῖς µητροπολίται, ἐπίσκο- ποι, ἡγούμενοι, παπάδες κα- λογραΐαι καὶ λοιποὶ χριστια- νοί, κατὰ τὴν ἀνέκαθεν ῥἔπι- κρατήσασαν συνήθειαν καὶ τὸ θρησκευτικὀν των χρέος τὸν γνωρίζουν ἀρχιεπίσκοπον, καὶ νὰ μὴ φαίνωνται ἐπιλήψι- μοι εἰς τὰ χρέη τῆς ὑποταγῆς | των. Γ.: Εἰς τὸ ἀξίωμα τῆς ἀἁρ- Χ ουδήποτε νὰ μὴ παρεμποδίζη- ται καὶ κανεὶς νὰ μὴν ἐπεμ- Γδαίνη | μήτε νὰ τὴν παρενοχλῇ. Δ΄. Οὐδεὶς ἄνευ ὀψηλῆς δι- αταγῆς, τὰς ἔκπαλαι εἰς τὴν κατοχήν αὐτῶν (τῶν ἀρχιεπι- σκόπων) ἐκκλησίας καὶ µονα- στήρια των νά μὴ ἀποσπᾷ ἆ- πὸ τὰς χετράς των. Ες νη διὰ τὴν ἐπισκοπήν των, ὃ- Γταν αὗται εἰς τὰ παλαιά των τὴν ἄδειαν μὲ ὀψηλόν ὅὄρια γίνωνται μὲ τῆς κρίσεως, καὶ μου φιρμάνιον. ΣΤ’. Ανυ ἔνσόρα,ίστου | ἀναφορᾶς τῶν κατὰ καιροὺς ἀρχιεπισκόπων ποτὲ εἰς καν ἵνα να μὴ χορηγῆται θέσις µη: ἱπροπολίτου ἢ ἐπιοκόπου μηδὲ μάλιστα τὸ ἀκριθῶς τῆς | δημοσιο μα- ΕΤΟι αν ὥστε νὰ δύναται νὰ] εφίας ἢ Οἰκουιο ν ικὴ Αίνησις καταθιδάζῃη καὶ ἀναθιθάζη [ὄχει νὰ παρουσιάόση πλείστας κυθερνήσεις, νά δημιουργῇ | ὅσας ὑπηρεσίας. ᾿Ανοκτίμητος : καὶ διαλύῃ ἐθνικας φιλίας καὶ | τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας διὰ τὸν Προτε- σταντισµόν- Ἡ µεγάλη δὲ καὶ ἐξαιρετι- κἡ σηµασία, ἤ ὁποία ἀποδίδε- ται εἰς τὴν συμμετοχὴν τῆς ἡ- µετέρας ᾿Ορθοδόξου ᾿ἘΕκκλησί- ας εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Μίνη- σιν ὑπὸ τῶν ξένων, καταφαί- γεται καὶ ἀπὸ τὰ ὑπὸ τοῦ Η. Έμνοπροις λεχθέντα: ΕΜό-, νον τὸ ἐνδιάμεσον τῆς ἸΑνα-! τολικῆς ᾿Εκκλησίας ἐμποδίζει' τὴν ἀποσύνθεσιν τῆς Οἰκουμε-, νικῆς ἰδέας εἴτε εἰς προτεσταν-: τίζουσαν εἴτε εἰς ρωμανίζου- σαν. πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἆσφα- τολικὴν ᾿Εκκλησίαν εἰς τὴν χριστιανωσύνην ἓν ἔσω- Ελ Ε λῶς θὰ ὑπῆρχε. Μὲ τὴν Ανα: ὑπάρχει͵ :Οὐνκώ. [ἔχθρας, νἁ προκαλῇῃ καὶ κα- πολέμους καὶ ἔπανα- ταπαύῃ στάσεις. Ιαὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως : ταύτης ἐπιτυχῶς παρέστησε τὴν δύναμιν αὐτῆς ὁ Μέγας Ναπολέων, εἰπὼν τὸ περίφη- μον: τέσσαρες ἐχθρικαὶ ἔφη: της ὄργ ανα. με ρίδες εἶναι πε ρισσότερον ἐ-ι λόνγχας. πιφοθοι ἀπὸ χιλίας Ἡ δύναμµις Συγχρόνως ὅμως τῆς Ὀημοσιογραφίας εἶναι ἱπετηρὶς Οἰκουμεν κ ας | ) : πίστη καὶ ἀνεκτίµητος καὶ ἆ-: πὀ τῆς πλευρᾶς τῆς διαφωτίσε- ὥς τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ πος εἶναι ὁ καθημερινὸς πνευ- το µατικὸς τροφοδότης. ὁ ἀχώρι-' µας σύντροφος καὶ ἀπὸ '- στός τῆς ἀπόψεως ταύτης ἀπονθαί πρανματικῶς τὸ φῶς τοῦ κόσμου, κατὰ τὴν χαρακτηρι- στικὴν φράσιν τοῦ Καὶ εκουμενικὴ ) ον λιστὶ) Βίκτωρος.: εἲς τὸ πεδίον αὖ- ἰ εἶναι ή προσφορά της εἰς τὴν θρησκευτικὴν διαπαιδανι΄ νη- σιν συμπάσης τῆς ἀνθρωπώ: τητος μὲ τὰ. δήµοσιογραφ’κά Ἀπόρρο: α τῆς Κινήσεως, εἶναι ΤΕ τοιµηνιαία Χριστιανωσύνη Οἰκουμινικὴ (υερμανιστί). Ἡ ἑνότης (1 σεια- Μιστί}, Χριστιανικός Αίοι (δη φλ (στέλν Ὁ. Κόσμος τοι Σπουδεεστοῦ (ασ γλιστίι) Εἰ- ρηνικὀν (αλ λιοτί]. Πρὸς τὴν ο ν ΝΝΝ ννότητα (σα λιστί], Ἡ Χριστικνηκὴ Ανατολὴ (65 Λιστ] Κάθο- λικότης (ρωσσιστ}, ἹἩ Οἱ- Επιθεώρησις- (:- πλ, εἴστες αλ λες. Οικουμενικῆς τα περιοδικά ἑρμηνεία ( Ασπλιστί], καὶ (νε ρίζα } καὶ εἰδοποιήσεις, ' :καὶ δωνάµει τοῦ βερατίου του, καὶ : ιεπισκοπῆς του ὑπ ἄλλου οἵ- | [δες. [νοι, ἱ Ι ε κα- καπου 'ἄβησκε οτικῶς θέλει τοὺς ά 'μὲ ἄρζι :κανονισµένα . ΜΛΜΥΡΤΑΡΒΙΟΟΠΩΥΛΟΥ. ΜΙΑ ΤΠ ΜΗΝΗΙ 5” (τες οτατον). Ίαν ΠΕΡΙ ΤΕ ΔΙ4ΛΣΙΚ4Α- κ { οσο ἡ ΜΙ σος [ου κ. . - }κωρῆται ἡ κοριαρχία 4142 ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ 4Ο01ΟΥ. ἵσκῆσις τῶν δικσιωμά- , ' . ο σ Ὅ ὴ ρς πρὺς τὴν ὁιδασκαλί ερ 5 λ οοο [εέωι αν) λε} ἳ Όταν εἰς Χριστιανὸς “δῦ θεήὺ λήρου. λέγομεν τά θέ νε υχθῷ κατὰ τοὺς ὅταν: θρησκς πο πων κανόνας, ὃ Τὸ πα ηχον τοῦ εἶναι οπου ὁρ πσκοπος ἢἡ οἱ ἐπίτροποί. επ ο τατον 0 ἱερευς εἶναι πγευ” ῶ μβισμώναι δι ὑφηλοῦ ἱ κατικὸς τθοφεὺς τῶν χριοτία: μου διατάγματος ἢ δι ἁπλοῦ: 07. Οπως, ἡ μήτηρ τὸ τέτενΏν, γρζμαστός ασο, νὰ µεσολα- οὕτω καὶ ὁ ἵερευς αν να οί εκσὶ κε. εἰς ἄλλος νὰ :{δέρῃ εξ τὸ θεῖον ουγμα τοὺς : : ΄ εται μηδὲ νὰ λαμ--Ἠθ όσίαρους. Ίσως νομίζετε [όκεν 4 ὁὲν ἑσοπουδασατε. καὶ ἂν διαθέσῃ τοῦτο εἶναι ὁύσκολον εἰς σᾶς τις (ὡς ἀφιέρωμα) ἐκ τῶν καιἰ. Όχι. Φύνασς αμ πραςητὲ κ «α α , - ὀυνατον δν ίαλωι ἑρ)άτεαι, .. λος ἡμῶν καὶ λοιπῶν Χριστια-ι κ ο... ἄ κα, Ὁ νῶν.. ἀποθνῄσκων, κατὰ τὰ ὁοσ σενα κ τῆς σημασιας τω» Γθρησκευτικά των ἔθιμα, εἰς | φως .. ην: αν Ἡ πα μμ τοὺς πτωχοὺς τῶν ἐκκλησιῶν, ἱεθῷ τῶν ὀονόμεών ας δύνασβε ἢ τὸν ἀρχιεπίσκοπον, νὰ πα. | τά διῥάσκτ]τα. αν οχι ὀμκοσία. σοι) τοὐλάχιστον κατ ἰδίαι. αἱ ἰδί- ραδέ Ἀαυ εἰσακουομένωι “ΧΡ. | ως μικόμεγοι τοῖς μα, ν εστιανῶν. μαρτύρων διὰ τῆς ͵ δείγμα. διὰ τῶν ον, ) ͵ : ς ἃ ν :1οδειγα η ν ΑΛό)2 κρίσεως, κατὰ τὸ θρήσκευτι- |’ ο ὡᾧν ο κ- ον κῶς τῶν καὶ τῆς ἠθικῆς ὑμῶν ζωῆς. Θ΄. Ὅταν ἀναφανῶσιν ἐγ-] ᾿Αλλὰ καὶ ἐσεερημένοι ἄνω- κληατία καὶ ἀντιθαίνον- τες εἲς τὰ θρησκευτικά, των οἱ ὑπὸ τὴν ἀρχιεπισκοπὴν ὅ- ὑποτελεῖς µητροπολίτα:. ἐπί- σκοποι, Ἠγούμενοι, παπάδες .σκευ των μ . : : διὰ τῆς αὐτῆς νήσου καὶ λοιπῶν | καὶ λοιποὶ καλόγηροι καὶ οἱ τοιοῦτοι, νὰ παιδεύωνται κα- τα τὰ θρησκευτικά των ἔθιμα, χωρὶς νὰ ἐπαυξάνηται (ἢ νὰ µεταθάλληται) ἡ διὰ ποινικῶν κανονισμῶν. ὁριζομένη παι- δεία, εἰς τρόπον ὥστε νὰ µε- τανούσωσι καὶ νὰ ὁμολογήσω- σι», ὅτι θέλουν ἐκτεθῇ πλέον εἰς τοιαῦτα σφάλματα, κανεὶς ἄλλος νὰ μὴ λαμθάνῃ µέρος εἰς τὰ τοιαῦτα. Γ{. Αν κανεὶς ἐκ τῶν πα- πάδων, ἢ τῶν ἰδίων ἐπιτρόπων τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου συζεύξῃ παρανόμως, ὡς πρὸς τὸ θρη- σκευτικόν των, συνοικέσιον, ἄνευ τῆς ἀδείας καὶ συγκατα- θέσεώς του, ὁ τοιοῦτος νὰ λαμξάνῃ διὰ τῆς κρίσεως τὴν παιδείαν του. Ὅταν κατά τοὺς θρη-'! τικούς των κανόνας πρό- κειται νὰ ἐξωσθῶσι καὶ ν᾿ ἀν- τικατασταθῶσιν ἐπαξίως µη- τροπολίῖται, ἐπίσκοποι, παπά- καλόγῆροι καὶ. ἡγούμε- 6 ρηθεὶς ᾿Αρχιεπίσκοπος | μνει ἄζλι' καὶ διὰ νὰ ἀντεισά- ἕη εἰς τὰς θέσεις των τοὺς ᾱ- ους καλογήρους καὶ ν᾿ ἄπο-. ς ὃν καταστήσῃ αὐτοὺς µητροπολί- τας καὶ ἐπισκόπους χρεωστεῖ ν᾿ ἀναφέρηται εἲς τὴν καθ᾽ ἡ-ι μᾶς Βασιλεύουσαν, εἰδοποιῶν : του τοῦτο) καὶ ἀφ᾿ οὗ πληρωθῶσιν εἰς τὸν χαζινὲ (Ξταμεῖον) τὰ εἰθισμένα καὶ φιλοδωρήματα, νὰ, παραδίδωνται εἰς χεῖράς τὰ ἀναγνωστικὰ Βεράτια τὴν κατοχἠὴν τῆς θἐσεὼς των καὶ τ) ἀναγκαιοῦντα ἱερὰ διατάγματα. Ὁ ρηθεὶς ἀρχιεπίσκο- ἵπος ὅθεν ἔχει λαµθάνειν κα- Οὐδεὶς νὰ μὴ ἐπεμθαί-ι Γδωσι τὰ τὰ ἔκπαλαι νενοµισµένα ἀπαιτούμενα «ἀρχιεπισκοπικὰ εἰσοδήματα ἀπὸ οἰονδήποτε µέρος, µητροπολίτας, ἐπισκό- πους, καλογήρους, ἡἥἡγουμέ- νους καὶ λοιποὺς χριστιανούς, οἱ κατὰ καιροὺς καδῆδες νὰ θοηθοῦν καὶ νὰ κάνουν νὰ. πληρώνωνται. Εἰς τοὺς ἐπίτη- ι δες διὰ τὴν εἴσπραξιν των οτελλα μέν ους ἐπιτρόπους των, ἐρωδιασμένους μὲ ἱεράν µας διαταγὴν ἢ μὲ ἴδιον γράµµα , του. ΙΓ] Τὰ χρήματ α τῆς ἐλεη- µοσύνης, ὅσα ἐδίδοντο ἀνέκα- τοὺς τὰ κανονικὰ θεν καὶ ἐξ ἀρχγῆς ἀπὸ χριστανοὺς καὶ νὰ Ιτῶν ἁγιασμάτων µοναστηρίων καὶ συζυγ.ιῶν, καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ τυχηρὰ εἰσοδήματα τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς κατὰ τὴν ἀρ- χαίαν συνήθειαν καὶ κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ Βερατίου του νὰ δίδωνται εἰς τὸν ρηθέντα Αοσ- Χιεπίσκοπον, χωρὶς νὰ ἐπιφέ- σι δῳσκολίας. ΙΔ). Αω τινες καλόγ ηροι, φίλοι τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν περιφέρώνται ἐναντίον τῶν θρησκ: υτικῶν των. διατάξεων εἰς μέρη τῆς θρησκεί ἰίας των, ὁπανόμενα ἐντὸς τῶν ὁδρίων' τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς του περιο- τοὺς τοιούτους ὁ ᾿Αρχιε- πίσκοπος νὰ στέλλ. Π ὀπίσω εἰς τὰ μον αστήρα, ὅπου ἀπ ἀρ- πρόκειται ἐπίφο-αᾳα, τὴν γὰά ἁπιὸ µέρη ) νά κάµωσιν ἐν εὐκολίᾳ, μετασχκηματίζωνται (με ται σις]' καὶ ἐν καιρῷ ανά πρὸς ἀσφάλειαν τῆς ζωῆς τῶν και κα δώνου ὅπου ἀπὸ μέρους (ράνιδων καὶ ΛΛί- εδων καὶ λοιπῶν ἆρ- ο, όλως νὰ μῆ παρενο- μεσα ΓΣ. Κανεὶς δὲν δύναται α. κάμη πουσουλιᾶνον ἕνοι νρινστιέ ὅταν ὁ ἴδιος δὲν θέλῃ. . Γή, Ὅταν τις τῶν ὑπὸ τὴν Μος οδοσίαν τοῦ κατὰ καιρὸν αρχισπισκόπου τῆς Κύπρου ὑπητροπολιτῶν πρόκειται χὰ ἰς τὴν καθ ἡμᾶς ὅᾳ- δι. ἐπιθεώρησιν ἶ- ἠποθέσεων, τὸ τοιοῦ- πΏεται διὰ τοῦ ρηθάλ οπσκόπου καὶ κανεὶ ος νὰ αμ τὸν παρει τν ) | 11 ο ὸ αν τιὲς ἐκ τῶν ων υσὰ ἐπιοκόπων κοον οκ ὃικρκις “ορήματα νὰ Ὁν κο ἀντὶ σρυ ε ολ τσι έκτος τοι κά, τα ὅποια ποόκειτο | σερικσθοῦν, ἀντὶ τοῦ εκοῦ.. δικαώμµατός τουι πινθοην μας κετὶ ἐπιτρό. ἱεέρας µορφώσεως, δύνασύε, ἆνα- Γψφεγώσκοντεες καθ ἑκάστην μίαν σελίδα τοῦ Εὐαγγελίου ἢ) ἐκκλη- Γσιαστικόν τι βιβλίον, πολλὰ νὰ [ώφεληβῆτε, μάλιστα ἐάν ἱδρύ- σητε ὦὁ ύλλογον ἱερατικὸν μὲ κι: κρᾶν συνδρομήν. βοηθούσης μαὶ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. ἔχοντες ὡ- θισµένον κέντρον, εἰς ὃ συνερ- ἁόμενοι νὰ μελετᾶτε καὶ συξη- τῆτε θέµατα σχετικὰ σιρὸς μι σας. πότε πολλά θὰ αάθητε. Αοιπὸν μὲ κατ ἰδίαν ἀνάγνω σιν μαὶ ποντα νὰ ἀγαπληρώσητε' δύγασθε αποὸ παντὸς νὰ ἀναπληρώσητε τὸ κἠρυγια δια τοῦ παραδείγ- κατος. ὁιότι «οὐ πᾶς λέγων µοι Ἀύριε ἀκύριε εἰσελεύσεται εἰς τὴν Ρασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἆλλ᾽ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μθυ τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματό. 91). «Φεύγετε τὴν ζυμην εῶν Φαρισαίων» (ΠΠ ατβ. ις΄ 6) εὃς ἂν ποιήσῃη καὶ διδάξῃ. οὗτος μέγας Κληθήσεται ἐν τῇ Ξασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν- (ΛΤαεύ. ε 10). ως τὸ παῆλον λοιπόν τοῦ κηρύρματος τοῦ θεί- λόγου, ὅπερ ἔχετε. δύγρασθε υνὰ ἀνταποκριθῆτε εἰς τοῦτο, ἡμέρα τῇ ἡμέρα καταγίνεσθε εἰς βιθλίων χα) ερὸς ου εαν ῇ 1’ καὶ ἀνάγγωσιν ἱπαλῶν καὶ δὴ τοῦ Εὐαγγελίου μεθ) ἑριωγείας. Τοιουτοτ όπως Ευἀ ὁμοιωθῆτε ει ϱ ἶ ἱσαρὸς τὸν οπυρέα σπείροντα εἰς τας µαρδίας τῶν χθιστια» νῶν τὸν σπόρον τοῦ ἀγαθβοῦ. 'ΗἩ καρδία τὰ | Γομου τν γῆς ἄλλα ὀύνασθε τὰ ἑλλεί- ΙΕΤΑΡΤΗ, ΟΜΙΛΙΑ ΕΕ ΗΕ] ΧΑΡΑΔ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ θε. εθυσίαζεν εοῦ οὐ γιου. ἐς ος αἰτίας εευχνησαν οἱ ἀδιάσπαστοι δεσμοὶ σοινίου. ζωὴν αὐτοῦ ὕπεςο ανε- {οι ὲ Σου παι τῆς Ἱσιορίας }γὠρεζη: 5 ... .. Παῦλος λέγει που (µ1ράς, Ξῶ }. Τρυσίχετε ἑαυτοὺς καγὰ τῷ ποισίω. ἐν ὦω ἐ- τὸ Αγιον {γεῦμα ἐισχόπους ποιµαίνειν τὴν Εμ: κ ]σίαν τοῦ Φεοὺ, ὡς μέλλοντες ο. ο, ο. λαο, 'ὁ ὁώσ.ιν λόγον τῷ υρίῳ ἰδιος λέγει. 5 Οφείλομεν ιμεῖς οἱ φννατοι ασθεγ/]µατα ΤΩΝ ἀδυνάτων ειν ζαξεν ος τὰ κα ο, βασευς ών ἀρεσκειτ καὶ κ ἕ- αὐτοῖς ἕκασεος Ἱμῶν εἰς τὸ Ξ {ίαι γαρ η ΊἼρεσεν. οἱ ὄνει- τῷ πλιοίυν ἀθεσγέτω α- γαξὁν' τιρὸς οἑκωδομηήν. ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ αλλος γέγοασπεα:. δισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπε- πεοον ἐν ες (Ῥωε 5 1-- 3). ολασὰ πάλιν ο πιλοῦ (ἀαλατ. : αδελφοί, ἐὰν καὶ φμῇ ἂνθρομιος ἐν τινι πα: ῥαπτώματι, ὑμεις οἳ πνευματιποὲ καταρτίξδετε τὸν τοιοῦτον ἐν σνεύµματι πραὀτητος, σκοσπῶν σε- αυτόν. μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς: ἆλ- λήλων τὰ 6θάρη ὁαστάξετε καὶ οὕτως ἀγαπλήρώσατε τὸν νόμκον τοῦ Ἀριστοῦ:. λείος . ς εεσολ]ρὴ ο κι Πάντα ταῦτα εἶναι θεῖαι ἔντο- λαὶ διδόµεναι ὑπὸ τοῦ ᾿Αιοστό- Αλλὰ καὶ λου εἰς τοὺς ποιμένας ιὁ Κύριος περὶ τῶν ἰδίων λέγει. τοῦ κό- ὑμεῖς ἐστε τὸ ἆλας τῆς καὶ οὕτω Λλαμιψάτω το φῶς ὑμῶν» (Ματθ. ε’ 19. 14, 16). Ιδρὺ ποία ἡ θέσις τῶν ποιμένων ἓν µνίω αὐτῶν. καθὼς ἐντέλλεται ὃ Σωτήρ. “ο ἸΑοχιεοεύς. χειουτονῶν τὸν ἱερέαι αἰτεῖ παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἵνα Βεία Χάρις καταστήσῃ αὔ- εὸν ἄτιον εελεῖν τὰ υστήρια. μηρύττειν καὶ ποιμµαένειν. Τὸ δὲ Φθιμτότεβον. ἀποτεινόμενος πρὸς Εεγχειρίξων αὐτῷ ' - ᾿ ο «Ὑμεῖς εστε τὸ φῶς τῷ σοι τὸν Ἱερέα καὶ εὸν θεῖων ὄμιόν, λέγει. -“αάΐε τὴν παρακαταύήκην ταύτῃ’ καὶ Φύλαξον αὐτὴν ἕως τῆς παοου- σίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ιησοῦ Ἀοιοτοῦ. ὅτε παρ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτὴν κλπ.»: Θὰ ξή- ἡμέραν τινὰ παρὰ δια τὴν ἱερὰν στα- τήση λόγον τοῦ ποιμένος ραματαθήκην ταύτην. Δνοτυχῶς συχνὰ φεύγει ἀπὸ τὸν μας ε ν ας Ἔαρυ κας ἱερωσύτηή εἶναι ἁπλοῦν ἐπάγγελ- µα πρὸς Ειοπορισµόν. ᾿Εὰν οἱ- κονουικῶς πάσχωμεγ. γοῦν ΕΟΝΥ, Γδάνουν τὰ παιδιὰ ποὺ ἢἡ κατὰ τὴν διά ο λεν καὶ τὸ μέγα τοῦτο καὶ | », Νομίζοµεν. ὅτι ἡ δὲν εἶναι. ’ δν γ΄. 3 η ΄ -- Ἱ “τοῦτο λόγος ἀμελείας τῶν καθη- ἱστείαν τοῦ. Σαὐθάτου καὶ ὁ ὄδος [ν -- ἆ - πανων τῆς 1Γενθέκτης Οἶκουμενι- διὰ τῶν καλῶν συμθονλῶν καὶ | τοῦ παραδείγματος δύναται τὰ ᾿ µεταθληθῇ εἰς γῆν ἀγαθὴν. Τὸ μαθῆκον τοῦ κηρύγματος τοῦ θείου λόγου εἶναι ἐπιτακτικόν, βὰ ζητηθῇ δὲ παρ) ὑμῶν Λόγος διότι. ἡμεῖς εἴμεθα οἳ κυθερνῇ- ν . ν : . ται. ὁ δὲ λαὸς τὸ πλήρωμα τοῦ πλοίου. δἀν τὸ πλοῖον γαυαγἠσ] ϱ αώώωμη Ἰννμή - : ἡ εὐθύνήη δαρύνει τὸν Κυθερνή- τὴν καὶ τοὺς ἀξιωματικούς. ἃον ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΟΝ ΚκάΑ- ΘΗΚΟΝ. Τοΐτον καθῆκον ὑμῶν εἶναι ἡ παιµαντορία. ἸΠοιμῖν εἶναι ἓν εὐρυτέρα ἐννοίᾳ ὃ ᾿Αρχιερεύς. Ἐν στενωτέρᾳ δὲ ἐννοία καὶ ὅ 'Ἱερεὺς ὣς ποιμὴν τῆς ἑνορίας Ἐπομένως ἔχετε χαὶ παθὴ]- κοντα ποιµαντορικά. Ο ἰδεώδης ποιμήν. ὅπως περιγράφεται ἐν τῷ ΓΕύαν γελίῳ, ετίθησι τὴν Φυ- Γχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν προβάτων”. της ποιμνης και τα ἀπολουθοῦσιν του προ} ἡμεῖσαι όξατα αὐτὸν Έχετε τοῦτον ὑπ ὄψιν. Θὰ ἐν ἀνάγ κη νὰ βυσιασθῆτε ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου σας. Δυστυχῶς δὲν ἀντελήφθημεν τὴν σηµασίαν τοῦ ὄψηλοῦ τούτου ἀξιώματος καὶ διὰ τοῦτο δὲν ἔχομεν σήμερον τὰ πρέποντα ἀποτελέσματα. διὰ τὶ ἀρά γε οἳ ἁρχαῖοι ποιμένες εἲ- χον τόσην ἐπίδρασιν ἐπὶ τοῦ ποι- ανίου των, ὥστε τυφλῶς τοῦτο γὰ ἀκολωυιθῃ αὐτούς Διότι ὃ μὲν οὐδενὸς ἄλλου ἐ- παρὰ τοῦ ποι- ποέμγιον ἕνε- εἰς τὸν ἄρχη- την περὶ εἰμῖ] τὸ δὲ ποιμὴν ρρύντιξεν ᾽μνίου του, τεύετο τυφλῶς του. γνωρίζον ὅτι καὶ 2 γον { πους του, οἱ ὁποῖοι µεταφε- ρουν αὐτά, καθ ὅλον τὸ διά- Γστηµα τῆς ὁδοῦ, οἱ ἐπὶ τῶν διαφόρων σταθμῶν καὶ τῶν τε ακῶν ἀποδαθρῶν ἔφοροι υαὶ ἐπιστάτοι, καὶ κανεὶς ἅλ- λος ἀνεξαιρέτως νὰ, μὴ τοὺς παρενοχλῇ διὰ πληρωμὴν οἱ- | νισμοῦ. Ες 1Θ), Πρὸς διατροφήν του ὁ ,ρηθεὶς ᾿Αρχιεπίσκοπος ὅσους καωποὺς. ἄμπελώνων ἤθελε υεωργήσει, καὶ δι ὅσους δί- δουν οἱ χριστιανοὶ ἀνέκαθεν λόνωῳ ἐλεημοσώνης εἰς οἱ- ἵνον, ἔλα οι, μέλι καὶ λοιπά ἱπροιόντα κατὰ τὴν αρχαίαν ἑσυνήθειαν οἱ ἐπὶ τῶν τελωνεί- ον καὶ τῶν πολῶν οἱ ἐπιστατοῦντες καὶ. ὁποιοιδήποτ. ἄλλοι παρενοχλοῦν μὲ πι εἷς τὸ παραμικρὸν τοὺς αοντας αὐτά. ὍὍλα τὰ Βακίφια ὕπο- ἐκ κλησιῶν, ὅσα Ιὑπάγονται ὑπὸ τὴν εξ σιιπελῶνας, | η Ἆςί ΦΑίχ τα, χωράφ' δι | τζαϊ ἴρια (νομᾶς βοσκηµάτων Ἂ πε ηγ ώρες, 'ἁσματα, τιύ- λους, πρόέατα καὶ λοιπἁ ἐκ- κλσιαστικἁἀ πράνµατα, ὅλα τέτωτσς ὑπαρχουσιν ωπο ΤΗΝ κορτα καὶ. κοθέρνησιν ντος. Αργ επισκόπου ἄλλος νὰ μὴ ἐπει- ες εχὐτὰ, ππο να τ περι ὧν ΝΑ΄ / πιχσάδοων, “Βνμ ἀπὸ μέρους τῶν καδήδων καὶ ναῖπ.- ἴδων ἕητη Ἰθῆ, νὰ ἔλθῃ ἀναφορὰ [δα ἔδσα Εαυτοοπολίτοι δεν ο 5 15 ᾽ ΓακεςΛ)] : συνεργὸς ουδήποτε δικα ιώµατος Ἡ τελω-] ἔφοσοι καὶ | ἄνθρωποί: Κόγτων µας. ΙΕ εδαίως ἔπρετε καὶ πρέπει νὰ ἀμείδηται ἀξίως ὃ λειτουρ- γός. δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὸν ἱερέα νὰ. τῶν καθ του: ςι ον ’ 11ΟΥΤΟ)Ν : Διότι, ὅτε εἶπε τῷ ἄριστῷ, : εππτον ὃν ν.μ τρεύω, δὲν θὰ σὲ λειτουργῶ κελσε ἐάν δὲν μὲ πληθώνουν. Ἐγὼ ἐτάχδην ἀρχηγὸς ὑμῶν. καὶ συνεργάτης καὶ θὰ πράξω ὑπὲρ ὑμῶν ὅτι δυνη: θῶ. Θὰἀ εἶμαι συναντιλήττωρ καὶ προστάτης ἓν «ταντί. ἐφ᾽ ἔσον ἐκ- τελεῖτε τὰ παθήκοντά σας. ”- ο, πω ἳ εἶμαι θοηθὸς ὑμῶν. ἀλλὰ καὶ σεῖς δὲν πρέπει γὰ µένητε ἀργοί. : : ο. : Αποτελέσατε «2 ὐνδεσμον. ὁρί- σατε µέρος. εἷς ὃ νὰ συνέρχησθε, σᾶς δίδω δωοεὰν ἐιθλία ἐπνλι- : ο Ἡ σιαστικὰ κλπ. ᾿Επιδοθῆτε εἰς µελέτην καὶ οὕτω θὰ δυνηθῆτε νὰ αὐξήσητε τᾶς γγώσεις σας. Δύνασθε νὰ ἔρχι ησθε σερὸς ἐμὲ καὶ νὰ μοῦ ἀνακοινοῦτε ὅτε νο” µίξετε πρέπον γεγέσβαι ΣὙπό- σχομαι δὲ ἔργου καὶ λόγου νὰ σᾶς βοηθήσω. 5) α η εγενετο εεοευύς. δὲ Σγὔχομαι εὐόδωσεν εἰς τὸ ὕ- φηλὸν ὑμῶν ἔργον, ὅπως διέ- γραιμα τοῦτο ὑμῖν ὑπὸ τὴν τρι- πλῆν αὐτοῦ ἄποφιν. τὴν τελε- τους ε2ΕΤΙΥ. τὴν ποιµαντορικ] αν. ΓΓΠαῦτα καὶ ἐπιφρυλάττομαι ἐν ἄλλη διαλέξει νὰ ἀναπτύξω πρὸς ὑμᾶς ἕτερα ἐγδιαφέρογτα ὡσαύ- τως θέµατα. ΙΟ δὲ Οεὸς εὐλογήσαι, στηρί- ξαι καὶ κατευθύναι τὰ διαβήµα- τα ὑμῶν µατὰ τὸ ἅγιον αὑτοῦ θέλημα. Αμήν. 4 ἢ ἐπισκόπου μιᾶς ἐπαρχίας, πραγματευομένη περὶ τῆς κα- διαγω ρᾶς του, διὰ νὰ ἐξωσθῃ ἢ νὰ ἐξωρισθῃ, αὗτη νὰ μὴ διενερ- Ώτεκι ταν ζὲν πνωσθῇῃ ἡ αὖ- τοσλήθειςς τοῦ πράν µατος, καὶ ἂν μάλι στα ὁπωσδήποτε φθά: πας εδόθ]. περὶ τούτου καὶ λὸν οιῤμάνιον, πάλιν μὲ ὅλων τοβι τὰ μὴ ἔχη ἰσχύν. 8, Να ἂν διά τιος ρᾳ- διουρχίας φθάσασις παρεξόθη περι τούτου καὶ ἀπὸ µέρους μας ἱερὰ διατα- φθάσασα εἰς τὸ νὰ μἩ λαμθά- : νὰ γράφουν τον κράτος ν᾿ ᾱ- την ὑπόθι σι». καὶ ἵόεται τὸ πρᾶν µα, ΑΓ Αν ταὲς ψριοτιανοὶ ἐπὶ ζωῆς τον ἀφερώσωσιν' εἰς τὸν Αρχιέπίσκοπον μητρολ- τας καὶ ἐπισκόπους µι κρά τι: ᾿Αρχιεπι-, περι . Θ6 να κ ίαθως ακόμη καὶ τὰ θρησκευτικά των ἔθιμα θα: τὴν διδακτικν καὶ . ᾿Αλλ’ ἂν τοῦτο δὲν γίνεται. | Γ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1954. ΛΙΒΡΙΝΙ ΕΦΗΜΗΩΝ Γι γαωιστως αγγὲ λομεν εἷς τοὺς ἀναννώστας µας Ἱευεῖς ὅτι ἀπὸ σήµεοον συμοος ούμενοι ποὺς τὰς πιςχ) ᾖσεις πολλῶν. ἐξ αὐτῶν καιευώνομεν τὴν στη λην «Απο οἷαι Ἠσφ αμαεοίώνον Ες τὴν στήλην ιὔτην θὰ δίδεται. ἀπάντησις εἲς τὰς ἁπομίας, τὰς ἠποίας τυχὸν εωκῖς ὀναγνῶστια τοῦ. Ἑκκλησι- πστιχοῦ. ρήματος, ἠθελον. ἀποθά- Ἴπ ποὐστΏς παὺς ἡμᾶς, Αἱ ἀπο- ο αι δέον να ἀπευθύνωνται, αρὺς τν ἀικήθυνοιν τῆς ἐς ημερίδος κκ αισιστικὺν Ἠῆμα, Άοχιεαι- σκην Νύπροι, ἔπιστο- 1 Γαπιωνσταντί- νου Εεωοσνίον ἓν τῇ ὑποίᾳ. μᾶς ζητεί τὴν λύσιν διαφόσων ἆποωι- ὤγ τους πεννηθησῶν ἓν τῇ ἑξασκὴ- σε τῶν εατικῶν καθηκόντων τοι, λασομεν τὴν ράτωθι 11 τοῦ αἴδεσ. Νότο ὀιευθυντά, Πωζαγαλῶ. ὑμᾶς θευμῶς ὕπως ΜΟΝ δώσητε την ὀρθὴν ἀπάντη- σιν εἰς τὴς ς Απυοίας µου, 1) Ἠπειδη ἡὑπάσχει μεγάλη διχο- πνωμία κατὰ πύσυν ποέπει νὰ τοώ- οὖν 1 άδς τὸ Σ ἀθθατον ἔκεῖνοι οἱ γωιστιανοὶ οἱ ὁποῖοι ποὐκειτιι νά αστοάθουν τὴν Κποιαχὴν πα: κκ) νά μᾶς εἰπῆτε ποία γνώ- μη εἶναι. ὀρθής ἐχείνων οἱ ὁποῖοι μέγουν ὅτι ἐπιτρέπετια τὸ λάδι, ἡ ἐνείνων οἱ ὁποίοι τὸ ἁπαγορεύ- ν) Εΐνω ὀρθὺν νὰ µεταλαμ- τῆς λειτουργίας, 8) Ἰμὰν ἕνα παιδάκι φάγῃ μπορεῖ νὰ μετα. άθῃς πίσω θὴ λύσις ὅτι θὰ δοθῃ ἡ ὁρ- εἰς τὰς ἁπορίας µου, αἳ ὑποῖιι, εἶναι γαὶ ἀποοίαι πολλῶν ολλων Κληοικῶν, διά νὰ, ἔπικοα- τήσῃ Ἡ ὁοθἡ καὶ ὁμοιόμοοφος ἐν- 7) Παιαστι»ὴ ποᾶξις πανταγοῦ, «Δατελῶ μετὰ τιμῆς ΗΛΙΑ ΚΟΦΣΤΑΒΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ .) Το ζήτημα τῆς νηστείας τοῦ Σαθύάτου εἶχε ἐγεφθῃ ἐνωοὶς ἓν τῃ Ἱηκλησία, τινῶν γατὰ τόπους ἐκλ]ησιῶν ἀποδεχομένων τὴν νη- στείιν τούτους τινῶν δὲ πολεμούν- των αὐτήντ ἡ Ἑκκ]ησία ἐφρόντι- σε γα Λαθυρίσῃ τὸ ὀρθὺν διὰ τῶν τεοῶν Ῥανύνων τοὺς ὁποίους ἐξ- έδωνε, Ηδη ὁ ὄδος γανὼν τῶν Ἆγ, Αποστόλων ἀπαγοφεύει τὴν νηστείαν τοῦ Σαθθάτου ἐπὶ ποινῇῃ Ῥαθιποέσεως, διὰ τοὺς ληρικοὺς ἵἡ ορισμοῦ διὰ, τοῖς ἁμιμοῦς Αλόνον τὴν νηστείων τοῦ ΝΤ. πο. θάτου ἐπιταέπει, ο τις κληρικός, λέγει ὁ χανών, εὕρεθῃ τὴν Κυρι- ακὴν ἡμέραν νηστεύων, ἢἩ τὸ δἀὐθατον, (πλὴν τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου), χαθωσρείσθω εἰ δὲ αϊκὸς ἀφοριςέσθω. ᾿Οπιύτως ἀπαγορεύει τὴν Νη- Ἀνγοδου, ἐπαναλαμθάνων τὸν χανύνα τῶν Αγ. ᾿᾽Αποστύ- λων. τὸν. ὁποῖον ἐμνημονεύσαμεν ἀνωτέρω, Διά τοῦτο ἡ ᾿Ορθόδο- «δὲν θὰ σὲ λα- : μαμθάνη γώσαν εχοιθῶς γῆς καὶ σωµπεριφο-.: ἐπὶ λόγῳ παρρησίας καὶ προ- Στθέσεως, μετὰ θόνατον διὰ μέ: εσου τῆς οίως νά λαμθά-. ελ Όλνται ἀπὸ τοὺς κληρον όµους, ΜΑ ωτεν «ν λακβθόνωντοςι κ Κατα καὶ λουτὰ ἓν ψέ- ἴθισμένα δι (καιώματα, πολ- σα. ἀναλόγως τῆς ἑ κάστης ἐκκλη- των αἨητροπολιτῶν . Ἠ τῶν παρ’ αὐτῶν τι ἀπὸ ρόπων, εωποδίζώντιχι, κανενα νὰ αὐν εδονεγίζεται) ντ Ἰλκκ]ησία κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς ν Γωμαϊκῆν ἐπιτρέπει τὴν χοῆ- σπιν ελαίου χατὰ τὰ Σἀθύατα τῆς Μ. Γεσσαρανοστῆς καὶ τοῦ ὕλου ἐνικυτοῦ,. Ἀ[όνον ἐφ᾽. ὅσον ἕνας πιστὸς πρόγειται νὰ, μεταλάθῃ τὴν Κυριακὴν ἐπεκχράτησε ἣ συνήθεια τὸ ἐσπέρας τοῦ δ αθθάτου νὰ ἆ- πέγῃ ἔλαίοιν, 9) Οὐδεμία ὑπάρχει ἀμφιθολία πεφὶ τοῦ γφύνου κάθὶ ὃν δέον νὰ Ἡ µετάληψις. Α- 2 δὲ πυὸς ὑποδήλωσιν τῆς ὥρας ταύτης ὁ ἱερεὺς καλεῖ τοὺς πιστοὺς «μετὰ ϱ«ὐθοι Θεοῦ πίστε- ως καὶ ἁγάπης προσέλθετε». Πε- οἱ τὸ τέλος δηλ. τῆς λειτουογίας. ἡ ὑποία ἀκοιθῶς διὰ τὸν λόγον τοῦτον τελεῖτα, Νά παρασκευάσῃ τοῖς πιστοὺς διά τὴν θείων μετά- Αηλμίν, Αφοῦι λοιπὸν ἡ ἀναίμα- χτος θησία, Π μεταθολὴ τοῦ ἄρ- τοι. χα τοῦ οἴνοι εἲς σῶμα ναὶ Ἀίμα τοῦ. Κνοίους τοῦ ὁποίου µε- τω αμθάνομεν τελεσιονογεῖται ἓν τῇ ειτουογίας φνσικόν. εἷ- να κι ἡ μετάληνις νὰ Καμύάνηι γώφαν µύνον εἲς τὸ «μετὰ φόθου Οκ ὕνωωνο δα τοῦτο διότι παορέγε- ται εἲς τὸν γοιστιανὸν ὁ χρόνος πρυς προσευχἠν ἓν τῇ Ἐκκλησίᾳ μετὰ θείᾳ τῶν ἄλλων αιστῶν καὶ ποὺς χατά). αμ. ον πῳφοπαρφασκενὴν δι) ολων Όσων. τελαῦντα γατὰ τὴν θείαν Δειτουογίαν. ος ἄλλων ἆθ- χα παράδυσις διατηνονµένη εἰς τὰ συ οάμματα τῶν Αγ. Πατέ- ρων τὴν ὥρων ταύτην Ὃαθοσίζει διά πετάῃριν, Αλ ά πιθανόν ἵ- θελέ τις παρατηρήσει ὅτι διὰ τὰ μαχυά, παιδιά εἶναι χάπως δύσχυ- κυς Ἡ ἄναμωνὴ μέχοι τέλους τῆς μειτονοσίας χι συνεπῶς θὰ πῳέ- πει Γξθικονυμιῶντες τὴν χατί- πρ οἳ { (εοεις νεος παρέχρυσι την θείον ηπνωνίαν αὐτίς αποὸ ἢ καὶ γατὸ τί διάωγειαν τῆς θείας εις μειτοπογίας. ἐν τῆς ἓν τῷ, ἄωτο- ο οσίου Ὀιατηρουμένης θείας. χοι- νεο γ{ς Αλλά απ) ἣν τοῦ ὅτι τὸ τοοὔτον. απυλλῆς σιγχύσεως καὶ ἠκταστασίας αἴτιον γίνεται δι νο ΕΝΟΥ νὰ δι πώψῃ χαὶ τὴν μει- το ονίαν χι τὴν πῳοσογὴν τῶν αιστῶν με τοῦ ἱερέως ἀπὸ τῆς πμοσευχῆς νὰ ἀποσπάσῃ, ἡ ἓν τῷ τος αὐίω. θεία νυινωνία παοοοί- πετ. διὰ, τοὺς ἐν κυνδίνῳ. εὗαι σρωμένους καὶ συνεπῶς µόνον εἲς αὐτοὺς άνονίκχοις παρέχεται, Ἐξ οὗ ὑπάσγει καὶ σγετικὴ ἐγκύ- Ἅλιος τοῦ Όσου, Ἑαλιμῖνος ἅπις δαν την τοιαύὐτην συνήθει- αν Ἆπι ΠὈκονάθας 1941 σε]. τν Ἡ μώνη ὀ0θῇ λὐσις εἶναι ἡ : συντοοῦ. ειτοπογίας εἲ- διά τὰ πιαδιὰ κατὰ τὸ δ ΗΜΕΤΗΝ ὕπως καὶ πυλ)αγωῦ Γης Νσοη αες ίνεται, Πχ Ως κινύνες μὴ. ποιούµενοι ἔφιαφρεσιν οὔτε διάχοισιν ἡλιχίας. πες, οοεύοιν ἀποζύτως τὴν ην Γορςῆς πο τῆς θείας μεταλήτρε- ασε Αἰάνον ᾱ ως ινών, Ἀιληή ὁ- οσα τοῦ ὁμυ ο ητοῦ ἐπιτοέπει τὴν ες τὸν τελευτῶντα καὶ 5 τό. Παν οτι τὸ ος ος η απεῖν, Κατ ἀργὴν ἕ- ἠπανουεύεται ἤ μετάλις µης χιὰ τῶν πια διῶν μετὰ τὴν λῆ- ΦΙν τοοςῆς, Π δὲ τυχόν διναιολο- τα ὅτε δὲν δύνανται νὰ ἀνθέξοιυν: δὲ Ν η εδυνέγεια εἰς τὴν ὃ' σελίδα) ῳ ΤΕΤΑΡΤΗ, 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1954. 1Τον --λὲν ξέρω, κύριε, ἀπάντη- σε ὁ Δημήτριος πολὺ τυπικά, κάνοντας πως δὲν πρόσεξε τὸ σαρκαστικὀ χαμόγελο τοῦ κυ- ρίου του. --ᾱμ, ἐξακολούθησε ὁ Μάρ: κελλος ἀφήφιστα, ἂς περιορί- σουµε τὴν ἐρώτηση στὴ Ρωμα ! ἵκὴ. Αὐτοκρατορία. Πιστεύεις πὼς ἡ ἰδέα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐ- τοκρατορίας εἶναι τρέλα --Ὁ σκλάδος σας, ἀπάντη- σε ὁ Δημήτριος ξερὰ-ξερά, πι- στεύει γι αὐτὸ τὸ ζήτημα ἐ- κεῖνο ποὺ πιστεύει κι’ ὁ κὐριός του, Ὁ Μάρκελλος κατάλαθε πὼς ἡ Φιλοσοφικὴ συζήτηση εἶχε τελειώσει. Ἡ πείρα τὸν εἶχε μάθει πὼς ὅταν ὁ Δημή- τριος ἀποφάσιζε νὰ ξαναγινει σκλάθος, καμιά ἀνθρώπινη δύναμη δὲ θγάλει ἀπὸ τὴν ἐπιφυλακτικό- τητά του. Ἔμειναν λοιπὸν κι᾿ οἱ δυὸ σιωπηλοί, κοιτάζοντας τὰ σκοτεινὰ νερὰ ποὺ στρι- φογύριζαν γύρω ἀπ᾽ τὴν πρύ- μνη. «Ἔχει δίκιο ὁ Ἓλληνας, συλλογίστηκε ὁ Μάρκελλος! Αὐτὸ ἔχει πάθει ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία: πάσχει ἀπὸ τρέλα! Αὐτὸ ἔχουν πάθει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Εἶναι τρελοί! Αν ὑπάρχει κάποια ἀνώτερη Δύναμη ποὺ τοὺς διευθύνει, Τ’ ἁστέρια εἶναι τίµια κι εὖ- μγβοι. ως ΙΑ ΙΑΛΑ 1319301. αἴσθητα. Μὰ ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι τρελή !...5 Κλίκ!. Κλάκ] 3 «Ὅταν τὸ καραθάκι εἶχε πιὰ περάσει ἀπ᾿ τὰ νησιὰ Λάπα- ρι, μὲ τὸν χειρότερο καιρὸ ὅ- λης τῆς χρονιᾶς, κι’ ἀφοῦ διά- θηκε προσεχτικἁ τὸ ἐπικίνδυ- νο Στενὸ τῆς Μεσσήνης, ἡ Υα- λήνια θάλασσα καὶ τὸ εὐνοῖ- κὀ ἀεράκι ἔκαναν τόσο περιτ- τὴ τὴν ἐπαγρύπνηση τοῦ πλοι- άρχου Μάνιου, ποὺ μποροῦσε κανεὶς νά συζητήσει µαζί του μὲ τὴν ἡσυχία του. «Πέστε µου τίποτα γιὰ τὴ Κλίκ Κλάκ] Μίνωα, τὸν παρακάλεσε ὁ Μάρκελλος, ἀφοῦ ὁ καπε- τάνιος τοῦ διηγήθηκε Άεπτο- μερῶς τὰ πολλά του ταξίδια ἀπὸ τὴν Όστια στὸ Παλέρμα, ἀπ᾿ τὴν Όστια στὴν Κρήτη, στὴν ᾿Αλεξάνδρεια καὶ στὴ Γιάφα. Ὁ Μάνιος γέλασε, καὶ φά- νηκαν ὅλα του τὰ δόντια. .--Θὰ. δεῖτε, χιλίαρχε, ὅτι δὲν. ὑπάρχει τέτοιο µέρος ποὺ νὰ λέγεται Μίνωα. Κι ἐπειδὴ τὸ βλέμμα τοῦ Μάρκελλου ζητοῦσε μιὰν ἐξή- γηήση, ὁ ἡλιοκαμένος θαλασ- σινὸς ἔδωσε στὸν ἐπιθάτη του ἕνα µάθηµα ἱστορίας, ποὺ ὣς ἕνα µέρος του ἤταν κιόλας γνωστό. ᾿Εδῶ καὶ πενήντα χρόνια, οἱ λεγεῶνες τοῦ Αὐγούστου εἷ- χαν πολιορκήσει τὴν ἀρχαία πόλη τῆς Γάζας, καὶ τὴν εἶχαν κυριέψει, ἔπειτα ἀπὸ μακρυά κ ἐπίμονη ἐκστρατεία, ποὺ εἶχε στοιχίσει περισσότερο ἀπ ὅσο ἄξιζε ἡ κατάκτηση. --Θἄταν πολὺ πιὸ συμφερτὶ- κὀ, παρατήρησε ὁ Μάνιος, νᾶ- χαµε πληρώσει τὸ µεγάλο φό- Ρο ποὺ ζητοῦσε ἡ Γάζα γιὰ νὰ μᾶς ἀφήνει νὰ περναµε πρὸς τὰ ἁλατωρυχεῖα. -Μὰ καλά,- κι οἱ Βε: δουΐῖνοι ἀπόρησε ὁ Μάρκελ- λος. --Ναί, ὁ Αὐτοκράτορας θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς εἶχε ἐξαγο- ράσει κι αὐτοὺς πολὺ φτηνό- τερα ἀπ᾿ ὅ,τι μᾶς στοίχισε αὖ- τὸς ὁ πόλεμος. Χάσαμε εἰκοσι- τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες γιὰ νά πάρουμε τὴ Γάζα. ε Ο Μάνιος ἐξακολούθησε τὴν ἱστορία του. Ὁ γερο-Αὔ- γουστος εἶχε γίνει ἔξω ὠρε: ἐπίμονη ἀντίσταση τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Γάζας. Οἱ ὑπερασπιστὲς αὐτοὶ σαν Αἰγύπτιοι, Σύροι κι Ἑ δραϊ- οι. Τὸ αἷμα δὲν τοὺς ἔκανε την παραμικρὴ ἐντύπωση, δὲν κρα τοῦσαν ποτὲ αἰχμαλώτους κι εἶχαν µεγάλη εἰδικότητα Ότα βασανιστήρια. Ἡ στάση τους νῶν μὲ τὴν ἔδειχνε τέτοια περιφρόνη»η πρὸς τὴ δύναμη της Αὐτοκρα- τορίας, ποὺ ὁ Αὔγουστος ἀπε: φάσισε νὰ ξεκαθαρίσει ριζικἁ αὐτὴ τὴ σφηκοφωλιἁ καὶ να τὴν ὀνομάσει Μίνωα. κι ἔ- πρεπε κανεὶς νὰ ἐλπίζει π΄.ς οἱ κάτοικοί της, εὐχαριστιμε: γοι ἀπ᾿ τὰ ἀγαθὰ τοῦ πολιτι- σμοῦ ποὺ θὰ τοὺς ἔφερνε Ρώμη, χε ποτὲ ὑπάρξει μιὰ πόλη το- σο βρωμερή, τόσο ἀνθυγιεινή, τόσο Φφιλόνικη, τόσο 7:χο µερή, μὲ δυό λόγια, ὅσο ἡ Γό- ζα. --Μά ἡ Γάζα, ἐξακολούθη- σε ὁ Μάνιος, λεγόταν [άΐϊα ἐδῶ καὶ δεκαεφτὰ αἰῶνες, και δὲν ἔφτανε μιά διαταγὴ τοῦ: Αὐγούστου γιὰ ν᾿ ἀλλάξει τ ὄνομά τῆς. --Καὶ τοὺς τρόπους φαντάζομαι! εἶπε ὁ Μάρκελ- λος, --Καὶ τὴ μυρωδιά της! πρόσθεσε ξερά ὁ Μάνιος. ἙἩ λευκἡ ἀκτὴ τῆς Μεκρῆς Θά: λασσας μοιάζει σὰν ἕνας σω- ρὸς ἀπὸ ἁλάτι µέσα σὲ μ.ὰ ζούγκλα ὅπου πολεμᾶνε ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ θηρία. Αὐτὸ γί- νεται ἐδῶ κι ἀμέτρητα χρό-. νια. Πότε-πότε ἐπικρατεῖ κύ: ποιο ζῶο µεγαλύτερο ἀπὸ τ ἄλλα, καὶ τὰ διώχνει ὅλα μα: κριά. Μερικὲς φορὲς λοιπὸὀν μαζεύονται, χτωπᾶνε ὅλα µα:- μποροῦσε νά τὸν, ἡ, θά ξεχνοῦσαν πὠς εἰ-͵ σικα-. της, δὶ τὸ µεγάλο θηρίο, κι’ ἔπειτα :αρχίζουν τὰ μικρότερα ζῶα νἁ τρώὠγωνται -Μὰ ὁ σωρὸς τὸ ἁλάτι δὲ. βρίσκεται στὴ Γάζα, παρατή- ρησε ὁ Μάρκελλος. Εἶναι στὴ Βεκρὴ Θάλασσα. -'δὠστά, παραδέχτηκε Τγιὰ νὰ µαζέψεις τ' ἁλάτι ἂν δὲ σ᾿ τὸ ἐπιτρέψει ἡ Γάζα. Γιὰ πολὺν καιρό, τὸ λιοντά- Ρι τού ᾿Ιούδα κρατοῦσε σὲ ἆᾱ- ζῶα, Ιπόσταση ὅλα τ᾽ ἄλλα |: ἀφοῦ πρῶτα ἔδιωξε τὶς ὕαινες : Γτῶν Φιλισταίων. Ἔπειτα, ὁ μεγάλος αἰγυπτιακὸς ἐλέφαν- ἵτας πῆρε τὴ θέση τοῦ λιοντα- Γριοῦ. Κατόπιν, ἡ ἀλεξανδοινὴ τίγρη χίµηξε πάνω στὸν ἐλέ- φαντα. Ἔπειτα ἀπὸ κάθε µή- χη, τὰ μικρὰ ζῶα ξαναγύρι- ζαν κι ἔτρωγαν τὄνα τ᾽ ἄλλο ὅσον καιρὸ οἱ μεγάλοι ἔγλει- φαν τὶς πληγές τους. “Καὶ ποιὸ ζῶο ἤρθε μετὰ τὴν τίγρη ρώτησε προκλητι- κἁἀ ὁ Μάρκελλος, ἄν καὶ ἤξε- ρε τὴν ἀπάντηση. -ὍὉ ρωμαϊκὸς ἀητός, ἁπάν- τὴσε ὁ Μάνιος. Ὁλόκληρα κο- πάδια ἀπὸ ρωμαϊκοὺς ἀετούς, ποὺ νόμιζαν ὅτι θ᾽ ἁρπάξουν τὰ κόκκαλά τους. Ετσι χά- σαµε εἰκοσιτρεῖς χιλιάδες ύω- µαίους, γιὰ νὰ ἀποχτήσουμε τὸν πανάρχαιο αὐτὸ ἁλατοσω- ρό. (Συνεχίζεται) ΧΡΜΙΜΝΙΚΗ ΜΗΙΦΙΣΙΚΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) εἴτε ᾿Γουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι». (41Πρὸς Κορινθίους Α΄ 3: 16, 18, 19--5, 6, ᾖ--6, 15--6, 1, 4 --13, 1-16, 11-12, 13). Μὲ μοναδικὴν ὀξύτητα συλ- λαμθάνει ὁ Παῦλος τὴν ἄθυσ- σον ποὺ χωρίζει τὸν παλαιὸν ἀπὸ τὸν νέον ἄνθρωπον. Ὁ ἝἛλληνας θήρευε τὴν τελειό- τητα τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὰ ἀν- θρώπινα µέτρα, μὲ τὴ σοφία τοῦ κόσμου τούτου. Ὁ Χρι- στὸς καλεῖ, ὅπως εἴπαμε, τὸν ἄνθρωπο νὰ νικήση νὰ ἔεπε- ῥράση τὸν ἑαυτό του. Θὰ ἆνα- καλύψη τότε, ὄχι τὸν ἄνθρω- πο ποὺ φέρνει µέσα του’ θὰ δῆ ὅτι µέσα του κατοικεῖ ὁ Θεός, θὰ παραδοθῆ στὴν Κυθέρνησή του, θὰ ὑποστῇ «τὴν καλὴν ἀλλοίωώσιν», ὅπως εἶπαν ἀργό- τερα οἱ μυστικοὶ τοῦ Βυζαν- τίου, θὰ φτάσῃ δηλαδὴ στὴν «θέωσιν». ὍὉ ἝἛλληνας Ἅῄπί- στευε ὅτι ἡ γνώση, ἡ θεωρία εἶναι ἢ φέρνει στὸ ἄκρο ἀγα- θό. Οὐσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γιὰ τὸ Χριστιανὸ ἡ θούληση, αὐτῆς ἡ ὁλοκληρωτικὴ µετα- στροφὴ θάζει τὸν ἄνθρωπο στὸ δρόµο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι ἀρκετό, ὅπως ἔλεγεν ὁ Σῶ- κράτης, νὰ θάλης στὴ θέση τῆς ἁμαθείας τὴ γνώση, νὰ γἱ- νης ἀπὸ ἁμαθὴς σοφός, γιὰ νὰ σωθῇς. Όταν αὐτὸ µό- νο κάµης δὲν θὰ γίνης ἀπὸ ἀμαθὴς σοφὸς ἀλλά µμωρός. Ἡ νέα οὐσία ποὺ ἀποκα- λύπτει ὁ Χριστὸς στὸν ὤν- θρωπο ἀνοίγει τὸ δρόµο γιὰ τὴ µυστικὴ ποοεία τοῦ Χριστι- ανοῦ. ᾿᾽Αγώνας καὶ σκοπός του νὰ γίνῃ ὅσο μπορεῖ ἐἑντε- λέστερος μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ δὲν εἶναι θεωρία, εἶναι πράξη, ὕπαρξη, ζωή. Δὲν καταδικάζει ἀπόλυτα ὁ Παῦλος ὅπως θὰ νόμιζε κα- γεὶς τὴν πρώτη στιγµή, τὴ γνώση, τὴ θεωρία. Καταδικά- ζει τὴν πίστη ὅτι ἡ γνώση, ἡ θεωρία εἶναι ἢ φέρει στὸ ᾱ- κρο ἀγαθό. 'Ἡ γνώση μένει μιὰ σπουδαία λειτουργία γιὰ στὴν ἀνθρώπινη περιοχή, γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ κόσμου τού- του. Εἶναι ὅμως μιὰ «θύραθεν σοφία», ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπ᾽ ἔξω. Δὲ θὰ μᾶς ὁδηγήση αὖ- τὴ νὰ συλλάθωμε τὶς σχέσεις ποὺ δένουν τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ Θεό. ἀκόμη λιγώτερο νὰ ὄψω- θοῦμε ὡς τὸ Θεό. 'Η «θύραθεν σοφία» προσκολλᾶ τὸν ἄνθρω- πο στὸν ἄνθρωπο, τὸν δένει μὲ τὸν κόσµο τοῦτον. Τοῦτο εἶναι ὁ μεγάλος κίνδυνος ποὺ περι- κλείει. Γιὰ τὴ θεϊκὴ περιοχὴ καταντᾶ ἡ σοφία αὐτὴ ἀσή- µαντη λεπτομέρεια, ἢ γίνεται ἐμπόδιο ποὺ πρέπει νὰ τὸ ξε περάσωμε. ᾿Εντελῶς ἄλλα µέτρα δηλα- δἠ ἔχομε τώρα. Στὴν Ἕλληνι- κἡ σοφία, ποὺ ἔτσι ἴδωμενη εἶναι µωρία, ἀντιθέτει ὁ Παῦ- λος τὴ Χριστιανικὴ µωρία, ὅ- πως λέγει, τὴν πίστη στὸ Χρι: στὸ. ποὺ αὐτὴ εἶναι ἡ ἆληθι- νὴ σοφία. Καὶ ἔτσι, δὲν εἶναι πάλι ὁ Παῦλος ἐχθρὸς τῆς σο- φίας ἀλλὰ ὡρισμένης σοφίας. ΓΜὲ τὸ Χριστιανισμό, ὅπως βλέ- ποµε, ἡ σκέψη ἀφορμᾶται ᾱ- πὸ μιὰ χώρα ποὺ ξεπερνᾶ τὸν ἄνθρωπο' ἀπὸ αὐτὴν προσπα- θεῖ νὰ συλλάθῃη τὶς κύριες γραμμὲς ποὺ δένουν τὸν ἄν: θρωπο μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἑρμη- νεύουν τὸν ἄνθρωπο. Ἰαΐ, ὅ- πως εἴδαμε, τὸ κύριο µεταφυ- σικὸ στοιχεῖο στὴ Χριστιανικὴ ἀνθρωπολογία εἶναι ἡ ἔξαρση τῆς Φουλήσεως. ᾿Επειδὴ τά πράγµατα εἶναι ἔτσι, ἐνῷ ἡ πλωτινικὴ ἔκσταση μαζεύει υτὴν φυχἠ στὸν ἑαυτό της ἢ τὴ ρίχνει σὲ ἐγκαρτέρηση, ἡ πί- στη στὸ Χριστὸ ξεδιπλώνει ἆᾱ- φάνταστη ἐνεργητικότητα στὴ ἀνοιχτὴ νὰ ἀγκαλιάση ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὴν ἀγάπη ἵτης, ὅπως ἕκαμε ὁ Χριστός. (Συνεχίζεται) τὸν ἄνθρωπο, ὅσο μένει µέσα! ἀναμεταξύό: / 3. ν στ , : τους. ά, αὐτὴ εἶναι ἡ Γάζα! | ΄ υ πφ ὁ | Μάνιος, μἁ εἶναι ἀδύνατο νὰ, φτάσεις στὴ Ἠεκρὴ Θάλασσα, | Φυχἠ τοῦ πιστοῦ, τὴ διάπλατα | Ξ : Γμελλούσῃ καὶ µετέχοµεν ὅλων γνωρίζει ὅτι ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ οΙα (οΠσΙο ο κ κ ΙΙ] ΘΡΗΣΚΝΜΕΥΤΙΝΗ ΠΟ | Καντήλια καὶ λαμπάδες εἶχαν ἀναφτῃ ἀπὸ τὴν κάθε μιὰ τοῦ ἥλιου ἀχτίδα. Παντοῦ ὁ Ύμνος ἐσκορπιοῦνταν τῆς χαρᾶς κι ἔλαμπε τῆς ζωῆς ἄσόωστη ἡ ἐλπίδαι ἡ ΙΙ ΠΠ Η ΠΡΟΣΕΥΧΓΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥ ᾿Εμπῆκα µέσα στὴν ἀπέραντῃ ἐ ποὺ ἀνθρώπου χέρι δὲν τήν ἔγει ἡ ποὺ πέρα ὡς περα ἔχει οκεπὴ τὸν οὐμωνὸ στὴν ἐκκλησιά, ποῦχει στολίδια της Τὰ δένδρα, σὰν κατάρτια δίχως τέλ.τ. «ὂ, μὲ τὰ γερᾶ κλαδιά τους ὁπλωμένα, χέρ:α πιστῶν ἔμοιαζαν κεῖνο τὸ πρωῖ Σιὰ κάποια δέηση ὅλα µαζ᾽ ὑψωμέναᾖ. Τοῦ δάσους φέλνουν οἱ ἀκαρίθμητες φωνές σεμνὰ τῆς Κυριακῆς τὴ λειτουργία κι ἐχύναν τ' ἀνθουλάκι ἀντὶ λιῤανωτὸ τὸ μύρο τους γιὰ τὴν ἡμέρα τὴν ἁγία αννννν 2 τὸν ἅγιο τόπο μακρυνὸς προσκυνητής γανάτισε μ᾿ εὐλάδεια κι ἡ ψυχή µου καὶ τότε ἑνώθηκε, σὰ µέσα σ᾿ ἐκκλησιά, στῆς Κυριακῆς τὴν προσευχἠ.... κι’ ἡ προσευχή µου. Γπαααππασ/απιαππππππππΠ[ΙΡαΠαΠΗ ΕΙ 9 κκλησιὰ ἁτία τὸ φύση! ασ ΜΑΡ. ΜΠΟΤΑΣΗΣ πια ΠΚΛΙΣΙΛΣΙΜΗΣ ΗΙΕΧΝΝΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) ρον. ἀφέθη ἕρμαιον εἰς χεῖρας τῆς Πολιτείας, ὥστε ἐξ ἀρχῆς ἤδη νὰ τεθῶσιν αἱ θάσεις τοῦ «Καισαροπαπισμοῦ». Δὲν προ- τίθεµαι ποσῶς εἰς τὸ περιλη: πτικὸν καὶ οσύὐντομον ἄλλως, κατ’ ἀνάγκην, ἄρθρον µου τοῦτο νὰ προκαλέσω ἅπαξ ἔτι συζητήσεις καὶ ἀμφισθητήσεις ἐκ µέρους ριζικῶς πολλάκις διϊσταµένων µερίδων ἐν τῇ ἑρ- µηνείᾳ τῆς σχέσεως τῆς Ἔκ- κλησίας πρὸς τὴν Πολιτείαν κατὰ τὴν ἱστορικὴν ἀμφοτέρων διαδροµήν. Τὰ περὶ τοῦ σπου: δαιοτάτου ἄλλως ζητήματος τούτου ἀντιτιθεμένας ἀπόψεις ἀπὸ ἑλληνιῆς ἀπόψεως, εὗρί- σκει τις ἀνέτως εἰς τὸ περι- σπούδαστον ὄντως ἔργον τοῦ σεθαστοῦ µου Προέδρου τοῦ Συμθουλίου τῆς ᾿Ἐπικρατείας κ. Παν. Πουλίτσα,, ἈΣχέσεις Πολιτείας καὶ ᾿Εκκλησίας, ἵ- δίᾳ ἐπὶ ἐκλογῆς ᾿Επισκόπου. Ἐν ᾿Αθήναις 1946 καὶ ἰδίᾳ ἐν 66 σ. 74-151. Οὐχ ἧττον ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νά ὑπομνήσω τὴν σκοπιμότητα τῶν καιρῶν καθ οὕς ἡ Εκκλησία ἀπεξεδέχετο τὴν προστασίαν τῆς Πολιτείας καὶ νὰ ἐπισημάνω ἅμα, λεπτά τινα μὲν σηµεῖα, οὐχ ἥττον σπουδαιότατα διὰ τὴν ὀρθὴν ἐκτίμησιν καὶ τὸν δίκαιον Χα: ρακτηρισμὸν τῆς ἐν λόγῳ στά- σεως τῆς ᾿Εκκλησίας εναντι τῆς Πολιτείας. Πρωτίστως δὲν πρέπει νὰ διαφεύγῃ τὸν ἀπρο: κατάληπτον µελετητὴν τοῦ {- στορικοῦ τούτου θέματος τὸ γεγονός, καθ᾽ ὅ ἡ Ἐκκλησία τότε δὲν ἠδύνατο ἄλλως να πράξῃ. Ἐν ἀρχῇ τῆς ἐπισήμου αὐτῆς δράσεως, εἶχεν ἁπαραι- τήτως ἡ Εκκλησία τὴν «ναγ- κην τῆς προστασίας τῆς Πολι- τείας. Ας μεταφερθῶμεν νο: ερῶς εἰς τοὺς χρόνους ἐκεί- νους διὰ νὰ ἀναγνωρίσωμεν ᾱ- σφαλῶς τὸ ἀπροσμετρητον πλῆθος τῶν ἀναγκῶν τῆς Ελ- ληνικῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησί- ας, αἴτινες ἐκοῦσαν- ἄκουσαν ἐξεθίαζον αὐτὴν οὐ μόνον εἰς ἁπλῆν ἐκζήτησιν ἐνισχύσεως καὶ προστασίας ὑπὸ τῆς Πολι- τείας ἀλλ᾽ οὐχὶ σπανίως τῇ αἰ- τήσει της, οἰκείᾳ θουλήσει και αὐτοπροαιρέτώς πολλάκις τῆς ἐπεμθάσεως τῆς Πολιτείας ἓν τοῖς ᾿Εκλησιαστικοῖς ζητήµα- σιν. Εὰν δὲ παρουσιάζεται πολλάκις τὸ «Φαινόμενον της αὐτοθούλου ἐπεμθάσεως της Πολιτείας εἰς τὰ ἐσωτερικα πράγµατα καὶ τὰς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐν Βυζαντίῳ-- γεγονὸς μὴ δυνάµενον να ᾱμ- φισθητηθῇ ιοὐδέποτε ἐξ ἄλ» λου ἐπιδιώκει διὰ τῆς τοιαὺ- της ἐπεμθάσεώς της ἡ Πολιτεί- α νὰ καταπνίξῃ καὶ τὴν γνώ- (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ' ἀνάγκην κχειραγώγου εἰς τᾳ πρῶτα αὐτοῦ βήματα διὰ νὰ Γἐξουδετερώσῃ τὰ φυσικὰ κὠ- λύματα καὶ φθάσῃ εἰς τὸν σκοπόὀν του, οὕτω καὶ ἡμεις ἐν τῇ πνευματικῇ ἡμῶν γνηπιό- τητι ἔχομεν ἀνάγκην ἐνισχύσε- ως, διὰ νὰ ὑπερπηδήσωμεν τὸν Χριστόν. Καὶ τοιοῦτος χειρα- γωγός, τοιοῦτος ποδηγέτης, καὶ θοηθὸς εἶναι τὸ µυστήριον τῆς θείας εὐχαριστίας, ἡ θεία µετάληψις τοῦ ἀχράντου σώ- στοῦ. Δι’ αὐτῆς ὄχι µόνον ἆ- πλῶς πλησιάζομεν τὸν Σωτῆ- ρα Χριστόν. ἀλλὰ καὶ τὴν τε- λείαν μετ Αὐτοῦ ἕνωσιν τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἐπι- τογχάνοµεν, ὡς ἐπιθεθαιοῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος «ὁ τρώγων µου τὴν σάρκα καὶ πίνων µου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ιωάν. 6,56). Διότι ἐὰν ἡ ἁμαρτία χωρίζῃ ἀπὸ τὸν Χριστὸν διακόπτῃ πάντα σύνδεσµον μετ Αὐτοῦ, καὶ μᾶς ἀποξενώνη ἀπὸ τῆς Χάριτος, Αὐτοῦ, ἡ ἀπάρ: νησις τῆς ἁμαρτίας καὶ ἡ ἀληθὴς µετάνοια, ὡς µαγνή- της τεραστίας δυνάµεως, μᾶς πλησιάζει καὶ πάλιν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἀποκαθιστᾷ τὰς σχέσεις ἡμῶν πρὸς Αὐτόν. Μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν ἆ- μαρτωλὸν καὶ μᾶς φέρει εἰς τὸν ἐσωτερικόν, τὸν πνευματι- τὸν Χριστὸν ἐνθρονισμένον εἰς τὸν θρόνον τῆς ψυχῆς µας. Πλησιάζοντες τὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιτυγχάνομεν τὴν πνευµατι- κἠν ἀναγέννησιν ἐν τῇ παρού- σῃ ζωῇ, τὴν αἰωνίαν δὲ µα- καριότητα καὶ εὐτυχίαν ἐν τῇ ἵτῶν θείων ἀρετῶν. Ὡς δὲ ὁ μακρὰν τοῦ ποταμοῦ φυόµε- νος πλάτανος μένει καὶ ἀτροφικός, ἐνῷ ὁ παρὰ µατος καὶ αἵματος τοῦ Χρι-. µην τῆς ᾿Εκκλησίας ἢ πολλῷ κλησιαστικὴν πολιτικήν. “0θεν νομίζω ὅτι αἱ δυὸ αὗται πα- ράλληλοι δυνάµεις τοῦ ”Ε- θνους ἡμῶν κατὰ τὴν Βυζαν- τινἠν περίοδον μᾶλλον συµόα: δίζουσι, τῆς Πολιτείας συνεισ- ενεγκούσης ἀείποτε τὴν ἰσχὺν αὐτῆς εἰς ἐπικράτησιν τῶν ὁρ- θοδόξων ἐκκλησ:αστικῶν διδα- σκαλιῶν, τῆς ὃ᾽ ἐκλησίας εὖ- χαρίστως δεχοµένης τὴν ἐἑνί- σχυσιν τῆς [Πολιτείας καὶ μὴ ἀντιτεινούσης, εἰ μὴ εἰς δο- γµατικἀ καὶ καθαρῶς ϐθεωρη- τικἁἀ θεολογικἁ προθλήματα. Ἡ ἐξουσία λοιπὸν τῆς Πολιτεί- ας δὲον μᾶλλον ὡς ἐξωτερικὴ νὰ θεωρῆται, ἐνῶ ἡ πνευµατι- ἐπὶ δογματικῶν ἰδιᾳ καὶ ἠθι- κῶν ζητημάτων καὶ ἡ ἐπὶ τοῦ πληρώματος ἐπιθολὴ αὐτῆς, πλέον ἡ ἐμφανὴς οὖσα, δέον μᾶλλον ὡς ἐσωτερικὴ νὰ χα: ρακτηρίζεται. Θεωρῶ λοιπόν ὑπερθολικὸν τὸν Χχαρακτηρι- σμὸν τῆς ᾿Εκκλησίας διὰ τὴν στάσιν αὐτῆς ἔναντι τῆς Πολι- τείας, ὣς πλήρη ὑποταγὴν ταύ- της εἷς τὰ κελεύσµατα τοῦ πο- λιτικοῦ ἄρχοντος. Ας μᾶς εἴ- πῶσιν οἱ τ' ἀναντία φρονοῦντες εἰἷς ποῖα δογματικὰ ἢ ἠθικὰ ζητήματα ἡ Πολιτεία ἐπέέαλε κλησίας, παρὰ τὴν γνώµην καὶ τὴν θἐλησίν της δι αὐτά. Παράδειγμα ἔκδηλον ἡ ἀρεια- νικἡ ἔρις, καθ’ ἥν πλεῖστοι ᾱ- ρειανόφρονες αὐτοκράτορες καὶ διὰ τῆς θίας ἐπεζήτησαν τὴν ἐπιθολὴν τῶν ἀρχῶν των ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀλλ’ εἰς µάτην. Οὗτοι παρῆλθον καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐνίκησεν. Εἰς τὰ ζητήματα ὅμως τῆς Ἔκκλησι- αστικῆς εὐταξίας καὶ Διοική- σεως, ἡ Εκκλησία, σωφρόνως καὶ συνετῶς πολιτευοµένη, ἐδέ- χετο τὴν πολιτικὴν ἐπέμθασιν, ἢ μᾶλλον, ἠνείχετο αὐτήν. ᾽Α- ξιοσηµείώτον πάντως εἶναι ὅ- τι καὶ τότε αἱ τῆς Πολιτείας ᾱ- ποφάσεις ἐτίθεντο ὑπὸ κὐρώσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. Οχι λοιπὸν «Καισαροπαπισμὸς» ἢ «Παπο- αισαρισµός», ὡς εἴθισται νε- ὠτέρως νὰ λέγηται τὸ Φαινὸ- µενον τῆς σχἐσεωώς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας ἐν Βυζαντίῳ, ὅ- περ ὑποδηλοῖ μονομερὲς πρῖ- σµα ἐκτιμήσεως τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, ἀλλὰ μᾶλλον «συ: νεργασία» καὶ ἁμοιθαία «σωμ: παράστασις» τῶν δύο τούτων δυνάµεων δέον νὰ ὀνομάζηται. Ἄβλλως ἐννοεῖται ἔχουσι τὰ πράγματα ἐν τῇ Δύσει καὶ ἀλ- λοία ἑπομένως ἐκτίμησις τῶν ἐκεῖ πραγμάτων καὶ γεγονό- κὸν κόσμον καὶ αἰσθανόμεθα: των ἐπιθάλλεται. (Συνεχίζεται) ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ τὸν ποταμὸν ἀναφύεται ταχέ- ως καὶ ἐξελίσσεται εἰς δέν- δρον πολύκλαδον, οὕτω καὶ ὁ μακρὰν τοῦ θείου ποταμοῦ διατελῶν χριστιανὸς μένει ἠθι- κῶς καὶ πνευματικῶς στεῖρος, εὑρισκόμενος δὲ πλησίον αὖ- τοῦ ἀρύεται πλουσίως τὰ θεῖα νάµατα τῶν Χριστιανικῶν ᾱ- ρετῶν. Η συναίσθησις καὶ μονη τοῦ πιστοῦ, ὅτι διατελεῖ πλη- σίον τοῦ ᾿]ησοῦ, ἀποτελεῖ δι αὐτὸν ἀνεξάντλητον πηγὴν ᾱ- φάτου χαρᾶς καὶ ἀρρήτου ἡ- δονῆς. Τί δὲ νὰ εἴπωμεν διὰ τὴν. ἰδεώδη ἐκείνην κατάστα- σιν, τὴν εἰρήνην, ἐννοῶ, τῆς φυχῆς, τὴν γαλήνην τοῦ πνεύ- µατος ἐρειζομένην ἐπὶ τῆς ᾱ- κλονήτου πίστεως εἰς τὴν παν- τοδυναµίαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καὶ τῆς παρηγόρου ἐλπίδος εἰς τὴν θείαν αὐτὴν πρόνοιαν ᾽Αλματωδῶς ὁ κατὰ ὭἉΧρι- στὸν ἀγωνιστὴς προάγεται εἰς τὴν ἐνάρετον ζωὴν καὶ εἰς τὸ τοσοῦτον συσφίγγει τοὺς δε: σμοὺς τῆς ἑνότητος μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ στηρίζει τὴν ἰ- δικήν του ἀδυναμίαν εἰς τὴν παντοδυναµίαν Αὐτοῦ, ὅπως ὁ ἀσθενὴς κισσὸς εἰς τὸν ἀκλό- νητον βράχον. ᾿Οπόσον πρά- γματι εἶναι εὐτυχής! Δὲν τὸν πτοοῦν αἱ κατὰ κόσμον θλί- ψεις καὶ ἀντιξοότητος, διότι ἀντιλαμθάνεται, ὅτι εἶναι πρὀσκαιροι καὶ δοκιµαστικαί, ἐπειδὴ πιστεύει, ὅτι ὁ Κύριος «οὐκ ἐάσει αὐτὸν πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύναται, ἀλλὰ ποιήσει στεῖρος θάνατος, τὸ φόθητρον Γσὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκ- Γόασιν τοῦ δύνασθαι αὐτὸν ὁ- πενεγκεῖν (Α΄. Κορινθ. 1.12). ΓΔὲν τὸν ἐνοχλοῦν αἱ βιωτικαὶ «ὑποθέσεις καὶ ἀσχολίαι, διότι | «τοῖς ἀγαπῶσι “τὸν θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς [ἀγαθόν. (Ῥωμ. 8.28). Ὁ δὲ αὐτὸ ] τὴν ἀρχὴν αὐτῆς ἐπὶ τῆς Ἐκ] ἳ ἩἩ ε ὅλας τὰς Ἶ ενεὰς οσχοραιθῃ μὲ ὠριοιένα προθ/ήἡματα ἕπ]ρε ἄθοντα τὴν πολιτείαν, την. οἳ- κονοαικήν, κοινωνικίς καὶ ἡ- Οικὴν εὐδαμονίκν τοῦ τόνου. Γαῦτω ἦσαν Ἡ οἶκο , Ἰφάλεια, ἴση εὐκαιωια. ἐπιὸι- ὠδσως τῆς ε,τυχίας, Όρήσκευ- τ.κὴ καὶ πολιτικὴ κοινής. τος μετὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώ- πων, Εἰς τὴν γενεάν µας καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τὰ τελευταῖα 25 ἔτη, αὐτὰ τὰ προόλήματα ἔχουν γίνει ζητήµατα ἐθνικοῦ καὶ διεθνοῦς χαρακτῆρος. Οἱ! ἄνθρωποι τὰ συζητοῦν καὶ οἱ [ἀρχηγοὶ τῶν λαῶν εἰς πολλὰς εχώρας καὶ περιοχὰς τοῦ πλα- ἵνήτου µας ἐρευνοῦν σπουδαί- τος νὰ εὕρουν τὰς ὀρθὰς λύσεις εἰς τὰ προθλήµατα αὐτά. Ἡ Συναγωγὴ εἰς τοὺς χρό- ενους τῆς ΓΠἰαλαιὰάς Διαθήκης ἧττον, νὰ ἐπιθάλῃ καὶ ἀντιεκ-' ! [ τουκ καὶ ὁ Χριστιανισμὸς εἰς τὴν μακρὰν ἱστορίαν του, ἔπανει- ληµμµμένως εἴχον λάδει θέσιν εἰς τὴν προάσπισιν τοῦ ἀτό- µου καὶ κατὰ τῆς καταπιέσε- ως καὶ ἐκμεταλλεύσεως. «ΕΠ Χριστιανικὴ ᾿ἘΕκκλησία πρέπει νὰ µαρτυρήση εἰς αὐτὸν τὸν κόσμον ἢ τοὐλάχιστον νὰ κρί- νῃ τὰ πράγματα ποὺ ἐπηρεά-, ζουν τὴν ζωὴν καὶ τὴν εὐτυχί- αν τοῦ ἀνθρώπου εἰς αὐτὴν τὴν ζωὴν ὅσον καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν. ᾽Απὸ τὴν ἄποψιν αὐτὴν καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αὐτὰ τὰ προθλήµατα καὶ ἡ µελέτη τῶν συνιστοῦν ἕνα ἀπὸ τὰ θέµατα τά σωνεζήτησε τὸ Συμθούλιον τῶν Ἐκλησιῶν ᾱ- κἡ τῆς Ἐκκλησίας κυριαρχία, Γπὸ 15--30 Αὐγούστου 1354 εἰς ἔθαστον Ιλλινόῖς θὰ εἶναι ἐπωφελὲς δι ἡμᾶς νὰ προσ- παθήσωμεν καὶ εὕρωμεν ποία ἡ ἄποψις τοῦ Απ. Παύλου ἐπὶ τῶν προθληµάτων τούτων. Βεθαίως ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος δὲν ἦτο κοινωνιολό: νος. Λὲν εἶχε τίποτε ἀπὸ τὸν ζῆλον καὶ τὸ πΌρ τῶν προ: φητῶν τοῦ ᾿Ισραήλ, ὡς τοῦ ᾽Αμὼς ἢ πολλῶν ἄλλων προ- ασπιστῶν τῆς κοινωνικῆς δι- καιοσύνης. Ἡ σκέψις τοῦ ᾿Απ. Παύλου ἀφεάόρα πρωτίστως πράγµατα ὑπερκόσμια, ἆἄντι- κείµενα πνευματικά. ᾿Αφεώρα τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ δι- καιοσύνην τῆς καθημερινῆς ζωῶ- ῆς. Προσέτι ἐφ᾽ ὅσον μελετῶ- μεν τὰ γραφόµενά του καὶ τὰς ἐνεργείας του ἀνακαλύπτομεν τὰς ἀπολύτους καὶ σαφεῖς δι- δασκαλίας περὶ τῶν κοινωνι- κὠν τούτων προὀλημάτων. ἝἜνα ἀπὸ τὰ προθλήµατα τῶν καιρῶν µας καὶ ἕνα τὸ ὁ- ποῖον καταστρατηγοῦν οἱ Χρι- στιανοὶ καὶ προκαλεῖ τὴν θέ- σιν τῆς Χριστιανικῆς Ἔκκλη- σίας εἶναι αὐτὸ τὸ τοῦ πολέ- µου καὶ τῆς εἰρήνης. Ὁ ᾿Από- στολος δὲν εἶναι σαφὴς ἐπὶ τοῦ θέµατος τούτου, ἀλλ) εἶναι σαφὴς εἰς τὴν θέσιν ὅτι ἕκα- στος ἄνθρωπος ἐμπλέκεται εἰς ἕνα πόλεμον κατὰ τοῦ πνευ- ματικοῦ σκότους καὶ σκοτει- γῶν πνευματικῶν δυνάμεων. Τούτου ὄντος ἀληθοῦς τότε κά- θε Χριστιανὸς εἶναι στρατιώ- της καὶ ἡ πανοπλία τοῦ χρι- στιανοῦ μαχητοῦ (Ἔφεσ. 6, 12) εἶναι πνευματικά ὅπλα. Κάθε χριστιανὸς πρέπει νὰ ἐ- ξοπλισθῇ διὰ τὸν πόλεμον τοῦ- τον μὲ πνευματικὰς ἰδιότητας. Εάν ὁ Απ. Παῦλος ἐξηναγ- κάζετο εἰς στρατιωτικὴν θητεί- αν καὶ ὑπεχρεοῦτο νὰ πολεµή: σῃ θὰ ἀντιστάσεως. Ἡ Ορθόδοξος Εκκλησία, εἰς κάθε σχεδὸν περίπτωσιν ὑπεστήριξε τὴν πο- λιτείαν εἰς τὰς προσπαθείας της νὰ ἀπελευθερώσῃ τὴν χώ- ραν ἐκ τῶν ἐχθρῶν. Αὐτὸ συ- γέξη πράγματι εἰς τὴν περί- πιωσιν τῆς Ἑλλάδος. Καὶ σή- µερον ὅτε τὰ χριστιανικἁ ἔθνη µας ἀντικρούουν μίαν φαύλην καὶ ἀθεὶϊστικὴν φιλοσοφίαν τῆς ζωῆς, τὴν ἰδεολογίαν τοῦ κοµ- μουνισμοῦ, καὶ πάλιν ἡ Χρι- στιανικἠ Εκκλησία πρέπει νὰ αὐτὸν εἶναι χαρμόσυνον ΎΕΥΟ- νός, εἶναι ἡ εἴσοδος εἰς την αἰώνιον ζωήν. Πῶς ὅμως νὰ παραστήσω- μεν καὶ διὰ τίνων νὰ ἐξάρω- μεν λόγων τὸ ἄκρον τῶν ἀγα-! θῶν, τὴν αἰωνίαν τῆς ψυχῆς µακαρ:ότητα ἀ ψαπητὲ ἀναγνῶστα, πρὸς στι- γμήν, τὴν φυχήν σου ἁγνήν, πάλλευκον νὰ πτερυγίζη εἰς τὰ οὐράνια θεϊκά δωμάτια, ἐν µέσῳ τῶν μαρτυρικῶν καὶ ἆ- γίων ψυχῶν τόσων Προφητῶν, : ᾿Αποστόλων, ὁσίων καὶ Δικαί-, ων καὶ ἐν στενΏ κοινωνίᾳ µε: τὰ τοῦ Παναγάθου Θεοῦ. Φαν- -άσθητι, λέγω, τὴν ψυχήν σω’ νὰ πτερυγίζη πἐριξ τοῦ θρ6ό- νου τοῦ μεγάλου Παμθασιλέ- ὡς, συμµετέχουσα καὶ αὐτὴ εἰς τὴν οὐράνιον δοξολογίαν τῶν Αγγέλων. ᾽Αλλὰ Φφαντά- σθητι ἀκόμη, ὅτι ἡ ἄρρητος! αὐτὴ χαρά, ἡ ἀνέκφραστος αὐτὴ εὐδαιμονία καὶ ἁγιότης δὲν εἶναι πρόσκαιρος καὶ πα- ροδική. ἀλλὰ διαρκἠς καὶ αἰ- ὠνιος. ᾿Εὰν ὁ Σωκράτης, ὁ µέγας τῆς ἀρχαιότητος φιλό- σοφος, µενος τοῦ κόσμου τούτου θὰ συνηντᾶτο μεθ) ὅλων τῶν ἐπ᾽ ἀρετῇ διαπρεψάντων μεγάλων ἀνδρῶν, ὁπόσον τῇ ἀληθείᾳ πρέπει νὰ ἀγάλλεται καὶ νὰ χαίρη ὁ προσεγγίζων τὸν ΙΚύ- ριον Χριστιανός. τὸν ὁποῖον ἆᾱ- ναµένουν ἀγαθὰ “ἅ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὓς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου ἀνέθηι» (Α΄. Κορινθ. ιτῶν κατὰ κόσμον θνητῶν, δι᾽[0--9). ΙΗΗΗ ΜΗΝ! Ἡ 1’ Τοῦ Αἰδς μικὴ ᾱ- ἐλευθερία | ἃ πολλὰ ἄλλα πράγ µατα τὰ. ὁποῖα σωνιστοῦν τὴν ᾠφυσικὴν, εὐδαιμονίαν τοῦ ἀτόμου ζῶν- | ὁποῖα: Οἰκουμενικὸν ) ἠκολούθει πορείαν μὴ | Φαντάσθητι ἄ-] ἔχαιρε διότι ἀπερχό-, η : ἣ' δει ΙΜἠ ΠΛΗΝ σ. Γωοςτιῷ Γ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. παρ. Μίαν θήσιν κατ αὐτῆς. κόμτῃ ἀἁπορειῖ τις εἰς τὸ τέ- «ἔκν ὁ πόλεμος ἔ)οσέ ποτε κανενα ἠθικὸν πρόὀθλημα, Ὁ Απ. Παῦλος οιδάσκει ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πρέπει νὰ ζῶσι ἐν εἰρήνη µεταξς των. ἛἜνα ποῖον συχνάκις συνεζητήθη ὗ- πὸ τῶν ἠθικολόνων και κοινω:- νιολόγων εἶναι: τὸ ζήτημα τῆς ἀτιοκτήσεως καὶ κατοχἠς καὶ ᾿Απ. [αῦλος ἀκολουθεῖ τὸ πρότυπον τῆς ᾿Ιουδαϊκῆς σκέ- Ψεως, τὰ διδάγματα τῶν πα- τἐέρών, Κατ αὐτὸν χρῆμα, πε: ρ'ουσία, κατοχή ἐμπορευμά- ἔπων δὲν ἀνήκουν εἰς τὸν ἄν- θρωπον ἐκ φύσεως, δὲν ἔχει σύμφυτον δικαίώμα ἢ ἀξίω- σιν ἐπ᾽ αὐτῶν. Ὅλα ἀνήκουν Γεῖς τὸν Θεὸν καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι µόνον οἰκονόμος ἢ ἐπί- τροπος καὶ οἰαδήποτε αὔξησις ἢ συσσώρευσις ἔρχεται εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὀφείλεται εἰς τὸ γε- γονός, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει δώσει εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν δύναμιν καὶ τὰς ἵἱκανότητας καὶ τὴν Γεὐκαιρίαν διὰ τὴν αὔξησιν. Ὁ (ἄνθρωπος ὡς ἐκ τούτου δέον πάντοτε νὰ εὐγνωμονεῖ τὸν Θε- (ὸν καὶ προθύµως νὰ θοηθῇ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Οἷἶα- ᾿δήποτε ἄλλη πορεία θὰ ἧτο μοιραία διὰ τὴν πνευματικότη: ἵτα τοῦ ἀνθρώπου. ᾿Εὰν οἱ πλούσιοι ἀγνοοῦν τὴν ἀρχὴν αὐτὴν (Α. Τιμ. 6,110, Τη Γ19) εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγη-ι θοῶν εἰς τὴν ἀπώλειαν. Πόσον καλῶς ὁ Απ Παῦλος ἐκφρά- ζει αὐτὸν τὸν ἀληθῆ χριστια- νικὸν ἁλτρουϊσμὸν ὅταν λέ- ΥΠ τἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ Ιὁ Θεὸς καὶ πόσον καταλλή- Γλως ἐπιτέμνει τὴν ἀληθῆ Χρι- στιανικἠν ἄποψιν ὅταν ἀναφέ- ρη τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου (Πράξ, 20,35) «μακάριὀν στι διδόναι μᾶλλον ἢ λαμθά: γειν.. Πόσον λανθασμµένοι εἷ- ναι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς χριστια- νούς µας, οἱ ὁποῖοι φαίνονται ὅτι κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὴν δί- ψαν τῆς ἀποκτήσεως ἢ κέρδους περισσοτέρων ἀγαθῶν καὶ µε: γαλυτέρων περιουσιῶν καὶ κρατοῦν τὰ ἀποκτήματά τῶν μὲ τὰ δόντια καὶ τὸ θελόνι» ὅπως λέγει ἡ παροιμία] ἘἜν- εργοῦν ὡς ἐὰν θὰ µεταφέ- ροὺυν τὸν πλοῦτόν τῶν εἰς τὸν ἄλλον κόσμον καὶ ἀγνοοῦν ἐν- τελῶς τὴ διδασκαλίαν τοῦ µε- γάλου ᾽Αποστόλου. Ἡ. σχέσις ᾿Εκκλησίας καὶ πολιτείας͵ ἡ πολιτικὴ δηλ. καὶ θρησκευτικἡ ἐλευθερία εἶναι ἕνα ἄλλο ζήτημα περὶ τοῦ ὁ- ποίου διαθάζοµεν καὶ σκεπτώ:- µεθα ἑκτενῶς εἰς τὰς ἡμέρας µας. ᾿Επὶ τοῦ ζητήµατος τοῦ- του ὁ Απ. Παῦλος εἶναι σα- φής. Εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους .ἐπιστολήν του κεφ. 13 στ. 17 Γκάμνει ἐμπεριστατωμένην ἔκ- θεσιν πεοὶ αὐτοῦ. Ἡ πολιτεία καὶ οἱ ἄρχοντές της πρέπει νὰ τυγχάνουν σεθασμοῦ καὶ ὑπα- Γκοῆς, διότι δρῶσι διὰ τῆς χά: ἔριτος καὶ ἐπιδοκιμασίας τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴν ἀναφορὰν ταύ- την ἡ ᾿Εκκλησία μπορεῖ νὰ ὑφίσταται ὡς µία πνευματικὴ κοινωνία ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ πολιτικοῦ συστήµατος καὶ οὔ- δέποτε νὰ κυριαρχῇ τῆς πολι- τείας. Βεθαίως ὑποτίθεται ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία θὰ εἶναι ἐλευθέ- ρα καὶ ἀνενόχλητος ὑπὸ τῆς πολιτείας εἰς τὰς προσπαθείας της νὰ συντηρήσῃ τὸ δικό της σύστηµα καὶ νὰ ἐκτείνῃ τὴν ἐπίδρασίν της ἐπὶ τῶν ἀνθρώ- πων. ᾿Εγείρεται τότε τὸ ζήτη- μα τί θὰ ἔκαμνε ὁ ᾿Απ. Παῦ- λος ἐὰν ἔζη ὑφ) ἕνα τῶν ὅλο- κληρωτικῶν καθεστώτων ὅπι- σθεν τοῦ σιδηροῦ παραπετά- σµατος. Πιστεύω ὅτι θὰ ἔ- πραττε ὅτι ἔπραξε ὑπὸ τὸν Νέρωνα, νὰ ὑπακούσῃ τοὺς νόµους τοῦ κράτους, ἀλλὰ νὰ προσπαθῇ νὰ συντηρᾷ καὶ ὑπερασπίζηται τὰς θρησκευτικἁς ἀξίας. Τοῦ- το ἀκριθῶς εἶναι ποὺ πράττει ἡ Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ὅπι- σθεν τοῦ σιδηροῦ παραπετά- σµατος. Ἡ Εκκλησία φαίνεται νὰ ἕ- χῃ πάρει µίαν ὀρθὴν θέσιν. ᾿Αν- Γπὶ νὰ εἰσέλθῃ εἰς ἕνα μέχρις ἔ- Γσχάτων πόλεμον χωρὶς ἐλπί- -δα νίκης ἢ νὰ πηγαίνῃ ὑπογεί- τως θὰ εἶναι καλύτερον νὰ δρᾷ ὑπὸ περιωρισµένην ἐλευθερί- ἷαν καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ Ιδιατηρήση καὶ διαδώσῃ τὴν καὶ νὰ δώσῃ ὕὑπο- Γστήριξιν εἰς τὸν λαόν µμέ- χρις ὅτου ὁ Θεὸς βάλει τὸ χέρι του εἰς τὴν κατάστασιν καὶ φέρει τὴν ἀπελευθέρωσιν. ᾽Αλλ’ ὅταν ἔρχεται εἰς τὸ ζή- τηµα τῆς θρησκευτικῆς ἔλευ- θερίας δύο ὁμάδων τὸ τόσον καθαρὸν καὶ ἁπλοῦν καὶ τὴν πίεσιν μιᾶς θρησκευτικῆς ὁμά- δος ἐπὶ μιᾶς ἄλλης, ὁ ἅγ. ᾽Α- επόστολος δὲν εἶναι µόνον σα- φὴς ἀλλά καὶ θίαιος. Ἡ ἔπι- στολή του πρὸς Γαλάτας εἶναι µία. εὔγλωττος παρεισθδύσεως μιᾶς θρησκευτι- κῆς ὁμάδος εἰς µίαν ἄλλην καὶ µία µεγάλη ἄμυνα τῆς θρη: σκευτικῆς ἐλευθερίας. Πόσον τραγικὸν ἀπεδείχθη τοῦτο διὰ τοὺς λαοὺς εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς νεωτέρας Εὐρώπης, ἔπει- δὴ ὡρισμένοι καλῶς γνωστοὶ κλάδοι τοῦ Χρισιπιανισμοῦ οὐ- δέποτε ἔμαθαν καὶ ἐφήρμοσαν τὸ μέγα τοῦτο µάθηµα ἢ ἐὰν τὸ ἔμαθαν εὐκόλως τὸ ἠγνό ησαν καὶ κατεπάτησαν τὰ δι- καιώµατα καὶ τὴν ζωὴν ὅλο- κλήρων κοινοτήτων ἐπιθάλλον- τες τὴν θρησκείαν των εἰς τοὺς κατακτηθέντας διὰ τῆς πολιτι- κῆς καταπιέσεὼς ἢ διὰ τῆς 6ί- ας ἀκόμη. Προσέτι ᾿Ὀρθόδοξοι τὸ | πίστιν (δονεχίζεται) ἄλλο πρόθληµα τὸ ὅὃ-. κυρίως τῆς διανομῆς τοῦ πλού- ! του. Εἰς τὸ σημµεῖον τοῦτο ὁ: κηρύσσῃ καὶ: ἀνακοίνωσις | | ΕΙΗΝΜΜΝΗ [δὴ ΠΙΠΙΗ ΑΙ. μα λάτιν Ῥχείνα, ποὺ, ἔθεω μαὔσα, τοσο που τιπαικάς πιατ: η εἰς την πλαν τῆς πο. τείας, καὶ ἔγω ἐπετήητουν δάωνας εκεῖν ὦ ων θωίαμύοι. ὑπο]ογί- κοντα ο τον Ὑγνυμονο τοῦ λε ὐ- δουῦς, έτους εἶνω ἡ ἀποτύςλωσις τῶν ὀνθοώσιον, Οἱ ἄνθρωποι ἠπευής α- ενεύοντοι κο ὃν αὐτὴν ὀνόσι τὴν ᾿ἁπουτής λωσίν των. Ηδη ἥμουν εἷς τὰς σγωωες τῶν οΗπτύθιων ὁ ποθι: τος µεκβή ιά ἵ γαρ μον Μηχ” Μάλωνε μὲ ὑπεροψίαν γυὶ ἔπαωσιν. Ημωνυν ᾳουσκωμένυς ἀπὸ ὑπεοη- (άνεια. ων τούτοις, συγκοατοῦ- [μένος περισσότεουν ἀπὺ τοὺς ἄ,. [ρους, --ώ δὺ Οεέ μον τὸ γνοωίς πεις ἀπέφευνα, τὰς θοσυένώδεις πιθεγτουπάς. τᾶς αυνήῆθεις εἰς Γποὺς. ακουμένους ὀἀνατοαοπεῖς : (ενεγδογθ8).--ἀπαίσιων καὶ σατα- Γλικόν ὄνομα, ὡς πιστοποιητικὸν ΓΦωαίων γαὶ ἀργοντικῶν τούπων |--μεταξὺ τῶν. ὑποίων περνοῦσις Γπὴν ζωήν µου, Αλλά γαὶ µέσα εἰς υτὴν ἀνωσγοντίαν µου εἶγα χώποι- ταν αἰδημοσύνην, ἀφοῦ δὲν ἥμουν, ἵρπως σαν ἐγεῖνοι. Ὡς απρὺς τὸ [Γοιπά, συναναστρεφόμουν. µασί των. πάντοτε γιὰ εὕρισιά ἐνίοτε | ἀπόλκαυσιν εἲς τὴν συντρος (ών τῶν, παρὰ τὴν ἀποστοοφήν, ποὺ Γμοῦ ἐνέπνεε διαυκῶς ὃ ἐπωσγχον- τος τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον µετεγει- Γρίζοντο νεφήτους δειλούς, τοὺς ὁ- ποίοιις ὑπέθιῶι καν εἲς δοχιµασίαν :καὶ προσέθά)λων γωρὶς λύγον, αἷ- σθανόμενοι ἀπό]ωυσιν διὰ τοὺς σκληοοὺς καὶ κακεντοεχεῖς μυχτη- ἱρισμούς τῶν. Τέ εἶναι πλέον πα- ρύμοιον μὲ τὴν δρᾷᾶσιν τῶν ὃαι- µόνων Καὶ θὰ ἡμποροῦσαν αὐτοὶ νὰ, εὔρουν ὄνομα κατα) ηλότερον παρὰ τὸ ὄνομα κνοτροπεῖσος Αλ} «ἀνετρέποντο» πρῶτοι αὖ- τοὶ. γαὶ διεστοέφοντο ἀπὸ πγνεῖ- µάατα ἁπατηλα, τὰ ὑποῖα τοὺς ἕ- μυκτήοιζαν κά τοὺς παθέσυραν εἲς παγίδας, χατὰ τὸν γούνον. κα: τὰ, τὸν ὁποῖον αὐτοὶ χατειρωνεί- ὀντο καὶ ἐξαπατοῦσαν τοὺς συν- ανθοώπους των. ΝΕ τοιοήτου εἴδους συντρόφους ἐμελετοῦσα, εἷς ἡλικίαν ἀλόμιη ἀσταθῆ, ἐγχειοίδια οητορικῆς, διαναιόµενος ἀπὸ τὸν πόθον νά διακριθῶ εἰς τὴν οητορικὴν τέχ- γην μὲ τὸν ἀξιοκατάκοριτον καὶ µα- ταιόδοξον σχοπὸν ν᾿ ἀπολαύσω τὰς ἡδονὰς τῆς ἀνθρωπίνης µηδα- µινότητος. ὍὭστε, ἀκολουθῶν τὸν πανονικὸν κύχλον τῶν σπουδῶν μου, ἔφθασα σ᾿ ἕνα Οιθ)ίο κάποι- ου Κικέρωνος, ποὺ ἐθαυμάκετο πε- ρισσότερο διὰ τὸ ὕφος του παρὰ διὰ τὰ αἰσθήηματά του. Τὸ θιθλίον αὐτὸ περιέχει ἐγνώμιον πρὸς τὴν φιλοσοφίαν καὶ φέρει τὸν τίτλον «Ὁρτένσιος» (1). Ἡ ἀνάγνωσις τοῦ θιθλίου «ὐ- τοῦ µετεμόρφωῶσε τὴν ψυχικὴν κα- τάστασίν µου. Ἔστρεψε τὰς προ- σευχάς µους πρὺς Ἐσένα, ὦ Θεέ μου, χαὶ µετέθαλε οιτικῶς τὰς ἐπι- θυµίας καὶ τοὺς πόθους µου, Δὲν ἔθλεπα πλέον εἰς τὰς µαταιοδύ- Έους ἐλπίδας µου παρά µόνον χι- ὑαιότητα γαὶ εὐτέλειαν καὶ ἐ .. ἐπο- θοῦσα διακαῶς, μὲ ἀπίστευτη ὁρ- μὴ τῆς καρδιᾶς µου, τῆν ἀθάνατη σοφία! Ἠδη ἄρχισα νὰ σηκώνω- μαι, διὰ νὰ ἐπιστρέφω σ᾿ Ἐσένα. Αὲν ἀφωσιώθηκα στὴ µελέτη τοῦ θιθλίου τοῦ Κικέρωνος ἁπλῶς καὶ µόνον διὰ ν᾿ ἀκονίσω τὴν γλῶσσα µου, καὶ δι αὐτό, ὡς «φαίνεται, (δηλαδἡ διὰ ν᾿ ἀσκηθῶ εἰς τὴν τέχνην τοῦ ὁμιλεῖν) ἡ μητέρα μοι ἐξώδευε τὰ χρήματά της, (ἤμουν τότε δέκα ἐνγέα ἐτῶν καὶ ὃ πα- τέρας µου εἶχε πρὀ δύο ἐτῶν ἀπο- θάνει). Ἐκεῖνο, ποὺ μὲ συγχινοῦ- σε καὶ μὲ συνήρπαζε στὸ θιθλίο αὐτό, ἦσαν αὐτὰ ταῦτα τὰ ποά- γµατα καὶ ὄχι ὁ τοόπος. κατὰ τὸν ὁποῖον ἐξετίθεντο. ὪΩ πύσον «λογερύς, πόσον ζωντανὸς ἦτο ὁ πόθος µου νά κα- τευθύνω καὶ πάλιν ποὺς Ἐσὲ τὰς πτέρυγάς µου, ἐγκχαταλείπων τὰ γήϊναϊ, ᾽Αλλὰ. δὲν ὕξευρα, ἕως ἐχείνην τὴν στιγμήν, τὶ ἐξητοῦσες ἀπὸ μένα. Ἡ σοφία εἶναι πτῆμα δρυ, ἀλλ ὁ ἔρως πρὸς τὴν σο- σίων ὀνομάκεται εἷς τὴν ἕλληνι- χὴν «φιλοσοφία» καὶ ἀπὸ τὸν ἕ- ρωτά αὐτὸν ἐφλέγετο ἡ ψυχή µου, 'Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, µεταχειρινό- µενοι τὴν φιλοσοφίαν διά νὰ ἐξ- απατοῦν, καὶ μὲ τὸ ὄνομα τοῦτο, τὸ τόσο μεγαλειῶδες, τὸ τόσο σε- θαστόν͵, τὸ τόσο γοητευτικόν, χοῶ- µατίζουν καὶ στολίζουν τὰς πλάνας πων. Ὁ. Ορτένσιος λαπὸν ἄνα- Ἰσκευάτει Όλους τοὺς κατ ἔπια - γειαν µόνον συφοὺς τῆς ἐπυχῆς του καὶ τῶν περασμένων ἐπογῶν, «ἰσθητυποιῶν κατὰ τὺν τρύπυν αὐτὸν τὴν ἀλήθειαν τῆς τόσον εὐεογετικῆς συμθουλῆς Σου: «Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φι)λοσοφίως καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν πα- ράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, νατὰ τὰ Γστοιχεῖα τοῦ γόσμου καὶ οὗ κατὰ Χοιστόν’ ὅτι ἓν αὐτῷ γατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεύτητος σωµε- πικῶς καὶ ἐστὲ ἓν αὐτῷ πεπλη- Γρωμένοιςί2), Κατ) ἐγείνην τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐγνώριζα, ὦ Θεέ µου, ᾳῶς τῆς αυγῆς µου, τᾶς λέ- Γεεις αὐτὰς τοῦ ᾽Απυστόλου, ἐκεῖ- ἵνα, ποὺ μὲ ἔτεσπεν εἲς αὐτὴν τὴν Γσυμθουλ ήν, ἦτο τὸ ὅτι μὲ διερέ- πθίσει μὲ διέᾳ λεγε, μὲ παρωθμοῖσε ἵν ἄγαπήησω. νὰ ζητήσω, νὰ χατα- (πτήσω καὶ νὰ ἐνστερνισθῶ μὲ ζλην ἱτὴν δύναμιν τῆς ορυχῆς μου ὔγι τοῦτο ἡ ἐκεῖνο τὸ σύστηµα. ἀλλ) μα τὴν σοφίαν. ὁποιαδήποτε [καὶ ἂν ἦτο. (Συνεχίζεται) (1) ᾿Εδῶ πρὀκειται περὶ διαλόγου τινὸς τοῦ Κικέρωνος. ποὺ ἐγράφῃ κα- τὰ τὸ ἔτος 15 π, Χ. καὶ τοῦ ὁποίου ἐλάχιστα µόνον ἀτοστάσματα περιε- σώθῆσαν. Εἰς τὸν διάλογον αὐτὸν ὁ Κικέρων ἁπαντᾷ εἰς τὸν κατὰ τῆς Φιλοσοφίας κριτικὀν ἔλεγνχον τοῦ Ορ: τενσίου. περιφήµου ρήτορος, 'Ὁ. Κικέρων πλέκει εἰς τὴν φιλο- σοσίαν θαυμάσιον ἐγκώμιον. ἴσχωρι- ζόμενος ὅτι αὕτη, περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην ἐπιστήμην, καθοδηγεῖ τὸν ἄνθρωτον εἰς τὴν πτραγιατικὴν εὖ: δαιµμονίαν, ἡ ὁτοία δὲν συνίσταται εἰς τὰς ὑλικάς, αἰσθηματικάς ἡδονάς. τοῦ γρήγοσα δημιουργοῦν ἀηδίαν καὶ ᾱ- πογοήτεεσιν, ἆλλ᾽ εἰς τὴν ἀνωτέραν καὶ ὑψηλοτέραν ζωὴν τοῦ πνεύματος (2] Κολοσσ. Β. 8. 9. ᾗ

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
Η ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΕΝ ΤΗ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 4p
ΝΕΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ 4p
Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ 4p
Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΡΟΪΣΤΑΤΑΙ ΔΕΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ 4p
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ 3p
ΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ 3p
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ 3p
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ 3p
ΑΠΟΡΙΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ 2,4p
ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ Γ' ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ 2p
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 2p
ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΔΕ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ 2p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ 1,3p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Η ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 1,3p
Βυζαντινή τοιχογραφία του Αγ. Μάμαντος του Ναού του Σταυρού του Αγιασμάτη. 1p
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ 1,3p
...ΕΠ' ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΛΗΘΗΤΕ 1p