[ΝΜΗΠΗΜ ΙΙ . ΝΗΒ ΙΠΗΗ Μετὰ δεκαπενθήµερον παάφάμµο- γὴν εἰς ᾿Αθήνας, ἔνθα ἔσχε τὴν εὐκαιοίαν νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπαφὰς μὲ τὰς ἐκεῖ πολιτικὰς καὶ ἐνκλησια- στικἁς ἀρχάς, ὁ Μαμαριώτατυς Αρχιεπίσκοπος Κύπρου χ. Μανά- . οιος, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Δη- , ὃ µάρχου Λευκωσίας κ. Θ. Δέοθη ἀνεχώρησε ὀλίγον μετὰ µεσημ- θρίαν ἀεροπορικῶς εἰς Αονδϊνον ἔνθα καὶ ἀφίκετο περὶ τὴν 11.20’. μ.μ. Εΐς τὸ ἀεροδρόμιον ὑπεδέ- χθησαν τὸν Μακαριώτατον ἕκα- τονγτάδες Κυπρίων ἐγκατεστημέ- γων ἐν Λονδίνῳ,. Τὸν Μακαριώ τατον προσεφώνησεν εἰς τὸ ἄερο- | δρόµιον ὁ Πρόεδρος τῆς Κυπρια- ΜΗΠΒ ΜΙΙΙ ή λος γαὶ ὁ Ἀύπριος ᾿Αογιμανδοί- της κ. Καλλίνικος. Ὁ Μακαριώ- τατος ἅμα τῇ ἀφίξει του ποοέθη εἷς δηλώσεις πρὸς τοὺς δηµοσιω- γράφους, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀνέμεναν. Τὴν ἄφιξιν καὶ ὑποδοχὴν τοῦ Μα- νγαριωτάτου -αὶ τοῦ Δημάρχου Λευνωσίας κ. Θ. λέρθη ἐγινημα- τογράφησαν συνεωγεῖία μεγάλων χινηματογραφικῶν ἑταιρειῶν, 'ὁ Μακαριώτατος εἲἷς «Δονδῖ- γον θὰ παραμείνῃ ἐπὶ μίαν ἐὔδο- µάδα πρὺς διευθέτησιν ζητημά- ἵτων τῆς ἐκεῖ Κυπφιακῆς Εασοι- [ίας. Μετὰ ταῦτα θὰ µεταύῇ εἰς Ν. 'Ὑόρχην ποὺς ἐκπλήσωσιν τῆς ἐθνινῆς του ἀποστολῆς. κῆς ᾽Αδελφότητος κ. Παπαδόπου- -- --- Ἱ Π ΤΙΜΗ ΤΝ ΜΙΛΙΗΙ ΙΙΗΙ [ῦ ΤΗ! ΙΙΙ ἸλλΙΝ «ΙΙΙ Τὸ παρελθὺὸν Σάθθαωτον ἐγέ- γετο εἰς τὴν Ἱερατικὴν Σγολὴν «Απόστολος Ἰλαρνάθας» Ἡ καθι- ερωμένη ἐτησία τελετὴ ἐγάρξει τῶν µαθηµάτων γαὶ ἑορτὴ τῆς Σημαίας. μὶς τὴν ἑορτὴν παρέστησαν ὁ] Ηρόεδρος τῆς ἐφοφείας Παν. ΝΤη- τοοπολίτης Κιτίου. κ. Άνθιμος, ὁ ἔντ. Γεν. Εφόξενας τῆς 'Ἓλ]ά- δος γ. “Α. 1, Πωππᾶς, ὁ πωῶτος νουμματεὺς τοῦ. Προξενείου γ. ΑἈ. Αντωνιάδης, ὁ ὃ γολικὸς ᾿Ε- Φάορος . Χο Π[ωπαγονυσοστόμον, οἱ. Καθηγηταὶ τῆς Ἀγχολῆς -αὶ ἄλλοι, Μετὰ τὸν Αγιαισμὸν ἀνῆλθεν εἰς τὺ βῆμα ὁ Διευθυντὴς τῆς Σχολῆς χ. Κ. Λευνωσιάτης, ὃ- στις μετὰ αύντοιον προσφώνησιν παρέδωσε τὴν σημµαίαν ποὸς τοὺς ἱεροσπουδαστάς, ἐνῷ Ἡ χορῳδία ον οκώσος ορ, φὴ τῆς Ῥγολῆς ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ ».. Κανινίνοιν. ἔψαλε τὸ ᾱ-] σια «ἡ δημαία». Ἐν συνεχεία ὁ ν. Δενκωσιάτης λαθὼν ἐν νέου τὸν λόγον ἀνέπτυξε ποὺς τοὺς - εροσπουδαστὰς τὴν ὑφηλὴν ἆπο- στολήν των ἓν τῇ ποινωνίᾳ καὶ --ᾱ-- ΕΙΡΗΝΗ ὍὉ Θεοφιλέστατος Χώφεπίσκο- πος Σαλαμῖνος χ. Γεννάδιος ε- λειτούργησε καὶ ἐκήουξε τὴν ἨΠέμπτην Τ, τρέχοντος ἑορτὴν τοῦ «Ἁγίου Σεργίου ἐν τῷ πανηγυοί- ζοντι ἵ. ναῷ τοῦ χωοίου Άγιος Σέργιος, τὴν Ότο. μηνὸς ἑορτὴν τοῦ Αγίου ᾿Ανδοονίνου, ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ὁμονύμῳ ναῷ τοῦ χωρίου Ξυλοτύμπου, τὴν δὲ ποοσ. Κυοιακὴν 1Τ ᾿Οκτωθρίου θὰ λει- τουργήσῃ καὶ κηούξῃ ἐν τῷ ἱ. ναῷ Ἁγίου Κασσιανοῦ Λευκωσίας. Τὴν Κυριακὴν 1θην ᾿Οκτωθοί- ου 1964 ὁ Σεὐασμιώτατος Μητρο- πολίτης Κιτίου χ.κ. Άνθιμος, ἐ- τέλεσε τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ 'Αγίου Ἰωάννου Δαμπαδι- στοῦ Πελενδορίοι χαρποςυρούσης τῆς Κοινότητος Πελενδρίου. Αἵ ἀχολουθίαι τοῦ Ἑσπεοινοῦ, τῶν ἐγκαινίων καὶ τῆς λειτους- γίας ἤοχισαν κατά τὴν ην ἔσπε- οινὴν τοῦ. Σαθθάτου καὶ ἐσυνεχί- σθησαν µέχοι τῶν ποωϊνῶν ὡσῶν τῆς Κυριανῆς. --.”ἲὐἰἹ----- ἐπὶ τῇ: . » τοὺς. ἐχάλεσε νὰ ἔπωη εληθοῦν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ. τοῦ. Αγίου. Ἱερομάωτυρος Νν- ποιανοῦ.. ὁ Γανιερώτατος λΠη- τουπολίτης Ἀνοηνείας 2.1. Νυ- πωιανύς, ἐπὶ τοῖς ὀνομαστηοίοις αὐτοῦ, ἐγοθυστάτησεν ἓν τῷ Ἱ. Ναῶ Λογανγέλοι υοηγείας, ᾽Αχοζούθως, Σδέχθη τὰ συ γάωι- θηητῶν. Ἀνοηνείας κα λαπή- βουῦ, τῶν. Διδασκάλων τα τῶν μαθητῶν καὶ μαθητοιῶν τῆς πὀ- Ίσως. Νυρηγείας, τοῦ Νυοηνείας, τῶν πωοέδρων τῶν σι γολινῶν Εοορειῶν Ἐνοηνείας ναὶ λαπήθον, τῶν ΕῬθναυγικῶν δυμθρύλων Κυρηνείας, τοῦ. µε- Γάλα. Νὐεογέτοι, τῶν ἑπκυρηνείας καὶ τῆς Ἀποζης ο [τῶν Νυθηγείας, ὑπῆς γολικῆς Ἔαοσείας τοῦ Γυ- Ἰαινασίοι. όσον κ, δαν Εύρνοι καὶ λοιπῶν με]ῶν αὐτῆς. γαὶ τοῦ ο οανασιάργου Ἀτόοφοῦ κ. Κ. Χα ὑτοηζωάννου, Καθ ὅλην τὴν ἡμέ- ο κ τν | τραν ὁ Μητουπολίτης ἐδέγετῳ ση» | χασητηοίους ἐπισγέψεις. Γ Πεοὶ τὴν πεσηµθοίαν ἔἐπεσνέ- Γᾳθησαν τὸν [Πανερώτατον { Α. | 1 ετίος κ. Άνθιμος καὶ ὁ Οεοφιλέτ τα, ἱστατος Κωρεπίσνοπος Σα) αμίνος Ῥὴν ναν Ὁ κτωθοίον ἑοωτὴν τήρια τῶν Ε νασιαυγῶὼν καὶ ἵνα | Αημάσγοι, Σ γοῦείων | δι εὐθέρη χαὶ πολλῶν ἄλλων πυρ τοῦ. Εωουέδροι! ο Γνδιώτηςι Ἰανιεοότης ὁ Ἀητοοπολίτης ιτ! Ἑνωσει- Πανοσιος. λογιγουμματέως τῆς νο ΑΛοχιμανδοίτοι Ἱππο)όάτου, τοῦ. Αοχιμανδρί- του. Νιτίου. κ, Παύλου. Ελαυνάδα καὶ τοῦ Γ[οωτοσυυγέλλος τῆς Αογιεπισκοπῆς Καλλινίνου. Ἰ Αν Πανικυύτήτα, συνεγχά- οησιν τη εγοαφικῶς ἐπὶ τοῖς ὁ- γομιστηοίοις αὐτοῦ ὁ Μωκασιώ- τατος ᾿Αοχιεπίσκυπυς ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ελλάδος αχ. Σπυοί- δσνς ὁ ἈΙαναοριώτατος. ᾿Αογιεπί- σχυπυς Ἁύποου Σ. Φεθασμιώτατοι ἈΠητροπολῖται Φθιώτιδος ᾽Αμόϕόσιος, Αἡμνον Διονύσιος, Γοιυλλίας. Δάμασκη- γὺς καὶ Νικοπύλεως καὶ 1ρεθέ- της Ἐτολιανὺς, ἡ ἓν Αθήναις ᾿Αδεληότης Θευλύγων «ζωὴ» καὶ ὁ Γενικὸς Πρόξενυς τῆς Ἱολλά- Τεουᾶς 3. -- ἣν δος ΣΧ, Αι Παππᾶς. Γι Συνεγχάρησαν ἐπίσης τὴν Α, ΓΗ αντερύτητα, τὸν Άγιον. Κνοη-) γείας τηκεγουσικῶς καὶ ὃι ἐπι- στολῶν ᾿Ανώτεροι Ἑληορικοί. Ἔ- θνσωγιχοὶ Σύμθδουλοι, ὁ Γοµµι- τεὺς τῆς ᾿θναυγίας κ. Ν. Κοα- Δήμάογοι, Ἀ γολικοὶ ἛἜθοσοι, Ε ὐμνασιάρχαι καὶ Κα θηήνηταί, Διδάσναλοι, τό λογοι, Ωυησνευτικὰ Ἱδούμα- Ἰγγλησιαστιχαὶ. Ἠπιτροπεῖαι π]λῆθος εὐσεθῶν πολιτῶν ἐξ / λ [αι τοῦ γούνου τῶν σπουδῶν των διὰ |”. Γεννάδιος, συνοδευόµενοι. ὑπὸ [ἄλλων πόλων κα Κωμοπόλεων νὰ, φανοῦν ἄξιοι τῶν πυολῶν ποοσδουγχιῶν τῆς κλ]ησίας. Μετά ταῦτα ἔλαθε τὸν λόγον ὁ Εωόεδοος τῆς ἑφορείας Ἱ[αν. Ἀ[ητοοπολίτης Βιτίοῦ. κ. Άνθι- ἵμος, ὅστις ἐν μέρους τῆς νλνλη- σίας. ηὐλόγησε τὸν νέον στάς, ὅτι εἰς τὰς ἀτομινὰς γαὶ οἰγογενειωκάς των. δυσκολίας ὀιστον τὴν ῥοήθειν, Τέλης ὁ Ε ενικὺς Ε[ούξενος τῆς Ἠάδος κ. Πασπᾶς ἀνελθὼν εἷς τὴ βήμα συγχεκχινημένος, ἀπηύθυ- γε θευμοὺς λόγους ποὺς τοὺς σπονδαστάς, εἰπὼν μεταξὺ ἄλλων ὕτι ὁ ἱερεὺς πρέπει νὰ ἀποτελῇ τὸν ἄξονα πάσης σοινωνικῆς χα πνευματι». νινήσεως καὶ μµά. στα ἓν τῇ πρίας ὁ π)ληθυσμὸς εὑρίσκεται π).ησιέστερον ποὺς τὸν Θεόν. Τὴν ὕλην τελετὴν ἐπέστεψεν ὁ ἸἨθνικὸς Ύμνος μαλεὶς ὑᾳ ὅλων τῶν παρενρισκοµένων. ἐνιαυτὸν ἁγνῃ ὑπαίθοῳ, τῆς ὅ- | Ότο. }Γανοσιο.. Ωπουμένον. δοι- σοροροϊατίσσης χ. ΠΤΗΗΙ Πὴ | να)οπυεπείας αὐίστου. βατ. αὐτὴν ἐγοροστάτησεν ἡ Ἀ. Γχὺς Πατοιάσγης μετὰ τῶν Σεθα- Γσμιωτάτων ΑΠητουπολιτῶν Χαι- χηδόύνος, Λέογναν, [Τοιυκηποννή- σου, Κνδωνιῶν, ΓΓεογάµου, Ἁάλ- δίας. Νεοναισαρμείας. Δαοδινείας, Σάρδεων, Ἰνονίοι. χαὶ Ὦ οὐοσύ- εως. Τὴν θείαν Ἀειτουονίαν ἐτέλε- σεν ὁ Πανοσιλον. Λογιμανδοί- 'της Χωνσόστομος μετὰ γαὶ ι ἄλλων )ηοικῶν. δν ασ Μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας λει- ἱπουσγίας ἐγένετο Ἡ τελετὴ τῆς Γ Ἱνδίντου εἷς τὸ μέσον τοῦ νααῖ ΡΜ ΡΜ Ὁ Πανιερώτατυς Μητουπολί- ἕτης Κυρηνείας αχ. Κυποιανὸς [τὴν παρελθοῦσαν Κυριωκὴν ἑλει- τούργησε ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ἑασί- λειας, τοῦ ὁποίου ἐτέλεσε γχαὶ τὰ Ἐγκαίνια. Την ἑσπέραν τοῦ Σαὔ- θάτου, κατὰ τὴν ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπεοινοῦ, η Α. ΤΠ. ὁ Μητροπο- µίτης ἐκήουξε τὸν θεῖον λόγον. Ῥὴν προσεχῆ Κυριακὴν θά τελέ- ση τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ θὰ κηρύξῃ τὸν θεῖον λόνον ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Μεταμορφώσεως Πέτρας καὶ θὰ χειροτονήσῃ εἰς Διάνονον διὰ τὰς ποινότητας Καλοῦ Χω- ρίου Λεύρας καὶ ᾽Αμπελιιοῦ τὸν χ. Γεώογιον Ἰωάννου, μαθητὴν τῆς “Ἱερατικῆς Χ χολῆς. Τὴν Δευ | τέοαν, ἑορτὴν τοῦ ᾿Αποστόλου Λουκᾶ, θὰ λειτουργήσῃ ἐν τῷ πανηγυορίζοντι Ἱ. Ναῷ Αγίου Λοιυκᾶ ᾿Ορούντας, τοῦ ὁποίου θὰ τελέση καὶ τὰ ἐγκαίνια. Τὴν ἑ- σπέραν τῆς Κυριακῆς, κατὰ τὴν ἀπολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὁ “Α- γιος Κυρηνείας θὰ κπούξῃ τὸν θεῖον Δόγον. ΑρχιμπισκοπΗ ΚΥΠΡΟΥ, ΛΙ) ΠΠΗΙ ΙΡΝΛΙΗΙΤΙ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιθμός τ) 04 Υἱοθετοῦντες: α) Γεώογιος Κ. Δουκαΐδης ἐκ Κυθοίας ἐτῶν 4δ, ϱ) Δέσποινα Ώ, Λουναῖδου ἐν Κυθοαίας ετών 10. Ὑϊοθετούµενος: ζωννέτος Κ. Ζωαννέτονυ ἐξ Αγ. Νάπας ᾽Αμμοχώστου ἐτῶν 190, Οἴωνδήποτε πούσωπον γνωοί- ζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υϊ- οθεσίαν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως ποὺς τὸν Αν γιεπίσνοπον, ἀναγοάφον καὶ τοὺς Ἰώγους τῆς ἐνστάσεως, ἑντὸς δε- χαπέντε σήμεθον, . -.. Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αογχιεπισχοπῇῃ Κύπρον | 4 αν τῇ 1 Ὀντωθοίου. 1904 Ἐν τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ΕΚ ύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν Αοιθμόὸς κ }σ4 Ὑιοβετοῦντες: α) Νῖνος Καρανικύλας ἐξ λομετίον. ἑτῶν 40, Ρ). Φωτεινή δν Νασνισόλις Αγ. τίου. ἐτῶν ες τι Υοξετουµένη: Χωιστοδούα. Κ. Δευγωσίας ετῶν ἵ, Νημητοίο, ἐκ Οἱονδήπυτε πούσωπον Ὕνωοί- Ἔρν ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τί- οθεσίαν, κολείτα νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἑγγοάφως αποὺς τὸν Λωγ γιεπίσκοπον. ἀναγράφον καὶ τοὺς ἐντὺς ὃὲε- ἀπὸ τὴν Ἰόγονς τῆς ἐυστάσεως. 15) ναπέντε ἡμερδιν σήνιερον. ον τῇ Ἱ. τῇ 4 Ὀντωθφρίου, Ε1241 ᾿Αογιεπισκοπῇ. Ἀύποον Ἐν τῆς ᾿Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισποπῆς Κύπρου 'Ὑπεύθυνος:, Χρ. ᾽Αγαπίου. Γύποις: «ΑΜΑΓΕΝΝΗΣΙΣΣ Λευκωσία ο σήαν ος Καηνηνοῦ ὁ Δεωησία (1). ἡμεοῶν ἀπὸ τὴν! Αγ. : λομε- ὴ Γ Ῥὴν 6 Σεπτεμθρίου ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον ὁ ᾿Αρχιμανδοίτης | Ἡγούμενος τοῦ ἐν Γαλατᾷ ὄινα- ἴτικοῦ Μετοχίου τοῦ Αγίου ἹΙω- [άννου τοῦ Θεολόγου, ». Ἑλποια- ἵγὸς Λέργχος. Γ Ἡ κηδεία αὐτοῦ ἐτελέσθη τὴν ᾿ἐπομένην τοῦ θανάτου ἓν τῷ δι- γαϊτικῷ Μετοχίῳ μετὰ τῆς ἔπι- ᾿θαλλομένης τάξεως προϊσταμέ- /νου τοῦ Σεθασμιωτάτου Μητοο- Ιπολίτου Ῥοδοπόλεως χ. “Ἱερωνί- µου. Εὶς τὴν γηδείων παρέστη ἐκ µέρους τῆς Α. Θ,. ΠΠ. ὁ Μέγας ΙΗἩρωτοσύγχελλος τοῦ. Οἰἴκουμεχι- Γκοῦ Τατοικογείου. κ.α. ᾿ϱ) ἀείμνηστος κατήγετο ἐν λα: πήθου τῆς Κύπρον. Τὸ 1918 ἑνε- Ἰγράφη µέλος τῆς δΝινωτικῆς ἸΑ εδελφότητος καὶ ἐχειροτογήθη διά- ἴκονος. Τὸ 1955 προήχθη εἰς ποε- σθύτερον καὶ τὺ 105τ ἐτιμήθη διὰ τοῦ ὀφικκίου τοῦ ᾿Αργιμανδοίτου. ᾿Ωὗτος διετέλεσεν ὀντιπορόσωπος Ιπῶν Ἱ. Διναϊτνκῶν Μονῶν καὶ Μετοχίων ἐν Κύποῳ καὶ ἀλλωχοῦ ἀπὸ δὲ τοῦ 19931 ἓν Γαλατᾷ Κων- σταντινουπύλεως, ο Ἅ- ΗΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΝΙΣ ΠΑΦΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿λοιθμὸς 454 Υεθετοῦντες: α) Συμεών Οαδώρο ἐν Ἱά- το ΓΓάγνας ετῶν νι. ϱ) ωμό Μη Πουδώσο ἐν Κάτω Γάγνας ἐτῶν 40 σύ ζνσος τοῦ ὡς ἄνω τἱω- θετοῦντος. Υιοδετουμµένη: ολα νη Φείππος ὂν Κάτω Πάννιες Ετῶν ν Οἱ νο ἡποτε ποόσωπυν Μνοοίτ {ον ἔνστασιν διὰ τὴν ὄνω οιοίς- σον κε εἶτιῃ ὑπο σι]. τι ΤΝ Μπράς ὡς ποος τὸν Απητος λος πο τον ἀνασγο (ον λαἲ τοις 73 τῆς ἑνστάσεως, 1 Πμεο ιν ἀπὺ σήμερον, Ἐν τῇ Μητουπόλει ΓΠόον τή Γῃ Ὀντωθοίον, σοι ας εντος 1 κ τῆς Τ. Μητροπόλεως Πάφου εἷς τὸν σολέαν ὑπῆσργχε τοάπεζα ἐφ᾽ ι ι το φηφιδωτὴ ἙΒυκαντινὴη εἰκὼν τῆς Ηϊς τακτιχὴν συνεδρίασιν ἡ Ἔ- φορείς τῆς ᾿Οοθοδόξου. Ἱλληνι- γὺς Θευλογικῆς Ἑγολῆς Μπφοι- κλάϊν, Μασσ. ὑπὸ τὴν ποοεδρίαν τοῦ. 5 εθασμιωτάτον ᾿Δοχιεπισκύ- που ᾽Αμεοικῆς κ. Μιγωήλ, ἐνέχοι- γε τὸν διοοισμὸν τῶν κάτωθι νέ- ὧν γαθηγητῶν: Ὦ) Τοῦ κάθηγη- τοῦ τῆς Θερλογικῆς Σγολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Αθ, Χαστούπη διὰ τὸ Όεολογι-! χὸν τμῆµα 9) Τοῦ χαθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου. Νοΐζντο Ώαπῃπο κ. Ἰωάννου, Τεώστζη διὰ τὸ Τμῆ- μα. ολ ληνικῶν σπονδῶν. ϐ) Τοῦ: (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) νοίγεται ἐμπρός του. Τὸ πρά- σινο τραπέζι ἀποτελεῖ τὸ κέν- τρον περὶ τὸ ὁποῖον στρέφον- ᾿ ται ὅλαι αἱ σκέψεις καὶ ἐνέρ- γειαί του, τὸν θαμπώνει καὶ θους τὸν ἑλκύει. 5 ἡµερον παρὰ ποτὲ τὸ χαρ- τοπαίγνιον δὲν λείπει ἀπὸ τὰ σαλόνια τῶν πλουσίών καὶ δὴ τῶν νεοπλούτων. ποὺ τὸ θεώ- ροῦν ἀπαραίτητον διά τὴν ζω- ἦν, τὴν τάξιν των, ὡς µίαν ἐκ- δήλωσιν τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἔ- ζωῆς καὶ δὲν δύνανται νὰ πᾶνε ἐνάντια εἰς τὸν νόµον, ὡς δια- τείνονται αἱ κυρίαι καὶ αἱ δε- σποινίδες τῆς... ἀνωτέρας κοι- γωνικῆς τάξεως! Ανδρες καὶ γυναῖκες ἔχουν, ἀλλοίμονον. µεταθάλει εἰς χαρτοπαικτικἁς ἀνενόχλητοι. διότι εἶναι... ᾱ- πλῆ φιλικὴ οἰκογενειακὴ συγ- (έντρωσις, παραδίδονται τε- Γνιέντως εἰς τὴν ἔντιμον κλο- Γπὴν τῶν φίλων καὶ γνωστῶν. | Ανθρωποι μὲ µεγάλον ἐγωῖ- σµόν, οἱ ὁποῖοι τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα ἀφ᾿ ὑψηλοῦ θλέ- πουν, περιφρονοῦν, κακῶς ποι- οῦντες θεθαίωώς, τοὺς πνευµα- τικῶς, κοινωνικῶς καὶ ὑλικῶς ὑποδεεστέρους των δὲν διστά- ζουν τώρα, συντρίόοντες τὸν ἔ- | γωϊσμόν τους, νὰ καθήσουν ᾿ὥρας ὁλοκλήρους γύρω ἀπὸ Ιτὸ πράσινο τραπέζι διὰ νὰ τοὺς Γ κλέψουν τὸν τίµιον ἱδρώτα, 'τὴν τροφὴν καὶ τὰ φάρμακα Ιπῶν ἀδυνάτων καὶ ἀσθενῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας! ῃόσα ὡς μαγνήτης τεραστίου µεγέ-᾿ ' | ] [ | τηζλόγησε τὸ ἐκκλησίασμα. , Γσυνεγείᾳ ὑπέγοωαν οἱ Πολλαὶ ἐπίσημοι πφοσωπικοτή: ! ᾽Αογιερεῖς ἀφοῦ ἠσπάσθησαν τὴν | παρέστησαν εἷς τὴν τελετήν. [γεῖρα τοῦ ΓΤωτοιάργου, στις ἠ-] Γσπάσθν υτὶ λα. ὀ μη αν ος ος ῦι ο πο ἧς εἶχον τεθῆ θαυματουργὸς | ἡγίασε τὸν λαὸν διὰ τοῦ Ῥιμίου Τὴν την Νεπτεμθσίου ἐτελέσθη ἹΠαμμακαοίστου καὶ ὁ τύµος γιὰ διεύεύαίωσε τοὺς [εροσπουδα- ᾿ μετὰ πάσης Ἱαμποόύτητος καὶ µε- Ἱνδίντοι, 'Ὁ Πατοιάργης περι- ἐπ᾽ εὐναοίᾳ τῆς: 01ηθεὶς { { ἐνάσξεως τοῦ. νέοι ἐνλ)ησιαστι-: αον ἐτέλεσε τὴν εἰδινῆὴν ἀπολουθί- :Ἡνκλησία θὰ τοῖς πιωέγῃ ἁμέ- κοῦ ἔτους ἡ Γελετὴ τοῦ Ἱνδίντου: αν τοῦ. νδίκτου, ᾿Ανεπέμςθησιν καὶ Ἡ Ἱ. Αποζιμἒία τῆς Γαμμαςι δεήσεις ποὺς Κύριον «ὑπὲρ τοῦ! ᾿σνς τοῦ φωτισμοῦ καὶ ἀγαθῶν ἐ-] ͵ ο, ὁ - τα -- 0. ΣΗανανιύτης ο Οἱ νο ιενι- ο τον ισχυρών τὴς γης». ον“ -- το ΧΑΡΤΟΠΑΙΓΝΙΟΝ τῆς Νἠαοι, πια ανία, τοῦ) ο -υ------ [ὴ [ῆ ΙΙ. ΠΜ ί της ἐπιτοαγήλιον αἱ ὠμόφο- γειπαζομένοι. τοῦ. Θεοῦ. ἐνκλησι- οδαξο τοῦ. εὐλογηθῆναν τὸν στέ-: πμανον. τοῦ. ἐνιαυτοῦ. τῆς χοηστό- τήτος Κυρίου. εὐπὲρ τῆς εἰρή- γης τοῦ σύμπαντος χύσμοι γαὶ γατὰ δέον εὐημεορίας» ὃ Π[ατοι- άογης ἀπὸ τοῦ θρύνοι ἀνέγνωσε Των Αγιοι . αὐτοὺς εἷς τὸ µέτωπον. | Ἐν τέλει ὃ Γατοιάσχης ηὐχα- , ρίστησε τὸν ὃ νέων ἐν }ησιαστινὸν ἔτος καὶ Ἀταυροῦ. |. ΠΡΟΒΛΙΞΡΣ θΕΙΛΠΙΗ ΣΧΟΛΗ ΤΙΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ. ΤΠ ανεπιστηµίου ας) τοῦ (Βοαί]ο, αθηγητοῦ Ἠ/αςΙηρίοτ Άσος Ἰωάννου Καθαρνοῦ, ὡς Δι-: ενθυντοῖ. τοῦ. τμήματος Ἕλληνι- νῶν σποιδῶν. 4) Τοῦ καθηγητοῦ : », Ἡ. Μουντεθελῆη, Διευθυντοῦ καὶ Ἠπιθεωθητοῦ τῶν σπουδῶν. 5) ᾽Ανδοέου Λε: τμήμα. 'Ελληνιῶν Τοῦ. χαθηγητοῦ χ. ν : τν μα. ν 1 θαντῆ καὶ ϱ) Τοῦ ἀποφοίτοι τῆς | λνενακοποί- ἐπιμελητοῦ Νγολῆς 2. Μαρίνου λου. ὡς ἐσωτεριχοῦ τῆς ο γολῆς. σουν διὰ νὰ τὸ χάσουν πάλιν τὸ ἄλλο θράδυ! Πόσαι ἀἄνθη- ραὶ ἐπιχειρήσεις καταλήγουν εἰς πτώχευσιν! Πόσα εἶναι τὰ πεινασµένα, γυμνὰ καὶ ἀνυπό- δητα παιδιά]... Καὶ ἡ κοινωνία Ωω! Ἡ κοι-/ ενωνία κωφεύει εἰς τὰς οἴμω- γὰς τῶν δυστυχισµένων αὖ- τῶν, κλείει τὰ µάτια ἐμπρὸς εἰς τὰ ἠθικὰ ναυάγια, εἰς αὖ- τὴν τὴν ὁσημέραι αὐξανομέ- νην πληγήν. τὴν ἀπειλοῦσαν ὁλοκληρωτικὴν ἠθικὴν ἆπο- |. σύνθεσιν. Οἱ ταγοὶ τῆς σήµε- ξελίξεως, ποὺ εἶναι νόµος τῆς λέσχας τὰς κατοικίας των καὶ : δράματα, πόσα συντρίμμια γύ-' ἔπι στρέφει ἐκνευρισμένη καὶ εις Γρω µας! Καθημερινῶς πληρο- Γφορούμµεθα τὰς ΐ Γ ποὺ γίνονται, τὰς κλοπὰς καὶ αὐτοκτονίας, ἐτὰ διαζόύγια μὲ κύριον μοχλὸν | τὸ χρέος τιμῆς . ὅπως συνη- Γθίζουν νὰ ἀποκαλοῦν τὰ χρέη [των οἱ χαρτοπαῖκται. [Πόσαι, δυστυχῶς, εἶναι αἱ γυναῖκες ποὺ δὲν διστάζουν νἁ διασύ- Ὅρουν τὸ ὄνομα. τὴν ἀξιοπρέ- πεια, τὴν τιμὴν τοῦ συζύγου διά νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ ἁπα- ραίπητα χρήματα διὰ τὸ τρα- ἴι τῆς πόκας! Πόσοι «ἶναι οἱ ἄνδρες ποὺ παίζουν. ὄχι µό- τχνον τὴν περιοωσίαν τών, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν... πυναϊκά των ἀκόμη εἰς τὰ χαρτιά: Πόσοι υἷοὶ δὲν ἀδειάζουν τὸ ταμεῖον τοῦ πατρός, δὲν κλέπτουν τά κοσμήματα τῆς μητρός, δὲι σπαταλοῦν τὴν προῖκα τῆς ἆ δελφῆς διὰ νὰ παίξουν εἰς τὴν λέσχην τὸ δράδυο διὰ νὰ χά- εσοιν Ότι ἔγουν ἡ Ντ (δι κα. ρον, ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὣς ἐκ τῆς θἐσεώς των, ἐπιστήμο- νες, ἀνώτεροι ὑπάλληλοι, κ-ᾱ. ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ διοργανώ- σουν μίαν ἀληθινὴν σταυροφο- ρίαν ἐναντίον τῆς φοθερᾶς αὐτῆς πληγῆς, δυστυχῶς, προ- πορεύονται, δίδοντες οὕτω τό... καλὸ παράδειγµα. Ἡ γυναῖ- κα, αὐτή, ποὺ ὁ Θεὸς ἔταξε θεµέλιον οἴκου. αὐτὴν εἰς τὴν ὁποίαν ἐχάρισε τὸ ὕψιστον τῶν ἀγαθῶν τὴν τεκνογονίαν, τὸ θασίλειον τῆς οἰκίας, αὐτή, ὦὢ Θεέ µου, κρατεῖ τὸ λάθαρον τῆς χαρτοπαιξίας, αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία τῆς ὅλης κατστάσεως, δικηρύττουσα, ὅτι εἶναι µία ἆᾱ- θῶα ἐνασχόλησις!!! Καὶ παί- ζει, παίζει ἀδίστακτα. ἀκατά- παυστα. εἰς τὰ διάφορα σπίτια, τὰ. ὁποῖα τὴν ξενίζουν, καὶ ξεχνᾷ ὅτι ἡ ὥρα περνᾷ, ὅτι τὰ παιδιὰ πεινοῦν ἢ ὅτι ὁ σύζυ- γος θὰ ἔλθη κουρασμένος ἀπὸ τοὺς µόχθους τῆς ἡμέρας καὶ θὰ εὕρῃ τὸ σπίτι ἄδειο ἢ τὰ παιδιὰ νὰ διαπληκτίζωνται µε: ταξό των. Καὶ τότε ἀρχίζει ἄλλο δρᾶμα. Ἡ κυρία ἐπι- τὴν ποὠτην παρατήρησιν τοῦ συζόγου ἀφίνει νά ξεσπάσῃ ὅ- λη ἡ συγκρατηµένη της ὀργὴ ἐναντίον τῆς τύχης ποὺ δὲν τὴν εὐνοετὶ Ὁ δικαιολογ]µέ: γος θυμὸς τοῦ συζύγου μὲ τήν σειράν του ἐκδηλοῦται καὶ αὐτὸς καὶ τὰ παιδιὰ ἐμπρὸς εἰς μίαν τοιαύτην καταιγίδα διπλώνουν τὰ πτερὰ τῆς ἀθώ- ας ψυχῆς των καὶ κατακλίνον- ται πολλάκις νηστικά. Ιαὶ ὅ- µως πόσον πολύτιμος εἶναι ὁ θυσιαζόµενος καιρὸς εἰς τὸ χαρτοπαίγνιον Πόσα πράγµα- τα θά ἠδύναντο νὰ γίνουν εἰς αὐτὸ τὸ διάστηµα πρὸς ὄφελος τῆς οἰκονενείας καὶ αὐτῆς τῆς, πατρίδος Θὰ ἐξεπληροῦτο τὸ πρῶτον καθῆκον ἐκ μέρους τῆς µητρὸς πρὸς τὰ παιδιά της, ἡ ἀνατροφὴ καὶ ἡ διαπαι- δαγώγησις αὐτῶν. Ποῖος ἄλ- λος δείτε νο δώσιῃ εἰς τὸ ΜΙαχάριος, οἱ : λαόν, ηὐχήηθη αἴσιον | Ἠνωμέ-ι γων γολείων Ποστώνης, διὰ τὸ Κατὰ στατιστικὴν τοῦ Ὑπουυ- εψείοι. Ἰωιδείας ἐν λάδι λει- ᾿τουργοῦν αἱ κάτωθι διαφόρων τή- ἵπων Ἱεοατικαὶ γολαὶ ποὺὸς χι- ταοτισμὸν τοῦ ἱεροῦ 2λήρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. 1) Ἐνκλησιαστιγαὶ Γαιδαγωγι- καὶ ᾽Αχαδημίαι: Ἐάνθης, “Αγ. Α- Ἱναστασίας Χαλκιδικῆς. Ἠὶς ταύ- τας ἡ φοίτησις εἶναι τριετής γί- ἵνονται δέ, δεκτοὶ ἀπόφοιτοι Τι- µγασίων, Πάντες οἱ µαθηταὶ εἷ- γαι ὑπότροφοι τοῦ Κράτους. 9) Ἱεροδιδασκαλεῖον Ὦελλᾶς ΓἸωαννίνων. Τοῦτο περιλαμθάνει ΓΕξ τάξεις. Εϊς τὴν Α΄ τάξιν γί- 1 ον 5 9 ο] ἵχονται δεκτοὶ ᾿Ἠπειρῶται µάθη- [ταὶ κατόπιν εἰσιτηρίων ἐξετάσεων ἐνδειστιχὸν ποοι- «εκτηµένοι γωγῆς ἐν τῆς ϐ' τάξεως τῶν ἕ- ο ος , : ο ξαταξίων Γυμνασίων. Οἱ 50 πρῶ- [τοι κατὰ τάξιν εἶναι ὑπότοοφοι ' Ιτοῦ. Ἐοάτους, 3). Ἐγκλησιαστικαὶ δχολαί: ᾽Απὸ τοῦ σχολικοῦ ἔτους 19041---ὔ5 θὰ λειτουργήσωσι α) ὣς πεντά- τάξιοι αἱ ἐκκλησιαστιχκαὶ σγολαὶ 1) Κρήτης (Χανίων) 2)Κορίν- 1θου 5) Ῥιζαρείου ᾿Αθηνῶν, 4) Ἱλαμίας καὶ ῦ) Ἁγ. ᾿Αναστασίας Χαλκιδικῆς. Εΐς ταύτας γίνονται ᾿δεκτοὶ ματόπιν ἐξετάσεων οἱ κε- πτημένοι ἐνδεικτιχὸν ποοαγωγῆς Εν τῆς δευτέρας τάξεως ἕξατα- Είου Γυμνασίου καὶ μὴ ὑπερθάν- τες τὸ 19 ἔτος τῆς ἡλιχίας των. ϱ) ἩΠ Π[ατμιὰς Σχολη θὰ λειτουργήση προσωρι- νῶς ὡς ἑπτατάξιος. Ἐν αὐτῇ γί- νονται. δεχτοὶ μαθηταὶ µόνον ἐν Δωὠδεκανήσου ἔχοντες ἀπολιτή- οιον Λημοτινοῦ Σγολείοι. Ἐνκλησιαστικὴ | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 15 ΟΚ]ΩωΠί ΙΟΥ 1024 τοπ Οἱ εἰσαγόμενοι 0 πωτοῖς Τὸ σων εἲς τὰς ἀνωτέοω πενταταξί- οὓς ἐνκλησιαστικὰς ὃ χυκάς συν καὶ εἰς τὴν Πωτιιάδα εἶνια, ὑπας τωοφυι τοῦ Κοάτους. 1). ἸΑνγώτερα Ὦκν)ησιαστικὲ Φροντιστήρια: Κατὰ τὸ σχολικὀν ἔτος 1961---ὅδ θὰ λειτουῳγήσωσι τὰ ἑξῆς ᾿Ανώτευα Ἕ κκλησιαστι- κχὰἁ Φροντιστήρια διετοῦς κύκλου σπουδῶν 1) τῆς Ῥόδου (ὃν Φιλε- οἡμφ) ») τῆς Κοήτης (ἐν Χανί- οις) 5) τῶν Ιαλαμῶν 4) τῶν «Πατρῶν 6) τῆς Ῥιαρείου (ἐν 'Α (θήναις) 6) τοῦ Πόλου καὶ 8) ἱτῆς Θεσσαλονίκης. Εὶς ταῦτα γί- ἵνονται δεκτοὶ κατόπιν ἐξετάσεως μες τὸ µάθηµα τῆς ἐκθέσεως ἱ- Ιδεῶν οἱ. χεκτηµένοι. ἀπολυτήθιον ΙΤ υμγασίον ἡ ατυχίον Παδανώγι- Ἰκῆς ᾽Αναδημίας, ϐ) Νατώτερα Ἰνκκλησιαστικὰ Φροντιστήρια: Κατὰ τὸ αὐτὸ σχυ- λικὸν ἔτος θά λειτουργήσωσι τὰ Γἑξῆς κατώτερα Ἐκκλησιαστικὰ ὶΦροντιστήρια διετοῦς μίνκλοι Γσπουδῶν 1) Ηελλᾶς, παρὰ τῷ Ἱ- εροδιδασκαλείῳ ἓν Ἱωωννίνοις ») Οεσσαλονίκης καὶ 5) Βαυ- δίτσης. Εἰς ταῦτα γίνονται δεκτοὶ Ινατόπιν ἐξετάσεως εἲς τὸ µάθηµα ἐκθέσεως ἰδεῶν ληρικοὶ μὴ ὕπεῳ- Εὔάντες τὸ 4ὅ ἔτος τῆς ἡλικίας ἕτων ἀνεξαοτήτως γουμματικῶν (γνώσεων, { .. . Δ --. Άπαντες οἱ σπουδασταὶ τῶν Ανωτέρων χαὶ Κατωτέρων Ἓκ- χλησιαστικῶν Φροοντιστηρίων εἶναι ὑπότοοφοι τοῦ Κὐφάτοις οἰκοῦντες μαὶ διαιτώµενοι ἐν τοῖς Οἰκοτρο- φείοις τῶν Φροντιστησίων. “- ΜΗ] ΠΠΙΗΙΙ ΓΙ Ἰι λ ΠΙΙΙΗΙΡΙΙ | νο κ. . ε μ δυνῆλθεν, ὡς εἴχομεν προα- νανπείχει, εἲς Εαρισίοις ἀπὸ τῆς δτ- 4. Σεπτεμθρίου, μετ ἑξαι- ως ἃ 7 : ιό ρετικῆς ἐπιτυγίας μέγα Συνέδρι- ον αὐγουστινιαχῶν μελετῶν, ἐπὶ τῇ 16] ἑκατονταετηοίδι τῆς γεν- σγον δῦς ἀντιπρύσωποι, χληρικοὶ καὶ λαϊνοί, ἀντιποοσωπεύοντες δι- ἄφορα. Πανεπιστήμια, Ἀχολάς, Ἠκκλησίας. ὡς καὶ ᾿Εοφημίται Αὐγουστινιανοὶ χαθὼς καὶ Δὐγοιυ- στινιανοὶ τῆς Καμήσεως τῆς Θε- τήκοντα Πανεπιστήμια, ἐξ ὧν 40 ἐκτὸς τῆς Γαλλίας. Αἱ ἆνα- εγοινώσεις, παρ ὅλον ὅτι ἐπίσημος |Υλῶσσα τοῦ. Σηνεδρίου ᾖτο ἣ | γλώσσας ΙΠοὺς γαλυτέραν διορ- γάνωσιν τοῦ. Συνεδρίου, αἲ 11ὸ ἀνακοινώσεις αἵτινες εἶχον σταλῆ εἲς τὴν ὀργανωτικὴν ἐπιτροπὴν ἐξετυπώθησαν εἰς βιθλίον τὸ ὁ- ποῖον ἀπεστάλη εἷς τὰ µέλη τοῦ συνεδρίου ἀρκετοὺς μῆνας ποὺ τοῦ. Συνεδρίου ὥστε ταῦτα ἠδι- νήθησαν νὰ τὰς µελετήσωσι διά νὰ ἐκλέξωσι καὶ προπαρασκευά- Γσωσι τὰς µελέτας Των. Γ Αἲ. ἀνακοινώσεις ἐγωρίσθησαν εἲς 10 κατηγορίας παρεχούσας τὴν Κατὰ ην ἑκάστης συνεδρίας. [τὴν καθιεοώμένην εὐχῆν καὶ καθ ος ον οι Αὐγαματίναν, έρωσε τὴν ἔναυξιν τῆς ὀγδόης, 1). Ὁ Ἀυγέδριον συνῆλθε ] Ἱνοιντιῶνας, ὑπέγοωμεν ἐν τῷ ἐς ες τὸ Καθολικὸν ᾿νστιτοῦτον π'αέµιῳ κώδιγι τῆς Ἰνδίμτου καὶ τῶν Παρισίων. Ες τοῦτο µετέ- Γιλλικὴ. ἐγένοντο γαὶ εἰς ἄλλας | νο ος ον τς ... , Ξ Ξιπερὶ τῆς Θεολογίας τῆς ἱστορίας ἠΠανεπιστήµιον τῆς [τὴν εἰσήγησιν ἀνεφέροντο αἱ ᾱ-' νανοινώσεις ἑκάστης γατηγορίας !' προέτει- τοῦ τῶν Γἠπὸ τοῦ εἰσηγητοῦ, ὥστις νε ἓν θέμα σιζητήσεως ἐπὶ ὑποίου. γατόπιν συμφωνίας μελῶν, ἐπηκολούθει | Ἐξητάσθησαν θέµατα τῆς Θεολο- | 'γίας, τῆς Χοιστολογίας, τῆς Ἐκ- Ίνορ]αν, ὁ ὁποῖος διενήωγησε ᾱ- |κ]ησιολογίας, σωτηριολογίας. ἓ- :σγατολογίας ἐν σγέσει πρὸς τὴν διδασναλίαν. τοῦ ἵ, Αὐγουστίνου, :' Ἠπίσης ἐξητάσθη ἡ ἐπίδοασις ετοῦ Αὐγουστίνου εἰς τὴν λειτους- ᾿παιδὶ ὅ,τι θὰ δώσῃ ἡ µητέρα : Κανείς. Τί δὲ νὰ εἴπωμεν δι᾽ Γἐκείνας, αἱ ὁποῖαι στεροῦν εἰς ἵτὰ θρέφη των καὶ αὐτὸν τὸν Γθηλασμόν, ᾿αὐτὰ εἰς κάποιο Γπρόσωπον ἢ καὶ εἰς τὰς χεῖρας :ἀσυνειδήτων ὑπηρετριῶν διὰ ἵνα ἔχουν ὅλον τὸν χρόνον δια- θέσιµον εἲς τὸ χαρτί! Συωµ: ᾿θαίνει πολλάκις νὰ θλέπουν τὸ παιδί των ὀλίγας µόνον στι- γμὰς τῆς ἡμέρας, θυσιάζου- σαι οὕτω τὴν οἰκογενειακὴν εὐτυχίαν, τὴν ἀνατροφὴν καὶ τὴν ὀγείαν τῶν παιδιῶν. Αλλά καὶ ὅταν δὲν ἔχουν παιδιὰ δη- μιουργοῦνται εἰς αὐτὰς τόσαι Γἄλλαι ὑποχρεώσεις. Ὑπάρ- χουν τόσα φιλανθρωπικά ἱδρύ- µατα εἰς τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των. Ἕνα πλεκτὸ διὰ τὸ ὁρ- φανόν, ἕνα κέντημα διὰ µίαν φιλανθρωπικὴν ἀγοράν, µία ἐ- πἰσκεψις εἰς ἕνα νοσοκομεῖον ἢ εἲς ἕνα ἀσθενηῆ, ἕνα ζεστὸ φορεμµατάκι διὰ κάποιο ἄπορο, εἴτε καὶ τόσα µέσα ἀληθινῆς ψυχαγωγίας. Αἱ γυναῖκες, ἐὰν µέρος µό- νον τῶν χρημάτων ποὺ σπα- ταλοῦνται εἰς τὸ πράσινο τρα- πέζι, διέθετον διὰ σκοποὺς φι- λανθρωπικοὺς ἡ ὄψις τῆς κοι- νωνίας θὰ ἤλλαζεν. Αἱ γυναῖ- κες κρατοῦν εἰς τὰ χέρια των τὴν εὐτυχίαν τῆς ἀνθρωπότη- τος. Μὲ ὀλίγην καλὴν θέλησιν καὶ μὲ ὁλιγωτέραν ἐπιπολαιό- τητα θὰ ἠδύναντο νὰ γίνουν | ὄχι µόνον οἱ παρήγοροι ἄγνε- λοι τῶν δυωστυχισµένων, ἀλλὰ καὶ τὸ καλὸ παράδειγµα διὰ τοὺς ἄνδρας. Διότι ὁ ἄνδρας εἶναι ἕνα µεγάλο παιδί, καὶ μὲ µίαν καλὴ σύζυγον δύναται νὰ γίνῃ ὁ καλύτερος ἢ καὶ ἀντι- στρόφως. -Οὐδὲν ἰσχυρότερον γυναικός. λέγει ὁ ἱερὸς Χρυ- σόστοµος, εὐλαθοῦς καὶ σωνε- τῆς πρὸς τὸ ρωθμίζειν ἄνδρα καὶ διαπλάττειν αὐτοῦ τὴν ψυ- χήν, ἐν οἷς ἂν θέλη. (Ὁμιλ. ἔα” εἰς ᾿)ων.). Γοναῖκες, σύζυγοι καὶ µητέ- τρες, ἐὰν ἀγαπᾶτε καὶ θέλετε 'τὴν εὐτυχίαν τοῦ συζύγου, τῶν Γπαιδιῶν καὶ τῆς πατρίδος πο- Γλεμήσατε καὶ καταπνίξατε ἐγ- καίρως τὸ ὀλέθριον αὐτὸ πά- θος τοῦ χαρτοπαιγνίοι!, συζήτησις. | ὁ Ιὴ ΗΜΙ ΤΙ ΙΤ ΜΜ! γίαν, τὴν. διοίκησιν τῆς κκ σίας (ποιμαντινήν) καὶ ἐπὶ τοῦ χα νονικοῦ. δικαίου. πίσης ἑξητά- σθη ἡ ἐπίδρασις τοῦ Ὡφιγένους ἐπὶ τοῦ. Αὐγουστίνοι χαθὼς γαὶ ἡ ἐπίδρασις τοῦ τελευταίοι τού- τον ἐπὶ τοῦ Αονυθήρου. Ἡ ὑᾳ ὃ- ων ἀναγνώθιασις τῆν ὠςελιμότη- τος τοῦ. Συνεδοίου ἤναγε τὸν Δι- ευθύνοντα εἲς τὴν πφότασιν περὶ συγ»λήσεως ἀνὰ δεκαετίαν Σην- εδοίον. Αὐγουστινιακῶν σπουδῶν. Τὸ συνέδφιον κατέδειξε τὴν ἑ- πίδοασιν τοῦ Αὐγονστίνου τόσον αν ανν αν - ο α.” αν ἐπὶ τῶν Καθολινῶν ὅσον γαὶ ἐπὶ Ι ' ί Γπῶν Ποοτεσταντῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν | οτόκου. ᾽Αντεποοσωπεύίθησαν πεν- | ) υνωθιμίαν τῶν. ὀρθοδόξων μετὰ ο ο 9 ” ς : τοῦ. ἵ, Αὐγοιστίνου ὡς κατέδει Ἐν ἡ διάλεξις τοῦ μαθηνητοῦ 1,οβςκγ. Κατὰ τὴν πῳώτην συνεδρίααιν ἐτηρήθη Ιώ ὥρας σιγή, κατὰ τὴν διάρχειαν μιᾶς συςητήσεως περὶ τοῦ. Αὐγουστίνου καὶ τοῦ Ῥωμα- κοῦ πολιτισμοῦ, μεταξὺ τῶν ἵστο- ρικῶν ᾖ2Ζἱορ]ον, τοῦ Μονάχου, Φ{ΥπΙΡ τῆς Ὠόννης γαὶ ῬοθκςἩ] τῆς ᾿Αἰδελθέργης. Κατά τὴν διάφχειαν τοῦ. 5 γ- εδρίου. ἐγένετο δεξίωσις τῶν µε- λῶν ὑπὸ τοῦ Λήμου Παρισίων καὶ τοῦ. Καθολικοῦ. Ἱνστιτούτου. - γένετο ἐπίσης διάλεξις εἲἷς τὸ δοοθόνης ὃ- πὺ τὴν ποοεδοίαν τοῦ Μ. Ἡορον 1 οοπα νά γενικοῦ Ἀυθερνήτου τοῦ ᾽Αλγεοίου. μὲ θέμα: Ἡ χοιστια- γικὴ ᾽Αϕοιμὴ μετὰ τὰς τε)λευταί- ας ἀνακαλίπμεις». Ομικητὴς ἠτο Διευθυντής ἀρθγαιοτήτων τοῦ ᾽Αλγερίου. καὶ Μαρόνκοι Μ. Μ. νασκας ὡς εἷς Ἱππῶνα. Ἰγένετο ὀπίσης ἔχθεσις χειρογράφων τῶν ἔργων τοῦ ἵ, Αὐγουστίνου εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἠιθλιοθήκην τῶν Τ[ωρι- σίων. Ν ΑΡΙΟΗ ΠΗΠΙΛΙΣ ΤΗΣ ΠΡΙ. ΜΙΡΙΕΑΝΙΛΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα] ἐγκαταλείπουσαι ᾿Τιστα πάντων ἀπαύγασμα 6α- συγγενικὸ θείας γνώσεως τῆς ας Βίόλου. Καὶ εἰς τὴν Βιθλικὴν κατανό- ησιν τὰ µέγιστα συνέθαλον αἱ δύο ἔνδοξοι Κατηχητικαὶ Σχο- λαί, τῆς ᾽Αλεξανδρείας καὶ τῆς Αντιοχείας. Η ᾽Αλεξανδρινὴ ΕΣ χολή ἥτις ἐπὶ ᾿Ὡριγένους ἆ- νήχθη εἰς τὴν ὑψίστην αὐτῆς ἁκμήν, ἀνέζησε καὶ εἰς νέαν περίοδον ἀνθήσεως ἀνεπτύχθη προϊόντος τοῦ Δ΄ αἰῶνος. Εὺ- σέδιος ὁ Καισαρείας, ᾿Αθανά- σιος ο µεγας, οἱ τρεῖς µεγά- λοι Καππαδόκαι- Βασίλειος ὁ μεγας, Γρηγόριος ὁ Ναζιανζι- νος, καὶ Γρηγόριος ὁ ΒΜύόσσης ᾽Αμϕιλόχιος ᾽Γκονίου, Δίδυμος Τυφλός, Κύριλλος ὁ ἸΑλε- ξανδρείας καὶ '᾿Ησύχιος ὁ Ἱε- ροσολύμων ῆσαν οἱ Κύριοι ἀν- τιπροσωποι ταύτης κατὰ τὴν ὑπ ὄΌψιν περίοδον. Αλλ᾽ ὁ- πὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς ᾿Αντιο- Χξιακῆς ἐξηγητικῆς Σχολῆς οἱ νεώτεροι, περὶ ὢν ὁ λόγος, ἆᾱ- λεξανδρινοὶ συγγραφεῖς δια- κρίνονται τῶν παλαιοτέρων δι- α τούτου, ὅτι τὴν ἀλληγορικὴν Ἑρμηνειαν, σχεδὸν ἀποκλειστι- κὠς δι᾽ ἐποικοδομητικοὺς σκο- πους χρησιμοποιοῦσιν, ἀντιθέ- τως ἐν τοις καθ’ αὐτῷ ἐπιστη- µονικοις καὶ πολεμικοῖς συγ- Ὑραμμµασίν των, προτιμῶσιν την ἱστορικὴν καὶ γραµµατικὴν ἑρμῆνειαν τῆς 'Αγ. Γραφῆς, δι’ ὃ καὶ ὠνομάσθησαν μαθηταὶ τῆς Ηεοαλεξανδρινῆς Σδχολῆς, Ἡ καὶ πρὸ τῆς περιόδου ταυτης σπουδαίους καρποὺς παραγαγοῦσα ᾿Αντιοχειακὴ ἐ- ξηγητικἡ Σχολή, τὴν μεγίστην αὐτῆς δραστηριότητα ἀνέπτυ- ξε καὶ εἲς τὴν μεγίστην αὐτῆς ἁακμῆν ἀνήχθη ἐπὶ Διοδώρου τοῦ Ταρσοῦ (πρὸ τοῦ 394). Οἱ μεγάλοι μαθηταὶ τῆς Σχο- λῆς ταύτης ἦσαν ὁ Μελέτιος Αντιοχείας, Ιωάννης ὁ Χρυ- σοστοµος καὶ Θεόδωρος ὁ Μο- φουεστίας. ᾿Επίσης εἰς τὴν Σ.χολὴν ταύτην ἀνῆκον οἱ Νε- στοριος καὶ Θεοδώρητος Κύ- ρου. Αλλ᾽ ἡ μονομερὴς χρῆ- σις τῆς ἱστορικο-γραμματικῆς ἑρμηνευτικῆς μεθόδου, ἥτις ὃ- πεχρεωνεν εἰς λογικὴν διασά- φησιν τῆς Βίόλου καὶ ἔπομέ [ΡΙΦΙΗΗ ΜΙΝΙ Π ἐΡΝΠΝΙΙΗ ΙΙΙ ΑπὸἌ͵ ἐσν Ἰαυλίοι ιο ο σεκναν- θη εἲς τὴν ᾽Ακαδοημίαν τος ᾽Ἁγίοι λιισιείου.. ἀνώτατον. Κατηχητι- κὠν Φραντιστήσιον. τὸ ὁποῖον παω- ηκολούθησάν 4 Ῥατηήγητοιαι καὶ ὃ χατηγηταὶ ἀντιποοσωπείοντες ὃτ νοινύτητας τῆς Ἠλκἠνικῆς ᾿Οαθοδύξοι. Ἰκκλησίας τῆς ἸΑ- µερικῆς. Ὠῖς τὸ φφοντιστήριον ἐδίδαξων οἱ κ.κ. Φωκᾶς ᾽Αγγε]λᾶ- τος. ἈΤέθοδον τῆς κατηχητικῆς διδασκαλίας. Ξενοφῶν. Διαμαντή: πουλος Ψυγολογίαν τῆς Ὀψησνεί- ας. Ἡμμμανουή). Ναττηεμμανουῇ., Ἱστοφρίν τῆς Ἰλκλησίας, Πηγή τῆς πίστεως καὶ δογματική ἐξέι. ἕις. Ὁ Πανοσιο, ᾿Αοχιμ, Χοιστὸ 4 ορος. Χριστοδούλου, τὸ µάθηµα τῆς Ἀοιστιανικῆς Ανωγη γιὰ ἥ 11ο εσύ» Αννα Γάλλου µή- εσικὴν, λειτούργησε εἰδιρὸν ει: οαματικὸν Κατηγητικὸν Ἡ χολεῖον τὸ ὁποῖον ὀυηύθονε { κ. Αθηνα Καττηεμμανουή). Τὸ φ ὠοντιστή- Γιαν ἐπεσγέα θησαν καὶ ὠμίλησαν ἴπους τὰς διδασκαμένας ὁ δε, : Αογιεπίσκυπος Αμερικῆς κ. Μι «χιωήλ. κα ὁ καθηγητής τῆς Λο: Υματικῆς ἐν τῷ Πανεπιστηµίω ε Ἀθηνῶν κ. Ἰ Καοιίρης, έοις ἵνως ἠνάγκαζεν πολλοὺς του- λάχιστον τῶν ἐκπροσώπων της τει παραμερισμὸν τοῦ µυστη- ᾿ριακοῦ ἐκ τῆς Χριστιανικῆς δι- δασκαλίας, ὡδήγησεν, ὡς ἧτο ἑπόμενον, πολλοὺς ὁπαδοὺς ιτῆς ἐν λόγῳ Σχολῆς, εἰς δια- φόρους ὀρθολογιστικὰς πλά- νας, ἤτοι εἰς τὸν ᾿Αρειανισμόν, τὸν Μακεδονισμόν, τὸν ᾽Απολ- λιναρισµόν, τὸν Πελαγιανι- ἰσμὸν καὶ τὸν Νεστοριανισμὀν. ᾿Αντιθέτως αἱ μυστικοπαθεῖς αἱρέσεις τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ τοῦ Μονοθελητισμοῦ, μὲ τὴν ἄκρατον ὑπ) αὐτῶν χρῆσιν τῆς ἀλληγορίας, ἵστανται ἐγ- γύτερον πρὸς τὴν µέθοδον τῆς ᾽Αλεξανδρινῆς Σχολῆς. “Ἡ Γσοριακὴ ἐπίσης Σχολὴ τῆς Ἐ- Ιδέσσης ἐν Μεσοποταµίᾳ ἔσχε ἱκατὰ τὸν Δ΄ αἰῶνα τὴν µε- «γίστην αὐτῆς ἀκμὴν καὶ δὴ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ μεγίστου αὐτῆς διδασκάλου, ᾿ἘΕφραίμ τοῦ Σύρου. Τέλος ἡ ὑπὸ τοῦ ἐἑ- πισκόπου Βαρσουμᾶ (450) 95) ἱδρυθεῖσα Βεστοριανὴ Σχολὴ τῆς Μισίόθεως, εὗρε τὸν πρῶ- [τον διάσηµον διδάσκαλον αὐ- τῆς ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ναρ- Γοη. (420)205). Ὡς πρὸς τὸν μοναχικὸν 6ί- ιον τῆς ὑπ ὄψιν περιόδου, ὅ- στις εἰς µεγίστην ἐπίσης ἀκμὴν ἀνήχθη, ἔχομεν νὰ παρατηρή- ἵσωμεν τὰ ἑξῆς: Οἱ μοναχοὶ [καὶ ἀσκηταὶ τῆς περιόδου ταύ- της, εἰ καὶ ἀποστροφὴν ἠσθά- νοντο ἔναντι τῆς ὁσημέραι κοσµικωτέρας κατ᾽ αὐτοὺς γι- Ἱγνομένης ἐπισήμου ᾿Εκκλησί- Ιας καὶ οὐχὶ σπανίως καὶ ἐχ- θρότητα κατὰ τῆς ἐν τῷ κὀ- 'σμῳ Θιούσης ἐκκλησίας ἕξε- 'δήλουν, ἐν τούτοις ὑπὸ τὴν ἐἑ- πίδρασιν τῶν μεγάλων τῆς ἐ- ᾿ποχῆς ταύτης ἐκκλησιαστικῶν Γπροσωπικοτήτων, οἵτινες ἔκυ- Γριάρχουν ἐπὶ παντὸς τοῦ πλη- ἱρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ Γλόγῳ µορφώσεως καὶ λόγῳ ἤ- Ίθους, ἤρχισαν θαθμηδὸν στε- [νωτέρους πρὸς τὴν ἐπίσημον |/᾿Εκκλησίαν νὰ καλλιεργῶσι δεσμούς, μέχρις οὗ οἰἴκειοθε: ᾿λῶς πλέον, θέτωσιν ἑαυτοὺς ὁ- πὸ τὴν µητρικὴν τῆς Ἐκκλη- Ισίας σκέπην καὶ προστασίαν. | Ἔκτοτε πλῆθος μοναχῶν καὶ |ἀσκητῶν ἐμφανίζεται ἀμυνόμε- |νον μετὰ φανατισμοῦ τῶν δι- Γκαίων τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ἑ- ἱνεργότατον λαμθάνον μέρος εἰς τὰς δογματο-πολεμικὰς δι- ἰαμάχας, παρὰ τὸ πλευρὸν τῆς ᾿ἐπισήμου ᾿Ἐκκλησίας σχεδὸν πάντοτε ἱστάμενον. Μεταξὺ τῶν μοναχῶν καὶ ἀσκητῶν τῆς περιόδου ταύτης ἐμφανίζονται οὕτω πλεῖστοι ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς καὶ δὴ οὐ µόνον ὡς συντάκται ἀσκητικῶν κα- ἵνόνων, ἐπιστολογράφοι, κήρυ- κες ἢ συγγραφεῖς µόνον ἀσκη: τικῶν καὶ ἐποικοδομητικῶν ἆἅ- γιογραφικῶν ἔργων, ἀλλ᾽ ἅ- μα καὶ ὡς συγγραφεῖς θαθεῖς καὶ δόκιµοι καθαρῶς ἐπιστη: μονικῶν θεολογικῶν μελετῶν. Πλεῖσται Μοναὶ ἀπέθησαν κέν- Ίτρα καλλιεργείας καὶ ἀνθή- Ίσεως θεολογικῶν γραμμάτων. ιΟἱ µέγιστοι δὲ Πατέρες καὶ διδάσκαλοι καὶ ἕτεροι ἐκκλη- 'σιαστικοὶ συγγραφεῖς αἰσθά- νονται τὴν ἀνάγκην, πρὸ τῆς ἀναλήψεως ὑπ αὐτῶν ἐκκλη- σιαστικοῦ ἀξιώματος ἢ λει- τουργήµατος, νὰ µμεταθῶσιν εἰς τοιαῦτα ἀσκητικά κέντρα καὶ κελλία, ἵνα καὶ ἑαυτοὺς ἐξαγνίσωσι διὰ τῆς κατὰ Χρι- στὸν ἀσκήσεως, ἀλλ᾽ ἵνα ἐπί- σης, ἐν τῇ ἡσυχίᾳ θιοῦντες, οἱ- κοδοµήσωσι καὶ προαγάγωσι διά τῆς συνεχοῦς μελέτης τὴν καθόλου ἐπιστημονικὴν καὶ θε: ολογικἠν αὐτῶν σκέψιν καὶ θε: ωρίαν. ᾽Αλλὰ τὸ θέµα δὲν ἐξαντλεῖ- ται, Εἶναι µέγα, ὅπως μεγάλοι ὑπῆρξαν καὶ οἱ ἐκκλησιαστι- κοὶ συγγραφεῖς τῆς ὄντως Χχρυσῆς περιόδου τῆς Ἕλληνι- κῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς λογοτε- χνίας. Ιαὶ τὸ μεγαλεῖον τῶν Ιἐνδόξων τούτων ἀνδρῶν διὰ νὰ καταστῇ αἰσθητὸν καὶ ἐναργὲς εἰς τὸν ποθοῦντα νὰ γνωρίση αὐτό, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ θε- λήση µόνος οὗτος νὰ ὁδηγή- ση τὰ θήματά του πρὸς τὰ αἰώνια πνευματικὰ αὐτῶν δη- µιουργήµατα, νὰ µελετήσῃ ἐμ- θαθόύνων εἰς αὐτά, νὰ οἰκοιω- 6ῃ κατὰ τὸ δυνατὸν πρὸς τὰς ὑπ αὐτῶν ἐκφραζομένας ἀρ: χὰς καὶ ἰδέας, ν’ ἀφήσῃ τὴν καρδίαν αὐτοῦ νἁ πληρωθῇ μὲ τὸν πλοῦτον τῶν ἐκ τῶν Εργων των ἀπορρεόντων συν- αισθημάτων, νὰ δεχθῇ τὴν θέρ- µην τῆς ἐκθλυζούσης ἐκ τῶν ἔργων των πίστεως, ἑνὶ λόγω νὰ ζήσῃ μετ αὐτῶν τὸ θαθὺ νόηµα τοῦ ψυχικοῦ καὶ πνευ- ματικοῦ αὐτῶν κόσμου, ὅπερ Γ(πλουσίως ἐκ τῶν πατερικῶν εσογγραφῶν ἐκχέεται, ο ΧΙΛΙΑΣΜΟΣ Τοῦ ἱερολογ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΄ [ τῆς γῆς, θὰ ἐκδιώξῃ τὸν διά- Δεν θὰ ἤξιζε τὸν κόπον νὰ όολον, θὰ καταλύσῃ τὴν 6α- | ἀσχοληθῇ τις σήμερον μὲ πλά- /σιλείαν του καὶ θὰ Δασιλεύση | νας οἷαι αἱ τοῦ χιλιασμοῦ. Εἰ- | ἀντ᾽ αὐτοῦ μετὰ τῶν κατὰ τὴν ᾿ ναι τόσον χονδροειδεῖς ποὺ καὶ ὁ ἁπλοῦς τῶν Γραφῶν μελετη: των μαρτύρων καὶ ἁγίων ἐπὶ τὴς θὰ ἠδύνατο νὰ ἀντιληφθῇ | χίλια ἔτη, Κατὰ τὸ χρονικὸν ταύτας. Πλὴν ὅμως ἡ ὑπὸ πολ: | τοῦτο διάστηµα πᾶσα τοῦ ἀν- λῶν ἄγνοια τῶν Γραφῶν ὠθεῖ τικειµένου ἐπήρεια θὰ παύσῃ, ἡμᾶς ἵνα ἐν πλάτει ἐκθέσω- | οἱ πόλεμοι θὰ σιγήσωσι, ἡ γῆ μεν τὴν αἴρεσιν ταύτην. “Ο χιλιασμὸς εἶναι ἕνα σων- | καρπορωτέρα, εἰρήνη δὲ μα- οθύλευμα πλανῶν. Οἱ χιλια- | κροηµέρευσις καὶ εὐδαιμονία σταὶ εἶναι περισσότερον ἀξιο- ' θὰ ἐπικρατήσῃ. Μετὰ τὰ χίλια κατάκριτοι καὶ ἀπὸ αὐτοὺς 1 | | ] τοὺς εἰδωλολάτρας καὶ τοὺς, κατὰ καιρὸν αἱρετικούς, ὥς ἐ- πὶ παραδείγματι, τὸν Σαθέλ- λιον, τὸν Αρειον, τὸν Μακεδό- νιον κ. ἄ., διότι τοὐλάχιστον οἱ αἱρεσιάρχαι οὗτοι ἐν τῇ προσπαθείᾳ των νἁ κατανοή- σώσι καὶ διατυπώσωσι τὰς ἐν τῇ Γραφῇ μή ἀνεπτυγμένας εἰ- σέτι ὑπὸ Οἰκουμενικῶν Συν- όδων θείας ἀληθείας περιέπε- σαν ἐν τῇ ἀγνοίᾳ των εἰς κακο- δοξίας. Οἱ χιλιασταὶ ὅμως 6α- ρύνονται περισσότερον τούτων, διότι ἐν πλήρει γνώσει τῶν θεί- ων ἀληθειῶν ἠσπάσθησαν τὰς πλάνας τῶν κατὰ καιροὺς πλα νηθέντων, διεστρέθλωσαν παν- τελῶς τὴν χριστιανικὴν διδα- σκαλίαν καὶ ἔθεσαν ὡς σκοπόν των τὴν ἐξάλειψιν τοῦ χριστι- ανισμοῦ. Παρουσιάζονται ὡς μάρτυρες τοῦ ᾿Ιεχωθᾶ καὶ ὡς σπουδασταὶ τῶν Γραφῶν. Ἐν ὀνόματι τῶν Γραφῶν προ- σπαθοῦν εἰς δυσκόλους τοῦ 6ί- ου στιγμὰς νὰ ἀπατήσωσι τοὺς ἀφελείς, ὅπως ἀκριθῶς καὶ οἱ κομμουνισταὶ πράττουν, οἱ δῆ- θεν προσπαθοῦντες νὰ ἐπιθά- λωσι τὴν δικαιοσύνην τὴν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διακηρυχθεῖσαν καὶ κατὰ τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους ἐφαρμοσθεῖσαν. Καὶ ὅπως ὁ κομμουνισμὸς δρᾷ εἲς ἐποχὰς ταραχώδεις ὅπου πεῖ- να καὶ δυστυχία, πόνος καὶ σύγχυσις ἐπικρατεῖ, οὕτω καὶ ὁ χιλιασµός. ᾿Εὰν ρίψωμεν ἕνα ὀλέμμα εἰς τὴν ἱστορίαν θὰ πεισθῶμεν περὶ τούτου. Πότε τὸ πρῶτον ἀναφαίνονται οἵ χι- λιασταί Εἰς ἐποχὴν ἀκριθῶς καθ᾽ ἣν ὁ Χριστιανισμὸς εὑρί- σκετο ἐν διώξει. Εἰς ἐποχὴν κατά τὴν ὁποίαν οἱ χριστιανοὶ ἐκαίοντο διὰ νὰ φωτίσωσι τὰς λεὠφόρους τῆς Ρώμης. Ἐπω- φελοῦνται τῆς καταστάσεως, κερδίζουν μερικοὺς ὁπαδοὺς καὶ ὅταν ἡ τάξις διὰ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἀποκαθίσταται, ἀποσύρωνται διά νὰ ἐπανεμφα- νισθῶσι κατὰ τοὺς μέσους Χράνους ὅτε τὸ κέντρον τοῦ ἑλληνισμοῦ ὑπεδουλώνετο. Ἐ- πὶ τῶν ἡμερῶν µας ἤρχισαν ὁραστηρίως νὰ δρῶσι καὶ νὰ ἐνοχλῶσι ἕνα ἕκαστον χριστι- ανὸν εἰς τὴν ἰδιαιτέραν του κατοικίαν ἐπωφελούμενοι τῶν δεινῶν τὰ ὁποῖα ὁ τελευταῖος παγκόσμιος πόλεμος ἐπεσώ- ρευσεν. Ίσως τις ἀψυχολογήτως νὰ ἐρωτήσῃ διατί ἐμφανίζονται εἰς ἐποχὰς δυστυχίας. Εδῶ ἆ- κριθῶς ἔγκειται ἡ ἐπιτυχία των, διότι εἰς στιγμὰς πόνου καὶ δυστυ τεῖ µίαν ἔ τῆς ψυχικῆς ἀγωνίας καὶ τῆς σωματικῆς κακουχίας παρου- σιάζονται οἱ χιλιασταὶ μὲ τὰ κηρύὐγματά των καὶ τὰ χρή- µατά των ὡς σωτῆρες, Ἡ ἆ- νέχεια εἶναι τὸ μέσον διὰ τοῦ ὁποίου διοχετεύουν τὸ δηλητή- ριον τῆς διδασκαλίας των. Τούτων ἕνεκεν θὰ προσπα- θήσωμεν ἐν συνεχείᾳ νὰ ἆπο- δείξωµεν ἱστορικῶς πότε ἐνε- φανίσθη ὁ χιλιασμὸς καὶ ποῖοι οἱ ὑποστηρικταί του κατὰ τὰς διαφόρους ἐποχὰς μέχρι τῶν ἡμερῶν µας. Ἐν συνεχείᾳ θὰ ἐκθέσωμεν τὰς κακοδοξίας τοῦ χιλιασμοῦ ἀναιροῦντες µίαν ἑ- κάστην ἐξ αὐτῶν. Χιλιασμὸς εἶναι ἡ δόξα ἡ ἐπὶ τοῦ 20οῦ κεφαλαίου τῆς ᾽Αποκαλύψεως στηριζοµένη, κατά τὴν ὁποίαν πρὸ τῆς καθ- ολικῆς ἀναστάσεως καὶ κρίσε- ὡς θὰ δασιλεύσῃ ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τῶν δικαίων ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἐπὶ χίλια ἔτη. Ἡ δο- ξασία αὕτη τὴν προέλευσίν της ἔχει ἐν αὐτῇ τῇ ᾿Ιουδαϊκῇ θε- ολογίᾳ τῇ περιεχοµένῃ ἐν τῷ πολιτικῷ καὶ θρησκευτικῷ κὠ- δικι τῶν Ιουδαίων, τῷ Ταλ- μούδ. Κατ᾽ αὐτὴν ὁ Μεσσίας θά ἱδρύσῃ ἐπίγειον θασιλείαν, θά γίνῃ ἐπίγειος κοσµοκράτωρ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ᾿Ιουδαϊκὀν λαὸν καὶ δὴ καὶ μάλιστα θά ἐ- γείρῃ ἐκ νεκρῶν τοὺς ἀπὸ τοῦ Αδθελ µέχρι τοῦ Ιωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἀρχηγοὺς τοῦ ᾿Ιου- δαϊκοῦ λαοῦ, τοὺς ὁποίους θά | ἔχη ὡς συµθούλους του καὶ | τρόπον τινὰ ὡς πρεσθευτὰς εἰς τὰ διάφορα κράτη τὰ ὁποῖ- α θὰ διοικῇ ἔχων ὡς κέντρον τὴν ᾿Ἱερουσαλήμ. Τὴν αὐτὴν ἀντίληψιν, ὅτι δηλαδή ὁ Χρι- στὸς θὰ ἵδρυε ἐπίγειον 6ασι- λείαν, εἶχον καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου ὡς φαίνεται ἐκ τῶν ἑξῆς χωρίων. «δὸς ἡμῖν ἵ- να εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἲς ἐξ εὐώνύμων σου καθίσωµεν ἐν τῇ δόξῃ σου (Μαρκ. ι 37). « Πμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὖ- τὸς ἐστιν ὁ µέλλων λυτροῦ- σθαι τὸν ᾿Ισραἡλ. (Λουκ. κδ, 21). «Οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες' Κὐ- ριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀπο- καθιστάνεις τὴν θασιλείαν τῷ ᾿Ἱσραήλ, (Πράξ. α, 6). Ἡ δοξασία αὕτη ὑπεισῆλθεν εἰς τὴν χριστιανικἠν Ἔκκλη- σίαν ἀπὸ τοὺς ἐξ ᾿ουδαίων Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι καὶ προσεπάθουν νὰ κρατήσωσι τὸν χριστιανισμὸν δέσµιον µέ- | σα είς τὰ ᾿Ισραηλιτικὰ ὅρια. στηρίζεται δὲ ἐπὶ τοῦ 20οῦ κε- φαλαίου τῆς ᾽Αποκαλύψεως (Αποκαλ. κ’, 1:--10). Δέχον- ται ὅτι ὁ Χριστὸς θἀ ἔλθηῃ ἐπὶ ίας ὁ ἄνθρωπος ζη-'. α ω ιέξοδον. Ζητεῖ μίαν - [ε 328]. Ὠδτος Έδησς ἄγανραν αωτηρίας, Ἐν μεσο τος Χριστιανὸς ἐξ Αἰγύπτου. Γπαραπλανήση τοὺς :κάρπου δὲ ἑταῖρος ͵ πρώτην ἀναστάν- ἀνάστασιν θὰ καταστῇ ὠραιοτέρα καὶ ἔτη θὰ ἀφεθῇ ὁ ἀντίχριστος ἐ- λεύθερος διὰ νὰ δράσῃ καὶ πιστούς. Ὕστερον δὲ θὰ ἔλθῃ ὁ Χριστὸς διὰ δευτέραν φορὰν ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον. Ἡ ᾿ΙΓουδαϊκὴ αὕτη δοξασία τὴν ὁποίαν κηρύσσει ὁ χιλια- σμὸς εἶναι παρερµηνεία τῶν ἐν τῇ ἀποκαλύψῃ περὶ τῆς χι- λιετοῦς Φασιλείας τοῦ Χριστοῦ λεγομένων. Ἡρμήνευσαν οἱ Χιλιασταὶ κατὰ γράµµα τὸ μέ- ρος αὐτὸ τῆς ᾽Αποκαλύψεως καὶ ὑπέθαλον τὴν χιλιετῆ 6α- σιλείαν τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐπί- γειον καὶ ὑλικήν. ᾿Ενῷ ἡ πιθα- νωτέρα ἐκδοχὴ τοῦ ὅλου τε- µαχίου τῆς ᾽Αποκαλύψεως ὡς ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστη- µίου ᾿Αθηνῶν κ. Μπρατσοιώτης γράφει ἐν τῷ Φθιθλίῳ του «ἡ ᾽Αποκάλυψις τοῦ ᾿Γώάννου» σελ. 284, εἶναι ἀλληγορική. «Ἐν πρώτοις ὁ ὅλος ὅραμα- τικὸς καὶ συμθολικὸς καὶ δὴ καὶ πνευματικὸς χαρακτὴρ τοῦ θιόλίου ἐμποδίζει νὰ ἐκληφθῇ τὸ ἐν λόγῳ τεµάχιον κατὰ γράμμα, ἀλλ᾽ ἐν πνευµατικῇ µόνον ἐννοίᾳα... συμθολικῶς». Ἑπομένως τὰ ἀναφερόμενα οχίλια ἔτη» συμθολικῶς πρέ- πει νὰ ὑποληφθῶσι. Οἱ χιλιασταὶ ἦλθον ἐπίσης εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν ᾿ἜἘκκλη- σίαν ἡ ὁποία διδάσκει µίαν µόνον ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ δύο τοῦ Χριστοῦ παρουσίας. Μίαν γενοµένην κατὰ τὴν ἐν- ανθρώπισιν Αὐτοῦ καὶ ἑτέραν γενηθησοµένην κατὰ τὴν μέλ- λουσαν καθολικὴν κρίσιν, τὴν δευτέραν παρουσίαν, ὁπότε θἀ ἐπακολουθήσῃ ἡ αἰώνιος µακαριότης διὰ τοὺς δικαίους, ἡ αἰώνιος δὲ κόλασις διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἡ Εκκλησία εὐθὺς ἐξ ἁρ- χῆς ἀντέκρουσε τὰς παχυλὰς Χιλιαστικὰς προσδοκίας διὰ τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου καὶ ὑστερώτερον διὰ πλείστων ἅλ- λων ἐπιφανῶν πατέρων, τοῦ ᾿Ωριγένους, τοῦ Διονυσίου ἸΑ- λεξανδρείας, τοῦ Μ. Βασιλεί- ου, Γρηγορίου τοῦ ΒΝαζιανζη- νοῦ, τοῦ “ἱερωνύμου, τοῦ Αὐ- γουστίνου περὶ τῶν ὁποίων κα- τωτέρω θὰ εἴπωμεν. Ἡ διδασκαλία τοῦ χιλια- σμοῦ ὡς εἴδομεν, ἔχουσα τὰς | ρίζας της εἰς τὸν ᾿Ιουδαῖσμὸν εἰσῆλθεν εἰς τὴν Χριστιανικὴν Ἐκκλησίαν ὑπὸ Ἅ᾿Ιουδαϊζόν- των Χριστιανῶν. Πρῶτος εἴση- γητὴς τῆς διδασκαλίας ταύτης κατὰ τὸν ᾿Εκκλησιαστικὀν ἵ- στορικὸν Εὐσέόιον ὑπῆρξεν ὁ αἱρετικὸς Ιήρινθος (Εἰσ. Ἐκ. κατὰ τὸν Α΄ Αἰῶνα. Ἠτο ᾿Ιουδαῖ- ᾿Εκήρυττε διδάγµατα μἠ συµ- φωνοῦντα πρὸς τὰ τοῦ Παύ- λου καὶ τῶν λοιπῶν ᾽Αποστό- λων. ᾿Επίστευεν ὅτι ὁ ᾿Γησοῦς ἦτο ἕνας εὐσεξὴς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν σταύρωσιν ἔλαθε θείαν δύναμιν, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἐπουράνιος Χριστός, ὁ ὁποῖος κταὰ τὴν σταύρωσιν ἐχωρίσθη ἀπὸ τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ὁ χωρισμὸς οὗτος θὰ διαρκέσῃ μέχρι τῆς κοι/ῆς πάντων τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως, ὅτε θὰ ἐπέλθῃ πάλιν ἡ ἕνωσις καὶ τότε ὁ ᾿Ιησοῦς θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν γῆν διά νὰ βασιλεύσῃ ὡς ἐπίγειος βασιλεὺς μετὰ τῶν δικαίων ἐπὶ χίλια ἔτη. Ἐ- τάραξε οὕτω ὁ ἸΚήρινθος διὰ τῆς διδασκαλίας του ταύτης τὴν ᾿Ἐκκλησίαν. ᾽Αλλ’ ὁ θεωρούµενος πατὴρ| τοῦ Χιλιασμοῦ εἶναι ὁ Παπίας. ! Κατά τὸν Εἰρηναίον ἧτο «]ω- άννου μὲν ἁκουστής, Πολυ- γεγονὼς ἀρχαῖος ἀνὴρ (Εἰρην. κατὰ αἱρ. ε΄ 33). Ἐχρημάτισεν ἐπί- σκοπος ,Ιεραπόλεως τῆς Φρυ- γίας. .Ὁ Εὐσέθιος τὸν χαρα- κτηρίζει ζλογιώτατον καὶ τῆς] Γραφῆς εἰδήμονα». ᾽Αλλαχοῦ. ὅμως χαρακτηρίζει αὐτὸν ὡς “σφόδρα μικρὸν τὸν νοῦν δι- ότι εἶχε περιορισµένην τὴν κρι- τικὴν ἱκανότητα καὶ περιέπε-: σεν εἰς διαφόρους µΨευδεῖς πλάνας καὶ μάλιστα εἰς τὸν Χιλιασμόν. παρερμηνεύσας κατὰ τὸν Εὐσέδιον χωρία τῆς, Κ.Δ. (Α’ Θεσ. ε’͵2. ᾽Αποκαλ.’ κ κ.ἄ). Λόγῳ τῆς ἀρχαιό- τητός του ἠκολούθησαν αὐτὸν καὶ ἠσπάσθησαν τὸν ᾖΧιλια- σμὸν μµεταγενέστεροί του ὡς ὁ ᾿Ταυστῖνος, ὁ Εἰρηναῖος, ὁ {π πόλυτος, ὁ Λακτάντιος, ὁ Νέ- πως, ὁ ᾽Απολλινάριος κ.λ.π. Τη ἐπιδράσει, ὡς εἶπον, τούτων ἠσπάσθη καὶ εἰσήγα- γε τὸν Χιλιασμὸν ἐν ᾿Αφϕρικῇ ὃ ἐπίσκοπος τῆς ἐν Αἰγύπτω ᾿Αρσινόης Βέπως. Οὗτος ἐδέ- Ὕστο τὴν θεωρίαν καθ ἣν ὁ Χπιστὸς πωὸ τῆς τελικῆς κρί- πτως θὰ ἱδρύση ἐπίγειον χιλιε- τῇ βασιλείαν ἐν τῇ ὁποίᾳ οἱ δίκαιο! θέλουσιν ἀπολαύσει πολλῶν ἀγαθῶν. ᾿Εγραψε πωὸς διάδοσιν τῶν ἰδεῶν του Ἔλεγγον τῶν ἀλληγορι- πτῶν . Πλὴν ὅμως ὁ Λιονύσι- ο. Αλεξανδρείας τὸ 254 κα- τώρθωσε νὰ διαφΦωτίσῃ καὶ νὰ ἡ μεταπείσῃη τὸν διάδοχο» τοῦ Βέπωτος καὶ οὕτω αἱ χιλια- στικαὶ ἰδέαι ἐπεριωρίσθησαν. ! ἝἛνεκεν ὅμως τῶν κατὰ | τοῦ Χριστιανισμοῦ διωγμῶν ἐ-] πεκράτησαν αἱ χιλιαστικαὶ δο- ! ξασίαι καὶ ἐθεωροῦντο μιάλι-' Ιφθινόπωρον. ᾽Αλλὰ καὶ ἐκτά- Ἴρετικοί τινες ὡς οἱ Μοντανι- ετῃ Δύσει πρῶτος [τὸν Χιλιασμὸν ὁ πρεσθύτερος,λ ἱδρινὴ Σχολὴ διὰ τῶν ἀνωτέ- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ [ή Ν ΙΝΛΠΙΙΡΙΜΙ ΠΠ! ΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΜΙΝΙ [ή ΤΕΙ ΚΙ ΤΠ ΝΙΜΠΙΗ Τοῦ κ. Αὗται ἐγένοντο καὶ γίνον- ται καὶ σήμερον καθ’ ἕκαστον ἔτος κατὰ τὸ θέρος καὶ τὸ κτως εἰς πᾶσαν περίπτωσιν. Σχεδὸν δὲν παρέρχετα: Κυ- ριακὴ ἢ ἑορτὴ χώρὶς νὰ ἰε: ρουργήσωσι καὶ νὰ κηρύξω- σιν οἱ ᾿Αρχιερεῖς εἰς τὰς ἘἜκ- κλησίας, εἴτε νὰ ὁμιλήσωσιν εἰς Συλλόγους. Ὁ ᾿Αρχιεπί- σκοπος, ὡς ἐκ τῆς εὐρείας δι- καιοδοσίας αὐτοῦ ἱερούργει ἐναλλὰξ ἀνὰ πᾶν ἔτος εἰς ἑ- κάστην περιφέρειαν. Οὕτω Ἱ- ουλίου μεσοῦντος ἐποιεῖτο ἔν- αρξιν ἀπὸ τῆς Κωμοπόλεως Κυθραίας (17 ᾿Ιουλίου τῆς Αγίας Μαρίνης). Ἐκεῖθεν ἆ- νὰ τὴν Λεσαορίαν καὶ Ἱκαρ- πασίαν’ μεσοῦντος δὲ ἨἈοεμ- θρίου ἐπέσιρεφεν εἰς Λευκω: σίαν. Τὸ δὲ δεύτερον ἔτος ἀπὸ Λευκωσίας καὶ ἄνω, ἀνὰ τὴν ὈΟρεινήν. Περιώδευον δὲ τότε ἔφιπποι. Τὸ προσωπικὸν ἀπετελεῖτο ἐξ ἑπτὰ προσώπω»᾽ ἤτοι τοῦ ᾿Αρ- χιεπισκόπου, καὶ τῆς Συνο- δείας αὐτοῦ, ὡς ἐλέγοντο οἱ λοιποί, ἐκ δύο Διακόνων, τοῦ ψάλτου, τοῦ µαγείρου, τοῦ ὃ- πηρέτου τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, καὶ τοῦ Σεἴζη, ἤτοι τοῦ ἵππο- κόµου᾽. εἰς τούτους προσετί- θεντο καὶ οἱ ἐρχόμενοι ἐξ ἄλ- λου χωρίου νὰ συνοδεύσωσι τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπον. Καὶ οὔ- τω ἀπετελεῖτο μακρὰ σειρὰ: ἐφίππων βαινόντων ἐν ρυωθµι-' κῇ γραμμῆ, καὶ παρεχόντων οὕτω θέαµα µμεγαλοπρεπὲς | καὶ εὐάρεστο) τοσούτῳ μᾶλ- λον καθ ὅσον προηγεῖτο ὁ ᾿Αργιδιάκονος κρατῶν ὑψηλά ράόδον ἐπίσημον. Ἐπὶ τῇ προσεγγίσει εἴς τι χωρίον ἤχει ὁ κώδων τῆς ἐκ- κλησίας, καὶ ἐξήρχοντο πάν- τες εἰς ὑπάντησιν' προηγοῦντο οἱ ἱερεῖς ἐν στολῇ, οἱ ἐπίτρο- ποι, οἱ μαθηταἰὶ καὶ ὁ Διδά- σκαλος, ὅστις συνήθως προσε- ΦΏνει τὸν ᾿Αρχιεπίσκοπο». Εἶ- τα διηυθύνοντο εἰς τὸ κατάλυ- μα συνήθως εἰς τὸν οἶκον ἴε- ρέως ἢ ἐπιτρόπου ἤ τινος τῶν προυχόντων. Εἰς τὴν εἴσοδον ὑπεδέχετο ἡ οἰκοδέσποινα ποοθάλλουσα θυμµίακα καὶ ηὐλόγει ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, οὔ- τινος ἠσπάζετο τὴν δεξιὰν καὶ ἔρραινεν αὐτὸν διὰ ροδοστά- γµατος. ᾿Επηκολούθει τὸ προσκύνη- μα τῶν λοιπῶν. Τὴν ἐπιοῦσαν ὁ ᾿Αρχιεπί- σκοπος ἐλειτούργει καὶ ἑκή- ρυττε᾽ καὶ τέλος διένειµε τὸ ἀντίδωρον ἰδιοχείρως' εἴς τινα μεγάλα χωρία ἡ διανομὴ δι- ήρκει ἐπὶ μακρόν’ δι’ ὃ καὶ ὁ ὑπηρέτης ὑπεδάσταζε τὴν χεῖ- ρα αὐτοῦ. Μετὰ τὴν λειτουργίαν µετέ- θαινο”» εἰς τὸ κατάλυμα, ὅπου ἐλάμόανον τὸ πρόγευμα. Με- τὰ ταῦτα ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, ἐξήταζε τὰς ὑποθέσεις τῶν, κατοίκων, καὶ ἔδιδεν εἰς αὖ- τοὺς τὰς ἀπαιτουμένας συμ- θουλὰς καὶ ὁδηγίας. Τὴν µεσηµόρίαν παρετίθετο τὸ γεῦµα προκαθηµένου τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Συµπαρεκά- θηντο δὲ καὶ τὸ ἀνώτερον αὐ- τοῦ προσωπικὀν, οἱ ἱερεῖς, οἱ ἐπίτροποι τῆς. ἐκκλησίας καὶ οἱ προύχοντες τῆς κοινότ]τος. Οὕτω εὐφραινόμενοι ἤγειρον πρόποσιν πρῶτον ὑπὲρ τῆς Α. Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καὶ ἔ- στα ὡς παράδοσις, διότι οἱ Χριστιανοὶ ἐπερίμεναν ἕνα ἐ- λευθερωτήν, ὁ ὁποῖος θὰ τοὺς ἠλευθέρωνε ἐκ τῶν διωγιῶν». ὍὍταν ὅμως ὁ Μ. Κωνσταντῖ- νος ὑπεστήριζε τὸν Χριστιανι- σμὸν καὶ ἔπαυσαν οἱ κατ αὐ- τοῦ διωγμοὶ ὁ χιλιασμὸς ἤρχι- σε νὰ ὑποχωρῇ. Οἱ χριστιανοὶ οἵτινες πάντοτε ἀμφέθαλλον περὶ τῆς ὀρθότητος τῶν δοξα- σιῶν τοῦ χιλιασμοῦ μόλις τῆς ἐλευθερίας τὸ φῶς ἐφώτισε τὴν ἐκκλησίαν συνεσπειρώθη- σαν ὅλοι πέριξ αὐτῆς, ἀντιλη- Φφδέντες τὸν µέγαν ἐκ τοῦ χι- λιασμοῦ κίνδυνον. Μόνον αἱ- σταὶ ἐπίστευον εἰς τὰς κιχκο- δοξίας τοῦ χιλιασμοῦ. Ἡ Ἐκ- κλησία ἀφοῦ συνῆλθε ἐκ τοῦ αἱματηροῦ διωγμοῦ, τὸν ὁ- ποῖον ὑπέστη ἀπὸ τῆς ἱδρύσε- ὡς της μέχρι τοῦ Μ. Κώνσταν- τίνου, ἀνέλαθε ἐπιθετικὸν κα- τὰ τοῦ Χιλιασμοῦ ἀγῶνα. Ἐν ἐπολέμησε | τῆς ἐκκλησίας τῆς Ρώμης Γάϊ- ος, ἔπειτα δὲ ὁ Ἱερώνυμος καὶ ὁ Αὐγουστῖνος. ,Εν τῇ ᾽Α- νατολῇ ἀγῶ-α κατὰ τοῦ χιλι- ασμοῦ διεξήγαγεν ἡ ᾿Αλεξαν- ρω μνημµονευθέντων ἀντιπρο- σώπων της, οἱ ὁποῖοι κατέδει- ξαν τὰς πλάνας τοῦ χιλια- σμοῦ. Τὸ 255 μ.Χ. συνεκλήθη ἐν ᾽Αλεξανδρείᾳ Σύνοδος ἡ ὁ- ποία κατεδίκασε τὸν ἆχιλια- σμὸν ὑποδείξασα τὴν ὀρθὴν ἑρμηνείαν τοῦ περὶ «χιλιετοῦς βασιλείας. µέρους τῆς ᾿Απο καλύψεως καὶ ἀποστομώσασα ἐπιφανεῖς ὁὀπαδοὺς τοῦ Χιλια- σμοῦ. Μὲ τὸν χιλιασμὸν Ἴσχο- λήθη πως καὶ ἡ Δ΄ ἐν Ἐφέ- σῳ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Με- τὰ ταῦτα εἰρήνη ἐπεκράτησεν εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν κατὰ τὸν Εὐσέθδιον. ἀποσυρθέντος τοῦ πιλιασμοῦ ἐκ τοῦ πεδίου τῆς | ὁράσεως διὰ νὰ ἐπανεμφανι-ι σθῇῃ καὶ πάλιν κατὰ τοὺς µέ- σους καὶ νεωτέρους χρόνους. εδυνεγίζεται) ΚΩΝ. Ι. ΜΥΡΙΑΒΘΟΠΟΥΛΟΥ πειτα ὑπὲρ τῆς σωνοδείας αὖ- τοῦ) ἐπὶ τούτοις ἐπηκολούθουν Ψαλμωδίαι. Εἶτα ἠσύχαζον ἐ- πί τινας ὥρας, καὶ µετά τὸ δειλινὸν ἡτοιμάζοντο πρὸς µε- τάθασιν εἲς ἄλλον χωρίον. Πάλιν ἠἤχει ὁ κώδων τῆς ἐκκλησίας καὶ προσήρχοντο πάντες σὺ») γυναιξὶ καὶ τέ- Κνοις ἵνα προπέµψωσι καὶ ἆ- κούσωσι τὴν Συγχωρητικὴν λεγομένην Εὐχήν, τὴν ὁποίαν ἀπήγγελλε µεγαλοφώνως ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος εἰς ἐπήκοον τῶν Χριστιανῶν, τῶν ὁποίων οὕτω ἀνεκουφίζετο ἡ ψυγἠ ἐκ τῶν βαρῶν αὐτῆς, Οὕτως ἐπενήργει ἐπὶ τῶν χριστιανῶν ἡ ἐπίσκεψις, ἡ λει- τουργία καὶ τὸ κήρυγμα τῶν ᾿Αρχιερέων καὶ ἡ εὐχὴ αὐτῶν. Οὕτω δέ ἐγαλουχεῖτο καὶ γα- λουχεῖτα τὸ δοῦλον Γένος. ἀε Ἡ Κατὰ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου εἰς Λευκωσί- αν ἐκ τῆς μακρᾶς ποιµαντορι- κῆς περιοδείας, ἐγένετο αὐτῷ μεγαλοπρεπὴς ὑποδοχὴ ἠχού»ν- των τῶν κωδώνων καὶ προσ- ερχοµένου πολλοῦ κόσμου ἔ- ἕωθεν τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς' τῆς συνοδείας προηγεῖτο ὁ ᾿Αρχιδιάκονος κρατῶν ὑψηλὰ ἐπίσημον ρά6δον, καὶ μετ αὖ- τὸν ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ οἱ λοιποί παρὰ τὴν εἴσοδον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ὑπεδέχετο ὁ κόσμος, ὅστις ἔσπευδε ν᾿ ἆ- σπασθῇ τὴν δεξιὰν τοῦ ᾿Αρχι- επισκόπου, πολλοὶ δὲ καὶ σων- ώδευον ἀνερχόμενον τὸ Μέγα- ρον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. ἸΑλ- λὰ καὶ Φίλοι ἐπίσημοι ἐξ ἆ- πάσης τῆς Κύπρου ἔγραφον σωγχαίροντες ἐπὶ τῇ αἰσίᾳ αὐτοῦ ἐπανόδῳ κατόπιν µα- κρᾶς καὶ κοπιώδους ποιµαν- τορικῆς περιοδείας ἐπ᾽ ἀγαθῷ τοῦ ποιμνίου αὐτοῦ. ολ ΣΥΣΤΗΜΑ ΖΩΗΣ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) πὀ τοὺς ἠθικοὺς κανόνας, ἀπὸ τὰ χριστιανικἁ ἰδανικὰ τῆς ζωῆς, : Τὴν τετραγώὠνικὴν ὅμως, τὴν ἁδιαφιλονίκητον ταύτην ἵ- στορικἠν ἀλήθειαν, Φαίνεται ὡς νὰ ἐλησμόνησεν ὁ σύγχρο- νος κόσμος, τοῦ ὁποίου παλ- μὸς καὶ παρόρµησις στέκεται ἡ τεχνικἡ πρόοδος τοῦ εἶκο- στοῦ αἰῶνος] 'Ἡ σημµερινὴ ἀν- θρωπότης κινδυνεύει νὰ ρίψῃ ὅλο τὸ θάρος τῆς προσοχῆς της εἰς τοὺς ὑλικοὺς παράγον- τας, οἱ ὁποῖοι, ὅπως διδάσκει ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γέ- νους, εἰς οὐδεμίαν ἄλλην ἔπο- χὴν παρουσίασαν τόσην ἀξιο- θαύμαστον καὶ καταπληκτικὴν θιομηχανικὴν ἀνάπτυξιν καὶ οὐδέποτε ἄλλοτε ἔφεραν τόσον πλουσίους καρποὺς πρακτικῆς ιἐπιτυχίας, ὅσον εἰς τὴν σηµε- ἱρινὴν ἐποχήν µας. ᾿Ιδοὺ διατὶ ὅλοι σχεδὸν σήµερον ἔχομεν στρέψει τὸν νοῦν καὶ τὴν καρ- δίαν, τὰς σκέψεις καὶ τὰ αἰ- σθήµατα, πρὸς τὰ φυσικά φαι- νόµενα, πρὸς τὰ μηχανικά ἐρ:- γαλεῖα, πρὸς τὰ ἐμπορικὰά κα- τάστιχα, πρὸς ὅλον τὸ πολυ- µήχανον αὐτὸ συγκρότηµα τοῦ θιομηχανικοῦ καὶ ἐπιστημονι- κοῦ κόσμου καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ νοµίσωμεν ὅτι δὲν μᾶς χρειάζεται πλέον ὁ Θεός, διότι μᾶς εἶναι ἀρκετὴ ἡνι ᾿Εξυπνάδα | Ὅλος ὁ κόσμος σήμερον εἶναι σταµατηµένος ἐνώπιον δύο μεγάλων ἠθικῶν προθλη- µάτων, τῆς ἀρνητικῆς µορφῆς τοῦ µίσους καὶ τῆς θετικῆς δυ- νάµεως τῆς χριστιανικῆς ἀγά- πης. Ὅλο τὸ δρᾶμα τοῦ πνεύ- µατος τῆς ἐποχῆς µας ἐκτυ- λίσσεται γύρω ἀπὸ τὰ δύο αὖ- τὰ ἀντίθετα ἄκρα, γύρω ἀπὸ τὸ Σκότος καὶ τὸ Φῶς, ἀπὸ τὴν Πλάνην καὶ τὴν ᾽Αλήθειαν, ἀπὸ τὸ Μίσος καὶ τὴν ᾿Αγά- πην! Εὐτυχῶς ποὺ ἡ Χριστια- νικὴ ᾿Ἐκκλησία, μὲ τὰς ἠθι- κἁς ἐννοίας τῶν ἱερῶν κειµέ- νων τῶν τελετῶν καὶ τῶν µυ- στηρίων της, ἐπιμένει καὶ ἐξ- ακολουθεῖ νὰ κηρύττῃ ὅτι µό- νον ἡ καθολικἠ προσπάθεια τῶν ἀνθρώπων, ἐμπνεομένη καὶ καθοδηγουµένη ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ζωντανὸν παράδειγµα Αὐ- τοῦ, ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ τὴν χα- ράν τῆς ζωῆς καὶ νὰ ἐξασφα- ίσῃ τὴν εὐημερίαν τῶν λαῶν. Ἡ Εκκλησία διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς κυθερνήτας τῶν λαῶν καὶ τοὺς κριτὰς τῆς γῆς πῶς νὰ ἐλέγχουν τὰ προϊῖ- όντα τοῦ μηχανικοῦ πολιτι- σμοῦ, τὸ Φῶς τῆς ᾿Επιστήμης καὶ τὴν Δύναμιν τῆς Μηχανῆς, τὸν ἀσύρματον, τὴν ἀεροπορί- αν, τὰ πλοῖα,τὰ ὑποθρύχια καὶ τὰ αὐτοκίνητα διὰ νὰ εἷ- ναι µέσα ἐξυπηρετικὰ καὶ ὦ- φέλιµα καὶ ὄχι ὄργανα συµ- φορῶν καὶ δακρύων, ὄργανα ὀλέθρου καὶ θανάτου. Ἡ ἛἜκ- κλησία τοῦ Χριστοῦ διδάσκει ὅτι ἡ παραµέλησις καὶ ἡ πε- ριφρόνησις τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν κανόνων καὶ ἀξι- ὢν ἔφερε τὸν κόσμον εἰς τὴν σημερινὴν τρομακτικὴν ἀπό- γνωσίν του, παρουσιάζει δὲ ἕ- να νέον Σύστημα ζωῆς, θεµε- λιωμένον ἐπὶ τῆς Εὐαγγελικῆς πίστεως καὶ τῆς Χριστιανικῆς Εὐσεθείας. να Σύστημα Ζωῆς τοῦ ὁποίου διακριτικὀν γνώρισμα θὰ εἶναι ἤ Χριστια- γικἡὴ ἀδελφωσύνη ΟΙ ΕΗΛΙΝ ΦρλίΚ Β΄ (Τελευταῖον) Γ 5. Εἰς τὸν τίτλον τοῦ κυρι- Ἰωτέρου παιδαγωγικοῦ συγ- ᾿γράμματός του «Βραχεῖα καὶ Ιἁπλῆ διδασκαλία τοῦ τρόπου καθοδηγήσεως τῶν παιδιῶν εἷς τὴν ἀληθῃῆ Θεοσέθειαν καὶ τὴν (Χριστιανικὴν Φφρόνησιν», θέτει Ιὁ Εταηπκο τοὺς δύο θεµελειώ- δεις σκοποὺς τῆς ἐκπαιδεύσε- Πιετισμοῦ. Ὑπὸ τὸν ὅρον «Θε- τὴν εὐσεβθῃ ἐγκάρδιον πίστιν [καὶ ὑπὸ τὸν ὅρον «Χριστιανικὴ Φρόνησις» (ΟΠη1βε]σαον Κἰαρ- πίνων πραγμάτων, ὅπως ἁρμό- ζει εἰς ἕνα συνειδητὸν Χριστια- ἱνόν. Εἰς τὸ πρόγραµµα τῆς Γκαθημερινῆς διδασκαλίας, εἰς ὅλα τὰ σχολεῖα, τὸ κέντρον τοῦ θάρους ἔπιπτεν ἐπὶ τῆς δι- δασκαλίας τῆς θρησκείας͵ τῆς κοινωφελοῦς δράσεως καὶ τῆς Γἐμπράκτου ἐφαρμογῆς, ὍΟλαι αἱ ἄλλαι ἐπιστῆμαι ἐδιδάσκον- Ίτο ἐν σχέσει μὲ τὴν λατρείαν [τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ πλησίον. Ἡ θρησκευτικἡ διδα- Γσκαλία ἀποτελοῦσε τὸ κύριον γνώρισμα εἰς τὸ ἐκπαιδευτι- κὸν πρόγραµµα καὶ ἡ ἀξία (τῶν ἄλλων γνώσεων ἐξηρτᾶτο ἐκ τοῦ Φαθμοῦ τῆς συμθολῆς των εἰς τὴν ἐπιτυχίαν μιᾶς κα- τὰ Χριστὸν ζωῆς. Ὑπῆρξε ἔ- τσι αὐτὸς ὁ θεμµελειιτῆς τῆς ἑνιαίας ἀγωγῆς. Ἐχρησιμοποι- οῦντο ὅλα τὰ µέσα διὰ νὰ προ- φυλάσσωνται μὲν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰς νίας, νὰ ἐμφυτεύεται δὲ εἰς αὐ- τὰ ἤ ζωντανὴ εὐσέθεια. ᾿Απο- τελοῦσε θαθείαν πίστιν τοῦ Έταηκε αὐτὸ ποὺ διαρκῶς ἐ- τόνιζεν, ὅτι «πρέπει νὰ ὁδη- γοῦμεν τὰ παιδιὰ μὲ τὰ πά- σης ἀγάπης καὶ πραότητος, [είς τὴν διὰ τῆς καρδίας κατα- ινόησιν καὶ εἰς τὸν ἔμπρακτον Γχριστιανισµόν». Ὥρισε διὰ Ιτοῦτο, ὅπως εἰς ὅλα τὰ σχο- [λεῖα του μετὰ τὴν ἐκμάθησιν |καὶ ἐξήγησιν τῆς κατηχήσεως :ἐπακολουθῇ πάντοτε πρακτικὴ νἐφαρμογἡ καὶ ἐπιθυμοῦσε ἡ ἱκατήχησις νὰ δασίζεται ἐπὶ εθιὀλικοϊστορικοῦ στοιχείου, νὰ γίνεται δηλαδὴ «Πἱδίοτίδεμεν [Καἰοσλήεπιας», | 6. Ὅλον τὸ ἀγωνιστικὸν [πνεῦμα τοῦ Ἐγαηκα, ὅπως καὶ ὁλοκλήρου τοῦ πιετιστικοῦ κι- νήματος, συνεκεντρὠθη ἔναν- τίον τῆς συγχρόνου του ἀπο- στεωµένης ᾿ἘΕκκλησίας, ἡ ὁ- ποία περιοριζοµένη εἰς µίαν τυπικὴν λατρείαν, εἰς µίαν νοη- [σιαρχικὴν µονόπλευρον ἀντί- [ληψιν τῆς θρησκείας καὶ εἰς Ιτὸν τονισμὸν μιᾶς ξηρᾶς δι- |Ιδασκαλίας, παραμελοῦσε τὴν :«ἐν πνεύµατι καὶ ἀληθείᾳ» λα- ἱτρείαν καὶ τὸν ζωντανόν, ἔμ- ἱπρακτον Χριστιανισμµόν. Ἐφιλοδόξει ὁ Έταηήκε νὰ ἐμ- φυσήσῃ ἕνα πνεῦμα ἀνανεώ- σεως καὶ ἀνακαινίσεως ἠθι- κῆς, νὰ ἐμπνεύσῃ ἕνα πνεῦμα ζωντανοῦ χριστιανισμοῦ καὶ νὰ ἐνθουσιάσῃ ἰδίως τὴν παιδι- κἠν ἡλικίαν, διὰ τὴν δυνατό- τητα τῆς πρακτικῆς ἐφαρμο- γῆς τῆς διδασκαλίας τοῦ Χρι- στοῦ. Ἡ ζωὴ τῶν χριστιανῶν τῶν πρώτων αἰώνων τὸν συγ- κινεῖ ἰδιαιτέρως καὶ ὀνειρεύε- ται τὴν ἀναθίωσίν της εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ίδου αἰῶνος. Ὅλα δὲ αὐτὰ πιστεύει, ὅτι θὰ τὰ ἐπιτόχῃ ἂν ξεκινήσῃ ἀπὸ τὴν κατάλληλον ἀγωγὴν τοῦ παι- διοῦ. Δι’ αὐτὸ θέλει νὰ πάρῃ ἀπὸ τὸ Κράτος τὴν ἐκπαίδευ- σιν καὶ τοὺς «νεαροὺς Χριστι- ανοὺς τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀγνοίας νὰ τοὺς ἀναδείξῃ εἰς ἀφυπνισμένους, ζωντανοὺς Χρι- στιανούς». Κατὰ τὸν Ἐταηκο κάθε παιδὶ φέρει µέσα του τὸν σπὀρον τῆς κλίσεως πρὸς τὴν διαφθοράν. 'Επομένως τὸ ἴδιον ἁμαρτωλὸν θέλημα τοῦ παι- διοῦ πρέπει νὰ θραύεται καὶ νὰ καταθάλλεται προσπάθεια σιν τῆς καρδίας του. Πρῶτον μέσον διὰ τὴν πρα- γμάτωσιν αὐτῆς τῆς προσπα- θείας εἶναι τὸ καλὸν παράδει- Ύμα τῆς συνειδητῆς Χριστια- νικῆς ζωῆς γονέων καὶ διδα- σκάλων. ἜΕπειτα, ἀρνητικῶς μὲν ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ παι- διοῦ ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ καλ- [λιεργοῦν εἰς τὴν ψυχήν του ἕνα κοσμικὸν φρόνημα, ὅπως Ιἀνώφελα παιγνίδια, κοσμικαὶ εδιασκεδάσεις, ἐπισκέψεις πα- ἱνηγύρεων κλπ. Θετικῶς δὲ ἡ ᾿μετὰ ζήλου µελέτη καὶ ἕρμη- νεία τῆς Αγίας Γραφῆς, ἡ κα (τήχησις, Ἡ προσευχὴ και ἡ [λατρεία τοῦ Θεοῦ-- ὄχι ὣς τυ- πικὴ συνήθεια, ἀλλ᾽ ὡς ζῶσα: Ιπεῖρα--ἡ ἔγκαιρος ἐξοικείῶσις Ιποῦ παιδιοῦ εἰς τὴν ἀγάπην Ιτῆς ἀληθείας, ἡ ὑπακοή, ἣ Ιπιμέλεια καὶ ἡ ἐργατικότης. 'Εϊς τὴν προσευχἠν ἐδόθη ἴδιαι- | Ἱτέρα σημασία. Προσηύχοντο δὲ τὰ παιδιά μαζὶ μὲ τὸν διδά- Ισκαλον «ἀπὸ καρδίας», εἰς ὅλα τὰ ὑπὸ τοῦ Έναπκο ἵδρυ- θέντα σχολεῖα. ᾿Απὸ τὰς 7 ὥρας διδασκα: λίας αἱ 3-4 ἦσαν σχετικαὶ μὲ 'τὴν, διδασκαλίαν τῆς θρησκεί- ίας, Τὸ τραγοῦδι--καὶ μάλιστα τὸ χριστιανικὸν- το ἁπαραί- ἵπητον συμπλήρωμα τῆς διδα- (σκαλίας. ᾿Επίσης ἔπρεπε νὰ εδιδάσκωνται εἰς τὰ παιδιὰ ᾱ- ἱπαραιτήτως χρήσιμοι γνώσεις [ἀπὸ τὴν ἀριθμητική, τὴν Φύσι- Γκήν, τὴν θοτανική, τὴν γεώ- ιγραφίαν καὶ τὴν ἱστορίαν. Ὁ [καλύτερος δὲ τρόπος διὰ νὰ [ἐντυπώνονται αἱ γνώσεις αὖ: Ιταὶ ᾖτο νὰ ὁδηγοῦνται συχνά 'τὰ παιδιὰ εἰς ἐξοχικοὺς περι- ἱπάτους καὶ ἐκεῖ παίζοντα καὶ Γκαθοδηγούµενα ὑπὸ τὴν ἄγρυ: ἵπνον προσοχὴν τοῦ διδασκά: Ἴλου, νὰ προσκτῶνται τᾶς ὦ- φελίμους γνώσεις. Τὰ κορί- ἴτσια, διὰ τὴν ἀγωγὴν τῶν ὁ- Ιποίων ἰδιαιτέρως ἐμερίμνησεν ως σύμφώνα μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ | οσέθεια», (Ρο(β]ρ]Κ1οά) ἐννοεῖ | Πείά) τὴν γνῶσιν τῶν ἀνθρω- κακὰς ἐπιδράσεις τῆς κοινω- | πρὸς ριζικὴν ἠθικὴν ἀναγέννη- | ὁ Εταηκε, ἔπρεπε νἁ διδάσκων- ται καὶ χειροτεχνίαν καὶ ρα- πτικὴν καὶ οἰκοκυρικήν. ᾽Αλλὰ [καὶ τὰ ἀγόρια θὰ ἧτο χρήσι- Ίμον γὰ μανθάνουν πλέξιμον. «Ὡς ἀνάπαωσις καὶ µορφώνου- ἴσα ψυχαγωγία ἐθεωρεῖτο καὶ :ή ἐπίσκεψις εἰς διάφορα τεχνι- κἁ ἐργαστήρια, ὅπου ἐδίδειο εὐκαιρία εἰς τοὺς μαθητὰς-- ξεων- νἁ προσανατολίζωνται Ιἐπαγγελματικῶς. Εἰς τὰ έργα- στήρια δὲ τῶν σχολείων των εἶχον τὴν δυνατότητα οἱ µα- θηταὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴν κλί- σιν των. Εὐρύχωροι, φωτεινοὶ :καὶ χαρούμενοι σχολικοὶ χῶ- |ροι ἀποτελοῦσαν ἁπαραϊτητον προῦὐπόθεσιν διὰ τὴν διατήρη- σιν τῆς ὑγείας τῶν μαθητῶν. 7. Εἰς τὰ ἀνώτερα σχολεῖα τοῦ Ἐταπ]κα, τὰ Λατινικά καὶ ἡ διδασκαλία τῆς θρησκείας, κατεῖχον τὴν ἰδίαν πρωτεύου- σαν θέσιν, ᾿Απεδίδετο ἐπίσης µεγάλη σηµασία καὶ εἰς τὴν ἀρ- τίαν ἐκμάθησιν τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καὶ ἑθραϊκῆς «τὸ κλειδὶ μὲ τὸ ὁποῖον ἀνοίγονται αἱ ἅγιαι σελίδες τῆς Βίθλου.. Εἰς αὐτὰ ἐκτὸς τῶν µαθηµα- τικῶν, ἱστορίας, φυσικῆς, ἐο- τανικῆς καὶ γεωγραφίας ἐδι- δάσκοντο καὶ ἀνατομία, ἆ- οτρονοµία, ζωγραφικὴ καὶ μουσική. Ὑπῆρχον ἐπίσης ἰδι- αίτερα τµήµατα μὲ πλήρεις ἐργαστηριακὰς ἐγκαταστάσεις διὰ τὴν ἐκμάθησιν τῆς τορνευ- τικῆς, µεταλλοτεχνίας, ὑαλο- ετεχνίας, ξυλοκοπτικῆς, χαρα- ἱκτικῆς, µηχανολογίας. Ὡς ἐ- λεύθεραι ἀσκήσεις ἐδιδάσκον- το κατά τὸ θέρος ἡ θοτανικὴ καὶ ἡ φυσιογνωσία. Διετηρεῖ- το εἰς τὰ σχολεῖα μικρὸν µου- σεῖον φυσικῆς ἱστορίας, τὸ ὁ- ποῖον ἐπλουτίζετο ἀπὸ διάφο- ρα σπάνια εἴδη, ποὺ τὰ ἔφερον οἱ ἱεραπόστολοι ἀπὸ τὰς πε- ριοδείας των. Τὸν χειμῶνα ἑ- διδάσκετο ἀνατομία εἰς εἰδι- κὸὀν τμῆμα μὲ ταριχευµένα ζῶα καὶ πτηνά. ᾿Επὶ πλέον εἰς τὰς ἀνωτέρας τάξεις ἐδιδά- σκοντο οἱ μαθηταὶ λογικὴν καὶ ρητορικήν. Ὡς κυρία θασικὴ γραμμὴ δὲ τῆς παιδαγωγικῆς του µε- θόδου ἦτο «ἡ ἀδιάλειπτος συ- ζήτησις διδασκάλων καὶ µα- θητευοµένων». Διότι ἐπεκρά- τει- καὶ πολὺ ὀρθῶς- ἡ ἀντί- ληψις ὅτι ὁ παιδαγωγὸς πρέ- πει νὰ εἶναι ὁ ἀχώριστος σύν- τροφος τῶν μαθητῶν του, τὸ ζωντανὸν πρότυπον τῶν διδα- σκοµένων, ἡ ἐμπνέουσα προ- σωπικότης, μὲ τὴν συνειδητὴν Καὶ Έµπρακτον Χριστιανικὴν ζωήν, μὲ τὴν φλογερὰν καὶ ἐ- νεργὸν πίστιν. . δ. Κανεὶς δὲν ἡμπορεῖ νὰ ἀμφισθητήσῃ ὅτι ἡ νεωτέρα παιδαγωγικἡ ὀφείλει πολλά-- περισσότερα ἴσως καὶ ἀπὸ ὅ- σα πιστεύει--εἰς τὸν «παιδαγω. γικὸν αὐτὸν κολοσσὸν» ὅπως Ιτὸν ἀποκαλοῦν σύγχρονοι παι: Γδαγωγοί. «“Ο,τι κατὰ τὸν 17ον αἰῶνα ἐζητεῖτο καὶ προωδο- εποιεῖτο θεωρητικῶς διὰ τὴν ᾱ- Ιναγέννησιν τῆς παιδείας, αὐτὸ τὸ ἐπραγματοποίησαν πρῶτοι Οἱ πιετισταὶ τὸν 18ον αἰῶνα μὲ τοὺς ὑπερανθρώπους καὶ καρποφόρους ἀγῶνας τοῦ Ἐταηπκε, Ὁ Έταηκε ἀποτελεῖ Φαινόμενον ἀνθρώπου ὃραστη- ρίου, μὲ ἰδιαιτέρως καλλιερ- γημένον τὸ ὀργανωτικὸν πνεῦ- μα. Οχι µόνον συνελάμθανε μεγάλα, τολμηρά καὶ εὐγενῆ σχέδια, ἆλλ᾽ ἦτο εἰς θέσιν καὶ νὰ τὰ πραγµατώνῃ. Ἡ συµθο- λή του εἰς τὴν ἠθικὴν ἐξύψω- σιν τῆς παιδείας, καὶ µάλιστα μεταδὺ τῶν ἀπαθλιωμένων α. Τὰ ὀρφανοτροφεῖα του διὰ τὰ ἐγκαταλελειμμένα παιδιὰ ἀποτελοῦν ἕνα φωτεινὸν παρά- δειγµα Χριστιανικοῦ πολιτι- σμοῦ. Μὲ ἰδιαιτέραν στοργἡὴν ἐμερίμνησε διὰ τὴν ἀγωγὴν τοῦ κοριτσιοῦ, τὸ ὁποῖον ἢῆτο περισσότερον ἐγκαταλελειμμέ- γον. Ἡ ἰδιαιτέρα φροντίς του διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν µορφωμέ- Ἱνων διδασκάλων ἀποτελεῖ ἕνα Ιµεγάλον σταθμὸν εἰς τὴν ἵ- ἱστορίαν τῆς παιδαγωγικῆς, [Μία ἀκόμη σπουδαία συµδολή Ίτου εἶναι ἡ ἐπὶ πρακτικῆς κα- ιτευθύνσεως θεμελιωμένη ἀγω- ΙΥή. Άλλωστε αὐτὸ τὸ πρακτι- ἴκον πνευμα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ :χαρακτηριστικἁ γνωρίσματα τοῦ Εναηκοα. ᾿Απεστρέφετο τὰς θεωρητικἁς διδασκαλίας, ποὺ 'δὲν ἔφθαναν ποτὲ εἰς ἔργα. ὋὉ Εναπκο ἤθελεν ἔργα. Ἡ θεωρία νὰ γίνεται “ἐπίθασις της πράξεως (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος). ετικῶν μεταρρυθμίσεων ἴ ΤΙ ᾿ τοῦ 'Ἐχαηκο εἰς τὴν Πρωσσίαν ῥὁ- ᾿επῆρξε τεραστία. Αὐτὸς ὁ Βα- ς τῆς Πρωσσίας ἐπεσκέ- Ίφθη αὐτοπροσώπως τὰ ἐκπαι. Ιδευτικἀ ἱδρύματα τῆς Χάλλης :καὶ Εγινεν ὁ ἐπίσημος προστά- Ίτης των. ᾿Αργότερον ὁ ἴδιος |ἐθεμελίωσε τὸ σύστηµα τῆς | Στοιχειώδους Ἐκπαιδεύσεως ιτοῦ Κράτους του ἐπάνω εἰς τὰς παιδαγωγικὰς ἀρχὰς τοῦ ᾿Ἐγληκο, Πολλά ὀρφανοτροφεῖα Ιἱδρύθησαν εἰς ὅλην τὴν χώραν μὲ πρότυπον τὰ ἰδικά του. Ἐ. Γκεῖνοι ποὺ εἶχον ἐκπαιδευθῆ εἰς τὰς Παιδαγωγικὰς Ἂκα: δηµίας του ἦσαν παντοῦ περι- εζήτητοι ὥς πάστορες, διδάσκα. λοι, διευθυνταὶ ὀρφανοτροφεί- [ων καὶ σχολείών, ὡς ἱεραπό- Ιστολοι. 'Ἡ φήμη του σύντομα Ιὑπερέδη τὰ σύνορα τῆς πατρί- ἴδος του. Ἔστελλον δὲ συχνὰ Γτὰ ἄλλα κράτη τῆς Εὐρώπης [καὶ ᾽Αμερικῆς προσκλήσεις εἰς [τὸν Έναηκε, ἢ ἐζήτουν νὰ τοὺς |ἀποστείλῃ τοὐλάχιστον γρα- Ἱπτὰς κατευθύνσεις. Πολλοὶ Ιµαθηταί του ἵδρυσαν πλῆθος «σχολείων, ἐκκλησιῶν, ὀρφανο- τροφείων εἰς πολλὰς πολιτεί- εξδυνέχεια εἰς τὴν γ΄’ σελίδα) [σιλεὺ ! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1954 καὶ μάλιστα τῶν πτωχῶν τά-' Γλαικῶν τάξεων, εἶναι τεραστί- ! Ἡ ἐπίδρασις τῶν ἐκπαιδευ- ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ «Κριστιανιχῆς Ενώσεως Ἑ- πιστηµένων»: Τεῦχος ᾿Ομτωδρίου. :᾿Ακτῖγες»---- ᾿Εκυκλοφόρησε τὸ τεῦχος ᾿Ὀκτωθρίου τῶν «᾿᾽Ακτίνων, μὲ πλουσίαν καὶ ἐκλεκτὴν ὕλην, 'Μεταξὺ τῶν περιεχομένων τοῦ τεύχους σημειοῦμεν τὰ κάτω- θι: Ἡ. Μελίτη :Ἡ πάλη τῶν διδαχῶν. ἶροι Α. ΟατἍςο, διευ- θυντοῦ τοῦ Κύκλου Ψυχολογί- ας τοῦ θάθους ἐν Βιέννῃ. «Ψυ- Χανάλωσις καὶ ἈΧριστιανικὴ σκέψις', Κωνστ. Κούρκουλα λωΜία ἔπαλξις τῆς ᾿Εκκλησίας µας--Βικόδηµος ὁ 'Αγιορείτης καὶ τὸ Κατηχητικὸν Σχολεῖ- ον-, Πασκάλ: Σκέψεις (Σχό- λια Β. Επιθυμιάδη), Γ. Κοντο- υπούλου :«Γἱόση εἶναι ἡ ἡλικία τοῦ σύμπαντος», ἨὨονοίλν |. ιΟΙατκ «Τί θὰ ἔλεγε ὁ ᾽᾿Απόστο- λος Παῦλος διὰ τὸ πρόγραµµα :ἀναπτύξεως καθυστερηµένων ᾿χωρῶν»-. Τὸ τεῦχος περιλαµόά. ἵνει τὸ «Θέατρο τῆς ζωῆς»: τοῦ ιΟὔῦτις, ᾿Απόψεις, Ὁ Κόσμος τῶν Γραμμάτων, πλουσίαν θι- (Αλιοκρισίαν, Τρία Συνέδρια εἰς τὰς ᾿[νδίας κλπ. Δ. Χ. . Αρ. Α. Ασοπιώτῆη. Φφυχιά- τρου: «᾽Απὸ τὰ ψυχολογικά προβλήματα τοῦ κοριτσιοῦ---Α΄᾿ Ἐφηθεία». Τὸ ὑπὸ τὸν ἀνωτέρω τίτλον θιθλίον εἶναι τὸ Ί8ον τῆς σει- ρᾶς «Ψυχολογία καὶ ζωὴ» τοῦ ᾿Ινοτιτούτου )Ι[ατρικῆς ἵυχο- λογίας καὶ Ψυχικῆς Ὑγιεινῆς, τοῦ ὁποίου διευθυντής εἶναι καὶ ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἔργου Ψυχίατρος κ. ᾿Αρ. Α. ᾿Ασπι- ώτης. Εἰς τὴν σειρὰν τῶν ἐκ- δόσεων, ἐκτὸς ἀξιολογωτάτων ἔργων ξένων συγγραφέων γύ- ρω ἀπὸ τὰ προθλήματα τῆς Ψυχολογίας, τῆς Ψυχικῆς ὅγι- εινῆς, τῆς ἀγωγῆς τοῦ παιδιοῦ κλπ., προηγήθη σειρὰ θιθλίων τοῦ κ. ᾿Ασπιώτη ὑπὸ τὸν γενι- κὀν τίτλον «᾿Απὸ τὰ ψυχολογι- κἁ προθλήµατα τοῦ ἐφήδου («Ἡ κρίσις τῆς ἐφηθικῆς ἡλι- κίας», «Τὰ αἰσθήματα µειονε- κτικότητος», «Ὁ ἔφηθος καὶ ἡ κοινωνία», “Ἡ ὑγεία, ἡ ἆ- σθένεια καὶ ἡ ψυχἠ τοῦ ἐφή- 6ου», «Ὁ ἔφηδος καὶ ἡ παι- δεία, καὶ «Ὁ ἔφηθος καὶ ἡ θρησκευτικἡ ζωή». ὪἨδη, μετὰ ἓν Φιθλίον τοῦ ἰδίου συγγραφέως ὑπὸ τὸν τίτ- λον «Ἡ γυναίκα καὶ ὁ Ψυχι- κός της κόσμος», ποὺ ἐκυκλο- Φφόρησε πρό τινων μηνῶν, ὁ συγγραφεὺυς ἀνοίγει νἐον κύ- κλον ἐκδόσεων ὑπὸ τὸν γενι- κὸν τίτλον «᾿Απὸ τὰ ψυχολογι- κἁἀ προθλήµματα τοῦ Πορι- τσιοῦ», τὸ πρῶτον τῆς σειρᾶς Ιδὲ εἶναι τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὴν ᾿Εφηθείαν. Εἰς τὸ ὡς ἄνω θιθλίον, μετὰ διαφωτιστικὴν εἰσαγωγὴν τοῦ συγγραφέως, ἐξετάζονται εἰς τέσσαρα κεφάλαια τὰ κατωτέ- ρω θέµατα: 1) Προεφηθεία ἢ ἡ ἄχαρις ἡλικία. 2) Ἡ Ἔφη- θεία ἢ ἡ κρίσις τῆς ἐφηθικῆς ἡλικίας τῆς νέας. 3) Μέσα ἐ- ρεύνης τοῦ ψυχικοῦ θίου τῶν ἐφήδων καὶ 4) Κατευθύνσεις καὶ σκοπὸς τῆς ἐφηθείας. Τὸ ὅλον θιθλίον, περιλαμθάνον 95 σελίδας καὶ πλουσιώτάτην θιθλιογραφίαν, ἀποτελεῖ θετι- κἠν συμθολἠν εἰς τὸ ἔργον τῆς μελέτης τῶν ψυχολογικῶν προ- θληµάτων τοῦ κοριτσιοῦ, ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ὀρθῆς κοσµοθεω- ριακῆς Ὑραμμῆς τῆς ψυχολο- γίας τοῦ θάθους καὶ τῶν νεω- τέρων ἐπιστημονικῶν κατευθύν ἴσεων. ὃν ο, ! Γ. Ὑπουργείου Προεδρείας [τῆς Πυθερνήσεως: Ὅνρτις--- {Τα Ηο]]επίςο 15] ---Πρόλο- λογος τοῦ 'Ὑπουργοῦ τῆς Προ- εδρείας τῆς Κυβερνήσεως κ. ΙΓ. 1. Ῥάλλη.---- ΓΕ. Ἐκυκλοφόρησεν εἰς τὰς ᾿Α- Ιθήνας πολυτελές καὶ ἄκρως Ιἐπιμελημένον λεύκωμα ὑπὸ [τὸν ἀνωτέρω τίτλον, μὲ σκον πὸν τὴν διεθνῆ προἀολὴν τῆς Ἑλληνικότητος τῆς Κύπρου. Μετὰ ἐνθουσιώδη πρόλογον, Γἀγλιστί, τοῦ Ὑπουρνοῦ κ. Γ. Ράλλη, τὸ λεύκωμα περι- Γλαμθάνει ἐκτενῆ εἰσαγωγὴν Ἄ- Ιπὸ τοῦ καθηγητοῦ καὶ αἰσθη- ἱτικοῦ κ. ᾽Αγγέλου Ἱροκοπίου, ἀγγλιστὶ ἐπίσης. Ἐν συνεχείᾳ ἱπαρατίθενται καλλιτεχνικώτα- ται φωτογραφίαι ἀπὸ τὰ µνη- µεῖα καὶ τὴν λαϊκήν τέχνην καὶ μήν τῆς Κύπρου, ἐν ἀντιπα- Ιραθολῇ πρὸς ἀντιστοίχους φω- Ιτογραφίας ἐξ ἐλευθέρας Ελ- Ἰλάδος, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδει- Κνύεται ἡ ἀπ ἀρχαιοτάτων Χρόνων Ελληνικότης τῆς νή- σου καὶ ἡ κοινότης τῶν λαῖ- κῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων καὶ τῆς λαϊκῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς μὲ ἐκεῖνα τῆς ἐλευθέρας Ἑλ- λάδος. Αἱ φωτογραφίαι συν- Οδεύονται ὑπὸ ἐπεξηγηματι- κῶν λεζαντῶν, σωντεταγµένων ἀγγλιστί, Τιμητικόν. ἀντίτυπον τοῦ ὡς ἄνω λευκώματος ἀπεστάλη Ἄ- Ιπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Προ: εδρίας τῆς Κυθερνήσεως κ. Γ. Ράλλη πρὸς τὸν Μακ. ᾿Αρχι- Ιεπίσκοπον Κύπρου Μακάριον. κατὰ τὴν διαµονήν του εἰς ,Ἀθήνας, Δ.Χ. ΕΤΟΣ Α΄’. ΑΡ. 20 Ἐτησία συνςρομῆ Σελ. ὃ τιμὴ Φύλλον Ερ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: Ισαακίου. Κομνηνοῦ, ΛΕΥΚΩΣΙΑ. ΝΥΠΡΩΥ ῶ ΜΛΜΗΙΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ ἴδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΝΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΕΗΣ ΕΠ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΟΚΙΡΒΡΙΟΥ 1954 Λουκιανος. ᾿Ωσίου ΓΤΡΟΠΗΣ [! ΜΕΡΙ ΚΝΙ Ι ΕΚΙΙΣΙΙ Φὐδεμία δύναται νὰ χωρέσῃ αἁμϕιέολίκ ὅτι ἤ νεανικὴ ἡλιχία εἶναι ἡ πλεον πρίσιµος διὰ την µετὰ ταῦτα τωὴν τεῦ ἀνθρώπον. Τὸ ἀνορώπινον πνεύμα ἀφυπνίζεται παὶ πολ- λα προἐλήματα δημιρυργοῦνται εἰς τὴν Φφυχῆν τοῦ νέου ζητοῦντα« τὴν ἐξήγησιν ὅλων ἐχείνων τὰ ὁπεοῖοα ὁ νέος αἷ- σθάνεται ναὶ τῇ. Εάν δὲ πάντοτε ἑ νέος εἶχε ἀνάγκην χει- ραγωγοῦ. διὰ νά τὸν κατευθύνη πρὸς τὸ ὁρθέν. πολλῷ μᾶλλον σήμερον. ὅτε ὁραματικὴ διεξάγεται μάχη μεταξὺ χοσμεθεωριῶν. μεταξυ τοῦ πνεύματος χαὶ τῆς Όλης, τοῦ ᾱ- ληθδεῦς καὶ τῆς πλάνης. ὁ νέος ἔχει ἁνάγχκην χειραγωγσδῦ, ἔστις δὰ τὸν βοηξήση νὰ σχηµατίση θαδμικίως. στηριςόµε- νος καὶ ἐπὶ τῆς πολυτίµου πείρας τῶν παρελξουσῶν γενε- ὧν. τὴν ὀρξὴν χὐσµεθδεωρίαν, ἡ ὀποία δὰ διἔέἔπη ὁλόχνχληρον τὸν µετὰ ταῦτα βίον του. Ῥεθαίως οὐδέποτε ὁ νέος ἐγχατελείφθη ἁέοθήδητος εἰς τὴν πρεσπάδειᾶν τενυ νὰ χατανθήση τὸν κόσμον. τέν τε ἔ- σωτερικέν. τὸν φυχιχέν του πόσμὺν. χαὶ τὸν ἐξωτερικόν. Πάντοτε δὲ ἡ Πολιτεία ἐφρέντισε νὰ δώσῃ τὴν κατὰ τὰς αντιλήψεις αὐτῆς ὀρθξὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν νέων. Καὶ τοῦτο διότι ἐκ τῶν σημερινῶν νέων. εἰς µίαν δαυμαστὴν ιδ ᾿Απὸ τὰ Βυζαντινά πίνησιν τῆς ἀνθρωπότητος ἂνὰ τοὺς αἰώνας, δὰ ὅηµμιΦυργη- : 8ῃ ὁ αὐριανὲς κέσµος. ἤ αὐριανῆ ποινωνία. ᾿Ανάλόγος δὲ πρὸς τὰς χατευθύνσεις τὰς ὁποίας δὰ πάρῃ ὁ νέος κατὰ τὴν χρίσιµον ταύτην τῆς νωῆς του περίοδον δὰ εἶναι καὶ ἡ ὅρα- στηριέτης τὴν ὁποίαν θὰ ἐπιδείξη µετὰ ταῦτα οὗ µόνον περὶ τὸν ἰδιωτιχὸν ἀλλά καὶ περὶ τὸν δηµόσιον βίον καὶ συνεπὼς ἡ τύχη τῆς πολιτείας καὶ τοῦ ἔθνους, ὦν µέλος εἷ- ναι ὁ σημερινὸς νέος. Διότι ὡς εἶπεν ὁ Εχκαῖτε «ἡ τὺχη ἑνὸς ἔθβνους ἑἐξαρτᾶται ἐκ τῶν ἰδεῶν τὰς ὁποίας ἔχουν οἱ νέοι». Ἡ εἰς τὰς ψυχὰς ὅμως τῶν νέων ἐμφύτευσις τῶν τοι- ούτων ἣ τοιεύτων ἰδεῶν γχαὶ ἤ προθολὴ εἰς τούτους ἰδανι- νγῶν ὑψηλῶν ἀπέχειται εἰς τοὺς πρεσθυτέρους καὶ δὴ καὶ τοὺς πρὸς τοῦτὸ ἐπιφορτισμένους. Εἰς τοὺ χαλεποὺς παιροὺς τοὺς ὀποίους διερχόµεθα, ὅτε τὰ θεμέλια τοῦ κόσμου τὰ πνευματικά, τὰ ἠδινὰ καὶ τὰ ὑλικὰ ἀπόμη σείονται ἐν τοῦ! πολέμου τὸν ὁποῖον τὰ ύλιστικὰ συότήµατα σφεδρῶς διεξά- γουν κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τῶν ἔχ ταύτης ἀπορρεουσῶν κοσμοθεωριῶν. τὸ ἔργεν τῶν παιδαγωγῶν εἰς τῶν ὁποίων τὰς χεῖρας ἐμπιστεύεται ἤ κοινωνία τὴν ὀρθὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν νέων εἶναι δυσχδλώτερον ἢ ἄλλοτε. Διότι ὢν ὁ νέος µέλος τῆς κοινωνίας καὶ ζῶν ἐν αὐτῃ δέ- χεται ἐπιδράσεις ἐκ τῶν ἐν αὐτῇ χυκλοφορούῦντων ρευµά- των. ἄτινα πολλάκις εὑρίσχονται εἰς ὀξυτάτην ἀντίδεσιν πρὸς ὅσχ παρὰ τῶν ὑπευθύνων παιδαογωγῶν του λαμθάνει. Τυγχάνει βεθαίως ἀναμφισέήτητος ἡ στροφή τῶν ἔπι- στηµένων κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη τοῦ α᾿ ἡμίσεως τοῦ αἱ- ὤνές µας πρὸς τὴν Πίστιν. καὶ εἶναι ἱστορικῆ ἡ ὑπὸ τοῦ συγχρὀνου ἀνβρώπου ἀναζήτησις τοῦ θείου παράγοντος εἰς ὅλας τὰς χώρας ὅμως ὑπολείπόνται πολλὰ ἀκόμη νὰ γίνουν διὰ τὴν κατανίχησιν τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τὴν ἐπιχράτησιν τῶν ὑγιῶν κδσμοθεωριῶν καὶ βιοθεωριὼν. ᾿Αναμφιέόλως δὲ ἡ εἰς τὰς ημέρας µας ἀποχατάστασις τῆς ἀξίας τοῦ 8ρησχευ- τικοῦ. βιώµατος παὶ τῆς χριστιανικῆς νωῆς εἰς τὸν ἔσωτε- ρικόν. φυχικόν, πώσµόν τοῦ ἀνθδρώπου, µεγάλνως οπόθδηθδαϊ τὴν ἐπὶ ἠθικῶν βάσεων στερρὰν οἰκοδομῆν τοῦ βίου τοῦ νέου, διὰ νὰ ἀποθῇ αὔριον πολίτης χρηστός, ἱπανὸς νὰ ᾱ- ναλάξη τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἀναναίνισιν τῆς κοινωνίας καὶ τὴν ἐπὶ χριστιανικῶν βάσεων θεµελίωσιν αὐτῆς. Ἡ Ἐνχχκλησία ὡς φιλόστόργος µήτηρ οὐδέποτε ἐγκατέ- λειψε τὸν νέον ἀθοήδητον εἰς τὰ ἀγωνιώδη προθλήµατα τὰ ὡποῖα τὸν ἁπασχολοῦν. ᾿Αναγνωρίζουσα τοὐναντίον τὴν σπουδαιότητα τῆς ὀρθῆς διακπλάσεως τῆς φυχῆς του νέου, «Τί γὰρ ἴσον τοῦ ρυθµίσαι φυχὴν χαὶ διαπλάσαι νέου διά- νοιαντν, ὡς λέγει ὁ ἵ. Χρυσόστομος. πάντοτε συντόνους χατέξαλε προσπαθείας πρὸς χριστιανικὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν νέων. ᾿Εξαγιάζουσα πάσας τὰς πράξεις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. ἀπὸ τῆς γεννἠήσεώς του µέχρι τῆς εἰς θὐρανοὺς ἀποδημίας αὐτοῦ. εὐχαίρως ἀπαίρως διδάσκει εἰς τὰ τέπνα αὐτῆς τὴν ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἀποκαλυφθεῖσαν τοῖς ἀνθρώποις ἀλήθειαν, πιστεύουσα ὅτι µένον διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς δι- δασχαλίας τοῦ Κυρίου εἲς τὴν ζωὴν δύναται ὁ νέος νὰ ἕχ- πληρώση τὸν ἀληθῆ ἐπὶ τῆς γῆς πρθορισµόν του. «Ἐν τίνι κατορθώσει νεώτερος τὴν ὁδὸν αὐτοῦ: ἐν τῷ φυλάξασδαι τοὺς λόγους σου» ὡς λέγει ὃ ψαλμῳδός. ᾿Ακριέθῶς δὲ πρὸς χαθοδήγησιν τοῦ νέου πρὸς βίωσιν τῶν ἐν Χριστῷ ἀἄληθδει- ὢν ἀποθλέπει πᾶσα τῆς ἐχχλησίας μέριμνα. Διὰ τῶν ἕα- τηχητικῶν Σχολείων κατ ἀρχὰς καὶ τοῦ κηρύγματος πα- τόπιν διδάσκέται ὁ νέος τὰς χριστιανικὰς ἀληθείος ναὶ ὃ- δηγεῖται εἲς τὴν ἐν τῷ βίῳ αὐτοῦ ἐφαρμογὴν τούτων. Διό τῆς συμμετοχῆς δὲ εἷς τὴν μυστηριαχκὴν ζωὴν τῆς Ἐνκλη- σίας ὁ νέος ἐξαγιάζει τὴν ζωήν του καὶ λαμθάνει ἐνίσχυσιν εἰς τὸν ἀγῶνα δι αὐτήν. Οτι δὲ µόνον ἐν τῇ Ἐννκλησία ὁ νέος δὰ δυνηθῆ νὰ θεμελιώση ὀρθῶς τὴν δωήν του χαὶ νὰ ἀποζῇ πολίτης χρηστός, ὑπὸ τῆς ἀξίας τοῦ ὀνόματος ἁαὐτῆς ἐπιστήμης σχαὶ τῆς ὑγιοὺς φιλοσοφίας σαφῶς ὁμολογεῖται. Ἡ Εγκλησία καλεῖ τοὺς νέους διὰ νἁ τοὺς ἀνυφώσηῃ εἰς ἐπίπεδα ἠθιχὰ ὑφηλά. διὰ νὰ τοὺς χάμῃ ἀνδρώπους κατὰ τὴν βαθυτέραν σηµασίαν τῆς λέξεως, ὡς συνέλαθεν αὐτὴν ἤ φιλοσοφοῦσα διάνφρια τῶν προγένων µας. «ξξς χαρίεν ἐσδ' ἄνθρωπος ὅταν ἄνδρωπος ἠ», σ«“ν----------- ΤΟ ΧΑΡΤΟΠΑΙΓΝΙΟΝ Τοῦ κ. ΑΘ. ΠΕΤΣΑ. Θεολόγου Πολλὰ εἶναι τὰ πάθη ποὺ ὁασανίζουν τὴν ἀνθρωπότητα ! ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων. ἀλλὰ τὸ πάθος, τὸ ὁποῖον ὡς ἄλλος καρκῖνος κατατρώγει τὸν πνευματικὀὸν ὀργανισμὸν αὐτῆς εἶναι τὸ χαρτοπαίγνιον. Ὅ κλῆρος, τὸ ζάρι καὶ ἄλλα πολλὰ τυχηρὰ παιγνίδια ἀνα- φέρονται εἰς διάφορα ἀρχαῖα κείµενα. Ἡ ἰδέα τοῦ εὐκόλου κέρδους ἔκαμε τὸν ἄνθρωπον νὰ ἐπινοήσῃ μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ τυχηρά παιγνίδια, τὰ ὁ- ποῖα. καϊτοι μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου ἤλλαξαν μορφὴν καὶ ὄνομα, ὅμως ἡ ρίζα τοῦ, κακοῦ παρέμεινε ἡ ἰδία ἔγινε πάθος καὶ τὸ πάθος αὐτὸ ἐκ- δηλοῦται σήμερον εἰς ὅλας του τὰς ἀπαισίας µορφάς. Ἡ μάστιξ τῆς τράπουλας: µαστίζει πλουσίους καὶ πτω: χοὺς σήμερον, ποὺ ἡ κοινωνία! ἔχει ἀνάγκην ἠρέμων καὶ ἴσο- ροποιηµένων ἀνθρώπων. Ποίαν : ἀπόδοσιν δύναται νὰ ἔχῃ ἕνας πτωχὸς ἐργάτης ποὺ τν ασς τὴν νύκτα του χαρτοπαίζων, ποὺ ἐξώδευσε τὸ ἡμερομίσθιόν του εἰς τὸ τραπέζι τοῦ καφε- νείου: Πῶς ὁ ἔμπορος, ὁ ἐπι- ! χειρηµατίας θά ἀντιμετωπίσῃ : τὰς ἀντιξοοτήτας τῆς ἀγορᾶς, !' ὕστερα ἁπόμία νύκτα νευρικοῦ., κλονισμοῦ γύρω ἀπὸ τὸ πράσι- νο τραπέζι Πῶς ἡ οἰκοδέσποι-' ἵνα θὰ ἀσχοληθῇ μὲ τά οἰκιακά τὴν ἀνατροφὴν τῶν παιδιῶν μὲ τὴν. περιποίησιν τοῦ συζύγου, μὲ τοὺς διαφόρους περισπα: σμοὺς καὶ πειρασμοὺς ποὺ πε- ριθάλλουν τὴν οἰκογενειακὴν εἑστίαν, ὅταν ἔχει κατακλιθεῖ τὰς πρωϊνὰς ὥρας, ὕστερα ᾱ- πὸ µίαν ταραχώδη Χαρτοπαι- κτικὴν ἑσπερίδα. αἱ ὁποῖαι, ἀλλοίμονον, δημιουργοῦνται τόσον συχνά Ἡ κερδίσῃ ἢ χάσῃ ὁ χαρτοπαίκτης ἔχει ὃ- ποστῆ νευρικὸν κλονισµόν, δὲν ἔχει καμµίαν διάθεσιν πρὸς κάτι τὸ καλόν, τὸ ὠφέλιμον. Ἡ ἀγωνία, ὁ ὑπολογισμός, ὁ θυμός, αἱ διάφοροι µικροπρο- στριθαὶ τσακίζουν τὰ νεῦρα, δημιουργοῦν ψυχικὰ ναυάγια, καταστρέφουν τὴν γαλήνην τῆς ὁποίας ἔχει ἀπόλυτον ἀνάγκην ὁ ἄνθρωπος διὰ νὰ ὁδηγήσῃ τὸ σκάφος ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύ- θη ἡ κοινωνία, ὁ Θεός. εἰς τὸν εὔδιον λιμένα. Ὁ χαρτοπαίκτης εὑρίσκεται συνεχῶς εἰς µίαν πνευματικῆν ἀναστάτωσιν. Εἶναι μεθυσμέ- νος, τρελλός, δὲν ἔχει κρίσιν. Εἶναι ἕνα ρομπότ, παθαίνει ὅ,- τι καὶ ἕνας µορφινοµανής, ἕ- νας ἁλκοολικός. Εἶναι τυφλὸς καὶ δὲν θλέπει τὸ χεῖλος τοῦ κρημνοῦ, τὸ θάραθρον ποὺ ᾱ- (δυνέγεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) 1 Ὑπὸ τοῦ κ. Γ΄ (Τελευταῖον) ᾿᾽Ασφαλῶς δὲ τοὺς μεγάλους τούτους ἐκκλησιαστικοὺς συγ- ραφεῖς τὰ μέγιστα συνέδραµε καὶ ὑπεθοήθησεν εἰς τὸ συγ- γραφικόν τῶν δαιµόνιον ἡ 6α- ἰθεῖα ἐκ μέρους των Ὑνῶσις τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Ύραμ- µατείας. Διότι οἱ εγάλοι πα- τέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκ- κλησίας εἶχον ἐμθαθύνει ὅσον ὀλίγοι εἰς τὸ πνεῦμα τῶν δο- κιµωτέρων συγγραφέων τῆς κλασσικῆς Ἑλληνικῆς ᾿Αρχαι- ότητος, εἶχον κατανοήσει πλή- ρως τὸ νόηµα τῆς “Ἱστορίας καὶ ἐμποτισθῃ καὶ ἐνστερνισθῆ καθ’ ὁλοκληρίαν τὰ νάµατα καὶ διδάγµατα τῆς ὕπεροχου Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας. ᾽Αλλ’ ὑπὲρ τὴν θύραθεν παιδείαν, ὁ- πὲρ τὴν ἀμφιλαφῆ μόὀρφώσιν καὶ τὴν φιλοσοφικὴν ὁλοκλή- ρωσιν διέθετον οὗτοι θαυμα- στὴν καὶ ὑπέροχον γνῶσιν του τε γράµµατος καὶ τοῦ πνεύ- µατος τῶν ᾽Αγίων Γραφῶν µε- τὰ Θερμουργοῦ καὶ ζώσης πί- στεως. Πάντα δὲ τὰ ἐφόδια ταῦτα διέθεσαν οἱ Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς ἡμετέρας Ἐκ- κλησίας, ὣς εἴπομεν, πρὸς ἑ- δραίωσιν, ἄμυναν καὶ διάδοσιν τῆς διδασκαλίας τῆς Ἔκκλη- σίας. Αἱ προσπάθειαι αὐτῶν στρέφονται κυρίως τὴν παρα- δοθεῖσαν πίστιν νὰ διαφυλάξω- σι ἁγνὴν καὶ ἀδιάφθορον, νὰ στηρίξῶσι καὶ κατοχυρώσῶώσι ταύτην γραφικῶς, νὰ συλλά- θωσι τὴν μυστηριακὴν πολλά- κις πεµπτουσίαν της καὶ διατυ- πώσωσι ταύτην Φφιλοσοφικῶς' γ ἀναπτύξωσι καὶ διερμηνεύ- σῶσι ταύτην κατὰ τὸ δυνατὸν λογικῶς' τέλος νὰ κατοχυρώ- σοὺν ταύτην ἀπὸ πάσης ἔξω- θεν, ὑπὸ τῶν ἀντιφρονούντων ἰδία αἱρετικῶν, προσθολῆς. Καὶ ἵνα μὴ αἱ διδαχαὶ καὶ ἆἁ- ποφάσεις τῶν μεγάλων τούτων ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν φἐρώ- σι τὴν σφραγίδα τὴν ἀτομικὴν καὶ προσωπικήν, ἥτις καὶ εἰς σφάλματα σύμφωνα πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην ἀτέλειαν πολλάκις δυνατὸν νὰ ὁδηγηθῇ, συγκα- λοῦσι συνόδους οἰκουμενικάς, ἃς προγενεστέρα περίοδος ἐντελῶς ἀγνοεῖ, ἵνα διὰ τοῦ καθολικοῦ κύρους, τοῦ ἄπρο- σώπου, τοῦ ὑπερατομικοῦ, μό- ἴγον δὲ τοῦ θείου καὶ ἐκκλησι- Ιαστικοῦ διακηρύξωσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τὴν ὀρθόδοξον ἀλήθει- αν καὶ διαφυλάξωσιν οὕτω τὴν ἱἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τῆς Ἱἱερᾶς Παραδόσεως διά τῆς διδαχῆς. Ἔκτοτε δὲ αἱ ᾱ- ποφάσεις τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων ἰσχύουσιν εἰς τὸ διη- νεκές, πλέον, ὡς πρὸς τὰ δΟΥ- ματικἀ καὶ ἠθικὰ ζητήματα, ὡς δόγματα ἀμετάθετα καὶ ὡς θεµέλια διὰ τὴν περαιτέρω οἱ- κοδομὴν τῆς θεολογικῆς ἐπι- στήµης. ᾽Αλλά μέχρις ὅτου διατυπω- θῇ καὶ κατοχυρώθῆ τὸ δόγµα, προηγήθησαν ἀγῶνες, ἀγῶνες σκληροὶ καὶ ἐπίμονοι πολλά- κις, ἀγῶνες καὶ διὰ τοῦ λό- γου καὶ διὰ τῆς γραφίδος. Καὶ οὕτω πως ἐδημιουργήθησαν πᾶσαι αἱ λογοτεχνικαὶ προῦ- ποθέσεις διὰ τὴν ἀνάπτυξιν κα- τὰ τὰς περιστάσεις ὅλων τῶν εἰδῶν τῆς Χριστιανικῆς γραμµ- µατείας. Τὰ διάφορα τῆς Θε- ολογικῆς σκέψεως καὶ ἐκκλη- σιαστικῆς λογοτεχνίας εἴδη καλλιεργοῦνται πλέον ὃραστη: ρίως. ᾽Απολογητικαὶ συγγρα- φαί, ἐκθέτουσαι τὴν ὀρθὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ διδασκαλίαν καὶ καταπολεμοῦσαι τῶν ἀντι- Γφρονούντων τὰς κακοδοξίας, [τίθενται εἰς κυκλοφορίαν, ὅ- πως π.χ. κατὰ τοῦ ΓΠορφυρίου, ἱκατὰ τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ τοῦ Πα- Ἱραθάτου καὶ κατὰ τοῦ Μανι- ᾿χαϊσμοῦ. Δογματικοπολεμικά καὶ ἀντιρρητικὰ συγγράµµατα ἐκζητοῦσι τὴν λύσιν τῶν νέ- ων θεολογικῶν προόθληµάτων, ιἅτινα εἰς μέσον προῆλθον, ἐν ᾿Ανατολῇ μὲν ὑπὸ τοῦ ᾿Αρεια- | - - - ἰνισμοῦ, τοῦ Μακεδονισμοῦ, τοῦ μνημεῖα τῆς Κόπρου. Ὁ. Ναὸς Χρυσοπολιτίσσης Πάφου. Διακρίνονται αἱ στῆλαι τοῦ Ναοῦ τῆς ᾿Αφροδίτης ἐπὶ μιᾶς τῶν ὁποίων κατὰ τὴν παράδοσιν ἐδέθη καὶ ἐμαστιγώθη ὁ Απ. Παῦλος, Ἡ ΙΙΙ ΠΠ ΤΙ ΗΝ ΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Γ. ΜΠΟΜΝΗ, Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου Αθη νῶν. Ι᾿Απολλιναρισμοῦ, τοῦ Ἰεστο- ριανισμοῦ καὶ τοῦ Μονοφυσιτι- σμοῦ, ἐν δὲ τῇ Δύσει ὑπὸ τοῦ Δονατισμοῦ, τοῦ Πελαγιανι- σμοῦ καὶ τοῦ Ἡμιπελαγιανι- σμοῦ. Μετὰ τοῦ Εὐσεθείου Και- σαρείας ἄρχεται ἐπίσης ἀνα- πτυσσόμενον τὸ Ἱστορικὸν ἐν- διαφέρον διὰ τὴν Ὑγνῶσιν τῆς ἐξελικτικῆς διαδρομῆς καὶ ἆ- ναπτύξεως τῶν πολυποικίλων πτυχῶν καὶ ἐμφανίσεων τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ δρά: σεως. Πλεῖστοι δὲ μετὰ ταῦτα συνεχιοναὶ τοῦ Εὐσεθίου Μαι- σαρεία., ἐμφανίζονται, φιλοτι- μούμενοι νὰ δώσωσι τὴν κατ᾽ αὐτοὺς ἀληθῆ ἔκθεσιν τῶν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἐπισυμθάντων γεγονότων. Ἐκτὸς τῶν ἐκκλη- σιαστικοϊστορικῶν ἔργων καὶ τῶν χρονογραφιῶν, ἡ περίοδος αὕτη ἐμφανίζει καὶ 6ιογραφι- κἁς ἐκθέσεις καὶ πραγµατεί- ας, ἐκθετούσας τὴν ζωὴν καὶ τῶν καὶ μοναχῶν. ᾿Επίσης ἡ Αγιολογία καὶ Αγιογραφία ἐξικνεῖται εἰς ἀκμήν, ὣς καὶ τὰ Μαρτυρολόγια καὶ τὰ Συ- ναξάρια. ᾿Ἐνταῦθα ἰδιαιτέρως ἐπιθυ- μῶ νὰ τονίσω, διότι δυστυχῶς δὲν ἀπεδόθη ἡ ἐμπρέπουσα ση- µασία εἰς τὸ εἶδος τοῦτο τῆς ἐκκλησιαστικῆς γραμματείας, τὴν ἐξέχουσαν θέσιν, ἣν λαμ- θάνει διά τὴν γνῶσιν ἰδίᾳ τῶν μεγάλων καὶ ἑτέρων τῆς Ἔκ- Κλησίας προσὠπικοτήτων, ἡ εἲς ὑψίστην ἀκμὴν ἀναχθεῖσα ᾿Ἐπιστολογραφία, ἥτις ἐξ ἀρ- χῆς ἤδη διὰ τὴν δημοσιότητα προοριζοµένη καὶ ἐπὶ τῇ 6ά- σει τῆς ἑλληνικῆς ρητορικῆς ἐκτιθεμένη, ἀποτελεῖ ἴδιον, οὔ- χὶ µικροτέρας σημασίας τῶν λοιπῶν, λογοτεχνικὸὀν εἶδος. Κατὰ τὰ τέλη δὲ τῆς περιό- δου ταύτης ἤρχισεν ἀναπτυσ- σοµένη ἀξίόλογος ἐκκλησια- στικἠ ποίησις, διὰ νὰ ἀναχθῇ μετὰ ἕνα περίπου αἰῶνα εἰς τὸν κολοφῶνα τῆς ἀκμῆς αὖ- τῆς ὑπὸ τοῦ δικαίως καὶ ὁρ- θῶς «Πινδάρου τῆς ἐκκλησια- στικῆς ὑμνογραφίας» κληθέν- ντος ὑπὸ τοῦ Βουνγ, Ρωμανοῦ τοῦ μελῳδοῦ. ἸΑλλ’ εἰς ὄγκον, ἂν μὴ καὶ εἰς σπουδαιότητα, ὑπερθάλλει πάντας τοὺς λοι- ποὺς κλάδους τῆς ἐκκλησια- στικῆς λογοτεχνίας, ἡ κηρυ- κτικὴ γραμματεία, ἥτις, λαµ- θανομένων κυρίως ὑπ ὄψιν τῶν πρακτικῶν καὶ ἐποικοδο- μητικῶν σκοπῶν, οὓς τὸ κή- ρυγµα ἐπεδίωκεν, ἀπέθη πλουσιωτέρα καὶ ἡ µεγαλυ- τέραν θρηήσκευτικἠν καὶ ἠθι- κὴν ἐπὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἐπίδρασιν ἀσκήσα- σα εἰδικὴ θεολογικἡ γραμµα- τεία κατὰ τὴν περίοδον ταύ- την. Αὕτη ἀποδεικνύει ἅμα πόσον καλῶς κατεῖχον τὰ ἔ- φόδια τῆς ἀρχσίας ρητορείας οἳ θαυµασίως τὴν ἐκκλησια- στικἠν κηρυκτικὴν καὶ ρητο- ρικὴν ἀσκήσαντες Πατέρες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἕλληνι- κῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας, Καὶ θαυμάζονται οἱ ἐκκλη- σιαστικοὶ συγγραφεῖς τῆς πε- ριόδου ταύτης διὰ τὸν ἐκ τῆς θύραθεν φιλολογίας καὶ φιλο: σοφίας παμμερέστατον ὁπλι- σµόν, ἀλλ᾽ ὅπερ τὰ ἔργα αὖ- τῶν καθιστᾷ µέτοχα θείας τῷ ὄντι ἐξάρσεως καὶ ἐμπνεύσε- ὥς εἶναι ἡ ἐκ θερμουργοῦ καὶ ζώσης πίστεως ἐνδόμυχος τού- των ὁλοκληρωτικὴ συμμετοχὴ εἰς τὰ ὑπ αὐτῶν γραφόμενα ἢ κηρυττόµενα. Τά δογματικὰ έργα τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων τῆς περιόδου ταύ- ἵτης, τὰ ἑρμηνευτικά, τὰ ἀντιρ- [ρητικὰά καὶ πολεμικά, τὰ ἵστο- Γρικά, τὰ πρακτικά, τὰ ἄσκη- τικά, τὰ θιογραφικά, τὰ ποι- ητικά κλπ., ἅτινα τόσον θαυ- µάζονται καὶ θὰ θαυμάζωώνται καὶ ἅτινα τοσαύτην ἤσκησαν το ΠΜΗΙΡΙΣ ΙΜΙΙΧΗΝ τὴν δρᾷοιν διακριθέντων ἄσκη- | Ἡ) ΡΙΝΙΝΙ Δημοσιογοαφικαὶ εἰδήσεις ἄνα- φέρουν ὅτι ὁ ἈΙακαριώτατος Πα- τριάρχης ᾿Αντιοχείας ᾽Αλέξαν- ὄρος ὁ Ε΄ ἀνεχώφησεν ἓξ ᾿Οδυσ- σοῦ διὰ Ῥουμανίαν, μετὰ παθαμο- γην ἐνὸς μηνὸς ἐν Ρωσσία. “ο γεραρὺς Πατριάρχης µετέθη εἲς Ῥωσσίαν »ατόπιν προσχλήσεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάωχου τῆς λΙόσχας χ. ᾿Αλεξίου. Κατὰ τὴν διάωχεκω τῆς ἐν Ῥωσσίᾳ παωαµονῆς του, ὁ Πατοιάσχης τῆς. Αντιοχείας ἐμελέτησε τὴν ζωὴν. τῆς ᾿Οοθοδόξου. Ἰ»κλησί- ας τῆς Ῥωσσίας. κ -“ᾱ-- ------ Ν ὑΙ ἨΙΗΠΙἡ [ΡΛ):ΠΙ ΜΟΝ Δημοσιογραφικά πληροφορίαν ἐξ ᾽Αμεοικῆς ἀναφέρουσι ὅτι συγ- ἤλθε ἐκεῖ Συνέδοιον τῆς ᾿'Όρθο- δόξου. Ἀεολαίας τῆς ᾿᾽Αμεοικῆς γαὶ ἄλλων χωρῶν. Εὶς τὴν σύγ- Ἀλῆησιν τοῦ τησαν ὁ . εδρος τῆς ᾿Ορθοδόξου νεολαίας ᾽Αμεοικῆς. εἲς τὴν ὁποίαν µετέ- χουν ἡ Ἑλληνικὴ, ἡ Ῥωσσικὴ, Ἡ Σριαχὴ, ἡ Οὐκοανική, ἡ Κας πιθοφωσικἠ, Ἡ Ῥούμανικὴ καὶ ἡ Τσεχικὶ ᾿Οοθόδοξος Ἀεολαία τῆς ᾽Αμεορικῆς. καὶ ὁ κ. Γιὰν Μά- γεντορς, Γοαμµατεύς, τῆς Ἑνώ- σεως ᾿Ορθοδύξου Νεολαίας τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἐγηὺς ᾿Αναάτο- λῆς, ἥτις ἑδοεύει εἲς ααρισίους. Κατ’ αὐτὸ συνεζητήθη καὶ ἡ ἵ- ὅσρυσις μιᾶς Παγκοσμίου Ἑνώσε- ως ᾿Ορθοδόξου Νεολαίας πεοι- λαμθανούσης εἰς τοὺς κόλπους της ὕλας τὰς ὀρθοδόξους ὀργα- γώσεις νέων ὕλων τῶν χωρῶν τοῦ κύσµου, Τὸ συνέδριον παρέ- πεµε τὸ θέµα τοῦτο πρὸς συζή- τησιν εἷς τὸ συνέδριον τῆς Ὁρ- θοδόξου. Νεολαίας ᾽Αμερικῆς, τὸ ὁποῖον θὰ συνέλθῃ τὸν προοσεχῆ μῆνα Νοέμθριον καὶ εἲς τὸ ματὰ τὸν προσεχῆ Δεκέμθοιον συγκλη- θησόµενον εἲς Παρισίους συνέ- δοιον τῆς Ἑνώσεως ᾿Οοθοδόξου Νεολαίας τῆς Εὐρώπης γαὶ τῆς Ἐγγὺς ᾿Ανατολῆς. ΤΙ ΙΡ 3 Κατὰ πληροφορίας ἐξ Ἰταλί- ας, ἀνεκαλύφθησαν εἷς τὸν ζα- θεδρικὸν Ναὸν τοῦ Σαλέρνο οἱ τάφοι τῶν μαρτύρων Φορτουνά- του. Γαΐου, Φήλικος καὶ ᾿Ανθῆς, οἵτινες ἐμαρτύρησαν κατὰ τὸν χατὰ τῶν χριστιανῶν διωγμὸν ἐπὶ τοῦ Αὐτοκοάτορος τῇ Ρώμης Διο- κλητιανοῦ. Τὰ ὀνόματα τῶν µαο- τύρων. τούτων εὑρίσκονται χαρα- γµένα. ἐπὶ τῶν ἐπιταφίων των πλακῶν. Λατινική ἐξ ἄλλου, ἐπιγραφὴ ὁμιλεῖ περὶ τῆς κατὰ τὸ 1081 µε- τακοµιδῆς τῶν λειψάνων τῶν μαρτύρων τούτων ἔκ τινος ἐκτὺς τῆς πόλεως Σαλέρνο μαρτυρίου (παρεκκλησίου ἐπὶ τάφου μαοτύ- ρων)., ἔνθα εὑοίσκοντο ἐπὶ ἑπτὰ αἰῶνας, εἰς τὸν Καθεδοιγὸν Νά: ὃν τῆς πόλεως ταύτης. «ο ϱ ΡΝΝΝΛΙΙΙ ΜΙΝΙ ἸΠληροαορίαι ἐκ τοῦ Ἰατικα- νοῦ. ἐπιθεθαιοῦν τὴν εἴδησιν ὅτι ὁ Καοδινάλιος Ἰωσὴφ Μιντςέν- τα, Ποιμᾶτος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐγγαρίας, ἀπε- θίωσε τὴν 5 Ἰανουασρίου τοέχον- τος ἔτους. Ὡς γνωστὸν ὁ Καρδι- νάλιος Μιντζέντυ συνελήφθη ὑπὸ τῆς κομμοιυνιστικῆς Κνθερνήσεως ἀπὺ τοῦ ἸΠουνίου τοῦ 1950. ναὶ ἐνοατεῖτο µέχρι τοῦ θανάτου του εἲς τὰς φυλακάς. ΒΙΡΛΙΜΙ Πύ] πμ ΠΙ οΑσκάλων µία τῶν ὅ κυοί- ὧν πόλεων τῶν Φιλισταίων κατα- στοαφεῖσα ὁλοσχερῶς τὸ 1910 µ. κ. ἀνοινοδομεῖται ἐν νέου ὑπὸ τοῦ κράτους τοῦ ᾿Ισραὴλ ὡς µία συγγοογισµένη πόλις. Μὲ τὴν ἸΑ- σκάλώνα συνδέεται µία θλιθερὰ σελὶς τῆς ἱστοοίας τῶν Ἑθοαίων. Εὶς τὴν ᾿Ασκάλωνα συνέθη Ἡ ἧττα τῆς μεγάλης στοατιᾶς τοῦ. Σαοὺλ. χαὶ ὃ θάνατος αὐτοῦ. Ὁ Λαιϊδ εἲς τὸν θᾳοῇῆνον του διὰ τὸν ἘῬα- σιλέα Σαοὺῦλ. μνημονεύει τοῦ γε: γονότος τούτου. «Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοί. Μὴ ἀναγγείλητε ἓν Γὲ0 χαὶ μὴ εὐαγγελίσησθε ἐν τοῖς ἐ- Ἐόδοις ᾿Ασκάλωνος. Βνταῦθα ἐγεννήθη ὁ Ώασιλεὺς 'Ἠορώδης ὁ Μέγᾶς. Νέ ὑΡΙΠΙΜΙ μή Καθ’ ἃ δημοσιεύεται εἰς τον :Ἐένον περιοδιχὸν τύπον, ἐνεφανί- σθη ἀπό τινων ἐτῶν εἷς Αὐστρίαν ἵγέα Χοιστιανικὴ Αἴρεσις. Ἡ διδα- σκαλία της ὡς ἀνεπτύχθη ὑπὸ τοῦ ἤδη ἀποθανόντος ἀοχηγοῦ της Ο. Ῥ. Μπέονχαωτ. βασίζεται ἐπὶ τῆς ἀργαιοτάτης θεωρίας τῆς µετεµ- δη ὁ Μπέονχαοτ φυχώσεως, 3 ' ει . ἀ τν ἰσχυρίζετο ὅτι πρῶτον ἔζησε ἐπὶ ς : τν ς τῆς ἐποχῆς τοῦ Μωύσέως! Οἳἵ ὁπαδοὶ τῆς Αἰρέσεως οἱ ὁποῖοι συχνάχις συγκεντρώνονται πέριξ τῆς πυραμιδοειδοῦς ῥἐπιτυμδίου Γστήλης, τὴν ὁποίαν ἀνήγειραν ἐπὶ ἐπίδρασιν καὶ ἀσκοῦν αἰωνίως [ποῦ τάφου τοῦ ἀρχηγοῦ των, ἆπε- ἐπὶ τῆς θεολογικῆς καὶ φιλο- σοφικῆς σκέψεως, εἶναι πρώ- ] (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) συνεδρίου ἐπρωτοστά- | Ἓθνεστ Ὠίλλας Πρό-ι ζ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ - Π ἐνλκηματιχότης. ΠΡΕΠΕΙ πράγματι νὰ ἐμέάλη πάντας εἰς ἀνησυχίαν ἤ εἰς ὁλονὲν αὔξουνσαν ἔντασιν παρουσιαζοµένη ἐγκληματικότης. Καθ ες : 3 ο α : : ε ἑκάστην αἳ ἐφημερίδες ἀναγράφουσι ἐγκλήματα καὶ μάλιστα τὸ πλεῖστον σοθαρώ » ος δὲ ἓ ὧν ἐ Ό ης ίας τ δαρώτατα δὰς δὲ ἐκ τῶν ἐρευνῶν τῆς Αστυνομίας προκύπτει ἤ ἐγκληματικότης ἐπεκτείνεται εἰς πάσας τὰς ἡλι : ' ὦ ο . τ ο μίας. ᾽διαιτέρως ὅμως ἀνησυχητικὴ εἶναι ἡ αὔξησις τῆς ἐγκλι- µατικότητος μεταξὺ τῶν ἐφήδων καὶ τῶν γέων. Βεθαίως δὲν : , ο. : : ἀντιμετωπίζομεν ἐνταῦθα τὸν τόσον σοβαρὸν κίνδυνον, τὸν ὅὁποῖον διατρέχουν ἐκ τοῦ φαινομένου τούτου, αἳ µεγάλαι πόλεις καὶ χῶραι. Όμως σύντονος πρέπει νὰ στραφῇ ἡ προσοχὴ τῶν ἁρμο- Γδίων σιθὸς περιστολὴν ἢ καλύτερον πρὸς πρόληψιν τοῦ κινδύνου ἱτούτου. Πρὸς τοῦτο θὰ ἔπρεπε νὰ γίνη στενὴ ἡ συνεργασία µε- ταξὺ Ἐκκλησίας, οἰκογεγείας, Σχολείου καὶ πολιτείας γενικώ- τερον διὰ νὰ Καταστῇ δυνατή ἡ πρὸς ἐνιαίαν ἠθικὴν κατεύθυν- σιν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. Μόνον ἐάν ἀπ ἀρχῆς ὃὁ ἄνθρωπος ὃδυ- νηθῇ νὰ λάξῃ ἀγωγὴν θρήσκευτικὴν θὰ γίνη πολίτης χρήστός. Ηδη ἤ ᾿Εκκλήσία διὰ τῶν Κατηχητιιῶν Σχολείων τὰ ὑποῖα ἵδρυσε προσπαθεῖ νὰ δώσῃ εἰς τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἐφήβους τὴν ὀρθὴν ἠθικὴν ἀγωγήν. Διὰ νὰ κπαρποφορήσῇ ὅμως τὸ ἔργον τῶν Κατηχητικῶν καὶ περισταλῇ ἡ ἐγκληματικότης δέον ἡ οἰπογένεια στενῶς νὰ συνεργασύῇ μὲ τὸ Κατηχητικὸν 2 χολεῖον. ππὸν ν .. ἀ -- ΓΡὰ Ορησχευτικὰ Σωματεῖα. ΒἩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ µας ὅμως δὲν περιώρισε τὴν µέριμναν τής εἲς τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἐφήδους, ἀλλ ἐφρόντισε καὶ διὰ τοὺς νέους καὶ τοὺς ἠλιχιωμένους. Ἡρὸς τοῦτο ἵδρυσε τὰς χριοτια: νικὰς ἑνώσεις τῶν νέων καὶ νεανίδων καὶ τὰ διάφορα θρήσοπευ- τικἀ ἱδρούματα, εἰς τὰ ὅποῖα οἳ νέοι θὰ εὗρουν τὴν ὀρθὴν καθοδή- γῆσιν εἲς τὴν προσπάθειάν των πρὸς σχηματισμὸν ὀρθῆς κοσµο- θεωρίας, ἀπτὸ τῶν χοιστιανικῶν ἀρχῶν ὁρμωμένης, πρὸς ὀρθὴν θεµελίωσιν τοῦ βίου. Θὰ ἔπρεπεν, ἴσως, ἡ μέριμνα τῆς ᾿Εκνκλη- σίας νὰ μὴ περιορισθῇ µόνον εἰς τὴν ἠθικὴν διδασκαλίαν τῶν νέων. ἀλλὰ νὰ ἐπεμταθῇ καὶ εἰς τὴν ψυχαγωγίαν αὐτῶν. Αιότι εἶναι ἀναμφισέήτητος ἡ ἀνάγκη τῆς ψυχαγωγίας εἰς τοὺς καθ' οἱονδήποτε τρόπον ἐργαξομένους νέους. 'Απτὴ ἀπόδειξις τούτου εἶναι ἡ ἀθρόα προσέλευσις τούτων εἰς τοὺς κινηματογράφους καὶ τὰ ἄλλα κέντρα ψυχαγωγίας ἀμφιβόλου τὸ πλεῖστον ἠθικῆς ποιό- τητος. ᾿Εὰν συνεπῶς ἡ Εκκλησία θέλει νὰ κερδίσῃ τὰς χιλιά- δας τῶν νέων οἳ ὁποῖοι εὑρίσκονται μακράν της, δέον σύντονον νὰ στρέψῃ τὴν προσοχήν της πρὸς δηµιουργίαν ψυχαγωγίας κα: λῆς, συνδυαξούσης τὸ τερπνὸν μετὰ τοῦ ὠφελίμου. Βεθαίως τὰ θρησκευτικὰ σωματεῖα παρέχουσι καὶ Ψυχαγωγίαν τινὰ εἰς τὰ μέλη των, ἀλλ αὕτη εἶναι τοιαύτη, ὥστε τοὺς ὀλίγους µόνον (νὰ κανοποιῇ, ἀδυνατοῦοα ὅμως νὰ προσελκύσῃ τοὺς πολλούς. Ὅ Πινηματογράφος. ΟΥΔΕΙΣ δύναται νὰ ἀμφισθητήσῃ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ κι- νµατογράφου, εἰς εἡν ζωήν. «Ἄϊναι ἀναντίρρητον, ὡς εἶπεν ὅ Καρδινάλιος τοῦ Αίμα, ὅτι τὸ πάθος τοῦ κινηματογράφου τυγ: χάνει σήμερον ἀνάγκήη τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. Τὸ ν᾿ ἀποπειραθῇ πανεὶς ν᾿ ἀντισταθῇ εἰς αὐτὸ ἢ νὰ θέση ὅθια, ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν ἀνωφελῆ προσπάθειαν νὰ σταµατήσῃ τὰ κύματα πλημμυρήσαν- τος ἤδη ποταμοῦ». Τοῦτο δὲ ἀναγνωρίζων ὃ ᾿Αρχιεπίσκοπος τοῦ Ἱόντρεαλ τοῦ Καναδᾶ εἰς ἐγκύκλιόν του πρὸς τὸν κλῆρον καὶ τὸν λαὸν τῆς ἐπαρχίας του καθορίδει τὴν ὀρθὴν στάσιν τῶν Χρι- στιανῶν ἔναντι τοῦ κινηματογράφου. ««Ο κινηματογράφος, Λέ- γει μεταξὺ ἄλλων, δὲν εἶναι ἁπλοῦν µέσον ψυχαγωγίας. 'Ὑποθάλ- λει Λύσεις εἰς τὰ προθλήµατα τῆς ζωῆς. Δι) αὐτὸν ἀπριθῶς τὸν λόγον ἡ Εκκλησία καθώρισε τὴν στάσιν τής ἔναντι τοῦ κινη: µατογράφου. Πιστὴ εἲς τὴν ἀποστολήν της, τὴν ληφθεῖσαν πα- ρὰ τοῦ Θείου ἱδρυτοῦ της, ἤ ᾿Εκκλησία, ἀπαιτεῖ κινηµατογρά- Φον, ὁ ὁποῖος νἁἀ εἶναι μᾶλλον ἐκμετάλλευσις τῶν ἀνεξαντλήτων πηγῶν χαρᾶς καὶ ἀγνότητος, τὰς ὅποίας ἐκόμισεν ὁ Ἀριστιανι- σμὸς εἰς τὸν κόσμον, παρὰ νὰ ἀποτελῇ. δυστυχῶς. κόσμον ὅπου οἱ ἐγκληματίαι ἀποπειρῶνται τὴν ἐπιθολὴν τῆς πλάνης ἐπὶ τῆς ἀληθείας, τοῦ πάθους ἐπὶ τοῦ καθήκοντος, τῆς ἀνηθικότητος ἐπὶ τῆς ἀρετῆς. Πολύ συχνὰ ἐπίσης αἵ ἀγγελίαι γίνονται δόλωµα διὰ τὴν ἀνηθυκότητα. Δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν ποτὲ τοιαύτας καταχρή- σεις, καὶ μὲ τὸ στερρὸν καὶ αὐστηρὸν ὕφος τοῦ Προδρόμου ἔπανα- λαμβάνοµεν τὸ «οὖμ ἔξεστι». Οὐδεμία χωρεῖ ἀμφιξολία ὅτι ἡ θέσις τὴν δποίαν λαμθά- γει ἀπέναντι τοῦ κινηματογράφου ὃ Ῥωμαιοκαθολικὸς οὗτος ἑεράρχής εἶναι καὶ ἡ τῆς δικῆς µας Εκκλησίας. ἵΟ μανήματογρά- Φος, ὡς ἐφεύρεσις, ὣς τέχνη, καθ' ἑαυτόν, δὲν εἶναι οὔτε κα: λὸς οὔτε κακός. Δύναται ὅμως νὰ γίνῃ καλῆς ἢ κακῆς ποιότη: τος ἀναλόγως τοῦ ἠθιιοῦ περιεχοµένου τῶν ταινιῶν τὰς ὁποίας προξάλλει. ᾿Ακριθῶς δὲ ἡ ᾿Ἑκκλησία µας καταδικάζει τὸν σα: κὸν κινηματογράφογ. ΣΥΣΤΗΜΑ ΖΩΗΣ λέγουν |τουργον δύναμιν και ενεργειαν Ὁ Χριστιανισμός, ΟυρΥ ν αι εν πολλοὶ εἶναι μιὰ ἀνεφάρμο- ἓις τας φλέθας τῆς νέας κοι- στος θεωρία, ἀναφερομένη ὄχι | νΏνεαον ἐνῷ ἀνηθίκως ἡ ἄρ- εἰς τὴν ἐντεῦθεν ἀλλ᾽ εἰς τὴν χαια κατετρίόετο καὶ ἐμαραί- νετο ὑπὸ τῆς εἰδωλολατρείας. ὅμως εἶναι λάθος, διότι ὁ Χρι- στιανισμὸς εἶναι πρωτίστως καὶ κυρίως «Σύστημα ζωῆς». Ἡ Εὐαγγελικὴ διδασκαλία ἆ- ποθλέπει καὶ εἰς τὴν ἱκανοποί- Ὠσιν τῶν πρακτικῶν ἀναγκῶν τῆς ἐπιγείου ζωῆς. Δὲν εἶναι µόνον ἀπόκρυφο καὶ µυστηρι- ακὸν θεολογικὸν δόγµα. ἀλλά καὶ θεοσύστατος ἠθικὸς κώδιξ, σύνολον κανόνων ἁπλῶν, σύμ- Φωνα μὲ τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ρυθμίζεται ἡ ἐδῶ ζωή µας. Βεθαίως ὁ Χριστὸς δὲν ὥρισε τὰς λεπτοµερείας μιᾶς νέας πολιτικῆς διακυθερνήσεως ἢ κοινωνικῆς διοργανώσεως τοῦ κόσμου, διέγραψεν ὅμως τὰς θασικὰς ἐκείνας ἠθικὰς ἀξίας, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ διακυθερ- νοῦν τὴν ὑλική µας ζωή. Ἓ- κεῖνος ἔδωσε τοὺς ἠθικοὺς νό: μους, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ κα: γονίσῃ ὁ κόσμος τὴν κοινωνι- κήν, τὴν πολιτικἠν καὶ τὴν οἱ- κονοµικὴν πλευρᾶν τῆς ζωῆς. Διὰ τοῦτο ὅλαι αἱ σωτήριαι ἀρχαί, ἀρεταὶ καὶ δοξασίαι τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ ἰσότης. ἡ ἐλευθερία, ἡ πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπη, ἡ πρόνοια ὑπὲρ τῶν ἱπτωχῶν, τῶν χηρῶν καὶ τῶν ὀρφανῶν, ἂν δὲν ἀνεμόρφωσαν τελείως ἠθικῶς τοὺς ἀνθρώ- πους καὶ τοὺς λαούς, ὅμως ἀν- διὰ τὴν διάδοσιν τῆς διδασκαλίας ἴτου, ρήαισαη τὴν διάθεσιν χρημάτων λῶν, ἐκράτυναν τὰς ψυχάς, Ιἐξηυγένισαν τὸν Οίον καὶ ἐν γένει διέχυσαν μίαν πέραν τοῦ τάφου ζωήν. Τοῦτο | [κα ύψωσαν τὸ φρόνημα τῶν πολ- | θαυμα-: ν φιλοσοφικῶν συζητήσεων καὶ τῆς ἐσχάτης ἠθικῆς ἐξ- ]αχρειώσεως, | Δὲν ἐδίδαξεν, λοιπόν, ὁ Χρι- ιστὸς θρησκείαν περίπλοκον Γκαὶ σχολαστικήν, ἀλλ᾽ ὅ,τι εἷ- ἴναι οὐσιαστικῶς ἀπαραίτητον καὶ ἠθικῶς ἐπιθεθλημένον δι᾽ ἴὅλα τὰ ἄτομα καὶ δι ὅλα τὰ ἔθνη. Διὰ τοῦτο µόνον ἐπὶ τῶν (χριστιανικῶν θεμελίων ἠἤμπο- [ρεῖ νὰ θασισθῇ καὶ νὰ ὑψωθῇ :ὃ νεώτερος καὶ καλύτερος πο- [λιτισμός. Ἡ ὑλικὴ πρόοδος Γκαὶ ἡ ἐπιστημονικὴ ἀνάπτυ- ἵξις μᾶς δίδουν µόνον τὰς δυ- ἱνατότητας μιᾶς πληρεστέρας ζωῆς: δὲν ἐξασφαλίζουν ὅμως Γκαὶ δὲν ἐγγυῶνται τὸν πλέον ἠθικὸν καὶ ἑπομένως τὸν πλέ- [ον εὐτυχισμένον τρόπον τῆς Ιδιαθιώσεως τῶν ἀνθρώπων. να παράδειγµα: ὍὉ τελευ- [ταῖος παγκόσμιος πόλεμος, ὁ :καταστρεπτικώτερος ἀπὸ κά- θε προηγούµενον, ἀπέδειξεν πέραν πάσης ἀμφιθολίας, ὅτι αἱ ὑλικαὶ ἐπιτυχίαι ἠμποροῦν νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἢ διὰ τὴν ἱκαταστροφὴν ἢ διὰ τὴν θελτί- ωσιν τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων Γκαὶ τὴν εὐτυχίαν τῆς ζωῆς. Ὁ ἔλεγχος καὶ ἤ χρῆσις τῶν Φυ- 'Ισικῶν δυνάµεων ζήτημα ζωτι- κωτάτης σημασίας διὰ τὸ µέλ- λον τοῦ πολιτισμοῦ µας- ἐξαρ- πῶνται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὰς ἱθρησκευτικὰς πεποιθήσεις, ᾱ- | (Συνέχεια εἰς τὴν 6’ σελίδα). ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 15 ΟΚΤΩ ΛΟΥ΄ Δ ΜΤΑΓ ΝΛΑΣ ΒΡΙΟΥ 1954 ο Χιτων 19ον “ο Μάνιος κούνησε τὸ κε- φάλι καὶ πικρογέλασε. --Αὐτὴ ἡ φρουρά, χιλίαρχε, δὲν ἀξίζει καὶ πολὺ -- καὶ νά, δικαιοσύνη καὶ τὴν τόλµη. Ὁ | μὲ συγχωρεῖτε ποὺ σᾶς τὸ λέω ἔτσι καθαρά. Κανείς τους δὲν νοιάζεται. Ἔχουν κακἡ ἍἨπει- θαρχία, κακὴ διοίκηση. καὶ δὲν τοὺς καίγεται καρφὶ γιὰ τὸ φρούριο. Κάθε τόσο στασι- άζουν καὶ σκοτώνονται µερι- κο. Τί περιμένεις ἀπὸ ἕνα ούριο ποὺ σπαταλαάει τὸ πε- ρισσότερο αἷμα του στὸ πε δίο τῶν ἀσκήσεων Τὸ ἴδιο ἐκεῖνο ὁράδυ, ὁ: Μάρκελλος θεώρησε καλὸ νἁ ἐμπιστευθεῖ αὐτὲς τὶς πληρο- φορίες στον Δημήτριο. -α- πλωμένος στὴ διπλανὴ κουκέ- τα, ἄρχισε νὰ τοῦ περιγράφει μὲ σιγανἠ φωνὴ τὶς συνθῆκες ὅπου θὰ δρίσκονταν σὲ λίγο, λέγοντάς του καθαρὰ τὶς ἰδέ- ες του, σάµπῶς ὁ σκλάθος του νᾶταν κ ἐκεῖνς ὑπεύθυνος ιὰ τὴν πολιτικὴ ποὺ ὁ ἴδιος ϐ' ἀκολουθοῦσε, ὍὉ Δημήτριος εἶχε ἀκούσει ἀμίλητος τὴν ἀπογοητευτικὴ περιγραφή, κι ὅταν ὁ Μάρ: κελλος τελείωσε, παρατήρησε λακωνικά: --Ὁ κὐριός µου πρέπει νὰ διοικήσει τὸ φρούριο. --Μὰ καὶ θέθαια! ἀπάντη- σε ὁ Μάρκελλος. Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ διαταγἡ ποὺ ἔχω τί ἄλλο θὰ μποροῦσα νὰ κάµω: Καΐ, καθὼς δὲν ἐρχόταν κα- μιὰ ἀπάντηση ἀπ τὴν ἄλλη κουκέτα, ρώτησε φουρκισμέ- νος: --Τί θέλεις νὰ πεῖς -“Θέλω νὰ πῶ, κύριε, πὼς ἂν ἡ φρουρὰ δείχνει ἀπειθαρ: χία κι’ ἀκαταστασία, ὁ κύριός µου πρέπει νὰ τοὺς κάμει νὰ τὸν ὑπακούσουν. δΔὲν εἶναι δουλειά τοῦ σκλάθου του νὰ τὸν συµθουλέψει μὲ τί τρόπο θὰ τὸ πραγματοποιήσει. Μὰ ὁ κὐριός µου θά εἶναι πολὺ πιὸ ἀσφαλισμένος, ἂν ἀναλά- θει ἀμέσως σταθερά τὴ. διοί- κηση τοῦ φρουρίου. Ὁ Μάρκελλος ἀνασηκώθη- κε στὸν ἀγκώνα του καὶ γύ- ρεψε τὰ μάτια τοῦ Ἓλληνα μὲς στὸ σκοτάδι τῆς παραφορ: τωµένης καμπίνας. --Καταλαθαίνω τί θέλεις νὰ πεῖς, Δημήτριε. Τώρα ποὺ ξέ-ρ ρουµε τὶς συνθῆκες τῆς Μινώ- ας, νομίζεις πὼς ὁ νέος διοι- κητἠς δὲν πρέπει νὰ κοιτάξει νὰ γίνει εὐχάριστος, μὰ νά φανεῖ γεμάτος αὐτοπεποίθηση καὶ νὰ σπάσει μερικὰ κεφά- λια, χωρὶς ἄλλες προεισα- γωγές. --Ναί, κάτι τέτοιο, συμφώ- νησε ὁ Δημήτριος. --Νὰ τοὺς δώσω λιγάκι νά καταλάθουν, ἔ Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ ἰδέα σου -Ὅταν κανεὶς Ἀπρέπει νά πιάσει μιὰ τσουκνίδα, κύριε, δὲν ὠφελεῖ νὰ τὴν πιάσει ἁπα- λά, Ισως αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ σήµερα ἀδρανοῦν, νἄᾶταν πρόθυμοι νὰ ὑπακούσουν ἕναν Ιτόσο γενναῖο κι ἀτρόμητο δι- Ιοικητὴ σὰν τὸν κὐριό µου. ἓ Τὰ λόγια σου εἶναι πολὺ (κολακευτικά, Δημήτριε. ὃς τ Ὅλοι ἐκτιμοῦν, κύριε, τὴ κύριός µου εἶναι δίκαι ὶ τολμηρός, .. -Ακριθῶς Υι. αὐτὸ θρέθη- κε ὁ κὠριός σου σὲ τούτη τὴ δύσκολη κατάσταση, Δημή- τριε, εἶπε ὁ Μάρκελλος γελών- | ᾿Επειδὴ ταν | τας εἰρωνικά. τολμηρός. “Μάλιστα, κύριε! εἶπε σο- δαρά ὁ Δημήτριος, χωρὶς νὰ προσέξει τὸ χωρατὸ τοῦ Μαρ- κελλου. ἵγελια. Ἔπειτα ἔμειναν ἀμίλη- ἴτοι τόσο πολλὴν ὥρα, ποὺ πι- θανότατα ὁ Κορίνθιος νᾶχε ἆᾱ- ποκοιμηθεῖ, γιατὶ τὸ κούνηµα τοῦ πλοίου ἤταν περίφημο να- νούρισμα. Ὁ Μάρκελλος ἔμει- νε ξύπνιος κάπου μιὰ ὥρα, καὶ τελειοποιοῦσε στὸ μυαλό του τὸ σχέδιο ποὺ εἶχε προτείνει ὁ πονηρὸς κι ἀφοσιωμένος ἰδίκιο, συλλογίστηκε. ᾿Αν πρό- κειται νὰ διοικήσω αὐτὸ τὸ φρούριο, πρέπει νὰ τὸ διοική- σουν, τοὐλάχιστον θὰ φύγω μὲ τὸ κεφάλι ψηλά». Τὴν ὀγδόη Μαρτίου, κατὰ καραθάκι του μὲς στὸν ὅρμο τῆς Γάζας, ποὺ ἦταν γεμάτος σὲ μιὰν ἄδεια ἀποθάθρα. ... ταν πνιγµένος στὴ δουλεὰ ἐ- κείνη τὴ στιγµή, μὰ θρῆκε καιρὸ ν᾿ ἀποχαιρετήσει τὸ νε- αρὸ χιλίαρχο, μὲ τὸ συµπονε: τικὸ ὄφος τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀποχαιρετάει ἕναν ἑτοιμοθά- νατο.’ Ὁ Δημήτριος εἶχε κατεθεῖ κυµαία. Σὲ λίγο γύρισε μὲ πέντε Σύρους, καὶ τοὺς ἔδειξε τὶς ἀποσκευὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ ξεφορτώσουν. δΔὲ φαίνονταν στρατιωτικὲς στολὲς στὴ θρώ- µικη ἀποθάθρα, μὰ ὁ Μάρκελ- λος δὲν ἀπογοητεύτηκε. ”Π- ξερε ὅτι δὲ θᾶρχονταν νὰ τὸν ὑποδεχτοῦν. Ἡ φρουρὰ δὲν εἷ- χε εἰδοποιηθεῖ γιὰ τὸν ἐρχο- µό του. Θἄταν ἀναγκασμένος νὰ ἐμφανιστεῖ στὸ φρούριο χὼ- ὶς νὰ τὸν ἔχουν ἀναγγείλει, Στὴ Γάζα ὅλα γίνονταν ἀρ- γά, ἴσως ἐξ αἰτίας τῆς παλιᾶς της ἡλικίας καὶ τῶν τόσων της πληγῶν. Πέρασε μιὰ ὁλόκλη- η ὥρα ὥσπου νά θρεθοῦν ὁ- ποζύγια γιὰ νὰ μεταφέρουν τὶς ἀποσκευές. Χρειάστηκε καὶ κάµποση ὥρα ὥσπου νὰ τὰ φορτώσουν. Τέλος, ἄλλη μιά ὥρα πέρασε ὥσπου νὰ φτά- σουν στὸ φρούριο, περπατών- τας μὲ θῆμα χελώνας μὲς ἀπ᾿ τοὺς στενούς, γεµάτους πέ- τρες, θὀρώμικους δρόμους, ὅ- που συνωστίζονταν ἕνα σώρο ἄνθρωποι ποὺ διεκδικοῦσαν μὲ στριγγὲς φωνὲς τὸ δικαίωµα ρά περάσουν πρῶτοι. (Συνεχίζεται) δύο | ΟΙΝΒΙΝΙΗ ΤΠ ΠΜ ΠΝΙ ΜΗ Τοῦ κ. Γ. Ν. ΙΑΚΩΒ ΙΔΗΙ, ἰατροῦ. Β΄ (Τελευταῖον) “Ἵνα λάθῃ δὲ ἰδέαν ὁ εὖσε- θὴς ἀναγνώστης πὀσον ἡ πί- στις εἶναι θαθεῖα καὶ στερεὰ εἰς τὰ λαϊκά στρώματα θὰ ἆᾱ- ναφέρω ἐκ τῶν πολλῶν δύο παραδείγματα τῶν ὁποίων ἐ- γενόµην αὐτήκοος μάρτυς. Εὑρισκόμενος μετὰ τῆς συζύ- γου µου εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ συγ- γενοῦς µας κ. Κεραμοπούλου, ᾽Ακαδημαϊκοῦ καὶ πρώην κα- θηγητοῦ τῆς Αρχαιολογίας ἓν τῷ. ᾿Εθνικῷ Πανεπιστηµίῳ ἐ- κάλεσα διὰ τηλεφώνου ἓν ᾱ- γοραῖον αὐτοκίνητον διὰ νὰ μᾶς µεταφέρῃ εἰς τὸ ξενοδο- χεῖόν µας. Πργήσαμεν νὰ κατ- ἐλθωμεν τὴν κλίμακα τῆς κα- τοικίας. ᾽Αλλὰ ὁ ὁδηγὸς δὲν ἔχανε τὸν καιρόν του. Εἶχεν ᾱ- νοικτὸν τὸ ραδιόφωνον τοῦ αὖ- τοκινήτου του καὶ ἤκουε μίαν θρησκευτικἠν ὁμιλίαν ἀπὸ ὃὁ- µιλητὴν θρησκευτικοῦ “Ἱδρύ- µατος. ἝΑλλοτε, µίαν Κυριακὴν πρωϊῖ, ἐνῷ µετέθαινον εἲς τὴν ἐκκλησίαν, ὁ ὁδηγὸς ἑνὸς αὖ- τοκινήτου, ὅστις περιέµενεν ἐργασίαν, εἶχεν ἀνοικτὸν τὸ ραδιόφωνον τοῦ αὐτοκινήτου του καὶ ἤκουε τὴν λειτουργί- αν τῆς Κυριακῆς. Μοῦ ἔτυχε νὰ ἀκούσω καὶ ἐν Κύὐπρῳ µου- σικὴν ἀπὸ ραδιόφωνα αὐτοκι- νήτων ἀλλὰ οἱ ὁδηγοὶ ἤκουον τὰ τελευταῖα ἐρωτικὰ τραγού- δια εἴτε παρηκολούθουν τὴν ἐ- ξέλιξιν ἑνὸς ποδοσφαιρικοῦ ᾱ- γωνίσμµατος. Ὅλαι γενικῶς αἱ κοινῶνι- καὶ τάξεις θρησκεύουσιν εἰς τὴν Ελλάδα. Κατὰ τὸ µεσο: νύκτιον τοῦ Μεγάλου Σαδδά- του πρὸς τὴν Κυριακὴν τῆς ᾽Α- ναστάσεως ἡ σύζυγός μου καὶ ἐγὼ µετέθηµεν εἰς τὴν Ἔκ- κλησίαν μετὰ τοῦ καθηγητοῦ ἐν τῷ ᾿Εθνικῷ Πανεπιστηµίῳ καὶ διευθυντοῦ τῆς Γωναικολο- γικῆς Κλινικῆς τοῦ «Εὐαγγε- λισμοῦ» κ. ᾽Αντώνοπούλου µε- τὰ τῆς συζύγου του. ΄ἨΠτο µα- ζί µας ἐπίσης καὶ ἕτερος Κα- θηγητὴς τοῦ ᾿Εθνικοῦ Πανεπι- στηµίου, ὁ ἵος Σκλαθοῦνος, υἱὸς τοῦ ἀειμνήστου Καθηγη- τοῦ µου Γ, Σκλαθούνου, ὅστις μᾶς ἐδίδασκε τὸ µάθηµα τῆς ᾿Ανατομίας. Κατά τὸ δεῖπνον προσῆλθε καὶ ἡ κ. Σκλαθού- νου. Πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ φα- γητοῦ μὲ τὴν ἀπαραίτητον Α- θηναϊκἡν «μαγειρίτσαν» ἡ οἱ- κοδέσποινα Κα ᾽Αντωνοπούῦ: λου, εἶπε, πάντων ἡμῶν ὀρθί- ων, τὴν προσευχἠν τῆς 'Ἠμέ- ρας «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νε- κρῶν.... Καὶ εἶναι ἡ Κα ἸΑν- τωνοπούλου ἀπὸ πολὺ ᾿Αρχαί- αν οἰκογένειαν ᾿Αθηναϊκήν, τὴν Οἰκογένειαν Ματρόζου, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα φέρουσι µία ὁδὸς εἰς ᾿Αθήνας καὶ ἄλ- λη ὁδὸς εἰς τὸν Πειραιᾶ. ᾽Αλλὰ καὶ εἰς οἰκογενείας µεσαίας τάξεως ἀπαραίτητος εἶναι ἡ πρὸ τοῦ φαγητοῦ προσ- ευχἡὴ ἐκ µέρους τοῦ Οἰκοδε- σπὀτου ἢ τῆς Οἰκοδεσποίνης. ὅτι οὐδεὶς λαὸς ὑπέστη δεινὰ τὰ ὁποῖα ἑλληνικὸς λαὸς ἐπὶ 400 περί- που ἔτη. Ας σκεφθῶμεν ἀκό- µη ὅτι ἀπὸ τοῦ 1912 μέχρι τοῦ 1949 ὅ λαὸς τῆς ἐλευθέ- ρας Ἑλλάδος εὑρίσκετο σχξ- δὸν πάντοτε ἐν ἐπιστρατεύσει. Εἶδεν ἡμέρας νίκης καὶ θρι- άμθων, ἀλλὰ καὶ ἡμέρας δο- κιμασιῶν. Αδται ἐκράτυναν τὴν Πίστιν του εἰς τὴν Ἔκκλη- σίαν του, εἰς τὴν θρησκείαν τῶν Πατέρων του. Καὶ ἐγεν- νήθη ἡ ἀληθής, ἡ µεγάλη, Ἡ ζῶσα Πίστις. Καὶ ἤδη παραθάλετε, φίλοι ἀναγνῶσται, τὴν Πίστιν τοῦ ἐλευθέρου Ελληνικοῦ λαοῦ πρὸς τὴν ἐπικρατοῦσαν ἐν Κύ- πρῳ. Διήλθομεν τὴν περίοδον τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων χωρὶς θύματα, χωρὶς κατα- στροφάς. Μερικὰς βόμδας, τὰς ὁποίας ἔρριξαν οἱ ἐχθροὶ εἰς ετὸν Ξηρὸν δὲν ἔφερον ζημίας, Εδιότι τὰς ἐδέχθη εὐχαρίστως Γή θάλασσα. Αλλαι αἴἵτινες «ἐρρίφθησαν εἰς τὸ ἀεροδρό- ἵμιον τῆς Λευκωσίας εἴτε κά- ἔπου ἀλλοῦ ἦσαν ἄνευ σοθα- ερῶν -ἀποτελεσμάτων. ᾿Απεναν- ἐτίας πολλοὶ ἐπλούτισαν συνε- πείᾳ τῶν δύο παγκοσμίων πο- Ἰλέμων, εἴτε νομίμως εἴτε διὰ Ιτῆς μαύρης ἀγορᾶς. Καὶ το- Γσοῦτον ἐλησμονήσαμεν τὸν Θεὸν καὶ τὴν ᾿ἘΕκκλησίαν µας, ὥστε ἐδημιουργήσαμεν µετα- ξὺ ἄλλων ἀτασθαλιῶν τὰ δια- Ιθόητα ρεόθεγιὀν ἤτοι τοὺς ὁλονυκτίους χοροὺς κατὰ τὴν νύκτα τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ιτῆς πρώτης τοῦ ἔτους μὲ τά, | οὐχὶ ἐν Χριστιανικῷ πνεύμα: Γτι, φιλήματα ἀρρένων πρὸς Γθήλεις, μὲ τὰ παρεπόµενα τῆς ὍὉ Μάρκελλος ἔσκασε στά | ἝἛλληνας, «Ὁ Δημήτριος ἔχει ζωὴ καὶ κίνηση, καὶ πλεύρισε ᾿ . : η :σιαστικῶν ζητημάτων καὶ δια- Ας ἔχωμεν πρὸ ὀφθαλμῶν . τὰ ] ὑπέφερεν ὁ | | ἱ | οσο | παπα πΡΏβΙΕΙΕΙ/Ιπ/ααεία: σω ἀπ᾿ τὴν πρώτη στιγμἠ ποὺ! θὰ τὸ ἀναλάδω. Αν μὲ νική- ᾿ τ ᾽ἀπογεματάκι, ὅ πλοίαρχος! Μάνιος ὁδήγησε τὸ δυσκίνητο : μ. Ι ᾿Αλήθειες ποὺ σᾶς ἔχω κλείσει µέσ᾽ στὰ κατάθαθα τοῦ νοῦ, --ἀχτίδες ἀπὸ κάποια δύση φωτοπλημμυρισμένου οὐρανοῦ, στὸν Κύριο δέοµαι νὰ μ’ ἀφήση παντοτεινά νὰ σᾶς χαρῶ, ὥσπου τά μάτια νὰ μοῦ κλείση τοῦ ἀγγέλου τ ἁπαλὸ φτερό. Νά φέγγετε στὰ τρίσθαθά µου σὰν τὸ καντῆλι στὸ Βωμό, γιὰ νὰ κρατῶ τὰ θήματά µου μακρυὰ ἀπὸ τὸ χάος καὶ τὸν γκρεμό. ᾿Αλήθειες ποὺ σᾶς ἔχω πάρει ἀπὸ τὸ στόµα τοῦ Χριστοῦ καὶ σᾶς φυλάω μὲ καμάρι καὶ τὴ λαχτάρα τοῦ πιστοῦ, μὲ τὰ χρυσόνευρα τοῦ νοῦ µου σᾶς ἔχω πλέξει ἕνα κλουθί, -“ἀηδόνια τοῦ καλοῦ Θεοῦ µου νὰ κελαδῆτε κάθε αὐγή, καὶ νὰ μοῦ λέτε τὰ τραγούδια, µέσ᾽ στ ἀπολόφωτο πρωϊνό, ποὺ θά μοῦ ψάλουν τ᾽ ἀγγελούδια μιὰ θείαν αὐγὴ στὸν Οὐρανό. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΚΦΝ/ΒΗΜΑ ΠΦΙ8/8ΙΒΙΡΙΔΙΑΙΙΑΙΦΙΩΙΠΙΡΙΟΩΙΠΙΡΙΡΙΙΦΙΩΙΦΙΑΙΩΙΡΙΕΙΑΙΡΙΣΙΕΗΕΙΕΙΕΙΕΙΩΙΡΙΑΙ9 [Θ/ΦΙῶἱ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ο ΑΛΗΘΕΙΕΣ ἓ Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ ἁπιπαπσππππααπΙβπμ/ααΙααα/πα/σ/α/α/α/ΕΙΒΙΕΙΠΙΣΙΠΙΕΙΠΙΠΙΠΙΠΙΠΙΣΙΡ ΑΠΟΡΙΑΙ ΕΦΗΜΕΓΙΟΝ ᾿Αξιότιμε κ. Διευθυντά, Παρακολουθῶντας τὴν στή- λην ἀπαντήσεώων εἰς διαφόρους ἀπορίας ἱερέων περὶ ᾿Εκκλη- τάξεων, μὲ παρεκίνησε νὰ γράψω πρὸς ὑμᾶς τὰς κάτωθι ἀπορίας ἐλπίζοντας ὅτι θὰ δο- θοῦν αἱ ὀρθαὶ ἀπαντήσεις. Μὲ συγχωρεῖτε διότι λαµθάνω µέ- ρος σὲ στήλη ποὺ καθιερώθη «στὸν ἐφημεριακὸν κλῆρον. ἀπ᾿ τοὺς πρώτους στὴν προ- | Καὶ ἐρωτῶ' 1) κατὰ ποίαν ὥραν δύναται ὁ ἱερεὺς νὰ τε: λέσῃ τὴν προσκομιδὴν εἰς ἡ- µέραν ἐπιτελέσεως τῆς θείας Λειτουργίας ἂν ἐπιτρέπεται ἀναγινωσκομένου τοῦ ἑξαψάλ- µου νὰ τελεῖται προσκοµιδή, παραλειποµένων τῶν δώδεκα ἑωθινῶν εὐχῶν, καὶ πότε ὁ ίε- ρεὺς δύναται νὰ πάρῃ καιρὸν διὰ τὴν τέλεσιν θείας Λειτουρ- γίας’ ἂν δύναται νὰ παίρνῃ καὶ ρὸν ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ ἑήματος μὴ προσερχόµενος ὁ λειτουρ: γὸς ἱερεὺς στὸν ἀΔεσποτι- κὸν θρόνον. Καὶ ἕτερον ἐρώτη- μα. 2) Κατὰ τὴν ὥραν τῆς µε: τουσιώσεως τῶν θείων δώρων ἀναφέρων τὴν εὐχὴν «Ἔτι προ- σφἐροµέν σοι τὴν λογικὴν ταύ- την λατρείαν ὑπὲρ τῶν ἐν πί- στει ἀναπαυσαμένων Προπατό- ρων κτλ. μέχρι παντὸς πνεύµα- τος ἐν πίστει τετελειωµένου, προτοῦ ἐκφωνήσῃ «᾿Εξαιρέ- τως τῆς Παναγίας», ἂν ὁ ἵε- ρεὺς ἐνδομύχῶς δύναται νὰ ἆᾱ- ναπέµπῃ νοερῶς ἀτομικὰς προσευχάς, ἢ μνημονεύσεις ὁ- νοµάτων ἐπ᾽ ἀρκετὴν ὥραν, ψΨαλλομένου τρὶς τοῦ «Σὲ ὅ- μνοῦμεν....» καὶ ἀκόμη νὰ µέ- νῃ καὶ κενὸν µέρος. Καὶ ἀκό- µη ἕνα ἐρώτημα: 3) Όταν ἑ- ορταστὴς προσφέρί τὴν προ- σφοράν του στὸν ναὀν, ἂν ἐπιδάλλεται στὸν ἱερέα νὰ τοῦ ἐκθάλῃ µερίδα ἐκ τῆς προσφο: ρᾶς του μνημονεύοντας ἁπ᾽ αὐτῆς τῆς ἰδίας αὐτοῦ µερίδος τὸ ὄνομά του στὴν προσκοµι- δήν. Αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα καθ- ὑυποθάλλω πρὸς ὑμᾶς κ. Διευ- θυντὰ ἀναμένοντας διαφώτι- σιν περὶ τῆς ὀρθῆς Ἐκκλησια- στικῆς εὐταξίας, καθ’ ὅτι πα- ρατηροῦνται νέαι διατάξεις καὶ καινοτοµίαι στὸ τελετουρ- γικόν, ὑπό τινων, ποὺ δηµιουρ- γοῦν σύγχυσιν στὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν στηριζοµένων ἐπὶ παλαιῶν διατάξεων Ἐκκλησι- αστικῶν. Ταῦτα μᾶς ἐνδιαφέρουν ὡς φιλακολούθους καὶ ζηλωτὰς τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς εὐταξίας. Διατελῶ Μετ’ ἐκτιμήσεως ᾽Αναγνώστης σας, ᾽Απάντησις: 1). ᾿Ακριθῆὴς ὥρα τελέσεως τῆς προσκομιδῆς δὲν εἶναι κα: θωρισμένη. Ἐκ τῶν παλαιοτέ- ρων διασωθέντων κωδίκων κα- θὼς καὶ ἐκ τῆς διδασκαλίας διαφόρων πατέρων τῆς Ἐκ- κλησίας (ὡς τοῦ Άγ. Θεοδώ- ρου τοῦ Στουδίτου) γνωρίζο- μεν ὅτι ἡ προσκοµιδὴ ἐτελεῖτο πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς θείας Λειτουργίας καὶ συνεπῶς ἐν τῷ Ορθρῳ. Τοῦτο γράφει καὶ ὁ καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τοῦ µέθης καὶ τῶν αἰσθησιακῶν ἐντυπώσεων. ᾿ἘΕνθαρρύνομεν τὸν ἡμιγυ: μνισμὸν τῶν νεανίδων κατὰ τὰς γυμναστικὰς ἐπιδείξεις καὶ ἀφαιροῦμεν ἀπὸ τὰς Ἑλ- ληνίδας κόρας τὸ ἱερὸν καὶ ἔμφυτον συναίσθηµα τῆς αἰ- δοῦς. Δὲν ἐνδιαφερόμεθα διά τὰς ἡμιγύμνους γυναῖκας, αἴ- τινες κυκλοφοροῦσιν ἀνὰ τὰ Κέντρα καὶ τὴν ἀγορὰν διότι, εὐτυχῶς, αἱ πλεῖσται τούτων, σχεδὸν ὅλαι, δὲν εἶναι Ἕλλη- νίδες. Ἡ ἀθλία αὕτη κατάστασις ἐπικρατεῖ ἐν Κύπρῳ διότι δὲν ὑπέστημεν μεγάλα δεινὰ καὶ δὲν ἐδοκιμάσαμεν «τὸν φόδον τοῦ Θεοῦ» ὅπως κοινῶς λέγο- μεν εἰς τὴν Κύπρον. Ας ἔχωμεν ὑπ ὄψει µας τοὺς λόγους τοῦ σοφοῦ ο: ραῇ τοῦ μεγάλου ἐκείνου καὶ φιλοπάτριδος ἝἛλληνος «Ὁ- που δὲν ὑπάρχει ἀρετή, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἛἘ- λευθερία». «Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿]. Γἐκδοθέν, ἑἱερεὺς καὶ Καρμίρης δηλ. ὅτι αὕτη τελεῖ- ται κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ᾱ- κολουθίας τοῦ ΌὌρθρου. Κα- τὰ δὲ τὸ «“Ἱερατικὸν τὸ ὑπὸ τῆς ᾽Αποστολικῆς Διακονίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ελλάδος καὶ συνεπῶς ἁπη- χοῦν τὴν ἐπίσημον ἄποψιν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ προσκομιδὴ γίνεται μετά τὴν στ’ ὠδὴν τῶν Κανόνων, ὅτε ὁ παίρνει καιρόν. Πάντως κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἀναγνώσεως τοῦ ἑξαψάλμου εἶναι ἀδύνατος ἡ τέλεσις τῆς προσκομιδῆς καθ’ ὅτι ὁ ἱερεὺς δέον νὰ ἀναγνώσῃ τὰς ἐν τῷ “μερατικῷ καθωρισµένας 19 εὐχάς, καθ᾽ ὅν χρόνον ἀναγι- νώσκεται ὁ ἑξάψαλμος. Πάν- τως τὸ ζήτημα τοῦ χρόνου τῆς τελέσεως τοῦ Προσκομιδῆς εἷ- ναι συνυφασμένον μὲ τὸν Χρό- νον κατὰ τὸν ὁποῖον ὁ ἱερεὺς πρέπει νὰ παίρνῃ καιρόν. Κατὰ τὸ. μνημονευθὲν ἄνω “ερατι- κὸν τῆς ᾿Απ. Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, «μέ: τὰ τὴν στ’ ᾿Ωδὴν τῶν Κανό- νων, εἰ μὲν ἐστιν ᾿Αρχιερεὺς κατέρχεται εἰς τὸν Ναὸν καὶ παρ) αὐτοῦ λαμθάνουσι καιρὸν οἱ μέλλοντες λειτουργῆσαι' εἰ δὲ οὖκ ἔστιν, ὁ “Ἱερεὺς καὶ ὁ Διάκονος ἐξελθόντες καὶ ποι ήσαντες µετάνοιαν πρὸ τοῦ Θρόνου, ἔρχονται πρὸ τῶν Ὢ- ραίων Πυλῶν κεκλεισμένων καὶ προσκυνοῦσι τρίς...» ᾽Αμέ- σῶς δὲ μετὰ τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγ. εἰκόνων, καὶ ἀφοῦ ἓν- δυθῶσι τὴν ἱερατικὴν αὐτῶν στολὴν ἄρχονται τῆς τελέσε- ὡς τῆς Προσκομιδῆς. Συνεπῶς δὲν δύναται ὁ ἱερεὺς νὰ πάρῃ καιρὸν ἐντὸς τοῦ ἱ. Βήματος, οὐδὲ νὰ τελέσῃ Προσκομιδὴν πρὶν ἢ πάρῃ καιρὸν καὶ ἐνδυ- θῇ τὴν ἱερατικήν του στολήν. Καιρὸν ἔθισται, παρ᾽ ἡμῖν, ἆλ- λὰ καὶ ἐν ᾿Αθήναις ἐξ ὅσων γνωρίζοµεν, νὰ λαμθάνη ὁ ἵε- ρεὺς ἀμέσως μετὰ τὸ Θεὸς Κύ- ριος, καθ’ ὅν χρόνον ψάλλον- ται τὰ καθίσματα τοῦ Ορ: θρου. Κατά ταῦτα καιρὸν δέον νὰ παίρνῃ ὁ ἱερεύς. ἐξερχόμενος τοῦ ἶ. Βήματος καὶ ποιῶν µε- τάνοιαν πρὸ τοῦ δεσποτικοῦ θρόνου, μετὰ τὸ Θεὸς Κύριος καὶ προσκυνῶν τὰς ἁγ. εἰκό- νας. Μετὰ δὲ ταῦτα εἰσερχό- µενος εἰς τὸ ἱερὸν Βῆμα καὶ ἐνδυόμενος τὴν ἱερατικὴν αὖ- τοῦ στολὴν δέον νὰ ἄρχηται τῆς τελέσεως τῆς Προσκοµι- δης. 2) Δὲν δύναται ὁ ἱερεὺς νὰ ἀναπέμπῃ εὐχὰς ἄλλας καὶ νὰ μνημονεύῃ ὢν θούλεται πρὸ τοῦ. «ἐξαιρέτως...». Δύναται Γ καὶ πρέπει νὰ μνημονεύῃ τοὺς τεθνεῶτας μὲν κατὰ τὴν ἁμέ- σως μὲν μετὰ τὸ «ἐξαιρέτως» εὐχήν «Τοῦ ἁγίου ᾿Γωάννου...». Τοὺς δὲ ζῶντας μνημονεύει µε- τὰ τὸ «ἐν πρώτοις µνήσθητι Κὐ ριε, τοῦ ᾿᾽Αρχιεπισκόπου...». Ἓ- ἂν δὲ ὑπάρχῃ διάκονος µνηµο: νεύει τὰ δίπτυχα τῶν ζώντων «στὰς πρὸς τῇ θύρᾳο» ἀμέσως μὲν μετὰ τὴν ἄνω ἐκφώνησιν τοῦ ἱερέως, πρὸ δὲ τοῦ «Καὶ ὢν ἕκαστος κατὰ διάνοιαν ἔ- χει...». Ὃθεν δὲν πρέπει νὰ Καινοτομῶμεν, πρᾶγμα, ὅπερ αὐστηρῶς ἀπαγορεύουσι οἱ ἱ- εροὶ κανόνες ἄλλα προσθέτον- τες καὶ ἄλλα ἀφαιροῦντες κα: τὰ τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ, ἐκ τῆς θείας λειτουργίας, ἀλλὰ δέον αὐστηρῶς νά συμμορφούμεθα πρὸς τὴν παραδεδοµένην καὶ ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας µας γενι- κῶς παραδεκτὴν Ὑγενομένην πρᾶξιν. 8) Κατὰ ἀρχαιοτάτην συ»ή- θειαν ἀπὸ τῶν πρώτων ἤδη χρι- στιανικῶν χρόνων ἐμφανισθεῖ- σαν ὁ ἱερεὺς ἐμνημόνευε καὶ δέον νὰ μνημονεύῃ ὣς ἡ τυπι- κἡ διάταξις τῆς προοσκομιδῆς διαλαµθάνει, τὸ ὄνομα τοῦ προσφέροντος τὸ δῶρον (προ: σφοράν). Πρὸς τοῦτο δέον νὰ αἴρῃ µερίδα ἐκ τῆς προσφο- ρᾶς μετὰ τὴν εὐχὴν «Μνήσθη- τι Φιλάνθρωπε...» καὶ νὰ µνη- µονεύῃ τὸν προσφέραντα καὶ τῶν ἄλλων ζώντων οἰκείων του πρῶτον καὶ τῶν τεθνεώτων µε: τὰ ταῦτα, ὡς ἐν τῇ τυπικῇ δια- τάξει τῆς προσκομιδῆς, τῇ ἀπ᾽ ἀρχαιοτάτων χρόνων τηρουµέ- νῃ, καὶ ἐν τῷ “Ἱερατικῷ περι- εχοµένη. | ! { 1 / { 1 ] Νοτ. [Πολιτειῶν, ἐνώπιον Γεν. Συνελεύσεως εἶχεν ἔλθει :τε: λευταίως πρὸς θέµα περὶ ἀγορᾶς παρακειµέ- νου οἰκοπέδου διὰ τὴν ἐπέκτα- σιν τοῦ Νεκροταφείου της, Ἔ- ξαφνικὰ ἕνας κύριος ἀντιπρο- σωπεύων τὴν ἀντίθεσιν διὰ τὴν ἐπέκτασιν, ἐφώναξε: -- Εάν οἱ Ὁμογενεῖς τῶν Ἡν. Πολιτεῶν στενοχῶ: ροῦνται ὡς πρὸς τὴν ἐξα- σφάλισιν γῆς διὰ νεκροτα- φεῖον, διατὶ δὲν κάµνουν τό- τε ὅ,τι κάµνουν καὶ ἄλλοι ποὺ καίουν τοὺς Νεκρούς των Ἡ πρὀτασίς του φυσικά δὲν ὑπεστηρίχθη ἀπὸ κανένα Καὶ ἕνας μάλιστα εἶπει «Οἱ ᾿Ορθό- δοξοι δὲν καίουν τοὺς Μεκρούς | Ὁς κ ος ! πε /. ο Σ ζω -- -- ΄ 3 . Γµότης καὶ νὰ καῇ τὸ σῶμα εἴθηιιὠιρᾶιν μμ ἔτοεφον τύτε, γωρὶς ας ὃ πὀαωιπα τί ] 5 των, διότι αὐτὸ εἶναι ἐναντίον τῆς Θρησκείας». ο «Ὁ κύριος λόγος διὰ τὴν στάσιν αὐτὴν τῇ µας ὅπως ἐπιμένῃ εἰς τὴν τα- φὴν τῶν Βεκρων εἶναι θεθαί- ως ἡ πίστις ἐπὶ τῆς ᾿Αναστα- σεως τοῦ σώματος κατὰ τὴν Ημέραν τῆς Κρίσεως καὶ διό: τι θέλει νὰ δίδηται εἰς τοὺς ἕ- πιζῶντας ὅσον τὸ δυνατον Ἡ εὐκαιρία νὰ πηγαίνουν εἰς τὰ νεκροταφεῖα καὶ να προσεύ- ὠνται διὰ τοὺς προαποθανόν- τας ὅλους. Ἡ. μικρά ἔκαμε τὸν ἵ νὰ χαράξῃ τὰς Ύ τὰς κατωτερῶ: , Ὅ Ἰ. Χριστὸς ἔθεσε προ τῶν ὁπαδῶν Του τὸ ἴδιόν Του παράδειγµα ἐπιτρέψας εἰς τῶν «Εαυτόν Ίου νὰ ταφῃ εἰς τὸν πέτρινον τάφον. του μαθητοῦ αὐτὴ στιχο μυθία ὑποσημειούμενον ραμμὰς αὖ- ΓἼου ᾿Ιωσὴφ τοῦ ἀπὸ ᾿Αριμα- 1 ΓΕϊναι δὲ γνωστὸν ὐαίας. (Μαρκ. 12, 46). . Κατὰ τᾶς πρώτας-πρώτας Ἡ- µέρας τῆς Ἐκκλησίας µας, που ὁ διωγμὸς των Χριστια- νῶν το τὸ διάταγμα τῆς Ἡ- μέρας, πολλοὶ διεκινδύνευον νὰ ὑποστοῦν ὁασανιστηρια, καὶ καὶ αὖ-ὸν τὸν θάνατον μόνον καὶ μόνον διὰ νά κάµουν εὖ- πρεπΏ ταφὴν τῶν σωμάτων τῶν Μαρτύρων. Οἱ Χριστιανοι ἐφρόντιζον. μὲ κάθε θυσίαν, Ὁ- πως τὰ σώματα των νεκρῶν των ἐνταφ.άζωνται ἀκομη καὶ μετὰ τὸν διαµελισμον των ἐκ µέρους τῶν θηρίων εἰς τά ὁ- ποῖα πολλάκις ἐρρίπτοντο ὅ- πως καὶ μετὰ τὸ µερικον πεπυ- ράκτωμά τῶν ἐπὶ. πασσάλων. Καὶ εἰς τὴν φροντίδα τῶν ἐκεῖ- νην διὰ τὴν πρέπουσαν ταφῆν ὀφείλεται τὸ ὅτι διετηρήθησαν έχρι σήμερον τς: λείψανα ο λῶν Αγίων. Ὁ Χριστια- νισμὸς δηλαδή, µό ις ἱδρύθη προσεπάθησε νὰ κατ. ογήσῃ ᾱ- µέσώς τὸ εἴδωλολατρ .κόν ἔθι- μον τῆς καύσεως τῶν Ἱιεκρῶν. ὅτι οἱ Χρι- στιανοὶ ἐθάπτοντο εἰς τ. ὃς πε- ριδόλους τῶν Ναῶν μεις την κατάπαυσιν τῶν διωγµῶν.., Κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ “Ὁμη- ρου, οἱ ἀρχαῖοι πρὀγονοί {-ας, συχνά, ἀλλ. ὄχι πάντοτε, ἔκα- μνον ἐπικηδείους νεκρικας π-- ρὰς τῶν ἀποθανόντων, ὑπης᾽ χεν ὅμως ἐν χρήσει καὶ τὸ ἔ- θιµον τῆς ταφῃς ὡς θλέπομεν εἰς τὰς «Ἐκέτιδας τοῦ Εὐριπί- δου. Εἰς τὸ στόµα ἐξ ἄλλου τῶν Νεκρῶν ἐτίθετο νόμισμα ὡς ναῦλος διὰ τὸν Χάρωνα' καὶ ὁσάκις ἐκαίετο ὁ νεκρὸς ἡ κόνις του ἐκρατεῖτο εἰς λή- κυθον ἢ ἐθάπτετο ὑπὸ τὴν γΥΠν. Ἐν Ρώμῃ, κατὰ τὰς τελευ- ταίας ἡμέρας τῆς Δημοκρα- τίας εἶχεν ἀρχίσει τὸ καυσιμον τῶν Μεκρῶν, ἐχρησιμοποιειτο ὅμως καὶ ἡ ταφή. Οἱ Αἰγύπτι- οι ἐταρίχευον τοὺς νεκροὺς θα- σιλεῖς των καὶ ἔκτιζον καὶ πυ- ραμίδας διὰ νὰ χρησιµοποιη: θοῦν ὡς τάφοι των. Οἱ ᾿Ενδοὶ οἳ Παλαιστινοί, οἱ Πέρσαι, οἱ Κινέζοι δὲν ἔκαιον τοὺς Πε: κροὺς καὶ προέθαινον ἐσπευ- σµένως εἰς τὴν ταφῆν τῶν, εἰς τάφους μάλιστα οἰκογενεια- κούς. Ὁμοίως καὶ οἱ πρῶτοι- πρῶτοι ᾽Αμερικανοὶ ἔθαπτον τοὺς νεκρούς τῶν, ἂν καὶ οἱ Μεξικανοὶ ἤσκουν τὸ καύσι- μον τῶν νεκρῶν. Μὲ ἄλλας λέ- ἒεις ἡ ταφὴ εἶναι ἔθιμον ἀρ: χαιότατον, προγενεστερον τοῦ ἐθίμου τῆς καύσεως. Οἱ ᾿Ιουδαῖοι εἰς τὸ καύσι- μον τῶν Μεκρῶν προσέόλεπον μὲ. ἀπέχθειαν καὶ ἐπέτρεπον τοῦτο µόνον ὡς µέτρον Όγιξι- νῆς κατὰ τὰς ἐποχάς ἔπανα- στάσεων, πολέμων καὶ πανω- λους διὰ νά μὴ μεταδοθοῦν ᾱ- σθένειαι τυφοειδοῦς πυρετου ἂ, διφθερίτιδος ἢ ἐξανθηματι- κοῦ τόφου κτλ. Μόνον δὲ τοὺς μεγάλους κακούργους ἔκαιον Κάποτε καὶ τὰ ζῶα. ως γνῶ: στὸν ἡ πρώτη ἀγοραπωλησία γῆς ποὺ ἀναφαίρεται εἰς την «Αγ. Γραφὴν ἦτο ἡ ἀγορὰ τά- φου ὑπὸ τοῦ ᾽Αθραὰμ ἀντὶ «τε- τρακοσίων σίκλων ἀργύυρου» (Γένεσις 23. 16) διὰ νὰ ταφῃ εἰς αὐτὸν ἐν καιρῷ αὐτὸς καὶ οἰκογένειά του. Εἶναι ἄξιον ἐπίσης προσοχῆς καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὸ Βι- θλίον ᾿Γεζεκιὴλ (37112): «Οὔ- τω λέγει Κύριος. ᾿Ιδοὺ ἐγὼ ᾱ- νοίγω τοὺς τάφους σου καὶ ϊ- δοὺ πολλὰ ὀστᾶ». Ἡ Ορθόδοξος Ἐκκλησία µας κατ ἐπανάληψιν, δι᾽ ἘΕΥγ- κυκλίων τοῦ Οἰἴκουμ. Πατριαρ- χείου µας καὶ τῆς 'Ί. Συνό- δου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ελλά- δος κ.ἄ., διετύπωσε τὴν ἐπίση- μον γνώμην της κατὰ τῆς καύ- σεως τῶν Νεκρῶν. (ετεπιᾶ- Ποπ). Οποιαδήποτε ᾿Ορθόδο- ἒος Κατήχησις (Βλέπετε καὶ ἡμετέραν, σελίδα 38) θὰ μᾶς δείξῃ ὅτι ἡ ταφὴ τῶν Νεκρῶν κατατάσσεται μεταξὺ τῶν σω- ματικῶν ἔργων τῆς Φφιλανθρω: πίας. ᾽Ακόμη δὲ καὶ αἱ πλέ- ον φιλελεύθεραι ἐκ τῶν Προ- τεσταντικῶν ᾿Εκκλησιῶν, δὲν συνιστοῦν τὸ καύσιµον τῶν νε- συζήτησιν τὸ | ς Ἐκκλησίας : να ΠΩΛΑ ᾗ μόνός ἰ ὦσειαν Ἱμεταδοθοῦν ἀσθένειαι, Τὸ καύσιμον τῶν νεκρῶν ἆ- τω ον ες .- ὰΦ ἐλεύθεροφρόνων, κατὰ τά μεσα τοῦ παρελθόντος 15ό0) ιαἰώνῶς, καὶ ἀπὸ τότε ἥρχκσε ινὰ, ἐορίσκη, ὁπάδούς. πρεμᾶς Γτοριά, ὅπως τά «λἐγοῦγ, (ἀπὸ [τὸ λατίνικὸν, βῆμα ος καίειν). ἱδρύθησαν καὶ εἷς τὰς Πολιχείὰς καὶ ὑπάρ: δλλι δι Στ η: | Ἠνωμ. /χουν σήμερον εἲς αὐτὰς ιβχρι | 170, καίονταϊ δὲ εἰς’ᾱ κά ον ιρὶ τὰ 34,000 σώματα” καὶ ἴτος ἐπὶ 1.600.000’ περιίου᾽ θα Ἱνάτων ποὺ ἔχομεν ἐτησίὼς εἰς | τὰς Ἠνωμ. Πολιτείας. Δια 1δ Γκαύσιμον . χρησιμοποιοῦνταϊ ΓΙἄνθρακες ἢ φυσικὸν ἀεριόφώς [διὰ νὰ σχηµατισθῇ δυνατὴ θερ- 1--2 ὥρας, εἰς στάκτην θάρους 5 πάουντς Εὰν οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἐπιθυ μοῦν τὴν στάκτην, ἡμποροῦν νὰν τὴν πάρουν. Πολλάκις ὅ- μως διαθάζοµεν εἰς τὰς ἐἔφη- μερίδας ὅτι μερικοὶ διατάσ- 'σουν ὅπως ἡ στάκτη των σκορ- πισθῇῃ εἰς τὸν ἀέρα ἢ εἰς τὴν θάλασσαν ἢ εἰς ὡρισμένην πε- ριφέρειαν. Ἡ Παπικὴ ᾿Εκκλησία ἀρνεῖ- ται τὴν µετάδοσιν τῶν ᾿Αχράν- των Μυστηρίων εἲς ΙΚαθολι- κοὺς οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν νὰ καοῦν, ἀφοῦ προηγουμένως τοῖς λεχθῇ ὅτι τοῦτο καταδι- κάζεται ὑπ' αὐτῆς. Τὴν ἰδίαν θεωρίαν ἔχει καὶ ἡ ἰδική µας Ορθόδοξος Εκκλησία τονί- ζουσα πάντοτε τὸ «γῆ εἶ καὶ εἰς γην ἀπελεύσει, καὶ ἀρνεῖ- ται τὴν ᾿Εκκλησιαστικὴν ἢε- παραγγέλλοντας εἰς τοὺς συγ- µετά θάνατον. ὍὉ λόγος τῆς ότι ἡ καῦσις τοῦ σώματος τεί- γει εἰς τὸ νὰ µειώσῃ τὸ σέόθας καὶ τὴν τιμὴν πρὸς τὸν Ἀε- κρὸν καὶ συνδέεται μὲ τὸ πνεῦ- μα τῶν πολεµίων τῆς Ἔκκλη- σίας οἱ ὁποῖοι διαμφισθητοῦν τὰς διδασκαλίας της περὶ ᾱ- θανασίας τῆς ψυχῆς καὶ περὶ ἀναστάσεως τοῦ σώματος ἐν καιρῷ. οι“ ΝΠΡ ΠΝ ΦΗΙΝ / (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6΄ σελίδα) κ. τῆς ᾽Αμερικῆς. Ἡ µεγαλυ- τέρα ὅμως καὶ θαθυτέρα ἐπί- ὅρασις τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ του συστήµατος ἐσημειώθη εἰς τὴν πατρίδα του Γερμανίαν. Μὲ τὰς ὑπερανθρώπους προσπα- θείας του ἡ Στοιχειώδης, ἡ Μέση καὶ κυρίως ἡ ᾽Ανωτάτη ἐκπαίδευσις ἐγνώρισε τότε ἡ- µέρας ἀληθινῆς ἀκμῆς. Τὸ Πανεπιστήµιον τῆς Ησαΐα ἄνε- δείχθη ὡς τὸ πρῶτον συγχρο- νισµένον, πρότυπον ᾿Ανώτατον Ἐκπαιδευτικὸν “Ίδρυμα. Ὅλον αὐτὸ τὸ ὁμολογουμέ- νως κολοσσιαῖον ἔργον διὰ ἀποτέλεσμα τῆς θαθείας πί- ἵστεως καὶ τῆς πλήρους ἐξαρ- τήσεως τοῦ Έναπ]κε ἀπὸ τὸν Θε- όν, καθὼς καὶ τῆς θαθείαςτα- Ὀεπειγώσεώς του. Ἡ ταπεινόφρων ὁτάσις του ἀπέναντι τῶν τό- σων κατορθωμµάτων του, τὰ ὁ- ποία ἀπέδιδεν ὅλα μὲ ταπει- νοφροσύνην εἰς τὸν Θεόν καὶ ποτὲ εἰς τὰς ἰδικάς του ἔνερ: γείας, καθὼς καὶ οἱ λόγοι τοῦ ἰδίου, ιᾶς δίδουν µίαν ἰδέαν τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἀφοσι- ῴσεως τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεόν. «Ὁ κόσμος, ἔλεγε, ἄπο: δίδει ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα ποὺ ἐθγῆκαν ὁπὸ τὰ χέρια µου εἰς τὴν ἰδικήν µου ὃραστηρι- ότητα... Μόνον οἱ ἀνόητοι ἄν- θρωποι δὲν ποσφέρουν τὴν τι- μὴν καὶ τὴν θδόξαν εἰς ἐκεῖ- νον, ποὺ ἁρμ΄ζει, τὸν Θεόν, ἀλλ’ ἀποδίδουν τὸ κάθε τι εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ἀνθρώπου.... Εἰς ὅλας τάς περιστάσεις τῆς ζωῆς µου δὲν ἔκαμα τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἐνεργῶ ὅντι μὲ ἐφώτισεν ὁ Θεός. ᾿Ἐκαθή- µην ἤσυχα καὶ δὲν θὰ ἔκαμα οὔτε ἕνα θῆμα μακρύτερα, ἕ- ἂν δὲν προεπορεύεο τῶν προσπαθειῶν μου ὁ δάκτυλος τοῦ Θεοῦ. Όταν ἔόθλεπα ὅτι τὸ Χέρι τοῦ Θεοῦ τὰ εἶχεν ὅλα προετοιμάσει, ἐπήγαινα ὅπως ἕνας δοῦλος καὶ τὰ ἐπραγμα: τοποιοῦσα χωρὶς φροντίδας καὶ ἀνησυχίας. Καὶ ἔτσι ὅ,τι δὲν ἐπέχυχον τόσοι ἄλλοι, παρ) ὅλην των τὴν εὐφυῖαν, τὴν δραστηριότητα καὶ τήν σο- φίαν, ἔγινε πραγµατικοτης δι ἐμὲ χωρὶς καμµίαν προσπά- θειαν». Τὴν ἀνυπολόγιστον ἆ- ξίαν αὐτῆς τῆς τόσον ἁπλῆς ἀλλὰ καὶ τόσον 6αθείας θαὺ- ματουργοῦ πίστεως, τὴν ὁποί- ἂν ὁ ἴδιος πρῶτον ἐζοῦσε τό- σον συνειδητῶς, ἐμόχθησε δι) ὅλης του τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θα: νάτου του νὰ ἐνσταλάξῃ, καὶ ποὺ τὸν περιεστοίχιζαν. Εἰς τοὺς συνεργάτας τοῦ, εἰς τοὺς σπουδαστὰς καὶ κυρίως εἰς τοὺς µαθητάς του, τοὺς «μι- κροὺς φίλους τοῦ Χριστοῦ», τοὺς ὁποίους ἰδιαιτέρως ἠγά- πησε καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἀφι- έρώσε τὰ πάντα καὶ ἐθωσίασεν ὅλην τὴν ζωήν του. Τὴν γνώ- µην του διὰ τὴν ἀσύγκριτον ἀξίαν τῆς πίστεως καὶ τῆς ᾱ- γάπης εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀν- θρώπου, φανερώνει καὶ μία ἐπιγραμματική, χαρακτηριστι- κἠἡ φράσις του: «Ἕνα δράµι ζώσης πίστεως ἔχει ἀσυγκρί- τως µεγαλυτέραν ἀξίαν ἀπὸ 100 ὀὁκάδας θάρους ἁπλῶν ἵ- στορικῶν γνώσεων καὶ µία σταγὼν ἀληθινῆς ἀγάπης εἶναι ἀνωτέρα παρὰ ἀπὸ µίαν ὁλό- κληρον θάλασσαν γνώσεων εἷς ὅλα τὰ μυστήρια». Ἐϊς τὸ μνημεῖον ποὺ ἀνήγειραν μετὰ τὸν θάνατόν του εἰκονίζεται μὲ τὴν ἱερατι- ΩΓ ΕΥ ΗΒ ΙΙΙ: ἃς εκ εχάι ἠριοτέ νι μι : κ νὰ 3 ην ύ τις μι τἩ φάνή κυρίως μεχαξὺ τῶν πο... κρώσιμον ᾽Ακολουθίαν εἰς τοὺς : τὴν ζωὴν ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι | εἰς τὰς ψυχάς ὅλων ἐκείνων, | τοῦ ͵ 8 ρονορισόμνη ΜΗΝΑ ΓΠΠΗΠΠΗΙΝΗΙ ΛΙΜΝΗ Ἰοῦ Σε6. Μητροπ. Νήσσιις κ” πι Εἰς μιᾶν Κοινότητα µας τῶν πα αν [δὲν τοέφ ει τοῖς νοιμωμένους, ᾱ- μῦ, φώς τι 1 θπῤνεν θε ἓ δεριώσω ἐχθιφι οῤῥρηών οΨθῃι πλ ος ἠποῖας μεαι ελλ, δδν αμ 154γ Πο ο ο ἵμασας ἐστομημά Ἡς ΜΥΕΗΕΡΑ: τῷ προ ματι νωθρσώ) ην η ανοῦ ογαὶς ήσαν ότ όχΗδη ο ο ο ος «μαμΑ τὰ ατηάνορβοδγινσθθη Υμειτικά, οκάτο κᾷ Αγ νρηβνς Ἴθὴὰ Ἅμ ὃν πλ όἠεθώ{Άνχῃ ατφβη «δν ΣΥΜΕΘΗ υἩςΝΙΥΑΠΦΡΘΥ αρὺς, πλ ὀλλιθθαρο ιν πβήφοή τοήµέθᾳ πλῷδισμηφᾶ να ον μαφφόγρ)μεΥ παθέσβι ιωσ ενω ών 4 σλιάπφν. ΙΘΝΛΑΩΠΕ Φύ0 μχεο Ἰ4ΝΗΦΩΝΗΙΤὰ ὀπφιῃι Ἀργ άσταγς ται ποαγµατι. δν τοιούτων χιτ ν ιιιτρύςρνν μαῃηκυς Ἡ Α ἡ Ἱῃ ὧ Ἱαᾖε ς μμ λα ΗΛ ηΗ Γπομεν εἲς τὸ στερέωμα, οἴσδήπο- τε ναὶ ἂν εἶναι, οὔτε ἐκεῖνα, τὰ ὑποῖα ἐδῶλκάτο δὲν αμασπίστὺυν εἲς τὰς αἰόθήσεια µας διότι εἷν Ὅγαι π]άσματῶι δλολί, σὴ τες αὰ | ὑπεροχώτερα ᾿Απᾶρόνη Σὐλαθήἠλενή Σον, Πόσον λΙΝΝὸΝ αμακοᾶσο εξ των. ἐχείνων. ἐστέδημεν αντ πάέθης ποαγματικῆς ὑπάρβεδικὴ Πβρδγιμάή τικώτεραι τῶν γιμιβρζ ευνθς ἁἵτινες ὑπάρχουν πραγματικώτεοα δὲ τῶν εὐλῤνονό ΄ ἃ .. 3 ’ ώς ας . αὐτὰ ταῦτα τὰ σώμαας ἄ τινες δέ σωμάτων. λεστέρα πιο’ αὐτὰ ταῦτί τὰ οδή0- γῶν, Ἡ ζωὴ τῆς ζωῆς, αὐτῖῃ ἁἵτά ς Ὁ λόγ. ροή, ἆ ο μαὶ ἀμετή ο Ἀὐστηρότητος αὐτῆς εἶναι δι-' η ζωή, ἄφθιτος καὶ ἀμετάσκητθςι Αὐτὺ εἶσαι δ5ὐ, ὦ ζώὴ τήν ο εγῆς που πο ο εἰ Τοῦ ᾖ ς α μα ος | οὔ ᾖσο λοιπὺν τόνδυδί- ΕΣτ 3 , ον κι εἰς ποιαν ἀπόστασιν) ἤ ο Βήρισκόμενος μακράν «Συ, ην µουν ἀνίνανος ν ἀποκτήδιφ. «αι αὐτὰ ἀκόμη τὰ θαλανίδιάςπὸδ τὰ ὑποῖα ἔτρεφαν τοὺς χοίρόυς ελ. ἀνόητοι μῦθοι τῶν ποιητῶγήαλο τῶν γραμματικῶν εἶναι ἀκόμη πο- λὰ ποοτιµότεροι παρὰ αἲι ύ αι - Ὃρ ἔτι) ώς ναί! Οἱ στίχοι, Ἡ ποίησις, µι η- της φύσεως παρακρούσεις δεια, ποὺ πετᾷ, εἶναν ἐποικοδο- μητικώτεροι ἀπὸ τὰ πέντε ασῇφι- χεῖα, μεταμοοφωμένα γατὰ λοὺς γατὰ σαι ἀπὺ πάντων) ρθλό κανά» εἶναι αἱ εἰκόνες τῶν «οὐἡμάκών{ πῥωἠκαταιῶςά µῶς δὲν εἶσαι δή, Λὲά εἴἰσῶυρδη τε ἡ ρυχή, ἥτις ενω Υπό ων γαλυτέοα καὶ ἀσελαλν Ξ ἳ : ἕματας-- δὴ εἶσαι ἡ υωὴ ἄῶντ Ἡ μενεῖς τῶν νά τοὺς καύσοων ματ ὺ εἶσωι ἡ ζωὴ ῶντιρρν δυς ολ. : ε ν 1. τοόπους, διὰ νὰ παλαϊβρῄς τῶν ἄλλων πέντε στοιχειῴ!Τ! τοῦ σχότους(1). Εΐναι, λέγοφριαλ ποικοδομητικώτεροι παρὰ αἱ τ ο γµατικότητος, ἐκμηδενίζουν ἐλβις νους, ποὺ τὰς πιστεύουν. Διότι ἆ- πι ἠἡμπορῶ. γ᾿ ἀπομτήσο κάποιαν ἆἄς σφαλῆ τοοφήν. Εξ ἄλλου, ὅσόι Ίπις ἀπήγγελλα τὴν «Μήδεια ποῦ Γπετᾶ» δὲν παρουσίαζα ὣς ἀληθι- χουγα νὰ τὸ ἀπαγγέλλουν. στὸν πυθµένα τῆς ἀθύσσου ! Μέσα εἰς τὴν πλήρη μόχθου καὶ ἀσθμαί- γουσαν πνευµατικην µου πενιχρό- - ο νο) . 9 ’ τητα, ἐξητοῦσα δέ, ὦ Θεέ µου, --τὸ ἐξομολογοῦμαι εἲς Ἠσέ, ποὺ μὲ ὤχτειρες καὶ ὅταν ἀκόμη δὲν ἐξωμολογόμουνα σὲ Σένα---ὄχι μὲ τὴν διάγοιάν µου, ποὺ μᾶς ἐξ- υψώνει ὑπεοάνω τῶν λοιπῶν πλα- σµάτων ποὺ ζοῦν, ἀλλὰ μὲ τὴν αἴσθησιν τῆς σαρχός µου. Αλλ’ εὐρίσκετο θαθύτερα εἰς τὴν ψι- χήν µου παρὰ τὰ μεγαλύτερα θά- θη µου καὶ ὑψηλότερα παρὰ τὰ μεγαλύτερα ὕψη µου. Καὶ ὅμως ἔπεσα εἲς τὴν παγίδα τῆς θ90ᾳ- σείας καὶ ἄφορονος ἐχείνης Ύν- γαικός, τὴν ὁποίαν ὁ Σολομών παριστᾷ εἷς τὴν παραθολὴν κά θηµένην εἰς τὴν θύραν τῆς οἴνίας καὶ ἀναφωνοῦσαν: «Τὰ κλοπιμαῖα ὕδατα εἶναι γλυμὰ καὶ γλυκὺς ὁ κούφιος ἄρτος»(2). Μ’ ἐγοήτευσε. διότι μ’ εὑρῆχε κατοικοῦντα ἐχτός, πάτω ἀπὺ τὰ ὄμματα τῆς σαρχός µου καὶ ἀναμασῶντα τὴν ὀλεθοίαν ἐγείνην τροφήν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐπρομήθευσεν Ἡ ἁπληστία τῶν ὑμμάτων µου. (Συνεχίζεται) (1). Τὰ ἐν λόγφ στοιχεῖα εἶναι: ὃ καπνός, τὸ σκότος, τὸ πῦρ. τὸ ὕ- ἴδωρ καὶ ὁ ἄνεμος, ἀνήκουν δὲ ταῦτα εἰς τὴν μοχθηρὰν ἀρχήν. 'Η ἀγαθὴ ἀρχὴ ἀντιτάσσει κατὰ τῶν στοιχείων Γπούτων πέντε ἄλλα στοιχεῖα: τὸν ἀέ- [ρα, τὸ φῶς, τὸ ἀγαθὸν πΌρ, τὸ ἀγα- θὸν ὕδωρ καὶ τὸν καθαρὸν ἀέρα. ᾿Απὸ τὸν ἀγῶνα τοῦτον, τὸν ὁποῖον διεξά- γουν τὰ ὡς ἄνω στοιχεῖα, τὰ μὲν ἐναιτίον τῶν δέ, ἐνεννήθηκε ὁ σηµε- ρινὸς συμφυρμός, ποὺ εἶναι ὁ κὀ- σµος. Διεξοδικὴ ἑρμηνεία τοῦ ἀνω- τέρω μνημµονευθέντος χωρίου εὑρίσκε- ται εἰ: τὸ ἔργον τοῦ Αὐγουστίνου αθορ Ευ οβίθιρ” ΧΠΝΥΙ. (2) Παραμ. Θ, 17. κἠν του στολήν. Δεξιά του ἕ- νας μικρὸς μαθητὴς κρατᾷ τὴν αΑγίαν Γραφήν, τὸ θεμέλιον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐστήριξεν ὁ Έταπκε τὴν διάπ)λ-ασιν τῆς παι- δικῆς ψυχῆς. ᾿Αριστερά του µία μικρά μαθήτρια, εἰς τὸ κεφάλι τῆς ὁποίας ἀκουμόθᾷ μὲ στοργὴν τὸ ἀριστ:ρὸν χέ- ρι του, τὸν προσθλύτει μὲ σταυρώμµένας χεῖρας. {' τὸ δεξιὸν χέρι ὁ Έταηκο τοὺς ὅει- κνύει τὸν δρόμον πρὸς τὸν οὐρανόν. Τὸν δρόμον, ποὺ Ὁ γωνίσθη νὰ δείξῃ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους δι’ ὅλης του τῆς ζωῆς, ἀφοῦ πρῶτον τὸν εὕρεν ὁ ἴ- διος, ὅταν τὸ φῶς τοῦ οὖρα- ἱνοῦ ἔλαμψε τελειωτικὰ µέσα [ες τὴν ψυχήν του, κάποια ἡ- ᾽μέρα ἐπάνω εἰς τὸν ἄμθωνα. (Ἐκ τοῦ 43 τεύχους τοῦ Δελτίου ἵτῆς Χριστιανικῆς “Ενώσεως ἛἜκπαι- δευτικῶν Λειτουργῶν). πὸ τοὺς στίχους, ἀπὸ τὴν ποίηαϊγὴ αὐτῆς φύσεως ἐπινοῆσεις, αἱ: δε ποῖαι, μολονότι στεροῦνται πο 41Σ- ν γὸν τὸ ἐπεισόδιον τοῦτο, οὔτε ἔο πίστευα ὅτι ἦτο ἀληθινόν, ὅταν ἅθκ Ἐν τοὺς ἄλλους ἐξωφοενισμοὺς τοὺς κ ἐπίστευα, ὦ συμφορά µου! Διὰ ο μέσου ποίων θαθμίδων ἐκυλίσθηκα -----