2 Τοῦ κ. α΄ Μετὰ τὴν καταστροφὴν τῶν μοναχικῶν κέτρων τῆς ᾿Ανατο- λῆς ὑπὸ τῶν ᾿Αράθων (τῶν µο- ναχικῶν κέντρων Αἰγύπτου Συρίας καὶ Παλαιστίνης) καὶ ἀργότερον τῶν Τούρκων (µο- ναχικῶν κέντρων Μ. ᾿Ασίας) µόνον κέντρον τοῦ μοναχικοῦ θίου τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατο- λῆς ἀπέμεινε τὸ Αγιον Ὄρος Αθως. ΓΚαΐίτοι δὲ ἡ μεγίστη ἀνάπτυξις αὐτοῦ ἐγένετο κατὰ τὰς τρεῖς τελευταίας πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπό- λεως ἑκατονταετηρίδας, ὅμως πρὸ πολλοῦ ἤρχισε νὰ καθί- σταται τόπος ἀσκήσεως ἆνα- χωρητῶν. , Μεμονωµένους ἀναχωρητὰς συναντῶμεν εἰς τὸν Αθω ἤδη ἀπὸ τοῦ 6ου μ.Χ. αἰῶνος' σὺν τῷ χρόνῳ δὲ ἡ περιοχὴ τοῦ Αθω πληροῦται ἐρημητηρίων' αἱ παλαιαὶ πολιτεῖαι τῆς χερ- σονήσου ἐρημώνονται καὶ ἡ ἡ- συχία ξαπλώνεται παντοῦ τὴν ἐρημιὰ αὐτὴν ἀκριθῶς προσ- καρτεροῦσαν καὶ ἐπεδίώκον καὶ οἱ ἀθληταὶ τῆς οὐρανίου θασιλείας διότι το κάτι τὸ ἀπαραίτητον διά νὰ ἀποφύ- Ύουν τὸν κόσμον καὶ τοὺς πει- ρασμούς του καὶ ἔτσι ἀνενό- χλητοι πλέον ἐπιδίδονται μετὰ ζήλου πρωτοφανοῦς εἰς τὴν λατρείαν τοῦ Θείου καὶ τὸν αὐτοκαθαρμόν. Οἱ μοναχικοὶ αὐτοὶ σωνοικισμοὶ συχνὰ καταστροφὰς ἑκ τῶν ἐ- πιδρομῶν τῶν πειρατῶν, δι αὐτὸ καὶ οἱ μοναχοὶ ἐγκατέλι- πον τὰ παραλιακἀ µέρη καὶ ἐγκαθίσταντο εἰς τὰ ἐνδότερα τοῦ ἜὌρους διὰ νὰ εἶναι ὁλι- γώτερον εὐπρόσόλητοι εἰς τοὺς Σ αρακηνούς. Ἡ παράδοσις ἀναφέρει ὅτι κατὰ τὸν 9ον αἰῶνα ὑπῆρχον εἰς τὴν χερσόνησον δύο Μοναί, ἡ µία παρὰ τὴν Βόρειον παρα- λίαν, πλησίον τῆς σημερινῆς Μονῆς τοῦ Χιλανδαρίου (Σερ- θική), ἱδρυθεῖσα ὑπὸ τοῦ µα- θητοῦ τοῦ 'Ὁσίου Εὐθυμίου Βασιλείου ᾿Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, καὶ ἡ ἄλλη ἡ τοῦ Κλήμεντος εἰς τὴν ΒΑ. παραλίαν. ᾿Ιωάννης ὁ Κολο- θὸς κατὰ τὸ δεύτερον ἥμισυ τοῦ 9ου αἰῶνος ἔκτισε τὴν Μονὴν Κολοθοῦ, παρὰ τὸν ἸΑ- κάνθιον ἰσθόν, θορείως τοῦ Κάστρου. ᾽Απὸ τῆς ἐποχῆς αὐτῆς χρονολογεῖται καὶ ἡ ἁπ- αγόρευσις τῆς εἰσόδου τῶν λα- ϊκῶν εἰς τὸν Αθω, ἵνα μὴ ἐνο- χλοῦνται οἱ ἀναχωρηταί. Τοι- ουτοτρόπως τὸ Όρος κατέστη ἀποκλειστικὸν οἰκητήριον ἂν σκητῶν, καὶ μοναχῶν. ἸἘπι- προσθέτως οὖδεὶς ἐκ τῶν κο- σμικῶν ἀρχόντων, τῶν στρα- τηγῶν καὶ τῶν θασιλικῶν ὁ- παλλήλων ἡδύνατο νὰ ἐπέμθῃ εἰς τὰ ἐσωτερικὰ ζητήματα τῶν μοναχῶν' ἕκτοτε οὐδέπο- τε ἡ κοσµικἡ ἐξουσία ἐπενέθη εἰς τὰ τοῦ Αγίου ὌὌρους καὶ δἡ ὄχι µόνον κατὰ τὴν Βυζαν- τινὴν περίοδον ἀλλὰ καὶ ἀρ- Υότερον κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀλλοθρήσκων κατακτητῶν. Κατὰ τὴν περίοδον ταύτην δὲν ὑφίστατο εἰσέτι ὀργανω- µένη µοναχικἠὴ ζωὴ εἰς τὸν Αθω' οἱ Μοναχοὶ ἐθεώρουν ἑαυτοὺς ἴσους πρὸς ἀλλήλους, τὰ δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἀναφυό- µενα ζητήµατα ἔλυον κατὰ τὀν Χριστιανικὸν νόµον τῆς ἀγά- πης καὶ τῆς ἀλληλεγγύης,. Ἡ κατάστασις αὕτη ὅμως δὲν ἢ- το δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ ἐπ᾽ ἄπειρον δεδομένου ὅτι πολλοὶ μοναχοὶ ἐκ διαφόρων μερῶν συνέρρεον εἰς τὸν Αθω καὶ ἧτο ἀδύνατον πάντες νὰ ὑπο- ταχθῶσιν ἀμέσως καὶ ἀπολύ- τως εἰς τοὺς ἀγράφους νόμους τῆς περιοχῆς οὔτε καὶ δι ἰδί- ας προτοθουλίας, ἄνευ ἐκτε- λεστικῆς ἀρχῆς καὶ διευθύνσε- ὡς νὰ ἀποδίδοων τὸ δίκαιον. Ὡς ἐκ τούτου ἀνεφύη ἡ ἀνάγ- κη μιᾶς τοιαύτης ἀνωτάτης ἐξουσίας, ἡ ὁποία νὰ ρυθµίζῃ τὴν καθόλου ζωὴν καὶ πολιτεῖ- αν τῶν μοναχῶν' ἡ ἐξουσία αὕτη ἀνετέθη ἀπὸ κοινοῦ ὑπὸ τῶν μοναχῶν εἰς ἁγιορείτην τινά οὔτος ὅμως ἔδει νὰ ἔχῃ τὴν ἀπαραίτητον ἠθικὴν δύνα- µιν καὶ ὑπεροχικὰἀ προσόντα διά νὰ δυνηθῃ νά ἐπιθληθῇ εἰς τοὺς διεσπαρµένους καὶ ἀτά- κτους ἀναχωρητάς, ἔπρεπε δη-' λαδὴ νὰ εἶναι οὗτος ὁ ἐξέχων μοναχός, ὁ διακρινόµενος ἐπὶ ἠθικότητι, ἐπὶ παιδείᾳ καὶ ἐπὶ ἄλλαις ποικίλαις ἀρεταῖς. ἐκ τοιαύτης λοιπὸν ἀνάγκης προ- ἤλθεν ἡ ἐκλογὴ καὶ ἡ ἐγκαθί- ὄρυσις τοῦ λεγοµένου Πρώτου, ὡς τοῦ ρυθμιστοῦ τῆς ἐν τῷ Αθῳ µοναχικῆς ζωῆς ἁπή- λαυε δὲ οὗτος μεγάλης ὥπο- λήψεως τιμῆς καὶ σεξασμοῦ παρὰ πάντων τῶν Μοναχῶν. Μετά τὴν ἐκλογὴν τοῦ Πρώ- του ἐνεφανίσθη ἡ ἀνάγκη τῆς ἐγκαταστάσεως καὶ διαμονῆς αὐτοῦ καὶ τῶν ἄλλων Γερόν- των, οἵτινες μετά τοῦ Πρώτου ἀνέλαθον τὴν διακυθέρνησιν τοῦ Αθω, ἤτοι ἐγένετο κατα- φανὴς ἡ ἀιάγκη κοινοτικοῦ κέντρου’ τοιοῦτον κέντρον φέ- ρεται τὸ πρῶτον ἱδρυθὲν µετα- ξὺ ᾿᾽Ακανθίου ᾿Ισθμοῦ καὶ Με- γάλης Βίγλας, ἐκλήθη δὲ -Γε- ῥρόντων καθέδρα». Μετὰ τὴν ὑπὸ ΠΜικηφόρου τοῦ Φωκᾷ κατάληψιν τῆς Κρή- της καὶ τελικἠν καταστροφὴν τῶν πειρατικῶν ὁρδῶν τῶν Σαρακηνῶν, οἱ ὁποῖοι ἐλυμαί- νοντο τὰ παράλια τοῦ Αἰγαί- ου, μεγαλύτερος ἀριθμὸς µο- ναχῶν προσῆλθεν εἰς τὸν ᾿Α- θω, πολυάριθμοι δὲ ἐκ τού- των ἤρχισαν νὰ εἰσχωροῦν εἰς τὰ ἐνδότερα τῆς Χερσονήσου᾽ οἱ ἀναχωρηταὶ αὐτοὶ ἵδρυσαν περὶ τὸ µέσον τῆς χερσονή- σου Παὸν ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς Κοι- µήσεως τῆς Θεοτόκου διὰ τὴν ἐπιτέλεσιν τῶν θρησκευτικῶν ὑφίσταντο ! Γκατάστασιν καὶ ααπακύκαα ανν ΕΙΡΗΝΗ ΠΗΜΗΗ Η ΠΜΙ | ΠΧΛΙΙΙ ΠΠΜΙ ΠΠ ΠΙΠΙΝΠΙΙ Αποριαι ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ ΙΙΙ ΜΠΝ. - ΗΝ ΜΙ ΝΙΦΙΡΙ - ΙΝΙ ΝΗΛΝΙΝΝ ΚΙ ΜΗ ΜΙΝΙ. «ΜΙΝΙ Τοῦ κ. ΚΩΝ. Ι. ΦΕΙΔΙΟΥ ΚΑΡΥΟΛΑΙΜΟΥ. [καὶ κοινοτικῶν αὐτῶν ἀναγ- [κῶν. Ὁ κοινὸς αὐτὸς Ναὸς᾽ ἐκ τοῦ Πρώτου ἐκλήθη Π ρω- ιτᾶτον, ἡ δὲ ὀνομασία δια- [τηρεῖται μέχρι σήμερον πρὸς ἰδήλωσιν τοῦ κοινοτικοῦ ἐν Κα- ρυαῖς κέντρου τοῦ ᾽Αγίου Ο- Ίρους. Τὸ νέον τοῦτο κέντρον ιὠνομάσθη «Μέση» ἣἢ «Μεγάλη ΓΜέση», ὡς κείµενον εἰς τὸ µέ- ἴσον περίπου τῆς χερσονήσου (ἀκολούθως ἀντεκατεστάθη τὸ ὄνομα τοῦτο ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ΞΣύναξις» ἢ «Ἰοινότης», διὰ τῶν οποίων καὶ σήμερον δη- (λοῦται Ἡ συνέλευσις ἁπάντων των Ἡγουμενων ἢ ἀντιπροσώ- πων των κυριάρχων Μονῶν. Απὸ τα µεσα τοῦ Ί0ου αἰῶ- νος µεχρι σήμερον τὸ κοινο- τικὸν τοῦ Αγίου ὌὌρους κέν- Ἴτρον, ὅπου ἡ ἱερὰ Σύναξις ἑδρεύει, καλεῖται Ικαρυαί. ᾿Αρ- Ύοτερον ἐκλήθη «Λαύρα τῶν Καρυῶν» καὶ εἴτα «Σκήτη τῶν Καρυῶν» ὄνομα τὸ ὁποῖον ἐπ- Εκράτησεν ἔκτοτε. Διὰ τῆς ἱδρύσεως τῆς πρώ- της ἐν Ἁγίῳ Ορει Μονῆς τῆς Αγίας Λαύρας ὑπὸ τοῦ πεπαι. δευµένου μοναχοῦ ᾿Αθανασίου τοῦ. Τραπεζουντίου, τοῦ ἐπι. Κληθέντος ᾿Αθωνίτου, ἀρχίζει Ἡ ἱστορία τοῦ ἀληθοῦς µοναχι- κοὈ θίου τοῦ Αθω, Ὁ ᾿Ααόα. νασιος ἐγένετο ὁ διοργανωτὴ καὶ ρυθµιστὴς τοῦ ο γαδιοτος µμοναχισμοῦ πρὸ τῆς ἐλεύσεως (αυτου εἰς τὸν Αθω ὑπῆρχον [μεμονωμένοι καὶ ἀνεξάρτητοι ιάπ ἀλλ λων ἀναχωρηταί, ᾱἄ- νο οἱιασδήποτε διοργανώσεως ζῶντες εἷς κελλία καὶ καλύ. δας, ἀποτεινόμενοι δὲ εἰς τὸν ρῶτον διὰ τὴν λύσιν τῶν με- ταξδὺ αὐτῶν θανάσιος ὅμως ἀπέθη ὁ πρω- τεργάτης καὶ θεµελιωτὴς τῆς ἁγνοτέρας µορφῆς τοῦ µονα- Χισμοῦ. Εἰς τὴν ἵδρυσιν τῆς Ἁγίας Λαύρας παρεκινήθη ὁ εὐσεθῆς μοναχὸς Ηεστίκου τῶν Σχολῶν τῆς Α- νατολῆς καὶ εἶτα Αὐτοκράτο- ρος ἨΜικηφόρου τοῦ Φωκᾶ, ὁ Όποιος καὶ παρέσχε τὰ χρη- µατικἀ καὶ ἄλλα ὑλικὰ μέσα προς ἀνέγερσιν τῆς Μονῆς. οἰς τας τοιαύτας του ἐνερ- γείας ὁ ᾿Αθανάσιος εὑρῆκεν αντιμετώπους τοὺς κελλιώτας καὶ διεσπαρµένους μοναχούς, οἱ οποίοι φοθούμµενοι τὴν κα- ταργησιν τῶν παλαιῶν κων νομων, παραδόσεων καὶ θεσμῶν διὰ τῆς ἱδρύσεως τῶν μονῶν, προσεπάθησαν µπαντὶ σθένει νὰ ματαιώσουν τὴν ἵ- δρυσιν καὶ ἀκολούθως νὰ κα- ταργήσουν τὴν Μονὴν τῆς Λαύ- ρας πρὸς τοῦτο ἀπετάθησαν πρὸς τὸν αὐτοκράτορο ᾿Ιὠάν- νην τὸν Τσιμισκῆν' οὗτος ἁπ- έστειλε εἰς Άγιον Ορος τὸν εὐπαίδευτον ἡγούμενον τῆς πε- ει ήμου μονῆς τοῦ Στουδίου ὀθύμιον διὰ νὰ µελετήσῃ τὴν ς ν νὰ συµθιθάσῃ τὰς διεστῶσας µερίδας' πρά- γματι ὁ Εὐθύμιος ἀπεκατέστη- 5ὲ τας μεταξδὺ αὐτῶν σχέσεις καὶ συνέθεσε μετὰ τοῦ Ἰθανα, σίου, τοῦ Πρώτου καὶ τῆς Συ- νάξδεως τῶν Γερόντων τὸ ὑπὸ το ὄνομα ᾿Γωάννου τοῦ Τσιμι- σκἢ φερόμενον Α΄ Τυπικὸν τοῦ Ἁγίου Ὄρους (972). :Αἱ ἰδέαι τοῦ ᾿Αθανασίου πε- βι τοῦ Μοναχικοῦ 6ίου ἐθριάμ- θευον καὶ εὕρισκον μεγίστην διάδοσιν μεταξὺ τῶν ἀσκητῶν' διὀ καὶ πολὺ ἐνωρὶς ἤρχισεν ἡ ἵδρυσις καὶ ἄλλων μονῶν εἰς διάφορα µέρη τῆς χερσονή: σου, ὅπως της Μονῆς τοῦ Βα. τοπεδίου, τῶν ᾿Ιδήρων, τοῦ ΞΠροποτάµου κ. ἄ. Τοιουτο. τρόπως ἡ κοινοθιακἡ μοναχι- κὴ ζωὴ ἐπεκράτησεν ὁριστι- Κὠς εἰς τὸ Άγιον ὌὌρος. , ο. ΙΑ΄. αἰὼν θεωρεῖται ὡς ϱ αίιων τῆς µεγίστης ἀναπτύ. ἕξως, τοῦ. μοναχικοῦ Φίου εἰς τὸν Αθω. Πολυάριθµοι μονα- Χοί ἐκ πασῶν τῶν Χριστιανι- Κων χωρῶν προσήρχοντο εἰς τὸ Αγιώνυμον Ὄρος διὰ νά ἀφιερώσουν ἑαυτοὺς εἰς τὸν Θεόν, καὶ δἡ ὄχι µόνον ἐκ τῶν κατωτερων στρωμάτων τοῦ Γλαοῦ ἀλλὰ καὶ πλεῖστοι ἅλ.- οι ἐξ εὐγενῶν οἴκων κατα- ἵγομενοι, οὐκ ὀλίγοι δὲ ἐστεμ- | μένοι καταλιπόντες δι εἰδι. Γκοὺς λόγους τὴν θασιλείαν ἱουτων εὕρισκον καταφύγιον είς τὰς μονὰς τοῦ Αθω. Οἱ Βυζαντινοὶ αὗτοκ άτορε Ιδιά διαφόρων Χρυσοδούλκων ικαὶ οἱ Πατριάρχαι διὰ Σιγιλ- [λίων Γραμμάτων ἀνεγνώριζαν ἵτας υπαρχούσας καὶ ἐβέσπι. σαν νεας προνοµίας εἰς το Άγιον Ὄθρος, κατοχυρώσαν- τες αὐτὰς κατά πάσης κοσμµι- Γκῆς ἐξουσίας καὶ ἀρχῆς. Οὔ- τώ Βασίλειος ὁ Μακεδὼν ἐν τῷ Χρυσοθούλλῳ αὐτοῦ λέγει: Ι4Ἡ. θεοσυνέργητος ἡμῶν ὅα- ἰσιλεία δίκαιον ἠγήσατο, διὰ [τοῦδε ἡμῶν τοῦ Σιγιλλίου, (τοῦ λοιποῦ ἀθορύθους καὶ ἆ- Ιταράχους διάγειν τοὺς μονα- ιχούς' καὶ πάντας ἀπό τε στρατηγῶν, ὅᾳα- σιλικῶν ἀνθρώπων, καὶ ὡς ἐ- :σχαάτου, ἵνα μὴ ἐπηρεάσῃ τις ταὐτούς». Εἰς τὸ σχετικὸν Πιτ. Ιτάκιον ᾽Αλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ (ἄναφερονται τὰ ἑξῆς: «θε. ισπίζοµεν τοίνυν τὸ Ἅγιον Ο- Ἶρος εἶναι ἐλεύθερον καὶ μη- Ιδενὶ ἐπήρείαν ἔχειν τοὺς ἐν 'αυτῷ μοναχούς, ἕως τῆς συν- ᾿τελείας τοῦ αἰῶνος.. Τέλος δὲ | Ανδρόνικος ὁ Παλαιολόγος γράφων προς τὸν Πατριάρχην (Πικόλαον, λέγει «Τὸ Άγιον Ὄρος. μῆ ὑποκείμενον τῇ Σῇ ἐξουσίᾳ, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῶν ἔασι. λέων καὶ µόνον δεσποζόµενον, Οίτινες καὶ ἐθέσπισαν ἀκατα: δούλωτον εἶναι καὶ ἐλεύθερον’ µή τε δὲ ἐπίσκοπον, µή τε ἄρ- Χοντα τῶν ἐπαρχιῶν µετοχήν τινα εν τῷ Ορει ἔχειν νενο- µοθετήκασιν. Καὶ γαρ ἐγὼ αὐτὸς πολλάκις ἠδουλήθην, ἵ- εδιυνέγενα εἰς τὴν σελίδα] διαφορῶν' ὁ ᾽Α. | µοναχι- ! ἐξασφαλιζόμεθα Αἱ ζητεῖαι διηνερυοῦντο ὅ- πὸ εἰδικοῦ ὑπαλλήλου κληρι- κοῶ τῆς ᾽Αρχιεπισκοπῆς. 5 υν- εισέφερον δὲ πρὸς τοῦτο αἱ ἐκκλησίαι καὶ οἱ χριστιανοὶ ἀναλόγως τῆς παραγωγῆς ἑ- κάστου τόπου καὶ τῆς προαι- ρέσεως τοῦ λαοῦ. Οὕτω ἐκ τῶν πεδινῶν πε- ριοχῶν τῆς Μεσαορίας τόσα κιλά σίτου ἢ κριθῆς ἐκ δὲ τῶν μεταξὺ τῶν πεδιάδων καὶ τῶν ὀρέων τὰ «Μεσορίννια. τόσας λίτρας ἐλαίου πρὸς 21. ὀκά- δας ἑκάστη. Ἐκ δὲ τῶν ὀρει- νῶν χωρίων τόσα γοµάρια κοι- νοῦ οἴνου καὶ ἔκ τινων ἐκλε- κτῆς κοµανδαρίας. Ἐ- πειδὴ δὲ ἡ ᾿Αρχιεπισκοπὴ ἐἑ- χρησίμευε καὶ ὡς ξενοδοχεῖον καὶ δὴ ἐπισήμων ἑένων. ἐν συνεννοήσει μετὰ τῆς Τουρκι- κῆς Κυθερνήσεως ἵνα μὴ ἐπ- έρχηται σύγχυσις εἰς τὴν εἴσ: πραξιν τοῦ Φόρου, συνεφωνή- θη ὅπως ἡ ᾿Αρχιεπισκοπὴ Λλαμ θάνῃ ἐτησίως 2.000 ὀκάδων οἴνου πρὸς χρῆσιν αὐτῆς ἄφο- ερολόγητον' ἥρκει αὕτη νὰ ἔδι- δε ἀπόδειξιν παραλαόῆς τοῦ Γοῖνου. ο Ι Διά τὴν κοµανδαρίαν ὑπῆρ- :χεν ἐξαίρεσις διότι καὶ τοῦρ: Γκισσαι ἐμαρτύρησαν ὅτι ἐλάμ. Γόανον ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Γποιαύτην δωρεὰν ὡς ἰατρικόν. Ἑς Διὰ τὴν µεταφοράν τοῦ σί- ἵτου, κριθῆς, ἀχύρου, ἀνθρά- κὠν καὶ ξύλων ἡ ᾿Αρχιεπισκο- επὴ διετήρει περὶ τὰ δύο «κατ- Γτάρια» ἤτοι σειρὰς ἀλλεπαλ- Γλήλων καµήλων ἀνὰ ἑπτὰ ἑἐ-: :κάστη. νῶν. [Τὸ φιλότιμα τῶν ἱερέων Διὰἁ τὴν ἀξιοπρεπῆ τήρησιν τῆς συνεισέφερον ἐτησίως ἐν σμµι- κρῷ ὡς δῶρον καὶ οἱ λοιποὶ θρόνοι Πάφου, Κιτίου, καὶ Κυ- ρηνείας πᾶν ὅτι ἕκτακτον πα- ρῆγον αἱ ἐπαρχίαι αὐτῶν. Ι- διαίτατα δὲ αἱ τρεῖς 5 ταυρο- πηγιακαὶ Μοναί, αἴτινες ὑπά- γονται εἰς τὴν ᾿Αρχιεπισκο- πήν, ἤτοι ἡ Μονὴ Κύκκου τυ- ροὺς καὶ ἀπόκτια. ᾿Εκτὸς τούτου ἡ Μονὴ Κύκκου εἰς ἑ- κάστην ἐκλογὴν ᾿Αρχιεπισκό- που ἐδωρεῖτο αὐτῷ ἐκλεκτὴν ἡμίονον μετὰ τῆς ἀλλαγῆς αὖ- τῆς ἤτοι σκευῆς τῆς ἱππασίας -“δακκίον, ταγάριον καὶ δι- σάκκιον. Ἡ Μονὴ Αγίου μεοφύτου ἐγκλείστρας ἔστελλεν ἐξαίρε- τα χειρινὰ παντὸς εἴδους, πρὸς δὲ σχοινία καὶ κάνναδιν, ἡ δὲ Μονὴ Μαχαιρᾶ τυροὺς καὶ καθεξῆς. Οἱ δὲ ἱερεῖς τὰ «Φιλότιμα τῶν “Ἱερέων» ἰδίᾳ κατὰ τὸ Πά- σχα ὁπότε ἔφερον ἀρνία, αὖ- γὰ καὶ τυρούς. Άλλα πάγια εἰσοδήματα τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς καὶ δὴ εἰς χρῆμα, ἦσαν τὰ ἐνοίκια τῶν Μετοχίων αὐ- τῆς καὶ ἄλλων διαφόρων κτη- µάτων καὶ ἀκινήτων ἐν Λευ- κὠσίᾳ. ᾿Επίσης καὶ τὰ λεγόμενα γενικῶς θρονικά ἢ λειτουργι- κά--ἐκ τῶν ἐκκλησιῶν- καὶ τὰ κανονικά ταῦτα συνεπτύχθη- σαν σήμερον εἰς µόνα τὰ κα- νονικἀ ἤτοι ποσοστόν τι ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν ἐκ τῆς ἀκαθαρί- στου περιουσίας τῶν ἐκκλησι- ὢν τῶν πόλεων καὶ τῶν χω- ρίων. Γστέον ὅτι τὰ τῆς διοι- κήσεως τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἵ- σχυον ἀναλόγως καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν θρόνων. σων- Δαπάναι τῆς ᾿Αρχιεπισχοπῆς Αδται ἦσαν ἀνάλογοι πρὸς τά εἰσοδήματα ἣ πολλάκις καὶ πλείονες, ἰδίᾳ πρὸς διατροφήν. Οὕτω κατὰ τὸ 1865 ἔτος ἐ- κλογῆς τοῦ Σωφρονίου ὡς ᾿᾽Αρχιεπισκόπου -κατὰ σωζό- µενον σηµείωμα, ἡ ᾿Αρχιεπι- ες ες ΓΣυνεισφοραὶ θρόνων καὶ Μο- | υπὸ τοῦ Δο- . φδρ Ρ ᾿Αρχιεπισκοπῆς ! ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ σκοπἡ εἶχεν ἐν τῇ ὑπηρεσία αὐτῆς καὶ διέτρεφε 55 πρόσω- διένειµεν εἰς ἀπόρους ἄρτους εἰς τοὺς αὐτοὺς καὶ ἄλλους διένειµε κατὰ τὰ Χριστούγεν- να καὶ τὸ Πάσχα κρέας, αὐγά, τυοροὺς καὶ χρῆμα. ᾿ἸἘΕπίσης πρὸς καταπολέμήῆσιν τῆς ἀκρί- δος διέτρεφε πολλοὺς τῶν ἐρ- γατῶν. Ἐπειδὴ δὲ τότε ἐν Λευκω- σίᾳ δὲν ὑπῆρχον ξενοδοχεῖα ἀλλ᾽ ἁπλῶς χάνια, ἡ ᾿Αρχιε- πισκοπὴ ἐχρησίμευεν καὶ ὡς ξενών, οὐ µόνον τῶν ἐπισή- µων ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδιωτῶν, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἔλειπον. Καὶ οὐ µόνον ἐπὶ Τουρκο- κρατίας ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ᾽Αγγλο- κρατίας. Οὕτω κατὰ τὴν σύ- στασιν τοῦ Νομοθετικοῦ ἐν Κύπρῳ ἤτοι τῆς Βουλῆς. (1883) ἡ ᾿Αρχιεπισκοπὴ ἐξέ- νισεν ἐπὶ µῆνας τοὺς ἐκ τῶν ἐπαρχιῶν Ἔλληνας Βουλευ- τάς, ἕως ο ἐμίσθωσαν ἐπὶ τοὐτῳ οἴκημα ἐγγὺς τῆς ἐκ- κλησίας Τρυπιώτου ἐπὶ τῆς γωνίας τῶν ὁδῶν ᾿Αριστοτέ- λυος καὶ Σόλωνος. Ἡ ᾽Αρχιεπισκοπὴ ἐξένιζε καὶ ξενίζει καὶ τοὺς Μητροπο- λίτας ἐρχομένους εἰς Λευκωώ- σίαν διὰ Συνοδικὰς ἐργασίας καὶ διὰ τὸ ἐθναρχικὸν Συµ- τὰ Σχολεῖα Δημοτικά τε καὶ ᾿Ανωτέραν Ἑλληνικὴν Σχολἠν ταὶ δὲν κατέθαλλον εἰσιτήρια, Ὡσαύτως μετὰ τῶν ἐκκλη- :σιῶν συνετήρει καὶ συντηρεῖ 'τὰ ὀρφανοτροφεῖον ἢ ἐκθε- τοτροφεῖον, τοῦ ὁποίου ὁ ἀριθ- μὸς ἐπηυξήθη' διὸ καὶ βοηθεῖ- ται καὶ διὰ γενναίων δωρεῶν Γφιλανθρώπων. Ἐκ τῶν ἄνω εἰρημένων ἐμ- :φαίνεται ὅτι τὸ ἔργον τῶν ᾿Αρ- Γχιερέων ἐν Κύπρῳ ῆτο καὶ εἴ- ναι λίαν ἐπίπονον' διότι ἐκτὸς Γτῶν καθαρῶς πνευματικῶν αὐ- ἐτῶν καθηκόντων -- Συνοδικαὶ [ἐργασίαι -- ποιμαντορικαὶ πε- [ριοδεῖαι, λειτουργίαι καὶ κη- ρύγματα, ἐκκλησιαστικὸν Δι- καστήριον, ἐμερίμνων καὶ µε- ριμνῶσι καὶ περὶ ἄλλων πολ- λῶν, ὡς τῆς παιδείας, τῆς φι- λανθρωπίας, κοινωνικὴ πρό- νοια, Σωμµατεῖα, Ὄρφανοτρο- φεῖον, Κατηχητικἁ ὁΣχολεῖα κλπ. Αλλά καὶ διὰ τὴν ἆ νάπτυξιν τῆς “ἱερᾶς κτημοσύ- νης καὶ τῆς ᾿Αστικῆς περιου- σίας πρὸς συντήρησιν ἑαυτῆς καὶ τῶν κοινωνικῶν καὶ ἐθνι- κὠν ὑποχρεώσεων, διὰ συν- δρομῶν καὶ ἐράνων καὶ καθε- ξῆς. Τὸ σπουδαιότατον δὲ ἐπὶ ᾽Αγγλοκρατίας ἰδίᾳ εἶναι καὶ τὸ πολιτικὸν ζήτημα ἥἤτοι ἡ ἐ- θνικἡὴ τῆς νήσου ἁποκατάστα- σις. Τῆς κινήσεως ταύτης πρω- τοστατεῖ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ὡς ᾿Εθνάρχης προεδρεύων τοῦ ἘἜ- θναρχικοῦ Συµθουλίου καὶ ἐκ- δίδων καὶ σχετικὀὸν περιοδικὸν ἡ «Ἑλληνικὴ Κύπρος». Πρὸς τούτοις ἡ ἔκδοσις ἐγ- κυκλίων διὰ πᾶσαν περίστασιν ἡ ἔκδοσις ἐκκλησιαστικῶν πε- ριοδικῶν ὥς τοῦ «᾿Αποστόλου Βαρνάόα» καὶ τοῦ «Ἔκκλη- σιαστικοῦ Βήματος. Καὶ ταῦ- τα πάντα ἐπιτελεῖ ἡ ἐκκλησία τῆς Κύπρου διὰ τεσσάρων µό- νον ᾿Αρχιερέων καὶ ἑνὸς Βοη- θοῦ τῆς Α. ΛΑ. τοῦ ᾿Αρχιεπι- σκόπου, ἤτοι τοῦ Χωρεπισκό- που Σαλαμῖνος. Εἰς παλαιὰν ἐποχὴν ἐπὶ 100 χιλ. Ἑλλήνων ὀρθοδόξων ὁ- πῆρχον 4 ᾿Αρχιερεῖς. ΣΜήµερον ἐπὶ 420.000 πάλιν τόσοι, λίαν ἀνεπαρκεῖς' διὸ καὶ πρέπει νὰ ἐπαυξηθῶσι ἀναλόγως τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τῶν ἐθνικῶν περιστάσεων, τροποποιουµένου καὶ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρ- του τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ΠΚύ- πρου ὅπου ἐνδείκνυται. ο ΧΙΛΙ (δυνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) πρόσωπα ἀποτελοῦσι τὴν µίαν θεότητα ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ᾿ἀναλλοιώτως καὶ ἁδιαιρέτως. Διακρίνονται δὲ ἀλλήλων καθ- όσον ὁ μὲν Πατὴρ εἶναι ἀγέν- νητος, ὁ δὲ Υἱὸς γεννητὸς αἵ- δίως ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὸς εκαὶ τὸ Άγιον Πνεῦμα ἔκπο- ρευτὸν ἀῑδίως ἐκ τοῦ Πατρός. : Τὰ πρόσωπα τῆς Αγίας Τριά-: δος διακρίνονται μὲν καὶ πε-. ριχωροῦσιν ἄλληλα, ἐν σχέσει δὲ πρὸς τὸν κόσμον, ὁ Πατὴρ συλλαμθάνει τὸ σχέδιον τῆς ἀπολυτρώσεως τὴν ὁποίαν τε- λεῖ ὁ Υἱὸς ἐνανθρωπίσας καὶ τελειοῖ τὸ Άγιον Πνεῦμα. Οἱ χιλιασταὶ ὅλως ἀδικαιο- λογήτως ἀρνοῦνται τὴν τριαδι- κότητα τοῦ Θεοῦ. Διδάσκουν ἰὅτι τὸ περὶ τριαδικότητος χρι- Γστιανικὸν δόγµα εἶναι ἐφεύρε- | ίσις κληρικῶν τῆς µεταποστο- λικῆς ἐποχῆς οἱ ὁποῖοι ὑπῆρ χον ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τοῦ Δια- “θόλου καὶ ὅτι ἡ διδασκαλία Ιαὕτη καταπολεμεῖται ὑπὸ τῶν Γραφῶν, ἀπὸ τῆς Γενέσεως μέχρι τῆς ᾿Αποκαλύψεως, (Πρ6όλ. τὰ θιόλία των Καταλ- λαγἡ σελ. 63, 106. 112. 'Απ- ελευθέρωσις σελ. 213, 216). ΙΑλλ᾽ ἡ Ορθόδοξος Ἐκκλη- σία ἀνέπτυξε καὶ διετύπωσε τὸ περὶ τῆς ἐν τριάδι Θεότητος δόγµα στηριζοµένη ἐπὶ τῆς “Α- γίας Γραφῆς. Ἐν τῇ Ι.Δ. 6ε- ῥαίως σκιωδῶς καὶ αἰνιμα- τωδῶς μαρτυρεῖται τὸ τρισ- υπόστατον τοῦ Θεοῦ. Π.χ. ἐν τῇ Γενέσει α΄ 26 λέγει -ποιή- ἴσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα [ἡμετέραν,. Ὁ, 22. ᾿Ιδοὺ Α- ΑΣΜΟΣ δὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν», ια, τ «δεῦτε καὶ καταθάντες ᾿συγχέωµεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν ᾽γλῶσσαν», ἔνθα ὁ πληθωντικὸς ὑποδηλοῖ τὴν θεότητα. Παιρε: Ἱτέρω δὲ τὸ τρισυπόστατον τοῦ ΙΘεοῦ ὑπεμφαίνεται ἐν Γενεσ. 1--2 ἔνθα ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται τῷ ᾿Αόραὰμ ἓἔν τρισὶ προσώ- ποις παρὰ τὴν δρῦν Μαμόθρη, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ἐν τῷ 'Ἠσ. στ, 3 τρισαγίου ὕμνου -ἅγιος ἅγιος, ἅγιος ἸΠΚύριος Σαὔθα- Ἰώθ... ᾽Αλλ᾽ αἱ ἐνδείξεις τῆς Π. ΙΔ. θεθαιοῦνται ς [τῶν ἀποδείξἕων τῆς Κ.Δ. Πλεῖ- 'στα δὲ εἶναι τὰ χωρία τὰ µαρ- ἱτυροῦντα τὸ δόγµα τοῦ τρια-. εδικοῦ Θεοῦ. ᾽Αναφέρω δὲ τὰ εἰς τὸ τριαδικὀν τῶν προσώ- Ὕπων ἀναφερόμενα. 'Ο Κύριος (λέγει εἰς τοὺς µαθητάς του Πορευθέντες μαθητεύσατε :πάντα τὰ ἔθνη. θαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ [Πα ἱτρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ 'Α- γίου Πνεύματος (Ματθ. κη, Γ19). Εἰς τὴν 6 Κορινθ. Υ, 13 1ὁ ᾿Απόστολος [Παῦλος γράφει ι.ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿[η- 'σοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπι τοῦ θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ ἡ κοινω- εγία τοῦ Αγίου {Ινεύµατος µε- | τὰ πάντων ὑμῶν.. Ὁ ᾽Απόστο- λος Πέτρος γράφει “κατὰ πρό- Ἠνωσιν Θεοῦ Πατρὸς ἐν ἁγια- σμῷ Πνεύματος εἰς ὑπακοὴν καὶ ραντισμὸν αἵματος ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ (Α Πετρ. α, 2). Καὶ ἀποστολικοί τινες πα τέρες μαρτυροῦσι περὶ τῆς τρι- αδικότητος τοῦ Θεοῦ. ΄Ο Κλή- µης ὁ Ρώμης γράφει πρὸς τοὺς Ἰορινθίους -ζη γὰρ ὁ πα. Καθ ἑκάστην δ᾽ ἑσπέραν : θούλιον. ᾿Εχορήγει ἐπίσης εἰς, εἰς τὴν ὁποίαν τότε οἱ µαθη-] πλήρως ὑπὸ ᾽Αξιότιμε Κύριε. τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Βήματος. ᾿Επειδὴ εἰς τὴν ἐφημερίδα µας αὐτὴν ὑπάρχει καὶ στήλη διὰ Ιτὰς ἀπορίας τῶν ἱερέων, παρα: ! καλῶ ἀπαντήσατε καὶ εἰς ἰδικάς µου ἁπορίας. τας α) Εἰς τὸ ἀπολυτίχιον τοῦ ὃ- ᾿ἤχου λέγει ὅτι αἳ μαθήτριαι τοῦ Γ]ζυρίου ὅταν ἐπληροφορήθησαν [τῆς ᾿Αναστάσεως... ἀπέρρίιψαν τὴν προγονγικήὴν ἀπόφασιν, καὶ (ἠήυροφόροι 5) Εἰς τὸ Εὐαγγέλιον Ματθαίου κεφ. 37 στἰχ. 46 λέ- γει, ἠλί, ἠλί, λιμὰ σαβαχθανί Τοῦτ᾽ ἔστι, Θεέ µου, Θεέ µου. ἵνα τί μὲ ἐγκατέλιπες Πῶς συµθαίνει νὰ ἀπευθύνῃ ὁ Πύ- θιος τοὺς λόγους αὐτούς Ποία εἶναι ἡ ὀρθὴ ἐξήγῆσίς των δι- ότι εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν Ἱμματελείνε ὃ Πατης τὸν Ῥῖ. όν Του οὐδέποτε. }) Εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ 4ουκᾶ κεφ. Θ᾽ στχ. 60 λέγει «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ο . , . [ἑαυτῶν νεκρούς». Αόσατέ μας καὶ αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν πα- Γρακαλῶ, πιοῖοι εἶναι οἳ γεκροὶ γρ αἱ ποῖοι οἳ ἴδικοί των νεκροί ὃ) Αὐτόθι ουμᾶ κεφ. στ στχ. δ.Θ... «ὅτι οἳ υἱοὶ τοῦ αἰ- ᾿ὤνος τούτου φρονιμώτεροι ὃ- πὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσί... | (Ποιῄσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ ΙΙΜαμμωνᾶ τῆς ἁδικίας, ἵνα ὅ- ταν ἐπλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς τεῖς τὰς αἰωνίους σκηνάς». Ποία εἶναι μαὶ αὐτῶν τῶν ἱστίχων ἡ ἐξήγήῆσις: ᾽Απάντησις. 1) Ἡ εἰς τὸ ἀπολυτίκιον τοῦ δ᾽ ἤχου φράσις «...καὶ τὴν προγονικὴν ἀπόφασιν ἆᾱ- Γπορρίψασαι.....» ἀναφέρεται ται προφανῶς εἰς τὸ προπατο- ρικὸν ἁμάρτημα καὶ τὰ ἔπα- κόλουθα τούτου, Ἆ, 16--19 ἀναφέρεται. ᾿Αφοῦ Ιδηλαδὴ ἔπλασε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁ- µοίώσιν αὐτοῦ» (Γεν.1,26-27) τὸν ἔθεσε ἐν τῷ Παραδεί- σῳ τῆς τρυφῆς (Γεν. 2,8), ἐρ- γάζεσθαι αὐτὸν καὶ «φυλάσ- ἴσειν» (Γεν. 2,12). Τοιουτοτρό- πως ὁ ἄνθρωπος ἐν τῷ Παρα- Ιδείσῳ εὑρίσκετο εἰς µίαν ἔξο- ἴχον κατάστασιν πεπροικισµέ- (νος δι’ ἐξόχων ἰδιοτήτων. :Η- το κύριος τῶν ζώων καὶ πά- ἴσης τῆς φύσεως (εἶχε τὸ δυ- ἱνατὸν τῆς ἀθανασίας. Δὲν ἢ- το θεθαίως ἀθάνατος, ἀλλ᾽ ιεῖχε τὴν δυνατότητα θαθμηδὸν ἱτελειοποιούμενος ἠθικῶς καὶ ᾿ἐξομοιούμενος πρὸς τὸν Θεὸν γὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἀθανασίαν, εδιότι ὁ θάνατος εἶναι ἀἁποτέ- ἴλεσμα τῆς ἁμαρτίας, ἀναφε- ᾿ρόμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὡς ἆᾱ- 'πειλὴ διὰ τὴν παράθασιν τῆς θείας ἐντολῆς (Γεν. 2,17) ἆἀ- Ἰφοῦ οὗτος ἀναφαίνεται μετὰ τὴν πτῶσιν καὶ δὲν ἐδημιουρ- [γήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾽ εἰ- :σῆλθεν εἰς τὸν κόσμον φθόνῳ Ιδιαθόλου (Σοφ. Σολ. 1,13 2,23--24). Πλὴν τούτων ὁ ἐν τῷ Παραδείσῳ ἄνθρωπος εἶχε τὴν ἀπάθειαν τοῦ σώματος, τὴν ἔλλειψιν πόνου, θλίψεων, µόχθων, καὶ ἱδρώτων, ἦτο ἆ- πηλλαγμένος τῆς ἐπιθυμίας τῆς ἁμαρτίας καὶ εἶχε τὴν θε- ογνωσίαν καὶ κατοχὴν πολ- λῶν γνώσεων. ᾽Αλλ᾽ ἐνῷ εἰς τοιαύτην ἑξαιρετικὴν κατάστα- σιν εὑρίσκετο ὁ ἄνθρωπος πα- ρέθη τὴν µοναδικἠν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ «ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ θρώσει φαγῇ ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γιγνώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν οὐ φάγεσθε ἀάπ᾽ αὐτοῦ. (Γεν. 2, 16--17) Ἡ παράθασις ὅμως αὕτη τῆς μοναδικῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου ἐπέ- δίκην τόσον τῆς πρωταιτίου γοναικὸς ὅσον καὶ τοῦ ἀκο- λουθήσαντος ταύτην ἀνδρός, Ι«Πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας Ίσου καὶ τὸν στεναγµόν σου’ (ἐν λύπαις τἐξῃ τέκνα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἤ ἀἄπο- στροφή σου, καὶ αὐτὸς σου κυριεύσει’ τῷ δὲ ᾿Αδάμ εἶπεν' Θεὸς καὶ ζῇ ὁ Κύριος ᾿Τησοῦς ΓΧριστὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ “ᾱ. 'γιον». Ὁ ᾿Ιγνάτιος γράφει [πρὸς τοὺς Μαγνησίους «ὑπο- Γτάγητε τῷ ἐπισκόπῳ.... ὡς καὶ οἱ ἀπόστολοι τῷ Χριστῷ καὶ ιτῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι-. :(Μαγν. ΝΙ, 2). Ὁ Πολύκαρ- πος Σμύρνης, µαθητὴς τοῦ ιΕὐαγγελιστοῦ ᾿Ιωάννου, μαρ- τυρήσας εἰς ἡλικίαν 82 ἐτῶν, λέγει «Διὰ τοῦτο καὶ περὶ πάν. των σὲ αἰνῶ, σὲ εὐλογῶ, σὲ δοξάζω διὰ τοῦ αἰωνίου καὶ ἐπουρανίου ᾿Αρχιερέως ᾿Πησοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοῦ σου παι. δός, δι οὗ σοι σὺν αὐτῷ καὶ πνεύµατι ἁγίῳ δόξα καὶ νῶν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.. (Μαρτ. Παλυκάρπου ΧΙΝ:, 3). Ἕν τῇ Διδαχῇ ὡς καὶ παρ ᾿Ιουστὶ- νῳ τὸ θάπτισμα μαρτυρεῖται παρεχόµενον ἐπὶ τῇ ἐπικλήσει τῆς Αγ. Τριάδος. ᾽Αλλὰ καὶ πλεῖστοι μεταγενέστεροι πατέ- ρες τῆς Ἐκκλησία μαρτυροῦσι σαφῶς περὶ τῶν τριῶν προ εσωπων τῆς μιᾶς Θεότητος. ϱ].. Δαμασκηνοῦ Ἔκδοσις | Ὀρθοδόξου Πίστεως |, 8]. Παρ’ ὅλας ὅμως τὰς ἔκ τε τῆς Γραφῆς καὶ τῶν πατέρων τῆς Εκκλησίας μαρτυρίας οἱ Χιλιασταὶ μένουν ἀνένδοτοι εἰς ἱτὰς πλάνας των. Κεκηρυνµέ. νοι ὄντες ἀντιτριαδικοί ἀμφι- σθητοῦν καὶ τὴν Θεότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποίαν ἁἀμέσως θά ἐξετά. σωμεν. νεχιζεται} φερε ἄμεσον τὴν θείαν κατα- ͵ διευθυντὰ ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς παρὰ τοῦ Αγγέλου τὸ φαιδρὸν ' τοῖς ᾽᾿Αποστόλοις καυχώμεναι κ. |ὅτι λ.ιπ. Ποία εἶναι ἡ προγονιρεῇ ἀπό- [σει φασις τὴν ὁποίαν ἀπέρριψαν αἲ ἰπειλὴ δηλ. τοῦ |νάτῳ ἀποθανεῖσθε. ὡς ἐν Γεν. ᾿ ΔΕΥΙΕΡΑ, 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1954. --- -... τῆς γυναικός σοω καὶ ἔφανεές αἆ- πὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην ἴσοι τούτου µόνον μὴ Φφαγεῖν, : Ιἀπ᾽ αὐτοῦ ἔφαγες, ἐπικατάρα- τος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου ἐν λύπαις φανῇ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου’ ἆ «κάνθας καὶ τριθόλους ἀἆνατε- λεῖ σοι, καὶ φαγῇ τὸν χόρτον «τοῦ ἀάγροῦ. Ἐν ἱδρῶτι τοῦ ἑπροσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρ- τον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι Ίσε εἰς τὴν γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθης, γη εἰ καὶ εἰς γῆν ἀπελευ- (Γεν. 3, 16--19), Ἡ ἆ Ιἡμέρᾳ φάγητε ἀπ αὐτοῦ, θα- (Γεν. 2, 11}. Ἡ προπτωτικὴ µακαρία Γκατάστασις τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἐν τῷ Παραδείσῳ, ἐξηφα- νίσθη, ὁ πόνος, ἡ λύπη, ὁ µόχθος, ὁ θάνατος ἔγιναν οἰκ- Ιπος ἐστερήθη τῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ ἐπικοινωνίας καὶ ἐφέρε- το εἰς τὴν ἀπώλειαν ζῶν ᾱἄ- γευ ἐλπίδος σωτηρίας. Ὁπό- σον δὲ µέγα ἤτο τὸ μεταξὺ της προπτωτικῆς καὶ µεταπτω- τικῆης καταστάσεως χάσμα ἆ- ποδεικνύει ἡ ἀναγκαιότης ἆλ- λὰ καὶ ἡ πραγµατοποίησις της ἐνανθρωπήσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Διὰ τῆς γεννήσεως, τῆς διδασκαλίας, διὰ τῆς σταυ- ἱρικῆς κυρίως θυσίας καὶ τῆς αναστασεως ὁ κύριος ἐλύτρω- σε τὸν ἄνθρωπον τοῦ προπα- ἱτορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ τῶν συνεπειων του ἁἀποκατήλλα- ξεν αὐτὸν µετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀποκατέστησεν εἰς τὴν ἀρχαί- αν µακαριότητα. Ε. Ακριθῶς δὲ εἰς τὸ προπα- ἱτορικὸν ἁμάρτημα καὶ τὴν δι. ία τοῦ σταυρικοῦ θανάτου καὶ ἱτῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ᾽ἁπαλλαγὴν τοῦ ἀνθρώπου ἆ- πὸ τούτου (τοῦ προπατορικοῦ Ιἁμαρτήματος) ἀναφέρεται Ἡ Φραᾶσις «...καὶ τὴν προγονικὴν ἀπόφασιν ἀπορρίψασαι ..., ὡς δῆλον γίνεται ἐκ τῆς ἑπομέ- νης φράσεως. “Ἐσκύλευται ὁ θάνατος, ἠγέρθη Χριστός ὁ Θεός, δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος». 2) Βεθαίως ὁ Θεὸς -Πατὴρ τοὐδέποτε ἐγκατέλειψε τὸν Κύ- ριον ἅτε μετ’ αὐτοῦ ὢν ἥνω- (μένος. ᾽Αλλ᾽ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἴαν ἐσταυρώθη καὶ οὐ ᾿ἔπαθεν οὐχὶ ὡς Θεὸς ὁ Κύριος. ΙΤὰ πάθη καὶ τὴν σταύρωσιν ἔ- Ίπαθεν ὡς ἄνθρωπος.Βεθαίως αἱ δύο φύσεις τοῦ Κυρίου εἴ- ναι ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως,ά- διαιρέτως καὶ ἀναλλοιώτως ἡ νωμέναι. Αἱ δύο φύσεις καὶ µε- τὰ τὴν ἕνωσιν, οὔτε ἠλλοιώθη- σαν, οὔτε ἐξετράπησαν τῶν ἱ- δίων ἑκάστη ἰδιοτήτων, ἀλλὰ διέµειναν ὅ, τι καὶ ὅπως σαν πρότερον διαφυλάξασαι τὰς ἰδίας ἑκάστη φυσικὰς ἰδιότη- τας ἄνευ τροπῆς τινος ἢ µε- ταθολῆς. ᾿Επὶ δὲ τοῦ Σταυροῦ «ἔπαθεν ὡς ἄνθρωπος ὁ ἅπα- θὴς τῇ θεότητι», ὡς ἐκπρόσω- πος πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἐ- πὠμισθείς, ἀθῶος ὤν, τὰς ἆ- µαρτίας ἡμῶν. ᾿Ακριθῶς δὲ ἡ φωνὴ «ἠλί, ἠλί, λιμὰ σαθαχθα- νίν εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ δικαίου τοῦ πάσχοντος οὐχὶ ἐξ. ἰδίας ὑπαιτιότητος. Διότι ἐπὶ τοῦ σταυροῦ «τὸ ποτήριον τῆς ὁρ- γῆς τοῦ Θεοῦ κατὰ τῆς ἁμαρ- τίας ἐξαντλεῖται ἤδη µέχρι τρυγός: Ἐν τῇ µεγάλῃ του ταλαιπωρίᾳ ἐκθάλλει τοὺς συγκινητικοὺς λόγους οὐχὶ ἐν πνεύµατι ἀνυπομονησίας ἡἢ µεμψιµοιρίας, ἀλλὰ διότι τό- σον καταθεθλημένος σωμµατι- κῶς ἠσθάνετο ἑαυτὸν ἐγκατα- λελειμμένον καὶ ἀπὸ τὸν ἐ- πουράνιον πατέρα, ὡς λέγει νεώτερος ἑρμηνευτής». ἛἜπο- µένως «ὡς ἄνθρωπος ταῖς ἆ- πὸ τῶν ὕλων ὀδύναις κατατα- θεὶς φησί... Διατὶ μὲ ἀφῆκες οὕτως ὀδυνᾶσθαι:. ἐξ ἄλλου ἡ κραυγἡὴ αὐτὴ κατὰ τὸν Ζι- γαθηνὸν, δεικνύει τὴν πραγµα- τικότητα τοῦ πάθους, «Ώσπερ γὰρ κατ’ ἀλήθειαν ἐνηνθρώ- πησεν, οὕτω καὶ κατ’ ἀλήθει- κατὰ Ἰφαντασίαν. Οὐ γὰρ ἂν μὴ ὁ- δυνώμενος οὕτως «ἀνεθόησε, (παρὰ Π. Τρεµπέλα Ὑπόμνη- μα εἰς τὸν κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον σελ, 510) 3) Ἡ εἰς τὴν παράκλησιι τοῦ μαθητοῦ Κύριε ἐπίτρεψόν μοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα µου: ἀπάντησις τοῦ Κυρίου ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκροὺς: δὲν σηµαίνει ὅτι ἕ- πρεπε ὁ µαθητὴς ἐκεῖνος νά ἀπονεκρώσῃ πᾶν αἴσθημα φυ- σικῆς στοργῆς. Τούναντίον, ὡς παρατηρεῖ ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Τρεµπέλας, ὁ Απ. Παῦλος διακηρύττει, ὅτι εἴτις τῶν - δίων καὶ µάλιστα τῶν οἰκείών οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Α΄ Τιμ. 5, 8). Ἡ πρὸς τοὺς γονεῖς ὅμως καὶ τοὺς οἰκείους στορ- γὴ δὲν πρέπει νά γίνεται πρόὀ- φασις καὶ αἰτία ἀπομακρύνσε- ως ἡμῶν ἀπὸ τῶν πρὸς τὸν Θεὸν καθηκόντων µας.. Ἡ ἔν- γοια τῶν λόγων τούτων τοῦ Κυρίου εἶναι: ἄφησε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καίτοι ζωντανοί, εἷ- ναι πνευματικῶς νεκροί, νά θάψουν τοὺς νεκρούς, οἱ ὁποῖ- οι, ὡς ὅμοιοί των, εἶναι ἰδικοί των. Οὕτως ἑρμηνεύεται τὸ χωρίον ὑπό τε τῶν παλαιοτέ- ρων καὶ νγεωτέρων ἑρμήηνευ- τῶν. Ἐν προκειµένῳ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος παρατηρεῖ -πολ- λῷ θέλτιον δασιλείαν ἀνακη- ρύττειν καὶ ἑτέρους ἀνασπᾷν ἀπὸ θανάτου ἢ τὸν οὐδὲν ὢ- φελούμενον νεκρὸν θάπτειν καὶ μάλιστα ὅταν ὥσιν οἱ ταῦ- τα πληρώσοντες ἅπαντα, Οὐ- δὲν οὖν ἕτερον ἐντεῶῦθεν µαν- θάνοµεν, ἀλλ᾽ ἡ ὅτι οὐδὲ τὸν τυχόντα καιρὸν παραπολλύναι Χκρη, κἄν µυρία τὰ κατεπείγον- τα ἢ, ἀλλὰ πάντων καὶ τῶν ᾱ- τοῦ Θεοῦ ἢ δ᾽ ἄν | ἱτρά πραγµατικότης, ὁ ἄνθρω- | ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ «ωῆς τωῦ Παιδιοῦ» «Χαρὰ καὶ 1έλοιο. ----1εύχη Α᾿ καὶ ΕΒ ---Αθῆναι-- 1954. ᾿Εκυκλοφόρησαν εἰς τὰς ἸΑ. θήνας δύο τεύχη ὑπὸ τὸν ἀνω- τέρω τίτλον, μὲ μικρὰ σκὲτς θρησκευτικοῦ καὶ πατριωτι- κοῦ περιεχοµένου, εὔθυμα ἢ σούθαρά. διὰ παιδιὰ τοῦ Γυ. µνασίου καὶ τῶν δύο ἀνωτέ- Ἶρων τάξεων τοῦ Δημοτικοῦ. ΙΤὰ σκὲτς αὐτὰ ἐδημοσιεύθη- ἴσαν κατὰ καιροὺς εἰς τὸ χρι- Γστιανικὸν παιδικὸν περιοδικὀν ἵ. Ἡ ζωὴ τοῦ Παιδιοῦ. καὶ Γπροέρχονται ἀπὸ τὴν πρᾶξιν ιτῶν Κατηχητικῶν Σχολείων. ΓΓὰἁ περισσότερα ἐγράφησαν ἀπὸ νέους τῶν Χριστιανικῶν ᾿Μαθητικών 'Ὁμάδων (Χ.Μ.Ο.). Βασικὸς σκοπὸς ὑπαγορεύ- ἴσας τὴν ἔκδοσιν τῶν θιθλίων [αὐτῶν εἶναι νὰ δοθῇ εἰς τὸ παιδὶ ἡ ἁγνὴ ψυχαγωγία, ποὺ ιἐμπνέει καὶ ἀνεθάζει, ἡ εὖκαι. τρία γιὰ τὸ καθαρὸ παιγνίδι, Ιτὸ θέαµα, τὴν ἁγνὴ τέρψι, τὸ [ἀθῶο γέλοιο, τὴν παιδαγωγοῦ. ίσα διασκέδασι», ὅπως λέγεται είς τὸ προεισαγωγικὸν σηµεί- ἵωμα τῶν ἐκδόσεων. Εἰς τὰς ᾿Αθήνας τὰ τεύχη (ταῦτα ἔχουν εὐρυτάτην διάδο- [σιν εἰς τοὺς «ἀσχολουμένους μὲ τὴν ψυχαγωγίαν τοῦ παι- Ιδιοῦ, πιστεύεται δὲ ὅτι καὶ εἰς ἱτὴν Κύπρον θἀ εὕρουν πρόθυ- μον ὁποδοχὴν διὰ σχολικὰς ἑορτάς, µαθητικὰς ψυχαγωγι- :κἁὰς παραστάσεις, παιδικὰς 'ἐξοχὰς κλπ. / Ἰναγκαιοτάτων τὰ πνευματικὰ προειδέναι καὶ εἰδέναι, τὶ μὲν ζωὴ τὶ δὲ θάνατος. Πολλοὶ γάρ καὶ τῶν ζῆν δοκούντων νεκρῶν οὐδὲν διαφέρουσιν, ὅ- ταν ἓν κακίᾳ ζῶσι μᾶλλον δὲ καὶ ἐκείνων οὗτοι χείρους... ὠ1.ρ.α.. 57,34δ) Ὑπὸ τῶν πλείστων δὲ νεωτέρων τὸ μὲν πρῶτον νεκροὺς ἐν ἀλληγορι- κῇ ἐννοίᾳ ἐκλαμθάνεται τὸ δὲ δεύτερον ἐν πραγματικῇ καὶ Ιἑρμηνεύεται τὸ χωρίον ὡς ἆ- ἱνωτέρῳ εἴπωμεν. Ἑπομένως ὁ [Κύριος λέγων εἰς τὸν µαθητὴν ινὰ ἀφήσῃ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς ἀπιστίας των καὶ τῆς ἱπροσκολλήσεως εἰς τὰ ἀγαθά Ιτῆς παρούσης ζωῆς καὶ συνε- πῶς νεκρούς, ἀφοῦ εὑρίσκον- ται µακρὰν τῆς ἀληθινῆς ζωῆς [δηλαδἡ τοῦ Χριστοῦ, (Ιωάν. 11, 25, 14, ϐ) νὰ θάψουν τοὺς νεκροὺς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰδικοί των ἀφοῦ καὶ οὗτοι ἐν τῇ ἀπι- στίᾳ ἀπέθανον, τὸν προτρέπει νὰ μὴ ἀφήσῃ νὰ χαθῇ ἡ πα- ρουσιασθεῖσα πρὸς σωτηρίαν εὐκαιρία ἡ ὁποία ἴσως οὐδέ- ποτε ἄλλοτε θὰ παρουσιάζετο εἰς αὐτὸν. 4) ᾿᾽Αναμφϕιθόλως εἰς τοὺς δύο τούτους στίχους ὁ Κύριος δὲν ἐπαινεῖ τὸ παράδειγµα, τὴν μὴ τιµίαν διαχείρισιν τοῦ οἰκονόμου, ἀλλὰ προθάλλει τὴν σύνεσιν αὐτοῦ εἰς τὴν χρη- σιµοποίησιν εὐκαιριῶν τοῦ πα- ρόντος πρὸς ἐξασφάλισιν τοῦ μέλλοντος. Τό «ἐπήνεσεν ὁ κύ- ριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικί- ας» δὲν σηµαίνει ὅτι ὁ κύριος (ὁ κύριος τοῦ ἀδίκου οἰκο- [νοµου καὶ οὐχὶ ὁ Χριστὸς ὡς [φαίνεται ἐκ τοῦ ἐν στ. 9 «Κα- γω ὑμῖν λέγω», ὅπερ µόνον ἐκφράζει τοῦ Κυρίου τὰς ἆ- πόψεις) τοῦ ἀδίκου οἰκονόμου τὸν ἐπαινεῖ διὰ τὴν κακἠν καὶ ἄδικον διαχείρισιν τῆς περι- Ουσίας του, αὐτὸ ἄλλωστε ᾱ- ποκλείεται ἐκ τοῦ χαρακτηρι- σμοῦ τοῦ οἰκονόμου, ὡς οἰκο- νόµου τῆς ἀδικίας, ἀλλὰ διὰ τὴν. φρόνησίν του πρὸς ἐξα- σφάλισιν τοῦ μέλλοντος του. Τὸ παράδειγµα δὲ τοῦτο τοῦ ἀδίκου οἰκονόμου ρυθμίζει τὰς :μεταξὺ τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν εἰς τὸν µάταιον τοῦτον κόσμον προσκεκολλη- µένων ἀνθρώπων, σχέσεις, ἆ- ποδεικνύων τὴν φρόνησιν καὶ την, προνοητικότητα τῶν ἀν- Ἱθρώπων τοῦ κόσμου, ἐν ἀντι- ιθἐσει πρὸς τοὺς υἱοὺς τοῦ φω- ἴτος, οἵτινες παραμελοῦν τά πρὸς τὸν Θεὸν καθήκοντά των Ιοπηρετοῦντες αὐτὸν μὲ ὁλιγώ- ἱτερον ζῆλον, προθυµίαν καὶ ἆᾱ- [γάπην παρ ὅσον ὑπηρετοῦν Ίτὸν Μαμμωνᾶν οἱ υἱοὶ τοῦ αἰ- [ὠνος τούτου, -οἱ τῷ κόσμῳ Γπροσκείμενοι. κατὰ τὸν Ζιγα- Ἰδηνόν. Στεροῦνται οἱ υἱοὶ τοῦ Γφωτὸς τοῦ ζήλου. τῆς συνέσε- τως, τῆς ἐπιμονῆς, τοῦ θάρρους καὶ τῆς ἀκουράστου δραστη- εριοτητοςτὴν ὁποίαν ἐπιδεικνύ- [ουν οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου Γκατά τὴν ἐπιδίωξιν τῶν µαταί- [ων καὶ φθαρτῶν σκοπῶν των. ΓΗ δὲ τοῦ 9 οστἰχ. ἔννοια εἶναι: ἱοπως ὁ ἄδικος ἐκεῖνος οἰκονό- ἵμος ἐφρόντισε νὰ κάµῃ φίλους [εἰς ὀθάρος ἔστω, τοῦ Κυρίου του, οὕτω καὶ ὑμεῖς φροντί- Ισατε νὰ ἀποκτήσητε φίλους Γεκ τοῦ πλούτου, ὁ ὁποῖος εἶναι (ἄδικος, ὥστε μετὰ θάνατον φί- Ίλοι νὰ σᾶς ὑποδεχθοῦν εἰς τὰς Ιαἰωνίους µονάς, Ὡς λέγει ὁ Γιρὸς Χρυσόστομος «.,. ἐπειδὴ (πολλοῖς µπλουσίοις πλοῦτος (συνείλεκται ἐξ ἁρπαγῆς και Γπλεονεξίας, κακῶς μέν, φησί, :καὶ οὐκ ἐχρῆν σε οὕτω συλλέ- ἴξαι τὰ χρήματα πλὴν ἀλλ᾽ ἑ- ἱπειδὴ συνέλεξας στῆθι τῆς ἁρ- Γπαγῆς καὶ τῆς πλεονεξίας. Καὶ χρῆσαι εἰς δέον τοῖς χρή- µασιν. Οὐ λέγω ἵνα ἁρπάζων ἐλεῆς, ἀλλ᾽ ἵνα τῆς πλεονεξί- ας ἀποστὰς πρὸς ἑλεημοσύνην καὶ φιλανθρωπίαν ἀποχρήσῃ τῷ πλούτῳ- «ὃ γὰρ λέγει τοιοῦ- ιτὸν ἐστιν. ᾿Εκτήσω κακῶς ἸΑ: γάλωσον καλῶς. Συνέἐλεξας ἆ- δίκως. Σκόρπισον δικαίως: καὶ «φίλους ἐνταῦθα δεῖ ποιεῖν ἐν τῷ παρόντι δίῳ, χρήματα καταθάλλοντας, τὰ ὄντα ὃὅαπα- νῶντας εἰς τοὺς δεοµένους. Οὐδὲν οὖν ἄλλο ἐνταῦθα ἢ ἐ- λεημοσύνην δαψιλῆ αἰνίττεται. Ὡς ἐὰν ἀπέλθης ἐκεῖ μηδὲν τούτων ἐργασάμενος, οὐδεὶς σου προστήσεται. Οὐδὲ γὰρ εδυνέχκεια εἴς τὴν ὃ σελίδα) Ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Σαλαμῖνος κ. τὸν Γεννάδιος πανηγυρικὸν κατὰ τὴν δοξολογίαν ἐπὶ τῇ 28δῃ ᾿Οκτωθδρίου. ἐκφωνῶν | ΗΙ Τἱ ἱ ΙΠΠΙΙ ιΙΠΙ Ἐπὶ τῇ 14Η ἐπετείῳ τοῦ ᾿Αλθά- γικοῦ ἔποις ἐτελέσθησαν καθ) ἅ- πασαν τὴν Νῆσόν µας τὴν παρελ- θοῦσαν [Πέμπτην δοξολογίαι μὲ ἀθρύαν συμμετοχὴν τοῦ λαοῦ. Ἐν Λευχωσίᾳ, πλήθη λαοῦ καὶ τὰ σχολεῖα Μέσης Παιδείας μετὰ τῶν λαθάρων των προσῆλθον εἰς τὸν Ἱ. δαὸν Φανερωμένης ἔνθα ἐτελέσθη ἡ δοξολογία, ὥρα 13 µ. χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλε- στάτου Χωοθεπισκόπου Σαλαμῖνος κ. Γενναδίου, συμπαραστατουμέ- γου ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ κλήροιι τῆς πὀ- λεως. Τόν Πανηγνρικὸν ἐξεφώγῃ- σε ὁ Θεοφιλέστατος Χωρεπίσχο- πος Σαλαμῖνος κ. Γεννάδιος. Εὶς τὴν δοξολογίαν παρέστη καὶ ὃ Γενινὸς Ποόξενος τῆς λλά- ὃος χ. Α. Πωππᾶς μετὰ τοῦ γοάµ- µατέως τοῦ Προξενείοι }. ᾽Αντω- γιάδου. Παρέστησαν ἐπίσης ὁ ἸΑν- τιδήµαοχος Λευκωσίας κ. Ωούλιως μετὰ τοῦ Δημοτικοῦ Συµμθουλίου, ὁ Γυμνασιάρχης τοῦ Παγκυποίου Γυμνασίου ». Κ. Σπυριδάχις, οἱ Διευθυνταὶ τῶν ἄλλων Σχολείων Μέσης Πωιδείας, καθηγητωί, ἀν- τιπροσωπεῖαι τῶν Σωματείων τῆς πύλεως μετὰ τῶν λαθάρων των καὶ πλῆθος λαοῦ. Ποὸ τῆς ἀπολύ- σεως ἀνεγνώσθη τηλεγοάφηµα τοῦ Μ. ᾿᾽Αοχιεπισκόπου, τὸ ὁποῖον δημοσιεύοµεν κατωτέρω. Ὑπὸ τῆς Ἱ. Μητφοπόλεως Πά- Φου ἐτελέσθη εἰς τὸν Καθεδοικὸν Καὸν Αγ. Θεοδώροι. Κτήµατος πανηγορικὴ δοξολογία ἐπὶ τῇῃ ἐ- θνικῇ ἐπετείῳ τῆς 28ης ᾿Όντω- ὑρίου χοροστατοῦντος τοῦ Σεθα- σμιωτάτου Μητροπολίτου Πάφου χ. Φωτίου. Τὸν πανηγνυρικὸς ἐξεφώνησε ὁ 1ανοσιολ. ᾽Αρχιμανδοίτης κ. Μά- Έιμος. Κουρσουμπᾶς. Ἐν Λάρνακι ἐτελέσθη ἐπίσης τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὑπὸ τῆς “Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιτίου πανηγνορικῆ δοξολογία ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ 'Αγί- οὗ. Δαζάρου ὥραᾳ 19.15 μ.μ. χο- | ροστατοῦντος τοῦ Ἡ εθασμιωτάτοι Μητροπολίτοι Κιτίοι κ, ᾿Ανθίμοι συμπαραστατουμµένου ὑπὸ τοῦ ἵε- οοῦ κλήρου τῆς πόλεως. Τὸν πανηγυοικὸν ἐξεφώνησε ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κι- τίου χ. Άνθιμος. Παφόμοιοι ἑορτασμοὶ ἐτελέσθη- σαν καὶ εἰς τὰς ἄλλας πόλεις, χῶ- µοπόλεις καὶ χωρία τῆς Νήσου. Ἡ Ἱεοὰ Μητοόπολις Κυρηνεί- ας ἐπὶ τῇ ἐνδόξῳ ἐπετείῳ τῆς 28ης ᾽ΟὈντωθρίου ἐτέλεσε Πανηγυορικην Δοξολογίαν ἓν τῷ ἵ, ναῷ ἸΑοχαγ- γέλου. Κυρηνείας τὴν παρε]θοῦ- σαν Ἱ]έμπτην, 98 ΟὈμτωδθρίου, ὥ- υᾳά 11 π.μ., χοφοστατοῦντος τοῦ Πωανιερωτάτου Μητοοσπολίτου Κυ- οηνείας κ.κ. Κυποιανοῦ, συµπαρι- στατουµένου ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ κλήθοχι τῆς πύλεως. Κατ) αὐτὴν ἐξεφώνησε τὸν πα- νηγνοικὸν ὁ ἐλλόγιμος Γυµνασιάῳ- χης κ. Κλεάνθης Γεωργιάδης. Μετὰ τὴν δοξολογίαν ἐγένετο παρέλασις τῶν μαθητῶν καὶ τοῦ λωσᾶ, ἥτις κατέληξε εἰς τὴν πλα- τεῖαν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, ἀπὸ τοῦ ἐξώστου τῆς ὁποίας ἡ Α. ΠΠ. ὁ Μητροπολίτης χ.2. Κυπριανὸς ᾱ- πηύθνυνε γαιρετισμὸν ποὸς τὸν λα- ὀν, Ὁ. Πωανιεφώτατος Μητφοπολί- της Κυρηγείας Σ.Χ. Κυποιανὸς πα- ρέστη ἐπίσης εἲς τὸν Πανηγυοι- κὺν ἑορτασμὸν τῶν Ἐθνικοφοόύ- νων. Σωματείων καὶ ᾿Οργανώσε- ων Δαπήθου τὴν ἑσπέραν τῆς Ῥτης ᾿Οκτωθοίου καὶ ἀπηύθυνε Χαιρετισμὸν ποὸς τὸν λαὸν τῆς (λαπήθου, Τὴν ἑσπέραν τῆς Όδης Ὄατο- ὁρίοι. ὃ αγιος Κυρηνείας παρέ- στη εἰς τὸν πανηγυρικὸν ἕορτα- σμὸν τῶν Συλλόγων καὶ Ὄθργα- γώσεων Μόρφου, εἰς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Θ.Ο.1. Αγιος Μά- μας, καὶ ἀπηύθυνε Καιρετισμὸν πρὸς τὸν λαὸν τῆς Μητροπόλεως Μόρφου. ἙΕσαασαα Εὐρισκόµεγοι οικῆς Ἐπετείου Όδης ρῶς ἐπὶ ἐπάλξεων συνεχίζων ἁγκάλας μητρὸς Πατοίδος. [0 ΤΗΛΙΓΡΑΦΙΙΜΙ ΤΟΥ ΜΛΚΙΒΙΟΙΝΟΥ ΛΡΧΙΗΙΚΟΠΟΥ μακοὰν φιλτάτης Πατρίδος ἀποστολῇ ἀπευθύνομεν κατὰ ἐπίσημον ταύτην ἡμέραν Ἴστο- ᾿Οκτωδρίου πρὸς σύµπαντα Ἑλληνικὸν Κυπριακὸν λαόν, τὸν ὁποῖον κα- λοῦμεν καὶ πατρικῶς προτρεπόµεθα, ὅπως μὲ τὸ σύνθημα «Οχι» ἀπαντήσῃ ὑμοφώνως εἰς τὴν κατ᾽ αὐτὰς τεκταινοµέ- γην ἐν Λονδίνῳ νέαν συνταγματικὴν ἐπίθεσιν καὶ ἀποκρούων πᾶσαν νόθον λύσιν ἐθνικοῦ ἡμῶν ζητήματος ἐμμείνῃ σταθε- ἐπὶ ἐθνιμῇ ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν ἀγῶνα µέχοι ἀποκαταστάσεως ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΜΗ. ΙΠΗΝ 'Ὑπὸ τοῦ. Σεθασμιωτάτου Μη- τοοπολίτου Κιτίου. κ. ᾿Ανθίμου ἐπεθλήθη εἰς τὸν ἱερέα Αγ. Θε- ράποντος Παπασταῦρον Μαονέρον τρίµηνος ἁργία μετὰ στερήῄσεως τών. ἀποδοχῶν του, διότι τάστως ἐξέδωσε πιστοποιητικὸν ἐλευθερίας εἰς τὸν Νικόλαον Χοι-. στοφῆν ἔγγαμον καὶ πατέρα τέ- γνων δι οὗ ὁ ὡς ἄνω ἐτέλεσε ἄο- οαθῶνας μετ ἄλλης κόρης. ἸἨπεθλήθη ὡσαύτως Ιζήμερος ἁοργία εἲς τὸν Παπαωνώσταν Σγοι- νῆν ἐξ “Αγ. Φυλάξεως, ἐπὶ τῷ ὅτι ἐδέχθη πιστοποιητικὸν ἐλευθεορίας ἄνει ἐπικυρώσεως τῆς Μητροπύ- λεως ναὶ ἐτέλεσε ἀρραθῶνας εἰς ΤΑΥγ. Φύλαξιν. Ἡ ἀργία ἀμφοτέρων ἄοχεται ἀπὸ σήμερον ης Νοεμθρίοι. ο Ν ΕΜ Τῆ 1. ΗΙΤΗΙ (Συνέχεια ἀπο τὴν Υ΄ σελίδα) μωατά, τους τὰ ὑποία τοῦ ἐπετρέ- πετο νὰ ἐρποιήσῃ τὸ πῳοωῖ τῆς ἶ- δίας ἡμέορας. Ἡ. ὡς ἐὰν κάποιος πιο εὔτο, ὅτι εἰς μίαν ναὶ τὴν αὐτην οἴνίαν δὲν ἐπιτοέπεται εἷς τὸν οἰνογόον νὰ μεταχειοίζεται σλείη, ὁ γειρισμὺς τῶν ὑποίων εἶνια ἀνατεθειμέγος εἰς ἄλλον ἵ- πηούτην. ΠΗ. τέλος, ὡς ἐὰν σά: πυιος ὀπαφοῦσε. διὰ τὸ ὅτι πάτω ὑπὸ μίαν καὶ τὴν αὐτὴν στέγην δὲν δίδετιω εἷς ὅλα τὰ µέλη τῆς οἰγίας ἡ αὐτὴ ἀπασγόλησις. (Συνεχίζεται) ο ου Ι1ΗΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜπΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑιοξεσίαν Αοιθμ. ὁ ὙΥιοθετοῦντες: α) Τιμολέων Ἀτιοιανοῦ ἐν λάρ γάχος ἐτῶν 4. β) ἡΜαρία Τιμ. Στιλιανοῦ ἐκ Λάσνακος ἐτῶν 45. Υιοξετουµένη: ᾿Ανδοοῦλα ᾿Ὀυφανίδοι ἔκχ ΑΔει- χωσίας ἐτῶν 8. Οἱονδήποτε πφόσωπυν γνωοίσον ὕνατνσιν ὃ ὁ τὴν ὡς ἄνω Τίοθεσί- αν, παλεῖτα νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοά(ως ποὺς τὸν Μητροπολί- την, ἀναγοάφον κά τοὺς λόγους τῆς ἑνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (1) ἡμεοῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἶν τῇ Ἱερᾷ Μητροπόλει Κιτίου τῇ 9ἵ ᾿Οκτωθρίου 1904 Ἔν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κιτίου ως άνεξ-ι ΜΙΝΙ ΙΦΙΝΗΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν δ΄ σελίδα) ἢ Φιλία ἐκείνων ἡμῖν προΐστα- ται, ἀλλὰ τὸ ἐκ τοῦ µαμμµω- νᾶ γενέσθαι φίλους. Διὰ τοῦτο προσέθηκε, Φίλους ἐκ τοῦ μαμμωνᾶ, ἵνα µάθῃς, ὅτι αὐτά σου τὰ ἔργα φείσεται, ἡ ἐλεη- µοσύνη, ἡ φιλανθρωπία, ἡ εἷς τοὺς δεοµένους φΦιλοτιμία» 1.Ρ.α. 91, 299, 57, 60, 55, 228, 63, 19). | Κατά δὲ τὸν καθηγητὴν κ. Τρεμπέλαν ἡ ἔννοια τῶν δύο ἱτούτων στίχων εἶναι ἡ ἑξῆς: ἱκΚαὶ ὁ κύριος ἐπήνεσε τὸν ἰδιαχειριστήν, ὄχι θέθαια διὰ ιτὴν ἀδικίαν ποὺ τοῦ ἕἔκαμε, Γκαὶ διὰ τὴν ὁποίαν τὸν ἀποκα- λεῖ οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ἀλ- λὰ διότι ἐνήργησε φρόνιµα καὶ Ἱπροθλεπτικά διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ας μὴ φανῇ δὲ εἰς κανέ- ινα παράδοξον, ὅτι ὁ οἰκονό- ἵµος αὐτὸς ἐνήργησε τόσον ἸΦρόνιμα, διότι οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι προσκολληµένοι εἰς [τὸν µάταιον αὐτὸν κόσμον, ἱπροκειμένου νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ ἐπίγεια συμφέροντά των δεικνύονται προνοητικώτεροι Γκατὰ τὴν συμπεριφοράν των Γκαὶ τὰς σχέσεις τών πρὸς τοὺς Ιἀνθρώπους τῆς τάξεως καὶ ἕ- Ιποχῆς των περισσότερον παρὰ εὅσον εἶναι Φφρόνιμοι καὶ προ- [νοητικοὶ διά τὴν ἐπιδίωξιν (καὶ ἐξασφάλισιν τῶν πνευµα- τικῶν ἀγαθῶν οἱ ἄνθρωποι ἐ- κεῖνοι ποὺ ἐφωτίσθησαν ἀπὸ ἱτὴν ἀλήθειαν καὶ ἔγιναν υἱοὶ εφωτός. Καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω, ὅ- ἵπως ἐγκαίρως ἐφρόντισεν ὁ ἄ- ἴδικος αὐτὸς διαχειριστὴς νὰ Ιἐξασφαλίσῃ τὴν φιλίαν τῶν ὁ- ᾿Φειλετῶν τοῦ κυρίου του, ἔτσι καὶ σεῖς φροντίσατε νὰ κάµετε διὰ τὸ καλόν σας φίλους ἀπὸ ιτὸν πλοῦτον, ποὺ εἶναι ἄδικος ἰδιότι αἱ µεγάλαι περιουσίαι 'μὲ ἀδικίαν ἐπισωρεύονται καὶ (ἀδικίαν μεγάλην διαπράττει αὐτὸς ποὺ µόνον διὰ τὸν ἕαυ- τόν του κατακρατεῖ τὰ πλού- τη. Κάμετε λοιπὸν καὶ σεῖς φίλους ἀπὸ τὸν ἄδικον µαμμω- γᾶν ἀγαθοεργοῦντες καὶ εὖερ- γετοῦντες τοὺς ὁμοίους σας, ὥστε ὅταν ἀποθάνετε νὰ σᾶς ὑποδεχθοῦν οἱ φίλοι αὐτοὶ εἰς τὰς αἰωνίας σκηνὰς τοῦ πα- ραδείσου. | | | Χιλιάδες λαοῦ ἐξ ὕλης τῆς Κύπρου συνέρρευσαν χθὲς ες ν- ρήγειαν διὰ νὰ παρακολουθήσουν τὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ. ἀνδοιόν- τος τοῦ ἀοιδίμου ᾿Αοχιεπισχόποι Μακαρίου Β΄’ τοῦ ἀπὸ Κυρηνείας. 'Ο ἀνδριὰς ὃ ὁποῖος Ἰατεσχευά- σθη διὰ Παγκυποίου ἐράνου ἂν ηγέρθη εἰς τὴν ποὺ τοῦ Μητουπο- λιτικοῦ Μεγάρου πλατεῖαν ἡπακα- ορίου τοῦ Β΄. Τὸ ᾿Αρχιερατικὸν Συλλεί- τόυργον. Τὴν πωωῖϊαων τῆς Αυοριακῆς ἓ- τελέσθη εἰς τὸν ἀσςυκτινῶς π]η- ρη ἱερὸν ναὺν ᾽Αργαγγέλου Ἀίι- χαηλ. ᾿Αοχιεοατικὸν σιυλλείτουο- γον εἰς τὸ ὁποῖον μετέσχον οἱ Σ ϱὐασμιώτατοι ἈΙητοοπολίται Ἀι- τίο κ. Άνθιμος χα Κυρηνείας Σ. Κυποιανὺς καὶ ὃὁ Θεοφιλέστά- τος Χωρεπίσχοπος Σαλαμίνος γή. Γεννάδιος, συμπαρφαστατούμενοι ὑπὸ τῶν ὀᾳφικιούχγων ληυικῶν τῆς ᾿Αρχιεπιαχοπῆς κα τῶν Μη- τροπόλεων, τῶν ἡγουμένων τῶν Μονῶν κά πλείστων ἄλλων Ἀλη- οικῶν. Μετὰ τὸ πέρας τῆς λειτουργίας τὰ πλήθη μὲ ἐπὶ χεφαλῆς τοὺς ᾿Αοχιεοεῖς, τὸν κλῆρον ἐκπροσώ- πους τῶν Δήμων καὶ ὀργανώσεων ἐθάδισαν ποὺς τὴν ποὸ τῆς Μη- τροπόλεως πλατεῖαν Μακαοίου τοῦ Ὦ΄ ἔνθα εἴχε στηθῆ ὃ ἀνδοιὰς τοῦ. ἀριδίμοι. Ἰθνάοχοι. Τὰ αποκαλυπτήρια. Ἡ τελετὴ τῶν ἀποκαλιπτηρίων ἤρχισε διὰ κατανυκτικῆς ἐπιμνη- µοσύνου. δεήσεως ἢῆς προεξῆν- χε ὁ Σεὐασμιώτατος Μητοοπο- λίτης Κιτίου κ. λνθιμος. Μετὰ τὸν ὕμνον τῆς Κύπροι τὸν ὁποῖον ἐπαάνισε ἡ φιλαρµονική, ὁ Σε- ῥασμιώτατος ἨΜητροπολίτης Κυ- ρηνείας χ. Ευποιανὸς ἐξεφώνησε ἐμπνευσμέγον λόγον, τὸν ὁποῖον δηµοσιεύοµεν κατωτέρω, ἐξάρας τὴν ζωὴν καὶ τὴν δράσιν τοῦ Ἐ- θνοµάρτυρος Μακαρίου Β΄ τοῦ ἀπὺ Κυρηνείας. ᾿Επηκολούθησαν μετὰ ταῦτα προσφωνήσεις ὑπὸ τῶν κ.κ. Γ. Πούλια δηµαορχεύον- τος Δευκωσίας, Κ. Σπυριδάκι. ποοέδρου τῆς Ο.Ε.Λ.Μ.Ε.Κ.. 1. Ἰαχωθίδου, δημάρχου Πάφου, Χ. Κατζηχάρου, προέδρου τῆς ΠΕΚ Μ. Τοιτοφτίδου, προέδροι τῶν «ἨἘθνικολαϊκῶν» Λεμεσοῦ, 1. Φα(- δώγος, πολιτευτοῦ Λάρνακος, ΤΠ. Ἡαπαδοπούλον, προέδρου τοῦ Γ.Σ.Β. ᾽Αμμοχώστου, ΑΛ. Εὐστα- θιάδου ἐκπροσώπου τῆς Σ ΕΚ, ᾧ. Παρασκειυαῖδου, δημάρχου Δαπή- θου, Π. Ἰωκωθίδου, πολιτευτοῦ Μόρφου καὶ Χ. Δημητοιάδου δη- µάρχου Κυφηγείας, ᾿Ακολούθως ὁ Σεθασμιώτατος Μητροπολίτης Κιτίοι' ἀπεκάλυψε τὸν ἀνδριάντα τοῦ Ἐθνομάρτυρος Μακαρίου ἨΒ΄ κατόπιν τῆς ἑξῆς ὡραίας. προσφωνήσεως: ο Ἑλληνικὸς Ευπριακὸς Λαός, μνήμων εὐλαθῆς τῶν ὑπὲρ αυτοῦ αγώνων καὶ θυσιῶν σου, ἀθρόος συνῆλθε σήμερον, ἠρωϊ- κὲ Ἱεράρχα, εἰς τὸν χῶρον τοῦ- τον, ὃν ἡγίασεν ἣ φωτεινὴ πα- ρουσία σου, διὰ νὰ προσφέρῃ γο- νυκλινής, ἐνώσειον τῆς σεπτῆς µορφης σου, τὸν ὀφειλόμενον πρὸς Σὲ φόρον τιμῆς καὶ εὖ- γγωμοσύνης. | Ὡς ποιμεγάρχης τῆς ἸΜητρο- πολιτικῆς ταύτης περιφερείας ο πθωτον, καὶ ὡς Αρχιεπίσκοπος καὶ ᾿Εθνάρχης τῆς Αὐτοκεφά- Μυπριακῆς Ελωιλησίας ἔἕ- σειτα, ἐξεπλήρωσας πιστῶς τὸν Γένώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων δο- θέντα ἱερὸν ὅρκον Σου. ᾽Αλύγιστος συνεχιστὴς τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν παὶ ἐθνικῶν ἡμῶν παραδόσεων, ἀποίμητος ο α τοῦ ποιµγίου Σου, ᾱ- | διάλλακτος ὑπεροσπιστὴς τῶν ἐθνικῶν δικαίων τοῦ σκλαθωμέ- νου λ]αοῦ Σου, ἐμόχθησας ὑπέο αυτοῦ καὶ ἐπάλαισας καὶ ἠγωνέ- σθης μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς Ἠρωϊπῆς ψυχῆς Σου. Ὅταν ὁ ἔίμιος καὶ ἱερὸς ἡμῶν ἀγὼν φθάσῃ μὲ τὴν θοήθειαν τοῦ Θε- οὗ εἰς τὸ αἴσιον τέρμα του, καὶ τους σκοτεινοὺς ὁρίξοντας τῆς δουλείας µας φωτίσῃ ὃ ζωογό- γος ἥλιος τῆς ᾿Εθγικῆς ᾿βνα- στασεως, τὸ ὄνομά Σου ἄσφα- λῶς τὴν πρώτην θὰ καταλάξῃ θέσιν εἰς τὴν Ἱστορίαν τοῦ ἕἑνω- τικοῦ Κυπριακοῦ ᾱ/ὤνος. λου 4ὲν ἔξησας. ὀὑπέρμαχε τῆς ἐλευθερίας ἀγωνιστά, διὰ νὰ φέρῃς εἰς πέρας τὸν τίµιον καὶ ἱερον ἀγῶνα τοῦ σκλαβωμεένου αοῦ Σου. Ὅμως, κατὰ τὴν ἵ- εθαν ταυτην στιγήν. καθ’ ἣν εὐλαθεῖς προσκυνηταί, ἱστάκμεθα προ τῆς σεπτῆς Ἰορφῆς Σου, ὄρκον δίδοµεν ἱερόν. ὅτι τὸν ᾱ- διάλλακτον ἑνωτικὸν ἀγῶνα θὰ Γσυνεχίσωμεν ἡμεῖς, ὑπὸ τὴν φω- ἱτεινῆν καθοδήγησιν τοῦ ἄντα- ξίου διαδόχου 3ου Ἰαμασίου Ιτοῦ Γ΄, ἐπὶ τῶν γραμμῶν τὰς ον : 5 :ὀποίας Σὺ πρῶτος ἐχάραξας. | Καὶ νῦν. σείροντες τὸν πέ-: 9 “ 3 Ν : σπλον, αποκαλύπτωµεν τὴν φω- 'γὰ εἶναι εἰς τὸ διηνεκὲς ὁ ἂει- φεγγὴς φάρος ποὺ θὰ καθοδῃ- γῇ τὰς γενεὰς εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Ιὑπερτάτου καθήκοντος ὑπὲρ τῶν Γώραιοτέρων καὶ εὐγενεστέρων (ἰδεωδῶν τῆς ζωῆς. Αἰωνία ἂς εἶναι ἡ μνήμη Σου. Ἐν συνεχείᾳ ἐπηκολούθησε χι τάθεσις στεφάνου ὑπὸ ἀντιπροσω- πείας τῆς μαθητικῆς νεολαίας τῆς ἡΓητοοπολιτικῆς πεφιφεωείας. Νι- ρηγείας. ἡ ην ἐπιόλητικὴν τελετὴν ἐπὲ- στεφεν ὁ ἐθνικὸς Ύμνος. Πρὸ τῆς λήξεως τῆς τελετῆς ἀνεγνώσθη τὸ ἐξ γαιρετιστή- τοῦ. μακθρὰν οιον τηλεγοάφημε, ὍὉ Σε6. Μητροπολίτης Κυρηνείας ὁμιλῶν κατὰ τὰ ἀποκαλυπτήρια. ἐπὶ ἐθνικῃ ἀποστυ- τῆς Κύπρου Ἀ[ακαριωτάτου Γλῃ. εὐρισκομένον :᾽Αοχιεπισκόπου γ. Μακαοίου χαὶ [τοῦ Δημάρχου Λευκωσίας . Θ. ΓΑέρθη «Νοερῶς παριστάµεγχοι τε- λετῇῃ ἀπονκαλιπτηρίων ἀνδοιάν- τος ἀειμνήστου ἐθνομάοτυρος ᾿Αοχιεπισκόπου Μαναθρίοι, ἀποτί- ομεν εὐλαθῶς φόρον τιμῆς γαὶ εὐγνωμοσύνης ἀνθ) ὧν ὑπὲρ πί- στεως καὶ πατρίδος ἔπραξεν. Ἐ- νώπιον ἀποχαλιπτομένης σήμερον µαρμαρίνης μορφῆς Του διαδη- λοῦμεν πίστιν εἰς ὑποθήκας του καὶ ἐμφυχούμενοι ἀπὸ ὑφηλὸν πα- ράδειγμα ἐχείνου ἀνανεοῦμεν ὄρ- πον συνεχίσεως ἀγῶνος µέχοις ὕτου. φιλτάτη πατοὶς Κύπρος ἆ- ποχατασταθῃ εἲς μητρικὰς ἀγκά- λας--ΚΎΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ΟΡΓΜΙΣΤΟΚΔΗΣ ΛΕΡΡΗΣ. πολίτου πριανοῦ. Κυρηνείας χ. Μυ- ᾿᾽Αγαπητοὶ ἐν Κυρίῳ ᾿ Αδελφοί, Εὐλαδὲς 'Γερατεῖον, Πατριωτικὲ αὲ τῆς Κύπρου. Ὅσοι ἐγνώρισαν ἓκ τοῦ σύ- νεγγυς τὸν ἀπὸ Ἰυρηνείας Πρω- θιεράρχην καὶ ᾿Εθνάρχην τῆς Κύπρου ἹἩΜακάριον τὸν Β΄, ᾱ- σφαλῶς πενιχρὰ θὰ θεωρήσωσιν ὅσα θὰ λεχθῶσιν ἐπὶ τῇ προκει- µένῃ τελετῇ. Διότι ὃ ἹἩακάριος ἀνεδείχθη πατὴρ καὶ ποιμὴν πραγματικὸς καὶ ἐξεδαπανήθη καθ) ὁλοκληρίαν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ. ὥστε σκιαγραφία ἀσθενεστάτη ν᾿ ἀποβαίνῃ ἐξιστόρησις τῶν μκατ᾽ αὐτόν. Γνώμων καὶ κανὼν τῆς ὅλης ζωῆς τοῦ ἹἩΜακαρίου ὑπῆρξεν ἡ ἕμπρακτος ἄσκῆσις τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου διδασκοµένης ἁἀγάπης. 'ΥὙπὸ τῆς ἁγάσπης ταύτης κινού- µενος δὲν ἐφείσθη θυσιῶν, ἐπι- διώκων τὴν ἀπὸ πάσης πιλευρᾶς βελτίωσιν τῆς καταστάσεως τοῦ λαοῦ, οὕτω δὲ πολιτευόµενος ᾱ- νήγαγεν εἰς περιωπὴν τὴν ἐπαρ- χίαν του ἀπό τε θρήσκευτι- κῆς, ἐκπαιδευτικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀπόψεως. Δὲν ἀπέμεινε τοµεύς, ὅστις δὲν ἠσθάνθη τὴν ἀνακαινι- στικὴν καὶ δημιουργικὴν πνοὴν ' τοῦ Μακαρίου. ᾿Ασκητικὸς καὶ λιτοδίαιτος. ἀφιλοχρήματος καὶ οἰκρνόμος, ἀνεπίδεικτος καὶ τα- πεινόφρων, φιλάνθρωπος καὶ ἑ- λεήμµων, εἰλικρινῆς καὶ εὔστα- θᾳς, εὐθαρσὴς καὶ τῆς ἀληθείας φίλος ἀχώριστος, τῶν θρήσκευ- τοιῶν καὶ ἐθνωιῶν θεσµίων καὶ παραδόσεων ὁπαδὸς καὶ αὐστη- ρὸς τι]ρήητής τοῦ καὔήκοντος ὁ- πιρέτὴς πρόθυμος καὶ ἐἔκτελε- στὴς ἀἁπτόητος, ἐν ἑνὶ λόγω ποι- πετάοχης καὶ ἐθνικὸς ἡγέτης κατὰ πάντα τῆς κλήσεως ἄξιος, ἀπέδιη τοῦ λαοῦ μέγας εὖὐεργε- της. ο Διεποίµανε θεοσεθῶς τὴν θεό- σωστον ἐπαρχίαν τῆς ἹἹερᾶς ΙΜη- Γτροπόλεως Ἰυρηνείας ἀπὸ τοῦ «ἠΠαοτίου 1917 µέχοι τέλους τοῦ :4947. ἐπὶ τριάκοντα δήλονότι ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜ --σπακαγ--σσακκαφακνωμ«κος]------ν------κοο------μος ----ασπκννεςο---μ--...--- ααπαώταω [ἱ ΛΠΙΠΙ ΤΙ ΙΠΙΠΙ Π ΝΠΗ ΜΑΚΑΡΙΟΥ Β τεινὴν φνσιογνωµίαν Σου, διὰ οδειῶν, πυκνὠσεως τοῦ | | θείου κηρύγματος διὰ προσλήινεως τα: ατικῶν ἱεροκηρύπων καὶ µορφώ- σεως ἱερέων, ἵδρυσε καὶ ἐνίσχυ- σεν ᾿Ανωτέρας ᾿Ελληνικὰς Σχο: λὰς εἰς ὅλα τὰ διαμερίσματα τῆς ἐπαρχίας ---τὰ εὐδοχίμως λει- τουργοῦντα σήμερον Γυμνάσια καὶ «ύκεια ----. ἐπάταξε τὸ χαρ: τοπαίγγιον καὶ ἤνοιξεν ἀναγνω: στήρια καὶ συλλόγους, συνέπηξε φιλοπτώχους ἀδελφότητας, ἵδρυ- σε νυκτερινγὰς σχολάς, ἐπροστά- τευσε τὴν δενδροκαλλιέργειαν. µαθιέρωσε γεωργικὰ δραθεῖα, ὑπερημύνθη τοῦ ἐργάτου, ἐνδιε: φέρθη διὰ πάντας. Αὐτεπαγγέλ- τως ἐπελαμθάνετο καὶ ἔλνε δια- φορὰς τοῦ ποιμνίου. ἀποτρέπων οὕτω δαπανηροὺς δικαστικοὺς ἀγῶνας καὶ δὲν ἐφείδετο κόπων δι εἰρήνευσιν τοῦ Λλαοῦ. Τὴν ᾱ- νάπαυσιν οὐδέποτε ἐγνώρισεν ὁ Πήακάριος, ἐκτελῶν πάντοτε τὸ ἔργον τοῦ ἀλήθινοῦ ποιµένος. Δι αὐστηρᾶς καὶ Λλελογισµέ- γης διαχειρίσεως ἀνύψωσε τὴν οἰκονομικὴν θέσιν τῆς ἸΜητροπιό- λεως καὶ τῶν Ναῶν τῆς περιφε- ρείας αὐτῆς, ἐκ τούτου δὲ κατέ- στη δυνατὴ καὶ ἡ προσφορὰ ἀπὸ µέρους τῶν ἱδρυμάτων τούτων τῶν γενναιοτέρων πάντοτε συν: δρομῶν εἰς τοὺς ἑκάστοτε ἐθνι- κοὺς ἐράνους, τοὺς ἐκπαιδευτι- κοὺς καὶ ἄλλους πκοινωφελεις σµοποὺς καὶ ἡ ἐφαρμογὴ καὶ διατήρησις ἱκανοποιητικῆς σχε- τικῶς µμισθοδοτικῆς κλίµακος διὰ τὸν ἐνοριακὸν κλῆρον τῆς ἐ- παρχίας. Ὑάτρης τῆς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δωρηθείσης εἰς τὸν ἄνθρωπιον ἐ- λευθερίας͵, διὰ τὴν ὁποίαν µετέ- σχεν ἐθελοντικῶς τῶν ἀἄπελευθε- θωτικῶν πολέμων τοῦ 1912--- 1916, ἐπεδίωξε ταύτην καὶ διὰ τὴν ὑπόδουλον Κύπρον πάσῃ δυνάµει, οὐδὲν παραλείψας νἀ ἐνεργήσῃ καὶ διὰ τὴν µραταίω- σιν τοῦ ἐθνικοῦ φρονήµατος τοῦ λαοῦ καὶ ἓν οὐδεμιᾷ περιπτώσει πτοηθεὶς νὰ ἐλέγξη οἰανδήποτε παρ οἴουδήποτε παρέκκλισιν ἐκ τῆς ἑνωτικῆς γραμμῆς. Δεἴ- γµα τοῦ πόσον ἐνεθουσίαζε τὸ ἐ- θνικὸν κήρυγμά του πρόκειται καὶ ὃ μοναδικὸς ἓν τῇ νήσω ἆ- θλος. ἤ πρὸ εἰκοσιπενταετίας δι’ ἐράνου τῆς ἐπαρχίας του ἐκ ὅ 2.500 ἀγορὰ τοῦ ἀεροπλάνου «Κνρήνεια» διὰ τὴν Βασιλυιὴν “Ἑλληνικὴν ᾿Αεροπορίαν. αὸς χαραχτηριστικὀν δὲ τῆς ἐξυιψνώ- σεως του εἰς τὴν ἐθνικὴν συνεί- δήσιν τοῦ παγκυπρίου δύναται νὰ ανημονευθῇ καὶ τὸ ὅτι ὁ Ἰακά- Πλῆθος λαοῦ παρακολουθῶν τὴν τελετὴν τῶν ἀποκαλυπτηρίων. Ἡ ᾽Ὁμιλία τοῦ Σεθ. Μητρο-: ριος ἐκλήθη τὸ 1915 ὑπὸ τοῦ τότε ἐθνάρχου Κυρίλλου τοῦ Γ΄ τοῦ ἀπὸ Κυρηνείας. ἵνα διαφω- τίσῃ τὸν λαὸν ἓν τῇ περιπτώσει | δυσχεροῦς καταστάσεως, τὴν ὃ- ποίαν ἐδημιούργει Φιλοκυθερνη- τωή ἓν τῇ ἐπαρχίᾳ ᾿Αρχιεπι- σκοπῆς δουλευτικὴ ὑποψηφιό- της, ἀναφανδὸν ὑποστηριξομένη ὑπὸ ὀργάνων τῆς ξενοκρατίας. Ἐπολέμησε τὸν ἀρξάμενον νὰ ὃρᾷ τότε εἰς ὡρισμένας πόλεις κομμουνισμὸν τονίζων καὶ ὅτι ἵ- ὄρυσις κόμματος τοιαύτης ἰἴδεο- λογίας εἰς τόπον ὑπόδουλον. μό- νον τὸν ξένον κυρίαρχον θὰ ἐξυ- πηρέτει, διότι θὰ ἐπέφερε διχα- σμὸν τοῦ λαοῦ. Πόσον ὀρθῶς προέθλεψε καὶ ἐν τούτῳ µαρτυ- ρεῖ ᾗ παροῦσα κατάστασις. Τὸ ἀπελευθερωτικὸν πίνηµα τοῦ 19981 ὡδήγησε τὸν Ἰανά- θιον εἰς τὴν ἐξορίαν. Τὰς πρωϊ- νὰς ὥρας τῆς Άδης ᾿Οκτωδθρίου τοῦ ἔτους ἐκείνου ἄγγλοι στρα- τιῶται εἰσώρμησαν εἰς τὴν Γίη- ερόπολιν, ἀνῆλθον καὶ παρεθία- σαν δι ὑποκοπάνου τὸν κοιτῶνα του. ἥρπασαν αὐτὸν ὃς κακοῦρ- γον, στηρίξοντες δὲ περίστροφον εἰς τον πρὀταφόν του ἔσυρον τοῦτον βιαίως διὰ τῆς Κλίμαχος παὶ λακτίζοντες πρὸς τὴν αὐλὴν διὰ τῶν ἕναντι προπυλαίων τὸ νο 3 ο α πεσον εκ τῆς κεφαλῆς του κα:: λυμαύχιον, ἔρριμαν τοῦτον μετὰ φορᾶς καὶ ἐκ τῶν ἄνω εἰς κλειστὸν ἐκ τῶν πλευρῶν αὖτο- κίνητον καὶ χλενάζοντες ὡδήγη- σαν εἰς τὰς φυλακὰς καὶ ἐκεῖθεν εἰς τὴν ἐξορίαν. Ἡ ἐξορία τοῦ ἐθνομάρτυρος παρέσχε τὴν εὐκαιρίαν νὰ διαπι- στωθῇ πόσον ἐντατικῶς ἐκαλ- λιέργησε τὸν ἐθνικὸν ἀγρὸν ὁ Μακάριος. Περὶ τὴν Μητρόπολίν του περισσότερον συνεσπειρώθη- : α να :θὴκας ἐκείνου. ᾗΓατά τὸ καὶ ἕν ἔτη,, ἐξ ὧν τὰ δεκαπέντε ἀπὸ τῆς πικρᾶς ἐξορίας. Ιὲ κί- νήτρο» τὴν ἀνεξάντλητον πρὸς τὸ, ποίµνιον ἀγάπην ἐμερίμγῆσε καὶ ἐμόχθησε πεοὶ τῆς σαν τότε συνεργάται, ἐκτιμηταὶ καὶ σύμπαν τὸ ποίμνιόν του, μετ) εὐλαθείας περιέποντες τὰς ὕπο- δεκα- πενταετὲς διάστηµα τῆς ἐξορίας του ἡ ἐπαρχία του ἐνεφανίσθη ᾿ , ς ' ος Ἡ εἰς παάσας τὰς ἐκφάνσεις τοῦ ἑ-: αν ος : µ θνικοῦ αγῶνος κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ θεωρηθῇ ὡς τὸ πατευθυντήριον κέντρον τῆς πο- λιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. αἱ ταῦτα μὲν γινώσκουσιν' ς ον ὃ ας ν | οἱ πολλοί. Εκεῖνο, ὅμως, τὸ ὅ- ποδηγετή- : τα . ] λτ τούτου ὃν ἀνελλιπῶν περι-' - ο, . ποῖον ὀλίγοι γνωρίξουσιν. εἶνε ' 'Ο Μακάριος ὑπῆρξε τοῦτο: πο κωμαατσο----- ΔΕΥΤΕΡΑ, 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1954. ΝΙετὰ, δεκαωτενθήμεφυν παφιιο: γῆν εἰς λονδΐνον, ἔνθα ἐπελήφθη ζητημάτων ἀφορώντων τήν αὐτό- σε Κυποιανἡν Ἱ]αυυικίαν καὶ δι- εξήγανε συνυομι ας ἐπὶ τοῦ Ῥυ- ποιακοῦ ζητήματος μετὰ ΑΥΥ/ ών γώοήσε ἀερυπυυικῶς τὴν πυωῖαν τοῦ. παρελθόντος Σαὔθόάτου διὰ Νέάν 'ὙΎόρχην ἔνθα ἀφίκετο τὴν { ποωϊνὴν ὥσαν τῆς Κυριακῆς, : πα, : ο πολιτικῶν, ὁ ΝΙακαφιώτατὸος ἄνε-, Ἡ ΙΜΡΗΙΜΗΣ ΝΕΤΕΒΗ ΗΣ ΜΜΕΙΜΗΝ το ἄοχηγυς τὴς πάσα τῷ Ο.Η.Ε. Ἡλληνι κ ' ΛΑ Ἠνικῆς Ἀντιποοσωπείας κ. ΤΑ, Κύρου, ἀντιπούσωπος τοῦ Ααω. ου, ἄντιπῳ ς Αῳ χιεπισχόπον ᾽Αμεϕινῆς, οἳ Ἔθναυ. γικοὶ. Σ ὑμθυυλοι κ.κ, ὃν λοῦι ὃης χαὶ Ζ. Ρωσσίδης καὶ πολ]ωὶ Ἀύποιοι τῆς Ἀέας Τόρκης. Ὁ. ΝΙαναριώτατος μετὰ ὐλιγυ- ὧφον ἀνάπαυσιν παρηκολούθησε τὴν πουῖαν τῆς Ἀυριακῆς τὴν Θείαν «Δειτουσγίαν εἲς τὸν ἐν Χ. τῆς ἐξορίας του ὁ μόνιμος ἐν τῷ ἐξωτερικῷ πρέσθυς τῆς δούλης Πζύπρου καὶ καθοδηγητὴς τοῦ ᾿᾽Αγῶνος της. 'Ἡ στάσις, τὴν ὃ- ποίαν ἐτήρει ἡ Εθναρχία, διαρ: κούσης τῆς πολυετοῦς χηρείας τοῦ καθωρίζετο κυρίως ὑπὸ τῶν δύο συνεξορίστων ΠΜ ητροπολιτῶν Κι- Μακαρίου, μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ πρώτου ὑπὸ µόνου τοῦ δευτέ- ρου. Εὰν ἡ ἀγγλικὴή ἁπόπειρα πρὸς καθυπόταξιν τῆς ἛΕθναρ- χούσης Εκκλησίας τοῦ ᾿Απ. Β αρνάξα, διὰ τῆς ὑπὸ τοῦ 6ρετ- ταγικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ θεσπί- σεως τῶν τριῶν ἐκείνων ἄντεκ- κλησιαστικῶν νόμων τοῦ 1995/ ἀπέτυχε τελικῶς, τοῦτο ὀφείλε- ται τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἀκαμψίαν τοῦ Μακαρίου. Όταν ἄλλοι, πα- γιδευθέντες ὑπὸ τῆς ἀγγλικῆς προπιαγάνδας ἢ λισιοψυχήσαντες, προσεχώρουν εἰς τὴν ἄπογψιν περὶ προκηρύξεως ᾿ Αρχιεπισκο- πικῆς ἐκλογῆς, παραγνωριζοµέ- νων τῶν ἐξορίστων συνοδικῶν», ὁ Μακάριος, διαθλέπων σαφῶς ὁποία συμφορὰ θὰ ἐνέσκήηπτεν ἓκ τούτου, ἀντετάχθη πεισµόνως συγκρουσθεὶς καὶ μετὰ τῶν ἐν Ελλάδι ἐπισήμων. Εὶς τὴν ἀξί- Γωσιν τούτων, καθ’ ἥν ὡς ἕλλην Γὑπήκοος ὤφειλε νὰ πειθαρχήσῃ εἰς τὰς ὁδηγίας αὐτῶν, ἀἁπήντη- σεν εὐθαρσῶς, ὅτι ὡς ᾿Εθνάρχης ὑποδούλου τόπου, πρὸς τὴν ἐθνι- κὴν συνείδησίν του καὶ µόνην ὤφειλεν ὑπακοήν. ᾿ Ανένδοτος παρέμεινε µέχρι τέλους, ἀψηφή- σας καὶ ἀπειλὴν µπτιερὶ ἐξορίας του εἰς τὸ Αγιον Ὄρος. Καὶ τελυιῶς ἐνίκησεν. Κ αἱ ἀνωώμολο- γήθη ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ἡ ὀρθό- της τῆς στάσεώς του. Καὶ ἄπε- γεµήθη πρὸς αὐτὸν τιμητικὸν ὃ- πὸ τῆς Πατρίδος παράσηµον. Η ὐδόκησεν, ὅμως ὁ Θεὸς καὶ ἐτερματίσθη τοῦ ἐθνομάρτυρος ἡ ἐξορία. Τὴν 2Φην Δεκεμβρίου 1946 ἀπεθιβάσθη «φίλην εἰς πατρίδα γαΐῖαν». Παρὰ τὸ 6αθὺ γῆρας καὶ τὴν κάκωσιν ἐκ τῶν ἀπεριγράπτων µαρτυρίων τῆς περιόδου τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς παὶ τῆς σκληρᾶς τοῦ Γένους δο- Χιμασίας, δὲν παρέλειρε νὰ ἔπι- σκεφθῃῇ ἀπ᾿ ἄκρου εἰς ἄκρον τὴν προσφιλῆ του ἐπαρχίαν, ἔνι- σχύων καὶ ἐνθαρρύνων τὸ ποί- µνιόν του εὐαγγελιζόμενος μετὰ τοῦ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους»καὶ τὸ «Ἔνωσιν καὶ µόνον Ενωσιν». Η ἐκ νέου ἓν Εύπρῳ παρου- σία τοῦ Μακαρίου ἀνεπτέρωσε τὸ ἐθνιὸν φρόνημα ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ τῆς νήσου, ἑπτόησε δὲ τοὺς πολεµίους τῆς θρησκείας καὶ τῆς πατρίδος κομµουνιστάς, οἵτινες πλουσίαν ἐν τῷ μεταξὺ εἶχον ἕ- πιτύχει συγκοµιδήν. Δεινοπαθή- σας καὶ ταλασιωρηθεὶς ὃ Λλαὸς ἐκ τῆς καπηλεύσεως τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων του ἀπὸ µέρους τοῦ ξενοπινήτου κομμουνισμοῦ, πρὸς τὸν Ἱακάριον, σὐμθολόν του ἐ- θνιόν, ἑστράφήη ὡς τὸν µόνον ἐνδεδειγμένον καὶ ἑκανὸν νὰ ἐκ- καθαρίσῃ τὴν κατάστασιν καὶ ᾱ- νορθώσῃ τὰ ἐκκλήσιαστικὰ καὶ ἐθνικὰ πράγματα ἐν τῇ νήσῳ. Καὶ πανηγυρικῶς ἐτίμησε καὶ ἀνεδίδασεν αὐτὸν εἰς τὸν Θρόνον τοῦ Αποστόλου Βαρνάθα. ᾿᾽Απὸ τῆς στιγμῆς ἐκείνης νέον πινεῦμα διέπει τὴν ζωήν τοῦ τόπου. 'Ἡ Εκκλησία ἀποκαθί- σταται συντόμως διὰ τῆς πλη- θώσεως τῶν ἐπισκοπικῶν Θρό- γων. Ὁ ἀγὼν διὰ τὴν ἀπε- λευθέρωσιν συντονίζεται καὶ κο- θυφοῦται. 'ὉΟ Μακάριος σύρει ὄπισθέν του ὅλόκληρον τὸν λαόν. ΗἩ προκήρυξις τοῦ Δημοψηφί- σματος ἠλεκτρίξει τὰ πλήθη καὶ ἐν σώματι οἳ Ἕλληνες τῆς νή- σου διαδηλοῦσι τὴν ἀξίωσίν των δι ἕνωσιν μὲ τὴν Ελλάδα. ᾿Α- πὸ τῆς ὥρας αὐτῆς ὅ ἸΗακάριος ἑῇ ἐλεύθερος. Τὰς δέλτους τοῦ Αημοψηφίσματος, τὰς ὁποίας μὲ τόοσην εὐλάδειαν καὶ θέρµην σφίγγει εἰς τὸ πατριωτικόὀν του στῆθος, κατὰ τὴν εὔστοχον σύλ- ληψιν τοῦ φιλοτεχνήσαντος τὸν Γπροκείμενον ἀνδριάντα του καλ- Γλιτέχνου, κ. Σώχου προτάσσει ος τὸν Σένον ρυρίαρχον καὶ τοὺς :Αεγοµενους ἰσχυροὺς τῆς γῆς ὡς : ὅσλον κά ταμάχηταν, ης ραδα. γτως πιστεύει, ὅτι πανηγυρικῶς ἰ διὰ τοῦ ἀδιαθλήτου 4ηµοψηφί- σὅµατος τῆς 1δης Ιανουαρίου 1950 ἐκδηλωθεῖσα θέλησις τοῦ :λαρῦ δι. ἀνάκμτησιν τῆς ἐλευθε- ,θίας του µόνον τὴν τυπικὴν ἆᾱ- γαγνωρισίν της ἀναμένει, .“. ἤδη τὸ Πανελλήνιον διὰ Ιτοῦ ἐνδόξου στρατάρχου Παπά- γου καλεῖ τὰ µέλη τοῦ Ο. Η. Σ. (ὀλνωθερίας τοῦ Κνλρικαν Ἰω τ . ἔτι πριακοῦ λαοῦ. ) ος Ίτο ἐπόμενον ἡ δενοκρατία ἐπέυτράτευσε πᾶν µέσον πρὸς ἀντίδρασιν κατὰ τῆς προσφυγῆς ἔαντης τῆς ᾿Ελλάδος, συσκότισιν τῆς ἀληθείας καὶ πρόκλησιν συγχνσεως. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦ- το τοῦ ἀγῶνος ὅ,τι ἐπιξάλλεται ν΄ ἀντιτάξωμεν εἶναι ᾗ ἀκλόνη- υτος σταθερότης, ἡ ἀκαμψία, ἡ :εὐψυχία καὶ ἡ ἀσάλευτος ἐμμο- (ΥΠ εις τὸ ἰδανικὸν τῆς ἐ- ᾿λευθερίας. Ὁ ᾖΣξένος κυρίαρ- χος ἀρεσκεται νὰ διαλαλῇ αὗτα- πατώµενος, ὅτι τάχα εἶναι ἔνδε- χόµενον νὰ Καμφθῶμεν ἡ ὅτιαγα- Γλωρήσωμεν ἐκ τῆς ιέχοι τοῦδε ἀδιαλλάκτου πορείας µας. Ας μὴ πλανᾶται. Καὶ ἂς μὴ ὀνειρεύε- ται. Καὶ ἂς μὴ Λησμονῇ, ὅτι ἕλ- ληνυιὸν εἶναι τὸ ΟΧΙ. Εἰς τὰς ᾿συνταγματικὰς παγίδας του οὐ 'δέποτε θὰ ἐμσιλακῶκεν. Πἡν εὖ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Ὀρόνου, ! τίου Νικοδήμου καὶ Ἰυρηνείας | ΕἨϊς τὸ ἀεφοδορόμιον ὑπεδέχθη- όση Καθεδοικὸν λληνκΐν σαν τὺν Μωώκαφιώτατον σαὶ τον. Ναόν. συνοδεύοντα τοῦτον κ. Θ. Δέρῦην καθ’ ὅλον τὸ µακρὸν διάστηµαι ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Ἀίΐτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν 'Αοιθμ, οι Υἱεδετοῦντες: α) Ζήνων Λεωνίδα ἐξ Αγ. θε: υδώσον. Ναάσπασίως ἐτών 44, ) Στέλλα Ζήνωνος ἐξ Αν. Θευδώ- ρου Καρπασίας ἐτῶν 20. Υιοξετουµένη: ΓΣ εωσγία Δημητρίου ἐν Καλοί: ὃος ετῶν 3. Οἱονδήποτε πρφόσωπον γνωοίζαν ἔνστάσιν δ:ὰ τὴν ὡς ἄνω Υΐοθεσί. αν. πιιμεῖται γα ὑποθάλῃ, ταύτην ἐγγοάφως πρὸς τὸν ᾿Αογιεπίσχυ- πον. ἀναγράιον καὶ τοὺς. λόγυλις τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (10) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αϕγιεπισκοπῇῃ Κύπρου, τῃ ὃς Οκτωθοίο 1421 Ἐκ τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆ Κύπρου ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ον Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν Αριθμ. 10) 04 Υἱοθετῶν: Περικλῆς Φωτιάδης εξ Ἁγίωι Θεοδώρου. Καρπασίας ἐτῶν 21. ὙΥἱοθετούμενα: 4) Ἰωάννης Ὦ, Φωτιάδης ἐ Ν Οευδώσον. Κωωπασίως ἑ- τῶν 14, 0) Εαφασκευῃ Γ. Φωτιά- δον ἐξ Αγίου Θεοδώρου Καάσπα- σίας ἐτῶν 10. Οἵοσνδήποτε πρόσωπον γνωφίζον ἔνστασιν ὃ: τὴν ὡς ἄνω Ὑζοθεσί- αν, καλεῖτα. νὰ, ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως πρὸς τὺν ᾿Αργιεπίσχο- πον, ἀναγράφον μαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (10) ἡμεφῶν ἀπὺ τῆς σήµεοον, Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῃ ὅρ Ὀντωδθρίου 1464 ο] σ Ἔν τῆς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου -κε----εα-ακιφβόρς ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν 'Αοιθμ. 11} 4 Ὑιοθετοῦντες: α) Κυπριανὸς Κ)λεόπα ἐκ Ψει- δᾶ ἐτῶν οὐ, β) Εἰρήνη Κυπριά- γοῦ ἐν Ψευδᾶ ἐτῶν 55. Υἱοθετουμένη: Εἰφήνη Δημοσθένους ἐν Ψευδᾶ ἐτῶν 16, Οἰἱονδήποτε πῳφύσωπον γνωρίζον ἔγστάσιν ὃ ἆ τὴν ὡς ἄνω Υἱοθεαί- αν, καλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως ποὺς τὸν ᾿Αρχιεπίσκο- πον, ἀναγφάφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (10) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήµεθον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Λογιεπισκοπῇ Κύπρου, τῇ 50 Ὀμτωθοίοι 1954 Ἔν τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Γκόνος ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΕΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν Αοιθμ, 19) 04 Υιεθετοῦντες: α) ἸΑντώχνιος Επαδόπουλος ἐχ Δευκωσίας, ἐτῶν ὃν, ϱ) Μαοία Α. Παπαδοπούλου ἐκ Αευκωσίας ἐτῶν 4δ. Ὑἱοδετουμένη: Ἐλενίτσα ᾿Ανδρέου. Τζωπούοα ἐκ Κνφᾶς ἑτῶν 6. Οἱονδήποτε ποόσωπον γνωρίσον ἔνστασιν διά τὴν ὡς ἄνω Τίοθεσί- αν, ζαεῖται νὰ, ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως πρὸς τὸν ᾿Αοχιεπίσκυ- πον, ἀναγράφον γχαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (10) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμµεφον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αρχιεπισκοπῃ Κύπρον, τῃ ὃς Ὀκτωθοίου 19454 Σο τῆς ἹἹερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου θύνην τῆς διακυθερνήσεως μεχοι τῆς ἡμέρας-- τῆς ἐπιφωσκού σης ἤδη ἡμέρας- --τῆς ἀπελενθε- θώσεώς µας θ) ἀφήσωμεν νὰ φὲ- ϱἨ μόνος. Ἐν οὐδεμιᾷ περιπτὼ: σει καὶ κατ’ οὐδένα ἀπολύτως τρόπον θὰ συνεργασθῶμεν μετὰ τῆς ξενοκρατίας διὰ τὴν λειτουρ: γίαν συντάγματος οἰασδήποτε μορφῆς. Τὸ πνεῦμα τοῦ ἐθνομάρτυρος Πακαρίου, τοῦ ὁποίου εὖὐλαξὲς τελοῦμεν σήμερον µνήµόσυνον, δὲν ἔπαυσε καὶ οὔτε θὰ παύση γὰ ἐμπνέῃ καὶ καθοδηγῇ τὰ θή: µατα καὶ τὰς ἐνεργείας µας. Πυ- ξίς µας θαὰ εἶναι πάντοτε ἡ ἀθά- νατος ὑποθήκη του: «Ἠίαν πρὸς σύμπαντα τὸν εὐσεξῆ καὶ φιλό- πατριν πυπριακὸν Λλαὸν ἀφήνω ὑποθήκην, τὴν ὁποίαν ἐξορκίζω πάντας νὰ τηρήσητε: Νάὰ παρα: µείνητε πιστοὶ εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ συνεχίσητε ἀγωνιζόμενοι ὃλῃ ψυχῇ καὶ ὃν- γάµει διὰ τὴν ἐλευθερίαν. μὲ µο- ναδικὸν καὶ ἀναλλοίωτον σύὐνόη- μα: Τὴν Ἔνωσιν καὶ µόνον τὴν Ἓνωσιν». Καὶ ὄὅρκος µας ὁ ὅρ- ἐκείνου: «Εάν ἐπιλάθωμαί σου. ἛἙλλάς, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά µου, κολληθείη ἡ γλῶσσά µου τῷ λά: θυγγί µου, ἐὰν µή σου μνησθῶ. ἐὰν μὴ προανατάξωµαι τὴν “Ε- Ῥωσιν ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύ: γης µου. 2ΗΤΩ Η ΕΝΩΣΙΣ. ᾿Αναδολη ὕλης. ὝἛνεκα πληθώρας ὕλης τὰ πε- οἱ τῆς Κατηχητινῆς Νινήσεως ἓν Νύπου, ἀναδσάλλοντα εἰς τὸ ποο- Ὑπεόθυνος: αρ, ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΒΑΓΕΒΝΝΗΣΙΣ» Λευκωσία ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. ασια σιμκονν--ππαστπππησανπικπήβάς”ὃ --ὰ ΔΕΥΤΕΡΑ, 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ Ί9ρα, ΛΟΥ΄Δ ΝΤΑΓΚΛΑΣ ο κ! ΤΝ οὐὀν. Οἱ Σύροι εἶχαν καταλάδθει γιὰ ποῦ προοριζόταν ὁ χιλίαρ- χος, ὅταν εἶδαν τὴ στολή του, καὶ τοῦ φέρνονταν μὲ ϐλοσυ- ρὴ ὑπακοή. Τέλος ὀρέθηκαν σ᾿ ἕναν πολυθόρυδθο σκονισμέ- νο δηµόσιο δρόμο. 'Ὁ Μάρκελ- λος πήγαινε μπροστά, πάνω σὲ μιὰ σεθάσµια, δεδοντιάρα γκαµήλα, ποὺ τὴν ὁδηγοῦσε ὁ ἱδρωμένος Σύρος ποὺ µαζί του ὁ Δημήτριος εἶχε συµφω- νήσει μὲ παντοµίµα, φυσικά, τὴν τιμὴ τῆς µμεταφορᾶς τους, Τὸ παζάρι εἶχε πολὺ δια- σκεδάσει τὸν Μάρκελλο, γιατὶ ὁ Δημήτριος, συνήθως τόσο ἥ- συχος κι ἐπιφυλακτικός, εἶχε χαλάσει τὸν κόσμο στὶς φω:- γὲς καὶ στὶς χειρονομίες. Αν καὶ δὲν εἶχε ἰδέα γιὰ τὰ νοµί- σµατα καὶ τὶς τιμὲς τῆς Γάζας, ὁ Κορίνθιος εἶχε ἀποκρούσει μὲ ἀγανάκτηση τὶς τρεῖς πρῶτες προσφορὲς τοῦ Σύρου, κι’ εἶχε τελικά συμφωνήσει μὲ ἄγρια μουρμουρητὰ καὶ θλα- στήµιες. Ηταν δύσκολο ν’ ἆ- ναγνωρίσει κανεὶς τὸν Δημή- τριο σ’ αὐτὸν τὸ νέο του ρόλο, ᾽Αρκετὰ µακριά, μὲς ἀπ᾽ τὰ µεγάλα σύννεφα τῆς κίτρινης σκόνης, φάνηκε τέλος ἕνα τε- ράστιο ἀπαίσιο κτίριο, ποὺ ἔ-| πιανε κάπου δώδεκα στρέµµα- τα, τριγυρισμένο ἀπὸ ἕνα ψη- λὸ τεῖχος Χτισμένο μὲ γερὰ τοῦθλα κι ἐπιθλητικοὺς πύρ- γους στὶς τέσσερεις του. Όταν πλησίασαν κοντά, ἀναγνώρισαν µμιὰά κυματιστὴ ρωμαϊκὴ σημαία ποὺ κρεµό- ταν ἀπὸ ἕνα κοντάρι σὲ μιὰ γωνιά. , ἝἛνας νωθρὸς θρώμικος φρουρὸς ξεκόλλησε ἀπὸ µερι- κοὺς ἀγροίκους λεγεωνάρι- ους, ποὺ ταν καθισµένοι χά- µω ἢ ξαπλωμένοι μπροστὰ στὴ µεγάλη εἴσοδο, καὶ τὴν ᾱ- γοιξε χωρὶς νὰ τοὺς ταράξει τὴν ἡσυχία τους. Ισως αὐτοὶ οἱ τεμπέληδες, συλλογίστηκε ὁ Μάρκελλος, νὰ τοὺς εἶχαν πάρει γιὰ καραθάνι ποὺ ἤθε- λε συνοδεία. μα ἕ μπήκαν πῆκαν στὴν ἔρημη ζεματιστὴ στο τὸν ἥλιο αὐλή, ἕνας ἄλλος φρουρὸς κατέέξηκε τὰ σκαλια τοῦ διοικητηρίου καὶ περίµενε ὥσπου νὰ γονατίσει, γρυλίζον- τας, ἡ Ὑκαμήλα τοῦ χιλιάρ- χου. Ὁ Δημήτριος, ποὺ ἁποτε- λοῦσε τὴν ὀπισθοφυλακὴ τῆς μικρῆς συνοδείας, κατέθηκε ἀπ᾿ τὸ γαϊδούρι του καὶ πῆγε κοντὰ στὸν κύριό του. Ὁ σκο- πὀς, ποὺ τὰ διάσηµα τοῦ Χχι- λιάρχου τοῦ εἶχαν κινήσει τὴν περιέργεια, Χαιρέτησε ἀδέξια μ᾿ ἕνα σκουριασµένο σπαθὶ ποὺ κρατοῦσε στὸ θρώμικο χέρι του, , , -“Εἶμαι ὁ χιλίαρχος Μά- ϱκελλος Γαλλίων ! εἶπε ὁ Μάρ: κελλος μὲ ξερὴ τραχιὰ φώνή. ὌἜχω ἐντολὴ ν᾿ ἀναλάδω τὴ διοίκηση τοῦ φρουρίου. “Οδή- Ὑησέ µε στὸν ἀξιωματικὸ τῆς, ὑπηρεσίας. . -ὍὉ ἑκατόνταρχος Παῦλος δὲν εἶναι ἐδῶ, κύριε]! -Ποῦ ἔχει πάει γωνίες | ἓ στὴν πόλη, κύριε! ο Κυ ὅταν ὁ ἑκατόνταρχος Παῦλος πηγαίνει στὴν πόλη, ἐν ὑπάρχει κανένας στὴ θέ- ση του τ Ὁ ἑκατόνταρχος Σέξτος, κύριε! Μὰ κοιμᾶται, κι ἔδω- ἴσε διαταγἠ νὰ μὴν τὸν ἐνοχλή- | ἴσει κανείς, ος Ὁ Μάρκελλος ἔκαμ᾽ ἕνα θῆμα μπροστὰ καὶ κάρφωσε τὸ ὀλέμμα του στὰ δύστροπα µατία τοῦ σκοποῦ. ο π-Δὲν ἔχω συνηθίσει νὰ περι- ἵμενῶ νὰ τελειώνουν οἱ ἄντρες εµου τὸν ὄπνο τους, μούγκρισε, Κάνε αὐτὸ ποὺ σοῦ εἶπα... ᾱ- ᾿μέσως! Καὶ νὰ µὴν ξαναϊδῶ τα µουτρα σου σ᾿ αὐτὴ τὴ Ἱδρωμιά! Τ εἶναι τοῦτο δῶ | Ρωμαϊκὸ Φρούριο ἢ χοιροστά- ᾽ ἓ, ᾿Ανοιγοκλείνοντας τὰ μάτια, [ὁ σκοπὸς ἔκαμε μερικὰ θήµα- τα πίσω, καὶ ἔπειτα γύρισε [αιὶ χάθηκε πίσω ἀπ᾿ τὶς 6α- ριες πόρτες. Ὁ Μάρκελλος |ἄρχισε νὰ πηγαινοέρχεται [μπροστά στὴν εἴσοδο μὲ ὅλο Γκαὶ. µεγαλύτερη ἀνυπομονη- Ισία. ᾿Αφοῦ περίμενε λίγα λε- πτά, ἀνέθηκε τὰ σκαλιά, μὲ τὸν Δημήτριο πάντα ἀπὸ πί. σω του, καὶ µπῆκε στὸ σκοτει- |νὸ προθάλαμο. Ἔνας ἄλλος :σκοπὸς ἐμφανίστηκε. -“Ὁδήγησέ µε στὸν ἑκατόν- Ίταρχο Σέξτο! φώναξε ὁ Μάρ- (κελλος. -“Κατὰ διαταγὴ τίνος ρώ- Ιτησε ὁ σκοπὸς ἁπότομα. -Κατὰ διαταγἠ τοῦ Χιλιάρ- Χου Μαρκέλλου Γαλλίωνος, ποὺ ἀνέλαθε τὴ διοίκηση αὐ- τοῦ τοῦ φρουρίου! Αντε, πή- 'Υαινέ µε καὶ γρήγορα! Ἐκείνη τὴ, στιγμὴ ἄνοιξε μια κοντινἠ πόρτα καὶ φάνηκε 'ἕνας παχὺς ἄνθρωπος μὲ γέ- (νια, που φοροῦσε μιὰ ἀπερι- εποίητη στολἠἡ κι εἶχε ἕνα μαῦ- [ρο ἀετὸ κεντηµένο στὸ δεξὶ ιμανίκι τοῦ. κόκκινου χιτώνα του. ὉὍ Μάρκελλος ἔσπρωξε το φρουρὸ κατὰ µέρος καὶ τον ἀντίκρισε κατάματα. ““Εῖστε ὅ ἑκατόνταρχος «Σέξτος ρώτησε ὁ Μάρκελ- λος, κι ὁ Σέξτος κούνησε τὸ ᾿κεφάλι νυσταγµένος. Ὁ Πρίγ- Γκιφ Γάϊος μὲ διόρισε διοικητὴ Ιτοῦ φρουρίου. Πέστε στοὺς ἄν- ἵτρες σας νὰ μοῦ φέρουν µέσα τὰ πράµατά µου. -'“Σιγὰ ντἐ, σιγὰ ντέ! ἔκα- με ὁ Σέξτος σέρνοντας τὴ φω- ινή του. Γιὰ νὰ δοῦμε πρῶτα τὰ πιστοποιητικά σας | ο φυσικά, εἶπε ὅ Μάρκελλος :καὶ τοὔδωσε τὴ µεμθράνη. ὍὉ Σέξτος τὴν ξετύλιξε νω- θρά, καὶ τὴν ἔφερε κοντά στὸ πρόσωπό του γιὰ νὰ διακρίνει τὰ γράµµατα στὸ µισόφωτο. -Ἑκατόνταρχε, προτείνω νὰ πᾶμε µέσα στὸ ἀρχηγεῖο γιὰ νὰ κάµετε τὴν ἐξέταση. ᾿Εἶμαι πολίτης μιᾶς χώρας ὅ- Ίπου ὑπάρχουν ὁρισμένοι τύ- ἴποι... ὍὉ Σέξτος χαμογέλασε μὲ δυσαρέσκεια καὶ σήκωσε τοὺς ὤμους. (Συνεχίζεται) ἡ ΕΠΣ [0] ΝΙΝΛΙΚΟΙ ΠΟΛΙΗΙΛΙΣ Η! 1 ΜΒ ΠΡΗ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν β΄. σελίδα) να ὁ ἄρχων τῆς ἐπαρχίας εἰ- σέρχηται καὶ διορθοῖ τὰ κατὰ καιροὺς ἀναφυόμενα σκάνδα- λα, ἀλλ᾽ οὐκ ἐποίησα, τὰ τῶν ἀειμνήστων πρὸ ἐμοῦ Βασιλέ- ὧν αἰδεσθεὶς θεσπίσµατα». ᾿Ἐπὶ πλέον οἱ εὐσεθεῖς αὐτοὶ θασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου ποικι- λοτρόπως προσεπάθουν νὰ πε- ριποιηθοῦν τὰς μονὰς ἐπιδαψι- λεύοντες κτήµατα, χρήματα καὶ ἄλλα ὑλικὰ µέσα προς συντήρησιν, ἀνακαίνισιν ἢ καὶ ἐπέκτασιν αὐτῶν ἐπιπροσθέ- τως ἀπήλλαξαν τὸ Άγιον ) Ο- ρος πάσης φορολογίας καὶ ἓ- πεµθάσεως τῶν αὐτοκρατορι- κῶν ὑπαλλήλων καὶ διοικητων καὶ ἀφῆκαν τὰς μονὰς πάντῃ ἐλευθέρας εἰς τὴν διαχείρησιν τῶν ἰδίων αὐτῶν περιουσιων ἄνευ οἰουδήποτε ἐλέγχου. Ἡ. μεγίστη ὅμως αὕτη ἀνά-᾿ πτυξις τῶν ἱδρυθεισῶν μονῶν ἐπέφερε κλονισμὀν ΄ τινα εἰς τὸν θεαμὸν τοῦ Πρώτου, ὁ ὁ- ποῖος µέχρι τότε ἦτο το κεν- τρικὸν πρόσωπον τῆς ὅλης δι- οικήσεως τοῦ Αγίου Ὄρους. Αἱ πολυπληθεῖς μοναὶ ἀπέσπον τὰ ὑπὸ τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Πρώτου εὑρισκόμενα κελλία καὶ κτήµατα, ὑπενόμευον τὴν θέσιν αὐτοῦ ἐποφθαλμιοῦσαι τὴν θέσιν καὶ τὰ προνόμια του αἳ χρηματικαὶ ὀοήθειαι τὰς ὁ- ποίας ἑκάστη µονὴ ὄφειλε νὰ προσφέρῃ εἰς τὸν Πρῶτον δὲν κατεθάλλοντο πλέον εἰς αὺ- τόν, οὕτως ὥστε ἀπὸ δικονο- ικῆς ἀπόψεως ὁ θεσμὸς του Πρώτου ρχισε νὰ κλονίζεται ἐνῷ αἱ μοναὶ ἀνεπτώσσοντο καὶ ἐπεσκίαζον αὐτόν. Ἕνεκα τούτου κατόπιν αἰτήσεως τῶν ἁγιορειτῶν ὁ Πατριάρχης Μι- χαὴλ ὁ Κπρουλάριος ἐν συνεν- νοήσει μετὰ τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μονοµάχου ἀπέστειλε ὡς ὀασιλικὸν και πατριαρχικὸὀν Ἔξαρχον εἰς αὐτοὺς τὸν ἡγούμενον τῆς µο- γῆς Τζιντζιλούκη πρὸς ἐπίλυ- σιν τῶν διαφορῶν αὐτῶν) οὔ- τος συγκαλέσας τοὺς ἡγουμέε- νους καὶ ἀντιπροσώπους τῶν μονῶν συνέθεσε τὸ Β΄ Τυπι- κὸν τοῦ Αγίου ἼὌρους (1045) διὰ τοῦ ὁποίου ἐγένετο προσ: πάθεια νὰ ἐξυψωθῇ ἡ θέσις τοῦ Πρώτου καὶ νὰ δοθῇ µε- γαλυτέρα ἐξουσία εἰς αὐτόν. Τὸ Τυπικὸν τοῦτο παρέμεινεν ἐν ἰσχόϊ μέχρι τοῦ [Δ΄ αἰῶνος. Πλὴν ὅμως ἡ καταφορὰ ἡγου-. µένων τινων κατὰ τοῦ Πρώτου δὲν περιωρίσθη ἀλλὰ μᾶλλον σὺν τῷ χρόνῳ ηὐξήθη' μὴ ἆ- νεχόµενοι τὴν παρουσίαν αὐ- τοῦ προσεπάθουν παντὶ σθένει νὰ. καταργήσουν τὸν θεσμὸν Ιτοῦ Πρώτου διὰ νὰ περιέλθουν 'εἰς χεῖρας αὐτῶν τὰ ὑπὸ τῶν [αὐτοκρατόρων καὶ τῶν Πατρι- Ιαρχῶν δοθέντα αὐτῷ προνό- µια, Ἡ κατάστασις αὕτη διἠρ- Ἴκεσεν ἐπ᾽ ἀρκετὸν Χχρονικὸν διάστηµα κατὰ τὸ ὁποῖον τὰ ὅρια τοῦ Πρωτάτου ἤρχισαν [νὰ μετακινοῦνται καὶ νὰ στε- ἱνεύουν γύρω ἀπὸ τὰς Καρυάς, μᾗ δὲ πλεονεξία τῶν ἡγουμένων ἴγὰά ἀφαιρῇ πάντα τὰ εἰς τὸν ΙΠρῶτον ἀνήκοντα. Ὁ Πατρι- άρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιπληροφορηθεὶς τὰ καθέκα- στα, ἓν συνεννοήσει καὶ πάλιν μετὰ τοῦ Βασιλέως Μανουὴλ Β΄ τοῦ Παλαιολόγου, ἀπέστει- λεν ἐξάρχους τοὺς Μητροπο- λίτας Θεσσαλονίκης καὶ Βερ- Γροίας πρὸς διακανονισμὸν τῶν τοῦ Αθωώ’ συγχρόνως ἀπέστει- λε καὶ ἐπιστολὴν πρὸς τοὺς ᾽ἁγιορείτας εἰς τὴν ὁποίαν µε- Γταξὺ ἄλλων Υράφει εἰς αὖ- τούς: «Νῦν δὲ, ὡς ἔγνωμεν ἐτραχηλιάσατε κατὰ τοῦ οἰκεί- Ίου δεσπότου ὡς ὁ πάλαι ἕω- σφόρος, καὶ ἐδαφιάσατε τὰ ὅ- τρια τῶν ἁγίων πατέρων καὶ κατὰ τὴν καθολικἠν ἡμῶν ἐκ- Γκλησίαν ὁπλομαχεῖτε μετά σφοδρότητος, καὶ μετὰ τὴν πα- ράδθασιν τῶν ἁγίων θεσμῶν 'οὐκ ἐκορέσθη ὁ ταλαίπωρος (ὑμῶν δ6ίος, ἆλλ᾽ ὡρμήσασθε εκινούµενοι ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἁρπάζειν τὰ ἆλ- λότρια καὶ προσηλῶσθαι τῇ ἱεροσυλίᾳα, θαθαί! τολμῶντες αἴρειν ἀθέως ἀπὸ τῶν ὁρίων καὶ νοµίµων τῆς τοῦ Πρωτά- Ίτου ἐκκλησίας, τινὲς δὲ ἐξ αὖ- τόθι υἱοὶ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς γεέννης κληρονόμοι ἠπάτησαν ὑμᾶς καὶ γραφὰς ἔλαδον πρὸς τὴν ἀπώλειαν τῶν ψυχῶν αὖ- τῶν. Διὰ τοῦτο ἡ δασιλικὴ πρόσταξις καὶ ἡ Πατριαρχικὴ ἔστειλεν αὐτοῦ τὸν πανιερώτα- τον µητροπολίτην Θεσσαλονί- κης κὺρ Γαθριὴλ καὶ τὸν πα- νιερώτατον µητροπολίτην Βερ- ροίας κὺρ Δανιὴλ σὺν τῷ πρώ- τῷ καὶ ἡγουμένῳ τῆς Λαύρας, ὅπως γένηται αὐτοῦ σύόναξις ὡς θέµις τῶν ἐγκρίτων καὶ λο- γάδων καὶ διαιρεθῃ τὸ σύνο- λον τοῦ πρωτάτου σὺν τοῖς δι- καιώμασι πᾶσι ὣς διετάξαµεν αὐτὸ σωνοδικῶς». Ἡ συνελθοῦ- ἴσα συνέλευσις ἐψήφισε τὸν «Τόμον καὶ Τύπον τοῦ Αγίου ὌὌρους καὶ τοῦ Πρωτάτου: (1394). Διὰ τοῦ Τυπικοῷ αὖ- τοῦ καθωρίσθη ἐπακριθῶς ἡ «ἱεραρχικὴ θέσις τῶν ἀντιπρο- Ισώπων τῶν μονῶν. / (Συνεχίζεται) πο οοΙμΙρΙρΙαΠΙμΙα/ή ΒΙΠΙΠΙΠΠΙΠΙΠΙΠΙΩΠΙΠ/ΣΙΙΠΙΘΙΕΡΙΦΙΓΙΙΙΕΣΙ ΟΘΡΗΣΝΕΥΤΙΝΗ ΠΟΙΗΣΙΣ. ΣΟΛΩΜΟΣ χαρούμενος νὰ τραγουδᾶς τὰ μύρια πνεύματα Γλυκόφωνε τραγουδιοτὴ μὲ τ ἀκριδά σου δῶρα, σοφἀ σ᾽ ἀνάστησ᾽ ὁ Θεὸς στὴν πιὸ κατάλληλη ὥρα Γόάχα ποιὸν ὕμνο Λευτεριᾶς νὰ λέ᾽ ἡ ψυχή σου τώρα, σ' ὄμορφους κόσμους ἠθικοὺς ἀγγελικὰ πλασμένους. Ας ψάλη ἡ λύρα τὸ γλυκὸ σκοπὸ τῆς ἔμπνευσής σου κι ἂς κατεθοῦν σὲ σύννεφο μµυρόλουστο οἱ ἀγγέλοι τὴ µεγαλόπνευστην ὡδὴ μαζὺ μ’ ἐσὲ ν᾿ ἀρχίσουν. Κι ἐσώ, Ποιητή, κράτα καθως ἡ θεία πνοὴ τὸ θέλει ἀνοιχτὰ πάντα κι ἄγρυπνα τὰ µάτια τῆς ψυχῆς σου. Ἱραγούδια µεγαλόφωνα σἀὰν Πίνδαρος ἀρχίνα, πλέξε στεφάνια ἁμάραντα μὲ στίχους καὶ μὲ κρίνα. ᾿Αηδόνι καὶ τῆς Ι[ίστης µας καὶ τῆς Ελευθερίας, ποὺ ἀκοῦν ϐθ᾽ ἀνασκιρτοῦν στὴν πόλη τὴν ὁλόχρυση τῆς Παντοδυναμµίας. ᾿Ανάκουστος κελαϊδισμὸς τὰ στήθια σου ταράζει. 5» ὰν ποιό σκοπὸ νειρεύεσαι καθὼς γλυκοχαράζει , Ἔέρω ἔχεις πόθο ἀκοίμητο, κι’ ὁ πόνος σου κρυφός. Μὰ σήκω τώρα νἁ χαρῆς πῶς, μἐσ᾽ στὸ οὐράνιο φῶς τῆς Λευτεριᾶς, ὁ ἑλληνικὸς ξανὰ οὐρανὸς γιορτάζει. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ο ΙΙΙ ΙΕ ΩΙΦΙΕΙΩΡ [ οί π[Ω/ο[Ι η, τὴ λευτεριὰ τοῦ Γένους, πηρα Ἴ κι [ἐκεῖνα Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ ΠΒΙΩΙΩΙΜΙΠ[Π[ΡΙΠ[ΩΙΡΙΠΙΩΟΙΩΙΠΙΒΙΩ[ΗΙΠΙΙ Ιπ/πο(π/π[μαϱ/β/ϱ/Π/μ//πΙπ/ππΙπΙΠπΙΡϱπ/β/ππΙΠαΙπΙΠ/ᾳ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ (Φυνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ὅμως γιὰ δικά τους. «Ἕλλη- νες κλέπτι πάσης ΓΤρα- φῆς». λέγει καὶ ὁ Κλήμης ὁ Ἰ᾽Αλεξανδρεύς. Παράλληλα πρὸς αὐτὴν διατυπώθηκε μιὰ ἄλλη θαθύτερη ἑρμηνεία ποὺ τὴν πρώτη νόξη της τὴ θρίσκο- µε κιόλας στὸν Παῦλο, στὴν Α΄ πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του: «Τὸ γνωστόν, λέγει, τοῦ Θεοῦ φανερόν ἐστιν ἐν αὐτοῖς' ὁ Θεὸς γὰρ αὐτοῖς ἐφανέρω- σε. Τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήµα- σιν νοούµενα καθορᾶται, ἤ τε ἀίδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ Θεό- της» (1, 19--21). Τὸ θέαµα Ιδηλαδὴ τῆς δημιουργίας µπο- ρεῖ νὰ ὁδηγήση στὴ γνώση «τῆς αἰωνίου δυνάµεως καὶ τῆς Θεότητος τοῦ Θεοῦ». Ας δοῦμε τώρα πῶς θέτει τὸ πρόόλημα ὁ ᾿Ιουστῖνος καὶ ποιὰ λύση θρίσκει. Ὁ Χριστός, λέγει, γεννήθηκε πρὶν ἀπὸ 150 χρόνια. Θὰ θεωρήσω ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ τὸν Χριστό, στερηµέ- νους ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ᾽Αποκά- λυψης, καὶ ὅλους ἔνοχους ἢ ἀθώους: ᾽Απάνω σ᾿ αὐτὸ ὁ πρόλογος τοῦ κατὰ ᾿Ιωάννην Εὐαγγελίου μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος εἶναι ὁ Θεός. ᾽Αλλὰ καὶ ὅτι ὁ Λόγος «ἣν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον». Αὐτὰ ἐπιτρέπουν νὰ συναγάγωµε ὅτι ὑπάρχει καὶ μιὰ φυσικὴ ἀποκάλυψη τοῦ Λόγου παγκόσμια, ἀπὸ πρὶν τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ. ᾽Αλλὰ καὶ κάτι ἄλλο. ᾽Αϕοῦ ὁ Λόγος εἶναι ὁ Χριστός, ὅσοι µετέχουν στὸ φῶς τοῦ Λόγου μετέχουν καὶ στὸ φῶς τοῦ Χρι- στοῦ. Αὐτὲς οἱ σκέψεις ὁδη- γοῦν τὸν ᾿Ιουστῖνο στὸ σωμπέ- ρασμα ὅτι «οἱ μετὰ Λόγου 6ι- ὥσαντες καὶ Θιοῦντες Χριστια- νοὶ εἰσί, κἂν ἄθεοι ἐνομίσθη- σαν, οἷον ἐν Ἓλλησι μὲν Σωῶ- κράτης καὶ Ἡράκλειτος καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῖς, ἐν θαρθάροις δὲ ᾿Αόραὰμ καὶ ᾿Ανανίας.....» (Α΄ Απολογία, 46). Κι ὅσοι πάλι ἔζησαν µέσα στὴν πλάνη καὶ τὴν ἀδικία, ἀντίθετα δηλα- δὴ ἀπὸ ὅ,τι τοὺς δίδασκε τὸ φῶς τοῦ Λόγου, αὐτοὶ ἦταν ἀληθινοὶ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ πρὶν τὸν ἐρχομό του. Ἔ- Χομε μὲ τὸν ᾿{ουστῖνο μιὰ ση: μαντικὴἡ πρὀοδο στὴ συζήτηση τοῦ σοθαροῦ αὐτοῦ ζητήµα- τος. Ὁ Παῦλος ἄφηνε νὰ φα- νη ὅτι δέχεται τὴ φυσική ᾱ- ποκάλυψη ποὺ µόνο κατεδίκα- ζε ὅμως τοὺς Εθνικούς. ο ᾿Ιουστῖνος δέχεται τὴ φυσικῆ ἀποκάλυψη ποὺ δὲν καταδικά- ζει µόνο ἀλλὰ καὶ σώζει. Π ριζικὴ ἀντίθεση ποὺ εἶδαν στὴν ἀρχὴ ἀνάμεσα στὴν, ἕλ- λογη γνώση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν «ἐξ ἀποκαλύψεως» ᾱ- λήθεια τοῦ Εὐαγγελίου δίνει τὴ θέση της τώρα σὲ μιά σύν- θεση ποὺ ἀναζητᾶ τὶς σχέσεις ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσά τους. Στὸν ᾿Ιουστῖνο ἀνήκει ἡ µε: γάλη τιµὴ ὅτι μὲ τὴ θεώρητι- κἡ λύση ποὺ παρουσίασε -ᾱ- νοιξε πλατὺ δρόµο στὴ σὺν- θεση καὶ διαµόρφωση τοῦ Ελ- ληνοχριστιανικοῦ πνεύματος. Σπέρματα, λέγει τοῦ Λόγου ποὺ Φφώτισαν τοὺς ἐθνικοὺς φιλοσόφους τοὺς ἔκαμαν ἱκα- νοὺς «ἁμυδρῶς ὁρᾶν τὰ ὂὄν- τα- καὶ νὰ διδάξουν «σπέρμα- τα ἀληθείας». Ἔτσι «οὐκ ἆλ-] λότριά ἐστι τὰ Πλάτωνος δι- ο οσα ας δάγµατα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ᾽ ὅ-, τι οὐκ ἔστι πάντη ὅμοια, ὥσ- περ οὐδὲ τὰ τῶν ἄλλων, Σ τωϊ- κῶν τε καὶ ποιητῶν και συγ- γραφέων’ ἕκαστος γάρ τις ᾱ- πὸ μέρους τοῦ σπερµατικου θείου Λόγου τὸ συγγενες ὁ- ρῶν, καλῶς ἐφθέγξατο. Γιά τὴ φιλοσοφία πιστεύει ὅτι εἷ- ναι «µέγιστον κτῆµα καὶ τι- µιώτατον Θεῷ, ὦ τε προσαάγει καὶ συνίστησιν ἡμᾶς μόνη! καὶ ὅσιοι ὡς ἀληθῶς οὗτοι εἶσιν οἱ φιλοσοφίᾳ τὸν νοῦν προσε: σχηκότες.. Όμως ὁ Χριστια- νισμὸς εἶναι «ἡ µόνη ἀσφαλής τε καὶ σύμφορος φιλοσοφία”. γιατὶ αὐτὴ περιέχει καὶ συγ- κεντρώνει ὅ,τι καλὸ εἶπαν οἱ ἄλλοι. Βλέπει δηλαδὴ ὁ ᾿Ιου- στῖνος στὸν Χριστιανισμό τὴν αἰώνια, παγκόσμια καὶ ὁλο- κληρωμένη φιλοσοφία ποὺ πε: ριέχει ὅλες τὶς ἄλλες σὲ ὅ,τι, καλὸ εἶπαν, ἀλλὰ καὶ τὶς θε: µμελιώνει μὲ τρόπο ἀδιάσει- στο. Αὐτὴ ἡ ἄποψη θὰ κυρι- Χριστιανικἡὴ σκέψη. Αὐτὴ θἀ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ἀποτελέσῃ, καὶ μὲ ἄλλα ἐπι- Χειρήματα, τὸν κεντρικὸ πυ- ρῆνα τῆς φιλοσοφίας τοῦ Ψελ- λοῦ πολὺ ἀργότερα, τὸν 11ο αἰώνα. Ἡ σειρὰ αὐτῶν τῶν σκέψε- ων ὁδήγησε τὸν ᾿Ι]ουστῖνο στὸν περίφημο ἀφορισμό: «Ὅσα οὖν παρὰ πᾶσι καλῶς εἴρηται ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἐστι» (Β/’ ᾿Απολ. 13.4). Δὲ φορτώ- νεται ὁ Χριστιανισμὸς τὴν εὖ- θύνη µόνο τῆς ἱστορίας ποὺ προηγήθηκε, ἀλλὰ δέχεται καὶ τὸ ἀγαθὸ κέρδος της, καὶ τὴν ἴδια ὥρα δείχνη στὸ ἀν- θρώπινο γένος τὸ δρόµο γιὰ τὴν ἀποκατάσταση. Πρέπει ἆ- κόµη νὰ παρατηρήσωµεν ὅτι μὲ τὰ λόγια του αὐτὰ πρῶτος ὁ ᾿Ιουστῖνος διατυπώνει ἕνα γενναῖο καὶ φωτισμένο χριστι- ανικὸ χουμανισµό. Οχι µονό- πλευρο. ὅπως πολλὲς φορὲς πῆγε νὰ γίνῃ ὁ νεώτερος ἀν- θρωπισµός, ἀλλά πλατύ’ µέσα στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστιανι- σμοῦ δέχεται ὅτι καλὸ εἶχε ὡς τότε ἐπιτελεσθῇ ἀπὸ ὅλο τὸν κόσµο. Εἶναι ὁ ἀνθρωπι- σμὸς ποὺ ἐπρυτάνευσε ἐδῶ στὴν ᾽Ανατολή, σὲ ὅλους τοὺς μακροὺς αἰῶνες τοῦ Βυζαν- τίου. Οἱ ἐξαιρέσεις φυσικά δὲν ἔλειψαν. Τὶς ἀντιπροσωπεύουν οἱ φανατικοὶ µμισαλλόδοξοι. Διασώθηκαν ὅμως τὰ σπου- δαιότερα μνημεῖα καὶ ἔργα τοῦ ἙΕλληνικοῦ µπολιτισμοῦ, καὶ οἱ µεγάλες γραμμὲς τῆς Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ἔνσω- µατώθηκαν στὸν κορμὸ τῆς χριστιανικῆς σκέψης. Αὐτὰ τὰ γεγονότα δείχνουν τὸ πλάτος τοῦ Χριστιανικοῦ πνεύματος. Γιά τοὺς πρώτους Χριστια- νοὺς φιλοσόφους, ὅπως βλέπο- με, ἡ ἀποκάλυψη δὲν ὑποκα- θιστᾶ µόνο τὴ φιλοσοφία, ἆλ- λὰ τὴ συμπληρώνει, τὴν ὅλο- κληρώνει. ᾿Εκεῖ ποὺ ὁ κάθε φιλόσοφος ἔδωσε ἕνα µόνο ἆ- γαθό. ἕνα σπέρµα ἀληθείας, ἡ ἀποκάλυψη δίνει ὅλη τὴν ᾱ- λήθεια. Ὅποιος δέχεται τὸ Χριστιανισμὸ τὴν ἴδια ὥρα κατέχει καὶ ὅλη τὴν ἀλήθεια. Θεμέλιο τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶ- ναι ἡ πίστη. Τὸ ἀναγκαῖο συµ- πέρασμα εἶναι ὅτι τὴν κατάλ- ληλη γιὰ τὴν ἀλήθεια θέση δὲν τὴν ἔχει ὁ ὀρθολογημένος φιλόσοφος, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ποὺ πιστεύει, ὁ Χριστιανός. Πρέπει στὸ σημεῖο τοῦτο γιὰ νὰ κατανοήσωμε καλὰ τὴ θέση αὐτή, νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῆ ἀφηρημένη γνώση τῆς ἀλήθειας ὅπως εἶναι γιὰ μᾶς σήµερα ἣἡ φιλοσοφία ποὺ τὴν συγχέοµε μὲ τὴν ἐπιστήμη, ἀλλὰ ἀποτελεσματικὴ µέθο- δος γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀν- θρώπου. Θὰ μᾶς ποῦν ἴσως ὅ- τι κάπως ἔτσι ἔθλεπαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι τὴ φιλοσο- φία των, ὁ Πλάτων λόγου χά- ρη καὶ ὁ ᾿Αριστοτέλης, καὶ µάλιστα οἱ Στωϊκοί. Οἱ διά- δοχοι τῶν τελευταίων ξεχώ- ριζαν ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώ- πους ὄχι µόνο μὲ τὸν τρόπο καὶ τὸ ρυθμὸ τῆς ζωῆς των ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἔνδυμά τους, ὅπως σήµερα οἱ ἱερεῖς. Ἔτσι βέθαια ἦταν. ὡς τὸν δεύτερο μετὰ Χριστὸν αἰώνα ποὺ οἱ χριστιανοὶ φιλόσοφοι ἀνεκάλυ- ψαν ὅτι τὰ φιλοσοφικὰ συστή- µατα, κι’ ἂς ἔχουν κάποτε σω- στὲς ἀπόψεις, δὲν εἶναι ἡ ἆπο- τελεσματικὴ μέθοδος γιὰ τὴν καθοδήγηση τῆς ζωῆς. ᾿Ενῶ ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι. Καὶ ποιά εἶναι τὰ στοιχεῖα τῆς ἄποτελε- σµατικότητας ποὺ περιέχει ἡ χριστιανικἡὴ σύλληψη Ὁ χρι- στιανισµός, λέγουν, προεκτεί- νει τὴ φυσικὴ τάξη μὲ μιὰ ὅ- περφυσικἡ τάξη, καὶ ἐπικαλεῖ- [ται τὴ θεία Χάρη, ἀστείρευτη πηγἡ ἐνεργείας γιὰ τὴ σύλλη- ψη τοῦ ἀληθινοῦ καὶ γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ ἀγαθοῦ. Ἔ- ιπειδὴ μὲ ἄλλα λόγια. ἔλευθε- ρώνοντας τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ δικά του δεσμἁ καὶ µέτρα τὸν ἐμπιστεύεται στὴ θεία πρόνοια. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἔργο ποὺ ὀφείλεται στὴν πί- στη, ὄχι στὸ λόγο. Καὶ ἐδῶ, πάλιν ὁ Παῦλος στάθηκε ὁδη- γὸς τῶν Χριστιανῶν Φιλοσό- φων μὲ τὴν περίφημη διδασκα- λία του γιὰ τὴν ἁμαρτία (πρὸς Ρωμαίους ΝΗΠ, 13-25): «Οὐχ ὃ θέλω, λέγει τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾽ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ». Αλ- .λο νά θέλης νὰ κάµης τὸ κα- λό, ἄλλο νὰ ἔχης τὴ δύναμη νὰ τὸ κάµης: «Τὸ θέλειν πα- αρχήσῃ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα στὴ! ράκειταί µοι, τὸ δὲ κατεογά- :ζεσθαι τὸ καλὸν οὔ' οὐ γὰρ ο απασαΙρΙΡΕΙΕΙΩ ΙΕ ΡΟΕΙΕΙΕΠΙΑΙ ἵ ΗΝΙΝΙ ΜΕ ΝΗΠΡΙ ΠΙΜΗΝ ΠΠ ΤΝ] ΙΙ ο ΕΠΗ] Ὅπλ σε Νον ΠΑΠΑ ΑΑΑΗΡΙΑΝΟΥ Χ’ φεορορον] ΤΝ ]ῇΠΗ ΠΠΙΠΙΜΙ Δὲν νωρίζοµμεν ἀκρ θῶς, κατὰ τὴν τελευταίαν σωνεδρί- Γαν τῆς Ι. Συνόδου, σχετικῶς Γπρὸς τὸ θέµα «περὶ μοναχικῶν Γἐν Κοπρῳ θεσμῶν, καὶ µονα- | οτηριακῆς τάξεως.. ᾿ἸΑνεκοι- [νώθη ὅμως ὅτι, ἡ Α. Μ. θὰ :καλέσῃ τοὺς ΄Ηγουμένους τῶν Μονῶν, καὶ θὰ σωστήσῃ εἰς αὐτοὺς τὰ δέοντα. ᾿Αξιέπαι- χος τῷ ὄντι ἡ ἀπόφασις τῆς ν Συνόδου, νὰ ἐπιληφθῇ τοι- ούτου σοθαροῦ θέματος, πρὸς τὸ ὁποῖον ὅμως πρέπει νὰ ἐπι- δείξῃ γενικώτερον, καὶ ἁποτε- λεσματικώτερον ἐνδιαφέρον. «Ο μοναχισμὸς καὶ τὰ «{, Μο- ναστήρια, ἔχουν ἀνάγκην προ- στασίας καὶ ἀναδιοργανώσε- ως. ᾿Ανέκαθεν αἱ ἱεραὶ Μοναί, ὑπῆρξαν αἱ σωστικαὶ Κιθωτοί, ἐντὸς τῶν ὁποίων διεσώθησαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ἀπὸ κατα- κλοσμοὺς αἱρέσεων, διώξεων καὶ επιδρομῶν, τὸ αἴσθημα τῆς θρησκείας καὶ τῆς Πατρί- δος. Ὑπῆρξαν προσέτι τὰ εὖὐ- αγῇ αὐτὰ ἱδρύματα, τὰ ἱερὰ φυτώρια, ἐντὸς τῶν ὁποίων ἐ- καλλιεργοῦντο οἱ νεαροὶ πνευ- ματικοὶ βλαστοί, οἱ προοριζό- μενοι νὰ ἀναλάθουν ἀξιώματα Ἡγουμένων, ἢ νὰ κοσµήσουν θρόνους ἐπισκόπων καὶ Πατρι- αρχῶν. Ὅλοι σχεδὸν οἱ ὀμνο- γράφοι τῆς ᾿Εκκλησίας, ἁγι- Ογράφοι, καὶ ὁσίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ἡ πληθύς, εἰς τὰ “Ἱ, Μοναστήρια, εἰς αὐ- τὰς τὰς πνευματικὰς κυψέλας, ἐθησαύρισαν ὡς φίλεργοι µέ- λισσαι τὸ µέλι τῆς ἀρετῆς. ᾽Αλλὰ καὶ ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς, εἶναι γνωστότατος ὁ ἔξοχος ρόλος τὸν ὁποῖον διε- δραμάτισαν αἱ “1. Μοναί, κα- τὰ τοὺς σκληροὺς ἄπελευθε- ρωτικοὺς ἀγῶνας τοῦ ἔθνους, καὶ ἡ συµπαράστασις καὶ ᾱἁ- ρωγὴ αὐτῶν, πρὸς τὴν πατρί- δα καὶ τὴν ὀρθοδοξίαν ἐν και- ρῷ κινδύνου! Δυστυχῶς ὅμως τὸ σήμερον ἐπικρατοῦν ρεῦμα τῆς ἠθικῆς καταπτώσεως καὶ ᾱ- καταστασίας δὲν ἀφῆκεν ἀθί- κτους καὶ τὰς “. Μονὰς αἱ ὁ- ποῖαι ἀπὸ κέντρα πνευματικὰ καὶ τόποι προσκυνήµατος µε- τεθλήθησαν εἰς κέντρα ψυχα- γωγίας. Αλλος µέγας κίνδυ- νος ἀπειλῶν τὰ Μοναστήρια εἷ- γαι ἡ λειψανδρία’ χρεάζονται ὅ- θεν ταῦτα ἐπάνδρωσιν ἐκ µονα- χῶν ἐχόντων βαθεῖαν ἐπίγνω- σιν τοῦ μοναχικοῦ βίου καὶ πλήρως ἀφοσιωμένων εἰς τὰ μοναχικἁ ἰδεώδη, τὴν παρθε- νίαν, τὴν ἀκτημοσύνην καὶ τὴν ὑπακοὴν ἐκ τῆς ἐλλείψεως τῆς ὁποίας πολλὰ τὰ δεινὰ ἐπῆλ- θον εἰς τὰ μοναστήρια. ΄Ανα- φέρω ἐπὶ παραδείγματι τὴν ϊ, Μονὴν Ὑταυροθουνίου, ἥ- τις πρὸ 2ρετίας το ἀκμάζου- σα Μονή, ἀριθμοῦσα τότε περὶ τοὺς 25 μοναχοὺς καὶ δοκί- µους. Οἱ ὁταυροθουνιῶται ἆ- κολουθοῦντες αὐστηράς κτη- τορικὰς παραδόσεις, καὶ κατὰ τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας ἐφαρ- µόζοντες τὸ τυπικὸν τῶν Ίε- ροσολύµων, ἐτέλουν ἐκκλ. ᾱ- κολουθίας, καὶ µοναστηρια- κἁς ἀγρυπνίας, ὅσας οὐδαμοῦ ἐν τῇ νήσῳ, παρουσιάζοντες οὕτω τὴν Μονήν των, ὡς ἄρ- τιον πνευματικὸν κέντρον, εἰς τὸ ὁποῖον εὕρισκον μεγάλην ψυχικὴν ὠφέλειαν οἱ εὐσεθεῖς Χριστιανοί. ᾽Απὸ τῆς διαορυθ- µίσεως ὅμως τοῦ ἡμερολονί- ου καὶ ἐντεῦθεν, ἡ Μονὴ ὁ- λονὲν ἐξασθενεῖ καὶ δὲν παρα- μένουν σήμερον ἐν αὐτῇ, εἰμὴ µόνον 15 μοναχοί, γέροντες ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον καὶ ἆσθε- γεῖς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐἔπη- ρέασε τὴν οἰκονομικήν, καὶ πνευματικἠν πορείαν τῆς Μο- νῆς. Ποῖα ὅμως τὰ αἴτια τῆς ἀποσυνθέσεως τῆς Μονῆς 'Η στάσις καὶ ἀποχώρήῆσις µερι- κῶν πεισµόνων μοναχῶν, ἐμ- µενόντων εἰς τὴν ἄποψιν τοῦ παλαιοῦ Ἡμερολογίου, καὶ τὸ ἀκανόνιστον ὅριον ἐγρασίας, φέρονται ὡς συντελέσαντα εἰς τὴν ἐξάρθρωσιν τῆς Μονῆς, ἡ ἔλλειψις, ἑπομένως, τῆς ὑὕπακο- ῆς. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ ἐγκα- ταλειφθῃῇ αὕτη εἰς τὸν προϊ- όντα µαρασμόν, ἀλλὰ νὰ κινη- 6ῇ ἄγρυπνον καὶ στοργικὸν τὸ βλέμμα τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καὶ δι ὅλας τὰς ']. Μο- γάς, διὰ τὴν πλήρη ἀἆνασυγ- κρότησίν των καὶ τὴν πνευµα- τικἠν κατάρτισιν. Ὁ Μητρο- πολίτης εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ ὁποίου ὑπάγεται ἑκάστη Μονή, δέον ἵνα ἐπισκέπτεται συχνάκις ταύτην καὶ ἐν ἐπα- φῇ μετὰ τοῦ Ἡγουμενοσυμ- θουλίου τῆς μονῆς, νὰ ρυθµί- ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλὰ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσ- σω». «Συνήδοµαι τῷ νόμῳ κα- τὰ τὸν ἔσω ἄνθρωπον. βλέπω δὲ ἕτερον νόµον ἐν τοῖς µέλε- σίν µου «ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός µου καὶ αἰἴχ- µαλωτίζοντά µε ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσίν µου». Τὴν ἴδια διά- κριση, θὰ μποροῦσαν πάλι νὰ μᾶς ποῦν, τὴ συναντοῦμε σὲ κάθε βῆμα στὶς µεγάλες φιλο- σοφικὲς συνθέσεις τῶν ἀρχαί- ὧν. Τὴν διάκριση τὴν ἕκαμαν βέθαια οἱ ἀρχαῖοι δὲν ἔλυ- σαν ὅμως μὲ ἀποτελεσματικὸ τρόπο τὸ ριζικὸ αὐτὸ πρόόλη- μα. Ποιός θὰ μὲ σώση, ἄνα- ρωτιέται ὁ Χριστιανός, ἀπὸ αὐτὸ τὸ θάνατο, ποιός θὰ κά- µη νὰ θασιλέψη καὶ στὸν ἐξω- τερικὸ ἄνθρωπο (στὸ σῶμα) ὁ νόµος τοῦ Θεοῦ: Αὐτὸ -ᾱ- ποφαίνεται͵ δὲν εἶναι ἔργο ἄν- θρώπου. Μόνο ὁ Θεὸς θὰ μὲ σώση μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Πάλι, ὅπως βλέπομε, στὸ ϱρι- ζικὸ τοῦτο σημεῖο, ὁ χριστια- γὸς ξεπερνᾶ τὸ λόγο, καὶ βρί- σκει στὴν πίστη τὸ µέσο καὶ τὴ δύναμη νὰ µετατρέψη τὴ γνώση σὲ πράξη. Ιζῃ ἅπαντα, τά τε οἰκονομικὰ καὶ «ωευματικά ζτηήµματα ὥς πρὸς τὴν ἐργασίαν ἑκάστου μοναχοῦ καὶ δὴ ἀρχαρίου, πρέπει νὰ γίνῃ διακανονισμὸς διὰ νὰ μὴ ἀκολουθῃ ἀπογοή- τευσις καὶ ἀποχώρησις. Γνω- ρίζοµεν ὅτι οἱ ἀσκητικοὶ κα- νόνες ἀπαιτοῦν, ὅπως ὁ µο- γαχὸς κοπιάζει, ἵνα κατα- στέλλωνται τῆς σαρκὸς αἱ ἐ- παναστάσεις, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ) ὄψιν καὶ τὴν ἀν- θρωπίνην ἀδυναμίαν, καὶ διὰ γὰ μὴ δίδωμεν λαθὴν εἰς τὸν ἐχθρὸν ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευ- ράν, δηλαδἠ ἕνεκα σωματικοῦ κόπου νὰ μὴ δύναται ὁ µονα- χὸς νὰ τελέσῃ τὰ ϐθρησκευτι- κά του καθήκοντα, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ὅριον ἐργασίας, µέ- τρον καὶ κανονισμὸς ἐν πᾶσι. Ἡ Εκκλησία λοιπὸν ἃς Φροντίσῃ νὰ κρατηθοῦν οἱ µο- ναχικοὶ θεσμοὶ εἰς τὸ ὕψος των, καὶ τὰ Μοναστήρια νὰ εἶναι φάροι πνευµατικοί, οἵτι- νες νὰ µεταλαμπαδεύουν τὸ ἵ- λαρὸν τῆς θρησκείας φῶς, εἰς τὰς ψυχὰς τῶν χριστιανῶν, ὅ- πως ἀπροσκόπτως µβαδίζουν µέσα εἰς τὰ ἐρέέη τοῦ ψεῦδο- πολιτισμοῦ, καὶ τῶν ἀθέων κοσμοθεωριῶν τοῦ αἰῶνος μας. ᾽Αλλὰ καὶ περὶ µονα- ζουσῶν, δέον ἵνα ληφθῇ φρον- τίς. Διότι παρ’ ὅλον τὸ κοσµι- κὸν πνεῦμα τὸ ὁποῖον παρα- σύρει τὰς γυναῖκας τῆς ἐπο- χῆς µας, ὑπάρχουν εὐτυχῶς ἐγκατεσπαρμέναι τῇδε κἀκεῖ- σε εὐσεθεῖς κόραι, μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ µονάσουν καὶ παρθενεύσουν. Ἐλλείψει ὅμως µοναστηρίου, ἀναγκάζονται νὰ παραμένουν εἰς τὸν κόσμον ὑποφέρουσαι τὰ ὀνείδη τῆς σημερινῆς κοινωνίας. Πρέπει νὰ φυλάξωμεν τὴν μικρὰν αὖ- τὴν ζύμην, ἡ ὁποία ἀποστολὴν ἔχει νὰ ἐξυμνήσῃ τὰ ληθαρ- γοῦντα, ἕνεκα τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος τῆς ἐποχῆς µας καὶ τῶν ἐπακολούθων τούτου, θρη- σκευτικἁ αἰσθήματα τῆς Υγυ- ναικός. ᾿Ελπίζομεν ὅμως ὅτι ἡ Ἱερὰ ἡμῶν Σύνοδος σύν- τονον θὰ στρέψῃ τὴν προσο- χήν της εἰς ταῦτα, διὰ νὰ ἄν- υψώσῃ τὸν σήμερον δεινῶς χει- µαζόµενον μοναχικὸν δίον. ν- ΠΙ ΤἩ ΠΝΙΡ:Π. ΤΒΗ ΚΙΙΗΗΙΙΚΟΝ ΤΗΛ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) ἐφοίτησαν καὶ ἐδίδαξαν οἱ µε- γαλύτεροι τῶν ἐκκλησιαστι- κῶν συγγραφέων καὶ Πατέρων τῆς ἐκκλησίας, ὡς ὁ Ὠριγέ- νης, ὁ Κύριλλος “Ιεροσολύ- μας Γρηγόριος ὁ θεολόγος κ. .. Ἡ ἀξία τῶν κατηχητικῶν ἐξετιμήθη δεόντως πάντοτε μέν, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη καὶ ἐδόθη ἡ δέ- ουσα προσοχἡ ἐκ µέρους τῆς ἐκκλησίας εἷς αὐτὰ καὶ σήμε- Ρον λειτουργοῦν παντοῦ τοι- αυτα εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία, εἰς τὰ ὁποῖα διδάσκουν ἐμπνευσμένοι κατηχηταὶ μὲ ζῆλον διαπλάσσοντες χαρα- κτῆρας ἀκεραίους, χειραγω- Ύουντες τοὺς νέους εἷς τὴν σύνεσιν καὶ σωφροσύνην καὶ καταρτίζοντες οὕτω τελείους ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων ἔχει ἄναγκην ἡ κοινωνία σήμερον περισσότερον, διὰ νὰ πραγµα- τοποιηθῇ ἡ ἰδεώδης κοινωνία τὴν ὁποίαν ζητεῖ καὶ θέλει ὁ οὐράνιος Θεὸς καὶ τῆς ὁποίας Είναι ἡ ἀγάπη εἰς τὰς ὑψηλὰς σκεψεις, ἀξίας καὶ σωστικὰς ἰδέας. Ὁ ἄνθρωπος -ἄτομον καὶ ὁ ἄνθρωπος-- κοινωνία ἔχει ἆπο- στολὴν ὑψηλήν, θείαν' νὰ προ- αχθῇ νὰ ἐξυγιανθῇ, νὰ γίνη ὅ- µοιος κατὰ χάριν πρὸς τὸν Θε- όν, ἀγαθὸς καὶ τέλειος. Νὰ ζήσῃ ἐν εὐτυχίᾳ καὶ µακαριό- τητι. ᾽Αλλά διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ τοῦτο ὀφείλει παιδιόθεν νά ἓ- χΧη τὴν κατάλληλον ἀγωγὴν περὶ τὴν θρησκείαν καὶ τὴν ἡ- θικήν, νὰ ἀποκτήσῃ τὰ κατάλ- ληλα καὶ ἀπαραίτητα ἐφόδια, νά µορφωθῇ ἐν «παιδεία καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», Διότι, ἀλ. λοίµονον, ἐὰν ἡ νεότης ἀφεθῇ ἐλευθέρα εἰς τὰς Φλογερὰς ἑ- πιθυµίας καὶ εἰς τὰ ἀνόητα ὅ. γειρα της, τὴν ἐπιπολαι τητα, την ἁλαζονείαν καὶ εἰς τὰς Ψυχοφθόρους προπαγάνδας, αἱ ὁποῖαι διαστρέφουν τὰς ἐμφύ- τους περὶ Θεοῦ, καταγωγῆς καὶ προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδέας. Τί ἔχει νὰ περιµένῃ ἀπὸ μιαν τοιαύτην νεολαίαν ἡ όση- μέραι θαΐνουσα καὶ ἐγγύτερον προς τὴν παντελῆ καταστρο- φὴν κοινωνία Τίποτε. Ὁ πό. γος καὶ ἡ δυστυχία θὰ εἶναι ὁ παντοτεινὸς σύντροφός της, ὁ ὁποῖος θὰ ἀπομυζήσῃ καὶ την τελευταίαν ἐναπομείνασαν εἰς αὐτὴν ἰκμάδα, τὸ αἷμα της, καὶ θὰ ἐπιφέρῃ τὴν τελείαν ἐξάρθρωσίν της. Διότι µήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριθόλων σῦ. κατ» (Ματθ. Ζ΄’ 16). 'Απὸ ᾱ- σθενικοὺς καὶ ἀδυνάτους χα- Ρακτηρας καὶ σωματικῶς καὶ ψυχικῶς ἀναπήρους ἀνθρώ- ποὺς τίποτε τὸ καλόν, τὸ ύψη- λὸν καὶ εὐγενὲς δὲν προέρχε- ται. Τὸ κατηχητικόν, λοιπὀν, με τὴν Φοήθειαν τοῦ σπιτιοῦ, τοῦ σχολείου, τῆς ἐκκλησίας και της κοινωνίας ἔρχεται εἰς την κρίσιμον αὐτὴν ἐποχὴν τῆς γενικῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ κόσμου νὰ διασκεδάσῃ τὴν ᾱ- πειλἠν αὐτὴν καὶ νὰ ἀνατρέ- Ψῃ τὸν κίνδυνον αὐτὸν μὲ τὰ Όπεροχα καὶ ἀπαραίτητα ἐφό- δια ποὺ θά Χαρίσῃ εἰς τοὺς µαθητάς του. Διότι εἰς αὐτὸ δὲν παρέχονται ξηραὶ γνώσεις εἰς τοὺς κατηχητόπαιδας διά νὰ τοὺς ἱκανοποιήσῃ τὸ «εἰδέ- ναι» καὶ διὰ νὰ τοὺς πλουτίσι τὸν ἐγκέφαλον μὲ πολλὰς καὶ ποικίλας γνώσεις, Τὸ κατηχη- Χαρακτηριστικὸν γνώρισμα νὰ |Θ 20όν. Ἡ µωρία τῶν Μανιχαίων. λὲν ἐγνώφριτα τὴν ἄλλην ἐκείνην πυαγματυκύτητα, ἡ ὑποία καὶ μύ- νη. εὐοίσκετα εἷς τὴν ἀλήθειων πιά σὰν νὰ κεντῳιζύμουν ἀπὺ ἕνα ὑούχεντφον, ἀπεδεχόμουν τὴν γνώµην τῶν γελοίων ἐκείγνων ᾱ- πατεώνων, ὅταν μ' ἐρωτοῦσαν: πόθεν προέρχεται τὸ κακόν, ἐὰν ὁ Οεὸς περιορίζεται ἐντὸς τῶν ὁ- ρίων ἀνθρωπίνης μυρφῆς, ἐὰν ἕ- ΣΙ τρίχας καὶ ὄνυχας καὶ ἂν ἕ- πρεπε νὰ θεωρήσω δικαίαν καὶ ὀυθὴν. τὴν πφᾶξιν ἐκείνων, ποὺ ἔγχουν πο]λὰς γυναῖκας, φογεύουν ἀνθρώπους καὶ θυσιάζουν ζῶα εἰς τοὺς θωμοὺς. Αὐτὰ τὰ ζητήματα ἀνεστάτωναν τὴν ἀμάθειάν µου. Ἔστρεψα τὰ γῶτα πρὺς τὴν ἆ- λήθειαν καὶ ἐφανταζόμουν, ὅτι ἑ- θάδιζα πρὺς αὐτήν, διότι ὁὲν ἤ- Έευρα, ὅτι τὸ χαχκὸν δὲν εἶνω πα- ον ἡ στέρησις τοῦ ἀγαθοῦ, ἡ ὁ- ποία, ἓν τελικῇ ἀναλύσει, εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ μηδέν. Καὶ μήπως ἥμουν εἲς θέσιν νὰ διακρίνω τί- ποτε ἐγώ, οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ ὁποί- ον δὲν ἔθλεπαν πέραν ἀπὸ τὰ σώ- µόατα καὶ τὸ πνεῦμα πέραν ἀπὸ τὰ φαντάσματα Αὲν ἤξευσα, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι πγεῦμα, ὅτι δὲν ἔχει µέλη εἰς μῆ- κος καὶ πλάτος µετρούμενα” ὅτι τὸ Ενα Έου δὲν συνίσταται ἓκ µάζης, διότι κάθε μᾶξα εἶναι εἰς τὰ µέρη της µιχροτέρα παρὰ εἰς τὸ σύνολόν της. Αλ) ἀχκόμη καὶ ἂν ὑποτεθῇ, ὅτι εἶναι ἄπειρος, θὰ εἶναι. µικροτέρα εἲἷς ὡρισμένον τµήµα της, καθοριζόμενον ὑπό τι- γος χώρου. Ἡπομένως δὲν θὰ εἷ- γαι ὁλόκληρος παντοῦ, καθὼς εἷ- ναι τὸ Πνεῦμα, ὁ Θεός. Περὶ ἐ- κείνου. δὲ, ποὺ εὑρίσχεται εἰς ἡ- μᾶς καὶ δυνάµει τοῦ ὁποίοι ὑπάρ- χομεν, ὡς καὶ περὶ τοῦ λόγον, δι- ἆ τὸν ὁποῖον εἷς τὰς Γραφὰς ἆ- ναφέρεται, ὅτι εἴμεθα «κατ εἰκύ- να Οεοῦ» πεοὶ ὅλων αὐτῶν δὲν εἶχα τὴν παραμικρὰν ἰδέαν, Καὶ ἀγνοοῦσα τὴν ἀληθινὴν ὃ- πείνην ἐσωτερικὴν δικαιοσύνην, ποὺ δὲν κρίνει σύµφωνα μὲ τὰ ἤ- θη καὶ τὰ ἔθιμα, ἀλλὰ κατὰ τὸν τόσον δίκαιον νγόµον τοῦ παντοδυ- γάμοι Θεοῦ, ποὺ ρυθμίζει τὰ ἤ- θη καὶ τὰ ἔθιμα τῶν ἐθνῶν καὶ των αἰώνων, ἀναλόγως τῶν αἰώ- γων καὶ τῶν ἐθνῶν' κατὰ τὸν νύ. μον ἐκεῖνον, ἀπέναντι τοῦ ῥὁποί- ου σαν δίκαιοι ὁ ᾿Αόραάμ, ὁ Ἰ. σαά», ποὺ ἐπαινέθησαν ἀπὺ τὸ στοµα τοῦ Θεοῦ, μολονότι εἶχαν κριθεῖ ἄδικοι ἔκ μέρους τῶν ἁμα- θῶν, ποὺ δικάζουν κατὰ τὸν τρό- πον τῶν ἀνθρωπίνων δικαστηρίων καὶ ποὺ κρίνουν τὴν παγχόσμιον τοῦ ἀνθρωπίνου Ὑένους διαγωγὴν μὲ τον γνώμονα τῆς στενοχεφά- λου πείρας τῶν. Ὡς ἐὰν ἕνας ἄν- θρωπος, ποὺ ἀγνοεῖ τελείως τὴν πανοπλίαν καὶ τὰ διάφορα. µέρη της, ἐζητοῦσε νὰ προστατεύσῃ τὴν κεφαλήν του. μὲ τὰς περικνηµί- δας καὶ νὰ πριφυλάξῃ μὲ τὴν πε- οιχεφαλαίαν τὰ πόδια του, καὶ ποὺ θὰ ἐστεγεχωρεῖτο, διὰ τὸ ὕ- τι οὔτε αἱ περικνηµίδες προσαρ- µόζονται εἰς τὴν κεφαλήν του οὔτε ἡ περικεφαλαία στὰ πόδια του. Η, ὡς ἐὰν κάποιος παρεπο- νεῖτο, ὅτι ὡὠρίσθησαν διὰ τὸ ἆ- πόγευµα μιᾶς ἡμέρας αἱ διακοπαὶ τῶν δικαστηρίων καὶ τοῦ ἐμπορί- ου καὶ ἑπομένως δὲν θὰ τοῦ ἦτο δυνατὸν νὰ πωλήσῃ τὰ ἐμπορεύ- (Συνέχεια εἷς τὴν δ΄ σελίδα) τικὸ σχολεῖο δημιουργεῖ ζωὴ θρησκευτική, µορφώνει ἆδα- µάντινους χαρακτῆρας καὶ ἡ- ικὰς προσωπικότητας. Μὲ τὰς ἁπλᾶς ἱστορικὰς διηγήσεις ἐκ τῆς ἱερᾶς ᾿Απο- καλύψεως καὶ τῆς ἐκκλησια- στικῆς ἱστορίας, μὲ τοὺς θρη- σκευτικοὺς ὄμνους μὲ τὰ ἄ- σµατα καὶ ποιήµατα θὰ φέρῃ τὸ παιδὶ κοντὰ εἰς τὸν Χρι- στόν, θὰ τοῦ ἐμπνεύσῃ τὴν ἆ- γάπην, θὰ τοῦ λύσῃ κάθε ἆ- πορίαν καὶ ἁπαλλάξῃ ἀπὸ τὰς ἀμφιθολίας τὰς ὁποίας ἔχει, διότι θὰ τοῦ διδάξῃ τὴν ἁλή- θειαν «γνώσεσθε τὴν ἀλήθει- αν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώ- σει ὑμᾶς» (Ιωάν. δ, 32) καὶ θὰ διαγείρῃ εἰς τὴν εὐαίσθη- τον καὶ εὔπλαστον ψυχήν του ἐνθουσιασμοὺς θρησκευτικοὺς καὶ συγκινήσεις ἱεράς. Θὰ τὸ κάµῃ ἰδεολόγον, στυλοθάτην ἀληθινόν, ζηλωτὴν καὶ δηµι- ουργὸν πραγματικοῦ, πνευµα- τικοῦ πολιτισμοῦ. Θὰ τὸ προ- φυλάξῃ ἀπὸ τὸ δηλητήριον ποὺ ζητοῦν νὰ χύσουν εἰς τὴν ψυ- χὴν οἱ διάφορες ψευδοδιδα- σκαλίες. Θὰ δηµιουργήσῃ νεο- λαίαν παλλομένην μὲ τὰ ἱς- ρώτερα καὶ εὐγενέστερα ἴδα- γικἁ τῆς πίστεως καὶ τῆς πα- τρίδος. Θὰ τὸ στερεώσῃ εἰς τὴν θρησκείαν καὶ θὰ τὸ κά: μῃ νὰ αἰσθανθῇ τὴν ὑπεροχὴν καὶ τὸ ἀνυπέρθλητον μεγαλεῖ- ον καὶ τὴν ἄφθαστον τελειότη- τα τῆς Χριστιανικῆς θρησκεί- ας, ὥστε νὰ εἶναι ἔτοιμο παν- τοῦ καὶ πάντοτε νὰ µεταλαμ- παδεύσῃ καὶ ἐκεῖνο τὴν ἄρρη- τον γλυκύτητα τῆς ἐφαρμογῆς των Χχριστιανικῶν «ἀληθειῶν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἆδε ιφοὺς καὶ συνανθρώπους του καὶ οὔ- τω πυκνωθῇ ἡ φάλαγξ τῶν ἐκλεκτῶν τῶν ὁποίων ἔχει ἆᾱ- γαγκην ἡ σηµερινἠὴ κοινωνία περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰν διανύουσα τὴν κρίσι- μον καμµπήν της, Γονεῖς, ὅσοι ἀγαπᾶτε τὰ παιδιά σας καὶ θέλετε τὴν εὐ- τυχίαν των, προφυλάξατε αὖ- τὰ ἀπὸ τὸ δηλητήριον τῶν ὁλι- στικῶν θεωριῶν. 'Οδηγήσατε αὐτὰ εἰς τὸ Κατηχητικὸ σχο- λεῖον. Βοηθήσατε τὸν Κατη- χητὴν εἰς τὸ θεάρεστον ἔργον ποὺ ἔχει ἐπωμισθῆ διὰ νὰ δη- Βιουργῄσωμεν νεολαίαν ἐμ- πνευσµένην καὶ ἐμψυχωμένην μὲ τὰ ἀθάνατα ἰδανικὰ τῆς πι. στεὼως µας, διότι τότε καὶ µό- νον ἡ κοινωνία θὰ θαδίσῃ εἰς νέας λεωφόρους προόδου, εὖ- τοχίας καὶ ἠθικῶν µεγαλείων, ΕΤΟΣ Α’᾽. ΑΡ. 21 Ἑτησία« συνδροµµῆ Σελ. 5 Τιμὴ Φύλλον Ερ. 4. ΓΡΑΦΕΙΑ. Ισαακίου ἱΚομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ- ΚΥΠΡΟΥ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην σισσασσα κας δα. ΚΑΙ ος ος 15ην : ΕΚΑΣΤΟΥ ο ΟΖ α σσ κο” ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 19.4 Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ ᾽Αναργύρων. ΕΠΙ ΤΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΣ Ἡ ᾿ὀρξόδόξος Ἐγχλησία φὐδέποτε ἠγνόησε τὸ ἕθνος. Ἰ ουτὸ ἄλλωστε εἶναι ἀδύνατον. Διότι νχὶ μὲν «ἡ βασιλεία τοῦ Κυρίου οὐκ ἔστιν ἐχ τοῦ κόσμου τούτου» οἱ καλούμενοι ὅμως, ὅπως µετάσχωσι τῆς θἀασιλείας ταύτης εἶναι οἱ ἐπὶ τῆς γῆς τῶντες, εἷς Χδινωνίας ὠργανωμένοι καὶ ὑπὸ εἰδι- χὰς ἕκασταχὸυ συνδήχκας εὑρισκόμενοι. Οὔτε ἐξ ἄλλου εἰ- ναι ἡ χριστιανιχὴ δρησχεία φιλῆ φιλοσοφιχὴ περὶ θίου καὶ χόσµου δεώρῃησις θὐδόλως ἐνδιαφερομένη διὰ τὴν ζωήν. Ἡ χριστιανικῆ Ερησχεία εἶναι τωῆ ἀποσχοποῦσα νὰ κχερδίση εἰς τωῆν αἰώνιον τοὺς ἀνθδρώπους, Διὰ τοῦτο ζωηρὸν ὅδει- χνύει διὰ τὰ προθλήματά των ἐνδιαφέρόον καὶ τὴν εἰς ἔθνη διάχρισιν αὐτῶν Φὐδόλως παραγνωρίζει, καίΐτοι οὐδέποτε τὰς ἐθνικὰς διαφορὰς τὠνἰζουσα. Διδάσχφυσα δὲ ὅτι «οὺν ἔχομεν ὧδε µένόουσαν πόλιν ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» δὲν ἁἀποχκλείει τὴν ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ ἔθνη ῥδιαίρεσιν τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ ζητεῖ νὰ ἆἄπο- σπάση- γῆδεν καὶ νὰ στρέφῃη εἲς τοὺς φὐρανοὺς τὴν προσύ- χήν των. ξξ ἄλλου καὶ αὐτὸς ὁ Πύριος καὶ οἱ ἀπόστολοί του οὐδέποτε περιεφρόνησαν ἢἣἢ ἐλησμόνησαν τὸ ἕθνος των. Ὁ Απόστολος Παῦλος μάλιστα χαυχᾶται διότι ήτο Ἴσθυ- δᾳαῖος καὶ μάλιστα Φὠπρισαῖος. Μαὶ διδάσκει μὲν ὅτι «οὐχ ἔνι ᾿Ιουδαῖΐος οὐδὲ Έλλην» ὄχι ὅμως καταργῶν τὴν ἐπὶ “ῆς γῆς διάχρισιν τῶν ἐθνῶν (τοῦτο ἄλλωστε ἠτοὸο ἀδύνα- (όν, ἀφοῦ ἕἔχαστον ἔθνὸς εἶχεν ἰδίαν γλῶσσαν. ἰδίας παρα- δόσεις καὶ ἔδιμα) ἀλλὰ δειχνύων ὅτι ἡ ἀνόπη τοῦ Φεοῦ ἔν- τείνεται ἐπὶ πάντα τὰ ἔξνη ἄνευ διαχρίσεως. Όπου ἐξ ἄλλου ἤ Καινή Διαθήνη ὁμιλεῖ περὶ ὕὑποτα- γῆς εἲς τὰς ἔχασταχοῦ κπυθερνήσεις (ἀρχὰς γαὶ ἐξουσίας). ἀσφαλῶς πᾶν ἄλλο ἢ τὴν κατὰ ἔθνη διάκρισιν τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων χαταδικάκει. Διότι ἔχπαστον ἔδνος εἶχε ἰδίαν χὺυ- | θέρνησιν, τῆς ὁποίας ἡ ἐξουσία ἐπεξετείνετο ἐφ᾽ ὅλου τοῦ. ἔθνους καὶ συνεπῶς διέκρινε τοῦτο ἀπ᾿ ἄλλου τινος ἔδνους !' Αλλ' ἐὰν αἱ ἐπὶ µέρους ἀρχαὶ καὶ ἐξουσίαι ἀναγνωρίζδόνται καὶ μάλιστα ὡς δεόθεν οἰχονομηθεῖσαι χατὰ τοὺς πρὸς τὸν Πιλᾶτον λώγους τοῦ Κυρίου«οὺχ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν πατ᾽ ἐμοῦ. εἰ μὴ ἦν σοι δεδοµένον ὄνωθεν» καὶ τοῦ Παύλου. ὁ ὁποῖος γράφων πρὸς τοὺς Ῥωμαίους συνιστᾷ εἰς αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς ἐξουσίας ὑπερεχούσας «οὗ γάρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Φεοῦ τεταγµένη», πρὀφανῶς ἀναγνωρί- ζονται χαὶ τὰ ἔδνη τὰ ὁποῖα αὗται ἐχπροσωποῦσι. Μαϊ σν- νεπῶς ὅταν ὁ Απ. Παῦλος γράφει πρὸς τὸν µαθητήν του Τιµόθεον απαρακαλῶ οὖν πρῶτον πάντων ποιεῖσθαι δεή- σεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας, ὑπὲρ πάντων ἂν- δρώπων, ὑπὲρ Ἡασιλέων καὶ πάντων τῶν ἓν ὑπερθχῃ ὃν- των» καὶ πρὸς τὸν ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐν Ερήτῃ καταλειφθέντα πρὸς διαποίµανσιν τῆς αὐτόσε ᾿Επκλησίας Τϊΐτον διὰ τοὺς ὑπ αὐτοῦ ποιµαινοµένους «ὑπομίμνησκε τούτους ἀρχαῖς ται ἐξουσίαις ὑποτάσσεσθαυ, ἀναγνωρίξει πλήρως τὴν εἷς ἔθνη διάχρισιν τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων. ΜΗ λησμονῶμεν δ᾽ ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκο- στῆς αἱ εἰς τοὺς Αποστόλους διανεμηθεῖσαι γλῶσσαι πυρὸς ἦσαν τοιαῦται ὥστε «ἐπλήσξησαν πάντες πνευµατος ἆγιου καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑἕτέραις Υ λώ σσαιςο ὥστε οἱ εἰς “ιερουσαλὴμ κατοιχοῦντες ἄνδρες εὐλαθεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανέν, «ἤχουον εἰς ἔχαστος τῃ ἰδία διαλέκτωῳ λαλούντων αὐτῶν» χαὶ «ξξίσταντο καὶ ἐθαύμαξον». , Καταφανέστερον τὴν εἰς ἔθνη διάχρισιν ποιὶ την πρὸς τὴν πατρίδα ἀγάπην καὶ τοὺς μεταξὺ τῶν ἐν τῆς αὐτῆς Πα- τρίδος χαταγοµένων δεσμοὺς σαφώς διδάσκει ἡ ἱερὰ παρά- δοσις, ἡ ἑτέρα τῶν πηγῶν τῆς πίστεως, δι᾽ ἡμᾶς τοὺς ὀρθς- δόξους, ἡ εἲς τὰ συγγράµµατα τῶν πατέρων ἀποθησαυρι- σθεῖσα. Οὕτω ὁ Μ. Βασίλειος συνιστῶν, εἰς την 31δην, ἔπι- στολήν του νέὀν τινὰ γράφει πρὸς ἐχεῖνον εἰς ὃν ἀπευδὺ- νεται (ἡ ἐπιστολὴ δυστυχῶς εἶναι ἀνεπίγραφος). «Τοὺς ἐν τῆς πατρίδος ἡμῶν ἀφικομένους συνἰστησί σοι αὐτὸ τὸ τῆς πατρίδος δίχαιον..... παὶ τὸν ἐγχειρίζοντα τοίνυν την ἔπι- στολὴν τῇ ποσμιότητί σου, τὸν υἱὸν τοῦδε, δέξαι ὣς πατριὼ” την», Εἶναι γνωστὴ ἐξ ἄλλου ἤ µεγάλη φιλοπατρία Συνε- σίου τοῦ Ητολεμαϊῖδος. Οὗτος ἐν τῇ 15Η ἐπιστολῇ αυτοῦ ἕ- ξαίρων τὴν ὑπὲρ τῆς πατρίδος βυσίαν λέγει, «ἡμεῖς δὲ ὑπὲρ χώρας, ὑπὲρ ἱερῶν. ὑπὲρ νόμων (ἀποθανοῦμεν)» ὡς χαλὸς δὲ ποιμὴν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τοῦ ἰδίου ποιμνίου προτιθέ- | µενος, ἐν τῃ ἰδία ἐπιστολῇ παρακατιὼν λέγει, ὅτι εἶναι ἔτοιμος νὰ πολεµήσῃ γαὶ νὰ ἀποθάνη ὑπὲρ τῆς πατρίδος, αμαχήσομαι ὡς ἀποθανουμενος». ο Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον ἀποχορυφώνει τὴν πρὸς τὸ ἴδιον ἔθνος, τὴν πρὸς τὴν πατρίδα, ἀγάπην εἶναι τὸ φαλμικὸν «Εάν ἐπιλάθωμαί σου Ἱερουσαλὴμ ἐπιλησθείη ἡ δεξιά µου. Κολληθείη ἡ γλὠῶσσά µου τῷ λάρυγγὶ µου, ἔάν µη σου µνη- σθῷ, ἐὰν μὴ πρφανατάξωµαι τὴν ᾿Ἱερουσαλημ ἐν ἀρχῃ τῆς εὐφρωσύνης µου», Ἠεδαίως ἀναγνωρίζουσα ἡ Ἐπκλησία την εἰς ἔθνη διά- πρισιν τῶν ἀνθρώπων οφὐδόλως σημµαϊνει ὅτι θναγνωρίξει καὶ τὰς μεταξὺ τούτων ἀντιθέσεις. Τούναντίον, διδάσχόυσα τὴν ἀγάπην ζητεῖ νὰ συνάφῃ τὰ διάφορα ἔθνη εἰς ἑνότητα χαθοδηγοῦσα τὰ µέλη αὐτῆς µπαὶ µέλη τούτων εἰς την οὐράνιον ὀασιλείαν. ------ ΙΙ Ίι ΠΙΕΙ ΤΠ] ΜΙΝΙ ἹλῆΙΙ τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, θεολόγου. Τὸ μέσον διὰ τοῦ ὁποίου δι- εδόθη ἀνὰ τὸν κόσμον ἡ Χρι- στιανικἡ θρησκεία εἶναι τὸ κή- ρυγµα καὶ ἡ κατήχησις. Πρῶ- τος κἠρυξ καὶ κατηχητης Ὁ- πῆρξε ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿[ησοῦς Χριστός, ὅστις, ἀκούραστος κατὰ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχῆν, περιήρχετο τὰς πόλεις καὶ τα χωρία κηρύσσων παντου εἰς τὸν Βαόν, εἰς τὰς συναγωγας, εἰς τὰς οἰκίας καὶ τὴν ὕπαι- θρον τὴν ζωογόνον καὶ θείαν διδασκαλίαν του, νουθετῶν καὶ ἐλέγχων καὶ ἐπιχέων τὸ θάλ- σαμον τῆς παρηγορίας εἰς τὰς πονεµένας ψυχας των ἄν: θρώπων καὶ καλῶν αὐτοὺς εἰς τὴν ὁδόν, τὴν ἄγουσαν εἰς την βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, εἰς τὴν οὐράνιον πόλιν «ἃς τεχνί- της καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός» (Ἑδρ. ια’ 10). «Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαις αὐτῶν καὶ κηρύττων τὸ Εὐαγ- γέλιον τῆς δασιλείας” (Ματθ. ὃ 23) καὶ «Διώδευε κατά πὸ: λιν καὶ κώµην κηρύττων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν θασιλεί- αν τοῦ Θεοῦ». ο Συνεχισταὶ τοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου ὑπῆρξαν οἱ ᾽Απόστο- λοι, οἱ ὁποῖοι μὲ θαθεῖαν πί- στιν καὶ ἐνθουσιασμὸν ἐκήρυτ- τον τὸ Εὐαγγέλιον καθ’ ἑκά- στην «πᾶσαν τε ἡμέραν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ κατ᾽ οἶκον οὐκ ἐπαύ- οντο διδάσκοντες καὶ εὐαγγε- [λιζόμενοι ᾿|ησοῦν τὸν Χριστὸν» [(Πραξ. ε΄ 49), καὶ ἀργότερον [ὅλοι γενικῶς οἱ ἐργάται τοῦ εὐαγγελίου καὶ ἀφανεῖς ἥρωες ἱτῆς πίστεως διά τοῦ κηρύγμα- Ίτος διεθέρµαινον τὸ ϐρησκευ- Ιτικὸν συναίσθηµα τῶν πιστῶν καὶ ἐνίσχυον τὴν θρησκευτικό- ἱτητά των. Πρὸς τοῦτο δὲ ἡ ἐκ- Ἰκλησία ἀπὸ τῆς πρώτης χρι- Ιστιανικῆς ἐποχῆς ἀπαραίτητον Ιἐθεώρει νὰ κατηχῇ µετά πολ- Ἰλῆς προσοχῆς πρῶτον τοὺς ἐ- ἐπιθυμοῦντας νὰ γίνωσι µέλη Γαὐτῆς, νὰ τοὺς διδάξῃ τὰς δο- ᾿Ὑματικὰς καὶ ἠθικὰς ἀληθεί- [ας, δηλαδὴ τὶ πρέπει νὰ πι- στεύουν καὶ τὶ πρέπει νὰ πράτ- πουν καὶ κατόπιν νὰ τοὺς δε- Γχθῇ εἰς τοὺς κόλπους της. Τὸ Ιἔργον δὲ αὐτὸ ἡ ἐκκλησία δὲν τὸ περιώρισε µόνον εἰς τοὺς ἱμέλλοντας νὰ θαπτισθῶσιν, (ἀλλὰ τὸ ἐπεξέτεινε καὶ εἰς ἱτοὺς ἤδη πιστεύοντας διὰ νὰ καταστῇ ἡ πίστις των εὐσυνεί- Ίδητος, λογικὴ καὶ δύναµις ἶ- [|σχυρὰ καὶ καρποφόρος εἰς ὅ- λην τὴν ζωήν τών, διὸ καὶ ἵ- ὄρυσε Κατηχητικάς Σχολὰς σπουδαιότεραι τῶν ὁποίων ὁὃ- (πῆρξαν ἡ περιώνυµος κατηχη- ἱτικὴ Σχολὴ τῆς ᾿Αλεξανδρεί- /ας ἥτις ἐξειλίχθη εἰς σπουδαίἰ- [αν Θεολογικὴν Σχολήν, τῆς [᾿Αντιοχείας, Καρχηδόνος, '{ε- ἱροσολύμων καὶ τῆς Κωνσταν- τινουπόλεως, εἰς τὰς ὁποίας (Συνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελίδα) Ψηφιδωτὴ εἰκὼν τοῦ 'Ἁγ. Δημητρίου τῆς ὁμωνύμου ἐν Θεσσαλονίκη Βασιλικῆς, ο ΧΙΛΙΑΣΜΟΣ Τοῦ ἱερολογ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Β΄ Ἐκ τῶν λεχθέντων θλέπομεν ὅτι ὁ χιλιασμὸς ἐμφανίζεται εἰς µίαν σκιώδη προχριστιανι- κὴν ἐποχήν. ᾿Επωφελεῖται µε- τὰ ταῦτα τῆς χαώδους τῶν τριῶν πρώτων αἰώνών κατα- στάσεως κατὰ τὴν ὁποίαν ἐ- ξοντωτικὸς ἁγὼν ἠγέρθη κατὰ τοῦ νεοφανέντος χριστιανισμοῦ καὶ ἐμφανίζεται ὡς τὸ δῆθεν ἀληθινὸν φῶς τὸ ὁποῖον θὰ ὡδηγοῦσε τοὺς καταπιεζοµέ- νους Χχριστιανοὺς εἰς χρόνους εἰρήνης καὶ εὐτυχίας. Όταν ὅμως ἡ ᾿Εκκλησία ἐθριάμθευ- σε κατὰ τῶν διωκτῶν της, ὁ χιλιασμὸς ὑπεχώρησεν ἀθορύ- θως καὶ ἐπανεμφανίζεται κατὰ τὸν μεσαίωνα ὁπότε ἡ δου- λεία, ἡ πεῖνα καὶ ἡ ἀμάθεια ἀπενέκρωσαν τοὺς χριστια- γούς. Κατὰ τὸν µεσαίώνα ὁ χι- λιασμὸς δρᾷ ἐν τῇ Δύσει ἔνθα ὁ δεσποτισμὸς τοῦ Πάπα καὶ ἡ µεγάλη αὐστηρότης καὶ κα- ταπίεσις τῶν συνειδήσεων τῶν πιστῶν ἔγινεν αἰτία, ὥστε κα- τὰ τὸν νόµον τῆς ἐναντιοδρο- µίας νὰ ἀντιδράσουν οἱ λαοὶ κατὰ τοῦ Παπισμοῦ καὶ νὰ στραφοῦν πρὸς τὸν χιλιασμὸν ὡς ἄγκυραν σωτηρίας. Πρῶτοι οἱ ἀναθδαπτισταί, οἱ ὁποῖοι ὥ- νοµάσθησαν οὕτω διότι ἀπέρ- ριπτον τὸ θάπτισµα τῶν νηπί- ων καὶ ἀνεθάπτιζον τοὺς όπα- δούς των, μὲ ἀρχηγοὺς τὸν Θωμᾶν Μύτζερον καὶ Νικόλα- ον Στόρχ ἐκήρυττον ἀνὰ τὰς πόλεις τῆς Γερμανίας τὸν χιλι- ασμόν. ᾿Εδέχθησαν ἐπίσης τὸν χιλιασμὸν οἱ εὐσεθισταί, οἱ Μορμόνοι, οἱ μεθοδισταὶ καὶ ἄλλοι. Τὸ νέον αὐτὸ ρεῦμα τοῦ χιλιασμοῦ ἐπολέμησαν ὁ γερ- μανὸς Θεολόγος Μελάγχθων, ἡ Παπικἡ ᾿Εκκλησία καὶ ἡ Πο- λιτεία. Κατωρθώθη οὕτω νά ἀναχαιτισθῇ ὁ χιλιασμός, ὁ ὁ- ποῖος ἀναδιοργανοῦται καὶ ἐμ- φανίζεται ἀπειλητικώτερος κα- τὰ, τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνας. Κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν κέν- τρον ἔχει τὴν ᾽Αμερικήν. Α- πλώνει τοὺς πλοκάμους του εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Μία τοιαύτη ὀργάνωσις μὲ τὰς χιλιάδας τῶν μισθωτῶν ὀργάνων της προὔποθέτει τεράστια χρηµα- τικὰ κεφάλαια δεδομένου µά- λιστα, ὅτι τὰ περιέχοντα τὰς δοξασίας της φυλλάδια καὶ θιθλία κατὰ ἑκατομμύρια δια- νέµονται σχεδὸν δωρεὰν µετα- Φρασµένα εἰς ὅλας τὰς γλώσ- σας τοῦ κόσμου. Οἱ ὀργανω- ταὶ καὶ οἰκονομικοὶ ἐνισχυταὶ τῆς αἱρέσεως ταύτης εἶναι κυ- ρίως δύο. Ὁ Οὐϊλλιαμ Μίλλερ καὶ ὁ Κάρολος Τάζε Ρῶσσελ. Ὁ πρῶτος. μᾶλλον αἴτιος ἐξ- απλώσεως τῶν κακοδοξιῶν τοῦ χιλιασμοῦ, ἐγεννήθη εἰς Μασσαχουσέτην τῆς ᾽Αμερι- κῆς, ἔγινεν ἀρχηγὸς τῆς αἱρέ- σεως τῶν Παρουσιαστῶν ἢ ᾽Αδθεντιστῶν (Αἀνεπίαθ). Ἐ- δίδασκεν ὅτι ὁ Κύριος θά ἐμ- Φφανισθῇ ἐπὶ τῆς γῆς τὸ 1844 καὶ θὰ ἱδρύσῃ τὴν χιλιετῆ 6α- σιλείαν τοῦ Μεσσίου. Αἱ προ- φητεῖαι του δέθαια διεψεύσθη- σαν, ἀλλ᾽ οἱ ὁπαδοί του καὶ μετὰ τὸν θάνατόν του ἐξηκο- λούθουν νὰ πιστεύουν εἰς τὰς πλάνας του μέχρις ὅτου ἕνεφα- νίσθη ὁ πλούσιος Ρῶσσελ, ἕ- θραῖος τὴν καταγωγήν. Οὗτος ὡς ὁ ἴδιος γράφει εἰς τὰς «Γραφικάς του Μελέτας», ἐἑ- γεννήθη τὴν Ί5ην Φεθρουαρίου 1622 εἰς Φιλαδέλφειαν τῆς Μασσαχουσέτης, ἀνῆκε δὲ εἰς τὴν ἐκκλησίαν τῶν Πρεσδυτε- ριανῶν. Ἡ µόρφωσίς του ἦτο περιωρισµένη. Ὁ ἴδιος ῆτο γεννημένος δι᾽ ἐμπορικὰς ἐπι- χειρήσεις. Εἰς νεαρωτάτην ἡ- ικίαν διεχειρίζετο ἐπιδεξίως τὰς ἐμπορικὰς συναλλαγὰς καὶ ἐπιχειρήσεις τοῦ πατρός του. ᾿Ἔφηόος ὢν Ἠπεριέπεσεν εἰς ἀπιστίαν τὴν ὁποίαν ὅμως διέλυσαν αἱ χιλιαστικαὶ πλά- ναι. Τόσον ἐνεθουσιάσθη ἐκ τῆς διδασκαλίας ὅτι «ὁ Κύριος ἐγγύώς ἐστι», ὥστε ἐγκατέλει- Ψε τὸ ἐμπόριον, καὶ ἀνεκήρυ- ξεν ἑαυτὸν ὡς τὸν πεφωτισµέ- νον ὑπὸ τοῦ Θεοῦ προφήτην, ὁ ὁποῖος θὰ προητοίµαζε τὸν κόσμον διὰ νὰ δεχθῃ τὸν Χρι- στὀν. Πρὸς τοῦτο ἔθεσεν εἰς ἐνέργειαν τὸν πλοῦτον του. Αἴ πλάναι τοῦ χιλιασμοῦ εἷ- γαι τόσον καταφανεῖς, ὥστε παντοῦ καὶ πάντοτε νὰ συναν- τῷᾷ ἀντιδράσεις διὸ καὶ ἀἆναγ- κάζεται νὰ ἐμφανίζεται ὑπὸ διάφορα ψευδώνυμα διὰ νὰ ἐξαπατᾷ τοὺς ἀφελεῖς, Οὕτω ἐκ τοῦ Ρῶσσελ ὠνομάσθησαν Ρωσσελισταί. Τὸ 1834 «σπου- δασταὶ τῶν Γραφῶν», ἔπειτα Χιλιασταί, κατόπιν «Λαὸς τῆς χαραυγῆς τῆς χιλιετηρίδος» καὶ τελευταίως Μάρτυρες τοῦ ᾿Τεχωθᾷ. Πλὴν ὅμως εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστοὶ διὰ τὴν ἱκανότη- τα καὶ τὴν προφητικήν των ἔμπνευσιν εἰς τὸ νὰ ὠρίζουν ἀκριθεῖς ἡμερομηνίας κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Χριστὸς μέλλει γὰ ἐμφανισθῇ ἐπὶ τῆς γῆς, Οὔ- τω μετὰ πεποιθήσεως ἀνέμε- γον ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἤρχετο τὸ 1914, 1918 19251 καὶ τὸ 1925. Αἱ ἐλπίδαι των διεψεύ- θησαν ἀλλ᾽ αὐτοὶ συνεχίζουν νὰ διαδίδουν τὰς πλάνας των μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τελικῶς θὰ ἐπικρατήσουν. Διὰ τοῦτο θὰ ἐξετάσωμεν [τὰς κακοδοξίας τῆς παγκοσµί- Ιου αὐτῆς αἱρέσεως καὶ θά ἆ- Ιναιρέσωμεν αὐτὰς ἐπὶ τῇ 6ά- ἴσει τῆς Αγίας Γραφῆς, καὶ ιτῆς “Ἱερᾶς Παραδόσεως. Κανοδοξίαι τῶν Χχιλιαστῶν καὶ ἀναίρεσις αὐτῶν. Τὸ ὅλον δογματικὀν οἰκοδό- µηµα τῶν χιλιαστῶν εἶναι ᾱ- Γκρως ἀντίθετον τοῦ χριστιανι- | κοῦ τοιούτου. Ὅλαι αἱ δογµα- τικαὶ διδασκαλίαι των ἀντιτί- θενται πρὸς τὰς τῆς Γραφῆς μαρτυρίας καὶ πρὸς τὴν ἐπὶ τῆς Γραφῆς στηριχθεῖσαν, ἆνα- πτυχθεῖσαν καὶ διατυπωθεῖσαν ὑπὸ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνό- δων δογµατικἠὴν Ἠπίστιν τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ἐρχόμεθα νὰ ἐξετάσωμεν τὸ περὶ τῆς τρια- δικότητος τοῦ Θεοῦ δόγμα. Ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿ΓΕκκλησία πιστεύει ὅτι ὁ εἷς τὴν Οὐσίαν Θεὸς εἶναι τριοδικὸς τὰς ὑπο- στάσεις, Πατήρ, Υἱὸς καὶ “Α- γιον Πνεῦμα. Τὰ τρία ταῦτα (Συνέχεια εἰς τὴν 6’ σελίδα) [ ΜΝ(Σ ΤΒΗ ἠΡβΙΛΙ:0Η ΧΗΤΙΙΛΝΟΗ Κατὰ στατιστικὴν δημοσιευθεῖ- σαν εἲς τὸ Γαλλικὸν περιοδικὀν 1” Αοιααμίο Ἐοιρίοιξο ἆαπς Ίε Μοπᾶθ” ὁ ἀριθμὸς τῶν καθ᾽ ὕλην τὴν γῆν ᾿Ορθοδόξων ἀγέρ- χεταν εἰς 196.945.100, Τὸ πλήρω- μα τῶν ἐπὶ µέρους ὀοθοδόξων Ἐγκλησιῶν ἔχει ὡς ἑξῆς: 1α- τριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως 9ὐ5.000. Ἐκκλησία Κύπρου 400. ϱ06, ὙἘκμλησία Ἑλλάδος καὶ Κρήτης τ.900.000, Ἑλληνικὴ Ἐκ- κλησία ᾽Αμερικῆς 500.000, 1Τα- τριαρχεῖον ᾿Αντιοχείας 250.000, Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων 4δ. 000, Πατοιαρχεῖον ᾽Αλεξανδρείας 100.000, Λ᾿Αρχιεπισκοπὴ ὌὌρους δινα 100, Πατοιαρχεῖον Μόσχας 190,.000.000, Ῥωσσικαὶ ᾿Βκκλησί- αι διασπορᾶς δ.000.000, Πατοιαο- χεῖον Σερθίας 7.500.000, Ἐκκλη- σία Βουλγαρίας ϐ.000.000, Ἓκ- Ἀλησία Πολωνίας 960.000, Ἓκ- Χλησία Τσεχοσλοθακίας 150.000, Πατοιαρχεῖον Ῥουμανίας 19.000. 00, Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία Τε- ὠργίας 2.000.000, Ἐκκλησία ἸΑλ- θανίας 160.000, ᾿Αρχιεπισκοπὴ Φιλλανδίας 10.000, Ἐκκλησία Ἡ- σθογίας 220.000 καὶ Ἠνκλησία λεττονίας 112.000. Οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἡ στα- τιστικὴ τοῦ περιοδικοῦ τούτου πα- ρέχει δὲν εἶναι κατὰ πάντα ἄχρι- θεῖς καὶ εἴς τινας περιπτώσεις ὗ- πολείπονται κατὰ πολὺ τῆς πρα- γματικότητος. Τοῦτο συμθαίνει 1ὗσον ἀφοφᾷ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐκ- Γκλησίαν τῆς ᾽Αμερικῆς, ᾽Αλλά καὶ ὃ ἀριθμὸς τῶν πέραν τοῦ. σιδη- ϱοῦ παραπετάσµατος ὀρθοδόξων χοιστιάανῶν µόνον κατὰ προσέγγι- σιν παρέχεται, διότι ἕνεκα τῶν ἐκεῖ ἐπικρατουσῶν συνθηκῶν εἶναι ἀδύνατος ὁ καταρτισμὸς ὀρθῆς στατιστιγῆς. κ ἵα ΗΕ ΗΝ ΙΝ ΗΝ ΠΠ ΤΙ ΙΙ Κατά τὴν διάρκειάν συνεδριά- σεως τῆς Ενώσεως τῶν Ιζαθηγη- τῶν τοῦ Πανεπιστηµίου τοῦ Ἱαί- μπριτζ ἀπερρίφθη πρύότασις διὰ τῆς ὁποίας ὑπεστηρίζετο ὅτι ὁ διαχωρισμὸς τῆς Εκκλησίας ἀπὺ τὸ κράτος ἀποτελεῖ οὐσιώδη πα- ράγοντά διὰ τὸ μέλλον τῆς χρι- στιανοσύγης. Ἡ πρὀτασις ὑπε- θλήθη ἐκ µέρους τοῦ µπάστορος Νυμέλλερ τῆς Δουθηρανικῆς Ἐγμλησίας τῆς Γερμανίας. «λκ------- ΠΙῃΣ ΠΙΟΣ ΤΝΣ ΗΝ ΒῇΡΗΜΝ ΙΝΙΟΝ ΝΗΙ ΤΗ) ΜΤΝΝΝΙ Δημοσιογραφικαὶ πληροφορίαι ἐκ Λονδίνου ἀναφέρουσι ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ἰνδιῶν Σεθασμ. Αταρίηάα Ναίπ Μακοτ]θε διωρ- γάνωσε δηµοσιογραφικὴν συνδιά- σκεψιν εἰς τὴν ὁποίαν ὠμίλησε περὶ ἐπανενώσεως τῆς ἐκκλησίας Ῥορείων Ἰνδιῶν μετὰ τῆς ἸΑγ- γλικαγικῆς. Ὁ Μητροπολίτης εἶπε ὅτι ἡ Ἑ- ταιρία τοῦ Αγ. Ἰωάννου τοῦ Εὐ- αγγελιστοῦ (πε Οονεἰγ Εαίῑπε- 19) καὶ ἡ ᾿Οξφόρδειος ἵεραπο- στολὴ εἰς Καλκούταν κατέστησαν σαφὲς ὅτι δὲν θὰ ἐδέχοντο ἐπικοι- γωγίαν μὲ τὴν προτεινομένην ἕ- γωσιν Ἐκκλησίας Βορείων ἸἼνδι- ὤν ἐκτὸς ἐὰν αὕτη ἐγίνετο ἐν χοι- γωγία μετὰ τοῦ θρόνου τῆς Καν- τερθουρίας. Ὁ ἐγγύτερος χρό- γος κατά τὸν ὁποῖον τὸ σχέδιον θὰ ἤγειρε ζήτημα εἶναι τὸ 19509. Καὶ τότε ἀκόμη µόνον ἑθδομην- ταπέντε ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν τῶν ἐπι- σχοπῶν θὰ ἀπεδέχοντο ἢ τούλά- χιστον θὰ συνεζήτουν τοῦτο, καθυστέρησις θὰ εἶχε τὸ πλεονέ- κτημα τῆς ἀναθολῆς τῆς μελέτης τοῦ σχεδίου µέχοι τῆς προσεχοῖς Συνελεύσεως τοῦ Δάμπεθ. ᾿Αντι- θέτως πρὸς τὴν ἘἙκκλησίαν τῶν Βορείων Ἰνδιῶν ἡ Ἐκχλησία τῶν Νοτίων ᾿Ινδιῶν θεωρεῖ ὅτι ἡ ἑ- γοποίησις τοῦ ἱερατείου θὰ πρέπῃ νὰ, ἐξετασθῃ ἐντελῶς ἐξ ἀρχῆς. Εὶς εἰδικὸς τύπος εἶχεν ὑποθληθεῖ διὰ τοῦ ὁποίου οἱ Μεθοδισταὶ θά ἐγίνοντο δεκτοὶ ἐν τῇ Εκκλησία ὙἛ ὡς ἐπίσκοποι κατόπιν κεἰδικῆς τελετῆς. ωο ΙΛΝΙΣ ΠΜ ΝΙΝΙ ΠΠ Η ΝΙΛ Ἡ μεταξὺ 10-17. ᾿Οκτωθρίου ἑθδομάς εἶχε ὁοισθῆ ὡς ἑθδομὰς τοῦ θρησκευτικοῦ τύπου ἐν ᾽Αγ- γλίᾳ. Αὕτη ἐσχεδιάσθη καὶ ὠργα- νώθη ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ ὁμί- λου τῶν ἑθδομαδιαίων θρησκευτι- κῶν ἐφημερίδων. ἘἨπὶ τῇ εὐχαιοίᾳ ταύτῃ ὁ ᾿Α0- χιεπίσκοπος Καντερθουρίας ἀπέ- στειλε πρὸς τοὺς διοργανωτὰς τὸ ἑξῆς μήνυμα «Χαίρω ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ἔμπνευσίν σας νὰ ὀργα» γώσητε ἑθδομάδα τοῦ θρησκευτι- κοῦ τύπου μεταξὺ 10---1τ Οκτω- θρίοι τρ. ἔτους καὶ εὔχομαι πᾶ- σαν ἐπιτυχίαν. Θὰ χοησιμεύσῃ πο- λὺ εἰς τὴν ἐνθάρρυνσιν μελῶν τῶν Ἐνκλησιῶν νὰ πληροφοροῦν- ται καλῶς τὰν δράσιν τῶν Ἐκ- κλησιῶν καὶ τὰς κινήσεις τῆς χοι- στιανιχῆς σκέψεως, ἐνεργείας, καὶ μαρτυρίας εἰς τὰς κοισίµους αὖ- τὰς ἡμέρας.» Παρόμοιον μήνυμα ἀπέστειλε καὶ ὁ ᾿Αογιεπίσνοπος [τῆς 'Ὑόρχης. ᾿ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΙ] Μακάριος ὁ Β΄ ΑΝΕΚΑΘΕΝ οἳ ἄνθρωποι τιμοῦν ἐκείνους οἳ ὁποῖοι ἔπρα- ξαν πράξεις ἠρωϊκάς, ἠγωνίσθησαν ὑπὲρ πατρίδος ἠναλώθη- σαν ὑπὲρ τῶν κοινῶν. Καὶ πάντοτε μεταξὺ τούτων, τούλάχιστον ὅσον ἀφορᾷ τὴν πατρίδα µας, σπουδαίαν κατέχουσι θέσιν κληθι- πο. Όπου ἀγὼν ἐκεῖ καὶ κληρικοί. ᾿Αλλὰ τὴν νεωτέραν περίο- ὃον τῆς ἱστορίας τοῦ ἀγῶνος ἡμῶν τῶν Κυπρίων πρὸς ἐθνωὴν ἀποκατάστασιν πληροῖ ἡ ἠρωϊκὴ μορφὴ τοῦ ἐθνομάρτυρος ᾿Αρχιε- πισµόπου Μακαρίου τοῦ Β΄ τοῦ ἀπὸ Κυρηνείας, τοῦ ἀνδριάντος τοῦ ὁποίου ἐγένοντο χθὲς τὰ ἀποκαλυπτήρια. Γεννηθεὶς τῷ 187ὀ ἐνωρὶς εἰσῆλθεν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς ᾿Εκκλησίας ὑπὲρ τῆς ὁ- ποίας τὸν δίον ἠνάλωσε. Παρὰ τὰ ἐκκλησιαστικά του διαφέ- θοντα ὃ ἀείμνηστος ἐθνομάρτυς Μακάριος ζωηρὸν ἔδειξε ἔνδια- φέρον καὶ διὰ τὰ ἐθνικὰ ξητήµατα λαξὼν μάλιστα ἐνεργὸν µέρος εἰς τοὺς ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνας κατὰ τὸν θαλκανικὸν πόλε- μον τοῦ 4912---1918. ἵΏς Μητροπολίτης Κυρηνείας ἐἑμερί- µνησε ἰδιαιτέρως διὰ τὴν θρησκευτικὴν καὶ πνευματικὴν ἑξύψω- σιν τοῦ ποιμνίου του. Ίδρυσε σχολὰς Μέσης Παιδείας, κατετο- λέμησε τὸ χαρτοπαίγνιον καὶ ἐπρωτοστάτησε εἰς τοὺς ὑπὲρ τῆς Κυπριακῆς ἐλευθερίας ἀγῶνας, ἕνεκα τῶν ὁποίων μετὰ τὴν ἔπα- νάστασιν τοῦ 196 1 ἐξωρίσθη. Ιετὰ δεκαεξαετῆῇ ἐξορίαν ἐπανελ- θὼν εἰς Κύπρον καὶ γενόμενος ᾿ Αρχιεπίσκοπος ἐσυνέχισε, παρὰ τὴν ἡλιμίαν του καὶ παρὰ τὴν ἀσθένειάν του τὴν ἐκ τῶν πακουχι- ὤν τῆς Γερμανικῆς κατοχῆς προελθοῦσαν, τὸν ἑνωτικὸν ἀγῶνα. ᾿Αποθνήσκων δὲ τὸ 1960 ὥς ὑποθήκην ἀφῆκε τὴν συνέχισιν τοῦ ἐνωτικοῦ ἀγῶνος, µέχρις ἀποκτήσεως τῆς πολυποθήτου ἐλενθε- ρίας. Τοιοῦτος ὑπῆρξεν ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος καὶ ᾿Ἐθνάρχης Μακά- ϱιος ὅ Β΄ ὃ ἀπὸ Κυρηνείας. Καὶ τοῦ τοιούτου ἀγδρὸς ἀξία ἦτο ἡ ἀνίδρυσις τοῦ ἀνδριάντος τοῦ ὅποίου ἐγένοντο χθὲς τὰ ἀποκαλυ- πτήρια. Ἡ ἠρωϊκὴ µορφή του ὣς τὴν ἀπεικόνισεν ὁ καλλιτέ- χνης ἐπὶ τοῦ μαρμάρου, θὰ εἶναι τὸ σύμβολον τῶν ἐθνικῶν ἀγώ- νγων τοῦ λαοῦ µας καὶ θὰ ἀποτελῇ παράδειγµα φωτεινὸν διὰ τοὺς ο ἐπιγιγνομένους. Ἡ ἡμέρα τῶν Ἠνωμένων ᾿Εὺνῶν Ε4ΟΟΡΤΑΣΘΗ καθ) ἅπαντα τὸν κόσμον τὴν παρελθοῦσαν Μνυριακὴν 854 ᾿Οκτωδθρίου ἡ ἡμέρα τῶν ᾿Ηνωμένων ᾿Εθνῶν. Τὰ ἔθνη διεδήλωσαν ἅπαξ ἔτι τὴν ἐπιθυμίαν των νὰ ζήσουν εἰρηνι- κῶς. Δι’ αὐτόν, ἀκριξῶς, τὸν λόγον ἵδρυσαν τὴν ὀργάνωσιν τῶν “ΗἨνωμένων ᾿Εθνῶν καὶ διὰ τοῦτο καθιέρωσαν καὶ ἡμέραν ἑορτῆς τῆς Διεθνοῦς ταύτης ᾿Αμφικτυονίας. ᾿Αλλοίμονον ὅμως! Η εἰρή- νη, τὴν ὁποίαν οἳ ἄνθρωποι σκοπὸν ἔθεντο τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου, δὲν ἐπετεύχθη. 'Ο πόλεμος, ὃ θερµός, ἀλλὰ περισσότερον ὃ ψυχρὸς δὲν ἐξέλιπε. 'Ἡ διεθνὴς ἔντασις ἀντὶ νὰ χαλαρωθῇ ἐπιτείνεται. ᾿Ελησμόνησαν οἳ σημερινοὶ ἄνθρωποι ὅτι «ἐὰν μὴ κύριος οἶκο- δοµήσῃ οἶκον..: µάτην ἐκοπίασαν οἳ οἰκοδομοῦντες». Μόνον, ὅμως, ὁ λίθος ὃν ἀπεδοκίμασαν οἳ σήμερον οἰκοδομοῦντες τὴν εἰρήνην, ὃ Χριστός, ἐγεννήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας. ΙΠολλάκις οἳ ἄνθρωποι θὰ ἑορτάσουν τὴν «ἡμέραν τῶν Ἠνωμένων ᾿Εθνῶν», πολὺν χρόνον θὰ θυσιάσουν συνεδριάζοντες διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῆς εἰρήνης καὶ χιλιάδας τόνων ἐωπογραφικοῦ χάρτου καὶ τυπογρθαφικῆς' μελά- νης θὰ καταναλώσουν διὰ τὴν πολυπόθητον εἰρήνην χωρὶς ὅμως νὰ τὴν ἐπιτύχουν, διότι ἀπεμακρύνθησαν τοῦ μεγάλου Εἰρηνοποιοῦ. Ἡ χριστιανική παιδεία ΕΙΝΑΙ πράγματι ἐξαιρετικὰ εὐχάριστον καὶ πληροῖ πάντας χαρᾶς τὸ γεγονός, ὅτι οἳ ἰθύνοντες τὰ τῆς Ελληνικῆς Παιδείας ἀντελήφθησαν ὅτι µόνον ἣ χροιστιανικἡ διαπαιδαγώγησις τῶν παι- διῶν εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ θοηθήσῃ εἰς τὴν δηµιονργίαν πολι- τῶν χρηστῶν ἀφωσιωμένων εἰς τὰ ἐθνικὰ καὶ πνευµματικὰ ἴδε- ὥδη τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. 'Ομιλῶν σχετωιῶς ὁ Υ- πουργὸς Παιδείας τῆς Ελλάδος κ. Γεροκωστόπουλος ἐνώπιον τῆς Κ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν Λειτουργῶν Μέσης ᾿Ἡκπαιδεύσεως καὶ ἀναφερόμενος εἰς τὰς «ἐκπαιδευτικὰς μεταρρυθμίσεις» εἶπε ἑ- πὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «Οὐδεμίαν τρέφω ἐκτίμησιν πρὸς ὅ,τι λέγεται «μεταρρύθμισις». ἹἩΜεταρρυδμµίσεις πλειστάκις ἐπραγματοποιήθησαν, ἀλλὰ εἰς τὴν ψυχἠν τῶν Ελληνοπαίδων ἐπέδρασαν ἐπιξημίως. ᾿Α- τυχῶς εἰς τὰ θεµελιωδέστερα θέµατα τοῦ τόπου µας πολυπραγµο- νοῦμεν καὶ περὶ πολλὰ τυρθάζοµεν, ἐνῷ ἑνός ἐστι χρεία. Καὶ τὸ ἕ- να αὐτὸ εἶναι ἡ ἐθνικὴ καὶ χριστιανικἡ διαπαιδαγώγησις τῶν παι- διῶν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἐκπαίδευσίς των εἰς τὰς θεμελιώδεις γνώσεις διὰ τὴν ξωήν». 'Οποία πράγματι ἀντίθεσις πρὸς ἐκείνους τοὺς ὑπουργοὺς οἳ ὁποῖοι εἷς τὸ πρόγραµµα τῶν ἐκπαιδευτικῶν μεταρρυθμίσεων περιέλαθον καὶ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν θρησκευτικῶν ἀπὸ τὰ σχολεῖα | ΧΡΙΣΤΙΛΝΙΚΗ ΝΕΤΑΦΥΣΙΚΙ Τοῦ κ. Β. ΤΑΤΑΚΗ ᾽Αλλὰ ἂς γυρίσωµε στὸν ᾿Ιουστῖν. ἹἩ ἀφήγησίς του δείχνει καθαρὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ζητᾶ τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ Ε΄ Τὸ πολύτιμο αὐτὸ κείµενο θάζει, στὴ θέση ποὺ κατεῖχαν οἱ ἀποδείξεις, τὴ μαρτυρία. Σ᾽ αὐτὴν στηρίζεται ἡ πίστη, ποὺ δὲ χρειάζεται τὶς λογικὲς ἀποδείξεις, γιατὶ εἶναι μιά ἵ- στορία μὲ τοὺς μάρτυρες της. Λογικὸ οἰκοδόμημα ἡ Φιλοσο: φία, ἱστορία διωµένη ἡ πίστη. --Τὰ λόγια τοῦ πρεσθύτη ἄνα- ψαν μιὰ φωώτιὰ στὴ καρδιά τοῦ ]ουστίνου. «Όταν, λέγει, µό- νος µου ἀναλογίστηκα ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια θρῆκα ὅτι αὖ: τὴ ἤ φιλοσοφία ον ἡ μόνη Φέδαιη καὶ ἐπωφελής». [Καὶ ἐ- πιλέγει: «Οὕτως δὴ καὶ διά ταῦτα Φιλόσοφος ἐγώ». Ἐξ- ακολουθεῖ, ὅπως θλέπομε, ὁ Ιουστῖνος καὶ ὅταν ἔγινε χρι- στιανός, νὰ ὀνομάζῃ τὸν ἑαυ- τό του φιλόσοφο, φοροῦσε και τότε φιλοσοφικὸ «τρίθώνα». Δὲν εἶναι ὁ μόνος, Καὶ ὁ σύγ- Χρονός του ᾿Αθηναγόρας τι- τλοφορεῖται «᾿Αθηναῖος φιλό- σοφος χριστιανὸς» καὶ ὑποστη: ρίζει τὸ δικαίωµα τῶν Χριστι- ανῶν νὰ προθάλουν Φιλοσοφι- κἡὴ ἐξήγηση τοῦ σύμπαντος, τὸ τὴν ἐπεεεργάζεται ὁ νοῦς ἑ τὴν καθοδήγηση ποὺ παρε- έξι παν «Ὅλοι, λέ- γει, οἱ ἐθνικοὶ φιλόσοφοι ὅταν φτάνουν στὶς ἀρχὲς ἀναγνωρί- ζουν τὴν ὕπαρξη θείου ὄντος. Δὲ ὀρῆκαν ὅμως µέσα τους ἐκεῖνο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ κατὀρ- θωναν νὰ συλλάθδουν τὸ ἀντι- κείµενό τους, τὸ θεό, γιατὶ δὲ σκέφτηκαν ὅτι ὤφειλαν νὰ διαφωτισθοῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὸ Θεό, καὶ ὄχι νὰ διαφω- τίζονται ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους. Γι αὐτὸ ἔφτασαν σὲ γνῶμες διαφορετικὲς ὁ καθένας γιὰ τὸ Θεό, ον ὕλη, τὶς ἰδέες, τὸ σύμπαν. Ἐνῶ σὲ μᾶς ἡ πίστη καθοδηγεῖ τὸ λόγο». λόγο' ἡ ἔρευνα αὐτὴ τὸν ἀφή- νει ἀνικανοποίητο. Τελικὰ ἡ ἀλήθεια τοῦ προσφέρεται ἀπὸ τὴν πίστη’ τὴ δέχεται καὶ ἀφοῦ τὴ δεχτῆ τὴ θρίσκει ἵκανοποι- ητικὴἡ μὲ τὸ λόγο. Ὁ Παῦλος πίστευε ὅτι ὁ πιστὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη τὴ φιλοσοφία ἡ πί- στη του περιέχει ὅλη τὴ φιίλο- σοφία καὶ κάτι περισσότερο. Καὶ ὁ ᾿Ιουστῖνος τὸ πιστεύει αὐτό, ἀλλὰ αἰσθάνεται τὴν ἆ- νάγκη καὶ νὰ τὸ ἀποδείξῃ. Θὰ σταµατήσωµε σὲ μµερικἀ σημαντικὰ σημεῖα ποὺ παρου- σιάσθησαν στὴν πορεία του αὐτή. Παρατήρησε πρῶτα ὅτι ἡ πίστη μὲ δρόµους ὄχι Φιλο- σοφικοὺς προσφέρει Φιλοσοφι- κὲς ἀλήθειες. Θὰ δοῦμε, στὴ συνέχεια, πόσο θάθυναν τοῦτο τὸ οὐσιῶδες σημεῖο. Διαπίστω- σεν ἔπειτα ὅτι στὴ φιλοσοφία τῶν ἐθνῶν θασίλειο ἡ ἀταξία τοῦ λόγου, ἐνῶ ἡ ἀποκάλυψη ἔφερνε στοὺς πιστοὺς τὴ 6ασι- λεία τῆς τάξεως. Μολαταῦτα οἱ ἐθνικοὶ φιλόσοφοι, ἀνακα- τωµένες μὲ τὲς πολλές των πλάνες ἔδωσαν καὶ πολλὲς ἆ- λήθειες. Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ ἐξηγηθῆ αὐτὸ τὸ γεγονός ᾽Α- πὸ καιρὸ εἶχε δοθῆ στὸ ζήτημα αὐτὸ μιὰ ἐξήγηση ποὺ ἂν καὶ ἁπλουστευτική, εἶχε πολὺ δια- δοθῆ καὶ κράτησε πολὺν και- ρό. Εἰσηγητής της ὁ Φίλων ὁ ᾿ΕΤουδαῖος. Ξεκινώντας ἀπὸ τὴ σκέψη ὅτι ἡ Βίθλος εἶναι πα- λαιότερη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ὑποστήριξαν ὅτι ὅ- σα ὀρθὰ λέγουν οἱ Έλληνες φιλόσοφοι, στὴ Βίθλο τὰ ὀφεί- λουν. Αμεσα ἢ ἔμμεσα ἀπὸ κεῖ τὰ πῆραν, τὰ παρουσίασαν (Συνέχεια εἷς τὴν γ΄. σελίδα)