4 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΠρΙΓΡΑΜΝΜΑ ΜΙΡΥΠΗΝΙΙΣ ΤΒΥ θΕΙΘΥ ΛΙΓΟΥ. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ μ. ΠΕΡΙΦΙΡΗΙ ΛΡΧΙΕΙΣΚΟΠΗΣ ΚΙΠΡΕΥ Οἱ παν ήθος, εἲς Αογιοπισχυπῆς, κατὰ τν θδυμάδια, τοῦ Ελα λίου. θὰ, ηωύσώσι τὸν θείον. λὐπον ὡς ἀγνολούθως: δάξέατον Ι5.9.1954 Ριζοκάρπασον Ώευφν Χωώοεα. δαλυμίνος σα αἷὸ, Ὄ στ, Εαωπαναθανἑλου, Κυριαχὴν 199.54 πρωϊ Ἀατὰ τὴν 5. λειτουργίαν. Ἅγιος Γεώργιος Βατυλῆς 0) Μακιιώτήτος χι θά 5 Ἡ. Μονὴ ᾿Απ. ᾿Ανδρέου Όευς. Χωρεπ. Σαλαμίνος καὶ θὰ λει- τουον ᾖσῃ. Λιθράγκωμην ΓΕάνοσ. Ανάρνυσους Ἀτοατόπο λος γι θὰ λειτοο” σα, 4ερύνειαν Πόνος. Αλέξιος Γειποπιάδης γαὶ θὰ ειτοογήσῃ. Παραλίμνι Ἱεροο, Γύστάθιος. Παπαγεωσγίου Αγ. Νάπαν λἱὸ. Μιλτιάδης Ἀοιστοδούλοι, Σωτήραν Αθανάσιος Πιν εώ οσίου Μάμμαρι Ευ. Ἀηπρικνίδηις Πιράχωνα Ν. λνδρέου, Παληομέτοχον Νε Γέτσιες, Κυριαχὴν 19.9. ἕσπέρας. Γιαλοῦσαν Οεοσ τὰ, Νωσρεπ. δα) κμῖνος γαὶ υἱὰ. ντ. Πἱαπαγαθανγέλκου., Αγ. ᾿Ανδρόνωιον Καρπ. [ανοσ. ἸΑνάσγνους, Ἀταματόπουλυς Β αθύλακα Χρ ΓΕ έθελας 2Στύλλονς Ιουλ, Εὐστάθιος κα μασρνέαν Γαἲδουρᾶν Αθαν. Εωπαγεωογίοι Πραστειὸν ΓΓάνυσ. ΑΛέ Έτος Ῥνσογιάδης Πυργὰ Αἰὸ. Μιλτιάδης Χοιστοδούλοι Πυρόί μυ. Βυποιώνίδης ᾿Αθήηαίνου κ. ᾿Ἀνδφέου Πρεμετουσιὰν Χ. αΤέτσας Δευτέραν 20.9.54 ἑσπέρας 6.40 μ.μ. Δευκόνοικον Μανωιώτατος ᾿Αοχιεπίσκυπος , Λεονάρισον Οσο. Χώφθεα. Σαλαμίνος καὶ αἰδ. Ὁτ. Γἱιαγαθιγγέλου Αγ. Τριάδα Γιαλούσης Πανυσ. Ανάσμιρος Ἀταματάπουλος Νέταν ἂν έθελας ὌἜγκωμην ᾽ Αμμοχώστου Πάνας. Φώτιος Κωνσταντινίδης Φρέναρος λιὸ. λΠλτιάδης Κοιστοδούλου Διοπέτρι Πανυα. Αλέξιος Γεωσγιάδης Ξυλοφάγου Ἀθαν, Παπαγεωργίου ᾿Ορμήδειαν Ἴερυλ. ἠὐστάθιος Παπαγεωργίου Μιὰ Μηλιὰ κ. Ανοοόον Νέον Χωρίον Κυβραίας Ε, Νυποανίδης Τραχῶνι δν α]έτσας Τρίτη 21.9.54 ἑσπέρας. Κ αἲϊμακλὶ Μαγναφιώτατος ᾿Αογιεπίσκοπυς Γέρι Έευςς δῶσεπ. Σαλαμίνος Τ ύμπου Γανυσ. Ανάσγ. Σταματόπονλος βσσια λἰὸ, ὧτ. απαναθαγγέλοιυ Στρογγυλὸν λ, Ρέθελας ᾿Αχερίτου 1ωνοα. Φώτιος Κωνσταντινίδης Αὐγόρου Σ[ανοα. Αλέξιος Γεωργιάδης ”Αχναν Ἱερολ, Εἠστάθιος Παπαγεωοσγίοι Μακράσυκα Αἰὸδ, Μιλτιάδης, Ἀριστοδούλου ΦΞυλοτύμπου Αθανάσιος Εαποωγεσογίου “Αγ. ᾿Ανδρόνικον Ἰνθρ. Ὑ. ᾿Ανδυέου Καρδακιώτισσαν Ὀ. Κυπριανίδης Β ώνην Χ. Σέτσιας Εξω Μετόχι ΚΝ. Δευκωσιάτης Τετάρτη 22.9.54 ἑσπέρας Μαραθόθουνον Μακαριώτατος ᾿Αογιεπίσκυπυς Τσέρι Θευφι, Χώσεπ. 5 αλαμῖνος Αφάνειαν Χ, Εέθελας. Λύσην Πανυσ., ἸΑνάργοους Ἀταματόπολλος Κοντέαν Αἰδ. Ὁτ. Παπαναθανγέλου Νήσου Κ. Ανδρέου Δάλι νε αέτσας Λύμπια Ε, Κυποιανίδης Αγ. 2 έργιον Πανοσ. Φώτ. Κωνσταντινίδης Διμνιὰ ἸΑθύάν, Εαπαγεωογίου Περιστερώναν Αἰδ. Μιλτιάδης Νοιστοδυύλου Πηγὴν Πωνοσ. Αλέξιος Γεωσγιάδης Μηλιὰν Ἱεοολ, Μὐστόάθιος ἹΤαπαγεωογίου Πέμπτη 25.9.54 ἑσπέρας Κάτω Δακατάμµιαν Οεοφιὰν Χθοεπ. Σαλαμίνος Πάνω Δακατάμιαν Ο. Ἁγίζας Γύψου ΠΙάνυσ, Φώτιος Βωναταντιγίδης 1 έναγρα Πωνοα. Αλέξιος Γεωργιάδης Βοῦὔφες Αἰὸ, Μιλτιάδης Χοιστοδούλου “Αγ. Νικόλαον Δευκονοίκου Ἀθων. Γωπογευσσγίου ᾿ Ακανθοῦν Ἱτουοι, Εὐστάθιος Παπημερίμη ᾿Αγκαστίναν Γἱωαναοσ. Ανάργουος, Ῥταματύπονλος Β ασάδαν Ἀν Ῥέύελας Τρυπηµένην Αἰδ. ὧτ. Γαπαναθιαγ γέλιο Αγ. Β αρβθάραν ΓΕ. Κυποιανίδης Μαθιάτην κ. ἸΑνδοέον ᾿ Αναλιόνταν . λευνωσιάτης Λιθροδόνταν Χν Π[έτσας Παρκσγευὴ 24.9.54 ἑσπέρας Ανω Δευτερὰν Οερφ 0 Χωώθεα. Σαλαμίνος ᾿Αρναδὶ Πωνοσ. Αλέξιος Γεωοσγιάδης “Αγ. Γεώργιον Σπαθαρικοῦι[ανωσ. Φώτιος Κωνσταντινίδης Σὐγκρασιν Αἰδ. Μιλτιάδης Χοιστοδούλου Λάπαθος Ιεσολ, Ὡὐστάθιος Γαπαγεφσογίου Μάνδρες Τρικώμου Αθαν. Εαπανεωσγίου Πέρα Χωρίον Νν Ἰέτσας ᾿Αλάμπραν Ν.. ἸΑνσέου Σ ιὰν Ὀ, Κυποιανίδης Κόρνον Κ. Αευνώσιάτης ᾿Αρεδιοῦ Ο. Ὀγίζας “Αγ. ᾽᾿Γωάννην ΠΜαλούντας! |ανοσ. ἸΑνάσννους, ταματόπονλος ᾿Αγροκησπιὰν δε Ῥέθελας Μιτσεοὸν Αιὸν δτ. Γαπανοθα νέου Σἀξόκχτον 25.9.58 ἑσπέρας Τρίκωμον Σκναασ. Αλέξιος Γεωογιάδης “Αγ. Ηλίαν Γανοσ. Φώτιος Κωνσταντινίδης Γεράνι Αδ, ΑΠζτιάδης, Ἀοιστοδούλον Αρδανα Αθανάσιος Γαπανεσογίου Φλαμοῦδι προ, Πὐστάθιος Εαπαγεωωγίου Ψημολόφου Ἀ. Ανδσέου ᾿Επισκοπειὸν Ν. Αευὐκώσιάτης ᾿ Ανάγνια .. υπο νίδιτ Πολιτικὸν Δ, Ὀέθελας Πέρα Γνασν ἸΑνάσννους, Ἀταματύπονλος Καμπιὰ ο, Σγίσας Ἰαπέδες ΑΙὸ, ὅτι Γπαναθαν έλα Γυριακὴ 26.9. πρωϊ κατὰ τὴν Φ. ιλειτουργίαν Τρούλλους κος. Ἀωρεπ. Σα) ιμῖνος καὶ θὰ 2ει- το σι Ψευὸδᾶν ο). Μοσφιλωτὴν [ Νοπονονίὃτις Κάτω Δευτεράν Ν.. Δευνωσιάτης ΠΜαλούνταν Αὸν ντ, Γαπαγαθαννέλου Κλήρου Γανυσ. ᾽Ανάργνους Ἀταματόπονυ)ος “Αγ. ᾿Ἐπιφάγιον νι Εέδείας Σπαθαρικὸν Αιὸν Απιάδης, Χοιστοδοήλον Πατρίκι Πάνοσ, Αλέξιος Γεωοσγιάδης Κώμη Κεπὴρ Πνυσ. Φώτιος, Κωνσταντινίδης 'Επτακώμην εοιηι, Ὡήστάθιος Παπανεωονίονι Δαυλὸν Αθαν, Επι εοΜ{ο Ευριαχκῆ 26.9.54 ἑσπέρας ᾽Αβδελερὸν Ορος τον Ἀθασα, Σα αμίνος Γαστριὰ, νο, Εὺ Ξ Εαπαγεωώνίοα Αγ. Θεόδωρον Γ[ανυσ. τ Γεωργιάδης Ἡ ουκολίδα Αλὸ, ας Νοιστο δολ οχὴ Ταύρου Πμένοσ, Ῥόώπιος, Κωνσταντινίδης Κώμὴ Γιαλοῦ Αθανάσιος Εαποασνρώνοσ ον Γερόλακον Ν.. Αευμώσιάτης Αγ. Β ασίλειον [0 Γηστοτνέουις Σκυλλούραν Ν. Ανδούρι Κ αλὸν Χωρίον Κλήρου ΓΓανωσ. Ανάσννους Ἀτοαματόπονλος Γοῦρι 0. δν μίζας Φαρμακᾶν Ατὸν Ποπα θα) ἐλονν Καιπὶ Φαομακὰ Ν, λες λειτουογήσῃ | ’ Β΄’. ΜΙΙΡΟΠΟΜΙΙΚΙ ΠΙΡΙΦΕΡΕΗΙ ΠΙΦΟΥ Κατά τὴν 'Εθδυμάδα τοῦ Ἠδαγγελίου ὁ δ. Μητροπολίτης Μά- : αφου θά πεοιέλθῃ καὶ θὰ ὁμιλήσῃ εἲς τὰ κάτωθι χωρία: Όμοδος. Αμσος, Βάσα, Πάγχνα, Τορνάρηδες, ὡΦοινί, Οἱ ἱεροκήρυκες τῆς Ἱ. Μητροπύλεως [Πάφου θὰ κηρύξωαι τὸν βεῖον λόγον κατὰ τὴν Εόδομάδα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς εέηο 19 Σεπτεµέρίου Κυριακη πρωϊ. [Παναγιὰ ». Κώστας Αιασίδης Στατὸς ΊΑοχιμ, Ἀάξιμος Ἅγιος Φώτιος γ. Αντων. Κουρσουμπᾶς Πενταλιὰ ν. Αντώνιος Γεωργίοι 19 Σεπτεμθρἰον Κυριαχκὴ ἀπόγευμα ᾽Αμαργέτη ᾽ΑΟχιμ. Μάξιμος Νατὰ Αντ, Γεωργίου ᾿Αναρίτα ᾽Αοχιμ. Μάξιμος Τίμη Κώστας ΑΛιασίδης ᾿Ελεδιὼ Αντ. Κονρσουμπᾶς 20 Σεπτεµθρίου Δευτέρα απόγευμα ζλώρακα Κώστας Λιασίδης Μισσόνεργα Αντ. Νουοσουμπᾶς Πέγια ᾿Αθχιμ, Μάξιμος Ἔμπα ᾿Αντ. Γεωργίου | 21 Ῥεπτεμόρίου Τρίτη ἀπόγευμα Κάθηκας ᾽Αοχιμ. Μάξιμος )Αρόδες Κώστας Λιασίδης ἴνια ᾿Αντ. Κονυρσουμπτᾶς | Δρούσια Αντ. Γεογίου :Κρήτου Τέρρα ᾿Αοχιμ. Μάξιμος 22 Σεπτεµθρίου Τετάρτη ἀπόγευμα Μαμώνια ᾿Αντ. Γεωργίου ᾷΚέδαρες Κώστας Λιασίδης Φιλούσα Αντ. Κουρσουμπᾶς Πραιτώριε ᾽ΑΟχιμ. Μάξιμος 29 Σεπτεµμόρίου Πέμπτη ἀπόγευμα Κ ελοκέδαρα ᾿Αντ. Γεωργίου Σαλαμιοῦ Κώστας Λιασίδης Μέσανα Αντ. Κουρσουμπᾶς ᾿Αρμίνου ᾽Αοχιμ. Μάξιμος 34ἱ Σεπτεµμθρίου Παρασκχευὴἡ οπόγευμα Καλέπεια ᾿Αντ. Κουρσουμπᾶς Δετύμβου Κώστας Λιασίδης εμόνα Αντ. Γεωργίου Χούλου ᾿Αοχιμ. Μάξιμος 25 Σεπτεμµθρίου Σάῤόατον ἀπόγευμα Ἐπισκοπὴ ᾿Αοχιμ. Μάξιμος Μαραθοῦντα ᾿Αντ. Κουρσουμπᾶς Γεροσκήπου Κώστας Λιασίδης Κούκλια Αντ. Γεωργίου Στενὴ Συ). Παπαδόπουλος 26 Σεπτεµθρίου Κυριακὴ πρωϊ Πόλις Χρυσοχοῦς ᾿Αντ. Γεωογίου Λυσσὸς ᾽Αοχιμ. Μάξιμος Περιστερῶνα Κώστας Λιασίδης Φιλούσα Αντ. Κουρσουμπᾶς Νέον Χωρίον Σο). Παπαδόπουλος 26 Σεπτεµθρίου Μυριανὴ ἀπόγευμα Γιόλου ᾽Αοχιμ. Μάξιμος Φελέτρα ᾿Αντ. Κουρσουμπᾶς Στρουμπὶ Κώστας Λιασίδης Πολέμι ἸΑντ. Γεωργίου 27 Σεπτεμθρίου Δευτέρα ἀπόγευμα Ἰεσόγη Κώστας Λιασίδης Ἰέσα Χωριὸ ᾽Αογιμ. Μάξιμος Τρεμιθοῦσα Αντ. Γεωργίοι: ᾿Αναβορκὸς ᾿Αντ. Κουρσοιιπᾶς ’ | ['. ΜΗΙΡΠΟΝΙΙΚΗ ΦΠΕΡΙΦΕΡΕΙΗ ΚΙΠΥ Οἱ ἱεροκχήσινες τὴς Ἱ. Μητροπόλεως Κιτίου κατὰ τὴν 'Ε0δο- μάδα τοῦ Γὐαγγελίου, θά κηούξωσι τὺν θεῖον Δόγον ὡς ἔπετια 1, ΛΑΡΝΑΚΟΣ Κυριακὴ 19.9.54 πρωϊ Δ4ειθάδια Π1ανοσ. ᾿Αοχιμανδοίτης ἼἈνθιμος καὶ θὰ Ἰειτουογήσῃ Κελλιὰ (Λάρνακος Ἀΐδεσ, Πἶωπα Εὐθύμιος Μιχαηλίδης καὶ θά λειτονογήσῃ ᾿Ορόκλινην Ὁ ». Χαράλαμπος Ιωτσίδης ΓΠύλα ὍὉ ν. Ἰωάννης Τσικνόπουλος { . ο | Δευτέρα 20.9.54 (5.90 μ.μ.) | Γερσεφάνου ᾿Αρχιμανδρίτης Ανθιμος ᾿Αναστασίοι /Δρομολαξιὰν Ἀδεσ. Παπ Ἰὐθύήμιος Μιχαηλίδης | Κίτιον χ. Χ. Πατσίδης | Περθόλια κ. 1. Γσικνόπουλλης Τρίτη 21.9.54 (5.340 μ.μ.) 2 καρίνου ᾽Αογιμανδρίτης λνθιμος ᾿Αναστασίου Κάτω Δεύκαρα Άδεσ. Παπά ἨὨὐθύήμιος Μιγαηλίδιις Κάτω ἀρῦν Σ. Χ. Πατσίδης Ψεματισμένον κ. 1. Τσικνύπου)λ κος Τετάρτη 22.9.54 (5.90 μ.μ.) Χοιροκιτίαν ᾿Αογιμανδορίτης Ανθιμος Αναστασίου Β άόλαν Ἄδεσ. Γαπὰᾶ Ἠὐθύμιος Μιχαηλίδης ἠάγιαν κ. Χ. Πωτσίδης ᾿Ορὰν κ. . Ταικνόπουλλας Πέμπτη 25.9.548 (5.90 μ.μ.) Μαζωτὸν ᾽Αοχιμανδοίτης Ανθιμος ᾿Αναστασίου ᾿Αναφωτίαν Ἄδεσ. ΠἹ[απα Εὐθήμιος Μιχαηλίδης ᾿ Αλαμινὸν Σ. Χ. Πωταίδης ᾽Αλεθρικὸν 2. 1. Τσικνύπουλλος Πορασχκευὴ 24.9.534 (5.20 μ.μ.) «Αγ. Αννα ᾽Αϕχιιανδοίτης Ἀνθιμος Αναστασίου Πυργιὰ Άδεσ. Γ]ωπα Βὐθήμιος Μιγιωηλίδης Ἐαλὸν Κωρίον κ. Χ. Πατσίδης ᾿Αραδίπσπου κ. 1. Τσικνόπυνλλος Σάθόατον 25.9.54 (5.50) μ.μ.) ᾿Αγγλισίδες ᾽Αογιμανδρίτης Άνθιμος. Αναστισίου Τόχνην ». Χ. Γατσίδης “Αγ. Θεόδωρον Λάρνακος χ. 1. Τσικνόπου)λος Κυριακνὴν ᾖῥ26.9.54 πρωϊ. ΓΙ αρῶνι ᾿Αογιμανδοίτης Ἀνθιμος. Αναστασίου ναὶ θά ἠειτονογ ση. | Καλαθασὸς 2. Ν. ΠΓατσίδης Γ” Ανω Λεύκαρα χ. 1. Τσικνόπουλ λος », ΑΡΝΗΟΗ ΣΟΥ Πυριαχὴ 19.9.54 πρωΐ Β ουνὶ ᾽Αντωνάνης Ὁ. Αντωνιάδης, Θεολόγος Κοιλάνι Οἰκονόμος Ἀίάρχος Γαπαγεσουγίων Π. Πεδὶ Παν Καραπᾶνος Πανδριὰ Αγγελος Γεωονίου αοιτητῆς Οερλογνίεας Πλάτρες ᾿Αογιμανδοίτης ΓΓωὔλος Ὀαουνά εις Πυριαχὴ 19.9.54 ἀπόγευμα Τριµίκλινη Οἰνονύμος Μάυχοας Πωπαγεσοσγίου Συλίκου ᾿Αογιμονδοίτης Γ[αὔλος Εαρνάθις Λάνια ᾽Αντωνάνης Ὁ. Αντωνιάδης Άγιος Μάμας αγνελος Γεωογίου Λιμνάτι Παν Καραπᾶνος Δευτέρα 20.9.54 Αγιος Θεράπων ᾿Αογιμανδοίτης Τα βλος Γαυνάθας Λόφου ᾽Αντονάνης Ὁ. ᾽Αντωνιάδης ΠΜονάγρι Παν Κασασανος 4ωρὸς Οκονύμος Μάοχος ΓΕ πανεωσνίων Ἅγιος Γεώργιος Ανγείος, Εεωοσνίσ! Τρίτη 21.9.548 ' Ὕψωνας Παν. Καφαπᾶνος | Κολόσοι ο Αγγελος. Γεσονίώτ | Επισκοσὴ ᾽Αντωνάνης Ὁ. Αντωνιάδης Ερήμη Αοὐιμιινδοίτης οθιος Ελαυνάθας Κυβίδες ΟΙκυνόμως λάονης Επι ενονίον: Τετάρτη 22.954 ΓΛουθαρᾶς Ταν Καοὐώπάνος ΕΚ. Χωρίον Οµκυνόμος Μάσχος Παπάς ἑωνοσίο: ΓΖωοπηγὴ Ἵανελος, Γευονίον Αγ ᾿Γωάννης ἸΑντονάνης Ὁ, Αντωνιάδης Αγ. Θεόδωρος λογιμανδρίτης Ε[ωὔος Ἑονά θα ΤΕΙΤΑΡΤΙΙ. τῶν τῶν μαθητών ᾿Αρχιεπισκοπῆς, 'Ὁ. Μακαριώτατος εἰς τὴν κατασκήνωσιν Κατηχητικῶν ἡ Σχολείων [ ΙΝΗΠΠ Ι ΤΙΜΗ ΤΝ ΝΗΜΙΙ) ὀλίγων ὁ ». Μαραθεύτης. Ῥὴν δΙην απ. Δὐγούστοι ὁ ας δι Α- Γκάριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. πήντησε ὁ Μωαριώτατος ἐξάρας ᾿Μακάριος ἐπεσκέφθη τὴν εἰς “Α- τὴν σηµασίαν τῆς χατασκηνώσε- ἴγιον Νικόλαον τῆς Στέγης, πα- ὡς καὶ τὸ ἓν αὐτῇ συντελούµεγον ἡ «ἔργον, ἀπευθύνας συνάμα ποὺς ἰτοὺς μαθητὰς πατορικὰς συµθοι- λάς, Μετὰ δίωρον περίπου πα- ᾿ραμονήν, καθ ἣν περιῆλθε τὰς «σκηνὰς τῶν κατασκηνωτῶν. ἐκ- :φθάσας τὴν εὐαρέσχειάν του διά τὴν ἐπικρατοῦσαν καθαριότητα καὶ τάξιν, ὃ Μακαριώτατος ᾱ- γεχώρησε ἐπιστοέφων εἲς «Αεὺ- χωσίαν. Γρὰ τὴν Κακοπετριάν. χατασκήνω- [σιν τῶν μαθητῶν τῶν Κατηχητι- κῶν Σχολείων τῆς ᾿Αρχιεπισχο- Γπικῆς πεοιφερείας. Εὶϊὶς τὴν εἴ- Ισοδον τῆς κατασχηνώσεως ὄπε- |δέχθησαν ἐνθουσιωδῶς τὺν Μα- χαοιώτατον οἱ κατασκηνωταὶ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Διευθυντὴν τῆς πατασκηνώσεως ἸΚαθηγητην τῆς, Φιλολογίας κ. Μιχ. Μαραθεύτην. Τὸν Μακαριώτατον προσε(ώνησε υ ΠΕ ο Ἡ ΜΜΕ ΕΜΝΙ Μεταδίδεται ἐξ Ἠθαστον τοῦ Ἰλλινόϊς ὅτι ἡ ἀντιποοσωπεία τῆς Ἡ ἐπέμθασις ᾿ἀντιπροσωπείας, τῆς ὀρθοδόξοι Ἡ ὁποία ἐνεποί- ᾿Οοθοδύόξου Ἐκκλησίας ἓν τῷ ησεν ἐντύπωσιν, ἐγένετο κατὰ τὴν Συνεδρίῳ τοῦ Οἰκουμεγικοῦ δημ συζήτησιν τῆς ἐχθέσεως, µία πα- θουλίου τῶν Ἐκνλησιῶν, εἲς ᾱ- ράγοαφος τῆς ὁποίας ἀφεώοα τὴν νακοίνωσίν της γενοµένην τὸ ἕ- ἁμαοτίαν τῆς διαιρέσεως τῆς γοι- σπέρας τῆς Κυριακῆς, ἑτόνισε, ὃ- στικνωσύνης καὶ ἐκῆτει ἀπὸ τὰς τι ἢ ἐπανένωσις τῆς χριστιανωσί- γης, τὴν ὁποίαν ἐπιθυμεῖ τὸ μι θούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν δὲν δί- ναται νὰ ποαγµατοποιηθῇῃ παρὰ μὲ θάσιν τὴν δογµατικὴν πίστιν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ἀδιαίς | φετον καὶ ἄνευ παραλείψεων ἢ ] μεταθολῶν. Ἡ Αγία ᾿Ορθόδοξος Ἠγκλη- σία, λέγει, ἡ δήλωσις, ἡ ἀναγνω- αθεῖσα εἷς τὸ συνέδοιον ἀπὺ τὸν ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Αμερικῆς Μιχα- ἡλ, ὃ ὁποῖος εἶναι εἷς τῶν ἔκλε- γέντων ἀντιπροέδοων τοῦ. Συμ-., θουλίου Ἐκκλησιῶν, εἶναι ἡ μόνη. ἡ ὁποία διετήρησε τὴν πίστιν πλήρη καὶ ἄθικτον. Ἡ ἑνύτης τῆς Ἐνλκλησίας, λέγει ἡ δήλωσις, διετηρήθη διὰ τῆς ἀδιωκόποι ἓ- πισκοπικῆς διαδοχῆς. ἐχκλησίας νὰ µετανοήσουν διὰ νά εἶναι ἔτοιμοι νὰ παρατηθοῦν τῶν ἐκ παραδόσεως καὶ κληθοναμίας ἴἰδιοτυπιῶν των, ἑνούμενα, μὲ τὰς ἄλλας Ἐκκλησίας. ἛἩ κκλησία, παρετήρησε ἡ ᾿Ορθόδοξος λΑντιπρασωπεία, Ἡ | ὑποία εἶναι σῶμα τοῦ Χοιστοῦ δὲν δύναται νὰ ὑπόκειται εἰς ἀνθοώ- πινα ἁμαοστήματα κα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζητηθῇ ἀπὸ τὴν Ἐν- κλησίαν εἲς τὴν ὑποίαν ἑδοάξε- ται ἣ ἀλήθεια, νὰ µετανοήσῃ. τοῦ. ᾿ύα- γνωστόν. Καθολινῆς Ῥω- τὸ Σουνέδριον δὲν. μετέχουν ὡς ἀντιπρόσωποι ω οἷς στον τῆς Ἐκκλησίας, καθώς καὶ τῆς υσικῆς ᾿Ωοθοδόξοι.. Πέμπτη 23.9.54 ἀΠαρεκκλησιὰ ᾽Αντωνάκης Ὦ. ἸΑντωνιάδης Κελλάκι Οἰκονόμος Μάρκος Πωπαγεωογίου Πραστειὸν Σαν Καραπᾶάνος 'Επταγώνια Αγγελος Γεωρνίου Αρακαπᾶς ᾿Αογιμανδρίτης Παῦλος Ὠαρνάθας Παρασχευὴ 24.9.54 “Αγ. Τύχων ᾿Αογιμανδοίτης Παῦλος Ὦαονάθας Πύργος Οἰκονόμος Μάοσχος Παπαγεωοσγίοι ΠΜονὴ ᾽Ανγτωνάκης ΕΤ. ᾽Αντωνιάδης Ποναγροῦλι Αγγελος Γεωσγίοι Σάθθατον 25.9.54 Παλώδια Άγγελος Γεωοσγίοι Παραμύθα ᾿Αντωνάνης Ὦ, ᾽Αντωνιάδης Σπιτάλλι Οἰπονόμος Μάᾶορχος Παπαγεωργίου ᾿Απαισιὰ ᾿Αογιμανδρίτης Παῦλος. Εαονάθις Μυριαχὴ 26.9.54 ”Αν. ᾽Αμίαντος ᾿Αοχιμανδρίτης Παῦλος Ὀαυνάδθις Κ. ᾽Αμίαντος Άγγελος Γεωθσγίου Πελένδρι Οἰνονύμος Μάρκος Παπαγεωργίου Αγρὸς ᾽Αντονάκης ΤΡ. Αντωνιάδης Πυριαχκἡ 26.9.54 ἀπόγευμα ᾿ Αγρίδια ᾽Αντωνάνης Ὁ. Αντωνιάδης Ν.. ΜΗΤΡΩΠΟΜΙΙΚΙ ΠΕΡΙΦΕΡΗΗ ΙΥΡΙΗΝΗΛΣ | ' ᾽αρώσεως εθεῖον λόγον ἓν τῷ (πρ. Κυρικὴν 19 ΓΔευτέραν Ιθὰ κηρύξῃ τὸν θεῖον 15 ΙΟ ΤΗΝ ΗΟΥ 054, ΕΝ ΗΜΙΜΙ ΜΙΠΠΙΙΙ ΚΙ ΜΜ ο Μωκασιώτατος ᾿Αογιεπίσκο- πος κ. Ἀἰωκάριος τὴν παω. Τοΐτην 14. Σεπτεμθρίου. ἑουτὴν τῆς Ύ- τοῦ. Τιμίου. Στανυροῦ. ἔ- Μειτούργησε καὶ ἐκήουξε τὸν Ἱ. Ναῷ Τι- ὉὈμόδους, Τὴν Νεπτεμθρίου θὰ τελέσῃ τὰ ἐγχαίνια τοῦ Ἱ. Ναοῦ Αγ. Γεωργίου Πατυλῆς. Τὴν πο. ὔ,130/ μ.μ. ἐπ εὐκαιρία Ἑθδομάδος τοῦ Εὐαγγελίοι λόγον εἲς Αευκόνοικον, τὴν Τρίτην εἲς Καάῑ- {μαλλὶ καὶ τὴν Τετάρτην εἰς Μα- ῥαθόῤθουνον. Ὅ ΘἛεομ. Ἀωφρεπίακοπος διι- λαμῖνος κ. Γεννάδιος ἐπ εὐκαιοίεᾳ τῆς 'Ἑθδομάδος τοῦ. Εὐαγγελίου τὸ πο. Σάθθατον θὰ κηούξῃ εἰς ΡΓιζοκάρπασον. τὴν Ἐνυοιακὴν θά λειτουργήσῃ καὶ κηούξη τὸν θεῖον Λόγον εἰς Ἱ. Μονῆν Ἆπ. ᾿Ανδοέί- οὗ, τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέ- ρας θά πηρύξ η εἰς Γι) οὔσαν τὴν Δενυτέρων εἲς Λεονάρισσον, τὴν Τοΐτην εἰς Τέοι, Τετάρτην εἲς Τσέρι. τὴν Πέμπτην εἰς Κάτω Λανατάμιαν, τὴν Παρασχειὴν εἷς Ανω Δευτεοάν., τὴν μεταπροσεγῆ Κνριώκὴν 950. Σεπτεμθρίοι τὴν μὲν ποωΐων θά. λειτουργήσῃ καὶ νηρύξη τὸν θεῖον λόγον εἰς σον σης τὸ δὲ ἑσπέρας θά κχη- ύξῃ εἲς ᾿Αθδελερόν. Τὴν πο. Κυριωκὴν 19 το, µη- γός, ὁ Σεύασμ Μητροπολίτης Πάα οἳ χ, Φώτιος θὰ Ἠειτουργήσῃ καὶ ΧΠΟΙΕῃ τὸν θεῖον Λόγον μίου.. Σταυροῦ τῆς ἓν Γπῶῷ Καθεδυινῷ Χιῷ Αγ. Οεο- εδώρον. Κτήµατος, 'Ὁ. Πανιερώτατος ἈΠητροπολί- ΐ ἵτης Κιτίου κ. Γπροσεγῆ Ανθιμος κατὰ τὴν Τοΐτην 91ην Σεπτεµ- Γθρίου. θὰ τελέσῃ τὴν θείαν λει- {λόγον τονυογίαν ναὶ θὰ κηρύξῃ τὸν θεῖον ἐν τῷ “Ἱ. Ναῷ Αγ. Γεως- γίου τοῦ Χωρίου 1λάθλας Λάονα- κος. Τὴν Γετάοτην θά τελέσῃ τὴν θείων λειτουογίαν καὶ θά κηούξῃ τὸν. θεῖον λόγον ἓν τῷ Ἱ. Ναῷ Εαναγίας τοῦ χωοίου Δάγιας Δάθρνακχος. Τὴν Πέμπτην θὰ τελέ- ση τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ θά κηρύξη τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ τοῦ χωρίου Ὦάσας Γοιλα- γίου. Τὴν Παρασκευὴην θὰ τελέ- ση τὴν θείαν λειτουργίαν μαὶ θά χηούίξη τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ τοῦ χωρίου. Σανίδας Λεμε- σοῦ, Ὁ. Πανιερώτατος Μητοοπολί- Κνρηνείας κ. Κυπριανός τὴν πας, Κυοιακὴν ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ ἐκήριυξε τὸν θεῖον λύγον ἓν τῷ Ἱ. Ναῷ ΤΓαλάτας. τὴν Δευτέραν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Σι νᾶ Ὄρους, τὴν ἜἘορίτην, ἑορτὴν τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σδται- ροῦ, ἐν τῷ πανηγιυοίζοντι Ἱ. Ναῷ Τιμίου Ἀταυροῦ Κάτω Ζώδιας καὶ σήμερον Τετάρτην, ἑορτὴν τοῦ “Αγ. Νικήτα θὰ τελέση τὴν Γβείαν λειτουογίαν καὶ θά κηρύ- ΙΕῃ τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἑορτά- εζοντι Ἱ. Ναῷ Νικήτα Μόρφου. Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολί- ἵτης Κλιρηνείας κ. Κυπριανὸς ἐπ᾽ :Παορασκευῆς «ροτογήσῃ :Χρϊῖστον :ἑσπέραν εὐκαιρίᾳ τῆς ἑθδομάδος τοῦ Εύ- Γαγγελέον τὴν προσεχῆ Κυρι- υκὴν θά τελ έσ]ι τὴν. θείαν λ. ειτουογίαν ᾿θεῖον λόγον καὶ θὰ κηούξῃ τὸν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Αγ. Μόρφου καὶ θὰ χει- εἰς Διάνονον διὰ τὴν Ἱ. Μητοόπολιν ο υραβνρίως τὸν ν. Γ, Ὑδαρηγιάνην, τὴν τῆς Κυριακῆς θὰ κηού- Ἐῃ τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Κάτω Πύργου, τὴν πρ. Δευτέραν θά λειτουογήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ανω Πύργοι, τὴν Τοί- την εἲς Πηγαίΐνια, τὴν Τετάρτην εἷς Μοσφύλι, τὴν Πέμπτην εἲς λουτρόν, τὴν Παρασκευὴν εἰς Παρίσιαν, τὸ Σάθόατον εἲς Γα- Ἰηνήν, τὴν Κυριακήν. 96. Σεπτειι- ὐρίου, ἑορτὴν τοῦ Αγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐν τῷ πανηγυρί- Κοντι Ἱ. Ναῷ Κατυδάτων, τὴν ἑσπέραν τῆς Κυριακῆς θὰ πούξι τὸν. θεῖον λόγον εἷς ἘΞερόν. τὴν Δευτέραν θά πειτουργήσῃ καὶ χη- οὐξῃ εἰς ᾽Αμπελικοῦ, τὴν ἑσπέραν οἱ ἱεροκήφυκες τῆς . Μητροπόλεως Κυοηνείας κατὰ την, ιτῆς Δευτέρας θὰ Χηρύξῃ εἲς ἸΛο- Ἑθδομάδιι τοῦ Εὐαγγελίου, θὰ. νηούξωσι τὸν θείον λάγον ὡς τγάκι καὶ τὴν ἑσπέραν τῆς μετα- ἀκολούθως: ᾿Ωπροσεχοῦς Τρίτης, 98. δεπτεμ- 19 Σεπτεµθρίου Κυριαχὴ θρίου θά απούξι τὸν θεῖον λόνον ΚΟΚΟΔΙΟΣ: Καφαθᾶν (θαγγελίστρια, “Αν. Γεώσγιοςλ, νγατὰ ντα Ἡ, δν Πεδοσα. τὴν θείαν λειτουογίαν. Φτέριγα, Παλατύσοφον Τ] π.μ, Ἂν λίς πο χωμον ὃ μ.μ. Αγ. νὐπίκτητον τ μ.μ αφ ͵ α ΝΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: Αάπηθον (Αγ. Παρασκευῇ). νατὰ τὴν θείων ΝΑ ο οκ πιτουυγίών, ασίκεα ΕΕ πας Άν Αίνκωμον ὃ µωμ. Καλονοιά ον κ μ.μ. .. σας ΠΑΦΟΣ- ΚΥΠΡΟΥ ΓΚΟΤΣΗΣ: Κυρήνεα Ανω κά Κάτω) κατὰ τὴν θείων λες νι ῥ --- : τουργίαν. Αγ. Γεὔυγιον ΕΤ αμ, Εουνὸν ϐ µιμ. ην, ἁμόμώ, Ἀϊπησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν σιον τ μ.μ. πο ᾿Αοιθμὸς 1) 21 20 Σεπτεμόρὶου. Δευτέρα ἀπέγευμα Υιοδετοῦντες: ΙΝΟΚΟΑΛΙΟΣ: Καζάφανι | (0) Ἰωάννης Νρίστου ἓν Αει- ΓΑΡΙΣΤΟΦΟΡΟΤΥ: Πε) απαϊς νωσίας ετῶν 40, ση Ἱονλία Χοί- ΓΓκΟΊ ΣΗΣί Κάωμι στων ἓκ Αενκωσίας, σύζυγος τω 31 Ἐεπτεμέρίου. Ἠρίτη ἀπόγευμα ὡς ἄνο οἱαθετοῦντως ἐτῶν 98, ΚΟΝΟΑΛΙΟ Σ: Μήοτον (ιοξετφυμένη: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: Αιόριος λδερηρωμάνηι ΓΚΟΤΣΗΣ: Κοντεμένας υπέστη Ἐθνωη ὤντος ᾿Αφή- σι ος η , , ων αηνανν ἂν 22 Σεπτεμθρίου Τετάρτη απόγευμα ο .- : : [ονδήποτε πυόσωπον γνωοίσην ΒΟΝΟΛΙΟ ΣΙ: Καπούτι ἕναστασιν διὰ τὴν ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: Κιπωκυπιά Ἐν ος ον ακαϊμσίαν μα ἳ ἴ πο Ῥαλείται νὰ ὑπο ιό] ταύτην ΓΡΚΟΊΣΗ Σ: Αστρυμερίτην Ἰν πωὰς τροµεριτην τον Γάνιερώτατον ΑΠητοοπολίτην 25 Σεπτεμέρίου Πέμπτη ἀπέγευμα Πα ου. ἀνιγοά ον καὶ τοὺς. λὰ- ΝΟΝΟΑΛΙΟ ΣΠ εοστερώνα Ύθηυς τῆς ἑνατάσεως, ἐντὸς 15. ἡ- ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: ἸΑγνάγιν περῶν ἀπὸ τῆς σήμερον, ο ὣς Ἠλο ως, ΓΚΟΤΣΗΣ: 1 ἐνοικον , Ἵνν τῇ ΑΠητουπόλει ποπ 24 Σεπτεµέρίου Πκαρασκευὴ απόγευμα τῇ ο) Σ εατεμύσίο σας ΝΟΚΟΛΙΟ ΣΙ Γωαστειὸν ' ' . ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: Πεντάννμα Ἡν τὴς Μητροπόλεως ΓΚΟΤΣΗΣ: Λεύκα αφου 25 Σεπτεμέρίου Σάξέατον ἀπόνευμ πποπιρρΩσπαΠπαΠΙας ΝΒΟΝΟΑΛΙΟ ΣΣ: ρονόκων Ἠα 1. π Ἡ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: Λειθάδια «κκ τῆς ᾿Εδδομήδος τοῇ ΓΚΟΤΣΗΣ: Ναράντι Ἰδνγελίου η μα τῆς σημερινῆς 26 Σεπτεμέρίου Κυρικκή ἐχδύσεως μεις ἔἶνιι ο 0κληθος ᾱ- ΝΟΕΜΟΛΙΟ ΣΤ Τζ αγώοιν, χατὸ τὴν θείαν λειτουογίανν [Γλατα σι Ἠνς τη ΕΥΥέΜΗΝ καὶ Μιστάσα ΕΕ π.μ, Ν ἀνατύριον Ἡ µια, απήλια 6 μ.μ. πν η μρσ!Ἡ τον ὃν τῇ ποινογίη, ΝΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: ἸΑσκᾶν, κατὰ τὴν θείων λειτουοσίαν, Αλώνια ο υνεασίᾳ τυύτοι ᾗ συνέχεια τῶν ΕΤ π.μ. ΔΝυπεοούντι ὔ μ.μ. Ἱκονοπετοά ὁ αμ. . λι λὶ τοῦ Ἂς Ἀπόνην τοῦ κ. ες ΡΚΝΟΤΝΣΗΣΙ Φτευιρούδιν, ρατὰ τὴν θείαν λειτοποσίαν, Γἱοήστιι- τάλη . ὃν ἡοοπομἠώπύάμήι ὡς πον Τ π.αν Χανδυια ο μμ, Γεμθοιά μ.μ, α κ. παν! νὰ... 27 Ὑεπτεμδρίου Δεὐτέρα ἀπόγευμο νεα ω.. δια τὸ ποοσεγὲς ϱ).- ΚΟΚΟΑΛΙΟ ΣΙ Πλάτων .πΧ: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ: Εὐόγον προ ΡΙΙΠΙΠΩΙμΠῃ ΓΝΟ ΤΣΗ ΣΙ ΑινοῦςΦλάσου --υῃ-υῆ---. στστκκο σος 25 Ὑεπτεµμέρίου ρίτη ἀπέγευμα Ὑπεύθυνος:, Χρ. ᾿Αναπίου ΚΟΚΟΛΙΟ ΣΤ Δομύθου ας ως ΝΡΙΣΡΟΦΟΕΓ ΟΥ: Ἰκαλυπαν νε την [ήποις: «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣΣ Λευκωσία ΓΝΟΕΣΤΗ ΣΤ Αοητο αν ἐπαρηκίος Νομνηνοῦ Ὁ Αεὐκωαίι, Ἕτησι« συνδρόµηῃ Σελ. ὃ Ἑιμὴ Φύλλου Ερ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: Ισαακίου Κομνηνοῦ, 2, ΛΕΥΜΚΩΣΙΑ-- ΚΥΠΡΟΥ τιν ρσυφὼνς, ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίρην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπὸο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ Ηλ” ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΄ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΤΑΓΤΗ Ίο ΣΕΠΙΗΗΡΡΙΒΥ 1904 Νικήτα μεγαλομάρτυρος σα Τ ΜΑΚΑΡΙΟΣ, Ερησχνον Μυπριακὸν λαόν. αγγελίονυ. εἶνχι πηγἡ ζωῆς, φῶς, ξάνον καὶ τύμη πὀινωνίαν. Ὢς μαθηταὶ Σωτῆρος μᾶλλον καθημµερινὸν Εὐαγγέλιον. καὶ καὶ η Ν τηµα τὸ Χκτάστασις τοῦ χόσµου. αγάπης πρὸς τὸν πλησίον. κχαὶ συγκεντροῦσα αὐτῆς Ἱερὰ ᾿Αρχιεπισχοπῆ ΝΛΗΜΠΙΗΙ ΗΗΜΙΗ [Ι ΗΝΗΙ Τῖ ΒΙΗΝΗΙ ΤΙ ΠΠ ἔλέω Φεοῦ, Ἱουστινιανῆς χαὶ πάσης Κύπρου. Ὑπὸ τὰς εὐλογίας καὶ τὴν αἰγίδα Ἐγλκλησίας. ὀργανοῦται καὶ ἐφέτος ἐν τῇ Φεοσώστω ἡμῶν Νήσῳ «Εθδομὰς τοῦ Εὐαγγελίου». ᾿Απὸ τῆς σήμερον Μυριακῆς 19 τρέχοντος μηνὸς Σεπτεµόρίου μεχρι τῆς προσεχοὺς Κυριακῆς δὰ περιέλξωσι τὰς πὀ- λεις καὶ τὴν ὕπαιδρον χήρυχες τοῦ θείου λόγου, φο- ρεῖς καὶ μεταλαμπαδευταὶ τοῦ ἁγίου φωτὸς τοῦ Εὺ- Τὸ θεῖον χαὶ ἱερὸν Ἐδαγγέλιον εἶναι τὸ ἄριστον, τὸ πλέον πολύτιµον καὶ ὠφέλιμον ἐν τῷ χόσµωῳ θιθλἰ- ον. Εἶναι μᾶλλον μονασδικὸν µεταθάλλουσα« τὸ ἄτομον χαὶ τὴν ὁπαδοι ὀφείλόομεν Οὐδεὶς γληδῇ πραγμµατικὸς ὁπαδὸς τοῦ Κυρίου, ἐφ Ὕόσον ἆᾱ- γνοεῖ τὴν τωὴν καὶ τὴν διδασγχαλίαν αὑτοῦ. δεῖος δεμελιωτῆς τοῦ χριστιανισμοῦ πυριαρχεῖ ἐπὶ τεῦ χόσµου. Πᾶν ὅ,τι ἐγένετο ἐν τῷ πεπολιτισµέ- νῳ χόσµω ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως αὐτοῦ «ἐγένετο ὑπὸ τὴν γιγαντιαίαν σχιὰν τοῦ σταυροῦ». Όσον περισσό- τερον μελετᾶται ὁ θίος του καὶ ἤ διδασχαλίοα του χαὶ ὅσον ακριθέστερον τελοῦνται αἱ ἐντολαί του, τοσοῦ- τὸν χαλλιτέρα ἀποθαΐνει ἠθινῶς καὶ πνευματικῶς ἡ Τῆς νέας ἠθιπῆς, τὴν ὁποίαν ἔφερεν ὁ Φεάνθρω- πος εἰς τὸν πόσµον, λαμθάνει τις σαφῆ εἰχόνα, µελε- τῶν καὶ µόνην τὴν λεγομένην ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν, ἀποτελοῦσαν οἰονεὶ τὸν χαταστατικὼὸν χάρτην τῆς νέας κοινωνίας (Ματθαίου πεφ. ὃ--θ. Αουκᾶ 6. 2--- 26). Ἡ νέα ἠδινὴ θασίζεται ἐπὶ τῶν ὑπὸ τοῦ Ιησοῦ ὑποσειγθεισῶν νέων σχέσεων μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἂν- δρώπου ἀφ' ἑνὸς- -σχέσις πατρὸς πρὸς τέχνα-- καὶ µεέ ταξὺ τῶν ἀνθρώπων πρὸς ἀλλήλους ἀφ᾿ ἑτέρου---σχέ- σις ἀδελφῶν πρὸς ἀλλήλους. ᾿Ιδανιχὸν τῆς νέας ἠθι- πῆς εἶναι ἤ πρὸς τὸν Φεὸν τῆς ἀγάπης ἐξομοίωσις διά τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης. Τὴν νέαν ἠθιχὴν διαχρί- νει ἡ ἁπλότης τοῦ συστήµατος διὰ τῆς ἀναγωγῆς ἆἁ- πάντων τῶν καθηκόντων τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν δι- πλῆν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Φεὸν χαὶ τῆς Ἡ Μήτηρ Εκκλησία ἐχτελεῖ. χατὰ δύναμιν, τῇ θεία συναντιλήψει, τὸ καθῆχνον αὐτῆς, δι᾽ ὅλου τοῦ ἔτους, «λὐχαίρως, ἀχαίρως», χατὰ τὸ ἀποστολιχὸν πα- ράγγελμα, διδάσκει τὰ τέχνα αὐτῆς. ἐκ τοῦ αἰωνί9υ θιθλίςυ τῆς ἀληδείας, ἐπιζητοῦσα τὰ πρὸς ὠφέλειαν αὐτῶν. φυχικὴν καὶ πνευµατιχήν. Τὸν αὐτὸν µέγαν γαὶ θεάρεστον σνοπὸν ἔπιδι- ὠχει συντονώτερὺὸν διὰ τοῦ καθορισμοῦ καὶ τῆς ὀργα- νὠσεως « Εθδομάδος τοῦ Εὐαγγελίου». Κινητοποιοῦσο τὰς δυνάµεις αὐτῆς ἔθδομάδα ταύτην χαὶ οἰονεὶ ἐνεργοῦσα δι ὅλων αὖ- τῶν µίαν γενιχὴν ἐπίθεσιν χατὰ τῶν δυνάµεων τοῦ Εχθδροῦ τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. κπαλεῖ τὰ τέχνα αὐτῆς εἰς ἕνα θρησκευτιχκὼν συναγερµόν. εἰς µίαν ἀπὸ κοινοῦ ἐντεταμένην προσπάθειαν. ὅπως γίνωµεν χαλ- λίτεροι χριστιανοί, ὅπως χαταστήσωµεν τὴν κοινω- νίαν ἡμῶν περισσότερον χριστιανιχήν. Ἐπωφελήθητε, τέχνα ἐν πνεύµατι ἀγαπητά. τῆς παρεχοµένης ὑμῖν εὐκαιρίας. Συντελέσατε, ὅση ὑμῖν ῥύναμις, εἰς αἰσίαν ἔχέασιν τῶν χρηστῶν ἐλπίδων τῆς ΝΠητρὸς Ἐνχκλησίας, εἰς διχαίωσιν τῶν φιλοστόργων ὑπὲρ ὑμῶν προσπαθειῶν, χριστιανικότητος ὑμῶν, εἰς αὔξησιν τῆς δόξης τοῦ δείου ᾿Αρχηγοῦ τῆς πίστεως ἡμῶν. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ χαὶ τὸ ἄπειρων ἔλεος σὺν τῇ παρ ἡμῶν εὐχῆ καὶ εὐλογία εἴησαν δΦεὶ μεθ’ ὑμῶν. Διάπυρυς πρὸς Κύριον εὐχέτης το ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Πυριαχκῇῆ. 19η Σεπτεµθρίου 1954. : ᾿Αρχιεπίσχοπυος Νέας 1 Πρὸς τὸν εὐαγῆ χλῆρον καὶ τὸν εὐσεξῆ χαὶ φιλό- τῆς Μητρὸς ἐν τῷ χόσµω θιθλίον. γάλα τρέφον ναὶ αὖ- τοῦ Μυρίου νὰ ἔχωμεν ἀνάγνωσμα καὶ δύναται ἡμῶν διαρχὲς μελέ- νά ἀπὸ- 5] | [η α κατὰ τὴν εἰς τελείωσιν τῆς ππσσπιαπ/σΩϱ/α/ϱ/ηΙσιαπααΙαπππα ΠΙώσ[αῃ [ ΛΣ, ϐ ΣΥΜΗΟΛΙΣΜΙΣ ΛΥΤΟΥ ΓΙ ἤ ΜΙΜΛΥΙΝ ΗΝ ΤΗ 18Η ΤΟΥ ΧΗΣΙΝΙΥ 'Ἡ θρησκευτικἠ ζωή τοῦ Χριστιανοῦ σωνδέεται στενότα- τα μετὰ τοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Εἶναι οὗτος ὁ ἱερὸς τόπος, τὸν ὁποῖ- ον γνωρίζει κάθε χριστιανὸς καὶ ἐπισκέπτεται τόσον συχνά, 1 1 διὰ νὰ προσευχηθῆ, διὰ νὰ ἐπι-, κοινωνήσπ πνευματικῶς μὲ τὸν Θεόν, διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν συγ-, γνώμµην ὴν Φοήθειάν τουν ον ὁ ͵ γνώμην που, τὴν Βρης ᾿υ καὶ ἐνδιεφέρετο τὴν εὐλογίαν του. διὰ νὰ λάδῃ ἐξ αὐτοῦ ἡ ψυχή του ὅ,τι δὲν εὑρίσκει ἀλλαχοῦ. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ Θεὸς εἷ- ναι πανταχοῦ παρὼν καὶ δύ- «αὐτοῦ διὰ σῃ καὶ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰ αἰ- τήµατα τῶν ἀνθρώπων. ᾽Αλλ᾽ αν. : ο ορ οὐχὶ κάθε τόπος ἐν τῷ αὐτῷ θαθμῷ διαθέτει τὸν ἄνθρωπον ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ τοῦ ναοῦ ἀνταποκρίνεται πρὸς Τοῦ ᾿Αρχιμ. 'τὰς κανονικἁς ψυχολογικὰς ἆ- νάγκας τοῦ ἀνθρώπου. κ Ἡ Ὁ Κύριος ἡμῶν Ιησοῦς Χριστὸς ἐδίδαξεν ἡμᾶς νὰ τι- μῶμεν τοὺς ναοὺς διὰ τοῦ πα- ραδεἰγµατός του. Προσηύχετο ἐν τῷ ναῷ τῆς “ἱερουσαλὴμ μετὰ ζήλου περὶ τῆς καθαριότητός του καὶ τῆς δόξης του. ᾿Εξεδίωξε ἐξ Φραγελλίου ἐκεί- νους. οἱ ὁποῖοι δι᾽ ἐμπορικῶν ν ) 3 αν πράξεων καὶ χρηματικῶν σων- ναται εἰς κάθε µέρος νὰ ἀκου-! αλλαγῶν ἐθεθήλωνον τὴν ἵε- ρότητά του. 'Ὁμοίως καὶ οἱ ᾱ- πόστολοι, “παραδείγματι τοῦ Κυρίου, ἐ- εἰς ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν. !' Ὑποτασσόμενος ὁ ἄνθρωπος εἰς τοὺς γενικοὺς νόμους τοῦ 1 πεσκέπτοντο τὸν ναὸν τῆς [ε- ρουσαλήµμ, ἕως οὗ τὸ μῖσος επῶν ᾿Ιουδαίων καὶ αἱ ἰδιαίτ- ψυχικο-φυσικοῦ αὐτοῦ ὀργανι- ! σμοῦ, κατὰ διάφορον τρόπον αἰσθάνεται τὴν ἐπίδρασιν τοῦ | περιθάλλοντος αὐτοῦ. Προδή- λως ἡ ἱερότης τοῦ ναοῦ καὶ αἱ ἐξ αὐτοῦ λαμθανόμεναι ὄψη- λαὶ καὶ ἰσχυραὶ ἐντυπώσεις ᾱ- ριστα παρασκευάζουν καὶ δια- τασιν διανοία: καὶ καρδίας πρὸς τὸν Θεόν. Οὕτως ἡ ἰδέα ραι ἀνάγκαι τῆς χριστιανικῆς λατρείας ἤγαγον αὐτοὺς εις τὸ γὰ προσεύχωνται εἰς ἰδίους τόποως. οἱ ὁποῖοι ἐχρησί,συ- σαν ἡ ἀρχὴ τοῦ χριστιανικοῦ ναοῦ. ὍὉ. τύπος τοῦ χριστιανικοῦ ναοῦ διεµορφώθη σὺν τῇ ϱ,ῇ ΄ α . υ να . ἡ Ὠ ὀλ,, } τοὺῦ Άν τ θέτουν τὸν χριστιανὸν εἰς ἀνά-. Του. χρονου. Κατά τους τρεῖς πρώτου: αἰῶνας τοῦ χριστια- εξονέχεια εἰς τὴν β’. σελίδα) Βα[ρ΄ ἀκολουθοῦντες τῷ, | | Τοῦ Θεοφιλ. Χωρεπισκ. ο Τὸ ἐφευρετικὸν πνεῦμα τοῦ. [ἀνθρώπου κατώρθωσε μὲ τὴν! ἱἔρευναν νὰ ἐκμαιεύσῃ πολλά {μυστικά ἅτινα ἐνέκρυψεν ὁ | Δημιουργὸς µέσα εἰς τὴν φύ- σιν, καὶ νὰ καταστήσῃ οὕτω ταύτην ὑποχείριον καὶ ἐξυπη- ρετικὴν εἰς τὰς χρείας του. Ὁποία ἐπανάστασις δὲν ἕἔ- γινεν εἰς τὸν τρόπον τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ἀφ᾿ ὅτου οὗτος ἐφεΌρε τὸν ἀτμὸν καὶ ἰδίᾳ τὸν ἠλεκτρισμόν, οὐδεὶς δὲ γνω- ρίζει ὁποίαν ἀλλοίώσιν θά ἐ- πιφέρῃ εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Πλανήτου µας ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἀτομικῆς ἐνδργείας. Ειναι τῷ ὄντι θαυμασταὶ αἱ πρὀοδοι ἃς ἐπετέλεσε τὸ ἀνθρώπινον πνεῦμα ἐπὶ τοῦ φυσικοῦ κό- σμου. ᾽Αλλ” αἵ κατακτήσεις αὗται ὅσον µεγάλαι καὶ θαυμασταὶ καὶ ἂν εἶναι, εἶναι μηδὲν ἕ- ναντι τῆς πνευματικῆς καὶ ἡ- θικῆς µετοθολῆς, ἣν ἐπέφερε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τὸν ψυχι- κὸν κόσμον τοῦ ἀνθρώπου. Τὰ ἐν τῇ φύσει θαύματα εἶναι ἐφευρέσεις τοῦ ἀνθρωπίνου νοῦ καὶ ἀφοροῦν τὴν ἐξωτερι- κἦν ζωὴν αὐτοῦ ἀλλ᾽ αἱ κα- τακτήσεις τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἐσωτερικαί' ἀφοροῦν τὴν ψυχικὴν ἀνακαίνισιν τοῦ ἀν- θρώπου: Αλλως τε αἱ ἐπι- στημονικαὶ κατακτήσεις ἐὰν δὲν κατευθύνωνται ἀπὸ ἆἀν- θρώπους ψυχικῶς µμορφωμέ- νους, γίνονται πρὀξενοι κατα- στροφῆς μᾶλλον ἡἢ προόδου καὶ εὐτυχίας, ὡς συνέθη εἰς τὴν ἐποχήν µας. εἰς τὸν ἐσωτερικὸν κόσμον τοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ τὴν ἄνα- καινιστικὴν δύναμιν τὴν ὁποί- αν ἔχει, ἐξαγιάζει καὶ πλου: τίζει τὰς δυνάµεις τῆς ψυχῆης ὥστε µία νέα ζωὴ νὰ ἀνθίζῃ ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἱκανὴ νὰ ὁδηγῇ τοῦτον εἰς ἀνώτέρας πνευµα- τικὰς σφαίρας. Καὶ τοῦτο δι- ότι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἷ- ναι νεκρὸν γράµµα, ἀλλ᾽ εἷ- ναι «ζωντανὸς καὶ ὁραστικὸς καὶ περισσότερον κοπτερὸς ἀπὸ κάθε δίκοπον µάχαιραν καὶ φθάνει πολὺ βαθειά μέχρι τοῦ νὰ ἐρευνᾷ καὶ εἰσχωρεῖ εἲς τὰ στενῶς καὶ ἀδιασπά- στως ἠνωμένα, τὰ εἰς αὐτὰ τὰ θάθη τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχον- τα, ἤτοι εἰς τὴν ψυχὴν καὶ εἰς τὸ π,εῦὖμα». «Ζῶν γὰρ ὁ λό- ογος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς καὶ Γτομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν µά- ’χαιραν δίστοµον......» (Ἑδραί- ους δ΄’. 12). Ὁ Κύριος διά νὰ καταδείξῃ τὴν ζωτικὴν καὶ ἀναπλαστικὴν δύναμιν τοῦ θείου λόγου τὸν παρωμµοίασε ἄλλοτε μὲν μὲ σπόρον, ἄλλο- τε μὲ κόκκον σινάπεως καὶ ἄλλοτε μὲ ζύμη» (Ματθ. ιγ΄ 4, ΙΥ’. 31, ΙΥ’. 338). Τὸ τοῦ ᾿Αρχιμήδου «Δός µοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινήσω» δύναται νὰ λεχθῇ ἀπὸ πνευ- µατικῆς ἀπόψεως διὰ τὸ Εὺ- αγγέλιον. Δός µοι ἀνθρωπί- νας καρδίας ποτισµένας μὲ τὰ νάµατα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δύναµαι νὰ µεταθάλω τὴν Ἰ- θικὴν ὄψιν τοῦ κόσμου. Διὰ νὰ ἀντιληφθῇ τις τὴν µεταθολήν, ἣν ἐπέφερεν ὁ λό- γος τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν κόσμον, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζῃ τὴν θρησκεωτικἡἠν καὶ ἠθικὴν σα- πίλαν ἣν ἐνέκλειεν ὁ εἴδωλο- λατρικὸς κόσμος. Θρησκευτι- κῶς ἠθικῶς καὶ κοινωνικῶς ἐφέρετο πρὸς τὴν καταστρο- φὴν ὡς μαρτυροῦσιν ἐξέχοντες ἱστορικοὶ καὶ φιλόσοφοι τοῦ ἐθνικοῦ κόσμου. (Πλούταρ- χος, Λουκιανός, Κικέρων, Σε- νέκας]). Ὄπου ἔπεσεν ὁ σπό- ρος τοῦ Εὐαγγελίου καὶ εὗρε νην ἀναθὴν μετέτρεψε διώ- ἵκτας εἰς διαπρυσίους κήρυ- Απ. ! Τὸ Εὐαγγέλιον ἀπευθύνεται Παῦλος παρὰ τῷ Σεργἰῳ Παύλῳ ἱΙΜΙΝΙΝΙ ΗΝ ΙΙΙ! Σαλαμῖνος κ. ΓΕΒΒΑΔΙΟΥ κας τῆς ἀληθείας, πόρνας καὶ ληστὰς εἰς ἁγίους καὶ ἐν γέ- νει παντὸς εἴδους ἁμαρτω- λοὺς κατέστησε κοινωνικοὺς παράγοντας. Ἐνθυμηθῶμεν τὴν μµεταθολἠὴν ποὺ ἔφερεν εἰς τὰ στίφη τῶν βαρθάρων ἅτι- να κατέκλυσαν τὴν Βὐρώπην καὶ κατόπιν τὰ Σλαθικά΄ φύ- λα (Σέρθοι, Κροάται, Ρῶσ- σοι κλπ.). Διὰ τὸν ἡγεμῶνα Βλαδίμηρον τῶν Ρώσοων (988 μ.Χ.) ὁ Ἱἵ- στορικὸς Παπαρρηγόπουλος γράφει τὰ ἑξῆς: «Ὁ τέως βάρόαρος καὶ ἄγριος Ρῶσσος ἡγεμών, ὁ τοσούτους φόνους ἐν τῷ ἴἰδίῳ οἴκῳ, διαπράξας πρότερον καὶ ἐν Κοιαύτῃ ζῶν ἀσελγείᾳ, ὁ φοήβσας ἆδελ- φὸν ἵνα λάθη σύώφγον τὴν γυ- ναῖκα αὐτοῦ, ἐγέἈετο χριστια- γὸς ζηλωτὴς... ΦΔσαπόστολος Κληθείς, ὅπως ὁ” σταντῖνος, καὶ Βασίλειος µετ- ονοµασθεἰς, μµεταθαλὼν ἤθη καὶ βίον καὶ ὡς ἅγιος τιµη- θεὶς ὑπὸ τῶν Ρώσσων» (Πα- παρηγ. Ἱστορία τ. Δ΄. σ. 182) «Ὁ Χριστιανισμός, ὡς λέγει ἄλλος ἱστορικός, ἐθριάμθευσε κατὰ τοῦ διεφθαρµένου πολι- τισμοῦ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὃ- περενίκησε τὴν βαρθαρότητα σουν τὴν ἀναγεννητικὴν αὐτοῦ ἐνέρνειαν. Διὰ τῆς μιᾶς χει- ρὸς ἡγίαζε τὰ σαθρὰ ἤθη τῆς Ρώμης καὶ τῆς Κορίνθου, καὶ διὰ τῆς ἄλλης ἐξημέρωνε καὶ ἐξηυγένιζε τὰ ἄγρια ἤθη τῶν ἐκ. Βορρᾶ κατελθόντων βαρ- Γθάπων λαῶν». Οχι µόνον εἰς τὸ ἠθικὸν καὶ θρησκευτικὸν πεδίον ἐφά- νηπαν πλούσιοι οἱ καρποὶ τοῦ Εὐανγελίου ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ δ.ανωητικὸν καὶ κοινωνικόν. ᾿Απόδειξις τῆς ἀληθείας ταύ- της εἶναι ἡ ὑπὸ τὴν ἐπίδοασιν τοῦ Χριστιανισμοῦ ἄνθησις τῶν. ἐπιστηιιῶν, τῶν τεχνῶν καὶ αὐτῆς τῆς φιλοσοφίας. “Ο.- τι µέγα, ὑψηλὸν καὶ ὡραῖον ἐν τῇ ἐπιστήμῃ, τῇ φιλοσοφία καὶ τῇ τέχνη παρήγαγον οἱ πωλιτισιένοι λαοί, φέρει τὴν παραγίδα τοῦ Πνεύματος τοῦ ΕΓὐσνγελίου. ᾿Εννοεῖται ὅτι τὰ ἐκπληκτι- κἁἀ ταῦτα ἀποτελέσματα ἐπι- Φέρει ὁ λόνος τοῦ Θεοῦ εἰς καρδίας ἐπιδεκτικάς. Εἰς καοδίας εἰς τὰς ὁποίας συων- τωένουν οἱ ὅροι τοὺς ὁποίους ἐκθέτει ὁ Κύριος εἰς τὴν πα- ραθολὴν τοῦ σπορέως: «Ἔ- τερο» ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀναθὴν καὶ Φυὲν ἐποίησε καρ- πὸν ἑκατονταπλασίονα». [καὶ τοῦτο διότι ὁ ἄνθρωπος ἐπει- δἡ εἶναι ἐλεύθερος δύναται ἑ- λευθέρως νὰ ἐκλέξῃ καὶ συν- δεθῆ μὲ τὸν λόνον τοῦ Θεοῦ ὅστις θέλει ὀπίσω µου ἑλ- θεῖν». Τῆς ἐλευθερίας των ταύτπς οἱ ἄνθρωποι ἔκαμαν δυστυχῶς κατάγοησιν πολλάκις διὰ µέ- σου τῶν δύο χιλιάδω» ἐτῶν τοῦ. Χριστιανισμοῦ καὶ ἀντὶ νὰ ἀκούσουν καὶ δεχθοῦν τὸ Εὐαννέλιον τῆς Χάοιτος καὶ αστποίξωσιν τὸ οἰκαωδόμημα τῆς ζωῆς των ἐπ) αὐτοῦ, περιεφρό- ἵνησαν τοῦτο καὶ ἔθεσαν ὡς 6ά- [σιν διαφόρους ἄλλας διδασκα- [λίας καὶ συστήµατα ἀνθρωπί- νης ἐιμπνεύσεως. τὸ δὲ ἀποτέ- λεσιια ᾖτο νὰ κατρακυλήσουν εἴς φοθεροὺς πολέμους καὶ -'ἁ Φέρωσ' τὴν ἀνθρωπότητα εἰς τὸ νεῖλος τῆς καταστροφῆς. Ποέπει ὅμως πλέον νὰ παύ- πω οἱ πειραιιατισιοί. ᾿Ἀρκε- τὰ. ἔπαθαν οἱ ἄνθρωπνγι ἀπὸ τὴν παραιμέλησιν τῶν Εὔαγνε- λικῶν ἀρνῶν. Μία διέξοδος ὑπάονει ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδον ποὺ ἔφεσπνυ τὸν κόσιιον οἱ µα- νοὰν τοῦ Θεοῦ ἄνθοωποι. Ἡ ἐπ'στοοφἡ πρὸς τὰ, αἰῳ'ἴους διδασκαλίας τοῦ Εὐαννελίου (Συνέχεια εἰς τὴν Υ' σελίδα) αῶν οἵτινες ἠλθον νὰ ἐμποδί- ' νι ο, 4 : Ἆ πες Ἡ ο] :Τὸ θέµα τῆς Συνδιασκέψεως ἦτο εἰς Πάφον. ἱ Δημοσιογραφικαὶ πληροφορίαι ἀναφέρουν ὅτι ἀνεχώφησεν εἲς Μόσχαν ὁ Μωκαριώτατος ἹΙατοι- άρχης ᾿Αντιοχείας κ ᾿Αλέξανδρος ὡς προσνεκληµέγος τοῦ Μαναοι- ὠωτάτου Πατοιάρχου Μόσχας . ᾽Αλεξίου, Τὸν Μ. Πατοιάρχην ᾿Αντιοχείας συνοδεύοιν ἀρχετοὶ τῶν ἱεραρχῶν τοῦ ᾽Αντιοχειαχοῦ Ορύνου. Ὡς γνωστὸν ὁ Πατοι- άρχης ᾿Αντιοχείας ἐπεσκέφθη καὶ πάλιν τὴν Μόσχαν τὸ 1951. Ἡ ἐπίσκεψφίς του ὃ᾽ ἐκείνη συνετέ- λεσε ὥστε νὰ διατυπωθοῦν ποι- χίλα σχόλια ὑπὸ τοῦ διεθνοῦς τύπου ἐπὶ τῆς Ῥωσσικῆς ἐἔπιρρο- ῆς ἐπὶ τῶν ᾿Ορθοδόξων ἹΤατοι- αρχείων τῆς ᾿Ανατολῆς. (0 ΠΗΡΙΡΧΗ) ΝΙΣΧΜ Η) ΙΙΛΙΥΝΙ Κατ’ εἰδήσεις µεταδοθείσας ἔκ Μόσχας. ἡ Α. Μακαριότης ὁ Πα- τριάρχης Μόσχας καὶ πάσης Ῥω- σίας χ. Αλέξιος σκοπεύει νὰ µε- ταθῃ εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἡ ἐπί- σχεψις τοῦ Πατριάρχου εἲς τὴν “Ἁγίαν Πόλιν, κατὰ τὰς αὐτὰς πληροφορίας, θὰ πραγματοποιηθῇ τὸν προσεχῆ χειμῶνα, ΠΝΗΠΙΝ ΙΗΠΙ) [ΙΛΜΛΜΙΘΠΙΙΚΟΝ (ΙΙ ΙΙΤΙΝΙΝΟΙ | Συνῆλθεν ἑσχάτως εἲς 9αα]- Ρ86Ἡ ἐπὶ τῶν Αὐστριακῶν Αλπε- ὦν Σουνδιάσκεψις Νεότητος ᾿Αγ- γλικανῶν καὶ ἸΠαλαιοκαθολικῶν. «Ὁ Χριστιανισμὸς ἐν τῇ καθηµε- ρινῇ ξωῇ». Οἱ ἀντιπρόσωποι εἶχον 9 την εὐκαιρίαν νὰ ἀχούσουν ς « τν διαφόρους σχετικὰς διαλέξεις, ο. . ε . , Ν . ὡς «Ἡ Ἠκκλησία καὶ ἡ Οἰκογένεια» ὑπὸ τοῦ Ἐν. τοι- 264εχ τῆς Αὐστριακῆς ΤΠαλαιοχκα- θολικῆς Ἐκκλησίας, «Ἡ Ἐνκλη- σία καὶ ἡ Βιομηχανία» τοῦ Αἰδεσ. Ο0Παά ναταΙ, καὶ ἡ «Ἡ Ἐκνλη- σία καὶ ἡ ὮἨΠολιτικὴ» ὑπὸ τοῦ Ῥ. Έαχτευ πιάτα, τῆς Χριστι- ανικῆς Καθολινῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλόετίας, Ἓνεκα τῆς δυσκολίας τῆς γλώσσης καὶ τῆς ἀνάγχης διερ- µηγέων οἱ σύνεδροι ἐχωρίσθησαν εἷς ὁμάδας συζητήσεων. κά- στην πρωΐαν ἐτελεῖτο λειτουογία εἴτε τῆς ἸΤαλαιοκαθολικῆς εἴτε τῆς ᾽Αγγλικανικῆς ᾿Βκκλησίας. Παλαιοκαθολικοὶ ᾿Αντιπρόσω- ποι ἐχτὺς τῆς Αὐστρίας ἦλθον ἐξ Ὀλλανδίας, Ῥερµανίας καὶ ἛἙλ- θετίας. ᾿Αγγλικανοὶ ᾖλθον ἐξ ᾽Αγγλίας Καναδᾶ καὶ Αὐστραλί- ας. Μετέσχεν ὡσαύτως καὶ εἷς προσωπικὸς ἀπεσταλμένος τοῦ ᾽Αγγλικανοῦ Ἐπισκόπου Δυτικῆς Νέας Υόρκης. Ι «ΚΙΝ ΠΗΛΙΝΙΙΕ» ΠΠ Αἱ. «Κοινωνικαὶ Ἑθδομάδες» τῆς Γαλλίας ἑώρτασαν ἐφέτος τὴν ὀθετηρίδα τῆς ἱδρούσεώς των. Αἱ «Κοινωνικαὶ Ἑδθδομάδες» ἵ- δρύθησαν τὸ 1904 ὑπὸ τοῦ Μαρίου Γκοντὲν καὶ ᾿Αδεοδάτου ἩΜποασ- σάο. Αἱ «Κοινωνικαὶ Ἑθδομάδες» ἀνέπτυξαν ἐξαιρετικὴν δρᾶσιν ἐν Γαλλία µεγάλως διαδόσασαι τὸν χοιστιανικὸν ποινωνισμὸν καὶ τὴν χοιστιανικὴν ἐπίδρασιν εἰς τὴν ᾱ- ναζήτησιν λύσεων διὰ τὰ χοινῶνι- κὰ προθλήματα. ᾿Ἰδιαιτέρως εὖ- εογετικὴν ἐπίδρασιν ἐξήσκησαν ἓ- πὶ τῶν νομομαθῶν, τῶν κοινωνι- ολόγων καὶ οἰκονομολόγων. μυ οθμΙ Τν ΠΝΗΣΙΝ ΝΙ» Ἡ ᾿Επιτροπὴ διά τὰς ἵστορι- κἁὰς Ἐκκλησίας ἐν ᾽Αγγλίᾳ, καθ- ώρισε τὴν ἀπὸ 1--τ Μαΐου 1966 ἑθδομάδα ὡς ἑθδομάδα «3 ώσατε τὰς ἨἩκκλῆσίας µας». Ὁ σκοπὸς ὁ ὑὁποῖος ἐπιδιώκεται διὰ τῆς ἑθδομάδος αὐτῆς εἶναι ἐξεύρεσις πόρων διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν καὶ προστασίάν ἀπὸ τῆς φθορᾶς καὶ τῆς καταστροφῆς δύο χιλιάδων ἱστορικῶν ἐκκλησιῶν. Ὑπολογί- ζετωι ὅτι κατὰ τὰ προσεχῆ 10 ἕ- τη θά χοειασθοῦν διὰ τὸν σκοπὸν αδτῶν τέσααρα ἑκατομμύοια λί- Ἶρα.. ἩἨδη ἔχουν συλλεγεῖ πεοί- που 49τ,000 λίφαι, ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ Ἡ ᾿Ἠβδομὰς τοῦ Εὐανγελίου, ] ) ΑΠΟ τῆς προσεχοὺῦς Κυριακῆς 1θης τρ. μηνὸς ἄρχεται ἡ ᾿Εδδομὰς τοῦ Εὐαγγελίου. 'Ἡ Ελωιλησία ἡ ὁποία καθ) ὅλον τὸ ἔτος δὲν ἔπαυσε εὐκαίρως ἀκαίρως διδάσκουσα τὸν θεῖον λύ- }οψ, νουθετοῦσα καὶ κατευθύνουσα εἰς τὸν εὐαγγελικὸν δρόµον τοὺς πιστούς, διὰ τῆς ᾿Εέδομάδος τοῦ Εὐαγγελίου συγκεντρώνει τὰς δυνάµεις της καὶ ἐντείνει τὰς προσπαθείας τής πρὸς Εὐαγ- γελικὴν διαπαιδαγώγησιν τοῦ λαοῦ. Ἡ 'Ἑέδομὰς τοῦ Εὐὔαγγε- λίου. ἀπὸ τριετίας καθιερωθεῖσα ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας, ἔσχε το- σαύτην ἐπίδρασιν ἐπὶ τοῦ λαοῦ µας, ὥστε οὗτος νὰ τὴν θεωρεῖ ὡς ἀναπόσπαστον τῆς θρησοκευτικῆς του ζωῆς µέρος. Καὶ εἶναι πράγµατι θεσμὸς ὡραῖος ἀλλὰ καὶ ἀναγκαῖος ἡ ᾿Εεδομὰς τοῦ Εὐαγγελίου, ἀφοῦ ἡ ἘΕτκλησία µας δὲν διαθέτει οὔτε ποιμένας μοθφωμένους δυναµένους εἰς πᾶσαν περίστασιν νὰ διδάσκουν τὸν λαόν, οὔτε ἱεροκήρυχκας ἐπαρκεῖς ὥστε τὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου νὰ ἀκούηται συχνάκις. 'Ἡ Εδθδομὰς τοῦ Εὐαγγελίου ἆνα- πληροῦσα κατὰ τὸ δυνατὸν τὴν ἔλλειψιν ταύτην φέρει τὸ φῶς τοῦ Βναγγελίου εἰς κάθε κοινότητα καὶ συντελεῖ εἰς τὴν ϐρη- σκευτικὴν ἀφύπνισιν καὶ ἠθικὴν ἐξύψωσιν τῶν χθιστιανῶν µας. ττὶν το 3 Ν 5 5 , Ρὸ Γὐαγγέλιον γαὶ η οἰκογένεια. , ΟΥΔΕΜΙΑ δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἀμφιβολία ὅτι ᾗ κρίσοις τὴν ὅποίαν διέρχεται σήμερον ὅ κόσμος εἶναι κατ ἑξοχὴν ἠθι- κ» Τῆς ἠθιμῆς ταύτης πρίσεως τὸν ἀντίκτυπον ὑφίσταται κατ’ ἐξοχὴν ς : : Ἆ . - ο Ἡ. οἰκογένια. Ἱὰ δὲ ἀποτελέοματα τῆς ἀπομα- .-- κ. γη ρ ο Ξ : κρύνσεως, ἀπὸ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Χχριστιανικῆς πίστεως εἶναι περισσότερον ἔκδηλα εἰς τὴν οἰκογένειαν. Ο γα- μος ἔπαυσε νὰ εἶναι ὑπόθεσις ἱερὰ καὶ ἔγινε εἰς πολλὰς περι- πτώσεις ὑπόθεσις ἐμπορική. Ἡ Ἱερότης τοῦ γάμου κατεφρονή- θη μαὶ τὰ διαξύγια ἐπληθύνθησαν. ᾽Αλλ' ἡ διάλυσις τῆς οἴκογε- Ύειας συνεπάγεται καὶ τὴν ἠθικὴν κρίσιν τῆς ποινωνίας, ἀφ᾽ οὗ αὕτη ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλᾶς οἰκογενείας. ᾽Αλλ' ἐὰν ἡ κρίσις ἡ ὁπιοία µαστίξει τὴν οἰκογένειαν ὀφείλεται εἰς τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τοῦ 'Ὑψίστου ἠθικοῦ νόµου, τοῦ ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις περιεχο- µένου, εἶναι προφανές, ὅτι καὶ φάρµακον σωτήριον τῆς τοιαύ- της της οὐιογενείας Ναταστάσεως εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ εἰς τὴν χφιστιαν εκὴν θρήσκείαν καὶ τὸν εὐαγγελικὸν νόμον. Ἰόνον ἐὰν Ἡ ἄγαπη τῶν συξύγων πρὸς ἀλλήλους ἐξυψωθῇ εἰς πνευµατι- ήν, ὅπως ὁ ᾿Απ. ΙΠαῦλος εἰς τὴν πρὸς ᾿Εφεσίους ἐπιστολὴν διδάσκει, θὰ γένη δεσμὸς συγεκτικὸς τῆς οἰκογενείας ἄρρηκτος. ΜΗ πίστις ἐξ ἄλλου εἰς Θεὸν δημιουργὸν καὶ κυθερνήτην τοῦ σύμπαντος καὶ ἡ ὑπακοὴ εἰς τὸ θεῖον θέλημα θὰ δώσῃ ἔνιαίαν κατεύθυνσιν εἰς τὰς ψυχὰς τῶν συζύγων καὶ θὰ τοὺς ἐνδυνα- µώνει εἰς τὰς ὀυσχερείας τὰς ὁποίας ἐν τῇ ζωῇ τυχὸν θὰ συνήν- των. Ἰήόνον λοιπὸν ἡ οἰκείωσις τῆς Εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, θὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν δηµιουργίαν οἰκογενειῶν ἀδιαρρήκτων καὶ εἰς τὴν ἠθικὴν ἐξύψωσιν τῆς κοινωνίας µας. Ἡ γατὰ Ἀριστὸν παιδεία. -. 444) ΕΑΝ ἡ οἰκογένεια ἀποτελεῖ ἀναμφιέόλως τὸ βάθρον ἐφ᾽ οὗ ἑδράξεται ἡ κοινωνία, τὰ παιδιὰ καὶ οἳ νέοι, εἶναι πέραν πάσης ἀμφιξολίας ἡ ἐλπὶς διὰ μίαν καλυτέραν αὔριον. ὋὌθεν ἡ µόρφωσις τὴν ὁποίαν λαμέάνουν δέον νὰ εἶναι τοιαύτη ὥστε νὰ καθιστᾷ αὐτοὺς πολίτας χρηστούς, ἱκανοὺς νὰ συµθάλουν εἰς τὴν ἀναμόρφωσιν τῆς κοινωνίας ἐπὶ βάσεων ἠθικῶν. ᾽Αλλὰ παιδεία τοιαύτη, δυναµένη νὰ ἐμπνεύσῃ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην καὶ τὸν σεθασμὸν πρὸς τὸν ἠθικὸν νόµον, τὸν ὄντα θεµέλιον πάσης κοινωνίας. ὡς ουθµίζοντα τὰς πρὸς ἀλλήλους σχέσεις τῶν ἂν- θρώπων, µόνον ἡ κατὰ Χριστὸν δύναται νὰ εἶναι. Εἶναι δὲ εὐτυ- χὴς ἤ σύμπτωσις τῆς ἑνάρξεως τῆς λειτουργίας τῶν Σχολείων πρὸς τὴν ᾿Ἑθδομάδα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἰόνον ἑὰν τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καταυγάσῃ τὴν µόρφωσιν τὴν ὁποίαν ἐν τοῖς Σχο- λείοις λαμθάνουν οἳ µαθηταί, ἡ κοινωνία θὰ ἀποκτήσῃ πολίτας χρηστοὺς καὶ ἡ κρίσις ἡ ἠθικὴ ἡ ὁποία σήμερον ἀπειλεῖ αὐτὴν τὴν Ὁπόστασιν τῆς κοινωνίας, θὰ εἶναι αὔριον µία θλιβερὰ ἀνά- μνησις µόνον. σσ “Ἑ. - - Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ Θεολόγου. Ἐν θρησκευτικῇ εὐλαθείᾳ ἔφερεν ἑαωτὸν θυσίαν ἐξιλα- καὶ κατανύξει ἡ ἐκκλησία ἑ- ώρτασε καὶ πάλιν τὴν ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου τῶν Ἱεροσολύμων Μακαρίου, ἐπὶ τῆς Αγίας Ἑλένης τὸ 326 καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ γηραιοῦ Πατριάρχου Ζαχαρί- ου ὄψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπὶ τοῦ καθηγιασµένου τόπου τοῦ Γολγοθά τὴν Ίδην Σε- πτεµθρίου τὸ 609. Τὸ τροπά- ριον «τὸν Σταυρόν Σου προσ- κυνοῦμεν Δέσποτα...» ἐδόνησεν καὶ πάλιν τοὺς θόλους τῶν ἐκ- κλησιῶν καὶ οἱ εὐσεθεῖς χρι- στιανοὶ ἐν θαθείᾳ συγκινήσει καὶ εὐλαθείᾳ ἐφίλησαν τὸ τί- µιον ξύλον τῆς Ζωῆς, τὸ σε- πτὸν ὄργανον καὶ τὸ ἀήττητον τρόπαιον τῆς ἠθικῆς νίκης, τὸ σύμόολον τοῦ θεϊκοῦ θριάµόθου κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ μὲ δύ- ναµιν καὶ ἐλπίδα ὠπλίσθησαν διὰ νἁ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ πονηροῦ καὶ ὑπερπη- δήσουν τὰς ἀντιξοότητας τῆς καθημερινῆς ζωῆς. “ως φάρος πολύφωτος ἐπρόθαλε καὶ ἐφέ- τος ὁ Ζώηφόρος σταυρὸς ἐν µέσῳ τοῦ τρικυµισµένου πελά- γους καὶ τῶν καταιγίδων διὰ νὰ κατασιγάσῃ τοὺς ἀνέμους καὶ πραῦνει τὰ κύματα καὶ ὁ- δηγήση τὸ κλυδωνιζόµενον καράόὀι τῆς ἀνθρωπότητος εἰς τὸν εὔδιον λιμένα τῆς ζωῆς. ο... ὍὉ Σταυρὸς ἀπὸ τῶν ἀρχαι- οτάτων χρόνων ὑπὸ τῶν Αἰγυ- πτίων καὶ Περσῶν κατ᾽ ἀρχὴν καὶ κατόπιν ὑπὸ τῶν Ρωμµαίών καὶ ᾿Ιουδαίών ἐθεωρεῖτο ὡς ὄργανον ἀτιμώσεως καὶ ἐξευ- τελισμοῦ, διὰ τοῦτο καὶ πάντες οἱ µισούμενοι καὶ ἀπεχθεῖς κακοῦργοι καὶ λησταὶ ὡς καὶ | οἱ δοῦλοι κατεδικάζοντο εἰς τὸν διὰ σταυροῦ θάνατον. Ἡι θέα τοῦ σταυροῦ ἐξενεύριζε: τοὺς ἀνθρώπους καὶ προκα- Γλοῦσε φρίκην. ᾽Αλλ᾽ ἀπὸ τῆς Γστιγμῆς ὅμως καθ᾽ ἣν ἑσταυ- ρώθη ἡ ἐνσαρκωθεῖσα ἀγάπη, εποὺ ὁ ἄκακος Αμνὸς προσ- στήριον ἐπ᾽ αὐτοῦ, ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι πλέον τὸ σύμδολον τῆς ἀτιμίας καὶ τοῦ ὀνείδους, ἀλλὰ τὸ σύμέολον τῆς χάρι- τος, τῆς οὐρανίας γαλήνης καὶ παρηγορίας. Εἶναι πλέον ὁ Τί- µιος Σταυρὸς σύμθολον σω- τηρίας καὶ καταλλαγῆς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους μετά τοῦ Θεοῦ. Διότι «Θεὸς ἣν ἐν Χρι- στῷ, κόσμον καταλλάσσων ἑ- αυτῷ». Έκτοτε ὁ Σταυρὸς ἐ- γένετο «τὸ κεφάλαιον τῆς ἡμε- τέρας σωτηρίας καὶ ὑπόθεσις µυρίων ἀγαθῶν... οὗτος ἡμᾶς τῆς πλάνης ἠλευθέρωσεν, οὔὗ- τος πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἐχειρα- γώγησεν, οὗτος καταλλαγάς Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους ἐποιή- σατο, οὗτος ἀπὸ τοῦ Φυθοῦ τῆς κακίας ἡμᾶς ἀνασπάσας εἰς αὐτὴν τῆς ἀρετῆς τὴν κο- ρυφὴν ἀνήγαγεν, οὗτος τῶν αιμόνων τὴν πλάνην ἔσθεσεν, οὗτος τὴν ἁπάτην καθεῖλεν- (Χρυσ. πγ. τὀμ. ε’ 567). Οἱ ᾿Ιουδαῖοι διὰ τοῦ ἐπο-ει- δίστου σταυρικοῦ θανάτου, εἰς τὸν ὁποῖον κατεδίκασαν τὸν Κύριον, ἑνόμισαν ὅτι θὰ κατ- ἐρριπτον τὸ γόητρον τοῦ ᾽[η- σοῦ καὶ θὰ ἠφάνιζον πᾶσαν ἐ- πιθολήν του, ἀλλ᾽ ὁ Σταυρὸς «Ενῷ ἐτάθη Χριστὸς ὁ θαοι- λεὺς Κύριος: ἀπὸ τῆς στιγμῆς αὐτῆς µετεθλήθη, διά τοῦ αἵ- µατος τοῦ Κυρίου εἰς ὄργανον καθαγιαστικὀν τῶν ψυχῶν τῶν πιστῶν. ᾽Αφ᾿ ὅτου ἥπλωσε τὰς παναχράντους του χεῖρας ὁ Κύριος ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἑστά- θη ὁ μεσίτης διὰ νὰ εἰρηνεύσῃ ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανόν, οἱ ἄγγε- λοι μὲ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ γυ- μνωθῇ ὁ διάθολος ἀπὸ πᾶσαν δύναμιν. Κατέστη τὸ σύμθολον τῆς θυσίας καὶ τοῦ θριάµδου, πηγἠ ἀστείρευτος αἰωνίων ἆ- μαγεννήσεων καὶ πνευματικῶν ἐλευθεριῶν. Ἔκτοτε κατέστη ᾿ἥλιος ζωογόνος καταυγάζων τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς καὶ (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) -αρονανησαναα 2 λ. » ών αὔγ σπα. ΠρῦΣ ΤΗ ΠΙΠΗΝ ΤΠΥ 79ΝΙΣ ΥΛΜΙΟΣΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ Τοῦ ᾿Αρχιμ. ΠΑΥΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ [οῦ κ. Ιὁ θεῖοι. καὶ ἱερὸν Εὔὐαν υέλιον εἶναι ἡ ἀστείρευτος πη- “Ἡ τοῦ ζῶντος ὥὕδατος τοῦ ἆλ.- λοµένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. Εἰ- ναι τὸ Φιθλίον τῆς ζωῆς το ὁ ποῖον ἔχει περιέχόµενον τὴν ἀλήθειαν καὶ σκοπὸν τὴν σω- πηρίαν. Εἶναι τὸ φῶς τῆς θεί- ας ᾽Αποκαλύψεως, διὰ τοῦτο καὶ ὅλα τὰ διῤλία τῶ» σοφῶν μιχζὺ δὲν. ἠμποροῦν νὰ συγ- κριθοῦν εἰς τὸ µεγαλειον μὲ τὸν θησαυορὸν τῶι θείων ἰδεῶν καὶ τῶν θείων χαρίτων του. Είναι τὸ προϊὸν τῆς συΥγρα- φικῆς γραφίδος τῶν τεσσάρων (ὐσεθῶν ἆ,δρῶν, τῶν ὁποίων ἡ γεὶρ ἐκινήθη ὑπὸ τῆς ὀταί: ας πνοῆς τοῦ Παναγίου Γ]νεύ: µατος. ᾿. Κατὰ τὸν ἵεμὸν Χρυσόστο- μον τὸ ἱερόν Εὐαγγέλιον ἡλ- θε νὰ κηρύξη εἰς τοὺς εχ- θρούς, εἰς τοὺς ἀγνώμονας, εἰς τοὺς ἐν σκότει καθηµένους τὴν. ἀναίρεσιν τῆς κολάσέως, τὴν. λύσιν τῶν ἁμαρτημάτων, τὴν. δικαιοσόνην, τὸν σµόὀν, τὴν ἀπολύτρωσιν, τὴν υἱοθεσίαν, τὴν κληρονομµίαν τῶν οὐρανῶν καὶ τὴν σωνγέ- νειαν πρὸς τὸν οἷόν τοῦ Θε- οὔ. Πόσους, ἀλήθεια, πρώην πε- πλανημένους ὠδήγησε τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὸν ὃδρό- μον τὴς ἀληθείας, ἀπὸ ὅπου διέθλεψαν νέον κόσμον καὶ ἡ- σθάνθησαν νέαν ζωήν! [Πό- σους ἁμαρτωλοὺς µετέόαλεν εἷς ἁγίους! [όσους ἁἀμαθεῖς καὶ ἀγραμμάτους ἀνεδσιξεν σοφωτέρους τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ ᾿Αριστοτέλους! ὮµΠΠό- σους πρὠηήην διώκτας καὶ κα- κούργους ἀνεθίόασεν εἰς τὸ ὕψος τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων τῆς ᾿Εκκλησίας, ἡ χά- ρις τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἡ δύ- ναµις τῆς πίστεως, ἡ ὅὁποία ἐκπηγάζει µέσα ἀπὸ τὰ ἱερά του φύλλα, ὡς πόµα πνεωµα-: τικὸν ἐξ ἀκροτόμου πέτρας].. ᾿Ανοίξατε τὸ Βιθλίον τοῦτο τῆς ζωῆς. Κλείσατε εἰς τὴν καρδίαν σας τὰς ἀληθείας του. ᾿Εφαρμόσατε τὰς ἠθικὰς ἀρχάς του εἰς τὴν ζωήν σας καὶ θὰ ἰδῆτε νά σᾶς γοητεύῃ µία μυστικὴ δύ- ναµις νὰ σᾶς ἀναγεννᾷ καὶ νὰ σᾶς σώζῃ. Εναι διότι τὸ Εὐαγγέλιον, ἡ νοητὴ πηγὴ τοῦ ζῶντος ὕδατος, εἶναι µία ὕπαρξις ζωντανή. τῆς ὁποίας τὸ φῶς ἐπιδρᾷᾳ εἰς τὸν νοῦν καὶ ἡ ἁγιότης εἰς τὴν καρδίαν µας. Αἱ ὡραῖαι καὶ ἁγια- | ΑΔ. ΑΝΔΡΕΟΥ, Θεολόγου φωτειναὶ ἴδέαι τοῦ ἱεροῦ Εὺ- συσελίου διεγείροων εἰς τὴν ψυχήν µας τὸ ἴδιο συνα΄σθη- μα τῆς χαρᾶς, τῆς ἀγαλλιά- σεως καὶ τοῦ θαυμασμοῦ, τὸ ὁποῖον διενείροων καὶ οἱ ἀστέ ρες τοῦ οὐρανίου πνεύματος! [ὁ Γὐαννόλιον φωτίζει καὶ θερμµαίΐνει τὸν κόσμον, ὅπως ὁ ήλιος τὴν γῆν. Αἱ χριστιανι- καὶ. ἀλήθειαι αὐτοῦ ἔχουν πρωταρχικὴν σηµασίαν καὶ σπουδαιότηια διὰ τὴν σύγχρο- νου ζωήν. τὴν ἐκδηλουμένην «ὑπὸ οἰανδήποιε µορφήν. Αἱ θρησκευτικαὶ ἰδέαι αἱ περιε- χόμεναι ὡς ἀνεκτίμητος πνευ- ἐματικὸς θησαυρὸς εἰς ὅλας τὰς εὐαγγελικὰς σελίδας, ἔ- Ἴγουν τὰς ρίζας των εἰς τὰ δά- θη. κάθε ἀνθρωπίνης καρδίας συν κινοῦν θαθύτατα καὶ τὴν πλέον ψυχρὰν καὶ ἀἁδιάφορον σύγχρονον ψυχἠν. καὶ ἐξα- :σκοῦν µίαν τεραστίαν εὔὐεργε: τικὴν ἐπιρροὴν ἐπὶ τοῦ σηµερι- οὗ ἀνθρώπου. , ὍὉ σύγχρονος κόσμος, ὃ κό- σιος τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ὁ ὁ- ποῖος ζῇῃ µέσα εἰς τὴν πρόοδον Γποῦ μηχανικοῦ πολιτισµοῦ, ἔ- εχει ἀπόλυτον ἀνάγκην ὅλων 'πῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ ὅλων Γπῶν θρησκευτικῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου. 'Ἡ ἀνθρωπό- της δὲν ἡμπορεῖ νὰ εἴπῃ ὅτι δὲν τὴν ἐνδιαφέρει τὸ Εὐαγγέ- λιον τοῦ Χριστοῦ. Τοὐναντίον ἔξω ἀπὸ τὴν Θδιομηχανοποιη- µένην ζωήν της, πέραν τῆς κα- τακτήσεως τῶν αἰθέρων καὶ τῶν ὠκεανῶν, ἡ ψυχἠ τῆς ἀν- θρωπότητος ὅλης θέλει : να σκύψῃ ἐπάνω ἀπὸ τὴν «Πηγὴν τοῦ Ζῶντος “Ύδατος: θέλει νὰ γνωρίσῃ καὶ νά ἀγαπήσῃ τὸ θιθλίον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον περι- έχει ὅλην τὴν φιλοσοφίαν τῆς ζωῆς, διότι τὰ λόγια του εἶναι Θεοῦ δύναµις καὶ Θεοῦ σοφία τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον. Πι- στεύῳ πὼς ἕλος ὁ κόσμος σή- μερα θέλσι δοκιµάση τὴν µέθο- Ἴδον τῆς Χριστιανικῆς ἀγάπης, [διὰ νὰ λύσῃ ὅλα τὰ ἠθικὰ καὶ Γκοινωνικὰ προθλήματα τῆς τε- Γταραγμένης μεταθατικῆς ἐπο- Γχῆς µας!..... Πρὸς τὴν ΙΓηγἡν λοιπὸν τοῦ Ζῶντος Ύδατος, εἰς τὴν ἀκρό- τασιν καὶ τὴν µελέτην τοῦ ἵε- ροῦ Εὐαγγελίου καλεῖται ἀπὸ τῆς προσεχοῦς 'Εθδομάδος ἡ Ιὁποία καθιερώθη ὡς «ἛἜθδο- μὰς τοῦ Εὐαγγελίου», καὶ τὸ εὐσεθὲς καὶ φιλόθρησκον πλή- ἵρωμα τῆς καθ) ἡμᾶς ἁγιωτά- 'της Εκκλησίας. -------- [ λ], ϱ ΣΝΒΙΟΝΗΙ ΜΠΕΗ ή ΤΗΝ ΙΙ Τή 1Η ΤΙ ΕΣΗΙΛΗΙΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) νιομοῦ, ὅτε οὗτος ἐν τοῖς ὅ- ρίοις τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρχ- τορίας το θρησκεία ἄπι]γο- ρευμένη, αἱ συνθῆκαι τῆς ο. κυ- δομῆς ναῶν ἦσαν δυσιενεῖς χρεοῦντο νὰ ἀποφεύγουν πᾶ-. σαν ἐξωτερικὴν ἐκδήλωσιν «ῆς | θρησκείας των. Σωνεπείᾳ τού- του ἡ ἀνάπτυξις τῆς ἰδέας καὶ τοῦ συμθολισμοῦ τοῦ ναοῦ ἡ- δύνατο νὰ τελειωθῇ µόνον γα- τὰ τὸν 4ον αἰῶνα. Ὁ ὀρθόδοξος ναός, κατὰ τὴν ἐξωτερικὴν ὄψιν, ἔχει τὴν μορφὴν πλοίου ἢ σταυροῦ ἢ κύκλου. Ἡ μορφὴ τοῦ πλοίου δηλοῖ ὅτι ἡ Εκκλησία σώζει ἡ- μᾶς ἐν µέσω τῶν σκανδάλων τοῦ κόσμου, ὥς ποτε ὁ Νῶε διὰ τῆς κιθωτοῦ ἐσάθη ἐκ τοῦ κα- τακλυσμοῦ, καὶ ὅτι µόνον, τῇ ὀοηθείᾳ τοῦ πλοίου τούτου, δυ- νάµεθα νἁ φθάσωμεν εἰς τὸν Ἡσυχον λιμένα, τὴν Οὐράνιον Δασιλείαν. Ἡ μορφὴ τοῦ οτικὺ- ροῦ ὑποδηλοῖ τὸ ὄργανον τῆς σωτηρίας ἡμῶν, τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου, καὶ ἡ µορφὴ τοῦ κύκλου ὁμιλεῖ περὶ τῆς αἰωνι- ότητος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ. Ἐπὶ τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ ' ὑψοῦται θόλος, συμθολίζων τὸν οὐρανόν, ἢ δ᾽ ἐπιστέφουσα αὖ- τὸν κεφαλὴ µετά σταυροῷ δη- λοῖ τὴν κεφαλὴν τῆς ᾿Ἔκκλη- σίας͵ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν. ΄Ε ἐσωτερικὴ ὄψις τοῦ ναοῦ ἐν τῇ ὅλῃ του σωστάσει ἐμφα- νζει εἰκόνα οὐρανίου κόσμου, πρὸς ὃν στρέφονται τὰ θλέμ- µατα τοῦ πιστοῦ. Διαιρεῖται δ᾽ οὗτος εἰς τρία µέρη, εἰς τὸ ἵε- ϱὖν θῆμα. τὸ μέσον τμῆμα τοῦ ναοῦ καὶ τὸν νάρθηκα. Τὸ “Ἱερὸν Βῆμα ἀνταποκρί- νεται πρὸς τὰ Αγια τῶν 'Αγί- ὧν τοῦ ναοῦ τῆς Παλαιᾶς Δια- θήκης, καθ’ ὅσον ἐνταῦθα ὁ- ψοῦται ὁ θρόνος τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐν τοῖς Τιµίοις Δώροις εὑρίσκον- ται τὸ Σὤμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Δυρίου. Οἱ τελοῦντες τὸ ἱερώ- τατον. µωστήριον λειτουργοὶ ἐξομοιοῦνται πρὸς τὰ: οὖρα- | ἄο- μετ᾽ νους δωνάµεις, αἱ ὁποῖαι ρ-ᾶτως σολλειτουρνοῦσι αὐτῶν. Τὸ ἹἹερὸν Βῆμα ἐμφανίζεται οὕτω τόπος ἰδιαιτέρας παρου- σίας τοῦ Θεοῦ, ἐξομοιοῦται πρὸς τὸν παράδεισον, διὸ καὶ ' ἡ πύλη αὐτοῦ ὀνομάζεται Βα- σιλικὴ Τόλη καὶ εἴς την ἱερὰ ὀιθλία, Παραδείσειος Πύλη. Ἡ Αγία Τράπεζα, ἐπὶ τῆς | ὁποίως τελείται τὸ εωστήριον τῆς Εὐγαριστίας καὶ φυλάσ- σονται τὰ Αγια Δῶρα, δηλοῖ -ὦν τἆάφον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν τόπον τῆς ὀναστάσεως αὐτοῦ. Ἡ Αγία Πρόθεσις, ὅπου ἐξ- όσγεται ὁ ἀμνὸς, σημαίνει τὸ σπ]λα:ον τῆς Βηθλεέμ, τὸν τό: πον τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρί- ου, καὶ τὸ σπήλαιον τῆς τα- ὦῆς, ἕπου ἀπετέθη τὸ σώμα τοῦ Σωτῆρος. Ἐν τῷ µέσῳ τμήµατι τοῦ ναοῦ εὑρίσκεται ὁ ἀρχιερατι- κὀς θρόνος καὶ οἱ γοροὶ τῶν ντ ε } . καθ’ ὅσον οἱ Χριστιανοὶ ὑπτε-] ᾿ψαλτῶν καὶ ἵστανται οἱ πιστοί Γοἱ λαθόντες τὸ ἅγιον Βάπτι σµα καὶ µετασχόντες τῆς θείας χάριτος ἐν τοῖς ἄλλοις µυστη- ερίοις, κοσμοῦν δ᾽ αὐτὸ ποικί- Γλαι τοιχογραφίαι καὶ εἰκόνες. Τὸ μέσον τµμῆμα τοῦ ναοῦ Χωρίζεται ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ Βή- µατος διὰ µεσοτοίχου, τὸ ὁ- υποῖον σηµαίνει τὸν χωρισμὸν Γτοῦ πνευματικοῦ καὶ τοῦ αἰ- σθητοῦ κόσμου, τοῦ θασιλείου τῆς δόξης καὶ τοῦ βασιλείου τῆς χάριτος. ο 1ὸ µεσότοιχον τοῦτο, κα- λούμενον εἰκονοστάσιον, κο- σμεῖται δι᾽ εἰκόνων τοῦ Σω- τῆρος, τῆς Θεομήτορος, τῶν ἀποστόλων, τῶν προφητῶν καὶ Γπροπατόρων, δι ὧν ἐξεικονί- ζεται ἡ ὅλη ἱστορία τῆς θείας οἰκονομίας περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου ἐν τοῖς κυριω- τέροις σηµείοις αὐτῆς. Οἱ ἀρχαιολόγοι παρατη- ροῦν, ὅτι εἶναι ἄγνωστα εἰς τὴν ἀρχαίαν ἐκκλησίαν τὰ ὁ- ψηλὰ εἰκονοστάσια, τὰ ὁποῖα θλέπομεν τώρα εἰς τοὺς ναούς μας. Εἰς τοὺς ἱεροὺς ναοὺς Γτῆς ἀρχαιότητος τὸ μεταξὺ τοῦ. ἱεροῦ Βήματος καὶ τοῦ μέσου τμήµατος τοῦ ναοῦ µε- σότοιχον ἤτο χαμηλὸν μιᾶς σειρᾶς εἰκόνων. Ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται πάντοτε τὴν ἀνάγκην κάποιας ἠθικῆς ἀρχκῆς ἡ ὁποία νὰ δι- ευθύνῃ τὰ φρονήματά του, τὰς πραδεις του. Οἱ ὅροι τῆς ζωῆς, αἱ περι- στάσεις, οἱ θεσμοί, ὅλα µετα- ῥάλλονται, ἀποτυχίαι καὶ ἐπι- τυχίαι, πλοῦτος καὶ πτωχεία, θλίψις καὶ χαρά, διαδέχονται ἄλληλα. Εν µόνον πρᾶγμα μένει διὰ παντὸς ἁἀμετάθλη- τον, ἡ ἀνάγκη τοῦ νὰ ἐπιδιώ- κΚὠμεν ἀγαθὸν καὶ εὐγενῆ σκοπὸν ἐν ταῖς ἐνεργείαις ἡ- μῶν. Εἰς κάθε οτιγμὴν ὁ ἄνθρω-. πος διερωτᾶται. Γιόθεν ἔρχο- μαι Ποῦ ὑπάγω Τὶ εἶναι ἡ ζωή Ποία ἡ ἀξία τῆς ζωῆς: Διατί τὸ κακόν Διατί ἡ θλῖ- ψις Πρέπει νὰ ἐλπίζωμεν, καὶ διά τοῦτο νὰ ἐργαζώμεθα στηριζόμενοι ἐπὶ τοῦ καθήκο- ντος καὶ ἐπιδιώκώμεν τὴν δι- καιοσύνην, τὴν ἁἀγαθότητα τὴν ἁγιότητα, τὸ ἰδεῶδες ἢ νὰ ἀπελπισθῶμεν καὶ διὰ τοῦτο νὰ καταπνίξωµεν ἐν ἡμῖν τὴν ἄγάπην τὴν ἀφοσίωσιν καὶ τὴν ἐλπίδα, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ πε- ρίζηλον μεγαλεῖον τῆς ζωῆς Θὰ ὑποκύψωμεν εἰς τοὺς Φυ- σικοὺς νόμους τοῦ σωματικοῦ βίου, καὶ θὰ παραδώσωµεν ἑαυτοὺς εἰς τὰ ἁγενῆ πάθη : Όχι, ἀπαντᾶ ἡ ψυχἠ μετὰ δυ- μετά: νάµεως κυριαρχικῆς' ἡ καρδιὰ σας εἰς µόνον τὸν Χριστὸν εὖὕ- ρίσκει τὴν ἀνάπαυσίν της. Πολλοὶ νομµίζοµεν, ὅτι ζωὴ σηµαίνει τοῦτο' νὰ ἵκανοποι- ὤμεν πλουσίως τὰς σωματικὰς., ἀνάγκας, νὰ ζῶμεν κατὰ τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου, νὰ δι- ασκεδάζωµεν, καθ᾽ ἑκάστην, νὰ παρέχωμεν δηλ. τὸ πᾶν εἰς τὸ σῶμα, ἁδιαφοροῦντες καθ᾽ ὁλοκληρίαν διὰ τὴν ψυχήν µας. Διὰ τοῦτο οἱ πολλοὶ προσηλώ- νονται εἰς τὸ χρῆμµα κατ’ αὖ- τούς, ἄνθρωπος, εἶναι µόνον εκείνος ποὺ ἔχει χρήματα, ποὺ ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ζῇῃ ὅ- πως θέλει αὐτὸς χαίρει πά- σης τιμῆς καὶ ὑπολήψεως, ᾱ- διάφορον ἐάν αἰσχρῶς ἀπέ- κτησε τὸν πλοῦτον, καὶ ἐὰν αἰσχρότερον τὸν μεταχειρίζε- ται. ἝΑλλοι νοµίζουν ζωήν, τὰ μεγαλεῖα' καὶ διὰ τοῦτο σκο- πὸν εἰς τὴν ζωήν των ἔθηκαν τὴν ἐπιδίωξιν δόξης καὶ ἐπαί- νων παρ᾽ ἀξίαν. Καὶ δοῦλοι τοῦ ἐγωϊσμοῦ των, ζῶσι, τοὺς ἑαυτούς των µόνον σκεπτόµε- νοι, τὸ πᾶν χάριν τοῦ ἑαυτοῦ των θυσιάζοντες, ἁδιάφοροι καὶ ἀπαθεῖς πρὸς πᾶσαν δυσ- τυχίαν, οὐδέποτε ὑπὲρ τοῦ κα- θήκοντος ἐργαζόμενοι, γηρά- σκοντες ἄνευ πίστεως, ἄνευ ι ἀγάπης, Χωρὶς Θεόν. Αλλ᾽ εἶναι τοῦτο ζωή Τοι- αύτη εἶναι τοῦ χριστιανοῦ ἡ ἀποστολή Οχι ἀποστολὴ τοῦ Χριστι- ανοῦ καὶ σκοπὸς εἰς τὴν ζω- ήν µας, δὲν εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς εὐγενείας καὶ τῆς λεπτό- τητος τῶν αἰσθημάτων, δὲν εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς ἀνθρω- πίνης ἀξίας ἐν τῇ ἀθεμίτῳ ἐ- πιδιώξει ἡδονῶν καὶ ἀπολαύ- σεων, πλούτου καὶ µαταιοδο- ξίας. Τοῦτο δὲν εἶναι ζωή, εἷ- γαι θάνατος, ἠθικὸς θάνατος, :ὁ ὀδυνηρότατος τῶν θανάτων. Ἡ ἀποστολὴ τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὑψηλή, εὐγενική, ὡραία καὶ µεγάλη. Τὸ ἐργάζεσθαι εὐσεινηδή- τως οἰανδήποτε ἐργασίαν ἔν- τιµον, τὸ πολεµειν τὰ πάθη, τὴν ὀκνηρίαν, τὴν ἀσωτίαν, τὸ συνεισφέρειν εἰς τὸ, κοι- νὸν ἀγαθόν, τὸ συντελεῖν εἰς τὴν βελτίώσιν καὶ τὴν ἠθικὴν ἐξόψωσιν τῶν ἀτόμων καὶ τῆς κοινωνίας, τοῦτο εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ. Ζωὴ εἶναι νὰ ἀποκτῶμεν καὶ αὐξάνωμεν τὰς γνώσεις µας. ὍὉ κόσμος ἀτελεύτητος ἐκτεί- «νεται ἐνώπιόν µας, καὶ μᾶς προκαλεῖ εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς! γνώσεως ἡ ὁποία ἀποκτᾶται μὲ κόπους εὐγενεῖς. Μόλις εἰσ- ἔλθομεν εἰς τὴν ζωήν, θέλοµεν καὶ ὑποχρεούμεθα νὰ γνωρί- σωμεν ὅ,τι προσπίπτει εἰς τὰς 'αἰσθήσεις µας, καὶ παρατη- ροῦμεν διαρκῶς, μελετῶμεν καὶ ἀγωνιζόμεθα διὰ νὰ ἆ- ποκτήσωµεν γνώσεις καὶ διὰ νὰ καταστήσωµεν τελειοτέρας ! ἐκείνας ποὺ ἀπεκτήσαμεν. Ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ εἶναι τὸ ἀγαπᾶν τοὺς ἄλλους, τὸ Φφροντίζειν περὶ τῶν ἄλλων, τὸ βοηθεῖν αὐτοὺς εἰς τὰς ᾱ- ἱνάγκας καὶ τὰς ἀδυναμίας , Ίτων, μετὰ τρυφερότητος καὶ] ἀγάπης χριστιανικῆς. Ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ τέλος εἶναι τὸ πιστεύειν εἰς τὸν Θε- όν, καὶ τὸ ἐπικοινωνεῖν μετ Αὐτοῦ ἐν ἀγάπῃ καὶ ὑποταγῇ εἰς τὸ θέληµά Του. Ὁ χριστιανὀς, ὁ ἀληθής χρι- ἱστιανός, αὐτὸς μόνος ζη τὴν (ζωὴν ταύτην ἀγαπᾶ τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν, διότι θεωρεῖ τὴν ἐπιστήμην ὡς κλί- 'μακα ἀναθιθάζουσαν εἰς τὸν Θεόν. Ζητεῖ τὸν πλοῦτον ὄχι Ιδιὰ νὰ ἔχῃ ἡδονὰς καὶ ἆπο- Ἰλαύσεις, ἀλλά διά νὰ τὸν χρη- Ισιμοποιῇ ἐπ ἀγαθῷ τοῦ ἔαυ- | τοῦ του, τῶν οἰκείων του, τῆς | Γκοινωνίας, τῆς πατρίδος, ὅλων | Ιἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουσιν ἆᾱ-ι ἱνάγκην τῆς βοηθείας του, Πο- | (λεμεῖ τὸ κακὸν ἀφοσιωμένος | } «καὶ ἔτοιμος εἰς πᾶσαν θυσίαν ὑπὲρ τῶν ἄλλων, τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων, Ὑίνεται ἴσχυ- ρὸς ἐν ταῖς δοκιµασίαις, ἀξι- οπρεπἠς καὶ εὐγενῆὴς εἰς πᾶ- σαν περίστασιν, ἁπλοῦς, λε- πτὸς καὶ γλυκὺς πρὸς πάντας, ἑνοῦται ἐν πνεύματι μὲ τὸν Θε- ὁν τὸν ὁποῖον αἰσθάνεται καὶ βλέπει «πρόσωπον πρὸς πρό- σωπον,» κατὰ τὸν ᾽Απ. Παῦλον καὶ ἀντλεῖ παρ᾽ Αὐτοῦ φῶς, παρηγορίαν καὶ ἐλπίδα εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς. Εἶναι τὸ ἅλας τῆς γῆς ὁι ἀληθὴς χριστιανός) αὐτὸς γνω- : ρίζει πόθεν ἔρχεται καὶ ποὺ ὑπάγει. Αὐτὸς καὶ πάσχων θὰ: δοξάζῃ τὸν Θεόν, διὰ τὰ πα- | θήµατά του. Εἶναι τὸ φῶς τοῦ: κόσμου, φωτίζων διὰ τῶν λό-. γων, διὰ τῶν πράξεων, διὰ τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης, καθὼς ὁ Χριστός, ὁ διδάσκαλός του. Μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς λοιπὸν | ἱπροσηλωμένους πρὸς τὸν Χρι-᾿ Ιστὀν, ἂς Φφροντίζωμεν νὰ µι- µώμεθα, πάντοτε τὴν ἁγίαν Αὐτοῦ ἀγάπην ἄνευ τῆς ὁποί- ας ἡ ζωή µας εἶναι ἄκαρπος καὶ ἐπιθλαθής. ΠΙΠΗΙ Τι ΜΙΝΙ ΠΜ Τοῦ κ. Α. ΠΑΙΙΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Θεολόγου Οὐδεμία ὑπάρχει ἀμφιθολία ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τού- του. ᾽Αλλ᾽ ὅμως ὁ ἄνθρωπος | διφυὴς ὤν, ἐκ σώματος καὶ ψυχῆς συνιστάµενος δὲν δύνα- ται νὰ εἶναι πάντῃ ξένος τοῦ κόσμου τούτου. Διότι εἰ καὶ τὸ πνεῦμα, τὸ ζωοποιοῦν τὸν ἄνθρωπον εἶναι ἀλλότριον τῆς γῆς, ὅμως εἶναι συνδεδεμένον ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ μετὰ τῆς ὕλης εἰς ἑνιαῖον ὅλον. Ελλεί- ποντος δ᾽ ἑκατέρου τούτων (τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ὕλης) «δὲν δύναται νὰ νοηθῃ ζωὴ ἐ- Εἰς τὸ τρίτον µέρος τοῦ: ναοῦ, τὸν νάρθηκα, ἵσταντο᾽ ἓν τῇ «ρχαιότητι οἱ κατηχού-! μενοι καὶ οἱ μετανοοῦντες καὶ ἓν γένει οἱ προσκαίρως ἀπὸ πὶ τοῦ πλανήτου µας, τουλά- «χιστον οἷἶαν τὴν νοοῦμεν καὶ κεκλεισµένοι. Τὸ µέρος τοῦτο, | κατὰ την ἑρμηνείαν τῶν Πα-: τερων, παριστᾶ τὴν ἁμαρτω- λην νῆν καὶ δὴ τὸν ἅδην. Ἡ τοιχογραφία αὐτοῦ συχνότε- ρον ἀντανακλᾷ κἦν του ἰδέαν, νι Ἡς ἃς ΕΙ ἐξωτερικὴ καὶ ἐσωτερικὴ ἤ καλλιτεχνικὴ ἐξάγουν τὸν πιστὸν ἐκ τοῦ κό- µου τῆς διοτικῆς µατα:ότητος Γκαὶ τὸν μεταφέρουν εἰς τὸν οὐ- γοάνιον κόσμον. εσ Ἔνταῦθθα, ἐν τοῖς ψαλμοῖς, ταῖς παροιµίαις, τοῖς εὐαγγε- Γκαὶ ψυχῆς συνθέσεως ! δημιουργουµένας τὴν συµδολι-' ο ο π ω υγνωρίζοµεν οὖσαν, Διὰ τοῦτο του σωµατος τῶν πιστῶν ἀπο-. καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν δύνα- ται νὰ παραθεωρήσῃ τὸ ὑλι- κὸν στοιχεῖον τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὰς ἐκ τῆς ἐκ σώματος αὐτοῦ συνθήκας. Διότι πᾶστχι αἱ μεταξὺ τῶν ἀν- θρώπων σχέσεις ὡς Ἱμιᾶς ὠργσνωμένης κοινωνίας δηιιουργοῦνται ἀκριθῶς ἐκ Ἱπῆς τοιαύτης ὑποστάσεως τῶν διάταξις τοῦ ναοῦ, ὅλη αὐτοῦ, διακόσµησις, ἀνθρώπων, ὡς µετεχόντων τοῦ τε πιεύµατος καὶ τῆς ὕ- λης, ὍὋθεν καὶ τὰ προθλήµατα τὰ ἀπορρέοντα ἐκ τῆς ὁμαδι- λινοις καὶ ἀποστολικοῖς ἆνα- . πνώσμασιν ἀκούει οὗτος τὸν ἐν τῇ ᾽Αποκαλύψει δοθέντα λό- «Ὑον τοῦ Θεοῦ, ουχνάκις σων- οδευόµενον ὑπὸ ἑρμηνευτικῶν ὁμιλιῶν. τοῦ λειτουργοῦ. Αἱ ἐκκλησιαστικαὶ Ψαλμωδίαι ζωῆς πογκινεῖ καὶ μᾶς μεταρσιώνει.͵ Ι Ἐν τοῖς µυστηρίοις, τέλος, τοῖς ἐν τῷ ναῷ τελουμένοις, ὁ Χριστιανός γίνεται μέτοχος τῆς ἐκείνης, τὴν ὁποίαν προσήνεγκεν ἐπὶ τῆς γῆς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἤ ὁποία χρησιμεύει δι᾽ αὐτὸν ἀργὴ τῆς Γαἰωνίου ζωῆς. πλήρεις ὑψηλῆς ποιήσεως, ἆνα- ' παρέουν πρὸ τῶν προσεωχο-᾿ αὐνων τὰ κύρια υεγονότα τῆς πωπηρίας ἡμῶν, ἀναπτύσσουν τὸ θάθος τῆς χριστιανικής πί- εως καὶ ὑμνοον τὴν Θεομή- τορεα, τοὺς μάρτυρας καὶ τοὺς ἑπρίους, ἡ ζωὴ καὶ οἱ ἀγῶνες τῶν ὁποίων εἶναι διὰ τοὺς χρι- πτιανούς πρότωπα πρὸς µίµη- ον, ΔΙ ὑπὲρ τῶν κεκοιιημέ- γιων προσευγαὶ σωνδέουν τοὺς ζθνντας υετὰ τῶν προαπελθόν- τον πατέρων καὶ ἀδελφῶν καὶ τὸ σύνολον τῶν ἐκκλησιαστι- κὠν ὀνινωδιῶν καὶ εὐχῶν, ἐρ- γόμµενον πρὸς ἡμᾶς ἐκ τῆς πο- Ἰχσο ἀογαιότήητος, θαθέως μᾶς, Εἰς τὸν ναὸν προσφέρει ὁ πι- στὸς τὰς θλίψεις αὐτοῦ καὶ τὰς χαρὰς καὶ ἐκχέων ταύτας ἓν προσεωγῆ πρὸς τὸν Κύριον, πὐρίσκει ἐνταῦθα διὰ τὴν ὑπὸ τῶν κωµάτων τῆς θιοτικῆς θᾳ- λ}λάσσης ταραπτοµένην ᾠυχῆν του. ἤσυχον λιμένα ᾿Ομοῦ μὲ τὸν Ψαλμωδὸν κά: 05 ἀληθής παριστιανὸς ὀφείλει να λέγην Μίαν ἠτησάμην πα- ῥᾳά Πυρίου, ταύτην ζητήσῳ' τοῦ κατοικεῖν τς ἐν οἴκῳ Κυ: ρίοω πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς µου, τοῦ θεωρεῖν µε τὴν τερπνότητα Κυρίου καὶ ἐπισκέ- πτεσθαι τὸν ναὸν τὸν ἅγιον αὐτοῦ. (ψαλμ. 26. 41. μελῶν | κῆς συµθιώσεως τῶν ἀνθρώ: πων δὲν εἶνι ἀνεξάρτητα τῆς ὅλης καὶ τοῦ πνεύματος | καὶ συωνεπῶς δὲν δύνανται νὰ: Γλυθῶσι διὰ τῆς παραθεωρήσε-: τως ἑνὸς τῶν δύο τούτων πα-! Γραγόντων. Διὸ καὶ ὁ Χριστι- ανισμὸς καίτοι οὖσα θρησκεία πνευματική πρωτίστως τὴν, Γφυχικὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώ- που ἐπιζητοῦσα δὲν δύνα- ἴται. νὰ ἁδιαφορήσῃ διὰ τὰ Γκοινωνικὰ προθλήµατα καὶ Γτὰ διάφορα κοινωνικἀ συστή-! ἵματα, τὰ ὁποῖα Χρησιµοποι-. οὔῦντες τὸν ὀρθὸν λόγον οἱ ἄν-' θρωποι ἐδημιούργησαν διὰ τὴν λύσιν τῶν κοινωνικῶν προ: | θλημάτων. Μἠ λησμονῶμεν δ᾽: ὅτι θάσις τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἢἡ ἀγάπη Ἡ ἀγάπη πρὸς ἀλλήκους, ἃς ἄνευ δὲν δύναται νὰ νοηθῇ χριστιανισμός. Α.-΄ κριθῶς δὲ ἐν τῇ περὶ ἆν άπης διδασκαλίᾳ τοῦ χριστιανισιοῦ (διαφαίνεται ὁ ὀρθὸς τρόπος ρυθµίσεως τῶν μεταξὺ τῶν ἀν- θρώπων σχέσεων. Διότι, καί- τοι μὴ οὖσα σύστηµα κοινωνι- κὸν ἡ Χριστιανικὴ θρησκεία καὶ συνεπῶς μή δίδουσα λύ- ἴσεις κατ’ εὐθεῖαν τῶν κοινω- νικῶν προθληµάτων, ὅμως δι- δάσκει σύστημα σχέσεων πρὸς ἀλλήλους τῶν ἀνθρώπων. Ὁ- σα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὃ- μῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὦ-' μεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς.. Συμπλ:- κοµένης ὃ᾽ ἀφ' ἑτέρου τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης μετὰ τῆς πρὸς τὸν ἄνθρωπον τὸν ἅπε- Γρ) μον ον ὄρονυ εἰσόδου εἰς τὴν οὐράν ον βασιλείαν ρυθμίζοι- [σι αἲ Ησεταξδὺ τῶν ἀνθρώπων | σχέστιις. Πλὴν τούτου τὰ κρι- μ δ. ον κατα τὴν µέλλοι παν κρίσος οἱ ἄνθρωποι ἅπω-, ἑλαμθάνουσ τῆς αἰωνίου ζωῆς Ἡ πεταδ ιά ζω ντ ὤντον. κάλασιν ἀποκλειστικὼς στδὸν ο. εἲς τὴν αἲ- ! οναφέροντει ενέε πα Γ λικὴν ὑπόστασιν τοῦ οἄνθριν ν Κα Ἡ ἔναντι τῶν κοινών] Γπου, Συνιπῶς ὁ Κόριος ἓν, των οοτηαάτων σχέσις τοῦ: τοῖς Εαν ελίοις οὐδόλως ᾱ- Χωιπτιανισμος εἶνα ἀνάλογος ὣ Έ ἕπε πὸ λακὸιν ὅτοι τῆς ποὀς τὸν χριστιανισμὸν [πι ἀνορώπαο καὶ τας πόσιως τῶν. κοσιοθεωριῶν, (ανά ωας τους το ναντίον Σέν κω ων αύτη παρΏλθον. “Όντιι εἴσ τὸν πο πελλούσης κρί: δ πο της πλςυρᾶς τοῦ Χρι- Γσως Βιδασκαλίαν του. παρὰ σπασο ρυθμίσει τὴν σχέ- τῷ, Αἰατθε ο Όροι της οἶων οἳ σιν τούτου πρὸς τὰ κοινωνι- ζωῆς ἡ τῆς αἰωνίου καταδίκτις ποπ ]οατα, τοῦτο ρυθµιζε᾿ θέτει τὴν ἐκ τῶν σχέσεων τῶν. ο ππὸ τῆς πλε υρᾶς τῶν κοι», ενθρώπων πε ολα ασ κνωνκῶν συστηπάτων τὴν σχε ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ Ξριέχουσι Γδιαφέρο». δεικνύει Ῥ ο ΑΡΤ. 1ο δΙΟΤΤΝΜΙΟΣ ΕΟΟ Τ 10511, ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ ΒΙΗΛΙΟΝ ΦφοΤ ᾿Απὸ τῶν ἀρχαιοτάτων «ρό- νγων µέχρι τῶν καθ ἡμᾶς σο- φαρά. προθλήματα ἁἄπαοχο- λοῦν τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα. Φλεταςὸ τῶν οπουδαιοτέρων ἡ σημασια τῆς παθού- σης ζωῆς, ἡ Ὀπαρξις τοῦ Θε- ω, Ἡ αἰώνιος ζωὴ κλπ. Όρωπο: ἔδωσαν κατά και- ὡς διαφόρους λύσεις δια τὰ μπατα ταῦτα. ᾽Αλλ᾽ ἆσφα- αἳ λύσεις σἱ ὁποῖαι ἐἑ- σον ἦσαν λανθασµέναι ἢ ῖς ἐὰν ἐπλησίασαν πρὸς ] ἤθειαν. Διότι πῶς Εἶναι υνατὸν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ν εἶδε καὶ δὲν ἐγνώρισε ἓν ἄγμα νὰ ὁμιλῇ, νὰ περιγρά- Τοῦ ΑρΥ.:µ. ὅσα ν ς ρο πο ως . ς Φ ο. ο: Ὁν ν ὦρ λα 3 15. ον Ω- ϱ) ο ο) Ὁρ -ἱ αν α Ὁ Οἱ ΙΟΥ Σ. ΚΩΒΣΤΑΒΝΤΙΝΙΔΟΥ γνῶσιι ἀτελῆ καὶ ἐν πολλοῖς πεπλανηµένην ἐνῷ τὸ Εὐαγγέ- λιον εἶναι τὸ αἰώνιον βιθλίον, αἰωνίου ἀξίας διότι περιέχει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, τὴν δι- δασκαλίαν τοῦ Μυρίου κατὰ τὴν ἐπὶ νῆς ἐπιδημίαν αὐτοῦ. Εἶναι τὸ βιθλίον ποὺ ἀνοίγει τὸν δρόµον πρὸς τὸν οὐρανόν». Λλέσα εἰς τὸ Εὐαγγέλιον ὃ- πάρχει ἡ πραγµατοποίησις ὅ- λων τῶν προσδοκιῶν, ἡ ὑψίστη τελειότῆς τῆς φιλοσοφίας, τὸ κλειδὶ. ποὺ ἐξηγεῖ ὅλας τὰς Φαινομένας ἀντιθέσεις τοῦ φυ- σικοῦ καὶ τοῦ ἠθικοῦ σύμµπαν-: τος. (Μὰξ Μύλλερ). Πόσοι καὶ πόσοι δὲν ἐξεκίνησαν ὡς ΙΠΙΗΙ Ίὴ ΙΝΜΗΙ [ΜΗΝΠΠΒ ΤΝΡΗΙΝΗ Τοῦ ἱπισκόπου Βύσσης ΓΙ ΡΜΑΜΟΝΥ ΠΟΛΥΖΟΤΓ ΔΟΥ Μερικοὶ φίλοι ἕκαμναν προ- χθὲς τὰ σχέδ.α μιᾶς ἐκδρομῆς ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἔχουν ὅλοι µασζύ. Τὴν σοζήτησιν διξκοψελ ἕνας τῆς παρέας, ποὺ εἶπεν ὅ- τι θά εἴχον στενοχωρίας εἰς τὴν ἐκδρομὴν ἐκείνην καὶ συ- νεθούλευς νὰ λάδουν διάφορα προφυλακτικὰ µέτρα! Ἕνας ἄλλος ὅμως ἐπρόσθέσεν: ὍὉ φίίος µας αὐτὸς ἔχει μίαν ἵ- κανότητα νὰ προθλέπῃ παντοῦ στενοχωρίας. Καὶ ἴσως αὐτὸς υἁ εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἔχει εἷς τὴν ζωήν του τόσας στενοχώ- π/α[α[α[π[ωα/κ[αΙϱΙαΙϱ/αΙσΙαΙΕ/π[ΕΙαΙΡΙΡΙΡΙΩΠΗΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΠΙΡΙΠΙΒΙΕΙΕΙΣΙΠΙΠΙΠΙΒΙΕΙΕ ρίας' καὶ νομίζω ὅτι θὰ ἀπο- [8 : ο] τιόψεις, μετέβαλε «Τὸ Εὐαγγέλιον, ἀτιὸ ὅλας τὰς ᾱ- ς τοὺς ἀνθρώτους) συνετέλεσε ὥστε νὰ κάµουν ἕνα τερά- στιον βῆμα πρὸς τὴν τελειότητα». ΣΑ ΤΡΟΕΡΙΑΝΛΟΩΟΣ ᾽ααπππαααπΙααπ/πΙπα ΦΗ. καὶ νὰ ἀποφαίνεται περὶ τούτου Ὅσο μορφωμένος, ὅ- σο σοφὸς καὶ ἂν εἶναι ὁ ἄν- Όρωπος δὲν δύναται νὰ ἁντι- | ληφθῇ μὲ τὸ στενὸ καὶ περιώ- ρισµένο μυαλό του πράγματα Γτὰ ὁποῖα ἀνήκουν εἰς τὸν ὁ- περαισθητὸν κόσμον. Τὴν λύ- σιν εἰς τὰ σπουδαῖα ταῦτα προθλήµατα μᾶς τὴν δίδει ἕ- νας µόνον καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀριατός. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταθάς, εἷ- ναι ὁ σαρκωθεὶς Θεὸς ὁ ἐλ- θῶν εἰς τὸν κόσμον δι᾽ αὐτὸν ἀκριθῶς τὸν σκοπὸν διὰ νὰ ὁ- µιλήση ἐπ᾽ αὐτῶν, νὰ διδά- ἔῃ τὸν παρσοπλανημένον ἄν- Ὄρωπον νὰ ἀνοίξῃ τὸν δρόµον. Ὁ θίος, ἡ διδασκαλία καὶ τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ περιέχον- ται εἰς τὸ Γὐαγγέλιον καὶ οὗ- τῳ µόνον µέσα εἰς τὸ Γὐαγ- πέλιον δύναται νὰ εὕρῃ ὁ ἄν- Ίρωπος ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τό- ἐπιμόνως καὶ ἐναγωνίως 6 τὰ μεγάλα προθλήµατα ποὺ ἁπασχολοῦν ἀκόμη. Ἔνας ιεγάλος Γάλλος μαθηματικὸς καὶ φιλόσοφος ὁ Πασκάλ ἔλε- - ὃὲν Ὑνωρίζοµεν οὔτε τὶ εἶναι Θςός, οὔτε τὶ εἶναι ζωή, οὔτε τὶ εἶναι θάνατος. δΔιὰ τοῦτο ν Ά τὰ ε 3 ὧν τὸ κύριο θέµα εἶναι ὁ Ὁ|- Ὠσοῦς Χριστός, δὲν υνωρίζο- μεν τίποτε καὶ δὲν βλέπομεν: πσρὰ σκότος καὶ σύγχυσι στὸν χαρακτῆρα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ γύρω µας Φφύσι:. Σκότος ἐπικρατεῖ παντοῦ ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκεῖνος δι- εκήρυδε ὅτι εἶναι τὸ φῶς «ἐ- γῷ εἰμὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περι- πατήσει ἐν τῇ σκοτία ἆλλ᾽ ἕ- ξει τὸ φῶς της ζωῆς». τὁ εὖ- ανγέλιον εἶναι τὸ ἄριστον καὶ μοναδικὸν θιθλίον ἐν τῷ κὀ- σµῳ. Ἡ ἀνθρωπότης δὲν σῃ ἄλλο ότητος. ᾿ γνῶσιν ἀνθρωπίνην, πην, οὗσαν φορέα τῆς κοινω- νικῆς, δικαιοσύνης, νοουµένης ἐνταῦθα ὡς ἱκανοποιήσεως τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν τοῦ ἆν- θρώπου. ᾽Αλλὰ καὶ ἀλλαχοῦ ἐν τοῖς Γὐαγγελίοις εὑρίσκε- ται παράλληλος διδασκαλία δι ὅσων ὁ Βύριος λέγει περὶ ἄφρονος πλουσίου περὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου καὶ τοῦ πλουσίου κλπ. Βεθαίως ἐνταῦ- θα οὐχὶ ὁ πλοῦτος καθ’ ἑαυ- τὸν οὐδὲ ἡ πτωχεία καθ’ ἑαυ τὴν συνιστοῦν τὴν ἠθικὴν ᾱ- ξίαν ἢ ἀπαξίαν δι ἧς κρίνεται ἢ μέλλουσα ζωὴ εἴτε τοῦ πτώ- χοῦ. Ὅμως ἡ καλὴ ἢ κακὴ χρῆσις τοῦ πλούτου, τόσον ὡς ἐκ τοῦ τρόπου τῆς ἀποκτήσεώς του, ὅσον καὶ ἐκ τοῦ πειρα- σιμοῦ εἰς ὃν δύναται νὰ ἐμθά- λ Ἡ δια :. συντελοῦν εἰς τὴν λῆψιν τοιαύτης ἢ τοιαύτης ἀποφάσε- ως κατὰ τὴν κρίσιν. ᾿Αφοῦ λοιπὸν τοσοῦτον ἐν- ὁ Ἰύοιος ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις καὶ γενι- κώτερον ὁ Χριστιανισμὸς περὶ τοῦ ἑτέρου τῶν ἀποτελούντων τὴν ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν στοιχείων, τοῦ ὑλικοῦ, δῆλον ! καβίσταται τὸ ἐνδισφέρον τοῦ ἁθιστιαν σαοῦ διὰ τὰ κοινωνι- κά συστήµατα τὰ ὁποῖα ἐδη- ἠθ ὑπὸ τῶν Δακοιοτέραν. κατανομὴν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Ἡ πρὸς ταῦ- δὲ σνέσις τοῦ Χριστιαι- σπιοῦ δέὲοι τὰ ρωθαίζηται ἄνα- Σόνως τῶν προὐποθέσεων, ἀφ᾽ ὧν. ἕκαστον τῶν κοινωνι κῶν οὐ στηκάτων ἀφορμᾶται. Διότι ὄγειστος τῶν κοινωνιολόγων Πισυρνοἳ σύστηµα ἴδιον ἀφ- «μένος ὅπὸ ὡρισμένης κο- ᾱ αρίας. Καὶ συνεπῶς τὸ Υ Ἡ τοιοῦτον κοινωνι- νν την, ὅπερ ζητει νὰ ο θιση τὰς μεταξὸ τῶν ἆᾱν- βρυπονς. σχέσεις. εἶνι κατὰ τὸν ο) σἵσω αὐτοῦ ἀπόρροια τς μιας ἢ τος ἄλλης κοΏµο- ὩΏ- αι εἲ, τὴν ἀπάντησιν δηλονότ: : ἀπησχόλησαν καὶ τὸν ἔξω τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ! κατι τέχει οὔτε μπορεῖ νὰ ἀποκτή-' θιθλίο ἴσης σπουδαι- τὰ ἄλλα θιθλία πε- χείρισίς του σπουδαί- | : ἀν-. Ὀρώπων διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν, αετσξό τῶν οχέσεων καὶ τὴν: τῶν | (οσίας τοῦ ἱδρωτοῦ του. Ὁ-: ο Παῦλος διὰ νὰ δ'ῴξωσι τὸ εὐαγγέλιον καὶ ὅταν ἦλθαν εἰς ἐπαφὴν μὲ αὐτὸ καὶ τὸ ἀνέγνωσαν διὰ νὰ τὸ πολεµή- σωσι δὲν ἐπέστρεψαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ δὲν ἔγιναν δια- πρύσιοι κήρυκες τοῦ Εὐαγγε- λίου του ὍὉ ἄπιστος εἰς τὴν πρώὠτην σελίδα τοῦ Εὔὐαγγε- λίου--εἶπε µων γίνεται πιστὸς εἰς ο ου αὐτοῦ βιθλίου. τὸ Γὐαγγέλιον, εἴπερ τινὰ καὶ ἄλλην ἐποχὴν σήμερον Χρειάζεται. Εἰς μίαν ἐποχὴν καθ ἣν ἡ κοινωνία µας ἄπε- µακρύνθη ἀπὸ τὸν Χριστόν, ἐπικρατοῦν καὶ τὰς φυχὰς καὶ τῶν ἀνθρώπων. ώδους θαλάσσης, ποὸς παντοίους ἀνέ ρεύματα καὶ μὴ μους Γκαὶ σωτηρίας. Τὴν ποθητὴν τὰ εἰς τὸ τηρίαν θὰ εὔρωμεν Νε. στὴν ἀγορά, ὅπου αἱ σκέψεις κάθε ψυχῆς ἁἀπορροφῶνται ἀπ τὴν ἔξαψι τῆς φιλοδοξίας µας ὁμοιάζει πρὸς πλοῖον ᾱ- τὴν ζωήν, . ) νευ πυξίδος, ἐν µέσῳ τρικυµι- κάθε τι ποὺ ὀλέπομεν. Αν µε- µαχόμενον ταχειρισθοῦμε φακὸν ρόδινον, καὶ θὰ τὰ ἰδοῦμεν ὅλα ρόδινα ἂν δυνάμενον μαῦρον. θὰ τὰ ἰδοῦμε ὅλα θλι- ὰ φθάση εἰς λιμένα γαλήνης, θερά. ἢἡ τῶν ἐργασιῶν ἢ τῶν ἀπο- | λσύσεων, ἐκεῖ, ἀκόμη κι’ ἐκεῖ, μπορεῖ ν΄ ἀκουσθῃ ἡ ἤσυχη γαμηλἠ Φωνὴ τῆς Βίόλου καὶ ἡ φυχἠ μ’ ἕνα δυὸ ἀπὸ τὰ µα- κάρια λόγια τῆς μπορεῖ νᾶ- 6ρῃ φτερὰ σὰν περιστέρι νὰ πετάξη μακρυὰ καὶ νᾶθρῃ πουλία: υὰ κι ὁ ἴδιος ὁ Χρι- στὸς τὸ διεκήρυξε «Δεῦτε πρὀς µε πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισµένοι καγὼ ἆνα- Γπαύσω ὑμᾶς». | σιν των πρὸς τὸν ἉΧριστιανι- σµόν. Ἐκ τοῦ γεγονότος δὲ τούτου ἐδημιουργήθησαν κα- τὰ τοὺς νεωτέρους κυρίως Ἀρόνους, ὅτε τὰ κοινωνικὰ συστήµατα λαθόντα συγκεκρι- µενην µορφὴν ἐφηρμόσθησαν ἄλλα ἀλλαχοῦ, ἀντιθέσεις με- ταξὺ τούτων καὶ τοῦ Χριστι- ανισμοῦ. Καὶ τοῦτο, διότι ἀπεμπολή- σωντες οἱ ἄνθρωποι τὸ Εὐαγ- Ἰγέλιον ἐζήτησαν διὰ τοῦ ὁρ- θοῦ λόγου νὰ ρυθµίσωσι τὰς μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, σχέ- σεις. Τὰ οὕτω δὲ δηµιουργη- θέντα Κοινωνικά συστήματα ἀπὸ ὑλιστικῶν κοσμοθεωριῶν ἀφορμώμενα, τὸ πλεῖστον, ἐξή- Ίασαν τον ἄνθρωπον ὥς ὕλην 'μονον, Διά τοῦτο κατὰ τοὺς Χρονοὺυς µας, ὅτε τὸ κοινωνι. κον πρὀόλημα ὠξύνθη διὰ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ πλούτου τείς τὰς χεῖρας ὀλίγων καὶ τῆς | ἐξαθλιώσεως τῶν ἐργατικῶν μαζών. ἡ μεταξὺ Ἀριστιανι- σμρῦ. καὶ ὑλιστικῶν κοινωνι. κὠν σωστηµάτων ἀντίθε - Γτεθλήθη πε ρῇξιν Ἐν με. .σφοδρὸν ἑκατέρωθεν, ἰδία ἐκεῖ εἔνθα διά τῆς ἐφαρμογῆς τοι- ούυτων συστηµάτων, παραθεω- ρούυντων πλήρως τὴν πνευμα- τικὴν ὑπόστασιν τοῦ ἀνθρώ- που, οἷον τοῦ κομμουνισμοῦ Επεδιώχθη | Υικου προθλήματος καὶ ἡ ρύθ- Γαισις τῶν μεταξὺ τῶν ἀνθρώ- 'πω. σχεσεων διὰ τῆς δικαιο- ἵτερας κατανοιιῆς τῶν ὅλι ἀναθῶν. Τὴν ἐκ τῆς ἐπικρατήσεως καὶ ἐπιθολῆς τοῦ κομµουνι- ΗΝ εἰς σημαντικὸν µέρος τοῦ πλανήτου µας κρίσιν, ἐπι τείνει καὶ ἡ ἀδινανία τοῦ κε. Φαλαοκρωτικοῦ σιμοῦ, διὰ τὴν των κοινων κῶν προξληµάτων, αὔσης κυρίως ἀπ δ'αμάγης τῶν δύο τούτων κοι: λ κῶν. συστηικάτων, κατὰ δάσιν Ὀλιστικῶν, ὄντων ἄμφο- τέρων, ἡ αἰτία εἶναι κορίως οθικἡ, Διά τῆς ἀρνήσεως τοῦ ποτ ύματος ὡς οὐσιώδους συ- στατικοῦ τοῦ ἀνθρώπου, οἱ πνθσωποι ἀπεμακρύνθησαν σος Γζργελίου καὶ τῶν Ἴθι. Γκῶν ἀργῶν του. Ἡ ἀν ἅπη ἐ- ΣΣθΧήθη εἰς τὰς τις τὰ τῶν ἂν- Οἠρώπων σ/έστεις καὶ μόνον τὸ ὁτοιικὸν συμφέρον ρυθμίζει Ὀρροίας τῆς ἡ λύσις τοῦ κοιχω.: κῶνι έλα , συστήµατος, ᾿ του Όντος ἄλλωστε καὶ τοῦ οημ'ουργοῦ τοῦ κομµµουή- ! ἀντιμετώπισιν Γῆς κρίσεως τῶν χρόνων µας] ποητευθῇ πολώ, παρὰ πολώ, ἐ- αν ὃὲν τοῦ συμθῇ κανὲν κακὸν ἱκατὰ τὴν ἐκδρομήν µας αὖ- τήν Γύρω ἀπὸ τὴν παρατήρησιν αὐτὴν ὑπάρχει μιὰ ἔαθεια ἆ- λήθεια περὶ τῆς ζωῆς. ὁσονδή- ποτε παράξενος καὶ ἂν εἶναι, Μᾶς εὑρίσκει δηλ. ἡ ζωή μὲ τὸν τρόπον ποὺ τὴν περιµενο- μεν. ᾿Ισωώς καὶ ὁ Χριστὸς αὖ- τὸ νὰ ἐννοοῦσεν ὅταν ἔλεγε: Ζητεῖτε καὶ θὰ εὕρετε Γὰν ἀρχίζωμεν τὸ πρωῖ τὴν Γήμέραν µας μὲ τὴν θεθαιότη- ἵτα ὅτι κάτι τρομερὸν θὰ μᾶς :συμθῇ, τότε θὰ ἐπιστρέψωμεν τὸ 6ράδυ εἰς τὸ σπίτι µας μὲ τὴν ἱκανοποίησιν ὅτι συνηντή- διάσηµος ἐπιστή-! σαμεν ἀρκετάς οστενοχωρίας, τὴν | ὅπως εἴχομεν προείπει. τελευταίαν. Τόση εἶναι ἡ ἐπί- αρχισωμεν ες ἄλλου τὴν ἡμέ ὃρασις τοῦ ὑπερόχου οὐρανί-΄ραν µε την εκ των προτερων ᾿Γὰάν Φεθαιότητα ὅτι ὅλα θὰ πά- ἴγουν καλά, τότε θὰ εἶναι πι- Γθανὸν τὸ πλεῖστον τῆς ἡμέρας ἵψὰά πάγῃ σύµφωνα μὲ τὰς προ- ὀλέψεις µας. Ἠ. ζωὴ ἔχει κάποιον ἰδιαί- εἰς ἐποχὴν καθ ἣν ἡ σύγχυ- τέρον τρόπον νὰ μᾶς ἀνταμεί- σις, ἡ ἀγωνία καὶ ὁ φόθος ὁῃ μὲ τα πράγματα τὰ οποία βασανίζουν ἀναμένομεν, διότι αἱ προσδο- τὰς καρδίας κίαι γίνονται ὡς ὁ φακὸς διά Ἡ κοινωνία μέσου τοῦ ὁποίου θλέπομεν Χρωματίζομεν τὸ ὍὉ πραγματικά φιλόσοφος γαλήνην θὰ ἀποκτήσωμεν κον- Ελληνικὸς λαὸς λέγει: --“Εἰς ν Χριστόν. Τὴν σωῶ-, τὸν ἁγνὸν ὅλα τὰ πράγματα ἀντλοῦν-. εἶναι ἀγνά,. Καὶ εἶναι ἀληθές. τες ἀπὸ τὴν ἀνεξάντλητον ον 'Ὅπως εἶναι ἐξ ἴσου ἀληθὲς ὅ- μα. .. Αά τρῦτο! αἰωνίαν πηγήν, τὸ Εὐαγγέλι- τι εἰς τὴν φαιδρᾶν καρδίαν ὅ- ο μις ον ]ου. Ὁ ἄλλοτε πρωθυπουργὸς :λα τὰ πράματα εἶναι φαιδρά, τῆς ᾽Αγγλίας Γλάδστων ἕἔλε- εἰς τὸν φιλάνθρωπον ὅλα κα- Μέσα στὰ πλήθη, ἢ στὸ λά, καὶ εἰς τὸν ἀγαθὸν ὅλα Γθόρυθο, ἢ στοὺς δρόμους, ἢ ὡραῖα, ᾿Εὰν γυρεύώμεν ἐπιθέσεις καὶ προσθολάς, ὁλόκληρος ὁ :κόσμος θὰ μᾶς φαίνεται ὅτι μᾶς ἐναντιώνεται. ᾿Γὰν ἐπιτρέ- ππωμεν εἰς τὸν ἑαυτόν µας νὰ [γίνεται ὑποκριτικός, τότε ὅ- λος ὁ κόσμος θὰ μᾶς φαίνεται Ιγεμᾶτος ἀπὸ λάθη. Ἡ ζωὴ Γδηλ. προσφέρει λύπας, ἀλλὰ Ἱπροσφέρει καὶ ἀρκετὰς χαράς, Καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἡμᾶς εἴμεθα ἐλεύθεροι νὰ πάρωµεν ὅτι θέλοµεν. Πμποροῦμε νὰ ἔχωμε ἐκεῖνο ποὺ προτιμοῦμε. Κάποιος ἐτηλεφώνησε κάπο- (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα] αὐτάς. Η ἄρνησις ἐξ ἄλλου Δημιουργοῦ καὶ. Κυθερνήτου τοῦ σύμπαντος, σωνέτει,ε εἰς τὴν στροφὴν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὴν ὕλην καὶ συνεπῶς τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τῆς ὀρθῆς λύσεως. Διὸ πάντα τὰ κοινωνικὰ συστήµατα, τὰ εἴτε ἐγγύτερον εἴτε µακρότερον πρὸς τὸν κομμουνισμὸν ἢ τὴν κεφαλαιοκρατίαν εὑρισκόμενα ἄπεχουωσι τοῦ. Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς ὀρθῆς λύσεως τῶν κοινωνικῶν προθληµάτων. Μὲ µόνην τὴν διαφοράν ὅτι τὰ μεν. κομμουνιστικὰ--σοσιαλι- οτικἁ εὑρίσοκονται εἰς πλήρη πρὸς τὸν Χριστιανισμὸν ἀντί- θεσιν λόγῳ τῶν κοσµοθεωρια: κὠων των προὐποθέσεων, θεω- ροΏντες τὸν Χριστιανισμὸν ὡς αἶτιον τῆς δωστυχίας τῶν ἱπρολεταρίων., τὰ δὲ καίτοι και ταύτα μακρὰν τοῦ Χρι- στιανισμοῦ καὶ τοῦ ὀρθοῦ ὄν- τα ὅμως δὲν πολεμοῦσι αὐτὸν ἐκδήλως, Παρὰ τὰ διάφορα ταῦτα κοι- νωνικὰ συστήµατα, ἤρξατο ἆ- ναφαινοµένη κατὰ τὰ τελευ- ταῖα ἔτη μεταξὺ τῶν προκει- µενων πρὸς τὴν Χριστιανικὴν ᾿Εκκλησίαν κόκλων, χριστιανι- κ κοινωνικἡ κίησις ἀποσκο- ποῦσα εἰς τὴν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς Εὐαγνελικῆς ἀληθείας ἐπίλυ- σιν τῶν κοινωνικῶν προθληιιά των. δη ἢ τοιαύτη προσπά- θεια ἀπέδωσε τοὺς καρπούς ἵτης. ἰδίᾳ ἐν Πορτογαλλία, ἕἔν- θα τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας σἶναι. βαθέως ἐπηρεασμένον 'ἕκ της χριστιανικῆς διδασκα- λίας καὶ τῆς Καθολικῆς Κοι- νωνικῆς Δράσεως, ἃς τὸ πρό- γοαμμα. θαΐνει ἐπὶ τῶν περι- Γφήμων. παπικῶν ἐγκιυκλίων ποια Ἀονα ναι καὶ να - γαπθε πιο αππο, Πρὸς τῇ Ρω- Γμαιοκαθολικῇ Νοινωνικῇ Κκι- νησει. σπουδαίως ἀνεπτύχθη ετοιαὐτή κίνησις καὶ παρά τοῖς | Προτεστάνταις. ἰδίᾳ. διὰ τῶν εργασιῶν τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρ- Χιεπισκόπου Καντερθουρίας εν Τουήυ]ο, Σ ὀντονος δὲ καθ ὅλον τὸν κόσιιον παρατηρεῖ- ται Χριστιανικὴ Κοινωνική Κί- νησις. πρὸς ἔρεωναν καὶ λύ- σιν τῶν ΓΚοινωνικῶν προθλη- µάτων ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ Γύαγ- γελίου. ΣΗΜ. Ἐν 'Γ)λάδι ὑπάρχει Χρὶ: στιανικὸς. Κώκλος περιλαμθάνων κα θηγητὰς Πανετιστημίου, πολιτικοὺς κ.ᾱ. ΤΙ ΤΑ ΟΤΙ. 5 ία... Ὁ Ἀύριος ἡ Ἀρίστος ετα αν αοτα τοὺς παθητας καὶ τοις. Γοσευς ποῦιον ο τω, τι ο ο ελιον (ἠλορκ. τς ὴ ο δὲ ἀπόστολος ᾖΓΠιαῦλος ἐντέλλεται εἰς τὸν µαθητὴν αὐτοῦ. αιµόθεον λέγων: -Κή- ρυζο. τὸν λόγοι, Επίστηθι εω- καίρως ἀκαίρως, ἔλεγξου, ἐ- πιτιαἼσον, παρακόλεσον πάσῃ µακροθυµίᾳ καὶ διδαχῇ (8. Ιιμ. 52). Ἡ Εκκλησία ἐπιλαμθάνε- ται πἀσής εὐκαιρίας, ὅπως ἐκτελέση τὴν προσταγὴν τοῦ Κοριου καὶ συμμορφώθῇ πρὸς τὴν ἐντολῆν τοῦ Παύλου, δη- μιουργεῖ δὲ καὶ ἡ ἰδία εὐκαι: ρίας, ὅπως διδάξη. παντ«γοῦ τὸν θείον λόγον. Ἡ Κυπριακὴ Ἐκκλησία υἱωθέτησε καὶ αὐτὴ κατὰ τά τελευταῖα ἔτη τὴν καθιέρωσιν τῆς λεγοµένης ἑθδομάδος τοῦ Γυα. γέλιου, ὅπως κηρόξῃ εἰς τὸ ποίµνιον ἐντατικώτερον τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ ἱεράρχαι, οἱ ἀξιωματοῦ- χοι κληρικοὶ καὶ οἱ ἱεροκὴρυ- κες θά. διασπαρῶσι μεταξὺ τοῦ Χριστιανικοῦ λαοῦ κατά τήν προσεχῆ ἑθδομάδα ἵνα µε: ταὐοώσωσι τὴν εὐλογίαν τοῦ Γὐαγγελίου, ἵνα σκορπίσωσι πανταχοῦ τὴν χάριν τοῦ Χρι- στοῦ, ἵνα εἴπωώσιν εἰς τοὺς Χριστιανοὺς 'ρήματα ζωῆς, ἵ- γα ἀφωπνίσώσι τὸ θρηήσκευτι- κὸν συναίσθηα εἰς τὰς ψυχὰς τῶν πιστῶν, ἵνα τονώσωσι τὴν πριστιανικὴν πίστιν εἰς τὰς συνειδήσεις τῶν ἀκροατῶν, τς χα ἀποσπάσωσι τὰς καρδίας τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τῶν ὅλι- κῶν. αεριανῶν, ἵνα ὄψώσωσι τὰς διανοίας πρὸς τὸν Πατέρα Θτὸν. Μυρ:όστοιοι θά ἀντηχήσω: σι μεταξὺ τοῦ εὐσεθοῦς λαοῦ τῆς Κύπρου αἱ προτροπαί: εαδδοε ρ την ΕΝ. νε λρῶν προσε τικ. α εἰπεν αὖ- ο τὸν ατε τὸ κτίσει (κοτοῦ τες. εἰ ιός ιρυς ἵῃ πἀσιῃ Εν Ανω σχῶμεν τὰς καρδίας, δελφοί. ᾿Ανω πρὸς πὸν Πατέ- ρα τῶν φώτων. ἵνα ζητήσωμεν τὸν φωτισμὸν τῶν ψυχών ἩΓ μῶν, ἵνα λάδθωμµεν ἐνισχόοσεις παρὰ τῶν δυνάµεων των οὗ: ρανῶν κατὰ τοὺς στενοχῶ: ρους τούτους χρόνους της ζω- ῆς ἡμῶν. Οἵ Χριστιανοὶ ἔχουσιν' ὑπέρ- τατον καθΏκον νὰ ἀνταποκρι- θῶσι πληρέστατα πρὸς τὰς ἐνεργείας τῶν ἀνθρώπων της Ἐκκλησίας. Βά προσερχκων: ται ἀθρόοι εἰς τὰς ἱερὰς ὄσυνα- ξεις. Νά ἀκροῶνται µετα προ σοχῆς καὶ εὐλαθείας τα ἀθά- νατα λόγια τοῦ Βιθλίου τῆς ζωῆς. Βὰ. δέχωνται ὡς ἄγα- θὴ -ἢ τὸν σπόρον του Εὐαγ- γελίου. Νὰ φυτεύωσι βαθέως εἰς τὴν ψωκήν των τους σῶ: τηρίους λόγους του Χριστοῦ. Νὰ. φυλάττωσι τας ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, ὅπως θὰ κηρύξωσιν οἱ ἱεροκήρυκες καὶ ὅπως θὰ συμθουλεύσωσιν οἱ ἀπεσταλ- µένοι πρὸς αὐτούς. Πρέπει. νά ἐνδοναμώσωμεν τὰς ἀρετάς µας. Πρέπει νὰ ἐξασθενίσωμεν τα ἐλαττώμα- τά µας. Πρέπει να εκκριαὼ: σωµεν ἀπὸ τῶν ψυχῶν µας τὰς κακίας. Πρέπει νὰ καθα- ΣΤΗ ΤΕΛΗ ΣΙΟΥ ΕΙ 14 ΕΡΗΟΗΝΙΙ κ. ΑΛΕν ΗΑΠΑΔΟΙΠΙΟΥΛΛΟΥ οι, ΤΙ ΠΛΠΤΝΙΗΥ 9 ἀπὸ ζει ρα σού εκώπιςς Ἠ αροκή ἐπλάσθη ὧτὸ τοῦ Θ, ο νὰ τους Ἐν πιροιία νεα: πρώνν αντ τς μὲ τὰς κακας πράτε.ς καὶ τὰς πονηρᾶς ἐπ'- | Ὀωμιας ἐἑκότπααςσν τὴν ψυχή» μας Ὄεῦαα σκοτεινόν, ΓΠποῖος: ἀρέσκεται τὰ Φοί κηλιδώπενον, Ας παρὸν ῥόθαια. Διατι τότε να ἔγα τὸ καλλίερον τῆς ὑπάρξεώς του, τὸ π πσος τῶν ωνήν του λεριωνε: ζοφώδη καὶ δωσώθη, τῆς ἁμαρτίας: } ϕ Χριστιανέ! Ὁ ζυωγὸς τοῦ Νωρίου εἶναι ἐλαφρός. Δὲν ο για καθόλου δύσκολον νὰ ἆᾱ- πορεύν]ις τὴν κλοπήν, νὰ ᾱ- ποτροπ ἀζεοαι τὸν Φφόνον, πὰά µισῆς τὴν αἰσχρότητα, νὰ μὴ µολύνῃς τὴν γλῶσσάν σου μὲ, ἢ ρέμα | ωμένον, ρυ- | καὶ βρωμερόν Οὐδεὶς ' ἀνέχεται : ΕΚΚΛΗΣΊΤΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ τὸ ψεῦδος, νὰ σταματᾷς τὴν! καταλαλιάν, νὰ σθήνης τὸν ωθόνον. Χριστιανέ που: Γἶναι πολὼ (ὔὥκολον νά εἶσαι δίκαιος, νὰ ἴσαι τίµιος, νὰ εἶπαι ἀληθι- τός, νὰ εἶσαι καθαρὸς ἅπὸ πάσης κακίας, νὰ ἀγαπᾶς τὸν πλησίον σου ὅπως τὸν ἑαυτόν σου. νὰ ἀγαπᾶς Γύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδί- ας σου. ἐξ, ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ νὰ κάμν]ς τὸ θέληµά του, Δὲν ὑπάρχει καμμία δωωκο-| λία νὰ εἶσαι καλὸς χρίστια-ι γός, ἁγαθὸς ἄνθρωπος, μὲ µί-] διότι ἅγιος, ἵαν λέξιν ἄγιος λέγεται ὁ ἔχων τὴν ψυχὴν κα θαρὰν ἀπὸ τῆς κακίας. Χριστιανέ .στὸς- νά γίνῃς ἰ(σάγγελος ἐπὶ Γπῆς νῆς καὶ ἄγγελος ἐν οὐ- Γρανοῖς. Διὰ τί λοιπὸν μὲ με: ἔρικα παραπατήµατα τῆς σώ: ἡς νὰ ἀφήσῃς τὸν ἑαυτόν σου νὰ πίνη ὅμοιος μὲ τὸν 2α- τανᾶν: Γ Αὐτὰ καὶ πολλά ἄλλα καλ- Γλίτερα θά εἴπωσιν εἰς τὸν λα- τοῦ. σώζοντος Χριστοῦ κατά τὴν. ἑθδομάδα τοῦ Εὐαγγελί- ου. ᾿Εθδομάς τοῦ Εὐαγγελίου! ᾽Αλλοίμονον! πόσον ὀλίγον φόρον δεχόµεθα νὰ πληρώσώ- μεν εἰς τὸν Παντοκράτορα Χριστόν! Αὐτὸς ἐργάζεται ἡ- µέραν καὶ νύκτα, µῆνας καὶ χρόνια, ἐν παντὶ καιρῷ και πάσῃ ὥρᾳ νὰ µας ετο μάζῃ τὴν τροφήν µας, νὰ μᾶς στέλ- Καὶ ἡμεῖς Μίαν ἑθδομόάδα μόνον. τὴν ἑθδομάδα τοῦ Εὐ- αγγελίου, ἀφιερώνομεν «εἰς οἷς τὸν πανάγαθον Θςόν µας. Χριστιανοί! εἴπωμεν πάντες ἐξ ὅλης τῆς ψωχῆς και ἐξ ὅ- λης τῆς διανοίας: Κύριε Παν- Γποκράτωρ ὁ Θεὸς τῶν πατέ-! ο μ | , ς ρων ἡμῶν, ὄχι µόνον μίαν ἕ- ὀδομάδα, ἀλλ᾽ ὅλας τὰς Σάόδο- | Γμάδας, ὅλους τοὺς μῆνας, ὅ- Γλα τὰ ἔτη τῆς ζωῆς ἡμῶν ᾱ- ᾿ποφασίζοµεν νὰ τὰ. κάµωμεν Γμῆνας καὶ ἔτη τοῦ ἁγιώτότου Ἴσου ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΙΙ ων ον ο -ἵ------ -- Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟ ΚΥΡΙΟΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ὁδην ῶν αὐτὴν εἲς σφαίρας φῶ: τεινὰς καὶ. θείας. Κατέστη Σύμδολον µεγαλειότητος ψυ- ς διδάσκων τὴν ταπείνω: τὴν ἀνεξικακίαν, καὶ ἀγά- ῤ σιν, πην, καὶ αὐτοθυσίαν. Διότι εἰ- ναι τὰ τὴν ἔκφρασιν τοῦ {- ερωνύµμου. τὸ θιθλίον εἰς τὰς αἱἰμιατωμένας σελίδας του ὃ- ποίωυ εδρίοκομεν πάντοτε καὶ νέο διδάγματα. Κατά δέ, τὸν ὃν Χρυσόστοιµον, ειναι ΒίΓ «εγραμμµένη α αὐτὸ τὸ αἴμι τοῦ Υἱοῦ τοῦ θτοῦ, εἰς ἣν ἐγνώρισαν οἱ ἄν- θρώτοι ὄχι μόνοι τὴν ἁγαθό- τήητα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καὶ την ἄπ.ιοον. ποωτοδυναμίαν τοῦ... εἶναι Φόλος ἢ μᾶλλον θιόλιο- θήκη εἰς ἣν διδάσκεται ἡ ζωὴ µα,θάνεται ἡ ἀλήθεια. φαΐνε- τοι κὸ Ψεῦδος, ὀίθλος ἥτις ἐδί- ὄκτξεν εἶς τοὺς ἀνθρώπους τα ὀπότερυφα τοῦ παλαιοῦ νόμου, πίατα τὰ μυστήρια τῶν Προ: οητῶν. Κατέστη ὁ σταυρὸς τὸ καύχησα καὶ τὸ στήρυ µα των ἀδυνάτων, ἢ ἐλπὶς τῶν ἀπτηλ- πισηόνωνι ἡ γλυκές παρηγο- ρία τῶν πονεµένων. ἃ χαρα του σεδῶν, τὸ θάρρος τῶν ἀπονοιτευμένων καὶ ὁ ἰατρὸς τῶν ἆσο νῶν. Κατέστῃη ὁ φύ: λαξ, πάσης τῆς οἰκουμένης, ἡ Φραιότης τῆς ἐκκλησίας, τῶν Δδασιλέων τὸ κραταίώμα, τῶν ἓς Όλος μωστικὴ πιστῶν τὸ στήριγμα, τῶν ἀγ- | πέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιµό- τῶν τὸ τραῦµα. ἰξ αὐτοῦ ἐξ- ἐπήνασεν ἡ ἀκατάθλητος δύ: χσιις διά τῆς ὁποίας ἑνίκησε ᾖ οσρατευοµένη ἐκκλησία κα: τὰ τοὺς σκληρούς καὶ αἵματη- (οὓς ἀνῶ-ας διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ ἰδίᾳ τρεῖς πτοώτοιῖς. σταυροῦ κατέθξαλε τὴν ἀνθρω: πι Ἕρ Φευδώνυμον. ο νῶσιν καὶ σον έτρυγεν τὴν πνευματι- κἠν ἀντίδρποιν. ᾿Απὸ τοῦ σΣταωροῦ ὅλοι οἱ καλλίνικοι υάρτυρες τῆς πίστεως καὶ οἱ ὀμολονηταί, οἱ ὅσιοι καὶ οἱ δίκαιοι καὶ ὅλοι οἱ πρωτοπό- ροι τῶν ὑμηλῶν ἰδεῶν ἠντλη: σαν δύναμιν καὶ θάρρος καὶ οπ' δύθησαν εἰς τὸν κατὰ τῆς ῥίας καὶ τῆς ἁπάτῆης ἀγῶνα καὶ ενίκησαν τὴν νίκην τῶι Μην άλλων, τὴν τῶν ἡμιθέων νί- κην καὶ τῶν Ηρώων. Πάντοτε εἰς τὰ ὥτα τῶν καταδιωκοιµέ- νῶν καὶ ἆν ων ζομένων ἡ οῦσε κατὰ τοὺς: Ὁ λόγος τοῦ: ἡ φωνὴ τοῦ. ᾿ἰ.σταυρωμένου ρεῖτε πρὸς τὰ πρόσω καὶ ἆ- φεύκτως θὰ Οριαμθεύσετε:, ἐγὼ διὰ τοῦ Σταυροῦ νενίκη- κα τὸν κόσμον Ὢ Σταυρός, ἀπὸ τῆς στι- υμῆς καθ᾽ ἣν ὁ ΙΚόριος ἐπ᾽ αὖ- τοῦ ὡς ἐπιθανατίου κλίνης ἐξ- Γὀπνευσ:. κατέστη ἡ ἐνσάρκωσις υτῆς αὐτοθωσίας καὶ τῆς αὐτα- πτρνύπεως, ἡ ὀαθεῖα ἐπίγνω- ος καὶ πωναίσθησις τῆς ἀπο- στολῆς τῶν ὑποχρεώσεων καὶ .. µας, ἡ µακαριότης καὶ ἡ τωτογία πας συνκεφαλαιώνον- ται εἰς τὸν Σταυρόν. Διὰ τῆς Φοηθείας τοῦ Σταυροῦ ὁ ἐν ῥιτσιλεῦσιν ᾿Απόπτολος ὃ ΛΜ, Κωνσταντῖνος ἐνίκησε τὸν Αὐ- Σέντιον τὸ 19 παρὰ τὴν Μουλ- θίαν γέφυραν, τοῦ ὁποίου. ἐν πλήρει πεσιμαβρίᾳ. εἶδε ἐν οὐ- ρανῶ τὸν τόπον μετὰ τῆς ὑπο- σαφής ἐν τούτω νίκα- ὅτε ἐπεκαλεῖτο τὴν θοήθειαν τῶν χριστισνῶν, ὡς ἱστορεῖ ὁ ΦΙλο- ππόρνιος καὶ ἐπείσθη περὶ τῆς αληποσίας τῆς νριστ'ανικῆς πί- στεως. ὅτι τὸν Μ. Κωνσταν- τιν μσταθαλῶὼν ἐκ τῆς Ἕλλη- νίδος θρησκεία: εἰς τὸν Χρι- στιανισμὸν αἰτίαν γενέσθαι ᾱ- Υπ μέρει τὴν κατὰ Μαξεντίου Υκλ, καθ ἣν καὶ τὸ τοῦ σταυ- οοῦ σπαεῖον κατὰ ἀνατολὰς βιστον ὤφθη διῆκον...., Ρωμαίων ἔλεγε φω- ἛἜν τούτω νίκο (Φιλοστ. Ἔπνκλ, ἵστορ. Α. σα. 6) Ἔκτοτε ὁ Σταυρός ἐστόλισε τὸ πρῶ- τον τὴν τρώὠτην Χριστιανικὴν απιαίση, ἡ ὁποία µέναν ἐνβου- σιαπιὸν ἐνέπτυσ, εἰς τοὺς στρατιώτας τοῦ Αλ. Κωνστωντι- τοι να ὁ δταυωὸς στολίζει καὶ θά. στολίοη τὴν Εθνικήν απο σπιιαίαν Ἡ ὁποία συωιιῶο- λίζὲ θνικήν µας ὑπόστα- σιν καὶ ἐπὶ τῆς ἐμφανίσεως τῆς ποίας ἀνάλλιται, ἔνθουσιᾷ λάνεται ρί. ἱερᾶς π τοι ετ) 1σστὶ σώς κα σεις νάςθς Γλλπνικὴ μμυκἡ. Γκτοῦς ὁ όσμησι βρό- νους ο ποκωατόοιων καὶ µαθρ- ου αωιτοκόλλητα ατένµατα, ἂν- τω αν ἐπὸ τῶν θόλων τῶν ἐκ- ὡς παφρά- ἔλαιιν 8 ὃς σΠιια εὐεονετικῶν σω: ἔχεις ὅλα τὰ μέ- ισα- μᾶς τὰ ἐχάρισεν ὁ Ἆρι-! ὁν οἱ ἱεροκήρυκες ἐν ὀνόματ, | λη εὐκρασίας ἀέρων καὶ εὖ-] φορίαν τῶν καρπῶν τῆς γης., τὸν φιλόστοργον Πατέρα µας, Μη πτοεῖσθε. θαρραλέο:ι χω-ί τῶν καθηκόντων µας. Τὰ δό-: λμσπά µας, ἡ πίστις καὶ ἡ ἐλ-' καὶ πτοοη. ἤθη ὡς ση-ιί η κα ο μωε αλάλ Ὁ. Απ. Παῦλος ἐπὶ τοῦ ᾿Αρείου Πάγου ἵΒ. ΝΗΡΥΠΗΝ ΤΙ ΘΗΗΥ ΜΠΙΙΥ Τοῦ ἱερολογ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕ(ΟΡΓΙΟΥ Από τῆς προσεχοῦς πορια- κῆς ἄρχεται ἡ ἑδδομὰς τοῦ Γὁὀσνγελίου Α τη πρὸ τριετίας καθιερώ- θή ὑπὸ τοῦ νῶν προκαθηµένου νη ὅ Ἰ τῆς Κυπριακῆς ᾿Εκκλησίας Άρυ υπιακόπου. Ἰατ «αὐτὴν τὴν ἑὐδομάδα πυκνοῦται τὸ ἱκρυνμα τοῦ θείου λόγου. Δί- δεται ἢ εὐκαιρία νὰ ἀκουσθῇ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ εις τὰ πλίον ἀπομεμακρυσμένα χω: ία. ᾿Επὶ τῇ θάσει προγράμ: τος ἅπαντες τῶν . Λλητρο- οἱ ἱεροκήρυκες καθ᾽ ἐπισκέπτονται ὠρι- σµένα χωρία καὶ φέρουν εἰς αὐτὰ τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου. Μὲ ἀνυπομονησίαν περιμένει τῆς ὑπαίθοου ὁ ἐργατικὸς λα- ὃς τὸ εὐαγγελικὸν φῶς, νὰ εὔ- ρῃ ἀνάπαυσιν ψυχικἠν καὶ λύ-' -σ τὸς ἁπορίας του, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν ἐ- πλοήθυναν λόγῳ τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν καὶ μάλιστα τοῦ χιλιασμοῦ, ὁ ὁποῖος διὰ τῶν ο. πιηρωμένων ὀργάνων τὴν µέλλουσαν Βίβλου». Ἑ ωρα ἵπου ἀπειλεῖ ἢ μᾶλλον ἐνοχλεῖ τὴν Χριστιανικἠν ποίµνην τοῦ «Χριστοῦ. Μὲ ἐνδιαφέρον οἱ χριστιανοὶ μᾶς ἐρώτοῦν. Πότε ὡρίσθη ἡ :ἐθδομὰς τοῦ Εὐαγγελίου ΙΠό- ἴπε θὰ ἔλθῃ ὁ ἱεροκήρυξ διὰ νὰ ἀκούσωώμεν καὶ ἡ μας Πράγματι τὸ κήρυγμα. τὸ ὁποῖον τόσον διψᾷ ὁ εὐσεθῆς ἑλαός, εἶναι τὸ μέσον διά τοῦ : μεταδίδεται εἰς τοὺς: ὁποιου ς πιστοὺς ἡ θεία διδασκαλία τοῦ 'Γησοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τρόπον : ἁπλοῦν γίνεται αὕτη ἀντιλη- ἵπτή, κατανοητὴ καὶ ἐπωφελής. Πρῶτος ἱεροκήρυξ ὑπῆρξεν ὁ εάνθρωπος ᾿Γησοῦς Χριστός. Ἐν εἰς τοῦτο γεγέννηµαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα µαρτυρήσω τῇ ἆᾱ- ληθείᾳα (Γωάν. 29-31). ᾿Εκή- ρυωσσε παντοῦ καὶ πάντοτε. Ἔ.- | κήρυωσσεν εἰς τὰς συναγωγάς, εἰς τὸ ἱερόν, εἰς τὰς οἰκίας ὅ- που ἐφιλοξενεῖτο,. ἐκήρυσσεν κ) ἰς τὴν ὕπαιθρον. “Καὶ περιῆ- εν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ [η- σοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συν- αγοναῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς θασιλείας...: (Δλστθ. ὃ, 23). «Διώδευε κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εἰαγγελιζόμενος τὴν θα- σιλείαν τοῦ Θεοῦ (Λουκ. Υ,8) Ἡ διδασκαλία του το ἁπλῆ, κατανοητή. συναρπαστική. Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. (Ιωάν. ἕ, 46). Ὅπως ἡ διψασµένη ἕ- λαφος τρέχη εἰς τὰς πηγἁς τῶν ὁδάτων διὰ νὰ σθύσῃ τὴν δίψαν της, οὕτω πως καὶ ὁ λαὸς ἔτρεχε διὰ νὰ εὕρη ἀνά- ) παυσιν καὶ παρηγορίαν πλη- οιο» τοῦ Κυρίου. Οἱ. Απόστολοι ἐσυνέχισαν τὴν διὰ τοῦ κηρύγματος διάδο- αιν τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυ υπία ἐλπιδοφόρος ἐπὶ κεφαλῆς απολιτιστικῶν γικηφόρων στρατῶν. κ. Ζῶτεν εἰς ἀποπν'ικτικὴν ᾱ- τµόσφαιραν μὲ τὴν διαρκή ἆᾱ- νάννογσιν τοῦ πολέμου, τοῦ θα- νάτου καὶ ἡ καρδιά µας πληµ- μμρίζει ἀπὸ φόδοως. Κινδυνεύ- οµμὲν να καταποντισθῶμεν εἰς τὸ πέλαγος τῶν παθῶν µας. Ὁποῦ, ἡ δυστυχία καὶ ἡ ἆθλι- ὄτης εἶναι τὸ χαρακτηριστικὰν τος ζωῆς µας. Γὶς κάθε µας δια ὑφιστάμεθα πτώσεις, κυ- λιόιεθα. εἰς τὸ Φοῦρκον τῆς ὥπιαρτας. Πρὶν ἢ ἀπολεσθῶ- ν ἃς ἀτειίσωμεν εἰς τὸ αἰ- Ἂν ον σύὐμέολον τῆς ἀγάπης τὸ Σταυωρὀόν. ἄς ἀνοίξωμεν τοὺς ὀφθαλιοὺς τῆς ψυχῆς µας ποὼς τὸ οὔὗράν ο Φῶς, πρὸς τὴν πην ἣν τῆς ζωῆς καὶ τῆς Άθα- νασίας. διά νὰ συλλάθωμεν τὸν ἄ«κοιθὸ ἕννοιαν τοῦ σκο- ποΏ τῆς ζωῆς, ἃς ἀγκαλιάσω- αεν μὲ πίστιν τὸν Σταυρὸν τὸ παν κόσμον καὶ οἰκουμενικὸν εοσὸ σιρσίόιος καὶ θὰ σωθῶ- ατλ, Αὐτὸς εἶναι. ἡ ἀπαρχὴ (ιάας ν ας καὶ ἀνωτέρας ζωῆς, ἡ ἀνατολὴ ἐλπίδων καὶ ἀν- σπέρου φωτός. μεῖς κήρυ- ερίου. Ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος Γκαὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι πρώ- Γτιστον καὶ μοναδικὸν σκοπὸν των ἔθεσαν τὸ εὐαγγελίζεσθαι. '. Πᾶσαν τε ἡμέραν ἐν τῷ ἱερῷ | καὶ κατ’ οἶκον οὐκ ἐπαύοντο διδάσκοντες καὶ εὐαγγελιζό- μενοι ᾿|ησοῦν τὸν Χριστόν. : (Πραξ. ε, 42). ᾿Αργότερον δὲ ἐδίδασκον οἱ «προεστῶτες» ἤ- τοι οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ πρε- Γσθύτεροι. Κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ Γῷ' αἰῶνος ἐπυκνώθη τὸ κήρυ- ἵγμα τοῦ θείου λόγου. Εἴχε τα- Γκτικὸν κήρυγμα ὄχι µόνον κα- ἵπὰ τὰς Κυρ.ακὰς καὶ τὰς ἕορ- ἑτὰς ἀλλὰ καὶ κατὰ τὰς Τετάρ- ἵτας καὶ Παρασκευάς. Πδη ᾱ- Γπὸ τοῦ 6᾽ αἰῶνος ἐπετράπη τὸ ιἀπ᾽ ἄμόωνος κήρυγμα καὶ εἰς τοὺς λαϊκούς. Ὁ Ὡριγένης λα- ικὸς ὢν ἐκήρυττε καὶ μάλιστα καθ ἑκάστην ἡμέραν. Οὗτος :δὲ καί τινες ἄλλοι κατέστησαν Γἀξιοθαύμαστα παραδείγματα ἁρμονίας λόγων καὶ πράξεων. Τὸ κήρυγμα ἔφθασεν εἰς τὸ Γζενὶθ τῆς τελειότητός του κατά ποππαΠαπισ[πο[Ε[π/ΒΠΕπ[ΕΙΠΙΕΙΠΙΠΙΠΙΗΙΠΙΒΙΠΙΙΡΙΗΙΣΙ ΕΕΒΕ «Ὑποθέτω ὅτι ἡ μέλλουσα πρόοδος τοῦ ἀνθρωτήνου γένους θὰ παρουσι- άση κάποιαν στενὴν ἀναλογίαν μὲ κυκλοφορίαν τῆς ΜΙΔΑΔΙΚΑΝ τὸν ὃ--ε’ αἰῶνα, ὁπότε ἤκμα- σε καὶ ἡ καθόλου θεολογία. :Ἔχομεν πολλοὺς ἀξίους λό- ἴνου ἱεροκήρυκας μεταξὺ τῶν Γὁποίων ἐξέχουσαν θέσιν κατ- (έχουν ὁ Μέγας Βασίλειος. ᾿Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ ᾿Γωάννης Χρυσόστομος. Οἱ ἱπρεῖς οὗτοι τῆς ᾿Εκκλησίας μας φωστῆρες διεκρίθησαν διὰ ἵτε τὴν συγγραφικήν των δει- νότητα. Κατὰ τὸν ἱερὸν Χρυ- σόστοµον ἓν τῶν πρωτίστων :καθηκόντων τοῦ ποιµένος, ὅ- .στις εἶναι ὁ χειραγωγὸς τοῦ Γποιμνίου του πρὸς πνευματικὴν Ιἀναγέννησιν εἶναι τὸ κήρυ- 'Ύμα. Κατά τοὺς μετέπειτα χρό- νους μᾶλλον κατάπτωσις τοῦ κηρύγματος παρατηρεῖται. Ἡ ᾽ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπό- 'λεως ἡ ὁποία ἔγινεν αἰτία πα- ρακμῆς τῶν Υραμµάτων, ἐπέ- ὅρασε καὶ ἐπὶ τοῦ κηρύγµα- τος. Πλεῖστοι τῶν ἱεραρχῶν καὶ ποιμένων τῆς ᾿Εκκλησίας περιωρίσθησαν µόνον εἰς τὰ λειτουργικά των καθήκοντα. :Τὸ κήρυγμα σπανίώς ἠκούετο εἰς τὰς ἐκκλησίας. Τούτου ἕνε- ἴκεν ὡὠρίσθη ἀπὸ τότε ὁ θεσμὸς τῶν ἱεροκηρύκων ὁ ὁποῖος ἐπι- κρατεῖ μέχρι σήμερον. Κατὰ τοὺς νεωτέρους χρόνους ὁ Ἡ- λίας Μηνιάτης, Ιοσμᾶς ὁ Αἰ- τωλός, ὁ Βικηφόρος Θεοτό- κης καί τινες ἄλλοι ὑπῆρξαν διαπρεπεῖς ἱεροκήρυκες. Σήµερον δυστυχῶς οἱ ἱερο- Γκήρυκες εἶναι ὀλίγοι, οἱ πε- Γρισσότεροι δὲ τῶν ποιμένων τῆς ᾿Εκκλησίας ἕνεκεν Ελλει- ποῦς µορφώσεως ἀδυνατοῦσι νὰ κηρύὐέωσι τὸν θεῖον λόγον καὶ οὕτω πλεῖστα ὅσα χωρία στεροῦνται κηρύγματος ἡ µό- νον ἅπαξ τοῦ ἔτους ἀκούουσι. τὸν θεῖον λόγον. Τὴν ἔλλειψιν ταύτην σωμπληροῖ ἔν τινι μέ: τρῳ τὸ καθ) ἑκάστην Κυρια- κὴν ὁὀποστελλόμενον καὶ ἐπ) ἐκκλησίαις ἀναγινωσκόμενον γραπτὸν κήρυγμα. Διὰ τοῦτο ἀξία παντὸς ἐπαί- νου εἶναι ἡ ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησί- ας µας καθιέρωσι: τῆς ἐθδο- µάδος τοῦ Εὐαγγελίου ἡ ὁποί- α ἀξίζει νὰ συνεχισθῇ καὶ εἰ δυνατὸν νὰ ἐπεκταθῇῃ. Ἡ ΝΝΚΙΙΝΙΠΙΗ ΜΗΝ Π ΠΝΤΗΙΙ (δυνέγεια ἀπὸ τὴν α σελίδα) αἵτινες ἀνακαινίζουν ἐσωτερι- κῶς τὸν ἄνθρωπον καὶ τοῦ δί- δουν νέαν δύναμιν νὰ βαδίση πρὸς τὴν ἀληθινὴν πρόοδον καὶ τὸν ὑγιὰᾷ πολιτισµόν. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐν- τὸς ἡμῶν ἐστί, λέγει ὁ Κύρι- ος καὶ ἂς μὴ ζητοῦμεν αὐτὴν τεῖίς τὰ ἔξω, εἰς τὸν πλοῦτον, τὴν εὐμάρειαν, τὴν κενἠν δό- ξαν, τὴν ἐκφυλισμένην ἢ διδασκαλίας ὑλιστικὰς καὶ συστήµατα καταστρεπτικά. Ἡ Βασιλεία αὐτὴ θά ξεκαθαρί- ση καὶ ριζώσῃ µέσα µας ἐὰν καθ ἡμέραν ποτίζωµεν τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν μὲ τὰ σωτήρια νάµατα τοῦ Εὐαγγετι λίου, τὰ δυνάµενα νὰ μᾶς σο- φίσουν εἰς σωτηρίαν. ζωὴν ᾿ Ὁ. αΙθΙΙπ/π/α/Ια[δΙϱΙΡΙΠΙΠΙΠΙΠΙΒΙΒΙΑΙ «Πιστεύω ὅτι -ὅσον ᾗ ἐπιστόμη (μελετᾶται βαοῦ- τερᾶ, τόσον μᾶς ἀπομακρύνει ᾱ- 'πὺ τὴν ἀθεῖαν». ΜΙΛΔΙΚΑΝ πο δ δὲ ων ἵ ΠΜ ΙΡΙΦΙ ΜΙΤ ΝΗΙΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Τοῦ Πανοσιολ. ᾿Αρχιμανὸρ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ ΕΙ ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ 6ι- ἁλίον τὸ ὁποῖον περισσότερον παντὸς ἄλλου ἐκυκλοφόρησε καὶ κυκλοφορεῖ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Εἰς πεῖσμα ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν καὶ πολεμοῦν τὴν δι αὐτοῦ ἐξαγγελλομένην ἀλήθειαν, ἐξ- ακολουθεῖ ἀκόμη καὶ σήμερον νὰ συγκινῇ µυριάδας ψυχῶν, ὥστε ἡ κυκλοφορία της νὰ αὖ- ξάνη καθημερινῶς καὶ αἱ µε- ταφράσεις εἰς τὰς διαφόρους γλώσσας καὶ διαλέκτους νὰ ῥιαδέχωνται ἡ µία τὴν ἄλλην. Καὶ τὸ ἀκόμη θαυμαστὸν διά τὸ θιθλίον αὐτὸ εἶναι ὅτι ἐξ- } ἐπιστήμονας [-πὸ σοφοὺς καὶ ϊ ν Διὰ τοῦτο [κύρους μεγάλου. Ιδὲν εἶναι σπάνιον τὸ Φφαινόμε- Γνον πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ν᾿ ἆσχο- Γλοῦνται εἰδικῶς μὲ τὴν 'Αγίαν ᾿Γραφὴν καὶ νὰ ὁμιλοῦν µε τὰ ἐπλέον ἐνθουσιάδη λόγια περὶ ιαὐτῆς. Ἓνας ἐξ αὐτῶν εἶναι καὶ ὁ διὰ τοῦ ὁραθείου Νόµ- πελ. τιμηθεὶς καθηγητὴς τῆς φυσικῆς εἰς τὸ Πανεπιστήµιον τῆς Καλλιφορνίας Ποὺυαενγί Α. ἈΠμήκαπ. ὍὉ διάσηµος οὗτος Γἐπιστήμων, ὅστις εἶναι γνω- στὸς διὰ τὰς θαθείας Χριστια- γικάς του ἀρχὰς καὶ τὰς εὖ- θαρσεῖς ὁμολογίας τῆς πίστε- ὡς του, πρὸ ἐτῶν ὠμίλησεν εἷ- εδικῶς περὶ τῆς Αγίας Γραφῆς [καὶ ὁ λόγος του µετεδόθη διὰ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Καλλιφορνίας. Παραθέτοµεν κατωτέρω ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸν λόγον του ἐκεῖνον. (Πῶς συµθαίνει τὸ παράδο- ἔον αὐτὸ γεγονός, ὥστε λαοὶ ποὺ διαφέρουν τελείως εἰς τὰς ἀντιλήψεις νὰ θεωροῦν ἐν τού- τοις τὸ αὐτὸ θιθλίον ὡς πηγὴν ἐμπνεύσεως καὶ κύρους Καὶ πάλιν πῶς ἡ Αγία Γραφὴ ἆ- σχέτως ὅλως πρὸς τὴν Ἔκκλη- σίαν, ἐξήσκησε πράγματι ἐκ- πληκτικὴν ἐπιρροὴν ἐπὶ τῆς φι- λοδοξίας, ἐπὶ τῆς τέχνης, ἐπὶ τῆς μουσικῆς, ἐπὶ τῆς παι- δείας Ἡ ἀπάντησις νομίζω ὅτι πρέπει νὰ εὑρεθῇ εἰς τὸ γεγο- νός, ὅτι ἡ Αγία Γραφὴ πρα- γματεύεται ἀναμφισθητήτως τὰς θεμελιώδεστέρας, τὰς 6α- θυτέρας, τὰς ὑπὲρ πᾶσαν ἄλ- λην παγκοσμίως ἀναγνωρισθεί- σθείσας ἀξίας τῆς ἀνθρωπίνης :ζωῆς, Ποῖαι δὲ εἶναι αὗται Πρῶτον, ἱκανοποιεῖ τὴν ἔφε- |σίν µας πρὸς γνῶσιν τῆς ἅλη- θείας. Οἱ χαρακτῆρές της καὶ αἱ σκηναί της παριστάνονται ὅπως σαν, ἢ μᾶλλον ὅπως οἱ ουγγραφεῖς των ἐνόμισαν εἰλι- κρινῶς ὅτι ἦσαν. Αἱ ἐλλείψεις καὶ τὰ σφάλματα τῶν ἡρώων τῆς θίθλου παρουσιάζονται μὲ πᾶσαν ἀκρίθειαν ὅπως καὶ αἱ ἔνδοξοι πράξεις των. Αὐτὸ Γαπανίως συµθαίνει εἰς οἰονδή- Γποτε θιθλίον. Πράγματι, ἡ Βί- Όλος ἑρμηνευομένη πάντοτε ὃ- πὸ τὸ φῶς τῶν χρόνων καθ᾽ οὓς ἐγράφη ἀποτελεῖ τὸ µονα- δικὸν μνημεῖον ἐκτάκτου φιλ- αληθείας καὶ ἀνεξαρτησίας. Δεύτερον, ἐκφράζει κατὰ τοὀπῦόν ἐντελῶς ἔκτακτον τὰ γνωρισµένα ὑπὸ ὅλου τοῦ κό- σµου ἰδεώδη καὶ τοὺς πόθους τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Κατὰ κοινἠν ὁμολογίαν ὑπέθαλψεν, ὅσον οὐδὲν ἄλλο θιθλίον καὶ Γσύγγραμμα τῆς ἱστορία: τοῦ κόσμου, τὸ πνεῦμα τοῦ τρουϊστικοῦ ἐνδιαφέροντος διὰ τὸ ὄψιστον ἀγαθὸν καὶ τὸ κοι- Γτὰ ἄμεσα ἐγωϊστικὰ συμφέ- Γροντα καὶ τὴν ἀτομικὴν ἴδιο- τέλειαν. Ὅλοι ὁμολογοῦν ὅτι τοῦτο εἶναι ἡ ὑψίστη καὶ ἆπα- ἑραίτητος ἀνάγκη διὰ τὴν ἀνά- Γπτυξιν καὶ τὴν πρόοδον μιᾶς Ὀργανωμένης κοινωνίας καὶ Γπ[οΙασ/ΠΙμ/σΙΩ/ΕΙΟΦ αΙΙΡΙΕΙΕΙΙΙΙΙΙΙΙϱΙσΙ/μ/αΙαΙΕ/αΘ μή ΗΝ ΠΙΠΙΝ ΙΠΙΝΗ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ διὰ τὴν ἐπιτυχίαν οἰουδήποτε εείδους πεπολιτισµένου κόσμου. Τρίτον, ἡ ᾽Ἁγία Γραφὴ πα-͵ ρουσιάζει, ὅσον οὐδὲν ἕως τώ- ρα ἄλλο θιθλίον κατώρθωσε νὰ ἐπιτόχη. τὴν ἱστορικὴν ἀνά- πτυξιν τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν ἴδε- ωδῶν. τὴν ἐξέλιξιν τῆς θρη- :σκείας ἀπὸ μιᾶς ὀξέως ἐθγι- κιστικῆς λατρείας, εἰς µίαν εὖ- ρωτάτην ἀντίληψιν ἀνθρωπίνης ἀδελφωσύνης καὶ εἰς µίαν εὖ- λαθη πίστιν εἰς τὸ σχέδιον τῆς Δημιουργίας. Ὑποθέτω ὅτι ἡ μέλλουσα πρόοδος τοῦ ἀνθρωπίνου γέ- νους θὰ παρουσιάσῃ οστενήν τινα ἀναλογίαν μὲ τὴν µέλλου- σαν κυκλοφορίαν τῆς Βίθλου ακολουθεῖ καὶ σήμερον νὰ γί-: ἵνεται ἀντικείμενον μελέτης ἆ-ι θαθύτερα καὶ τὰ μᾶλλον ἀνε- | ἀλ- | Γνὸν καλὸν ἐν ἀντιθέσει πρὸς! Τοῦ Αἰδεσ. 2 / Πρου-τι (1ελευταῖον) «Ορθόδοξοι κοινότητες, Χριστιανῶν- χιλιά- δες ἐξ αὐτων- ἐξηναγκάσθη- σαν διὰ τῆς ἰδίας τακτικῆς ἅλ- λου χριοτιανικοῦ κλάδου µειαθάλουν τὴν θρησκευτικήν των ἐξάριησιν εἰς µίαν ἄλλην ἐκκλησίον Και ἡ θρησκευτικἡ μισαλλοδοξία καὶ φανατισμὸς εἶναι ἀκόμη δύο µεγάλα φόδη- τρα διὰ τὴν θρησκευτικὴν ἐ- λευθερίαν καὶ τὸν δηµοκρατι- κὸν τρόπον ζωῆς. 'Πμεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι μὲ καθαρὰν τὴν συνείδησιν μποροῦμε νὰ εἴμεθα εὐγνώμονες διότι ἡ Εκκλησία μας εἷς τὴν ἔνδοξόν της ἱστο: ρίαν οὐδέποτε ἐπεχείρησε νὰ ἐπιθάλῃ τὴν οιδασκαλίαν της διὰ τῆς θίας ἢ ἄλλως πως ἐπὶ οἱασδήποτε ὁμάδος ἀνθρώπων. Κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Απ. Παύλου ὑφίστατο καὶ εὐρέως ἐπεκράτει τὸ φαῦλον σύστηµα τῆς ἀνθρωπίνης δουλείας. Ὁ μέγας ᾿Απόστολος φαίνεται ὅ- τι εἶχε ἀποδεχθῃ τὸ σύστημα ὡς ἕνα τῶν ἀνθρωπίνων θε- σμῶν, καὶ ἂν καὶ δὲν ὁμιλεῖ εὐνοϊκῶς δι αὐτό, δὲν λέγει τίποτε κατ αὐτοῦ. Μᾶλλον συμθουλεύει τοὺς δούλους νὰ ἀποδέχωνται τὴν τύχην των, νὰ ὑπακούουν εἰς τοὺς κυρίους των καὶ νὰ συγκεντρώνωνται ες πράγματα πνευματικὰ (Ἐφ. 6,5, Ιολ. 3,22). Δυσκό- λως ὅμως θὰ ἠδύνατο νὰ κατη: γορηθῇ διὰ τὴν ἀνοχὴν τοῦ θεσμοῦ τῆς δουλείας διότι 6ε: θαίως δὲν µμµποροῦμε νὰ τὸν κρίνωµεν μὲ τὰς ἀντιλήψεις τῆς γενεᾶς µας. Προσέτι δύνα- ταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι ὁ ᾿Απ. Παῦ- λος, ὁ ὁποῖος ἀντελήφθη τὸν Χριστὸν καλύτερον οἰουδήπο- τε ἄλλου δὲν ἠδύνατο νὰ ἁπο- τόχῃ εἰς τὸν συμπερασμὸν δι: ἁὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ ᾿[ησοῦ περὶ τῆς ἀκεραιότητος καὶ ἆ- Ππ[σ[α[ϱΙβΙ/ΩΠΗΙΘ(ϱΙΙΡΙΠΙΙΦ/Ιπ/ΠΙσία ε ᾿ ν, « «Σκέπτοµαι, ἄρα ὑπάρχει θεός». ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ πππαπισια]ραϱ]ρΙριαπΙμΙΙα ή γιότητος τῆς ἀνθρωπίνης προ- σωπικότητος. Τέλος ὀπῆρξε ἕνα ζήτημα ἐ: πὶ τοῦ ὁποίου ἐκλήθη νὰά δώ- σῃ τὴν γνώµην του καὶ τοῦτο ῆτο τὸ ζήτηµα τοῦ γάμου. Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπι- στολήν του εἰς τὸ πρῶτον μέ- ρος τοῦ 7 κεφαλαίου συζητεῖ ἀμφότερα τόν τε γάμον καὶ τὴν ἀγαμίαν. ᾽Αναγνωρίζει τὸν γάἀ- μον ὡς µίαν ἔντιμον κατάστα- σιν καὶ πλὺ ὠφέλιμον διά πολ- λοὺς ἀνθρώπους. Προτιμᾷ καὶ συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς ἀγαμίας δι ὅλους τοὺς ἀνθρώπους' ἀλλ” ἐὰν ἀκολουθήσητε τὴν ἀρχὴν αὐτὴν μὲ τὸ ἀπόλυτον συµπέρασµά της ἀκόμη καὶ ὁ 'Απ. Παῦλος θὰ τὴν ἀπέρριπτε ὡς ἀκατάλληλον δι ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ὡς ἐκ τού- του οὗτος συνηγορεῖ νὰ νυµ- φευθοῦν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν ἢ δὲν μποροῦν νὰ µεί- νουν ἄγαμοι. Δὲν ὑπάρχει ᾱ- µαρτία ἐν τῷ γάµῳ. Εἰς τὴν ἄποψιν αὐτὴν ὁ ᾿Απ. Παῦλος ἀκολουθεῖ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, ἰδιαιτέρως ὅσον ἀφορᾷ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἐ- κείνους οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλη- σίας. Κατὰ ταῦτα δύνανται νὰ εἶναι καὶ ἔγγαμοι καὶ ἄγαμοι κληρικοὶ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. Εἶἷς κλάδος τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τὴν δι- άρκειαν μιᾶς µεταγενεστέρας περιόδου τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκ- κλησίας καὶ εἰς κατ’ εὐθείαν παράθασιν τῆς διδασκαλίας τοῦ ᾿Απ. Παύλου καὶ τῆς πρά- ἔἕεως τῆς ᾿᾽Αποστολικῆς ἘΕκ- κλησίας, κατήργησε τὸν γά- μον μεταξὺ τοῦ κλήρου, τόσον τοῦ ἀνωτέρου ὅσον καὶ τοῦ κατωτέρου. 'Ἡ θέσις τῆς Ἐκ- κλησίας µας ἐπὶ τοῦ ζητήµα- τος τούτου εἶναι περισσότερον τὀρθή. Ἐν τούτοις ὑπάρχουν μερικαὶ κακαὶ προαισθήσεις ἱπερὶ τῶν πρακτικῶν άποτελε- σµάτων τοῦ νεωτέρου µοναχι- Γκοῦ Δίου. Θετικὴ καὶ σωτήρι- τος καὶ ζωτικὴ ἀγαμία θασίζε- ται ἐπὶ τῆς θεωρίας ὄχι τῆς φυγῆς ἀπὸ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ [μᾶλλον ἐπὶ τοῦ ἰδεαλισμοῦ µι- ιᾶς πλήρους ἀποσπάσεως ἀπὸ τοῦ κόσµου ἐν ὀνόματι τοῦ Εὐ- αγγελίου. Όταν ἕνας ἄνθρω- πος κινεῖται ἀπὸ µίαν τέτοιαν :γνησίαν φιλοδοξίαν καὶ αἰσθά- νεται ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ δαπανή- σῃ ὅλον τὸν χρόνον τῆς ζωῆς του, ὅλας τὰς προσπαθείας του καὶ νὰ διευθύνῃ ὅλας τὰς σκέψεις του εἰς τὴν προαγω- μγὴν τοῦ εὐαγγελίου καὶ τὴν ὁ- πηρεσίαν τῆς ᾿Εκκλησίας, τό- { Ι Λευκωσίαν. ] ! { } νά. Αἱ ἐγγραφαὶ θἀ διενεργηθῶσιν ἀπὸ τῆς 20ῆς μέ- χρι τῆς 25ης Σεπτεµθρίου, 1 μ.μ. εἰς τὸ οἴκημα τῆς Σχολῆς. Τὰ µαθήµατα ἄρχονται τὴν Την ᾿Ὀκτωδρίου. Διὰ πᾶσαν πληροφορίαν ἀπευθυντέον πρὸς τὸν Διευθυντὴν τῆς Σχολῆς κ. Θ. Καλλίνικον, Τ.Κ. 50, ὃ σαδώιος---- μα. κενώμμκ οκ ξ-αὺς ἡ ΠΒ Η ἴΗ 1 ΜΙΝΙ ΙΠΝΜΗΙ [ΩΣΗφΦ Γ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Μι τε ἡ ἀγαμία γίνεται ἕνας ὦ- ὲ κοι-, ῥαΐος τρόπος ζωῆς, Αλλά βε- νότητες, χμιστιανῶν -- Χιλιά- ῥαίως ζήτηµα ἐγείρεται πόσοι ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἰσέρχον- ται εἰς μοναχικά τάγματα ἐμ- φοροῦνται ὑπὸ τοιούτου γνη- σίου καὶ ὀψηλοῦ ἰδεαλισμοῦ. ᾽Αλλά καὶ ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι γίνονται μοναχοὶ ἀκόμη μὲ ῥ- ψηλὰς Φφιλοδοξδίας πόσοι εἶναι ἱκανοὶ νὰ ἀνυψώσουν ἑαυτοὺς καὶ τὰς φυσικάς των ὁρμάς καὶ νὰ ζήσουν ἀγνοὶ καὶ ἄ- μεμπτοι, ἰδιαιτέρως μακρὰν τοῦ µοναστηρίου καὶ εἰς τὸ πε- δίον τῆς ὑπηρεσίας. Περιπλέον τί εἴδους ἀντίληψιν ἔχει ἕνα παιδὶ 18--21 χρονῶν περὶ τῶν πραγµατικοτήτων τῆς ζωῆς καὶ τῶν περιπλοκῶν τῆς κλή- σεως εἰς τὴν ἱερωσύνην Τί ἄ- ραγε συμµθαίνει εἰς ἕνα νέον ἄνδρα ὁ ὁποῖος χειροτονεῖται ὡς ἄγαμος κληρικὸς ὅταν εἴ- ναι 18 ἢ 21 ἐτῶν, καὶ τότε κα- θῶς ὠριμάζει καὶ εὑρίσκει έαυ τὸν ἐν µέσῳ τῆς πολυασχόλου ἀστικῆς ζωῆς, αἱ φυσικαὶ ἀν- θρώπινοι ἐπιθυμίαι ἔρχονται εἰς σύγκρουσιν μὲ τὸν πνευµα- τικὸν ἰδεαλισμόν Ὑποπτεύο- μαι ὅτι ὑπάρχει ἕνας φρικτὸς ἄγων µέσα εἰς τὴν καρδίαν καὶ τὴν ψυχὴν πολλῶν ἀνθρώ- πων, πιθανῶς ἀπογοήτευσις ᾱ- πὸ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικά. Νομίζω ὅτι ἡ ᾿Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἐ- πανεξετάσῃ τὸ ὅλον ζήτημα τοῦ μοναχικοῦ 6ίου καὶ τοῦ ᾱ- γάμου κλήρου, διαφωτίζουσα καὶ. ὁδηγοῦσα καὶ ἁσκοῦ- σα ἔκείνους οἱ ὁποῖοι ἔπιθυ- μοὺν νὰ τὸν ἀκολουθήσουν εἰς την ὑπηρεσίαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ες μὴ θεωρηθῇ τὸ παρὸν ἄρθρον ὡς µία ἐξαντλητικὴ µε λέτη ἐπὶ τῶν ἀπόψεων τοῦ Απ. Παύλου ἐπὶ τῶν ζητημάτων ἢ προθληµάτων τούτων. Ὑπάρ:- χουν πολλὰ ἄλλα σημεῖα ἐπὶ τῶν ὁποίων ὁ μέγας ἀπόστο- ος δύναται νὰ ρίψῃ φῶς. Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι ἄνθρωποι κά- θε ἡλικίας μποροῦν νὰ εὕρουν ὁδηγίαν εἰς τὴν διδασκαλίαν τοῦ μεγάλου ἀνθρώπου-- Απ. Παύλου-- διὰ τὴν λύσιν θεµελι- ὡδῶν προθληµάτων τὰ ὁποῖα αντιμετωπίζουν εἰς τὴν καθη- µερινὴν ζωήν. (Μετάφρασις Α.Π.) ΠΜΠΟΡΙΙΝΗ ΝΑ ΚΛΝΟΝΕΙ ή 10 [ΣΤΗΝ θΕΙΝΗΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα] τε εἰς ἕνα διὰ νὰ τοῦ πῇ ὅτι εἰς τὴν γειτονιάν των ἐκυκλο- φοροῦσε μιὰ ἄσχημη διάδοσις δι ὠρισμένον πρόσωπον, καὶ τὸν ἐρώτησεν ἐὰν ἐπῆρεν εἴδη- σι. Καὶ ὁ ἕνας ἀπήντησεν: τς Ὁμολογῶ, ὅτι δὲν ἤκουσα οὔτε λέξιν καὶ ὑποθέτω ὅτι αὐτὸ συμέαίνει διότι δὲν ἐπι- ζητῶ νὰ µάθω παρόμοια πρά- γματα, καθόσον θεωρῶ κάθε ἕνα εἰς τὴν γειτονιάν µας κα- λόν». Καὶ αὐτὸ ἐξηγεῖ διατί ῆ- το πολὺ ἱκανοποιημένος ἀπὸ τας σχέσεις του μὲ τοὺς ἅλ- λους. ᾿Ἠμποροῦμε δηλ. νὰ μὴ ἆ- κούώμεν ἐκεῖνο ποὺ δὲν θέλο- μεν ν᾿ ἀκούωμε. ὍὉ περίφημος Μάρκος Τουέϊῖν εἶπε κάποτε διά τὸν καιρόν: --«Δέν ὑπάρ- χει κακὸς καιρός' ὑπάρχουν µόνον διάφορα εἴδη καλοῦ καιροῦ». Αν λοιπὸν καὶ ἡμεῖς αντιμετωπίσωμεν τὴν τρικυµί- αν μὲ αὐτὴν τὴν στάσιν, θὰ ἱ- δοῦμε τὴν εὐμορφιάν της. Αν τὴν ἀντιμετωπίσωμεν ὅμως μὲ φόδον, τότε ἡ φρενίτις της θὰ αὐξήσῃ. Δύο ἐργάται, τῆς ἰδίας ἡλι- Κκίας, επῆγαν τὴν ἰδίαν ὥραν καὶ εἰς τὸ ἴδιον ἐργαστήριον. Ο ἕνας ἦτο γεμᾶτος ἀπὸ φαι- δρότητα καὶ ἀνέφερε μὲ χά- ριν διάφορα µικρὰ περιστατι- κα ποὺ τοῦ συνέθησαν καθ’ ὁ- δόν. Ὁ ἄλλος ἔφθασε κατσου. φός' ἔδιδεν ἀπαντήσεις µουρ- μουριστὰς εἰς ὅσουως τὸν ἐρω- τοῦσαν Όταν τὸ ἀπόγευμα ὁ φαιδρὸς ἀνεχώρησεν, εἶχε κά- μει ἐργασίαν διπλασίαν ἀπὸ τὸν ἄλλον, καὶ δὲν ἠσθάνετο οὔτε τὴν µισὴν κούρασιν ποὺ ἠσθάνετο ἐκεῖνος. Ὑπάρχει μὲ ἄλλας λέξεις μιὰ πολὺ στενἠἡ σχέσις μεταξὺ κουράσµατος καὶ διανοητικῆς καταστάσεως. Δύο ἄνθρωποι πηγαίνουν ἕ- ξω διὰ νὰ εὐχαριστηθοῦν. Ὁ ἕνας κάθεται γελαστὰ καὶ λέ- γει. «Ας ἀρχίσωμε νὰ δια- σκεδάζωµε». Ὁ ἄλλος κάθε- ται καὶ λέγει -«Κάμε µε νὰ εὐχαριστηθῶ, ἂν ἠμπορῇς». Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι καθωρισµέ- νον εκ τῶν προτέρων. Ἡ ζωὴ ἔχει ἕνα εἰλικρινῆ τρόπον τοῦ ν᾿ ἀπαντᾷ εἰς τὰς προσδοκίας μας, Αν θέλωµε λοιπὸν να κάµωμµε τὸν κόσμον ὅπως τὸν θέλοµε. τότε εἶναι ᾱ- μας, διὰ νὰ κάµωμε ἐκεῖνο νάγκη ν’ ἀλλάξωμε τὸ μυαλό ποὺ θέλοµε. ᾽Αλλοιῶς θά µεί- γωµεν εἰς τὸ περιθώριον τῆς ζωῆς, κακομοιριασµένοι καὶ δυστυχεῖς πάντοτε. καθ ἑκάστην ἀπὸ τῆς Πειοσιρ/ο/οΙπ Ρα μΙοπ/σ/α[ΠΙΠ/οπ παπα σπππΠεΙοπππΙΙΠ[α/ππ/Πῇ

Τίτλος Θέμα Σελίδα
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 4p
Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΔΥΝΑΤΗ ΜΟΝΟΝ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 4p
Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ 3p
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ 3p
ΕΠΙ ΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ 3p
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ 3p
ΗΜΠΟΡΟΥΜΕΝ ΝΑ ΚΑΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΘΕΛΟΜΕΝ 2-3p
ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ 2p
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ 2p
Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ 2p
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΗΓΗΝ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΥΔΑΤΟΣ 2p
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ 1,3p
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 1p
Η ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ Πολιτισμός 1,3p
Ο ΝΑΟΣ, Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ 1-2p
ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ 1p
Ο Απ. Παύλος παρά τω Σεργίων Παύλω εις Πάφον 1p
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠ' ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ 1p