2 ΚΑΘΗΚΟΝ ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΝ ῇ]ΙΗ//]] [ΠΡΙ Τοῦ Πανοσ. ἱερομονάχου ΔΟΡΟΘΕΟΥ κ’ | | σχύει ἅπαντα τὸν ὀργανισμόν.ι Ἡ ἐργασία εἶναι καθήκον τοῦ ἀνθρώπου ἱερὸν ἀπὸ τῆς πρώτης αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἐμ- φανίσεως τεθεὶς ὡς νόμος εἰς αὐτόν, ὅν ὤφειλε πιστῶς νὰ τη- ρῇ. Πδη ἅμα τῇ δημµιουργίᾳ του τίθεται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ ἵνα ἐργάζηται αὐτὸν ο»Καὶ ἔλαθε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλα- σε καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ πα- ραδείσῳ τῆς τρυφῆς ἐργάζε- σθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν». ᾿Αργότερον δέ, µόνον μετὰ τὴν ἐκ τοῦ Παραδείσου ἔξο- δὀν του. ὁ ἄνθρωπος τιμωρεῖ- ται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς κοπιώδους ἐργασίας, ἡἥτις πλέον θὰ φέρη εἰς τὸν ἄν- θρωπον, κάµατον καὶ ἱδρῦ- τας. Ἡ ἐργασία ὅμως δὲν εἶναι τιμωρία, οὔτε φαινόµέ- νον διέπον τὴν ζωὴν τοῦ ἄν- θρώπου µόνον. Ὁ ἴδιος ὁ [Πα- νάγαθος Θεός, κατὰ τὴν δια: θεθαίωσιν τοῦ Κυρίου ἐργά- ζεται, ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς δηµιουρ- γίας καὶ µέχρι τῆς σωντελείας τῶν αἰώνων. «Ὁ πατήρ µου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, καγω ἐργάζομαι». ᾽Αλλ᾽ ἐὰν αὐτὸς οὗτος ὁ Θε- ὃς ἐργάζεται πολλῷ μᾶλλον ὁ ἄνθρωπος ἔχει καθῆκον νὰ ἐρ- γάζεται. Τὸ καθῆκον δὲ τοῦτο ἐπιθάλλων εἰς τοὺς Χχριστια- γοὺς ὁ Απ. Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς «εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι μηδὲ ἐσθιέτω». Τοῦτο ἐξ ἄλλου εἷ- ναι νόµος καθολικὸς τὸν ὁποῖ- ον δὲν δύναταί τις νὰ παραθαί- νῃ ἀτιμωρητεί. Ὅστις παρα- γνωρίζων τὰ διδάγματα τῆς θρησκείας, τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς φύσεως θέλει ἢ ἀρέσκεται νὰ µένῃ ἀργός, ὁ τοιοῦτος τιµω- ρεῖται αὐστηρῶς ὑπ᾿ αὐτῆς τῆς φύσεως, διότι ὁ ἀργὸς γίνε- ται πτωχός, φιλάσθενος, ἀδύ- νατος, μελαγχολικὸς καὶ κατὰ πάντα δυστυχής. Τοῦτο διδά- σκων ὁ σοφὸς Σολομῶν, λέ- γει «ὁ ἐργαζόμενος τὴν ἔαυ- τοῦ γῆν πλησθήσεται ἅἄρτων, ὁ δὲ διώκων σχολἠὴν πληρωθή- σεται πενίας». Τὴν ἐργατικό- τητα δὲ τοῦ μύρμηκος καὶ τῆς µελίσσης προθάλλουσα εἰς τὸν ἄνθρωπον ἡ Αγία Γραφὴ ζητεῖ νὰ τὸν ὠθήσει πρὸς ἐργασίαν «ἷθι πρὸς τὸν µύρμηκα, ὦὢ ὁ- κνηρὲ καὶ ζήλωσον ἰδῶν τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ γενοῦ ἐκεί- νου σοφώτερος᾽ ἐκείνῳ γὰρ γε- ωργίου μὴ ὑπάρχοντος, μὴδὲ τὸν ἀναγκάζοντα ἔχων, μηδὲ ὑπὸ δεσπότην ὢν ἑτοιμάζεται θέρους τὴν τροφὴν πολλήν τε ἐν τῷ ἀμητῷ ποιεῖται τὴν πα- ράθεσιν». Παρακατιὼν δὲ ὁ Παροιμιαστὴς προτρέπει τὸν ὀκνηρὸν νὰ πορευθῇ πρὸς τὴν µέλισσαν καὶ νὰ µιµηθῇ τὴν φι- λοπονίαν ταύτης. «Πορεύθητι πρὸς τὴν µέλισσαν, καὶ µάθε ὡς ἐργάτις ἐστίν, τήν τε ἐργα- σίαν ὡς σεμνὴν ποιεῖται' ἧς τοὺς πόνους θᾳασιλεῖς καὶ ἰδι- ὥται πρὸς ὑγίειαν προσφέρον- ται’ ποθεινἠὴ δὲ ἐστι πᾶσι καὶ ἐπίδοξος' καίπερ οὖσα τῇ ρώ- µῃ ἀσθενής, τὴν σοφίαν τιµή- σασα προήχθη». Αἱ µέλισσαι κατήντησαν συνώνυµοι πρὸς τὴν Φφιλοπονίαν, θὰ παραμένουν δὲ πάντοτε ὣς τὸ ἔμόλημα τῆς ἐργατικῆς, τῆς ἀκουράστου, τῆς καθαρᾶς, τῆς οἰκονόμου, τῆς προνοητικῆς οἰκοδεσποί- νης. Λίαν πρωῖ σπεύδουσι εἰς τὴν ἐργασίαν' καὶ ἀπὸ μὲν τῶν ἀνθέων ἀπομυζῶσι τὸ ἤδιστον. ἀπὸ δὲ τῶν στηµόνων λαμθά- νουσι ἐπὶ τῶν ὀπισθίων σκε- λῶν τὴν κόνιν, δι, ἃς θὰ σχη- µατίσουν ἐν τῇ κυψέλῃ τὰς συμμετρικὰς ἐξαγώνους κηρή- θρας. ἐν αἷς θὰ ἐναποθέσουν τὸν γλυκὺν τῶν πὀνων των καρπόν. Ποῖος ἐδίδαξε τὴν τέ- χνην ταύτην εἰς τὰ μικρὰ ζῶῷα Παρὰ τίνι ἐσπούδασαν τὴν γε- ωμµετρίαν διὰ νὰ μάθουν, ὅτι ὁ εὐρυχωρότερος καὶ συνάμα στερεώτερος χῶρος εἶναι ὁ ἑ- ξάγωνος Τίς δὲ ἐμύησεν αὖ- τὰς εἰς τὰ μυστήρια τῆς χη- µείας, ἵνα ἀναλύουν καὶ σων- θέτουν τὰ διάφορα ὑλικὰ καὶ παραοσκευάζουν τὰ ὡραῖα των σιρόπια καὶ τοὺς γλυκυτάτους πλακοῦντας, ὡς οὖδείς ποτε ζαχαροπλάστης ἔκαμε Τίς δὲ ἐνεφύτευσεν εἰς αὐτὰς τόσον ἕ- ρωτα πρὸς τὴν Φφιλεργίαν καὶ τὴν τάξιν Βεθαίως ὁ πάνσο- Φος Δημιουργός ὅστις ἔδωκε καὶ εἰς ἡμᾶς νοῦν, ἵνα ἀπω- θλέπωμεν πρὸς τὰ ζωύφια ταῦ- τα καὶ μιμούμεθα τὰς ἀρετὰς των. Καὶ κατωτέρω ἡ Γ[ραφὴ λέγει «Εως τίνος, ὀκνηρέ, κα- τάκεισαι Πότε δὲ ἐξ ὕπνου ἐ- γερθήσῃ ὀλίγον μὲν ὑπνοῖς, ὁ- λίγον δὲ κάθησαι, μικρὸν δὲ γοστάζεις, ὀλίγον δὲ ἔἐναγκα- λίζῃ χερσὶ στήθη’ εἶτ᾽ ἐμπαρα- γίνεταί σοι ὥσπερ κακὸς ὁ- ΤΟΥΜΑΖΟΥ Ἡ ἐργασία καθιστᾷ τὸν ἄν-' Ίθρωπον ἐνάρετον, διότι ἀναγ- λαο αὐτὸν νὰ συγκεντρώνῃ ΜΗ ΗΝ Τοῦ κ. κ ὅλας τὰς διανοητικάς του δυ- | [νάμεις, καὶ τότε τὰ πάθη καὶ | αἱ ἄλογοι ὀρέξεις, καὶ αὐτοὶ οἱ κακοὶ λογισμοὶ διασκορπί- [ζονται. | Ἡ ἐργασία καθιστᾷ τὸν ἄν- θρωπον ἀνεξάρτητον ἀλλά καὶ Γκαλὸν Χριστιανόν, διότι ὁ ἐρ- Ιγαζόµενος ὄχι µόνον δὲν λαµ- (θάνει ἀνάγκην τῆς θοηθείας [τῶν ἄλλων, ἀλλὰ καὶ ἀποκτᾷ Γπερισσότερα τῶν ἀναγκῶν του Ιχρήµατα καὶ δύναται νὰ δα- ἵπανᾷ εἰς ἐλεημοσύνας καὶ ἄλ- λους Φφιλανθρώπους σκοπούς. | Ἑν γένει δὲ ἡ ἐργασία καθι- | 'στᾷ τὸν ἄνθρωπον τέλειον, δι- ότι ὀξύνει τὸν νοῦν, ἐνδυναμώ-: ἵνει τὸ σῶμα καὶ ἠθικοποιεῖ ἰαὐτὸν καὶ τὸν ὁδηγεῖ εἰς τὴν ιὁδὸν τῆς ἐφικτῆς τελειότητος, Γ. Λέγοντες ἐργασίαν δὲν ἐν- ινοοῦμεν µόνον τὴν σωµατικήν, [ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματικὴν καὶ οἱ περὶ αὐτῆς κανόνες εἰς πᾶν ιεἶδος ἀναφέρονται. Τὴν ἀξίαν τῆς ἐργασίας ἀν- εγνώρισαν πάντα τὰ πολιτι- σµένα ἔθνη τῆς ἀρχαιότητος' οἱ Ἕλληνες δὲ οἱ τοσοῦτον ἐ- πὶ φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμήσαντες, Ιδὲν παρεῖδον τὴν σπουδαιότη τα αὐτῆς. Ὁ Ἡσίοδος λέγει ὅτι ἡ ἐρ- γασία δὲν εἶναι ἐντροπή, ἡ ἀρ- ἵγία εἶναι ἐντροπὴ «ἔργον οὐ- [δὲν ὄνειδος ἀεργίη δὲ τ᾽ ὄνει- δος». Τὴν δὲ εὐτυχίαν τοῦ ἀν- θρώπου ἐκ τῆς ἐργασίας θεω- τρεῖ προερχοµένην ὁ Εὐριπί- Ίδης: «μοχθεῖν «ἀνάγκη τοὺς θέλοντας εὐτυχεῖν»-. Τὰ αὐτὰ Ιδὲ καὶ ὁ Μένανδρος λέγει «ἅπαντα τὰ καλὰ τοῦ πονοῶν- τος γίνεται- εἰ μὴ πρότερον ἐπόνουν, νῦν οὐκ ἂν εὐφραι- ἱνόμην- ἁλωτὰ γὝνετ’ ἐπιμε- λεία καὶ πὀνῳ ἅπαντα». ἸΑλ- /λαχοῦ δὲ ὁ αὐτὸς λέγει: «Τῇ τἐπιμελείᾳ δοῦλα πάντα γίγνε- ἵται' πάντα ἐστὶν ἐξευρεῖν, ἐὰν μὴ τὸν πόνον Φφεύγῃ τις, ὃς Γπρόσεστι τοῖς ζητουμένοις». Γκαρακτηριστικὸν δὲ τῆς περὶ ἐργασίας διδασκαλίας τοῦ Σωκράτους μᾶς παρέχει τὸ ἑξῆς ὡραῖον ἀνέκδοτον: Ὁ νέος ᾿Αρίσταρχος ὀρφα- ἱνὸς καὶ πτωχὸς ὢν παρεπονεῖ- [πο εἰς τὸν Σωκράτην, διότι [δὲν ἠδύνατο νὰ διαθρέψῃ τὴν μητέρα του καὶ τὰς ἑπτά ᾱ- δελφάς του. Ὅ Σωκράτης τὸν ἠρώτησε: γνωρίζουσιν ἐργα- σίαν τινὰ αἱ ἀδελφαί σου ϐ6ε- θαίως, ἀπήντησε γνωρίζουσι νὰ ράπτωσι καὶ νὰ κεντῶσι, µία γνωρίζει ζωγραφικήν, ἅλ- λη δὲ ὑφαίνει λεπτότατα ὑφά- σµατα. Τότε λοιπόν, σύ, ὢ ᾿Αρίσταρχε, ἔχεις θησαυρὸν κεκρυμµένον ἐν τῇ οἰκίᾳ σου. Διότι ἐὰν αἱ ἀδελφαί σου ἔκτε- λῶσι τὰς ἐργασίας ταύτας, ὅ- χι µόνον τὰς ἀνάγκας σας δύνασθε νὰ θεραπεύσητε καὶ τοῖς πτωχοῖς νὰ Φοηθῆτε, ἀλλὰ καὶ μικρὸν τι περίσσευµα κατὰ μῆνα νὰ ἔχετε. Εἰς παρατήρη- σιν δὲ τοῦ ᾿Αριστάρχου. ὅτι εἶναι ἐντροπὴ νὰ ἐργάζωνται αἱ ἁδελφαί του διὰἁ νὰ τρέ- Φφωνται, ὁ Σωκράτης εἶπε' πῶς εἶναι ἐντροπή, ἀφοῦ καὶ οἱ 6α- σιλεῖς ἐργάζονται καὶ αἱ Θυ- ἱγατέρες τῶν ὁασιλέων µή- πως δὲν «ἀνέγνωσας, ὅτι ἡ Βαυσικᾶ, ἡ θυγάτηρ τοῦ 6α- σιλέως τῶν Φαιάκων ἔπλυνε τὰ ἐνδύματα τῶν γονέων αὐὖ- τῆς καὶ τῶν ἀδελφῶν της µή- πως ὁ ᾿Οδυσσεὺς δὲν κατε- σκεύασε διὰ τῶν ἰδίων αὐτοῦ χειρῶν τὴν σχεδίαν του Ὅ ᾿Αρίσταρχος ἐπείσθη καὶ ἑξε- τέλεσε τὴν πατρικὴν συµόου- λὴν τοῦ σοφωτάτου Σωκρά- τους καὶ μετ ὀλίγας ἡμέρας αὐτός, ἡ µήτηρ καὶ αἱ ἆδελ- φαί του ἀπηλλάγησαν ἀπὸ τὰς στενοχωρίας, ἐν δὲ τῇ οἰκίᾳ ἵτων, ἀντὶ τῆς μελαγχολίας, Ιἐπεκράτει ἡ ζώηρότης, ἡ εὐη- µερία καὶ ἡ χαρά. Ὅσα δὲ ἔλεγεν ὁ Σωὠκρά- της περὶ τῆς ἐργασίας τὰ ἐφ- ήρμοσαν πάντες οἱ μεγάλοι ἄνδρες καθ᾽ ὅλας τὰς ἐποχάς. Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν | Σησοῦς Χριστὸς ἐπὶ τῆς γῆς εἰργάζετο ὡς κοινὸς ἐργάτης τὴν ξυλουργικὴν τέχνην, ὁ δὲ /᾿Απόστολος Παῦλος περιερχό-| 'ἴμενος τὰς διαφόρους πόλεις καὶ κηρύττων τὸ Εὐαγγέλιον, (δὲν ἀνέμενε νὰ διατρέφηται ἐκ 'τῆς ὑπηρεσίας ταύτης, ἀλλὰ Γεἰργάζετο συγχρόνως ὡς σκη- ἑνοποιός. Τὸ καθῆκον δὲ τῆς ᾿ἐργασίας ὑποδεικνύων καὶ εἰς τοὺς ἄλλους, ἔγραφε πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς «αὐτοὶ γὰρ οἴδατε πῶς δεῖ μιμεῖσθαι ἡμᾶς, ὅτι οὐκ ἠτακτήσαμεν ἐν δοιπόρος ἡ πενία καὶ ᾗ ἔνδεια ὑμῖν, οὐδὲ δωρεὰν ἄρτον ἐφά- | ὥσπερ ἀγαθὸς δροµεύς. ᾿Εὰν ΄γομεν παρά τινος ἀλλ᾽ ἐν κὀ- | δὲ ἄοκνος ἧς, ἥξει ὥσπερ πη: πῳ καὶ µόχθῳ νυκτὸς καὶ ἡμέ- γή, ὁ ἁμητός σου, ἡ δὲ ἔνδεια ΄ρας ἐργαζόμενοι, πρὸς τὸ | Τοῦτο ἢτο µεσαιωνικὸν Μο- ναστήριον᾽ ἀπὸ δὲ τῆς Τουρκο- Γκρατίας παρεχωρήθη εἰς τὸν, Γ᾿Αρχιεπίσκοπον ὡς κατοικία ἰαὐτοῦ. Αρα νομικῶς ἀνῆκεν [ες τὸ Δημόσιον ἢ τὸ ᾿Εθκάφ. ΙΛιὸ καὶ ὡς τοιοῦτον εἶναι ἐγ- Ἰγεγραμμένον ἐν τῷ Κτηµατο- Γλογίῳ, ὡς Κυθερνητικὴ ᾿1διο- κτησία καὶ νῦν (ονοιπηιεπ Ῥτορονίγ. ᾽Αλλ” ὡς ἐκ τῆς µα- κροχρονίου διακατοχῆς ἡ Κυ- θέρνησις δὲν ἀναμιγνύεται εἰς ἵτὰ κατ αὐτό. Κεῖται δὲ εἰς τὸ Α. τῆς Λευ: Γκωσίας πρὸς τὴν Πύλην τῆς ᾽Αμμοχώστου, ἐκτεινόμενον ἐ-' πὶ τῆς νῦν ὁδοῦ τοῦ -᾽Αποστό- [λου Βαρνάθα» καταληγούσης τἀντικρὺ τῆς εἰσόδου τοῦ Παγ- Γκυπρίου Γυμνασίου. Γ. Ἔχει σχῆμα ΤΠ ἐν τῷ µέσῳ τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ καθεδρικὸς Ναὸς τοῦ Αγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Γθεολόγου, ἀνεγερθεὶς τῷ 1665 Ιἐπὶ ᾿Αρχιεπισκόπου ἠἢικηφό- ἴρου. Ἡ εἴσοδος εἰς τὴν ᾿Αρχι Ιεπισκοπὴν κεῖται πρὸς Α. καὶ ἀντικρὺ τῆς προεκτάσεως τοῦ «Παγκ. Γυμνασίου. Δεξιὰ τῷ [εἰσερχομένῳ καὶ ὄπισθεν τοῦ . ἱεροῦ ὑπῆρχε τοῖχος καὶ ἐν αὖ- Περαιτέρω ἡ δεξιά πλευρά τοῦ κτιρίου. Ἐν αὐτῇ δωµάτιά τι- να καὶ μικρὸς µεσαιώωνικὸς να- ὃς χρησιμεύων σήμερον ὣς «Μουσεῖον Λαϊκῆς Τέχνης». ”Ανωθεν αὐτοῦ ἱστορικὸν δωµάτιον τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ 1774 ἐχρησίμευσεν ὡς σχολεῖ- ον. Ὕστερον δὲ ὡς Σκευοφυ- λακεῖον καὶ ὡς ἰδιαίτερον ἐν- διαίτηµα τῶν ᾿Αρχιεπισκόπων μέχρι τοῦ 1916. ο ᾿Εγγὺς δὲ καὶ δεξιὰ τὸ Μι | κρὸν Συνοδικόν, ὡς ἔκκλησια- | στικὀὸν δικαστήριον, ὡς αἴθου- σα ἀναμονῆς, ἢ σμµικρῶν συν εδριάσεων, καὶ ὡς Τράπεζα τῶν Συνοδικῶν ἢἡ καὶ ἐπισή- µών ξένων. ᾿Εσωτέρω ἀριστε: ρά τὸ Μέγα Συνοδικὀν, κο: σμούμενον δι’ εἰκόνων ᾿Αρχι-| επισκόπων, Βασιλέων καὶ ΠΤρω: θυπουργῶν τῆς Ἑλλάδος. Χρη- σιµεύει δὲ ὡς τὸ κυρίως ᾿Α: σπαστικὸν τοι αἴθουσα Όπο- 'δοχῆς τῶν ἐπισήμων. , ᾿Ἐνταῦθα συνεδριάζει ἡ [- ερὰ Σύνοδος, αἳ Ἔθνοσυνε- λεύσεις, τὸ ᾿Εναρχικὸν Συµ- θούλιον ἡ Κοινωνικὴ Πρόνοια καὶ τὰ παρόμοια. ᾿Επίσης γίνεται καὶ ἡ ἐκλο- γἡ τῶν ᾿Αρχιερέων δι’ ἄντι- προσώπων τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ. Καὶ ἡ προσκύνησις τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κα: τὰ τὰς µεγάλας ἑορτὰς καὶ κατὰ τὴν ὀνομαστικὴν αὐτοῦ | , ἑορτήν. | Πέριξ τοῦ Συνοδικοῦ εἶναι ! τὰ δωµάτια τῶν ᾿Αρχιερέων. Τὸ ὅλον τοῦτο διαμέρισμα χῶ- ρίζεται τοῦ λοιποῦ παλαιοῦ κτιρίου διὰ τῆς ὁδοῦ ᾿Αποστό: λου Βαρνάθα. Συγκοινωνεῖ δὲ δι ἀψίδων ἢ καμαρῶν ἐν εἴδει γεφυρῶν. ᾿Ανηγέρθη δὲ τῷ ' 1863 ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου: Μακαρίου τοῦ Α΄ (1854--65).1 Οπισθεν τοῦ Σκευοφυλακίου, ἢ ἄλλοτε κοιτῶνος τῶν Αρχιε: ’ πισκόπων καὶ δὴ τοῦ Ἔθνο- μάρτυρος Κυπριανοῦ (1851) καὶ στεγαζόµενον μετ’ αὐτοῦ ὑπῆρχε τὸ παλαιὸν Συνοδικὸν ἀνεγερθὲν τῷ 1720 ὑπὸ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἈΣιλθέστρου. Τοῦτο ἐχρησίμευεν ὅστερον ὡς ξενὼν καὶ ἀπὸ τοῦ 1916-13, ὡς ᾿Αρχεῖον καὶ Βιθλιοθήκη. Ἐν τῇ σειρᾷ ἦσαν Γραφεῖα. Καὶ εἶναι σήμερον Γραφεῖα ὡς τὰ Γραφεία τοῦ Ἔκκλησια- στικοῦ Δικαστηρίου καὶ τοῦ ΙΔογιστηρίου. Ἔμπροσθεν δὲ αὐτῶν µέγας ἡλιακὸς καὶ κά- Ἰτωθεν τούτου ἀρχαῖον κτίριον ἡ «Κάνναθη» ἤτοι ἀποθήκη κυρίως οἴνου, νῶν δὲ καὶ ἐλαί- ου. Μετὰ τὰ Γραφεῖα ἤῆτο τὸ Καφενεῖον ὅπου ἔψηνον ἐπὶ τῶν ἀνθράκων ταῖς «καπΌρες» ἤτοι ἐπιμήκη τεμάχια ἄρτου διὰ τὸ πρόγευμα ᾿Εφεξῆς, ἄνω μὲν ἦτο τὸ πρὀχειρον κελλάρι, καὶ ὑπὀκάτω ἡ ἀποθήκη τῶν τροφίμων, ποικίλων καὶ ἀφθό- νων ἐκ πάντων τῶν ἐκτάκτων προϊόντων τῆς πλουσίας Ιύ- Ππρου. Εἰς τὴν προέκτασιν δὲ Γαὐτῶν ἤτο τὸ μαγειρεῖον. Τὰ |δύοταῦτα σήμερον ἐξέλιπον Γκατεδαφισθέντα πρὸς πλάτων- Γσιν τῆς ὁδοῦ καὶ εὐπρέπειαν. Ὁ | Ιδὲ τόπος τούτων καὶ µέρος Ιπαλαιοῦ κήπου μετετράπη ἤδη [είς ὡραιότατον ἀνθόκηπον. Ἐν ἱτῃ µέσῃ πλευρὰ ἀντικρὺ τοῦ ΙΝάρθηκος τῆς ᾿Εκκλησίας ἢ- Ίσαν δωμάτια τοῦ προσωπικοῦ ὡς ᾿Αρχιμανδρίτου ἢ ᾿Εξάρχου καὶ ὄπισθεν αὐτῶν ἦτο τὸ τρα:- πεζαρκὸν (ἢ Τράπεζα). Κά:- τωθεν δὲ ὑπόγεια πρὸς διαφό- τῷ θύρα κλείουσα τὴν νύκτα. | ΓΙ θόρδου (Λατ. δὲ τὸ ἵπος -- τὸ «θὼν) ὥσπερ κακὸς δρομεὺς ἀπαυτο- ντι] µολήσει». ᾽Αλλαχοῦ δὲ πάλιν εἰς τὰ ἀποτελέσματα τῆς ὀκνη- ρίας ἀποθλέπουσα ἡ “Αγ. Γρα- φἠ διδάσκει ὅτι «ψυχἠ ἀέργου πεινάσει». Εἰς τοὺς καρποὺς δὲ τῆς ἐργασίας ἀφορῶν ὁ Σειρὰχ λέγει ὅτι -ὁ ἐργαζό- µενος γῆν ἀνόύψωσε θηµωνίας αὐτοῦ». Ἡ ἐργασία εἶναι ἡ πηγἡ τοῦ πλούτου καὶ τῆς εὐτυχίας' ὅ- σον δὲ τελειότερον καὶ συστη- ματικώτερον ἐργαζόμεθα, το- σοῦτον περισσότερον κερδίζο- μεν. Οχι µόνον δὲ ὑλικά, ἆλ- λὰ καὶ ἠθικὰ ὠφέλη παρέχει ἡ ἐργασία. Οὕτω καθιστᾷ τὸν ἄνθρωπον εὐφυέστερον διότι μετὰ τοῦ σώματος γυμνάζει οὗτος καὶ τὸ πνεῦμα. Καθιστᾷ τὸν ἄνθρωπον ὑγιῆ, διότι ἐξ- ασκεῖ τοὺς μῦς εἰς τὰς διαφό- ρους κινήσεις ὠθεῖ τὸ αἷμα εἰς ἐπιθαρῆσαί τινα ὑμῶν' οὐχ ὅτι |ϱ0ὺς Χρῆσεις. οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν, ἀλλ᾽ ἵνα, ᾿Αριστερά δὲ τῆς εἰσόδου ἑαυτοὺς τύπον δῶμεν ὑμῖν εἰς Ιτῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἤτο πρῶ- τὸ μιµεῖσθαι ἡμᾶς» ᾿Απευθυ-/τον τὸ Δωμάτιον τοῦ -πορτά- νόµενος δὲ πρὸς τοὺς πρεσθυ- ΄ρη” (θυρωροῦ) ἐκλιπόντος ἤ- τέρους τῆς τε Εφέσου καὶ τῆς Μιλήτου καὶ ὡθῶν αὐτοὺς πρὸς τὴν ἀφιλαργυρίαν καὶ τὴν ἐρ- γασίαν, δι ἧς θὰ ἠδύναντο οὐ µόνον τὰς ἰδίας ἀνάγκας νὰ θεραπεύσωσιν ἀλλὰ καὶ ἄλ- λους νὰ θοηθήσωσι, φέρει πα- ᾿ράδειγμα τὸν ἑαυτόν του λέ- Ὕων «Αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις µου καὶ τοῖς οὖσιν μετ’ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὖ- ται». Σαφέστατα λοιπὸν ἣ τε | Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ θύραθεν 'γραμματεία διδάσκουσι τὸ πρὸς ἐργασίαν καθῆκον τοῦ ᾿ἀνθρώπου. Μἠ λησμονῶμεν δ᾽ ἐξ ἄλλου ὅτι ὁ ἐργαζόμενος Ἱτακτικῶς καὶ μετὰ ζήλου εὐὖ- ἱτυχεῖ καὶ ἔχει προστάτην τὸν δη’ καὶ μετ) αὐτὸ τὸ τοῦ -Για- [σαξῆ- κλητῆρος ἢ Ραθδούχου | καὶ εὐταξίου, ὅστις φέρων µε- [γάλην ράάδον προηγεῖτο τοῦ ϱ᾿Αρχιεπισκόπου ἐν ταῖς τελε- 'ταῖς τηρῶν τὴν τάξιν. ”Πτο δὲ Ἰσυνήθως Τοῦρκος' ἡ θέσις αὖ- [τοῦ διετηρεῖττο µέχρι τοῦ «1983, ὁπότε θανόντος αὐτοῦ, Γκατηργήθη. Εὐθὺς μετὰ ταῦτα |ῆσαν ἄλλα οἰκήματα τὰ λε- γόμενα «᾿Ανωούδκια: ἤτοι µι- κρὰ ἀνώγεω, διότι εἶχον ὦπο- γεια χαμηλά, Ταῦτα ἐχρησί- µευον καὶ ὡς θερινἠ διαμονὴ τῶν ᾿Αρχιεπισκόπων κατὰ τὰς μεσημόθρινὰς ὥρας τοῦ θέρους. εἴτε τοῦ προσωπικοῦ καὶ ὑπο- τρόφων μαθητῶν καὶ ξένων... ζωηροτέραν κυκλοφορίαν, ἐν- | Θεὸν διότι ὁ Θεός, συνεργάζε- ᾿Εφεξῆς ἦτο ὁ ξενὼν τῶν χω- δυναμώνει τά νεῦρα καὶ ἐνι- ται μὲ τὸν ἐργαζόμενον. ρικῶν. τά λεγόμενα -ἔενοδο- ΜΗΚΗ ΜΠΙ ΩΜΝ. 1. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ χεῖα . Ταῦτα ἦσαν ἀντικρὺ τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὸν κῆπον. Εἰς τὰ ἄνω ὑπῆρ- | εἰσόδου τῆς χον δωμάτια καὶ ξύλιναι κλί- ναι ἐμπεπηγμέναι εἰς τοὺς τοί- χους ἐκ τῶν δύο πλευρῶν ῥὁ- ποκάτω δὲ οἱ σταῦλοι διὰ τὰ εζῶά των. Οἱ χωρικοὶ ἤρχοντο διὰ θωδαμαξιῶν, τὰ ὁποία ἐ- στάθµευον ἐν τῇ αὐλῇ τῆς ἐκ- κλησίας, συνήθως καθ ἑκά- στην Πέμπτην ἑσπέρας διὰ τὴν ἐπαύριον Παρασκευήν, ἡμέραν :ἀγορᾶς ἐν Λευκωσίᾳ. Τὰ ξε- ΓΙνοδοχεῖα, ἄλλως τε πεπαλαιω- μένα κατηδαφίσθησαν τῷ 1917. Οπισθεν τούτων το λαχα- ἱνόκηπος μετὰ τινων δένδρων ἱποτιζόμενος δι᾽ ἁλακατίου, ἢ ἱμαγκανοπηγαδίου περιστρε: Γφομένου διὰ ζώου. Σήµερον ἕ- ἐέλιπεν ὁ λαχανόκηπος. Τὸ δὲ πλεῖστον αὐτοῦ χρησιμεύει ὡς Γυωμµναστήριον τῶν μαθητῶν ἰτοῦ Γυμνασίου. ᾿Ενταῦθα δὲ Γπρόκειται ν᾿ ἀνεγερθῇ τὸ νέ- ον ᾿Αρχιεπισκοπικὸν Λλέγαρον. Μετὰ τὰ ξενοδοχεῖα ἐν τῇ Γνοτίῳ σειρᾷ- ὅπως καὶ σήµε- [ρον--ῆσαν τὰ δωμάτια τοῦ ᾿Αρ: Γχιδιακόνου καὶ τοῦ 'Ἱεροκήρυ- ἵκος καὶ μεταξὺ τούτων ἡ Βι [λιοθήκη, καί τινα δωμάτια διὰ μαθητὰς ὄπισθεν δὲ καὶ ἐν τῷ µέσῳ ἢτο ὁ σταῦλος ἔνθα διετηρεῖτο δεκὰς ἐκλεκτῶν ζώ- των, Ταῦτα ἐγύμναζεν ὁΣεἴ- ζης, εἴτε εἰδικὸς ἱππεύς, ὁ «Πορταντάρης» εἰς τὸ λεγόμε- νον «πορτᾶντο ἢ ραχθανὶν» δη- λαδὴ νὰ «θαδίζωσι κατὰ σκέ- λος» καὶ θάδην ταχύ, φέροντα τὸν ἕνα πόδα κατόπιν τοῦ ἄλ- ελου πρὸς τὴν ἰδίαν πλευράν. «οὕτως ὥστε τὸ ζῶον νὰ μὴ σεί- ῃ τὸν ἀναθάτην. ἘἜξ ὅλων τῶν ζώων διεκρίνετο ἡ ἡμίονος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. («Μοῦλα τοῦ Δεσπότη») ἐξ ὄνου καὶ φορθά:- δος, τὸ εὐγενέστερον γένος.. Ἐπ᾽ αὐτῆς ἐτίθετο τὸ «πη- λάνιν ἤτοι ἐφίππιον μετά συµ- πιληµάτων μαλακῶν, ἔχον ᾱ- γωθεν κάλυµµα ἐκ πολυτίµου ὑφάσματος χρώματος θαθέος πρασίνου. Περὶ τὴν ἔξοδον ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ὑπῆρχε τὸ οΜπινὲκ- Τασῆ» (πέτρα τῆς ἱππασίας) ὕἴτοι τετράγωνον θάθρον κτιστὸν εἰς ὅ ἀνήρχετό τις διὰ τριῶν θαθμίδων, καὶ ἐκεῖθεν ἵππευε πατῶν τὸν ἀρι- στερὸν πόδα εἰς τὴν σκάλαν, ἤτοι ἐπὶ τοῦ ἀναθολέως. Συνεχῶς καὶ ὄπισθεν τοῦ σταύλου ἦσαν αἱ ἀποθῆκαι σί- του κριθῆς καὶ ἀχύρου. ᾿Αριστερὰ δὲ εἰς τὴν προέ- κτασιν σαν ὁ «θορδονόμυ- λος» ὡς περιστρεφόµενος ὑπὸ Ροτάας) ἤτοι Ιἄρρενος ἡμιόνου. Μετ αὐτὸν «Μαντζιπιόν »(Μαπεῖ- Ρίαπι) ἤτοι τὸ ἀρτοποιεῖον. »Ἐν- αὐτῷ ὁ µάντζιπας (ΠΙᾶΠΕΕΡΣ) ἀρτοποιὸς ἐζύμωνε τρὶς τῆς ἑ- ὀδομάδος, διότι καθ) ἑκάστην ἑσπέραν ὁ θυρωρὸς διένειµεν Γἄρτους εἰς τοὺς πτωχοὺς ἰδίᾳ τῆς ἐνορίας Αγίου ᾿Γώὠάννου. Εφ’ ἑξῆς ἧτο τὸ «πλυσταρ: κὀν» (πλυντήριον) καὶ περαι- τέρω--, ὅπου σήμερον ἀνθόκη- ὀρνιθαρκὸν (ὁρνι- τὸ πεζουναρκὸν (περι- στερεὼν) καὶ τέλος τὸ «Χοι- ραρκὸν» (χοιροστάσιον) μέχρι τοῦ περιτοιχίσµατος, ὅπου σή- µερον καταστήματα ἐπὶ τῆς ὁ- δοῦ «Ισαακίου ἈΜομνηνοῦ», καὶ εἰς τὴν ἄλλην πλευράν τὸ «καμηλαρκὸν» (καμηλοτρο- φεῖον) ὅπου σήμερον ἀνηγέρ- θη τὸ Τυπογραφεῖον τῆς ᾿Αρ: χιεπισκοπῆς. Διὰ πάντα ταῦτα ὑπῆρχεν εἰδικὸν προσωὠπικόν, ἀλλὰ καὶ ὑπηρετικόν. Οὕτω ἕκαστος τῶν ἀνωτέρων κληρικῶν εἴχεν ὡς ὑπηρέτην συνήθως συγγενῃ του φοιτῶντα εἰς τὸ σχολεῖον, ᾿Εξαιρετικῶς ὁ ᾿Αρχιεπίσκο- πος εἶχεν ὡς τοιοῦτον ἐνήλικον καὶ πάντοτε παρόντα, διὸ ἐκα- λεῖτο καὶ «Σωματοφύλαξ» αὖ- τοῦ. Ὁ Αρχιεπίσκοπος Σῶ:- Φρόνιος εἶχεν ἐπί τινα ἔτη μαῦ- ρον τινα Γεώργιον, τὸν ὁποι- ον παρέλαθεν ἐκ τῆς Μονῆς Κύκκου, λεγόμενον κοινῶς τὸ εΜαυρὶν τοῦ Δεσπότη». αἘρμηνεία λέξεων ὃ ἀρτοποιός. Μάγγιπας , ἡ γυνὴ Μαγλίπισσαά ἀρτοπυιεῖον ἐκ τοῦ. Δατινικοῦ Μαπσςεροθ-ρίςδ σηµαί- χοντος χπρίώς τὸν ἐργολάθον εἷς ὃν γατεκιροῦτο ἡ ἐργολαθία, κα: τόπιν ποοσᾳορᾶς ἐν δηµοσίῳ πλει- θανε τὴν παροχην ἄρτου εἲς τὺ τόν, δυνάμει συμθολαίου ἤτοι συµ- φωνητικοῦ ἐγγοάφαν (ΝΤ ᾱ- Ἡ. Ἱ- ο ἳ ρ ἰ Ἡ π)) δικῆς ἡλικίας εἶχε κατέκθει εἰς τὴν ᾿Αργιεπτισκοτὴν ὅπου καὶ νῶν ὃ:αμε- νει ὡς ἀρχειοφύλαξ καὶ διΦιοφςαξ τῆς ᾽Αργιεπισκοτῆς. Ἡ ΗΝΡΑ 1 ΙΡΙΠΙΣΟΛΟΝ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) οαπυστόλων τῆς Ῥωμαιοναθο ία κῆς Ἠνκλησίας. Εὶς ὁμιίτις ἐξ ἄλ]ον αἱ ὑποῖα ἔγιναν κατὰ τὴν ἡμέοαν αὐτὴν ἐξήοθη ἡ σημασία τοῦ. ἔωνοι. καὶ ἡ αὐτοθησία τῶν με) ῶν, ἀνδυῶν καὶ γυναικῶν, τῶν εἲς τὰς δια όρους χγώφας τῆς ᾿Α- σίας κα Αφοιυμης δυωσῶν ἵεοα- πωστα)ῶν. Καὶ Μαγκιπλιόον τὸ! στηοιασμῷ, γαθ) ὃν οὗτος ἀνελάμ- ᾿ : : . | δηµύσιον καὶ ἰδίᾳ εἲς τὸν στοά-: κ. 1. 31. Σηµείωσις Ε. Β, Ὁ σα νραφεως τοῦ. ἄρθρου τούτου κ. ἄ. Μυριανθό. ) πουλος γνωρίζει ἐξ ἰδίας αὐτοφίας. |! ὅσα ἀνωτέρωῳ ἀναφέρει. διότι ἐκ παι»͵ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ | | | | | | ᾿Απόὸ τὰ Φυζαντινὰ ΔΕΥΤΕΡΑ, μνημεία τῆς Κύπρου Τὰ, εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, τοιγογραφία τοῦ ἔτους 1475 τοῦ ναϊδριου τοῦ Γσκευτικὴν ἐκπαίδευσιν τοῦ ἐἑ- Πεδουλά. Τοῦ κ Β΄’. (Τελευταῖον) Διὰ τοῦ Τυπικοῦ αὐτοῦ ἐκυ- θερνᾶτο τὸ “Αγιον Ορος καὶ μετὰ τὴν Τουρκικὴν κατοχἠν ἐπ᾽ ἁρκετὸν χρονικὸν διάστη- μα” (Εἰς τὸ Αγιον Ορος τὸ σχετικὸν Χρυσόθουλον τοῦ αὐτοκράτορος Μανουἡλ. Β. τοῦ Παλαιολόγου θεωρεῖται ὡς τέ- ταρτον Τυπικόν' εἰς αὐτὸ γίνε- ται διὰ πρώτην φορὰν λόγος περὶ τοῦ ἰδιορρύθμου δίου). Εἰς τὸ Τυπικὸν τὸ συνταχθὲν ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου ᾿Αλε- ξανδρείας Συλθέστρου κατό- πιν ἐντολῆ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ (1575), Ὑίνεται προσπάθεια περιορισμοῦ τοῦ ἰδιορρύθμου μοναχικοῦ θίου. “Ὁ τρόπος οὗ- τος τοῦ δίου, καθ᾽ ὃν ἕκαστος μοναχὸς διάγει τὴν ἰδίαν αὐτοῦ ζωὴν λαμµθάνων µμισθὸν ἐἔτη- σίως καὶ τρόφιµα ἐκ τῆς μονῆς δὲν ὑπόκειται εἰς ἡγούμενον καὶ εἰς τοὺς αὐστηροὺς κανό- νας τοῦ κοινοθιακοῦ θίου,ένε- Φφανίσθη ἤδη ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῶν θυζαντινῶν, ἐπεκράτησεν ὅμως ὁριστικῶς μετὰ τὴν δι- άλυσιν τῆς Βυζαντινῆς αὐτο- κρατορίας. Αἱ µεγάλαι κατα- στροφαὶ τὰς ὁποίας ἐπήνεγκον οἵ πειραταὶ καὶ οἱ ἄλλοι ἔπι- δρομεῖς εἰς τὰς μονὰς καὶ αἱ ὁποῖαι ἔφερον εἷς µεγίστην οἱ- κονομικὴν δυσχέρειαν αὐτάς ἡ πλεονεξία τῶν προϊσταμένων τῶν μονῶν, οἱ ὁποῖοι προσεπά- θουν παντοιοτρόπως νὰ σχηµα- τίσουν ἰδίαν περιουσίαν ἐκ τῶν προσόδων τῶν μονῶν καὶ ἕἔ- χουν ὑποχειρίους τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς παρὰ τοὺς µοναχι- κοὺς κανόνας, ἡ παρακοὴ εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ ἡγουμένου καὶ ἄλλα παρόμοια σαν ἐκ τῶν αἰτίων τὰ ὁποῖα ἐπέφερον τὴν. μεταθολἠν τοῦ κοινοόια- κοῦ μοναχικοῦ Φίου εἰς ἰδιόρ- ρυθµον. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθὲς ὅτι εἰς τὰς ἰδιορρύθμους µο- νὰς ἀνεπτύχθησαν περισσότε- ρον τὰ γράμματα, ἢ εἰς τὰς κοινοθίους, διότι οἱ προϊστάμε- νοι τῶν ἰδιορρύθμων ἔχοντες ἰδίαν περιουσίαν ἀνελάμόανον τὴν µόρφωσιν νέων, τοὺς ὁ- ποίους ἀπέστελλον εἰς καταλ- λήλους σχολάς ἐνῷ τοὐναντίον αἳ κοινόθιοι ἐμμένουσαι εἰς τοὺς τύπους οὐδὲν ἔπραττον, πλὴν ὅμως οὐδεμία ἀμφιθο- λία ὑπάρχει ὅτι ἡ καλλιτέρα, ἁγνοτέρα καὶ ἰδεώδεστέρα μορφἡὴ μοναχικοῦ 6ίου ῆτο καὶ παραμένει ἡ κοινοθιακή, συνά- δουσα τόσον πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ χριστιανικοῦ µμοναχικοῦ θίου ὅσον καὶ πρὸς τοὺς κα- νόνας τῆς ᾿Εκκλησίας. Οὐχ ἧττον ὅμως οὔτε διὰ τοῦ προαναφερθέντος Τυπικοῦ κα- τωρθώθη νὰ περιορισθῇ παντε- λῶς ὁ ἰδιόρρυθμος θίος, τὸν ὁποῖον εἶχον δεχθῇ αἱ πλεῖσται τῶν μονῶν οὔτε δὲ καὶ ἡ οἶκο- νομικἡ κατάρρευσις τῶν μονῶν νὰ ἀποσοθηθῃ. Διὸ ἀπετάθη- σαν πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν [Πα- τριαρχεῖον καὶ πάλιν πρὸς δια- κανονισμὸν τῶν κακῶν ἐχόν- των’ τοιουτοτρόπως καὶ πάλιν κατηρτίσθη τὸ Τυπικὸν ἐπὶ [Πα- τριάρχου Γαθριλ Β΄ (1183) διὰ τοῦ ὁποίου καὶ διώργανώ- θη ὁ θεσμὸς τῆς τετραμελοῦς “μερᾶς ᾿Επιστασίας ἡ ὁποία καὶ ἀντικατέστησε τὸ ἀξίωμα τοῦ Πρώτου διὰ τοῦ κατ’ ἔτος ἐναλλασομμένου Πρωτεπιστά- του. Διὰ τοῦ Τυπικοῦ τοῦ σων- ταχθέντος ὑπὸ τῶν ἁγιορειτῶν κατὰ τὸ 1810 καθωρίσθη ὁ θε- 'σμὸς τῆς Ἱἱερᾶς ἸΚοινότητος, ἀπαρτιζομένης ἐκ τῶν ἀντι- ἱπροσώπων τῶν εἴκοσι ὑφιστα- εµένων κυριάρχὼν μονῶν. ὃς Ὅταν τὸ 1912 τὸ Αγιον | Ὄρος ἀπηλευθερώθη ἀπὸ τοῦ ΓΤουρκικοῦ ζυγοῦ καὶ ὑπήχθη ὑπὸ τὸ ἐλεύθερον Ελληνικὸν [κράτος, ὅλοι ἀνέμενον τὴν Ιἀναδιοργάνωσιν τῆς ὅλης περὶ Γµαταιώθη ὅμως τὸ τοιοῦτον ὑπὸ τῆς ἀπὸ µέρους τῆς Ρωσ- ἰσίας ὑποθληθείσης προτάσεως ἱπερὶ διεθνοποιήσεως τοῦ 'Α- γίου Ὄρους. Ὁ ἐπελθὼν πρῶ- τος παγκόσμιος πόλεμος ἐμα- ἱταίωσεν τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς πωοσό πων τῶν εἴκοσι ὄφιστα- σία δὲν ἐνδιεφέρθη πλέον περὶ τοῦ ζητήματος ἕνεκα τῆς ἐπι- :κρατήσεως τοῦ Κομμουνισμοῦ ἐν αὐτῃ. Διὰ τῆς ἐν Λὠζάνη εἰρήνης [τὸ 1923 ἀνεγνωρίσθη ἡ ἐπὶ τοῦ | Ἁγίου ὌὌρους ἀπόλυτος κυ- [ριαρχία τοῦ Ἑλληνικοῦ Κρά- τους. 2υνεστήθη τότε πεντα- (μελὴς ἐπιτροπὴ εἰς τὰς Καρυ ιὰς ἡ ὁποία καὶ συνέταξε σχέ- ἴδιον «Καταστατικοῦ Χάρτου [τοῦ Αγίου ὌὌρους ἀθω., τὸ Ιπλῆς Συνάξεως τῶν Γ(πλὴν τῆς Ρωσσικῆς τοῦ 'Α. “γίου Παντελεήμονος) καὶ ὁ- [πεθλήθη εἰς τὴν Ελληνικὴν | ζωθέρνησιν πρὸς κύρωσιν. Ὁ [Καταστατικὸς αὐτὸς Χάρτης [τοῦ Ἁγίου ὌὌρους στηρίζεται ἱκατὰ μέγα µέρος εἰς τὰ ἐπὶ ἁγίου Όρους νομοθεσίας, ἐ-] Ιὁποῖον ἐψηφίσθη ὑπὸ τῆς Δι- ὦν μονῶν ΙΝΕ] ΝΗΙΝΙ(Ι ΠΗΝΙΗΙΜΙΗΤΜΠΙΗΗ :ΦΕΙΔΙΟΥ ΚΑΡΥΟΛΑΙΜΟΥ. Γτῆς Τουρκικῆς κατοχῆς νενο- Γµοθετηµένα καὶ ἔχει ἀρκετὰς ἐλλείψεις, ἕνεκα τοῦ ἐσπευσμέ- νου τῆς καταρτίσεως καὶ ψηφί- σεως αὐτοῦ. 'Η µεγαλυτέρα ἔλλειψις εἶναι ὁ τρόπος τῆς ἀποδόσεως τῆς δικαιοσύνης ἡ ὁποία συνεχίζει εἰσέτι νὰ ᾱ- ποδίδεται κατὰ τρόπον μὴ σωνάδοντα πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ μοναχισμοῦ, ὡς συνέδαινεν εἰς προηγουµένας περιόδους' ἐπὶ πλέον δὲν ὑπάρχουν µόνιµοι δικασταί, δεδομένου ὅτι οἱ ὡς τοιοῦτοι ὑπηρετοῦντες, μετὰ ἑνὸς ἔτους ὑπηρεσίαν κατέρ- χονται καὶ πάλιν εἰς τὴν τά- ἒιν τῶν δικαζοµένων. Διὸ καὶ ἡ ᾿Επιτροπὴ εἰς τὴν ὁποίαν παρεπέµφθη ὑπὸ τῆς Κυθερνή- σεως ὁ «Καταστατικὸς Χάρτης τοῦ ᾽Αγίου ὌὌρους» πρὸς µε- λέτην αὐτοῦ, προσέθεσεν εἰς αὐτὸν ὡὠρισμένας τινας στοι- χειώδεις δικονοµικἁἀς διατά- ξεις, τῶν ὁποίων ἡ παρουσία ἦτο ἀπαραίτητος διὰ τὴν ἁμε- ρόληπτον ἀπόδοσιν τῆς δικαι- οσύνης. ᾽Αφ᾽ ἑτέρου ἡ ἐπιτρο- πὴ καθώρισεν ὅπως: 1) Πάντα τὰ πειθαρχικἀ καὶ Ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα δικάζονται πρωτοθαθµίως μὲν ὑπὸ τῶν οἰκείων µοναστηρια- κῶν Συνάξεων καὶ Γεροντιῶν, κατ ἔφεσιν δὲ ὑπὸ τῆς Π. Κοινότητος. 2) Τὰ ἀδικήματα τοῦ κοι- νοῦ ποινικοῦ δικαίου ἐξακο- λουθήσουν ὑπαγόμενα εἰς τὰ κοινὰ δικαστήρια, πλὴν τῶν πταισµάτῶν, δι᾽ ἃ πρέπει νὰ θεωρηθῶσι ἁρμόδιαι αἱ Μονα- στηριακαὶ Συνάξεις καὶ Γε- ροντίαι͵ ἐφ᾽ ὅσον διαπράττον- ται ἐν τῇ περιοχῇ τῶν μονῶν, ἡ δὲ “ΙΓ. ᾿Ἐπιστασία, ἐφ᾽ ὅσον ταῦτα διαπράττονται ἐν Κα: ρυαῖς, Ἡ ἔφεσις ἐπὶ περιπτώσεων καθ᾽ ἃς ἐπιτρέπεται αὕτη ὑπὸ τῆς Κοινῆς Ποινικῆς Δικονο- µίας, θὰ δικάζεται ὑπὸ τῆς | Κοινότητος. ἃς περιλαμθάνονται καὶ αἱ µε- |ταξὺ μονῶν ὁριακαὶ τοιαῦται ὼς καὶ αἱ μεταξὺ μονῶν καὶ Ιἐξαρτημάτων πολύμορφοι ἐκ Ιτῶν ὁμολόγων διαφοραί, δέον νὰ ὑπαχθῶσιν εἰς τὴν “]. Κοι- νότητα, ὡς πρωτοθάθµιον δι- καστήριον. Άλλοτε ἐν τῇ ἀο- ριστίᾳ τῆς δικαστικῆς δικαιο- δοσίας ἐπὶ διαφορῶν μεταξὺ μονῆς καὶ ἐξαρτήματος ἆἁπ- εφαίνετο πολλάκις κατὰ πρῶ- τον θαθμὸν ἡ οἰκεία µονή, ὅ- περ καθιεροῦται καὶ διὰ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου. Τὸ τελευταῖον ὅμως τοῦτο, ιτὸ νὰ δικάζῃ δηλ. ἡ µονὴ αὖ- τὴ ἑαυτήν, δὲν εἶναι ὀρθόν, ἐ- πειδἠ δὲ ἡ µέχρι τότε ἐφαρμο- ζομένη προσφυγἡ εἰς τὸ Οἱ- κουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ τὴν παρ) αὐτῷ Σύνοδον διὰ ἐνστάσεις κατὰ τῶν ἀποφάσε- ὧν τῆς {[ Κοινότητος δὲν ἦτο εὐχερής, ἡ ᾿Επιτροπὴ ἀπεφάσι- σε ὅπως προκάθηνται τῆς ἐκ- τάκτου δισενιαυσίας εἰκοσαμε- λοῦς Συνάξεως τοῦ Αγίου ὌὌρους τρεῖς ἜΕξαρχοι τοῦ ΙΟἰκουμενικοῦ Θρόνου. Κατὰ ταῦτα λοιπὸν ἐν 'Α- γίῳ Ορει ὑφίστανται σήμερον δύο σώματα, εἰς τὰ ὁποῖα εἷ- ναι ἐμπεπιστευμένη ἡ κεντρικὴ ΓΔιοίκησις τῶν μονῶν, ἑδρεύ- οντα ἐν Καρυαῖς: ἡ “Ἱ. Κοινό- ἵἱτης καὶ ἡ “Τ. Ἐπιστασία. Τὴν [ἒ, Κοινότητα ἀποτελοῦσιν εἴ- [κοσι ἀντιπρόσωποι, ἀνὰ εἷς ἐξ ἑκάστης τῶν εἴκοσι κυριάρ- χων μονῶν' οὗτοι ἐκλέγονται ὑπὸ τῆς οἰκείας µονῆς ἑκάστην [πρώτην ᾿Ιανουαρίου καὶ ὕπη- ρετοῦν ἑνιαυσίως, δύνανται ὅ- µως νὰ ἐκλεγοῦν κατ’ ἐπανά- ἕληψιν ἐπὶ πολλὰ συνεχῆ ἔτη' τὸ σῶμα συνέρχεται τρὶς τῆς Γἑόδομάδος καὶ θεωρεῖται ἐν (ἀπαρτίᾳ παρισταµένων τῶν |δύο τρίτων τῶν ἀντιπροσώπων' πρόεδρος τῆς “Ι. Κοινότητος :θεωρεῖται ὁ Πρωτεπιστάτης [ἀντικαταστήσας τὸν Πρῶτον, οὐδεμίαν ἐξουσίαν ὅμως ἔχει εις τὴν συζήτησιν καὶ εἰς τὴν ψηφοφορίαν’ ἄνευ αὐτοῦ πάλιν δὲν δύναται νὰ συνεδριάσῃ Ἡ «Κοινότης' αἱ ἀποφάσεις τῆς Κοινότητος λαμθάνονται κατὰ πλειοψηφίαν, πᾶσαι αἱ μοναὶ ὑποχρεοῦνται νὰ δεχθοῦν καὶ ισεθασθοῦν αὐτάς' Ἡ ᾿Ι. Κοι- Ινότης ἔχει τριπλῆν ἐξουσίαν ἤ- [τοι Πομοθετικήν, Δικαστικὴν [πα ᾿Εκτελεστικήν. | . ΙΓ. ᾿Ἐπιστασία ἀποτελεῖ- ται εκ τεσσάρων ἀντιπροσώ- πων λαμθανομένων ἐκ μιᾶς των πέντε τετράδων εἰς τὰς :οποιας εἶναι διηρηµέναι αἱ Ἰμοναί, ἤτοι: 4) Λαυριωτικὴ ᾿Επιστασία. Μονὴ Μεγίστης Λαύρας Δοχειαρίου ο κος, σφιγµένου, Β) Βατοπεδινὴ Ἐπιστασία, Μονὴ Βατοπεδίου. Κουτλουμουσίου. Καρακάλλου. Σταυρονικήτα, 3) Αἱ ἀστικαὶ διαφοραί, εἰς! η. νομκῶν 15 ΒΟΕΜΒΡΙΟΥ 1954. ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ Χρισοτιανικῆς Ἑνώσεως ἘἜπι. στηµένων: «᾿Ακτῖνες»- --'Α. θῆναι---1εὔχος Νοεµθρίου. ᾿Εκυκλοφόρησε τὸ τεῦχος ᾿Βοεμθρίου τῶν «᾿Ακτίνων», μὲ ἐκλεκτὰς σωνεργασίας, ὦ πάντοτε. Μεταξὺ ἄλλων, τὸ νέ- ον τεῦχος περιλαμθάνει: Π, ᾿Μελίτη, -.Ηἠ εὐκαιρία ποὺ χά- θηκε», Δρος ἴροι Α. Κατοῦςο, Διευθυντοῦ τοῦ Κύκλου τῆς Ψυχολογίας τοῦ Βάθους ἐν ΓΒιέννῃ, «Ῥυχανάλυσις καὶ χρι- Γστιανικὴ σκέψις» (6΄ μέρος), ΙΒ. Εράστου «᾿Ανθρωπισμός Γκαὶ θεολογία κατὰ τὸν ᾖᾳο- Ἴπει, Ν. Ἡ. ΜΠΕ « Ἡ σημασία τοῦ ραδιοφώνου διὰ τὴν θρη- ἱφήδου», Γιάννη ᾿Ιωαννίδη Φα- ιληριώτη «Ἡ ὀργάνωσις τῆς οἰκογενειακῆς εὐτυχίας», Κο- 'σμᾶ ᾽Αντωνοπούλου, ᾿Ἐπάρχου Κονίτσης, «Οἱ τοπικοὶ ἄρχον- τες καὶ ἡ νέα γενεά, Πασκάλ: Σκέψεις Ἡ κατηγορία τῆς ὕ- λης ρε άρση καὶ σχόλια Βασ. ᾿ἘΕπιθυμιάδη), Θεώνης Δαλέζη «Φύλλα καὶ ἡμερολό- γιο (διήγημα). Περιλαμθάνει ἐπίσης ἐνδια- «φερούσας ᾿Απόψεις ἐπὶ τῶν µε- γάλων ἐθνικῶν, πνευματικῶν καὶ κοινωνικῶν θεμάτων, τὴν Πνευματικὴν καὶ Καλλιτεχνι- κἡν ζωὴν τοῦ Μηνός, τοῦ κ. Μελῆ Πικολαΐδη, Φοιτητικὴν στήλην, ἐμφάνισιν τῶν διαφό- ρων περιοδικῶν, θιόλιοκρισίαν κ. ἄ. Εἰς τὰ ἐμφανιζόμενα περιο- Ιδικὰ γίνεται εὐφημοτάτη μνεία ιτοῦ τεύχους Σεπτεμθρίου--Ο- κτωθρίου τῶν «Κυπριακῶν Γραμμάτων». ᾿Αδελφότητος ΘΦεολόγων ἡ «Φωή»ν: «Ἐργάται τοῦ Πνεύ- µατος»-----᾿ Αθῆναι---1964. Τὸ νέον τοῦτο θιθλίον τῆς «ζωῆς», εἷς κομψὸν τόµον 255 σελίδων, εἶναι οἰονεὶ συνέχεια καὶ συμπλήρωμα τῶν δύο προ- ηγουµένων τευχῶν «Οἱ θεµε- λιωταὶ τῶν ᾿Επιστημῶν» καὶ «Μεγάλοι Δημιουργοί». Ἐνῷ δὲ εἰς ἐκεῖνα ἐξετέθη ἡ ζωὴ καὶ τὸ πνευματικὸν ἔργον τῶν κορυφαίων ἐκπροσώπων τῆς Φυσικῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τέχνης, οἱ ὁποῖοι διεκρίθησαν διὰ τὴν θερμὴν Χριστιανικήν πίστιν, εἰς τὸ ἐμφανιζόμενον νέον θιθλίον δίδεται ἀνάγλυ- Φος ἡ προσώὠπικότης διαπρε- πῶν πολιτικῶν, νομικῶν, ἵστο- ρικῶν καὶ παιδαγωγῶν, οἱ ὁ- ποῖοι ὠδήγησαν εἰς τὰς λαμ- πρὰς ἐπιτεύξεις των ἀπὸ µίαν θερμουργὸν Χχριστιανικὴν πί- στιν. ᾽Αναγινώσκων κανεὶς τὰς θιογραφίας τῶν διασήµων αὐὖ- τῶν ἀνδρῶν, δὲν γνωρίζει τὶ νὰ πρωτοθαυμάσῃ: Τὴν ἁἀρτί- αν καὶ ὁλοκληρωμένην προσω- πικότητά των, τὰ µέγαλα ἔρ- γα των, ἢ τὴν Φθαθυτάτην εὖ- σέθειάν των, ἡ ὁποία ἐχαρα- κτήριζε κάθε έκφανσιν τῆς ζωῆς των. Μεταξὺ τῶν διογραφιῶν ποὺ περιλαμθάνει ὁ νέος οὗτος τό- µος ἀναφέρομεν τὰς τῶν Πήπ- σοἱη, Ἰλ1ςδοη, προέδρων τῶν Ἠνωμ. Πολιτειῶν, (ἱαάδίοπο, Βα]άνίηπ, Βρεττανῶν πρω- θυπουργῶν, τοῦ Κυωθερνήτου Καποδίστρια, τῶν διασήµων Β]ιπίδομὴ, Ῥεττὶπὶ. ᾽Αρμένη καὶ Σκαλτσούνη, τῶν ἱστορικῶν ἈΠιασβαι]αγ, Ἠππκε καὶ Παπαρρηγοπούλου, τοῦ παιδαγωώωνοῦ Ῥοβίαἰολσὶ καὶ ἄλλων. Δ. Χ. Γ) ᾿Ι]θηριτικὴ ᾿Επιστασία. Μονὴ ᾿Ιθήρων Παντοκράτορος Φιλοθέου Σίµωνος Πέτρας 4) Χιλανδαρινὴ ᾿Επιστασία. Μονἡ Χιλανδαρίου ».. Ἑηροποτάμου ο Αγ. Παύλου ».. Γρηγορίου Ε) Διοννσιατικὴ ᾿Επιστασία. Μονἡὴ Διονυσίου ».. Ζωγράφου ἍἉγ. Παντελεήμονος {ασταμονίτου Ἡ , ᾿Ἐπιστασία λαμδάνει τὸ ὄνομα ἐκ τῆς πρώτης μονῆς ἑκάστῆς τετράδος καὶ οὕτω καλεῖται Λαυριωτική, Βατοπε- δινή, ᾿Ιθηριτική, Χιλανδαρινή, Διονυσιατική. Ὁ ἀντιπρόσω: πος τῆς πρώτης ἑκάστης τε: τράδος καλεῖται Πρωτεπιστά- της, εἶναι πρὀεδρος τόσον τῆς Ἱ, ᾿Ἐπιστασίας ὅσον καὶ τῆς , Κοινότητος καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι διάφορος τοῦ ἀντιπροσώ: που τὸν ὁποῖον ἔχει ἡ οἰκεία Ἱμονὴ εἰς τὴν Ι. Κοινότητα, | Ἡ ᾿Ἐπιστασία διαμένει πάντο- 'τε εἰς Καρυὰς καὶ δἠ εἰς τὴν ἰαΐθουσαν τῶν συνεδριάσεων τοῦ Πρωτάτου, ἀποτελεῖ δὲ τὴν ἐκτελεστικήν, τρόπον τινα, ἐπιτροπὴν τοῦ Πρωτάτου᾽ εἶσ: πράττει παρὰ τῶν μονῶν καὶ τῶν ἐκ τούτων ἐξαρτωμένων Σκητῶν, ἸΚελλίων, κ.ᾶ. τους φόρους καὶ γενικῶς ἐπιθλέπει τὴν τήρησιν τῆς τάξεως, τὴν ἀνελλιπῆ ἀνάγνωσιν τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν εἰς τὸν Ναὸν του ΙΠρωτάτου κλπ. Τὴν καθόλου τήρησιν τῆς τάξεως ἐν ᾽Ἁγίῳ Ὄρει ἀναλαμθάνει ἡ “Ἱ. Ἐ: πιστασία ἐν συνεργασίᾳ μετα τῆς Βασιλικῆς Χωροφυλακῆς, ἕδρα τῆς ὁποίας εἶναι αἱ [α: ρυαί, ὅπου διαμένει καὶ ὁ Πο- λιτικὸς. Διοικητής τοῦ Ἁγίου ὌὌρους. Πλὴν τῶν δύο τούτων σῶ: µάτων ὁσάκις ζητήματα σπου: δαῖα ἐπιθάλλουσι τοῦτο, σοΥ: καλεῖται ὑπὸ τῆς “Ι. Κοινότη: τος ὌἜκτακτος Σύναξις, εἰς τὴν ὁποίαν δέον ἑκάστη μονή νὰ ἀποστείλῃ ἀντιπρόσωπον, αἱ μὲν κονόδιοι τοὺς ἡγουμέ- νους, αἱ δὲ ἰδιόρρυθμοι ἕνα τῶν προϊσταμένων' ἡ ἕκτακτος αὐτὴ Σύναξις μετὰ τῆς | Κοινότητος οσυνέρχονται εἰς τὰς Καρυάς καὶ ἀποφασίζουν ὸ δεῖ. » ΔΕΥΤΕΡΑ, 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 19Ρ4., ΛΟΥΑ ΝΤΑΓΚΛΑΣ ο Χι 2]ον -Τώρα Δρίσκεστε στὴ Γά- ζα, παρατήρησε μὲ περιφρό- νηση. ᾿Εδῶ ϐ6) ἀνακαλύψετε πὼς τἄᾶχουμε ἁπλοποιήσει ὅ- λα, κι’ ἔχουμε περισσότερη ὁ- πομονὴ ἀπ᾿ τοὺς καλοντυμέ- νους συναδέλφους µας τῆς Ρώ- µης. Κατὰ τὰ ἄλλα, πρόσθεσε ξερά, προχωρώντας, συμθαί- γει νὰ εἶμαι κι ἐγὼ ρωμαῖος πολίτης, -Πόσον καιρὸ ἔχει ἐδῶ τὴ διοίκηση ὁ ἑκατόνταρχος Παῦ- λος ρώτησε ὁ Μάρκελλος ρίχ- νοντας μιὰ µατιὰ στὸ µεγάλο δωμάτιο ὅπου τὸν εἶχε µπά- σει ὁ Σέξτος. --Απ΄ τὸν Δεκέμόριο. ᾽Ανέ- λαθε προσωρινῶς τὴ διοίκηση μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ᾿Επάρχου ! Βιτελίου. --᾽Απὸ τί πέθανε ὁ Βιτέλιος --Δὲν ξέρω, κύριε. -Ὄχι λοιπὸν ἀπὸ τραύμα τα ἔκαμε ὁ Μάρκελλος. --Ὄχι, κύριε. ᾽᾿Απὸ κάτι ἔ- πασχε. Εἶχε πυρετό. -Απορῶ πῶς δὲν εἴσαστε | ὅλοι σας ἄρρωστοι, εἶπε ὁ Μάρκελλος τινάζοντας τὰ χέ- ρια του μὲ σιχασιά. Καὶ γυρίζοντας πρὸς τὸν | Δημήτριο, τοῦ εἶπε νὰ πάει ἔξω νὰ φυλάξει τὶς ἀποσκευές του ὥσπου νὰ τὶς φέρουν μέ- σα. ὍὉ Σέξτος μουρμούρισε κάτι ὁδηγίες στὸ σκοπό, ποὺ θγῆκε κι’ αὐτὸς ἔξω. -“Θὰ σᾶς δείξω τὸ δωμάτιο ὅπου μπορεῖτε νὰ μείνετε ὥσ- που νὰ γυρίσει ὁ ἑκατόνταρ- χος Παῦλος, εἶπε προχωρών- τας πρὸς τὴν πόρτα. ὍὉ Μάρκελλος τὸν ἀκολού- θησε. Τὸ δωµάτιο ποὺ τοῦδει- ξε εἶχε µέσα ἕνα κρεθάτι ἐκ- στρατείας, ἕνα τραπέζι καὶ δυὸ καρέκλες. Κατὰ τὰ ἄλλα, ἦταν γυμνὸ καὶ μελαγχολικὸ σὰν κελἰὶ φυλακῆς. Μιὰ πὀρ- τα ὁδηγοῦσε σ᾿ ἕνα μικρότερο δωµατιάκι ποὺ δὲν εἶχε κανέ- να ἔπιπλο. -“Διατάξτε νὰ φέρουν ἄλλο ἕνα κρεθάτι σ᾿ αὐτὴ τὴν τρύ- πα! γρύλισε ὁ Μάρκελλος. Ὁ δοῦλος µου θὰ κοιµηθῇ ἐδῶ μέσα. -Οἱ δοῦλοι δὲν κοιμοῦνται στὰ δωµάτια τῶν ἀξιωματι- κῶν, κύριε! ἀπάντησε σταθε- ρά ὁ Σέξτος, -“Ὅ δικός µου κοιμᾶται! -“Μὰά ἔχουμε ἀντίθετες δια- ταγές, κύριε | --Εγὼ διατάζω σ᾿ αὐτὸ τὸ φρούριο- κανεὶς ἄλλος! 6ρον- τοφώναξε ὁ Μάρκελλος. ὍὉ Σἐξτος κούνησε τὸ κε- φάλι, κι’ ἕνα χαμόγελο κατα- νόησης ζώγραφίστηκε στὰ τριχωτά του χείλη καθὼς ἔ- θγαινε ἀπ᾿ τὸ δωμάτιο. ᾿Εκεῖνο τὸ ἀπόγευμα ἔμει- νε ἱστορικὸ στὸ φρούριο. ὍὉ- λόκληρα Χρόνια διηγόνταν καὶ ξαναδιηγόνταν τὸ ἐπεισό- διο, ὥσπου ἄρχισε πιὰ νὰ γί- νεται θρύλος, ὍὉ Μάρκελλος εἶἴχε μπεῖ στὴ µεγάλη αἴθουσα τοῦ φαγητοῦ, μαζὶ μὲ τὸν ὑπασπιστή του, καὶ θρῆκε τοὺς κατώτερους ἀξιωματικοὺς καθισµένους. Κανείς τους δὲν σηκώθηκε, μὰ τὰ ἐρευνητικὰ ὀλέμματα ΤΩΝ ᾿ροῦσε πρὸς τὸ στρογγυλὸ τρα- πέζι, στὴ µέση τῆς αἴθουσας, δὲν εἶχαν τίποτα τὸ ἐχθρικό. Μιὰ γρήγορη ματιὰ στὰ γύ- Γρω τραπέζια πληροφόρησε τὸν Μάρκελλο πὼς ἦταν ὁ νε- Γώτερος ἀπ᾿ ὅλους. Ὁ Δημή- Γτριος πῆγε κατευθείαν στὴν Γ κουζίνα γιὰ νἁ ἐποπτεύσει ΓΙ στὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ κυρίου ἵτου, Γ δὲ λίγο ἔφτασε ὁ ἑκατόν- Γταρχος Παῦλος, ἀκολουθού- 'µενος ἀπ᾿ τὸν Σέξτο, ποὺ φαί- | νεται πως περίµενε γιὰ νὰ κα- [ ταοπίσει τὸν ἀρχηγό του πά- ἵνω στὰ τελευταῖα γεγονότα. | Ἔγινε κάποια κίνηση ὅταν Ἰμπῆκαν στὴν αἴθουσα καὶ προχώρησαν πρὸς τὸ στρογ- Υγολὸ τραπέζι. Ὁ Σέξτος ἔκα- με τὶς ἀναγκαῖες συστάσεις μὲ ἀρκετά κακἡ διάθεση. Ὁ :Μάρκελλος σηκώθηκε κι’ ἑ- ετοιμάστηκε νὰ δώσει τὸ χέρι του, μὰ ὁ Παῦλος δὲν τὸ πρό- 'σεξε. Ἔκαμε μιά ἁλαφριὰ ὁ- Γπόκλιση, τράόπηξε τὴν καρέ- κλα του καὶ κάθησε. Δὲν ἢ- εταν μεθυσμένος, μὰ ἦταν φα- Γνερὸ πὼς εἶχε πιει. Τὸ ἁδύ- 'νατο πρὀσωπόὀ του εἶχε γένια τριῶν ἡμερῶν, κι’ ἕνα ἀρρω- στημένο κόκκινο χρῶμα. ἥι ὅταν ἄρχισε νὰ καταπίνει τὸ φαγητό του, τὰ χέρια του ἔ- τρεµαν κι ἦταν καὶ θρώμικα. Κι ὅμως, παρ' ὅλη τὴ γενική του ἐμφάνιση, ὁ Γιαῦλος εἶχε σηµάδια παλιᾶς εὐγένειας, «Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, συλλογί- στηκε ὁ Μάρκελλος, πρέπει νᾶταν κάποτε κάτι». -“Ὅ νέος Διοικητής, ἔ ἔ- καμε ὁ Παῦλος μὲ ἀργόσυρτη φωνἠ καὶ μὲ τὸ στόμα γεμάτο. Δὲν εἰδοποιηθήκαμε διόλου γι’ αὐτὸ τὸ διορισμό. Πάντως, (κούνησε ράθυµα τὸ χέρι του καὶ σερθιρίστηκε ἄλλη μιὰ µε: γάλη μερίδα στιφάδο), θὰ τὸ συζητήσουµε αὐτὸ ἀργότερα-- αὔριο, ἴσως. , , ᾿Εξακολούθησε νὰ τρώει μὲ θουλιµία, συνοδεύοντας τὸ λι- παρὸ κρέας μὲ µεγάλες γου- λιὲς ἀπὸ ἕνα δυνατὸ ντόπιο κρασί. . Ὅταν τελείωσε, ὁ Παῦλος σταύρωσε τὰ τριχωτά του Χξ- ρια πάνω στὸ τραπέδι καὶ κοί- ταξε κατάµατα μὲ ἀναίδεια τὸ νεαρὸ σφετεριστή. Ὁ Μάρ: Κελλος ἀντεμετώπισε σταθερὰ τὸ Θλοσυρό του θλέμμα. Π- ξεραν κι’ οἱ δυό τους πως Ὁ ἕνας ἀναμετροῦσε τον ἄλλο--ὅ χι µόνο στὸ ὄψος καὶ στο, θά: ρος, ὅπου ταν σχεδὸν ἴδιοι (ὁ Παῦλος ἦταν ἴσως λίγο 6α- ρύτερος καὶ µερικά χρονια με: γαλύτερος), μᾶ ἰδίως στο σκαρὶ καὶ στὸ χαρακτήρα. , ο Παῦλος χαμογέλασε λιγάκι δυσαρεστηµένα --Σπουδαῖο ὄνομα, Γαλλί- ων! παρατήρησε μὲ εἰρωνικὸ σεθασμό. Έχετε καμιὰ σχέση μὲ τὸν πλούσιο συγκλητικό --Εἶναι πατέρας µου, ἁπάν- τησε ὁ Μάρκελλος ψυχρά. --'Αχά! ἔκαμε ὁ Παῦλος γε- λώντας. Τότε πρέπει νᾶστε κανένας ἀπὸ κείνους τοὺς χι- λίαρχους ποὺ κάθονται ὅόλη- µέρα στὴ λέσχη. ποὺ τοῦριξαν καθὼς προχω- (Συνεχίζεται) Η ΕΥΤΥΧΙΑ, ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) εἶναι ἡ µοναδικἡ καὶ ἀκένωτος πηγἠ τοῦ ζῶντος ὕδατος τῆς ἀληθοῦς χαρᾶς καὶ εὐτυχίας καὶ οὕτω ἐξέκλινε τῆς ὁδοῦ ἡ ὁποία ἄγει εἰς τὸν λιμένα τῆς εὐτυχίας. ᾽Αλλὰ τὸ τοιοῦτον, ὢ ἄνθρωπε, εἶναι περιφρόνησις τῆς θείας εὐνοίας, τῆς ὁποίας ἔτυχες καὶ τῆς ἀπείρου ἀγά- πης του, ὣς τὸ τελειότερον τῶν ὁρατῶν δημµιουργηµάτων. Καὶ ὅμως, ἐδημιουργήθημεν διὰ νὰ ζήσωμεν εὐτυχισμένοι. ᾿Εδημιουργήθημεν διὰ νὰ ζή- σωμεν ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεὸν ὀεὐσεθῶς καὶ δικαίως καὶ σω- φρόνως». ᾿Ὀφείλομεν νὰ φανῶ- μεν ἀντάξιοι τῆς ἀποστολῆς μας, τοῦ σκοποῦ διὰ τὸν ὁποῖ- ον ἐδημιουργήθημεν. ΄ Ὅλοι μας, ὁ καθεὶς, ἀναλόγως τῆς θέσεως καὶ τῆς τάξεως, εἰς τὴν ὁποίαν τὸν ἔταξεν ὁ Θεός, ἆ- ναλόγως τῶν ἱκανοτήτων του ὀφείλει νὰ ἐργασθῇ καὶ νὰ δράσῃ μὲ ζῆλον καὶ ἐνθουσια- σμὸν πρὸς θράδευσιν τοῦ δι- καίου, πρὸς ἑδραίωσιν τῆς 6α- σιλείας τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸν νοῦν, τὴν ἐλευθερίαν του, τὴν εὐφυῖ- αν, τὸν πλοῦτον καταλλήλως. Νὰ αὐξήσῃ καὶ πολλαπλασιά- 6οῃ τὰ τάλαντα, ὡς οἱ ἀγαθοὶ δοῦλοι, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐχάρισε ὁ Θεὸς διὰ τὴν ἠθικήν του ὢφέ- λειαν καὶ προαγωγἠν καὶ γίνη οὕτω μέτοχος ὁλοκλήρου τῆς περιουσίας τοῦ Θεοῦ, τῆς ὅα- σιλείας τῶν οὐρανῶν, τῆς ἀλη- θοῦς εὐτυχίας. “Ὁ σοφός, ὁ ἐ- πιστήµων, ὁ πλούσιος, ὁ ἔμπο- ρος, ὁ ὑπάλληλος, ὁ ἐργοδό- της, καὶ ὁ ἐργάτης ὀφείλουν, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γενικῶς, νἀ ἐκπληροῦν τὸ καθῆκόν των τό- σον εἰς τὸ κρυπτόν, ὅσον καὶ εἰς τὸ φανερόν. Μετὰ Χχαρᾶς ὀφείλουν νὰ ἐκμεταλλεύωνται κάθε περίστασιν, κατὰ τὴν ὁ- ποίαν δύνανται νὰ ἐπενεργή- σουν διὰ τοῦ παραδείγματος ὠφελίμως ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστε νὰ διεγείρουν καὶ εἰς τοὺς ἄλ- λους αἰσθήματα ἀνώτερα καὶ εὐγενῆ. Εἶναι καθῆκον τοῦ σο- φοῦ νὰ φωτίζῃ τοὺς ἄλλους διὰ τῆς σφίας του, διὰ τῶν γνάσεών του, διὰ τῆς ἐν γένει ζωῆς του, διότι τὴν καρδίαν δὲν τὴν συγκινοῦν τόσον αἱ ξη- ραὶ καὶ τυπικαὶ διδασκαλίαι ὅσον τὸ παράδειγµα μιᾶς ἑνα- λία τοῦ Κυρίου εὗρεν ἀπήχη- σιν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἆἀν- θρώπων, διότι ὅ,τι ἐδίδαξεν τὸ ἔθεσεν εἰς ἐφαρμογήν, τὸ ἔζη- σε καὶ ἀνέδειξεν ἑαυτὸν ὡς τὸν ὑπερτέλειον τύπον τοῦ ἆ- ληθῶς ἰδανικοῦ ἀνθρώπου, ὡς ἰδανικὸν πρότυπον «ὑπολιμπά- γων ὑμῖν ὑπογραμμόν, ἵνα ἔπα- κολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὖ- τοῦ» (Α΄ Πετρ. Β΄ 21). Ὁ πλούσιος ὀφείλει νὰ χρησιµμο- ποιήσῃ καταλλήλως τὸν πλοῦ- τόν του, διὰ τὴν ἠθικὴν ὠφέ- λειαν καὶ προαγωγἠν τὴν ἴδι- κήν του καὶ τῆς κοινωνίας. Νά μοιρασθῇ τὰ ὑλικά του ἀγαθά μὲ τοὺς ἀποκλήρους ἀδελφούς του. Νὰ γίνῃ χρηστὸς οἰκονό- μος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ σπογγίσῃ τὰ δάκρυα τῆς δυστυχίας μὲ τὸ εὐεργετικό του χέρι. Νά γΥί- νῃ τὸ φῶς, τὸ στήριγμα καὶ ἡ παρηγορία τῶν πονεµένων, τῶν ἀδυνάτων καὶ ὁ προστά- της τῶν ὀρφανῶν. Ὁ ἔμπορος ὀφείλει νὰ εἶναι εἰλικρινής, νὰ μὴ αἰσχροκερδῇ, ὁ δικηγόρος νὰ λέγῃ τὴν ἀλήθειαν, ὁ ἴα- τρὸς νὰ μὴ ἀργοπορῇ καὶ ὁ δικαστὴς νὰ μὴ δωροδοκῆται, διότι τὰ δῶρα «ἐκτυφλοί ὁ- φθαλμοὺς θλεπόντων καὶ ΄λυ- μαίνεται ρήματα δίκαι. (Ἔ- ἔοδος κΥ΄ 12), καὶ «οὗ ποιήσε- τε ἄδικον ἐν κρίσει. ἐν µέτροις, ἐν σταθμοῖς καὶ ἐν ζυγοῖς. Ζυ- γὰ δίκαια καὶ σταθμὰ δίκαια καὶ χοῦς δίκαιος ἔσται ἐν ὁ- μῖν. (Λευῖτ.[Θ). ᾽Αλλὰ καὶ ὁ ἐργάτης ὀφείλει νὰ μὴ ἐξαπα- τᾷ τὸν ἐργοδότην νὰ εἶναι τίµι- ος, εὐσυνείδητος καὶ ἀξιοπρε- πής. Νὰ εἶναι ἔμπιστος οἰκονό- µος τῶν ἀγαθῶν τοῦ κυρίου του, ὡς ἐπίσης καὶ ὁ ἐργοδό- της νὰ εἶναι δίκαιος καὶ εὐθὺς καὶ νὰ συμπεριφέρεται εὐγε- νῶς καὶ ἀδόλως, μὲ συµπάθει- αν καὶ ἀγάπην πρὸς τοὺς ὁ- πηρέτας, ἐργάτας του ὡς πρὸς ἀδελφόν «οἱ κύριοι τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἰσότητα τοῖς δούλοις παρέχετε, εἰδότες ὅτι καὶ ὁὃ- μεῖς ἔχετε κύριον ἐν οὖρα- νοῖς. (Κολ. Δ. 1), διότι «πάν- τες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστὲ ἐν Χρι- στῷ ᾿Ιησοῦ- (Γαλ. Υ΄ 28). Διὰ τὴν πραγµατοποίησιν τῆς εὐτωυχίας, τοῦ μοναδικοῦ | αὐτοῦ πόθου, δύνανται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ συμθάλουν, ὡς πολῖται, ὡς οἰκογενειάρχαι, ρέτου ζωῆς, μιᾶς δικαίας καὶ μεγάλης πράξεως. Ἡ διδασκα-) ὡς μητέρες, ὣς σύζυγοι, καὶ ὡς τέκνα, ἀρκεῖ µόνον νὰ χρη- πάντα ὁλάσπροι στὶς καρ ΒΝά ταν πάντα οἱ ἁπλοί µ Βά ταν ὅλα μιὰ χαρά καὶ « Ακτῖνες»:. ροτες-ιξ-οποποτετείσίείς-ασε-τοτις-(δ-το-τε-ς επεσε τιςπεσεσεςς ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΩΙΗΣΙΣ ' ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΒΝά ταν ὅλα μιά χαρὰ καὶ μιὰ γωνννη : κι ὅλα νά ταν μιὰ ἡλιαχτίδα πρωϊν κι’ ὅλοι οἱ ἀνθρῶποι νά ταν πράοι καὶ ταπεινοί. δυὸ φτερὰ χερουθικά’ καὶ οἱ παλμοὶ νὰ μὴ χτυποῦσαν κουρασµένα, δίχως νά Ίχουν μιὰ στιγμούλα προσευχῆς. Τότε πρίµα θὰ γλωστροῦσαν τὰ καΐκια στὴν ἀτέρμονη αἱθρία. Χαρά ζωῆς | Σταυροφόροι, μὲ πνοὴ στὰ στήθια ἀντρίκια, ὡς τὰ σπλάχνα θὰ φωλιάζανε τῆς γῆς. Τότε ὁ σπόρος τοῦ καλοῦ--θεικὸ ὑφάδι-- θά Ίχε ἁπλώσει μύριες ρίζες σὰν κισσός' κι ἥλιος πλούσιος τῆς ᾽Αγάπης στὸ σκοτάδι θά Ἴχε ὁλοῦθε ξεπροθάλει πιὰ χρυσός... κι ὅλα νά᾽ ταν μιά ἡλιαχτίδα πρωϊνή: -Θέ µου, κάµε στὶς καρδιες ν᾿ ἀνθίζουν κρίνοι κι ὅλοι οἱ ἀνθρῶποι νά ναι πράοι καὶ ταπεινοί |... ή, διες ν᾿ ἀνθίζαν κρίνοι ας πόθοι ὁλανοιγμένα ἵ της ψυχης νο σολ μιὰ γαλήνη ΒΙΚΟΣ Β. ΤΥΠΑΛΔΟΣ ο ΧΙΛΙ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ᾽Αλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἆποστο- λικοὺς χρόνους ὑπάρχει µία πίστις καὶ ἕνα φρόνημα περί τοῦ ᾿|ησοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοῦ. Οὕτω ἐν τῇ πρὸς Σµυρναίους ἐπιστολῇ του ὁ ᾿Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος γράφει: «Δοξάζων ᾿Τησοῦν Χριστὸν τὸν Θεὸν τὸν οὕτως ἡμᾶς σοφίσαντα (]γν. πρὸς Σμυρν. 1,1). Ὁ αὐτὸς ἀποστολικὸς πατὴρ εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολήν του λέγει «ὁ γὰρ Θεὸς ἡμῶν ᾽Πη- σοῦς ἐν πατρὶ ὢν μᾶλλον φαίνεται» Ἅ({(,!Υν. πρὸς Ρωμ. ΓΤ1,3,). Ὁλόκληρος δὲ ἡ πρὸς Διόγνητον ἐπιστολή, κυρίως δὲ τὸ Τον κεφ. εἶναι ἕνας ὕ- µνος πρὸς τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου. Οὕτω μεταξὺ ἄλλων λέγει «οὐ καθάπερ ἂν τις εἰκά- σειεν ἄνθρωπον ὑπηρέτην τι- νὰ πέµψας ἢ ἄγγελον ἤ ἄρ- χοντα ἢ τινα τῶν διεπόντων τὰ ἐπίγεια ἢ τινα τῶν πεπιστευμµέ- νων τὰς ἐν οὐρανοῖς διοική- σεις, ἀλλ᾽ αὐτὸν τὸν τεχνίτην καὶ δημιουργὸν τῶν ὅλων.... ὡς Θεὸν ἔπεμψεν.». Ἡ Α΄’ ἐν Μικαίαᾳ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἡ. διατυπώσασα ἐπισήμως τὸ δόγµα τῆς Θεότητος τοῦ ᾽[η- σοῦ, ὠνόμασεν «Κύριον ἸΙη- σοῦν Χριστὸν αὐτὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» καὶ ὡμολόγησε τὸν ᾿Μησοῦν ὣς «ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων'... Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἆληθινοῦ, δι᾽ οὗ τὰ πάν- τα ἐγένετο». Παρὰ ταῦτα ὅμως οἱ χιλια- σταὶ ἀρνοῦνται τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὅ- πως ἀρνοῦνται καὶ τὴν θεότη- τα τοῦ ᾽Αγίου Πνεύματος περὶ τοῦ ὁποίου κατωτέρω θὰ γίνῃ λόγος. Ἡ Φεότης τοῦ ᾽Αγίου Πνεύ- ματος. Ἡ δογματικἡ τῆς ᾿Ορθοδό- ξου κῃσιας, διδάσκει ὅτι τὸ Άγιον Πνεῦμα ἀποτελεῖ ἵ- διον πρόσωπον, τὸ ὁποῖον εἷ- ναι ἰσότιμον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ, συναποτελεῖ δὲ μετὰ τού- των τὴν Τριαδικὴν Θεότητα. Ὅπως ἡ Θεότης τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ προέρχεται ἐκ τοῦ Πατρὸς διὰ τῆς γεννήσεως, ὡς ἀνωτέρω ἀπεδείξαμεν, οὔ- τω καὶ τοῦ Αγίου Πνεύματος ἡ Θεότης προέρχεται ἐκ τοῦ Πατρὸς διὰ τῆς ἐκπορεύσεως. «Τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύε- ται» (Ιωάν. ιε,26) Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ὁρ- θόδοξον ταύτην περὶ τοῦ 'Α- γίου Πνεύματος διδασκαλίαν οἱ χιλιασταὶ δέχονται τὸ “Α: γιον Πνεῦμα ὥς θείαν δύνα- µιν, ἤτοι ὣς ἁπλῆν ἐνέργειαν τῶν ἄλλων δύο προσώπων. ᾿Αρνοῦνται δηλονότι τὴν προ- σωπικἠὴν τοῦ 'Αγίου Πνεύματος ἐνέργειαν καὶ δὲν ἀναγνωρί- ζουν Αὐτὸ ὥς τρίτον τοῦ τρι- σιµοποιήσουν καταλλήλως τὰς ἱκανότητάς των, νὰ ἔκπλη- ρώσουν τὰ καθήκοντά των καὶ γὰ πολλαπλασιάσουν τὸ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δοθὲν εἰς αὐτοὺς τά- λαντον. Ἡ ὀκνηρία καὶ ἡ ἀδια- φορία εἶναι ἐμπόδια εἰς τὴν πραγµατοποίησιν τῆς εὐτυχί- ας, εἰς τὴν ἀληθῆ πρόοδον καὶ ἀνάπτυξιν τὴν πνευματικὴν καὶ πολιτιστικήν. Ἡ ἐργασία εἶναι νόμος τῆς κινήσεως καὶ δρά- σεως, τὸν ὁποῖον ἀκολουθεῖ ὁ- λόκληρος ἡ Φφύσις, τὸ σύμπαν. Βίος ἄσωτος καὶ ἔργα ἐγωῖ- σμοῦ φέρουν τὴν παρακμἠὴν καὶ πτῶσιν τῶν ᾿Εθνῶν, δηµι- ουργοῦν τὴν δυστυχίαν. Ζωὴ ὁὃ- περήφανος, φίλαυτος, ἄδικος καὶ φθονερὰ καὶ ἐμπαθὴς γίνε- ται πρόξενος παντοίων δεινῶν καὶ πόνων. ζωὴ αἰσχρά καὶ ᾱ- νήθικος εἶναι συνδεδεμένη µε- τὰ τῆς κακοδαιµονίας καὶ κο: λάσεωώς. Ἐάν, λοιπόν, θέλωμεν νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ πόθος τῆς εὐτυ- χίας, νὰ γίνῃ πραγµατικότης τὸ ὄνειρον παντὸς ἀνθρώπου, νὰ σθύσωμεν διὰ παντὸς τὴν δίψαν τῆς ψυχῆς µας, ἂς πλη- σιάσωµεν τὴν πηγὴν τοῦ ζῶν- τος ὕδατος, τὸν Χριστόν, ὁ ὁ- ποῖος ἔγινε ἄνθρωπος διὰ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν χαράν, τὴν εὖ- τυχίαν, τὴν ἀνάπαυσιν. «Δεῦτε πρὀς µε πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισµένοι, κἀγὼ ἀἆνα- παύσω ὑμᾶς-. Μόνον κοντὰ εἰς τὸν Χριστὸν καὶ διά τοῦ Χριστοῦ θὰ ζήσωμεν ἡμέρας εὐτυχίας, διότι Αὐτὸς εἶναι «ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ» (Ιω. 1Δ/6). Μακρὰν τοῦ Χρι- στοῦ σκότος, πόνος, δάκρυα καὶ ἐρείπια. αλ) ασ] ΑΣΜΟΣ συποστάτου Θεοῦ πρόσωπον. Περὶ τῆς Θεότητος ὅμως τοῦ Αγίου Πνεύματος µπλείστας ἔχομεν µαρτυρίας ἓν τε τῇ Γραφῇ καὶ τῇ ἀρχαίᾳ Εκκλη- σίᾳ. Ἐν τῇ Π. Δ. εἰς τὸ α΄ κεφ. τῆς Γενέσεως εἰς τὸν 2ον στί- χον ἀναγινώσκομεν «Πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος». Ὁ δὲ προφήτης Η- σαΐας λέγει «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾽ ἐμέ, οὗ ἕνεκεν ἔχρισέ µε...» (Ἠσ.61,1). Ὁ ψαλμῳδὸς λέ- γει «Τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἑστερεώθησαν καὶ τῷ Πνεύματι αὐτοῦ πᾶσα ἡ δύνα- µις αὐτῶν». Εἰς τὰ παρατεθέν- τα χωρία ὡς καὶ εἰς ἄλλα κα- φαίνεται ἡ προσωπικὴ τοῦ “Α- γίου Ἠνεύματος ὑπόστασις. Ετι σαφέστερον θλέπομεν τὴν προσωπικότητα ἅμα καὶ τὴν Θεότητα τοῦ Αγίου Πνεύμα- τος ἐν τῇ Κ. Δ. Ὁ Κύριος ᾱ- ποστέλλων τοὺς µαθητάς του ἵνα κηρύξωσι τὸ εὐαγγέλιον λέγει «Πορευθέντς µαθη- τεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, 6α- πτίζοντες αὐτοὺς εἷς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. κη, 19): Ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Κο- ρινθίους «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ᾿]ησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινω- νία τοῦ Αγίου Πνεύματος µε- τὰ πάντων ὑμῶν». (Β΄ Κορ. Υ, 19). Ἔτι δὲ σαφέστερον φαίνεται ὅτι τὸ “Άγιον Πνεῦ- μα δὲν εἶναι ἁπλῆ τις θεία δύ- ναµις ἀλλὰ Θεός, ἐκ τῶν πα- ρατηρήσεων τὰς ὁποίας ὁ ᾽Α- Ιπόστολος Πέτρος ἔκαμε πρὸς τὸν ἄνδρα τῆς Σαπφείρας: «᾿Ανανία, διατὶ ἐπλήρωσεν ὁ Σατανᾶς τὴν καρδίαν σου ψεύσασθαί σε τὸ Πνεῦμα τὸ Αγιον... οὐκ ἐψεύσθω ῥἆἀν- θρώποις, ἀλλὰ τῷ Θεῷ». Τὸ κλασσικὸν ὅμως χωρίον τὸ δηλοῦν τὴν ὕπαρξιν τοῦ 'Α- γίου Πνεύματος εἶναι τὸ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ιωάννου «ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος ὃν ἐ- γὼ πέµψω ὑμῖν παρὰ τοῦ Πα- τρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύε- ται, ἐκεῖνος µαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ» (ἰώαν. τε, 26). Μάρτυρες τῆς Θεότητος τοῦ Αγίου Πνεύματος εὔγλωττοι εἶναι καὶ οἱ ἀποστολικοὶ [Πα- τέρες. Ὁ Ρώμης Κλήμης γρά- φει ὅτι «ὁ Κύριος ᾿Ιησοῦς Χρι- στός, οὐκ ᾖλθεν ἐν κόµμπῳ ἆ- λαζονείας οὐδὲ ὑπερηφανείας, καίπερ δυνάµενος, ἀλλά τα- πεινοφρονῶν, καθὼς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον περὶ αὐτοῦ ἐλάλησε» Α΄ Κλήμ. πρὸς Κορινθ. ΧΥ1,2) Καὶ εἰς τὸ μαρτύριον τοῦ Σμύρνης Πολυκάρπου ἀναγι- νώσκομεν «Ἐρρῶσθαι ὑμᾶς εὖ- χόµεθα, ἀδελφοί, στοιχοῦντας τῷ κατὰ εὐαγγέλιον λόγῳ [η σοῦ Χριστοῦ: μεθ’ οὗ δόξα τῷ (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α’ σελίδα) τικὴ ἀκρίθεια καὶ ἀρκετὴ σα- φήνεια ὁ σοφὸς Παθηγητής. κε Ἡ τεράστιο ὀργανισμὸ τοῦ κὀ- σµου καὶ τὴ θέσι τοῦ ἀνθρώ- που µέσα στὴν ἀπέραντη δη- µιουργία. Ορίζει τοὺς αἰω- νίους καὶ ἀμετάθλητους µους οἱ ὁποῖοι ρυθμίζουν τὸ σύμπαν καὶ ἀποκαλύπτει συ- νεχῶς καὶ νέας δυνάµεις τῆς φύσεως. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Ἐ- πιστήµη προσπαθεῖ νὰ μᾶς ἆ- παντήσῃ ὁριστικὰ πῶς ζῇ ὅὁὅ κόσµος. 'Ἡ θρησκεία, ἐξετά- ζει τὰς σχέσεις τοῦ ἀνθρώ- που μὲ τὸν ὑλικὸ καὶ τὸν πνευματικὸ κόσµο καὶ θέλει νὰ μᾶς λύσῃ τὴν ἀπορία πῶς πρέπει νὰ ζῇ ὁ ἄνθρωπος. ΓΚαὶ αἱ δύο ὅμως ἔχουν κοινὸν πε- δίον ἐρεύνης. Ερευνοῦν τὸ αἴνιγμα τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου διαφέρουν ὅμως τᾶ προθλήματα τῆς κάθε µμιᾶς καὶ ἡ σφαίρα τῆς ἐἑνεργείας των. Γι” αὐτὸ ἡ ἀντίληψις πολ- λῶν ὅτι μεταξὺ καὶ ᾿Επιστήμης, ὑπάρχει µε- γάλο χάσμα καὶ φοθερὴ ἀντί- θεσις, εἶναι ἀνεδαφικὴ παράλογη. Τὸ 1946, δέκα-πέν- τε ἐπιφανεῖς ἀμερικανοὶ ῥἐπτι- στήµονες, διεκήρυξαν τὰ ἑξῆς, σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα τοῦτο. ὄνωων Ἑκφράζουμε τὴ θαθειὰ λόπη µας, διότι σὲ πρόσφατες συζητήσεις παρατηρήθηκε ῥἡ τάσις νὰ παρουσιασθοῦν ἡ Ἐ- πιστήµη καὶ ἡ Θρησκεία σᾶν ἀσυμθίόαστα καὶ ἀνταγωνι- ἱζόμενα πεδία σκέψεων. Στὴν Άς ᾿Επιστήμη ἐρευνᾶ τὸν | .” νο- Θρησκείας. καὶ Ἱ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ο ΑΠΟΡΙΑΙ ᾿Αξιότιμε κ. Διευθυντὰ τοῦ Ἔκ- Ἠλησιαστικοῦ Βήματος. Παρακολουθῶ μετὰ ξζωηροῦ (ἐνδιαφέρυνεος τὸ ᾿)Εκκλησιαστι- Ι2ὁν Ἑ ἤμα καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἱστήλην τῶν ἀποριῶν τῶν ἔφη: ἱμερίων. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ φυσικὸν ἀφοῦ καὶ ἐγὼ εἶμαι ἕ- ερεὺς καὶ πολλὰ ἔχω νὰ ὠφελη- θῶ εἴτε ἀπὸ τὰς ἁἀπαντήσεις, τὰς ὅποίας δίδεται εἲς τὰς ἀπο- ρίας ἄλλων ἱερέων εἴτε λύων καὶ τὰς ἰδικάς µου ἀπορίας. Δι: ότι καὶ ἐγὼ ὅπως καὶ οἳ περισ- σότεροι ἐφημέριοι ἐδῶ εἰς τὴν Κύπρον, κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἱερατικῶν καθηκόντων µας συναντῶμεν πολλὰς δυσκολίας, αἳ ὁποῖαι μᾶς δημιουργοῦν ποᾖλ- λὰς ἀπορίας περὶ τοῦ πρακτέου. Διὰ τοῦτο εἶναι ἀξία συγχαρητη- ρίων τόσον ἡ διεύθυνσις τοῦ ᾿Εμκλησιαστικοῦ Βήματος διὰ τὴν καθιέρωσιν τῆς στήλης «᾿Α- πορίαι ᾿Εφημερίων», ὅσον καὶ ἡ Συντακτικὴ ᾿Επιτροπὴ τῆς ἑ- φηµερίδος σας ἡ ὑποία φροντί- ξει νὰ δίδῃ τὴν συμφώνως πρὸς τοὺς ἱεροὺς µανόνας καὶ γενι- κῶς τὴν συμφώνως πρὸς τὴν ᾿Επκλησιαστικὴν Παράδοσιν ὁρ- θὴν Λλύσιν. ᾿Ακριθῶς δὲ κ. Αἱ- ευθυντὰ παρακαλῶ ὅπως µερί- µνήσητε καὶ δοθῇ ἤ ὁὀρθὴ ἀπάν- τησις καὶ εἰς τὰς ἑξῆς δύο ᾱ- πορίας µου, αἳ ὁποῖαι φαντάδο- ἵμαι θὰ εἶναι ἁπορίαι καὶ ἄλλων ἐφημερίων. 1) ᾿Επιτρέπεται νὰ µεταλαμ- θάνουσι οἳ τσιρὸ τοῦ γάμου των σαρκικῶς ἁμαρτήσαντες µμελλό- νυµφοι 23) Ποῦ πρέπει νὰ ἵστανται οἳ μµελλόνυμφοι κατὰ τὴν τέλε- σιν τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου ἓν τῷ ναῷ Εὐχαριστῶν ὑμᾶς θυντά, διατελῶ Μ. άιευ- ΠΜετὰ τιμῆς Ἐφημέριος Ἐν Βαρωσίοις τῇ 16 ᾿Οκτω- θρίου 19854 ᾽Απάντησις 1) Δυστυχῶς κατὰ τὰ τε- λευταῖα ἔτη τὸ παράπτωμα τοῦτο τῶν μεμνηστευμένων ἔγι- νε συχνὸν καὶ εἰς μερικὰ µέ- ρη κανών. Οτι ὅμως τοῦτο εἴἷ- ναι θαρύτατον ἁμάρτημα οὐ- δεµία δὲον νὰ ὑπάρχῃη ἀάμφιθο- λία. Διότι πᾶσα ἐκτὸς τοῦ γά- µου συνάφεια ἀνδρὸς καὶ γυ- ναικὸς εἶναι πορνεία. Αν δὲ οἱ ἱεροὶ κανόνες χαρακτηρί- ζουν ὡς πορνείαν τὸν ἄνευ τῆς ἀδείας τῶν κρατούντων ἢ γο- γέων γάµον (κανόνες 38, 40 καὶ 425 τοῦ Μ. Βασιλείου), πολλῷ μᾶλλον ὡς µπορνείαν χαρακτηρίζουσι τὴν τοιαύτην, πρὸ τοῦ γάμου τῶν μνηστευµέ- νων σαρκικὴν σχὲσιν, «.. .διό- τι µία ἐστὶν ἡ νόµιµος συζυγία, καὶ γυναικὸς πρὸς ἄνδρα καὶ ἀνδρὸς πρὸς γυναῖκα. Πᾶν οὖν τὸ μὴ νόµιμον παράνοµον...» ' (Γρηγορίου Βύσσης κανώὼν 4, ἐκ τῆς πρὸς Λητόϊον ἐπίσκοπον Μελιτηνῆς ἐπιστολῆς). Καὶ συ- Θεῷ καὶ πατρὶ καὶ ἁγίῳ πνεύ- ματι ἐπὶ σωτηρίᾳ τῇ τῶν ἁγίων ἐκλεκτῶν» (Μαρτύρ. Πολυκ. ΧΧ111,). Ἡ Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος συνελθοῦσα ἐν Κωνσταντι- νουπόλει τῷ 381 ἀνεθεμάτισε τοὺς πνευματοµάχους Μακε- δονιανοὺς διὰ τὴν περὶ τοῦ “Α- γίου Πνεύματος ὡς κτίσματος διδασκαλίαν των καὶ διετύπω- σε τὸν ἐν τῷ Συμθόλῳ τῆς πί- στεως εὑρισκόμενον ὅρον «καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Άγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωώοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συµπρο- σκυνούµενον καὶ συνδοξαζόµε: νον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προ- φητῶν». Φυσικὸν εἶναι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ χιλιασταὶ δὲν πιστεύουν εἰς τὸ τριαδικὀν τῆς Θεότητος, ἆρ- νούµενοι τὴν Θεότητα τοῦ “Α- γίου Πνεύματος καὶ τοῦ ᾿[η- σοῦ Χριστοῦ, νὰ ἀρνηθῶσι καὶ τὴν ἐξ᾽ ἧς ὁ Χριστὸς ἐγεννή- θη Παρθένον Μαρίαν ὣς Θεο- τόκον. (συνεχίζεται) Ἡ ΔΙΧΡΩΜΗ ΑΣΠΙΛΑ» πραγματικότητα οἱ δῇθεν ἀν- .τίπαλοι ἐξυπηρετοῦν χωριστὲς ἀνθρώπινες ἀνάγκες καὶ συµ- πληρώνει ἡ µία τὴν ἄλλην στὴν ὁλοκλήρωσι τῆς ἆνθρω- πίνης ζωῆς, εἰς τρόπον ὥστε οὔτε ἀντίθεσις πραγματικὴ µεταξύ των ὑπάρχει οὔτε καὶ τάση πρὸς ἀλληλοεκτοπισμόν. Ὁ σκοπὸς τῆς ᾿Επιστήμης εἷ- ναι ν΄ ἀναπτύξῃ τὴ γνῶσι τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῆς Ἅπο- ρείας τῆς φύσεως Χωρὶς προ- κατάληψι. Ὁ προορισμὸς τῆς Θρησκείας, ἀκόμη σπουδαιό- τερος, εἶναι νὰ ἐξυψώσῃ τὴ συ- νείδησι, τὰ ἰδεώδη καὶ τὶς ἐ- πιδιώξεις τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ κάθε μιὰ ἀπὸ τὶς δυὸ αὖ- τὲς ἐκδηλώσεις ἀντιπροσωπεύ- ει μµιὰ θαθειὰ καὶ ζωτικὴ ᾱ- γάγκη τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Καὶ οἱ δυὸ εἶναι ἀπαραίτητες γιὰ τὴ ζωή, τὴν πρόοδο καὶ τὴν εὐτυχία τῆς ἀνθρωπότη- τος». Ἡ συνεργασία καὶ ἡ ἁἆμοι- θαία συμµπλήρωσις ᾿Επιστή- µης καὶ Θρησκείας, ἀπετέλε- σαν ἐφέτος τὸ θέµα μιᾶς ἐξαι- ρετικῶς ἐνδιαφερούσης συζη- τήσεως τῆς Βρεττανικῆς ἙἛ- ταιρείας, διὰ τὴν πρόοδον τῆς ἐπιστήμης. Δύο κορυφαῖοι ἐπι- στήµονες, ὁ καθηγητὴς τῶν ἐφηρμοσμένων μαθηματικῶν Κοῦλσον καὶ ὁ σὲρ Χάρολντ Κάρτλεη, ἑτόνισαν πόσον ἐ σφαλμένη εἶναι ἡ «ἐπικρατοῦ- σα ἀντίληψις περὶ ἐχθρότητος ἢ ἀντιθέσεως μεταξὺ Θρησκεί- ας καὶ ᾿Επιστήμης, ἀντίληψις ἡ ὁποία ἐνετάθη ἰδίως ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῆς «Καταγω- :στηρίων. Μόνον ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ γεπῶς οἱ τοιαῦτα πράττοντες θεωροῦνται πόρνοι καὶ ὡς τοι- οὗτοι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κοι- γωνήνουν τῶν ἀχράντων μµυ- ἂν µετανοή- σώσι εἰλικρινῶς καὶ ἐξομολο- γηθῶσι, ὅτε ὁ πνευματικὸς θὰ καθορίσῃ εἰς αὐτοὺς συμφώ- γως καὶ πρὸς τοὺς ἱεροὺς κα- νόνας καὶ τὴν εἰλικρίνειαν τῆς µετανοίας των ἐπιτίμιον, θὰ ἐ- πιτραπῇ ἡ προσέλευσις αὐτῶν εἷς τὴν θείαν κοινωνίαν. ἸΑλ- λὰ καὶ τότε ἀκόμη, µμόὀ- νον, ὅταν εἰλικρινῶς µετα- γοῄήσαντες καὶ ἐξομολογηθέν- τες ἐξετέλεσαν ὅσα ὁ ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ἐξωμολογήθησαν πνευματικὸς συνεθούλευσε καὶ ἐπέδαλεν αὐτοῖς, Διὰ νὰ ἐκλείπωσι δὲ τοιαῦτα ἁμαρτήματα δέον νὰ φροντί- σωσι οἱ ἑκασταχοῦ ἐφημέριοι νὰ διαφωτίσωσι τοὺς ἐνορίτας των ὅτι τὸ τοιοῦτον παράπτω- μα εἶναι πορνεία καὶ συνεπῶς οἱ τοῦτο διαπράττοντες ὑπό- κεινται εἰς τὰ περὶ πόρνων ἑ- πιτίµια τὰ ὑπὸ τῶν ἱερῶν κα- νόνων τῶν ἁγίων Συνόδων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ὁρισθέντα. 2) Ὡς πρὸς τὴν ἀκριθῆ θέ- σιν τῶν νεονύµφων ἐν τῷ ΝΠαῷ κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἵεροτελε- στίας τοῦ γάµου δὲν ὑπάρχει πλήρης ὁμοφωνία τῶν παλαιο- τέρων κωδίκων. Ἐν τούτοις ὃ- πὸ τῶν περισσοτέρων τούτων καθὼς καὶ ὑπὸ τοῦ ἐντύπου Μ. Εὐχολογίου ἡ θέσις τοῦ τε νυμφίου καὶ τῆς νύμφης καθο- ρίζεται ὡς ἡ πρὸ τῶν ἁγίων θυρῶν τοῦ θυσιαστηρίου. Βε- θαίως ὑπάρχουν καὶ κώδικες οἱ ὁποῖοι καθορίζουν τὴν θέσιν τῶν μελλονύμφων εἰς τὸ µέσον τοῦ Ναοῦ. Καὶ ὅσον μὲ ἀφορᾷ εἰς τὴν πρὸ τῆς ὡραίας Πύλης θέσιν τῶν μελλονύμφων, τοῦτο ἐξηγεῖται ἐκ τοῦ ὅτι παλαιότε- ρον ἡ ἀκολουθία τοῦ ἀρραθῶ- γος καὶ τοῦ στεφανώµατος ἧτο στενώτατα συνδεδεμένη μετὰ τῆς θείας λειτουργία καὶ τὰ στέφανα καὶ οἱ δακτύλιοι ὡς καὶ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου ἐτο- ποθετοῦντο ἐπὶ τῆς ἁγίας Τρα- πέζης. ᾿Αργότερον ὅμως ὅταν ἀπεχωρίσθη τῆς Θ. Λειτουργί- ας ἡ ἀκολουθία τοῦ γάμου, δὲν ἐτίθεντο πλέον ἐπὶ τῆς ἁγίας Τραπέζης τὰ στέφανα, οἱ δα- κτύλιοι καὶ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου, ἀλλ᾽ ἐπὶ ἄλλης κινητῆς τραπέζης καὶ συνεπῶς ἀπεμα- κρύνοντο τῆς πρὸ τῆς ὡραίας Πύλης θέσεως οἱ µελλόνυμφοι. Ἐκ τούτου ἐξηγεῖται καὶ ἡ δι- αφωνία τῶν κωδίκων, τῶν μέν, ὣς φαίνεται, παλαιοτέρων ὁρι- ζόντων τὸν πρὸ τῆς ὡραίας Πύ- λης χῶρον, τῶν ἄλλων δὲ τὸν εἰς τὸ µέσον τοῦ Μαοῦ. Εἰς τὰς Αθήνας οἱ μελλόνυμφοι ἵσταν- ται ἐνώπιον τῆς ἐν τῇ σολέᾳ τοῦ ναοῦ προηυπρεπισµένης τραπέζης. Παρ᾽ ἡμῖν, ἐν Κύ: πρῳ, εἴθισται νὰ ἵστανται ἐν τῷ µέσῳ τοῦ ναοῦ πρὸ τῆς ἐνταῦθα τοποθετουµένης τραπέζης, ἐφ᾽ ἃς ὥς καὶ ἐν ᾿Αθήναις καὶ ἐπὶ τῆς Αγίας Τραπέζης τὸ ᾱρ- χαῖον, ἀποτίθενται τὸ ἱερὸν Εὐ- αγγέλιον, οἱ δακτύλιοι, οἱ στὲ- φανοι καὶ τὸ κοινὸν ποτήριον. Πάντοτε δὲ ἐστραμμένοι πρὸς ᾽Ανατολάς' ὁ μὲν ἀνὴρ δεξιά, ἡ δὲ γυνὴ ἀριστερά. Βεδαίῶς οὐδεμίαν σηµασίαν ἔχει ἂν οἱ μελλόνυμφοι ἵστανται εἴτε ἔμ- προσθεν τῆς ὡραίας Πύλης εἴτε ὀλίγον ὄπισθεν ἐν τῷ μέ- σῳ τοῦ Ναοῦ. Πρέπον ὅμως εἶ- ναι νὰ ὑπάρχῃ ὁμοιομορφία. Πρὸς τοῦτο δὲ συνιστῶμεν ν. τηρηθῇ τὸ παρ᾽ ἡμῖν κρατοῦν ἔθιμον, ἀφοῦ καὶ εἰδικοὶ λό- γοι, ὡς π.χ. τὸ πλῆθος τῶν πα- ῥρανύμφων, ἐπιθάλλουσι τὴν τοιαύτην ἐν τῷ Παῷ θέσιν τῶν μελλονύμφων. ᾿Εκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον περισσότερον παντος ἄλλου δέον οἱ ἱερεῖς νὰ προσε: χωσι εἶναι ἡ εὐταξία ἡ ὁποία πολλάκις ἀπουσιάζει κατα την τέλεσιν τοῦ μυστηρίου τούτου. Δέον νὰ τονίζωσι καὶ του Ναοῦ τὴν ἱερότητα και του μυστηρίου τοῦ γάμου τὴν σο δαρότητα. γῆς τῶν Εἰδῶν» τοῦ Δαρδί- νου τὸ 1859. ᾿Επὶ δεκαετίας πολλοὶ ἐπιστήμονες ἀφ᾿ ἑνός, καὶ πολλοὶ θεολόγοι ἀφ᾽ ἑτέ- ρου, προσεπάθησαν νὰ ἀνα- πτύξουν αὐτάρκεις κοσµοθεώ- ρίας καὶ ὑποδείγματα ζωῆς. ᾽Αλλὰά τώρα ἀποδεικνύεται, κατὰ τὴν γνώµην τοῦ καθηγη- τοῦ Κοῦλσον, ὅτι «ἡ ᾿Επιστή- µη εἶναι οὐσιαστικῶς µία ϐρη- σκευτικἡ λειτουργία», ἕνα μέ- ρος τῆς Θρησκείας. Καὶ ἡ κ. πιστήµη, ὅπως ἀκριθῶς καὶ ἢ Θρησκεία, ἔχει τὰ πρότυπα της, τὰς ἀντιλήψεις της καὶ τὸ «παράθυρό της πρὸς τὸ Απει- ρον». Ἡ ᾿Επιστήμη κατὰ τὸν Κοῦλσον, εἶναι µέρος τῆς προσπαθείας τοῦ ἀνθρώπου ὅ- πως γνωρίσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὸ περιθάλλον του. ὍὉ ρόλος τοῦ προσώπου εἶναι πρωταρχικὸς καὶ ὅταν αἱ ἐλ- πίδες καὶ οἱ φόθοι τῶν προ: σώπων ἀναγνωρισθοῦν ὡς πραγµατικότης, τότε «ἡ Ἐπι- στήµη γίνεται µία ἀπὸ τὰς γλώσσας περιγραφῆς τοῦ Θε- οὗ καὶ οἱ ἐπιστήμονες κατα- λέγονται μεταξὺ τῶν ἀγγε- λιαφόρων του. Σήµερον πολ- λοὶ ἄνθρωποι φοροῦν προσω- πίδας, αἱ ὁποῖαι τοὺς ἐμποδί- ζουν νὰ ἰδοῦν ὁλόκληρον τὴν ζωὴν καὶ ὁλόκληρον τὴν ἀν- θρωπίνην ὕπαρξιν. Ἡ ἐπιστή- µη δὲν εἶναι ἀρκετὴ πρὸς τοῦ- το. Πρέπει νὰ ἀνοίξωμεν τὴν καρδίαν καὶ τὸ πνεύμα µας εἰς τὰς ἀποκαλύψεις τῆς ἁλη- θείας ποὺ προέρχονται καὶ ἆ- πὸ ἄλλας πηγάς. Αν δὲν συμθιθάσωμµεν τὴν ᾿Επιστήμην μὲ τὴν συνείδησιν, ὁ πολιτι- σµός µας δὲν ἔχει πολλὰς ἑἐλ- πίδας ἐπιθιώσεως | Ι ΕΗΙΠΙΗ [] ΙΙΙ ΙΙΠΙ 2]ον Πόσο ἁπ]οϊκοὶ καὶ ἀφελεῖς εἷ- γαι οἱ σκανδαλιζόµενοι διὰ τὸ ὕ- τι, κατὰ τοὺς ἀπομακρυσμένους ἐκείνους αἰῶνας, ἐπετρέπετο κάτι εἰς τοὺς δικαίους, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸν αἰῶνα. τοῦτον ἀπαγορεύεται ναὶ ὅτι, διὰ λόγους προσκαίρους, ὁ Θεὺς ἔδωσεν εἰς τούτους καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἄλλωστε ὑποτάσσονται εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν δικαιοσύνην, διαφόρους ἓν- τολάς. Δὲν θλέπουν, ὅτι εἷς ἕνα καὶ τὺν αὐτὸν ἄνθρωπον, εἰς µί- αν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, εἰς µί- ἄν καὶ τὴν αὐτὴν οἰχκίαν ὅ,τι ἁθ- µόζει εἷς ἕνα µέλος δὲν ἁρμόζει εἰς τὸ ἄλλο. “Οτι ἐκεῖνο, ποὺ ἀρ- χίζει νὰ εἶναι θεµιτόν, παύει εἰς μίαν. στιγμῆὴν νὰ εἶναι τοιοῦτον, ὅτι εἰς αὐτὴν ἐδῶ τὴν γωνιὰ ἐπι- τρέπεται ἢ προδιαγράφεται κάτι, τὸ ὑποῖον εἰς µίαν ἄλλην πλησι- εστάτην γωγνιὰν ἀπαγορεύεται ἢ τυμωρεῖται, Είναι λοιπὸν ἡἣ δικαι- οσύνη διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἁστα- θὴς καὶ εὐμετάόλητος: Βεθαίως ὄχι. Αἱ ἐποχαὶ ὕμως, ποὺ προϊ- στάνται τῆς δικαιοσύνης, δὲν 6α- δίζουν πάντοτε κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, ἀκριθῶς ἐπειδὴ εἶναι ἐ- πογαί. Οἱ ἄνθρωποι, ὃ θίος τῶν ὁποίων εἶναι θραχύς, δὲν ἤμπο- ροῦν νά ἐναρμονίσουν τὰς πραγ- ματικὰς αἰτίας τῶν πραγμάτων, Εΐναι ἀνίχκανοι νὰ ἐξάγουν συµπε- ράσµατα ὅσον ἀφορᾶ περασµένας ἐποχὰς καὶ κοινωνίας, ποὺ δια- φεύγουν τὴν ἐμπειρίαν των, συµ- περάσματα ἐν τῶν δεδοµένων τῆς ἰδικῆς των πείρας. Καὶ ὅμως, εἷς ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ σῶμα, εἷς µίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, εἰς µίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν ἠἡμποροῦν εὐχόλως ν) ἀντιληφθοῦν τὶ ἁρμό- ζει εἷς τοῦτο ἢ ἐκεῖνο τὸ µέλος, εἷς ταύτην ἢ ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς ἡμέρας, εἰς τοῦτο ἢ ἐκεῖνο τὸ πρόσωπον. Αὲν ἐγνώριζα ἐχείνην τὴν ἐ- ποχῆν τὰς ἀληθείας αὐτάς. Μο- λονότιυ δὲ ἧσαν κτυπηταὶ ἐμπρὸς στὰ µάτια µου, δὲν τὰς διέχρινα. “Οταν ἀπήγγελλα στίχους, δὲν μοῦ ἐπέτοεπαν νὰ θέτω τοὺς µε- τρικοὺς πύδας, ὅπως μοῦ κατέθαι- γε, Τὰ διάφορα µέτοα ἀπαιτοῦ- σαν πόδας διαφορετικούς, ὁ ἴδι- ος στίχος ἦτο ἀδύνατον νὰ ἀνεχ- θῇ παντοῦ τὸν ἴδιον πόδα. Καὶ ὅμως ἡ προσφδία, ποὺ ἐοούθμιζε τὴν ἀπαγγελίαν µου, δὲν ἦτο εἰς τοῦτο ἢ ἐκεῖνο τὸ σημεῖον διαφο- ρετιχὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν της, ἀλλ) ἀποτελοῦσε ἕνα συστηματικὸν καὶ ἁρμονικὸὺν σύνολον. Καὶ δὲν ἕ- θλεπα τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁ- ποῖον αὐτὴ ἡ ἰδία ἡ δικαιοσύνη εἷς τὴν ὁποίαν οἱ ἐνάρετοι καὶ οἱ δίκαιοι καθυποτάσσονται, συνέδεε μεταξύ των ὕλα τὰ παραγγέλματά της μὲ µεγαλύτερον χῦρος παρὰ τὰς διαφόρους ἀπόψεις της. Χω- οἱς νὰ µεταθάλλῃη τὰ παραγγέλ- µατα αὐτὰ κατὰ θάθος, δὲν τὰ προδιέγραφε δι’ ὅλας τὰς ἐποχάς, ἀλλ’ ἐπεφύλασσε διὰ κάθε ἐποχὴν τοὺς κανόνας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δι αὐτὴν κατάλληλοι. ᾿ἘἨπειδὴ ἥμοιιν τυφλός, κατηγοροῦσα τοὺς εὖσε- θεῖς προγόνους µας, ποὺ ἐχρησι- μοποιοῦσαν τὸ παρὸν κατὰ τὴν θείαν τάξιν καὶ ἔμπνευσιν καὶ µά- λιστα προέλεγαν τὸ μέλλον σύμ- Φωνα μὲ τὰς ἀποκαλύψεις, ποὺ τοὺς ἔχαμνεν ὁ Θεός. κ Ἡ Ἐΐναι λοιπὺν δυνατὸν νὰ ὑπάρ- ξῃ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εἶναι κακὸν ν᾿ ἀγαπᾷ κανεὶς τὸν Θεὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας του, ἐξ ὅλης τῆς φυχῆς του καὶ τῆς διανοίας του καὶ τὸν πλησίον του ὡς τὸν ἑαυτόν του ,Ιδοὺ διατὶ τ’ ἀνονήματα ἐκεῖνα ποὺ στρέφον- ται κατὰ τῆς φύσεως, ὅπως εἷ- γαι τὰ τῶν Σοδομιτῶν, πρέπει νὰ προξενοῦν παντοῦ τὴν ἀπο- στροφὴν καὶ νὰ τιμωροῦνται αὐ- στηρῶς. Ἐὰν ὅλοι οἳ λαοὶ ἤθε- λαν νὰ μιμηθοῦν τοὺς Σοδομί- ς µ ᾿ : τας, θὰ ἔπεφταν ὅλοι κάτω ἀπὸ τὸ κτύπημα τῆς ἰδίας ἐνοχῆς, δυ- γάµει τοῦ θείου νόµου, ποὺ δέν ἔπ]ασε τοὺς ἀνθρώποις διά νὰ καταχρῶντα. αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ ἑωυτοῦ των, Όταν κηλιδώνωμεν μὲ ἀκολάστους ἡδονὰς τὴν φύσιν, ποὺ εἶναι δηµιουργία τῆς Θεότη- τος, παραθιάζοµεν καὶ αὐτὴν ἆ- κόμη τὴν ἐπικοινωνίαν, ποὺ πρέ- πει νὰ ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ Θε- οὔ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Τὰ δὲ ἀνομήματα ἐκεῖνα, ποὺ ἀπευθύνονται ἐναντίον τῶν ἀνθ- ρωπίνων ἐθίμων καὶ ἠθῶν, ὀφεί- λομεν νὰ τ’ ἀποφεύγωμεν, λαμθά- γοντες ὑπ ὄψιν τὴν διαφοράν, ποὺ ὑφίσταται μεταξὺ τῶν ἐθί- µων καὶ τῶν ἠθῶν τούτων. Τὸ συµθόλαιον, ποὺ συσφίγγουν οἱ δεσμοὶ τῶν συνθηκῶν ἢ τῶν νό- µων μιᾶς πόλεως ἢ ἑνὸς ἔθνους, οὐδεὶς πολίτης πρέπει νὰ κατα- στρατηγῇ διὰ τὸν κορεσμὸν τῶν παθῶν του. Διότι τὸ µέρος, ὅταν κπαταπαύσῃ νά εὑρίσκεται εἰς σχέ- σιν ἁρθμονικὴν μέ τὸ σύνολον, δι- αφθείρετω. Όταν ὕμως αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διατάσσῃ κάτι, ποὺ ἀντιστρατεύετα πρὸς τὰ ἐν λό- γῷ. ἔθιμα ἢ πρὸς τοὺς νόμους, πρέπει νὰ πράττωµεν ὅ,τι διατάσ- σει ὁ Θεὸς καὶ εἲς περίπτωσιν, χα- τὰ τὴν ὁποίαν δὲν τὸ ἑκάμαμε ᾱ- χόμη ποτέ, καὶ νὰ τὸ ἐπαναφέρω- μεν εἰς τὴν ζωήν, ἐὰν τυχόν πε- ριέπεσεν εἰς ἀχρηστίαν. ᾿ΕΒπιτρέ- πεται εἲς ἕνα ἡγεμόνα νὰ δίδῃ εἷς τὸ ἔθνος, ποὺ χυθερνᾶ, διατα- γάς, τὰς ὁποίας κανεὶς πρὸ αὖ- τοῦ. δὲν εἶχε δώσει ἢ τὰς ὁποίας αὐτὸς ὁ ἴδιος δίδει διὰ πρώτην φοράν. Τὸ νὰ ὑπακούωμεν δὲ εἰς τὸν ἡγεμόνα τοῦτον, δὲν σηµαί(- γει, ὕτι παραθαίνοµεν τοὺς χοι- νωνινοὺς θεσμοὺς τοῦ ἔθνους τού- του, Τουναντίον τοὺς παραθαίνο- μεν. ἓἐφᾳ᾽ ὅσον εἴμεθα παρήκοοι. Διότι ἡ ὑπαχοὴ εἰς τοὺς θασιλεῖς εἶναι γενικὸν συμθόλαιον τῆς κοι- γωνίας τῶν ἀνθρώπων. Πολὺ πε- ρισσύτερον ὀφείλομεν νὰ ὑὕποτα- σώμεθα ἀδιστάκτως εἷς τὸν Θε- ὀν, κύριον παντὸς πλάσματος, εἰς ὅιτι Αὐτὸς διατάσσει. (Συνεχίζεται) ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΑ, 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1954, Ἡ κατηχητικἡ Ἠίνησις ὕργχιαε μωατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. νὰ ἔπε- πτείνεται εἰς ὅλην τὴν Ἀῆσόν µας καὶ νὰ ἀποδίδῃ τοὺς καρπούς της. Νατηγητιχἁ Λειτουογοῦσι εἲς τὰ π]εῖστι τῶν χωρίων τῆς νήσου µας. Ταῦτα ἱδούθησαν μὲ τὰς εὖ- λογίας τῆς Ἐκχλησίας τελοῦντα ἡ- πὺ τὴν ἄμεσον ἐπίθ]εφιν αὐτῆς. Βὶς ταῦτα ὁδιδάσκουσι ἁμισθεὶ θεολόγοι, ἱεοεῖς καὶ εὐσεθεῖς διδάσκαλοι. Ζαὶ διδασχάλισσαι. Κατωτέρω παρέχομεν πίνακα τῆς ἐχτάσεως τῆς κπατηχητικῆς χινή- σεως εἰς τὴν μιχρὰν πατοίδα µας. ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΡΧΙΕΙΙΠΣΝΟΙΗΙΣ ΚΥ- ΗΡΟΥ Ἑν τῇ ἸΑογιεπισκοπιχῃ πει ε- οείᾳ (πλὴν τῆς πύ]εως ᾽Αμμογώ- στου---Γλαῤώσίων, αἱ τινῶν γω- ορίων. ὦν δὲν μᾶς ἐστάλησαν ᾱ- χύμη στοιχεῖα) λειτουοπγοῦν τή χ- τηγητικἁ Ὑγχολεῖα, Ἱν τούτων τέσσαρια εἶναι ᾿Ανώτεοας ὃ ἀθρέ- νων καὶ 1 θηλέων, δέκα Αῑέσα, ὃ ἀοφένων, 4 θηλέων καὶ Τ. μικτόν. 44 Κατώτεοα, ὧν 10 ἀρρένων, 11 θηλέων, 41 µιστά, καὶ 1 ἑθγαζο- µένων. νέων γα { ἑογακομένων νεανίδων, Κατωτέρω. ὑημοσιεύο- μεν λεπτομµερῇῃ πίναχα τῶν χατη- γηπινῶν τούτων: ΑΡΥΚΩΣΙΑΣ : ᾽Ανώτερον ᾽Αροένων ὃς ᾿Ανώτε- ρον Θηλέων: 1, Μέσον ᾿Αροένων: ας Μέσον Οηλέων: 3. Μέσον θηλέων: Δευκόνοιχκον. ἈΙέσον Μικτὸν: Αἰγιαλούσης. Κατώτερον Θηλέων Φανερωμέ- γης, Καμακλίου, Αγ. Δομετίου, Ἀτρούθόλου, Αγ. Ὁμολογητῶν, ΠΙαλλονυῤιωτίσσης, Ἀουώσαλινιωτίσ- σης, Αγ. Αντωνίου. Κατώτερον ᾿Αοϕένων: ἸΚάαϊμα- δρ ε ΄ ή τι 2. Χίου, “Αγ. Δομετίοις Ἀτροθόλου, ' φ : τς Αγ. Ομολογητῶν, Παλλουριώ- τίσσης, Κουσαλινιωτίσσης, Αγ. Σάθθα. Κατώτεφον Μικτόν: ᾽Αγλαντνι- ἂς, Ὁμοοφίτας, Ἠράχωνα. Κατώτερον ᾿Ἠογαζομένων δέ- ων: Ἀευχωσία. Κατώτερον Ἔογα- ζομένων ΘἨλέων: Ἀευχωσία, Κατώτερον Μιντύν: γνώμης (Δευκώσίας), ᾿Αχανθοῦς, Αχνας, Κωτώτερον ᾿Αορένων: ᾿Αὐπαί- νους, Κατώτερον Θηλέων Αθη- ἀίνους. Κατώτερον Μιντόν: Αγ. Ἂν- Ὀφονίκου. (Καρπασίας), ᾿Αρεδιοῖ, Αἰγιαλούσης, Αγ. Μασθάρας, Αγ. Εαθατσινιᾶς, Εατυλῆς, Γαἳ- δουρᾶν ἉΑγ. Γεωργίου. Σπαθαοι- κοῦ, Δερύνειας, Ἠογατῶν, Άγ. Ἠπιφανίους Αγ. Θεοδώρου, 1δα- λου, Κώμης Αἰγιαλοῦς Καπέδων. Κατώτερον Θηλέων: Δύσης, Κατώτεφον ᾿Αορένων Δύσης, Κατώτερον Μικτόν: Λιοπετρί- οἳς λανανιᾶς, Αεοναρίσσοις Άνμνι ὤν, Μάμμαρι Μαραθοθούνου, ὢ), Μιτσεροῦ, Μιᾶς ἈΠηλιᾶς, πη- Ἰυτύμπους, Ξιοφάγου, 'Ὠσρμήδει- ας. Ὁδοῦς 1οαστειοῦ, ΤΤεοιστε- οωνοπηγῆς, Γαραωλμχίου. Αγ. Σεργίου, διᾶς, Ψημολόφου., Κατώτερον ᾿Αορένων: Ριζο- χαρπάσου. Κατώτερον Θηλέων Ῥιζοχαο-- πάσοι». Κατώτεφον Μιρτόν: Αγ. Νινο- λάον. ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΙΡΒΡΑΣ ΠΑΦΟΥ ἐς τὴν Μητροπολιτικὴν 1Τεοι- ςέρειαν Πάφου ἤρχισαν ἀπὸ ἐθδο- μάδος τὴν Λειτουργίαν των τὰ Κατηγητικὰ Σχολεῖα ὑπὸ τὰς εὖ- λογίως τῆς Α. Πανιερότητος τοῦ Μητροπολίτου Πάφου. Την 96ήν ᾿Οντωθρίου προσῆλθον οἱ Κατη- γηταὶ Κτήµατος εἰς τὴν «ἴθουσαν τῆς Ειθλιοθήκης τῆς Μητροπύ- λεως εἰς τοὺς ὁποίους ὁ Σεθα- σµιώτατος ὠμίλησε καταλλήλως καὶ ἀνέπτυξε τὰς πολ) ωπλὰς ὦὠφε- λείας καὶ τὴν μεγάλην ἀξίαν τοῦ Κατηχητικοῦ καὶ ἔδωσε εἰς αὐτοὺς ὁδηγίας καὶ συμθουλὰς διὰ τὴν ᾱ- πούσκοπτον ἐργασίαν τῶν Κατη- χητικῶν καὶ ηὐχήθη εἲς αὐτοὺς ὕ- πως τὸ ἔργον τοῦτο τὸ Θεάρεστον ἐπιφέρει πολλοὺς καὶ εὐχύμους εἷς τὴν Εκκ)λησίαν καὶ τὴν πατοίδα χαοποὺς. Ἐπέτος ἐν Κτήµατι θὰ ειτονό- γήσουν 21 τιήµατα, 4 προκαταοτι- κά, ἃ κατώτεφα, 4 µέσα, ὃ ἀνώτερα καὶ δύο ἐργακομένων εἷς αὐτὰ δὲ θὰ διδάξωσι οἱ Θεολόγοι ᾿Αογιμ. Μάξιμος Κονρσουμπᾶς, οἱ κ.κ. Κ. Αιασίδης, ᾿Αντώνης Γεωργίου χα ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΙΠΟΔΡΩΣ θηνηταὶ καὶ χαθηγήτοιαι τοῦ Κολᾖ-᾿ λεγίου καὶ τοῦ Γυμνασίου Πάφου, ὃ Λιευθυντὴς τῶν Δημοτικῶν Κτήµατος κ. Ν. Χαττῆ Κωστῆς γαὶ διδάσκαλοι ναὶ διδασνάλισσαι τῶν Δημοτικῶν Σχολείων. Εὶς δὲ τὴν λοιπὴν Μητοοπολιτι- γἠν Περιφέρειαν Πάφου θὰ ει: τουργήσωσι Κατηγητικὰ ες τὰ ᾱ- πόλουθα χωρία καὶ γωµοπόύλεις. Ὅμοδος (1 Μέσον, 5 Κατώτε- ρα). Πόλις (1 ᾽Ανώτερον. 5 Μέ- σα, Κατώτερα) Γεροσκήπον (1 Ἀέσον, δ Κατώτεοα) λάσα {1 Ἀ[έσον, 2 Κατώτεοα κά γενιχὰ Κατώτεσα εἰς τὰ ἀκόλουθα χωριά. Κονιά, Φιλοῦσα, Άγιος Φώτιος, Αγιος Ἀημητριανός, ᾽Ανασίτα, Ἀουοόάς Γ[ολέα, Άρσος Νελογέδα- ρα, ΓΤενταλιά, Θεέτοα, Ταναγιά, Φοινί, 5 αλαμιοῦ, Κισσόνεργα, ᾿Α- νώγυρα, Καλλέπεια, Νατά, Χοῦ- λου,. Ἀνσός, Ε[ωήαμµος. ἜΊνια, Γάλα, Δετύήμπους. Λπαοσι- θοῦντα, Αεμόνα, ΙΤέγεια, ἸΛογά- καν Ἀ)λώθράχα, Κάτω Πάπος. Ἠὶϊς τὸ ἄνω Ματηγητικἁ θά δι- δάξωσι, διδάσκαλοι θοηθούμενοι ὑπὸ τῶν ᾿Ἱερέων ἡ ἱεοεῖς θοηθού- μενοι ὑπὸ τῶν Διδασνάλων. ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΔΕΟΣ ΚΙΤΙΟΥ Α΄ ΑΑΡΝΑΚΟΣ Ῥὰ Κατηχητικὰ Ἀγολεία τὰ ὑποῖα θὰ λειτουύγησουν ἑᾳέτος εἲς τὴν Δάονανα κι εἷς τὰ γω- υἱα τῆς ΓΠεριφερείας Λάθνακος εἶνω. τὰ ἑξῆς: Κατηχητής: 7. Χαράλαμπος Πωταίδης, Κατώτεοον Κατηγητι- γὼν Μαθητῶν σκάλας, Κατώτε: ον Κατηγητικὸν Μαθητοιῶν γάλας, Μέσον Κατηγητιοὸον ΕΜΙΝΙΝΙ ἱΝὑύ ή Κοίλη, νώτεσον. δατηγητικὸν ΝΙαθητῶν Νγχάλας. Νωατώτερον ΔΙιγτὸν Κα τασητικὸν Αοαδίσπου, Μέσον Βατηχητικὸν Μαθητῶν Δοϕιδία- πι. Βατηχήτης: Ἰωάννης ΤΙ. Ἑσιρνύπονλλος:. Ανώτεουν. Κα τηγητικὸν Αἰαθητοιῶν δκάλας--- λάρναχλος, Κατηχητής: Αἰδεα. Παπᾶ Ι- χι θύµιος Μιχαηλίδης: Κωτώτεοον Κατηγητικὸν. Μαθητων λάρνα- ος. Κατώτεουν. Κοτηγητικὺν Ἀξαθητοιών Αάοναχος, Νατηχητής: Τεοαδιάκονος Άγ- τώνιος Δημητρίου: Βατώτερον Διστὸν Κατηγητικὺν Δάονανος, Ἱατηγητής: Ἀϊδεσ. Παπαντώ- ος ΑΠΥάἠΑ: Κατώτερυν Αιντὸν Κατηγητικὸν ο κκοίνοι, Κατηγητήςι κ. ΝΑ. Κκουμενίδις Αιευθυντὴς λημοτικοῦ λειθαδίων. Βατηχητῆς: Σ. Άνδο. ΝΑ. Πωπα- δόπονλος «ῤάσχαλος Αειθαδίων. Νατώτερον. Μικτὸν Κατηγητικόν. Κατηγήτυια:, Ἁνὶς Ελπὶς ἸΑ- λαμένου, Διῤασκάλμισσα Ανω Αευκάρωνι Κατώτερον Μιντὸν Κατηχητικὸν Ανω Λευνάρωγ. Κατηγχητής: κ. Τάκης π. τιαροῆς, «Διδάσκαλος Κάτω Αλευκάρωνς Μικτὸν Κατηγητικὸν Κάτω Δευχάρων. Κωτηγητής: 2. Χοιστόδωνλος ᾽Αχιλλεούδης, Διδάσκαλος Αγ. Θεοδώρου Κατώτερον. Μιμτὸν Βατηγητικὸν Αγ. Οεοδώροι, Βατηγητής: κ. Θωμᾶς Συµεω- γίδης, «λιδάσκαλος Χοιρογοιτίας: Κατηγήτοια: Κα Θωμᾶ Συµεω- νίδον, Διδασκάλισσα Χοιοογνοιτί- τας: Κατώτεοον Μιρτὸν Κατηχῃ- ἐτικὸν. Ἀοιροχοιτίας. Κατηγητής: αχ. Νυιστόδουλος Κωμοδορόμος. Διδάσκαλος ΝΜαρω- γίου, Κατηγήτοια: Κάὶά Χονστάλ- λα Κρηστίδοι Διδαωσκάλισσα Μα- ρωγίου:. Κατώτερον. Μιντὸν Κα τηγητικὀν Μαζώσίοι, Γ. Κατηγητής: Τάνης Χοιστοδοι- λίδης, Διδάσκαλος Μαζωτοῦ Κα Γπώτερον. Μικτὸν Κατηγητικὸν εΑΜαζωτοῦ, Γ Κατηχητής: Σχ, ᾿Ανδρέας Χα τζηπούλου, Διδάσχαλος ᾿Αλεθοι- κοῦ Κατώτερον Μικτὸν Κατηχη- τικὸν ᾽Αλεθοικοῦ. Κωατηχητής: κ. Νικόλαος Μη- νὰ, Διδάσναλος ᾿Αλαμινοῦ: Κα τώτερον Μικτὸν Κατηχητικὸν Α- λαμινοῦ, Ῥ' ΛΕΜΕΣΟΥ ᾿Απὸ τῆς Ίης ᾿Ολτωθοίοι ἐ. ἔ. ἐπαγήρχισαν τὴν λειτουογίαν των. τὰ Κατηγητιὰ Ἀ χολεῖα τῆς Μητουπύλεως Κιτίου, ἐν Ἆε- μεσῷ. Τωύτης πορηγήθη ἘἨγκύ- Ἅλιος τοῦ Πανιεο, Μητροπολίτου Κιτίοι. κ.κ, ᾿Ανθίμου, ημερομ. 98,9.04,. ἀναγνωσθεῖσα ἓν τοῖς Ἱ. Ναοῖς, ἐν ἡ ἐξετίθετο ἡ σπου- δαιύτης τοῦ. σκοποῦ τὸν ὁποῖον τὰ. Κατηχητικὰ ΝὙγολεῖα ἐπιδιώ- Ἄρησι, χα προετοέποντο οἱ γο- νεῖς νὰ ὀδηγνήσουν τὰ τέκνα των εἷς τὰ Κατηχητιιὰ Σγολεῖα «τὰ ΗΠνευµατινά ταῦτα φυτώρια ἐντὸς τῶν. ὁποίων κιλιεογεῖται ὁ Δό- γος τοῦ Θεοῦ καὶ ἀναπτύσσεται ἡ ἀγάπη μεταξὶ τῶν ἀνθρώπων». Ἐν τῇ πόλει τῆς Λεμεσοῦ θά ιτουργήσουν ἐφέτος, ὑπὸ τὴν γίδα τῆς Μητροπύλεως, τὰ ἕ- ης Κατηγητικὰ Σχολεῖα. 1. Ἐνοοία Καθολικῆς: Ας Κατώτεφα, δύο. ἈἨέσα, χα δύο ᾽Ανώτερα, ἀροένων καὶ θηλέων. ὃ. Ενορία Αγ. Τριάδος: Δύο Κατώτεοα, δύο Ἀ[έσα. γα δύο ᾿Ανγώτερα, ἀρρένων καὶ θηλέων. τ » ι λ α Ξ ὃν. Ἐνοοσία Αγ. Ζώνης: Δύο Κατώτεοα, δύο Μέσα, γαὶ δύο ᾿Ανώτερα,ς ἀρρένων γαὶ θηλέων. 4, ἸἨνοοία Αγ. Αντωνίου: Αγιο Κατώτερα, δύο Ἀέσα γαὶ ἓν ἸΑλ- γώτερον ᾿Αορένων., δ. Ενορία Αγ. Νικολάου: Αύο Κατώτερα. ἀρρένων καὶ θηλέων. ϱ. Ἠγορία Άγ. Γεοογίου: Αύίο Κατώτερα. ἀρφένων καὶ Βηλέων, ἸἨπίσης Κατηχητινὰ Σχυολεῖα θά λειτουργήσουν ἐᾳέτος καὶ εἷς τὰ ἑξῆς χωσρία τῆς Ἠπαρχίως Δεμεσοῦ, Πολεμίδια, Αγ. Φύλαξις, Μ. Γειτονειά, Φασούλ]α, “Αγ. ἛΆθα- γάσιος, Γερµασύγεια, Μονή, Μο- γαγοοῦλλι, ᾿Ασγάτα. Ὠάσα, Κο- λόσσι, Ἠπισκοπή, Ἠοήμη, Κυθί- δες. Εουνί, Κοιλάνι, ΓΓάτοες. Αγ. Νάμας, Δωοός, Αάνια, ΠΤε- μένδοι, Κ. ᾽Αμίαντος, ᾿Α. ἸΑμί ἄντος, Ἀγούς, Αγ. Ἰωάννης, “Αγι Οεύδωρος, Ν. Μύλος, ζω- εγλλησιά, Γ]οαστειόν, ᾿Αραμαπᾶς πο α καὶ ἀλλαγοῦ. Εὶς τὰ Ἀέσα κα Ανώτερα Κατηγητικὰ Ὑγολεῖα τῆς Τόλε- ως λεμεσοῦ, θά διδάσχουν οἱ “Ἱ- εροκήρυκες τῆς Ἱ. Μητουπόλεως Γ Νιτίο κ.κ. Αντωνιάδης καὶ Μι- ἐγιωῤέδης. ὁ Θεολόγος κ. Αλιϕέ- οης. Καθηγητῆς τοῦ. Γυμνιασίοι Αεμεσοῦς Ἡ θεολύγυς δνὶς Πε- τροπούλοῦς,. Καθηγήτοια τοῦ Α- θηναϊδείου Εηινασίου, ὁ Φι)λόλο- κ. Ανδρέας Ἰαονάθας. Κα- θηητης τοῦ Γυμνασίοι. Δεμεσοῦ, ἡ Φιλό]ύγος δγίς Παπασιδέρη, Καθηγήτοια τοῦ ᾿Αθηναϊδείοι Τν- μνασίον. εἷς δὲ τὰ Νατώτερα Κατηγητιχά, εὐσεθεῖς νέοι. καὶ γεάχιδες ἀπόκοιτοι. Φγολῶν Ν. Παιδείας. Ὠὶς τὰ Ἱατηγητικὰ τῆς Ἰὐπαυ- γίας λεμεσοῦ θά διδάσκουν εὖσε- οεῖς. διδάσκαλο χαὶ διδασκάλισ- σα εἰς δὲ τὰ τῶν περιγώθων εὐσεύεῖς νέο καὶ νεάνιδες τῆς ΟΝΕ Νε ολεμεσοῦ. ΠΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΡΗ- ΝΡΙΑ Σ Ἡ Ορησγκευτικὴἡ χίνησις εἲς τὴν Α{ητοαπο τι κἠν Σεριφέρειαν Κυ- οηγείας, παρουσιάσει τὴν αὐτὴν ἔντασιν, ὑποίαν χα κατὰ τὸ πωοή- γοήμµενον ἔτος. Οὕτω τὸν Οεῖον λόλον γηούττουν ἀνελλιπῶς, π).ἠν τοῦ ΕΙ. ἈΠητουπολίτου. Κυθηνείας χ. . Κυποιανοῦ καὶ τοῦ ἱεσυκήοι- νυς τῆς Μητουπόλεως κ. λουνᾶ Κογολιοῦῖ, πέντε Θεολόγοι καθη- Μηταὶ τῶν Γυμνασίων Αόοφου --- Κυσηνείως --- λαπήθου --- Εήο- γους καὶ Ι[εδουλᾶ, ἤτοι οἱ κα. 3. Ἠ. Χοιστοφόρου, Αι Μιχαηλίδης. Χ, Γχύτσης, 1. Μάσαος χα ὃ γος Μαθητῶν Ῥχάλας, Μέσον Ίζατη- Συολῆς. γητικὸν Μαθητριῶν Σκάλας, ΓΓασαλ)ηλως ποὺς τὸ ἐπὶ ἐλνλη- πηγή, Ν. Χωσρίον, Γεοάσα, Παο- ! οτι, η : σίας. Χθὲς Κυριαχἠν 14 το. µη- ! ἵὉ. ἀνδριὰς τοῦ ᾿Εθνομάρτυρος Μακαρίου Β΄ τὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ ὁποίου ἐγένοντο τὴν 31 παρελ. ᾿Οκτωθρίου, ΙΛΙΗΝΗ ΠΗΠΙ δυνῆλθεν εἰς Αχ τῆς 1[ου- θηγχίας ἀπὸ 15--Ι9 π. Σεπτεµ- θρίου τὸ ὄον διεθγὲς συνέδριον τῆς Ἀριστιανικῆς ᾿Αοχαιολογίας. Τὸ α΄ τῶν συνεδρίων τούτων. τῶν ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Βατικα- γοῦ τελούντων, συνῆλθεν εἷς ὃπια- λᾶτον τῆς Γιουγκοσλανίας τὸ1894. τοτε συνήρχοντο ταντικῶς καθ ὡρισμένην περίοδον μὲ δια- ποπὴν δέκα ἓξ ἐτῶν ἕνεκα τοῦ τελευταίου Παγκοσμίου Π[ολέμον, Διά νὰ ἐνημερωθῶσιν οἱ σύνεδροι περὶ τῶν κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαεξαετίαν εὐρημάτων γαὶ τῶν σχετικῶν περὶ τούτων δηµοσιευ- µάτων, Ἡ ὀογανωτικὴ ἐπιτουπὴ ἆ- γέθεσε εἲς ἕνα ἐπιστήμονα ἐξ ἕ- κάστης τῶν μετεχουσῶν χωρῶν νὰ καταοτίσῃ ὑπόμνημα μὲ σχέ- δια καὶ θιθλιογοαφίαν, σχετικὀν πρὸς τὰ εὑρήματα τῆς χώρας του. Τὸ σχετικὸν διὰ τὴν Ἑλλά- δᾳ ὑπόμνημα ἀνέλαθε καὶ παροι- σίασε ὁ καθηγητὴς καὶ ᾿Αναδη- μαϊχὺς κ. ᾿Αναστάσιος ᾿Ορλάν- δος. Τὰ ὑπομνήηματα ταῦτα ἐγχκαί- οως πολυγραφηθέντα διενεµμήθη- σαν εἰς τοὺς συνέδρους τὴν ποο- τεραίαν τοῦ συγεδρίου. Τοιουτο- τρόπως ἕκαστος τῶν συνέδρων ἔ- λαθε πλήοη γνῶσιν τῶν μεταξὺ τοῦ 4ου καὶ τοῦ ὅου σινεδρίου γενοµένγων εὑρημάτων γαὶ τῆς σχετικῆς θιθλιογραφίας, Αἱ ἑργασίαι τοῦ συνεδρίοι, εἷς τὸ ὁποῖον µετέσχον περὶ τοὺς 150. ἐπιστήμογνες εἰδικοὶ περὶ τὴν Χοιστιανικὴν ἀοχαιολογίαν Εὐρώπης, ᾿Ασίας καὶ ᾽Αμερινῆς, διεξήχθησαν εἲς τὰ νέα κτίρια τοῦ Πανεπιστηµίου τοῦ Αίπ, Οἱ πλεῖστοι τῶν συνέδρων σαν Γάλ- λοι καὶ Ιταλοί. Τὴν ἐπιστημονι- κὴν διεύθυνσιν τοῦ συνεδρίου εἷ- χε ὃ γνωστὸς Γάλλος Βιζαντινο- λόγος Απάτο αταβαν καάθηγη- τῆς τοῦ Οο]ερο 4ε Έναπσς. Ὡς κύρια θέµατα εἶχον ὁοισθῆ ἐκ τῶν προτέρων τὰ: 1) παλιαοχοιστιανικῶν θωπτιστηοί- ων κα 9) πεοὶ παλωοχοιστιανι- νῶν μετ ἀναγλύφων παραστάσε- ὢν. σαρκοφάγων. Καὶ τοῦτο διό- τι ἡ Ποοθηγχία (Αἰκ, Ματεεί]]ε ἨϊεΣ, Ἐνθ]ας) ἀφθονε εἷς ΙΙΙ Ὁ Σεθασμιώτατος Μητροπο- µίτης Πάφου χ. Φώτιος τὴν Κυι- οιακὴν τ. το. μηγνὸς Ἀοεμόρίοι ἐ- λειτούργησε καὶ ἐκήρυξεν ἐν τῷ ἱ. ναῷ. Αγίου Κασσιανοῦ Λευκω- γὸς Νοεμθρίου ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτουογίαν καὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ καθεδοινῷ γαῷ Αγ. Οεοδώρον. Κτήµατος, 'Ὁ Σεθασμιώτατος Μητροπο}ί- της Κιτίου κ. Ανθιμος τὴν Κυ- ριακὴν τ Ἀοεμθρίου ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτουογίαν καὶ ἐκήουξε τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ. ναῷ τοῦ Χωοίου Ἠρήμης Λεμεσοῖ, Συνεχίζων τὴν ποιμαντουικὴν Περιοδείαν του. ὁ Πανιερώτατος ΑΤητροπολίτης Κυρηνείας κ.κ. Νι- πωιανὸς ἑτέλεσε τὴν Οείαν Ἆει- τουρηίαν καὶ ἐκήωοξε τὸν Θεῖον λόγον τὴν οοιυκὴν τ Νοειθοίου ἐν τῷ ἵν να Ανω Ζώδιας, τὴν Αεντέοαν κ. Ἀοεμθοίος, ἑορτὴν τῶν Αργιστο. ΜιχαΠλ καὶ Γαθῦοι- ἡλ ἐν τῶ ἵν ναᾷ Ἁγίου Γευογίοι δολέας, τὴν Γωΐτην εἰς Καάλὸν Κωσίον λεύκας, τὴν Γετάστην εἲς Απιον. Οεόδώρον Σολέας, τὺ Σἀθόατον 19 Νοεμθσίους ἑορτὴν τοῦ Ανι Ἰωάννου τοῦ Νονσοστό- μου, ὁ τῷ ἵ, ναῷ Τεμύοιᾶς, τὴν Βιαχήν, 1 Νοεμθοίον, ἓν τῷ σίας Μου γίνονται συχνα ὁ- μελίαι ες 50 Ορησκευτιχές ἵδ οὐμικ- τα, τὰ ὁποῖα δοοῦν καὶ ἑωνάκονται ναταληλως εἰς τὰς χωμοπύλεις καὶ χωρία τῆς ΓΠεοιφερείας, διά δανειστικῶν. θι0λιοθηκῶν, κκ) ων μελέτης, σφι ανθοωπίας ποὺς τοῖς ἀναξιοπαθοῦντας κ. τ. 2. Νατηγητινὰ Σχολεῖα Σειτους- γοῦν οἱ Κατώτερα, 15 Μέσα καὶ ἡ ἸΑνώτευα ἀρρένων καὶ θηλέων. Πάντες ὅσοι θοηθοῦν εἰς τὴν Οορησνευτιχὴν γίνηαιν, ποθσήἑ- ουν τὰς ὑπηωεσίας των ἐντελῶς ἀμισθί, πω. ἐξ περὶ ἱ κ “- ΜΗ ΡΗΙ ΜΗΝ ΙΡΠΝ (ὀαπτιστήρια καὶ εἲς σαρκοφάγοις μετὰ ἀναγλύφων συμθολικῶν σκη- νγῶν τοῦ ὅδου, 4ου γαὶ ὕου µ. Χ. αἰῶνος. 1Τεοὶ τῶν πα)λαιοχοιστι- ανικῶν σαρνοφάγων τῆς ᾿Αρελά- της καὶ τῆς Μασσαλίας ἐξεδόθη πολύτιμον Λεύκωμα μετὰ σγετι- κοῦ ὑπομνήματος ὑπὸ τοῦ ἐφόρου Χφιστιανωιῶν Αρχαιοτήτων Ἀο- τίου Γαλλίας κ. Εντ. Βοποίζς. Ἠναοχτηρίους λόγους ἐξεςώ- γησαν ὁ Ψοσμήτωορ τῆς Φιλοσοφκι- κῆς δΣχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Αἱχ χ. ο. Ἡ. Εαϊβπαιθ, ὁ ἀντιπούεδοος τοῦ συνεδρίοι ὄλα- δημαϊκὺς .. 5. Ζαἱ]ε τγαὶ ὁ ΗἩούτανις τοῦ Παπικοῦ Ἰνστιτού- του. Χοιστιανικῆς ᾿Αρχαιολογίας Σεθασμιώτατος Ῥο ἍΆΒταγπα. Κατὰ τὴν ἐναρντήριον συγεδρία- σιν ὁ καθηγητὴς Απάνο ἄταδατ ὠμίλησε περὶ τῶν ποοθληµάτων τὰ. ὁποῖα παρουσιάχει ἡ µελέτη τῶν παλαιοχοιστιανικῶν θαπτι- στηρίων. “Ο ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος καθηγητής κ. ᾿Οολάν- ὃος. ὁ ὁποῖος καὶ προήδρευσε τῆς μετὰ τὴν ἐναρκτῆοιον συνεδρίας, ἀνεχκοίνωσε περὶ τῶν παλαιοχοι- στιανικῶν θαπτιστηοίων τῆς Δω- δεκανήσοιυ. Αἱ ἀνακοινώσεις τὰς ὁποίας ἕκαστος τῶν συνέδρων ἕ- χαμε διεφώτισαν καὶ ἠρμήνευσαν πλήρως µέχρι καὶ τῆς τελευταί- ας τεχνικῆς καὶ τεχνοκοιτικῆς λε- πτοµερείας τὰ πεοὶ παλαιοχριστι- αγικῶν θαπτιστηρίων καὶ σαργο- φάγων, Μεθ) ἑκάστην ἀναχοίνωσιν ἑ- πηκολούθη σιυζήτησις μετὰ δὲ τὸ τέλος τοῦ συνεδρίου ἐγένοντο ἓχ- δρομαὶ εἲς Α1ἱ65, ἈἨτίσποῖεβ ἄαγοι, ϱὲ. Μαχἰπιίςη, ὦδ. Β]α]- 156, Ἠ]ϊεῖ, Μαχδεϊ]ε, Έτθ]ας καὶ τὴν νῆσον Τ,69ἱΠξβ, απρὺς ἐ- πίσχεψιν παλαιοχοιστιανικῶν µνη- µείων, τὰ ὁποῖα προθύµως ἀνέ- {λαθον νὰ ἑομηνεύσουν οἱ ἔφοροι ᾿ἀρχαιοτήτων Βοποῖζ καὶ Ἐο]]απᾶ. Κατὰ τὴν διάρχειαν τοῦ συν- εδρίου. ἐδεξιώθησαν τοὺς συνέ- ὅρους κατὰ τὰς ἑσπέρας, ἢἡ Δι- 'εύθυνσις τῶν Ἑορτῶν τοῦ ΑΣ, ὃ Πούταχγις τοῦ Πανεπιστηµίου τοῦ Αἰχ ναὶ τὸ Ἐμποριχὸν Ἐπι- ᾽μελητήριον τῆς Μασσαλίας. ΑΜΙΠΙ {ων ναφ Φλάσους, τὴν Λευτέραν εἲς Δινοῦν, τὴν δὲ αὔριον Τοίτην. 16 Δοεμθρίου. θά τελέσῃ τὴν θείαν λειτονυργίαν καὶ θὰ κηρύξη τὸν Οεῖον Ἀόγον εἲς Ναλλάνα (Σο- λέας). 'ο. Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκο- πος δαλαμῖνος κ. Γεννάδιος ἑτέ- λεσε τὴν θείαν λειτουογίαν καὶ) ἐκήουξε τὴν Κυριακὴν τ Νοεμ-ι θρίου ἓν τῷ ἱ. ναῷ τοῦ γωρίου: Ἐπισκοπειόν, τὴν Λευτέραν ἃ Χο: εµθρίου ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἵν | ναῷ ᾽Αρχαγγέλου Μιχαὴλ εἲς 1ε- ριστερωνοπηγήν, τὴν Παρασκευὴν 12 το. μηνὸς ἐχοροστάτησε κατά τὴν ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τοῦ 'Αγ. Ἰωάν- γου τοῦ Ἠλεήμονος τελεσθεῖσαν , ἐν τῷ καθεδοικῷ ναῷ Αγ. Ἰωάν-, γοι Αευκωσίας, λειτοπογίαν, χθὲς : δὲ Κυριωκὴν 14. ἈΧοεμθοίοι τὴν. μὲν πρωΐαν ἐτέλεσε τὴν θείαν λει- | τουργίαν καὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον ἓν τῷ ἵ, ναῷ τοῦ Κωρίου Μιὰ-Μηλιᾶς τὺ δὲ ἑσπέρας ἐχο-: ροστάτησε γατὸ τὸν ἑσπεοινὸν ἓν τῷ πανηγυοίζοντι ἵ. ναῷ Αγ... 'Ὁμολογητῶν. ΙΠΗΝΗΙΗ ΜΠΠΙΜΙ (εὶς λεμεσόν) ᾽Απὸ τῆς Γετάωτης 18.0, 1054 ἔπανήοσγισαν τὰ καθιερωμένα ἂν πογειματινὰ χηούγµατα εἷς τὸ αἴκημις τῆς Φιλοπτώχονυ. Αδελα ὁ- τητος, ὁδὺς Παλαιολογίνας, ἕναν- | τι τοῦ. γειμεοινοῦ γινηµατοθεά- | του. ΣἸοοδιμµπλῆ. Τὴν ἔναρξιν τῶν χηρυγμάτων τούτων ἔλαμεν : ὁ πεοιοδεύων Οεολόγος τῆς «Ζω: ἧςι 2. Αν Κοχκολός, θὰ συνεχί- σοῦν δὲ τὰ γηυύγµατα ταῦτα ἓ- γαλ) ὁ Ενοσιολ. Αθχιμανδοί- της Παῦλος Γασνάδας, ὁ Αἰδε-᾽ σιμώτατος Οἰψονύόμος Καθολικῆς Χ. Νάρνος Παπὰ Γεωογίου. καὶ οἱ Ἱεοογήουνες τῆς Αητουπύλεως κ.κ. Αντωνιάδης χα Μγιλί- ὃης, ( 1 [ΜΙΝΙ ΠΗΙΙ ΠΠ ΗΝ ΙΙΙ ΠΜ ή ΗΝ γήλθε ἀπὸ οὔ--αη ααωελθ. λογισμόὸν τῶν δύο ἐτῶν τὰ ὁποῖα Οντωθρίου εἷς τὸ μέγα Ξενοδο- χεῖον Τζένεραλ Όγκλεθουπ τῆς Σαθάννας ἡ Ίδη Κληρικοκαϊκὴἡ Ῥυγέλευσις τῆς Ἑλληνικῆς ὌΟο- θοδόξου Ἐ»κλησίας τῆς ”Αμερι- κῆς. 'Ἡ Κληρικολαϊκὴ Σ υνέχευ- σις ἀποτελεῖ, ὡς γνὠστόν, τὴν ᾿Ανωτάτην Ἀομοθετικὴν ἀρχὴν τῆς ὠργανωμένης κοινοτικῆς τῶ: ῆς τοῦ Ελληνισμοῦ τῆς ᾿Αμεοι- χῆς. Αἱ ἐργασίαι τῆς Συνελεύσε- ως. ἤρχισαν διὰ δοξολογίας εἰς τὸν ἱερὸν Ναὸὺν Απ. Παύλου τῆς Σαθάννας. Εὶς τὴν σΣυνέλευσιν παρέστησαν ἀντιπρόσωποι τῶν β4τ. Ἑλληνικῶν κοινοτήτων τῆς ᾽Αμεοικῆς,. Ποόεδρος τοῦ Σύνε- δρίου ἧτο ὁ Σεθασµιώτατος ᾿Λο- Χιεπίσκοπος ᾽Αμερικῆς κ. Μιχαήλ. ὃ ὁποῖος τὴν Δευτέρα 5ῦ ὌΌντω- διέρρευσαν ἀπὺ τῆς Ἱτης Κληοικο- λαϊνῆς Συνελεύσεως, ἥτις ἔγινε -- εἲς Αὺς Ανττελες, κά συγχού:, γως ἀνέπτυξε τὸ πρόγραμμα τῆς μελλοντικῆς δράσεως τῆς οχι: επισκοπῆς ᾽Αμεοιγῆς. Τὰ ευοιώ- τερα σημεῖα τοῦ προγοάµµατος ἀφοροῦν ἐχτὸς θεύώως, τῶν Αι οικητικῶν ζητημάτων. τῆν Ἓλλη: γικὴν Γλῶσσαν, τὰ Πνευματικά | Ἱδρύματα τοῦ Ελληνισμοῦ τῆς ᾽Αμερικῆς, τὰ 'Ἡμερήσια καὶ Α:΄ ἱπογευματινὰ Σχολεῖα, τὰ Κατη- «χητικά, τὴν Νεολαίαν, τὰς διαφω- ἱτιστιχὰς ἐκδόσεις, τὴν φι)αγθρω- Γπίαν κλπ. Ῥὰς ἐργασίας τοῦ. Συνεδρίου ἐτίμησαν διὰ τῆς παρουσίας των 'ὁ Δήμαρχος τῆς πόλεως Σαθάν- ἵνας, ὁ Κυθερνήτης τῆς Πολιτείας θρίου ἐξεφώνησε τὴν εἰσήγησίν | Ῥεωργίας, ὃ ἝἛλλην Ποεσθευτῖς ᾿ : : τ του. ἀποτελουμένην ἐξ 115 σελί- δων. Ὁ Σεθασμιώτατος εἰς τὴν εἰσήγησίν του αὐτὴν ἔχαμε ἆπο- | ». Α. Πολίτης, ὃ Γερουσιαστὴῆς ΓΓουώλτεο Τζώοτς κ. ἄ. ΜΙΛΛΕΞΗΣ ΠΕΡΙ ΒΥΤΗΠΙΝΘΗ ΠΟΛΙΙΣΜΟΙ ΙΙΙ ΜΛΘΗΜΝΙΗ ΒΥΤΛΗΠΙΝΙΣ ΜΥΣ ᾽Απὸ τοῦ παῳ. μηνὺς ᾿Ὀκτωθοί- | ον. ἤρξατο σειρά µαθηµάτων ὃι- οογανωθέντων ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾽Αμεοικῆς. Γὰ µα- θήµατα αὐτὰ ἀναφέοονται εἰς ) ο 3 . τ τὸν. Ἰυζαντινὸν πολιτισμὸν καὶ τὴν Ὠυκαντινὴν Μουσικήν. Εὶς τὴν σειρὀν τῶν µαθηµάτων περὶ ὴΩυζἀντινοῦ πολιτισμοῦ διδά- σκονν ὁ Ειυζαντινολόγος καθηγη- τῆς, δόχτωο Μιχαὴλ Κυριάνης, ὃ ὁποῖος θά δώσῃ σειρὰν διαλέ- Ἐεων μετὰ φθοντιστηρίου, ἅπαξ τῆς ἑθδομάδος, καθ) ὅλον τὸ διά- στήµα ἀπὸ τοῦ Ομτωθρίου µέ- χοι τοῦ Πωνουαρίου καὶ ὁ δόκτωρ Ἰωάννης ᾽Αντωχγόπουλος, ὃ ὁποῖ: ος θὰ δώσῃ ἐπίσης σειρὰν διαλέ- Έπκων μὲ «οοντιστήριον ἐπὶ τῆς Ευζαντινῆς φιλοσοφίας. ο χού- γος. ἐνάοξεως τῶν μαθημάτων τοῦ. καθηγητοῦ Αντωνοπούλου θά. ἀναγχοινωθῃ ἀργότερον. Ἡ σειρὰ τῶν µαθηµάτων τῆς Βικαντινῆς μουσικῆς θά δοθῇ ἅ- παξ τῆς ἑθδομάδος εἰς χατέχογ- τας γαλῶς τὴν Ελλκηνικὴν γλῶσ- σαν, εἷς ἔχοντας χαλὴν «φωνὴν καὶ εἷς μουσιοὺς θέλοντας νά ἐνημερωθοῦν μὲ τὴν ῬΒυςαντινὴν Μουσιχήν. θά διδάξῃ ὁ Αἰδ. Γεώοσγιος δά- ση εἰδικευθεὶς εἰς τὴν Γατοιαρ- χινὴν 5 χολὴν Ῥυζαντινῆς Μου- σικῆς ἓν Φαναρίῳ. Τὰ µαθήµατα μὲ «οοντιστήριον προοοίζονται διὰ φοιτητὰς ᾿Α- μερικανικῶν Κολλεγίων, εἰς ἐπι- στήµονας καὶ εἷς τελειοφοίτους Χάη Σγοὺ. ἢἡ Ευμνασίων, ἢ ᾱ- γεπτυγµένους ἀνθοώπους, οἱ ὁποῖ- οι ἤθελον χοιθῆ ὡς δυνάµενοι νὰ παρανχολουθήσουν τὰ µαθήµατα. Αἱ διαλέξεις θά εἶναι ἀνοικταὶ διὰ τὸ γοινόν. οὔο-----“ν- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ᾿Εκκλησιαστικὀν Δικαστήριον ευκωσίας Αρ. ᾽Αγ. 150)84 Μεταξδὺ Μαρίτσας Γεωργίου Σάόῤδα ἐξ ᾿Αυγριδιῶν, νῦν ἐν Λευκωσίᾳ κα ἐναγούσης . ᾿Γωάννου Τζαούνη ἐκ Λευκωσίας καὶ νῦν ἀγνώστου διαμονῆς ἐναγομένου Καλεῖται ὁ Ιωάννης Τζαούνης ἐκ Λευκωσίας καὶ νῦν ἀγνώστου διαμονῆς καὶ κατοικίας, ὅπως τῇ Ίῃ Δεκεμόρίου 1954, ἡμέρᾳ Τετάρτῃ καὶ ὥρᾳ 9 π.μ. ἐμφανισθῃ αὐτοπροσώ- πως ἢ διὰ νοµίµου αὐτοῦ πληρεξουσίου, ἐνώπιον τοῦ ἐν Λευ- κωσίᾳ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου τῆς ᾽Αρχιεπισκοπῆς Κύ- πρου, ὡς ἐναγόμενος ἐπὶ διαζεύξει ὑπὸ τῆς συζύγου του Μα- ρίτσας Γεωργίου Σά6δ6α ἐξ ᾽Αγριδιῶν καὶ νῦν κατοίκου Λευ- κωσίας. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην. Ἡ παροῦσα κλῆσις δηµοσιευθήσεται ἅπαξ ἐν τῷ ᾿Ἐκ- περιοδικῷ τοῦ Πατριαρχείου κλησιαστικῷ ᾽Αλεξανδρείας «Πάνταινος» καὶ ἐν τῇ ἐν Λευκωσίᾳ ᾿Εκκλησιαστικῇ Ἔφημε- ρίδι «Ἐκκλησιαστικὸν Βῆμα». Ἐν τῇ Τ. ᾽Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου τῇ 30ῃ ᾿Οκτωόθρίου 1954. 'Ὁ Πρόεδρος ΠΑΠΑ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΔΑΜ --ᾱ--- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ᾿Εκκλησιαστικὸν Δικαστήριον Δευκωσίας '᾿Αρ. ᾿Αγ. 115)δαά ΜΗ εταξὺ Κυριακοῦς Α. Λαμπράκη ἐκ Λευκωσίας ἐναγούσης και ᾿Ανδρέου Λαμπράκη ἐξ ᾿Αθηνῶν καὶ νῶν ἀγνώστου διαμονῆς Καλεῖται ὁ ᾿Ανδρέας Λαμπράκης ἐξ ᾿Αθηνῶν ἐναγομένου καὶ νῦν ἀγνώστου διαμονῆς καὶ κατοικίας, ὅπως τῇ 2ᾳ Δεκεμόρίου 1954, ἡμέρᾳ Πέμπτῃ καὶ ὥρᾳ Όπ.μ. ἐμφανισθῇ αὐτοπροσώ: πως ἢ διὰ νοµίµου αὐτοῦ πληρεξουσίου. ἐνώπιον τοῦ ἐν Λευ- κωσία ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύ- πρου, ὡς ἐναγόμενος ἐπὶ διαζεύξει ὑπὸ τῆς συζύγου του Ἰυ- ριακοῦς Α. Λαμπράκη ἐκ Λευκωσίας, Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει δικασθήσεται ἐρήμην. Ἡ παροῦσα κλῆσις δηµοσιευθήσεται ἅπαξ ἐν τῷ Ἐκ- κλησιαστικῷ περιοδικῷ τοῦ Πατριαρχείου ᾽Αλεξανδρείας «Πάνταινος» καὶ ἐν τῇ ἐν Λευκωσία ᾿Εκκλησιαστικῇ ἜἘφημε- ρίδι «Ἐκκλησιαστικὸν Βῆμα». Ἐν τῇ . ᾿Αρχιεπισκοπῇ Κύπρου τῇ 30ῇ ᾿ΟὈκτωόρίου 1954. 'Ὁ Πρόεδρος ΠΑΠΑ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΔΑΜ/ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς ὙΥϊοθεσίαν ᾿Αοιθμ. 10) 54 Υἱοθετοῦσα: ᾽Αγγελοῦ Κυριάκου ἓν Ξολοτύμ- πουν ἐτῶν 00, Ὑϊοθετουμένη: Παναγιώτα Κωστή ἐκ υοιανο- χωρίου ἐτῶν ὅἱ Οἱονδήποτε πρόσωπον γνωρίζον ἔνγστάασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υἱοθεσί- ἂν. χαλεῖται νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως πρὸς τὸν ᾽Αογιεπίσχο- πὸν. ἀναγοάφον καὶ τοὺς λόγαοις τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (15) ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήµεφον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾿Αοχιεπισκοπῇ Κύπρου, τῇ 50 Ομτωθρίου. 1904 Ἐκ τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑἈϊτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αοιμ. 14) 54 Υιοδετοῦντες: α). Δημήτοιος Καριλάμποιυς ἓκ Γερολάχκον ἑτῶν 44. β) Ἡλένη λημητοίου. ἐν Γεουλάγκοι ἐτῶν ο, :Ὑϊοδετουμένη: Γπολίτην Κιτίοι, υτοῖις ΜΡΠΙΙΙ ΜΙΙΙ Αἴτησις πρὸς Ὑ]ϊοθεσίαν ᾿Αοιθμ. Υιοθετοῦντες: Ἀημήτοιος Μίξη ἐξ ᾿Αοαδίπποιι, ἐτῶν δ0 Χοιστίνα Μίξη ἐξ ἾἎρα- δίσπου ἐἑτῶν 4τ. Ὑϊοθετουμένη: Χοιστίνα ἐ , νι ᾿Αραδίσποι ἐτῶν Οἱονδήπυτε ποόσωπον γνωοίσον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υΐοθεσί- ανν πιλεΐται νὰ, ἠποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως ποὸὺς τὸν δ. ἀναγοάφον χαὶ λόγους τῆς ἐνστάσεώς, ἐν- Γτὸς δεκαπέντε (10) ἡμερῶν ἀπὸ «σήμερον, κ΄ Ἐὔα Νεάαχιαι ΓΠετοίδτ ἐν Τεου- | 1 άνχκοι ἐτῶν Ὁ. Οἱσνδήποτε πούσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Ὑΐοθεσί- αν, χωμεῖτα. νὰ ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοάφως ποὺς τὸν ᾿Αρχιεπίσκο- πον, ἀναγοάφον καὶ τοὺς λόγους τῆς. ἐνγστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (10) ἡμεοῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αοχιεπισκοπῇ Κύπρυι, | τῇ 50 Ὀντωθοίου. 1914 Ἔν τῆς 'Περᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου Ἐν τῇ Ἰ Μητροπόύλει Νιτίου τῇ 19 Ἀοεμθρίου 194 Ἔκ τῆς ΙΤ. Ἰητροπόλ. Κιτίου Ι] ΝΙΡΠΙΙ ΗΝΗυ πια ξαμα Ἐν Ὑϊοθετοῦντες: α). Ἀικύλαος 1. Δαπήθου ἐτῶν ου ϐ) Χουισάνθη Μιχαὴλ (σύζυγος Α. Ὦ, Με- ταξᾶ), ἓκ λαπήθου, τῶν Δ3, Υϊοθετουμένη: ᾿Ανδοοίλλα. ᾿Ανδυέον Χουθαο- τᾶ ἐξ Αγίου ᾽Αμθοροσίοι, ἐτῶν 11. Οἵονδήποτε ποόσωπον γνωυίζον ἔγστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Τίοθεσί- | αν, πακεῖτω νὰ ὑποθάλῃ ταύτην | ἐγγοάφως ποὺς τὸν δε, Μη- τοοπολίτην Ἀνοηνείας, ἀνανοά- 4ὖν να τοὺς λόγους τῆς ἐνστά- σεως, ἐντὺς δεκαπέντε (12) ἥμε- ρῶν ἀπὸ σήμερον. ν ας - . ’ Εν τῇ 1. Μητροπόλει Κνρηνείας τῇ ὅ Ἀοεμθρίου 1924 : κος ἆ Ἐκ τῆς ']. Μήτροπ. Κυρηνείας Τὰ µαθήµατα ταῦτα. ντ Ἀτήτου- : Μεταξᾶς ελ. ΜΝΙΡΗΙΗΣ ΒΗΙΝΙΝΛΙΙΠ) ή ΜΝ ᾿Απίκετο εἰς ᾿Αθήνας ὁ διαπρε- πὴς Βινκαντινολόγος Άπάχο γη. «Ρα, καθηγητῆς τοῦ Οο]θρο ἆᾳ :Έναπεο τῶν Παρισίων καὶ Όαπι. Ἱνατίοπ ΟαΚ5. Τὴν Τετάρτην 30 ᾿Ομτωθρίο, ἔδωσε ἐνδιαφέφρούσαν διάλεξιν εἰ- ἴπὴν. ἐν ᾿Αθήναις Γαλλινὴν Αρ: (χαιολογικὴν Σχολὴν μὲ θέµα «Ἡ λαϊκή Βυζαντινὴ τέχνη». Τὴν διά. λεξιν ταύτην, ἥτις συνωδεύετο ἕ- ἱπὸὺ προθολῶν παρηκολούθησαν Γδιάφοροι χαθηγηταὶ καὶ πλεῖστοι [ἄλλοι. Ἐν τῶν ἔργων τοῦ κ. Απάνς :ἄταρανχ ἀναφέρομεν τὰ: “1 Επ. (ρεγειχ ἆαπς Μ΄ ατί ὮῬσζαπῆῃ” Ματιγτιαπη καὶ τὸ ἐσχάτως εἰς τὴν σειρὰἀν τῶν ἐκδόσεων “ΘΚγα» ἵἷνα ρεἰηίατε Ῥγζαπήπ, Ὁ κ Απάνε ἄταβραΥ διευθύνει ἐπίσης ἵτὸ καλῶς γνωστὸν περιοδικὸν εΟαπίεις ) αντ οἱ ) Πἱςεοίγο” ἐτὸ ὑποῖον ἀσγολεῖται μὲ τοὺς τε- µευταίους αἰῶνας τῆς Ρωμαϊνῆς Αὐτονοατοσρίας καὶ τοὺς πρώτους 'γοριστιανικχους. ---υ--- τα ΜΝΗΣ ΤΙΝ ΠΛΗΝ ΙΙΙ ΗΧΙΡΙΣΠΗ Εἰς ἀπάντησιν συγχαρητηρίου ἱτηλεγοαφήματος τοῦ Σε6. Μη: Γπροπολίτου Κυρηνείας κ.κ. Ἐυποι- [ανοῖ πρὸς τὸν Ἠασιλέα Παῦλον, ἐπὶ τῇ 58η] ᾿Οκτωθρίου 1940, ἐ- [λήφθη ἡ ἀκόλουθος ἀπάντησις: ΓΣ εθασμιώτατον Μητοοπολίτην Κυρηγείας Κύριον Κυπριανόν, οἷς Κυρήνειαν. Ἡ Αὐτοῦ Μεγαλειότης ὁ Ία. 'σιλεὺς εὐχαοιστεῖ θερμῶς τὴν “Ύ- ἱμετέραν Σεθασμιώτητα διὰ τὺ τηλεγράφημα ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς α ο Ακ Ἡ :Εἰκοστῆς ὀγδόης ᾿Οντωύρίου, 'Ὁ ᾽Αοχηγὸς τοῦ Βασιλικοῦ Τοι- φείοι ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΑΔΕΞΗΣ | Ἐν ᾿Αθήναις, ἱτῃ 4ῃ Νοεμθρίου 1963. Ι Π Βὶς ἀπάντησιν συγχαφητηρίου τη)λεγοαφηµματος τοῦ Σε. Μη- τοοπολίτου Καρηνείας κ. Κυποια- νοῦ.. ἐπὶ τῇ δῃ ᾿Οκτωθρίου 14η, ἐλήσθη τὸ ἀφόλουθον τηλε- γοάφηµα: Σ εθασμιώτατον Μ{ητροπολίτην Κυρηνείας Κυπριανόν, ᾿Αντιπρόεδρον ᾿Εθναρχίας πρου, Ἠΐς Λευκωσίαν. Ἠραθύτατα σιυγκεκινηµένος διὰ τὰς εὐχάς τῆς Ὑμετέρας Σεδα- σµιότητος, παρακαλῶ ὅπως δεχθῆ- τε ναὶ διαθιθάσητε εἰς τὰ µέλη τοῦ Γραφείου ᾿Εθναρχίας τὰς ὁ- λοψύχους εὐχαριστίας τῶν μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς ᾽Αντιπροσωπείας. Τοαχὺς καὶ μεγάλος ὁ Αγών µε- γάλη ὅμως καὶ ἣ πίστις ὅλων τῶν | Ἑλλήνων. ἡ ΑΛΕΞ,. ΚΥΡΟΥ Ἐν Νέα 'Υόρκῃ, τῇ δυῇ ᾿Ὀκτωθρίοι 1964. σ-ὕ-Ἱ-“ἕ-------- ΜΙΤ] ΜΝΛΙΠΗΗΙ «ΤΕ ΝΙΝΟ ΜΗ Η Π Ἡ Μητουπολίτην Κύ- »εθασμιώτατον Κυοηνείας Κύριον Κυπριανόν, Εἰς Κυρήνειαν. Νοερῶς συμμετέχοντες εἰς ἘἜ- θνιγὴν τελετὴν ἁἀποκαλυπτηρίων (ἀνδριάντος ἀειμνήστοι ᾿Αρχιεπι- ᾿σκόπου καὶ ἈἨθνάρχου Κύπρου Μωκαρίου Ὦ΄, εὐχόμεθα Όπως ἡ ἱερὰ Αὐτοῦ μοοφἡ ἐμπνέῃ πάντας ἡμᾶς, συνεχίζοντας τὸ ἔογον Αἴ- τοῦ, πρὸς ταχίστην ἐκπλήρωσιν τοῦ Πανελληνίου ἱεροοῦ πόθοι τῆς Ἑνώσεως τῆς Κύπρο μετὰ τῆς Μητοὺς Ἑλλάδος. ο ΑΘΗΝΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Πρόεδρος τῆς Πανελληνίου. Ἔπι- τροπῆς Ενώσεως, Ἐν ᾿Αθήναις, τῃ 1η Νοεμθρίου 1904. «--- ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ΄Αοιθιι 189) 04 Ὑἱοθδετοῦντες: Γιάγχκος Ἰωαννίδης ἐξ Αγίου Δομετίου. ἐτῶν 6 ᾽Αντιγύνη Τ. Ἰωαννίδου ἐξ Ἁγίου Δομετίου ἑ- τῶν δ4. Ὑἱοθετουμένη: Γιωννούλλα Φ. Κωνσταντινίδου ἐν Παλλουριωτίσσης ἐτῶν 11. [Ἐν τῇ “Ἱ. ᾿Αοχιεπισκοπῇ Κύπρον Οἱονδήποτε πφόσωπον γνωρίκον ἔνστασιν διά τὴν ὡς ἄνω ὙΎϊοθεσί- αν, χαλεῖται νὰ, ὑποθάλῃ ταύτην τἐγγοάφως πρὸς τὸν ᾿Αρχιεπίσκο- ἔπον, ἀναγφάφον καὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὸς δεκαπέντε (15). ἡμεοῶν ἀπὰ τῆς σήμερον. Ἐν τῇ Ἱ. ᾽Αοχιεπισκοπῇ Κύπρον, τῇ Τὸ Νοεμθρίου 195034 | Ἔκ τῆς ᾿Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ Γι Αἴτησις πρὸς Ὑϊοθεσίαν ᾿Αριθμ. 19) 04 Ὑϊοθετοῦντες: α) Ἠτέλιος Ἐ. Κολοκασίδης ἓκ Αευκωσίας ἐτῶν 8, 0) Αάμποια- γη Ἀτυλιανοῦ ἐκ Δευκωσίας ἔτῶν οτι, Ὑϊεθετουμένη: , Μαρούλλα Τ. Πολεμίτον ἐξ Ίν- γιας Πάφοι ἑτῶν ΙΤ. , Οἱονδήποτε πρύσωπον γνωφίκον «ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υϊοθεσί- αν. καλεῖτω νὰ, ὑποδάλῃ τωύτην ἐγγοάφως πῳφὸς τὸν ᾿Αοχιεπίσχκο- πον. ἀναγοάφον κά τοὺς λόγους τῆς. ἐνστάσεως, ἐντὸς͵ δεκαπέντε (10). ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήµεφρον. Ἐν τῇ Ἱ. Ἰλοχιεπισκοπῇ Κύπρου. τῇ 0 Ὀντωθοίου. 1304 Ἐκ τῆς 'Ἱερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Κύπρου | 'Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. | μα ΓΤύποις «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Λευκωσία ᾿Ισαακίου Κομνηνοῦ 2 Λευκωσία. ΕΤΟΣ Α΄. ΑΡ. 22 : Ἐτησία συνδρομῆ Σελ. 5 Τιμή Φύλλου Γρ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: Ισαακίου Κομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ- ΚΥΠΡΟΥ ο ως... σα ιδ ..-- . αρ ος µ Μ 1ην ΚΑΙ ας νὰ ο. ο. σσ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ οδών --. ο τς 27 νο ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣ ΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΕΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑ | 19 ΝΟΗΝΗΡΙΟΥ 194 Γουρίου ᾿ΑΦίδου Σαμωνᾶ τῶν Αγίων Ομολογητῶν. ΠΝΗΣΤΕΙΑ Πάντοτε καὶ εἰς πάσοας τὰς δρησχείας ὑπῆρχε ὡς θεσμὸς ' ἡ νηστεία: εἴτε διὰ νὰ ἐξιλεώνῃ τοὺς πιστοὺς ἔναντι τοῦ θείου εἴτε διὰ νὰ ἐξαγνίζηῃ καὶ καδιστδ αὐτοὺς ἰπανοὺς νὰ µετάσχωσι μιᾶς τελετῆς ἢ νὰ ὑποδεχθῶσι σημαντικὸν γε- γόνὸς τῆς δρησχκείας των. Ενωρὶς καὶ ἐν τῇ Χριστιανιχῇ Ἐκκλησία, ἅπ' αὐτῶν ἤδη τῶν ἀποστολιχῶν χρόνων. εἰσή- χθη ἡ νηστεία, ἥτις ὡς δεσμὸς εἶχε ἐξέλιξίν τινα, ἕως οῦ παθόρισθῃ κατ᾽ αὐτοὺς ἤδη τοὺς πρώτους χριστιανιχοὺς αἱ- ὄΌνας. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι διαρχῆς ἀγὼν νατὰ τοῦ πονηροῦ χαὶ τῶν τούτου ἐπιταγῶν. ᾽Απνριόῶς δὲ διὰ νὰ ἐοηδήσῃη τὰ τέκνα αὐτῆς εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦτον καὶ διὰ νὰ ὀδηγήσῃ αὐτὰ εἰς µετάνοιαν χαὶ σωτηρίαν ἡ Ἐκ- κλησία µας, παθώρισε τῆν καθ ὠρισμένας περιόδους τοῦ ἔτους νηστείαν. Διότι ὡς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος «Νε- τάνοια χωρὶς νηστείας ἀργή». Βεθέαίως ἡ νηστεία, ὡς αὕτη χαθωρίσθη ὑπὸ τῆς ᾿Ἐχχκλησίας, εἶναι ἡ ἀποχὴ ἀπὸ ὠρισμέ- νων τροφῶν. Σκοπὸς ὅμως ταύτης δὲν εἶναι ἐπιδεικτικὴ ἀποχὴ ἀπὸ τῶν τροφῶν, ἡ ἐκπλήρὼσις ὠρισμένων τύπων, τὴν ὁποίαν τόσον ὁ Κύριος, ὅσον καὶ οἱ προφῆται εἰς τοὺς χρόνους τῆς Π. Διαθήκης ἤδη κατακρίνουσι. Διὰ τοῦ στό- στόματος τοῦ προφήτου ᾿Ἡσαΐου ἀποχκρούει ὁ ΦΘεὺς τὴν ἄνευ μεταστροφῆς τοῦ ἐσωτεριχκοῦ φρονήµατος νηστείαν καὶ χαδορίζει σαφῶς ταύτην: «ΟΦὺ ταύτην τὴν νηστείαν ἔξελε- ξάμην καὶ ἡμέραν ταπεινοῦν ἄνθρωπον τῆν φυχὴν αὐτοῦ, οὐδ᾽ ἂν κάµφης ὡς πρίκον τὸν τράχηλὀν σου καὶ σόχκὸν καὶ σποδὸν ὑποστρώσῃ, οὐδ' οὕτω καλέσετε νηστείαν δε- πτὴν: οὐχὶ τοιαύτην νηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην. λέγει ΕΜύ: ριος, ἀλλὰ λύε πάντα σύὐνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγα-- λιὰς θιαΐίων συναλλαγµάτων, ἅπ τ ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἅδιχον διάσπα' ἀπόστελλε τεθραυσµένους ἐν / διάθρυπτε | πεινῶντι τὸν ἄρτον σου καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἴσαγε εἰς : τὸν οἶκόν σου: ἐὰν ἴδῃς γυµνόν, περίξαλε, καὶ ἀπὸ τῶν οἰχείων τοῦ σπέρµατός σου οὐχ ὑπερόψευ ᾽Αλλὰ παὶ ὁ Μύ- ριος ἀποτρέπων ἀπὸ τῆς νηστείας τῶν τύπων καὶ τῶν ἔπι- δείξεων καὶ κατακρίνων τὴν νηστεϊαν τῶν υποπριτων φα- ρισαΐίων συνιστδ τὴν ἐν πνεύματι ταπεινὀφρονι νηστείαν «Ὅταν δὲ νηστεύητε μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποχριταὶ συ” θρωποί: ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νπστεύοντες' ἁμῆην λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισδὸν αὐτὸν. Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειφαί σου τὴν πεφα- λὴν καὶ τὸ πρόσωπέν σου νίφαι, ὅπως μη φανῃς τοις ἂν- δρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρὶ σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ θλέπων ἐν τῷ πρυπτῳῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ». Καὶ τότε µόνον «νηστεία προφήτας γεννᾶ, δυνατοὺς ρώννυσι' νηστεία͵ νοµοθέτας σοφίδει, φυχῆς ἀγα- θὸν φυλακτήριον, σώματι σύνοικος ἀσφαλής, ὅπλον πρεστεη 6υσιν, ἀθληταῖς γυµνάσιον» ὣς ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος νέγει, ὅταν αὕτη ἀσχεῖται χαθ᾽ ὃν τρόπον ἠσχήδη ὑπ' ἐπχείνων, τοὺς ὁποίους ἀνέδειξε. Μὴ λησμονῶμεν δ ὅτι 5 ἁπολίσηα πατηξιώθη νὰ ἴδῃ τὸν Θεὸν καὶ νὰ λόδῃ παρ᾽ αὐτοῦ το πλάχας τοῦ νόμου, διὰ τῆς νηστείας, Διὰ τῆς νηστείας ἄλλου ὁ Προφήτης Ἠλίας ἀπέχλεισε τον οὐρανὸν σε ὀρέξαι ἐνιαυτοὺς τρεῖς» ἐπὶ τὸν ἀποστάτιν δπκὸς των ραήλ. Αν δὲ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρέδροµὸς ὡς αν ῥω᾿ ἓν γεννητοῖς γυνοικῶν» βεωρεῖται, τοῦτὸ ὡς τὰ Ὃ να τῆς Ἐκκλησίας λέγουσι, ναι εἰς την νηστείαν, ἣν ἑξή σαν, ὀφείλεται. Καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος ἀνόμη ο ε ἡμ ρα τεσσαράκχόντα καθιερῶν οὕτω την νηστείαν. τν ἁ πο πο. σαι αἱ µεγάλαι μορφαὶ τῆς Ἐκκλησίας µας πρὶν ἢ ἃ αλά. όωσι ἑνεργὸν δρᾶσιν ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Ευρίου βς ς ρεσκευάσθησαν διὰ τῆς νηστείας. ο ἊἎπ. Παῦλος μετὰ τν ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ καὶ πρὶν ἃ ἀρχίσῃη τν μενα ἵεραπι σι λιχὸν ἔργον τον µετέόη εἰς την ερηµὸν κας. μον «ς . παρα κρν να τον) Ἵλλαςς κα ἳ µελάλοι καλέ ίας καὶ τῆς πρὀσευχῆς. : ζ : τῆς Ἐκκλησίας ῥὰς τὸ αὐτὸ ἔπραξαν. Εἶναι γνωστὴ ἡ περὶ ροτάτη ἄσχησις τοῦ Μ. Βασιλείου καὶ Γρηγορίου Λι ην γου εἰς Πόντον, τοῦ Ἱ. Χρυσοστόμου παρὰ την ν τα τν ΣΑλλ᾽ ἡ νηστεία τούτων, ὡς ἕντως ἀληθῆς σεις Ανν. κ αρ ο δὴς νηστεία, κατὰ τὸν Ἡ. πιο ἳ τας νο ωρι- ωσις, ἐγκράτεια γλὠσσης, θυμοῦ σκι τι Αν τοις σµός, καταλαλιᾶς, φεύδους, ἑπαφ ελα. εν Ἡ ηρεεία πά. οτεία ἐστὶν ἀληθής. Ἐν τούτοις μὲν ουν πείς ο λόν. Άλλως ατί τὸ ὄφελος τῆς νπότρσε, ὅταν ες µο κωλύσῃς τῆς νενόμισµένης τροφής, ΤΗ σ νο ! τὴν παράνοµον τροφήν:» ερωτᾶα ὃ ἱερὸς ο: μας ορ Τοιαῦτα περὶ τῆς ἀληθοῦς νηστεῖας, Ἡ τε Αν νσι καὶ ἡ Ἱερὰ Παράδοσις, ἡ Ἐνκληπσία, πας ον ο Ἡ ἀληθὴς νηστεία, ἧς σήμερον ποιούυμε ασ α ἁληδὴς ὅτι ἐν δραχεῖ ὁ Μ. Ἠασίλειος διετύπωσε «νησ ἡ τῶν καχῶν ἀλλοτρίωσις». Ι ΕΠΙ Ἱ ΜΙΤ ΙΙΙ Ὑπὸ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ.ΠΕΤΣΑ, Θεολόγου. καὶ διενέξεις μεταξὺ τῶν ἀτό- µων καὶ τῶν κοινωνιῶν Διότι ὁ ἄνθρωπος, ὁ δι ἰδιαιτέρας Ο ἄνθρωπος ἐπλάσθη διὰ τὴν εὐτυχίαν, εὐδαιμονίαν και τὴν µακαριότητα. Ποθεῖ τὴν εὐτυχίαν, ὅπως τὸ ψαρὶ τὴν, ας λασσα, ὁ ἀετὸς τὰ ύψη και τ φυτὸ τὴν θερμότητα του ἡλίου. Αὕτη εἶναι το νειρὀν του, Ἡ πρώτη καὶ ἡ τελευταία ἐπιθυ- µία. Εἶναι ὁ μοναδικὸς σκοπός του πρὸς τὸν ὁποῖον τείνουν καὶ ἀποθλέπουν ὅλαι του σι ἐνέργειαι, αἱ προσπάθειαἰ τοῦ, οἱ µόχθοι καὶ οἱ ἄγωνες του. Διψᾷ τὴν εὐτυχίαν ὁ ἄνθρωπ τς καὶ τὴν ζητεῖ παντου. καὶ με τέρχεται πᾶν μέσον διὰ νὰ σ σῃ τὴν ψυχικἠν αὐτὴν, μον καὶ καταστήσῃ τὴν Όπαρ αν του. περισσότερον εὔαρεστς Δυστυχῶς αἱ εὐτυχισμένην. υχᾶ ἅμάνα, ο κος ἐπλάσθη διὰ τὴν εὐτυχίαν ὁ ἄνθρωπος, ἡ εὔτυ- χία εἶναι τὸ µόνον πρᾶγμα ποὺ τοῦ λείπει, ποὺ ζητεὶ καὶ «δὲν τὸ θρίσκει. Ἡ ἱστορία καὶ Ἡ καθημερινὴ πείρα της ἐν μαρτυρεῖ ὅτι ψυχικη κακοδαι- µονία καὶ φλεγμονή μαστίζει τὸν ἄνθρωπον διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἰδιαιτέρως τον ἄνθρω: πον τῆς ἐποχῆς µας. ὍὍλαι αἱ ἐπιδιώξεις του καταλήγουν εἰς µίαν συνεχΏ καὶ ἀδιάκοπη δι- άψευσιν. , Καὶ διερωτᾶται κανείς. Δια- τὶ ἡ τόση εἰρωνεία καὶ διάψευ- σις τῆς µεγαλυτέρας ἐφέσεως τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας Δια- τὶ ἀντὶ τῆς εὐτυχίας να υπαρ: χῃ κακοδαιµονία πολλὴ καὶ ποικιλόµορφος, σαπίλα ἠθικὴ καὶ διαφθορὰ µεγάλη Διατὶ ᾗ τόση ἀναλγησία, ἡ τόση δυ- στυχία Διατὶ αἱ διαιρέσεις ἐνεργείας ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δηµι- ουργηθεὶς κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁ- µοίωσίν του, καὶ προικισθεὶς μὲ διάφορα ψυχικἀ καὶ νοητι- κἁἀ χαρίσματα δὲν ἠθέλησε νὰ κάµῃ καλἠὴν χρῆσιν αὐτῶν. Νά τὰ αὐξήσῃ καὶ πολλαπλασιά- σῃ πρὸς τὸ ἰδικόν του συμφέ- ρον, τῆς οἰκογενείας του, τῆς πατρίδος καὶ τῆς ἐν γένει ἀν- θρωπότητος, ὥστε νὰ συμθάλῃ εἰς τὴν δηµιουργίαν μιᾶς ἰδεώ: δους κοινωνίας, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ ἐπικρατῇ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀγάπη, νὰ ῥασιλεύῃ τὸ θέλη- μα τοῦ Θεοῦ. Διότι ἀπέκρυψεν εἰς τὴν γῆν τὸ εἰς αὐτὸν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χαρισθὲν τάλαντον, ὡς ὁ ὀκνηρὸς καὶ ἀχρεῖος δοῦ- λος τῆς περικοπῆς. Διότι δὲν ἠθέλησε νὰ ἀντιληφθῇ ὅτι ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι πρόσκαιρη, ὅτι εἶναι ξένος καὶ παρεπίδη- μος, ὅτι εἶναι θνητός, ὅτι «οὐκ ἔχομεν ὧδε µένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν µέλλουσαν ἐπιζητοῦ- μεν, ἃς τεχνίτης καὶ δηµιουρ- γὸς ὁ Θεός», ὅτι «ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθα- νεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις» (Ἑόρ. 9,27). Διότι δὲν θέλησε νὰ µάθῃ ποία εἶναι ἡ ἀληθὴς εὐτυχία, ποῦ ἔγκειται καὶ πῶς θὰ τὴν ἐπιτόχῃ καὶ ἄφησε τὸν ἑαυτόν του νὰ παρασυρθῇ ἆ- πὸ τὰ κύματα καὶ τὰς ἅπατη- λὰάς ὑποσχέσεις τοῦ κόσμου καὶ ἐζήτησεν αὐτὴν εἰς τὰ ὅλι- κἁ ἀγαθά, εἰς τὰ τέλµατα καὶ ὄχι εἰς τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) ᾿Απὸ τὰ θυζαντινὰ μνημεῖα τῆς Κύπρου Ὁ Άγιος ᾿]Ιωάννης ὁ ᾿Ελεήμων καὶ ὁ Άγιος Ιωάννης ὁ Πρόδρομος τοιχογραφία τοῦ 14--15 αἰῶνος τοῦ Ναοῦ τοῦ «Αγίου Νικολάου τῆς Στέγης. ο ΧΙΛΙΑΣΜΟΣ Τοῦ ἱερολογ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Γ Ἡ Φεότης τοῦ Υἱφῦ καὶ Δό- γου τοῦ Φεοῦ. Ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς κατὰ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν εἶναι φύσει καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁμοούσιος τῷ Πα- τρί εἶναι Θεὸς ἆληθινός. Πολ- λαχοῦ τῆς Κ.Δ. ἀποδίδονται Αὐτῷ θεῖαι ἰδιότητες, οἷαι ἡ αἰωνιότης, ἡ ἁγιότης, ἡ παντο- δυναµία, ἡ παγγνωσία καὶ ἡ πανταχοῦ παρουσία Ἠαπροσέτι δὲ θεῖα ἔργα καὶ τιµαί. Τὴν θεότητα τοῦ ᾿|ησοῦ Χρι- στοῦ κυρίως ἠμφεσόήτησαν ὁ Σαθέλλιος καὶ ὁ Αρειος. Καὶ ὁ μὲν Σαθελλιανισμὸς ἐκδεχόμενος τὸν Χριστὸν καὶ γενικῶς τὰ πρόσωπα τῆς Α- γίας Τριάδος ὡὥς ἐκφάνσεις τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ κόσμου καὶ οἰονεὶ ὡς προσω- πεῖα, ὁ δὲ ᾿Αρειανισμὸς ἐκδε- χόµενος τὸν Λόγον καὶ τὸ Πνεῦμα ὡς θείας δυνάµεις ἡ- θελον, δύναταί τις νὰ εἴπῃ, ἐκ καλῆς προθέσεως πλὴν ὅμως πεπλανημένης, νὰ τονίσουν τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ. “Ὁ χιλια- σμὸς ὅμως καὶ δἡ καὶ τῶν νε- ὠτέρων καὶ νεωτάτων χρόνων όχι πλέον ἐξ ἐσφαλμένης ἀντι- λήψεως, ἀλλ᾽ ἐκ προθέσεως ἀρνεῖται μεταξὺ ἄλλων καὶ τὴν θεότητα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. «Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολο- γεῖ τὸν ᾿]ησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου», (Α’ Ιωάν. ὃ, 3). Οἱ ἀντίχριστοι λέγουν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἶναι κτῖ- σµα τοῦ Θεοῦ. Λέγεται δὲ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἐννοίᾳ τοῦ ᾿Ισχυροῦ. ᾿Εδημιουργήθη, λέ- γουν καθ ὃν χρόνον καὶ οἱ Αγγελοι. Εἶναι ὁ δεύτερος μετὰ τὸν Πατέρα, ἀρχηγὸς τῶν ᾽Αγγέλων, ᾿Αρχάγγελος. Τονίζουν ὅτι οὐδέποτε ἐν τῇ Γραφῇ ὀνομάζεται ὁ Υἱὸς Ἰε- χωθᾶ, τὸ ὁποῖον εἶναι ὄνομα ἀποδιδόμενον µόνον τῷ Θεῷ, ἄρα ὁ Υἱὸς δὲν εἶναι ἰσότιμος καὶ ἰσοδύναμος τῷ Θεῷ. Ἄτη- ρίζουν δὲ τὴν διδασκαλίαν των ταύτην εἰς τὸ χωρίον τῆς ᾽Αποκαλύψεως Υ, 14 «Καὶ τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Λαοδικεία ἐκ- κλησίας γράψον’ τάδε λέγει ὁ ᾽Αμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστὸς καὶ ἀληθινός, ἡ ἀρχὴ τῆς κτί- σεως τοῦ Θεοῦ». ᾿Ενταῦθα ὅ- µως διὰ τοῦ «᾽Αμὴν» χαρα- κτηρίζει ἑαυτὸν ὁ Κύριος ὡς ἔχοντα ἐν ἑαυτῷ τὴν Φεθαίω- σιν τῶν λόγων του, ὡς τὴν αὖ- τοαλήθειαν, προσωποποιῶν οὔ- τω τὴν προσφιλῆ του ἐν τῷ Εὐὺ- αγγελίῳ ἔκφρασιν «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ» (Ιωαν. ιδ, ϐ). Ἡ δὲ λέ- ἒις ἀρχὴ, δηλοῖ οὐχὶ τὴν ἔν- αρξιν ἁ «τὴν τῶν κτισµά- σµάτων δεσπόζουσαν, τὴν προ- καταρκτικὴν αἰτίαν καὶ ἄκτι- στον». δι᾽ ἃς ἐδημιουργήθη ἡ κτίσις, τὴν δημιουργικἡν ἆρ- χήν, ὡς παρατηρεῖ ἐν τῷ εἴρη- µένῳ θιθλίῳ του σελ. 111. Ἡ ἔννοια τοῦ Ἰσχυρός, διὰ τῆς ὁποίας λέξεως θέλουν νὰ µει- ώσωσι τὸν Υἱὸν ἔναντι τοῦ Πα- : τρός, καὶ δι ἁπλοῦ συλλογι- σμοῦ ἀποδεικνύεται ἄτοπος, Ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι ὁ Υἱὸς δηλ. ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν ῆ- το προαιώνιος καὶ συνάναρχος τῷ Πατρὶ τότε αιέπει νὰ πα- ραδεχθῶμεν ὅτι ὑπῆρξεν ἐπο- ἡ κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ὅτς Βόνος ἄνευ τοῦ Λόγου δηλ. ἄλογος, ὅπερ ἀποδεικνύεται ἄτοπον. Ἐν τῇ Γραφῇ ὁ Υἱὸς λέγεται «Θεὸς ἰσχυρὸς ἄρχων εἰρήνῆς...». ᾿Ενταῦθα τὸ ἴσχυ- ρὸς παρατίθεται ὥς ἐπίθετον τῆς λέξεως Θεός. ἼΑρα ἀποδί- δεται εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν Δη- μιουργὸν καὶ εἰς τὸν Υἱόν. Οσον ἀφορᾷ δὲ τὸν ἴσχυ- ρισμὸν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἰσοδύναμος τῷ Θεῷ, διότι ἐν τῇ Γραφῇ δὲν λέγεται ᾿Πεχω- θᾷᾶς, ἔχομεν νὰ παρατηρήσω- μεν ὅτι ἡ λέξις «[εχωθᾶ» άνα- φέρεται µόνον ἐν τῇ Π. Δ. καὶ δηλοῖ τὸν Θεόν. Τονίζει τὴν µο- νοθεῖαν χωρὶς σαφῶς νὰ γίνε- ται λόγος περὶ τοῦ ᾿Ιησοῦ Χρι- στοῦ. Ἐν τῇ Κ. Δ. ἡ λέξις αὔ- τη ἀντικατεστάθη ὑπὸ τῆς λέ- ξεως Κύριος, Ἡ ὁποία ἀποδί- δεται καὶ εἷς τὸν Πατέρα καὶ εἰς τὸν Υἱόν. «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿]ησοῦ Χριστοῦ μεθ᾽ ὑμῶν» (Ρωμ. ισ, 20). Εἰς τὸ προοίµιον τῆς Α΄’ πρὸς Θεσ- σαλονικεῖς ἐπιστολῆς αρα- κτηρίζεται ἡ Εκκλησία ὥς «ἐν Θεῷ πατρὶ καὶ Κυρίφ ᾿]ησοῦ Χριστῷῶς. Εὔχεται δὲ ὁ ᾽Από- στολος Παῦλος χάριν καὶ εἷ- ρήνην «ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» ᾽Αλλὰ καὶ ὁ Θωμᾶς ἀποκαλεῖ τὸν ᾿Γησοῦν «Κύριόν του καὶ Θεόν του». Περὶ δὲ τῆς ἰσοδυναμίας τοῦ τε Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ µαρτυ- εἲ τὸ κατὰ ᾿Γωάννην Εὐαγγέ- ιον. «ἐγὼ καὶ ὁ πατήρ µου ἓν ἐσμεν» (Γώάν. ι, 30). ἸΑλ- λὰ καὶ εἰς τὸ χωρίον «Πορευ- θέντες µαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη ὀαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ 'Ἁγίου Πνεύμα- τος» Ματθ. κη, 19) προφανὲς εἶναι ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι ἰσότιμος τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Αγίῳ Πνεύ- ματι. Καὶ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι κτῖσμα καὶ ὄχι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καταρρίπτεται διὰ τῆς Γραφῆς «ὁ Κύριός µου καὶ ὁ Θεός µου» (᾿Ιώάν. κ, 28) ἀ- ναφωνεῖ ὁ Θωμᾶς πρὸς τὸν ᾿[η- σοῦν Χριστόν. «Καὶ ἐσμὲν ἐν τῷ ἀληθινῶ, ἐν τῷ Υἱῷ αὐτοῦ ᾿Τησοῦ Χριστῷ' οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώ- γιος». (Α΄ ᾿ἸΙωάν.ε, 20). Τὸ ὅτι δὲ ἡ θεότης τοῦ ᾿[ησοῦ Χριστοῦ προέρχεται ἐκ τοῦ Πατρὸς διὰ τῆς γεννήσεως Φαίνεται ἐκ τῶν ἑξῆς: «Τίνι γὰρ εἶπέ ποτε τῶν ἀγγέλων᾽ υἱός µου εἶ σύ, ἐγὼ σήµερον γεγέννηκά σε, καὶ πάλιν’ ἐγὼ ἔσομαι αὐτῷ εἰς πατέρα, καὶ αὐτὸς ἔσται µοι εἰς υἱόνι» (.Ε6ρ. α, 5). Πλῆθος δὲ ἅλ- λων χωρίων ἐκ τε τῆς ΠΠ. καὶ τῆς Κ. Δ. δύναταί τις νὰ πα- ραθέσῃ ἅτινα μαρτυροῦν περὶ τῆς θεότητος τοῦ ᾿Ιησοῦ Χρι- στοῦ. (Συνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) ἡ 1. ΙΙΙ ΙΙΙ ΠΙΠΙΝΟΣ ΛΚΙΒΡ ΤΙΣ ΒΗΜΙΠΝ ΤθΊ ΠΙΝΗΙΠΙΝΙΠΙ [ΠΗΙΙ Τὸ Πανεπιστήμιον Γιέηλ, ἀνεκή- ρυξε τὸν Σεθασμιώτατον ᾿Αϕχι- επίσκοπον ᾽Αμερικῆς κ. Μιχαἡλ ἐπίτιμον Διδάκτορα τῆς Θεο]λο- γίας, Ἡ ῥἐπίσημος ἐπίδοσις τοῦ δι- πλώματος ἐγένετο τὴν Τρίτην 98 Ἀεπτεμθρίου ἐν ἰδιαιτέρα σεμνῇ ἑοοτῇ ἐν τῷ Ηανεπιστηµίῳ Γιέηλ, εἷς τὴν ὁποίαν συμμετέσχον πνευ- µατικαὶ μορφαὶ ὅλου τοῦ κόσμου. οκ [ ΝΙΣΙΛΝΙΝΚΙΣ ΚΝΙΙΝΙΙ η ΙΦΡΙΝΙ Δημοσιογοαφικαὶ πληροφορίαι ἀναφέρουν ὅτι καθ’ ἃ ἐδήλωσεν ὁ ᾽Αγγλικανὺς Ἠπίσκοπος τῆς Πραιτωρίας Ἡἡ Μουσουλμανικὴ θρησκεία ἐξαπλοῦται ραγδαίως, ἱ- διαιτέρως κατὰ μῆκος τῆς Δυτι- μῆς ᾽Απτῆς. Ἡ ἐξάπλωσις τῆς Μωαμεθαγικῆς θρησκείας καὶ ἡ πίεσις τὴν ὑποίαν αὕτη ἀσκεῖ εἷ- ναι συγδεδεµέναι μὲ τὴν ἀφύπνι- σιν τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως µετα- Εὺ τῶν ἀποικιακῶν λαῶν. ------- ΙΝΙΛΙΦΒΙ ΝΙΝΜΙΗΡΙ(Η Τη Π)Ι(ΕΝ 7 ΤΗΝ ΓΙΜΙΝ ΤΗ Ι/ΙΙΙ Δημοσιογραφιναὶ πληροφο- οἷαι ἐν Παρισίων ἀναφέρουν ὅτι ὑπὸ τῶν. μελῶν τῆς Ἐιθλικῆς Σχολῆς τῆς Ἱεφουσαλὴμ. διηνεο- γήθησαν ἀνασναφαὶ εἲς τὴν ἔρη- μον. τοῦ ᾿Ἰούδα πλησίον τῶν σπη- λαΐων παρὰ τὴν Νεκρὰν Θάλασ- σαν ἔνθα ἐντὸς πίθων εἶχον ἄνευ- οεθῇ προηγουμένως θιθλικὰ χει- φόγραφα ὁμιλοῦντα καὶ περί τῆς διδασκαλίας τῶν Ἐσσαίων. Κα: τὰ τὰς ἀνασκαφὰς αὐτὰς ἀνευρέ- θη ἐγδιαφέρον µοναστήριον τῶν ὙἘσσαίων (Ἰουδαίων ἀσκητῶν) ἀποτελούμενον Χυρίως ἔκ μιᾶς τεραστίας αἰθούσης (ἑστιατορίου ἢ αἰθούσης συγκεντρώσεως) καὶ ἐν μιᾶς δεξαµενῆς, Ἠδη ὁ διευ- θυντῆς τῆς ΕΒιθλικῆς Σχολῆς τῆς ἸἹερουσαλὴμ Πὲρ ντὲ Βώ ἑτοιμά- ζει ἀνακοίνωσιν τὴν ὁποίαν θὰ κά- μῃ εἲς τὴν ᾽Ακαδημίαν Ἔπιγρα- φῶν καὶ Γραμμάτων τῶν Παρισί- ὦν. Εϊς ταύτην θὰ καθορίζῃ τοὺς δεσμοὺς οἱ ὁποῖοι συνέδεσαν ἕνα περίπου π.Χ. αἰῶνα τὸ ἀνασκαφὲν µοναστήριον μὲ τὰ σπήλαια τὰ ὁ- ποῖα περιεῖχον τοὺς πίθους μὲ τὰ πολύτιμα εὐρήματα. Θὰ ἐξετάσῃ ἐπίσης, τὴν προέλευσιν τῶν ἐγ- γοάφων αὐτῶν, καὶ τὴν χρογολό- γησίν των, τὴν κχριτικὴν ἐξέτασιν τοῦ περιεχομένου των, τὴν σύγκρι- σιν μεταξὺ διδασκαλίας τῶν ἛἜσ- σαίων πεοὶ τῆς ὑποίας ὁμιλοῦν καὶ τῆς ἠθικῆς διδασκαλίας τοῦ Χοιστοῦ, προθλήµατα τὰ ὁποῖα ἆᾱ- πετέλεσαν τὸ ἀντικείμενον πολ- λῶν συζητήσεων. Ηρὸς παλυτέραν μµελέτην τῶν ἀνειρεθέντων χειρογράφων τὸ ἸἨθνικὸν Κέντρον ᾿Ἠπιστημονικῆς Ἡρεύνης ἀπέσπασεν εἰς τὴν ἙῬι- θλκὴν Ὑχολὴην τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν ἀθθᾶ Ζὰν ταρνὴ καὶ τὸν ἀθθᾶ Μι)λλὶν οἱ ὁποῖοι ἐπεδόθη- σαν ἤδη εἲς τὴν μεθοδικὴν ἆπο- χριυπτογοάφησιν τῶν χειρογρά- ων τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης τὰ ὅ- ποῖα εὑρίσχονται συγκεντρωμένα ες τὸ Ταλαιστινιακὸν Μουσεῖον τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὡς γνωστὸν τὰ χειρόγραφα εἶναι γοάμµένα εἰς τὴν ἑθραϊκὴν καὶ ἀραμαϊκήν, Ὑπὺ τοῦ διευθυντοῦ τῆς θιθλι- κῆς Σχολῆς τῆς Ἰερουσαλὴμ Πὲρ ντὲ Βὼ κα τοῦ διευθυντοῦ ᾿Αρχιοτήτων τῆς Ιορδανίας Χάρτιγ» ἑτοιμάζεται ἡ ἔκδοσις ὕ- λων αὐτῶν τῶν κειμένων. Ηδη ἔχει περατωθῆ ὁ πρῶτος τόμος. Ἡ ἔνδοσις τοῦ ὁποίου ἐπίκειται. ο ἡ. ΝΙΘΡΙΙΠΙΜΗ ΠΡΙΝ Π ΤΝ ΠΡΙΝ Δημοσιογραφικά πληροφοοίαι ἐν Μόσχας ἀναφέρουν ὅτι ἡ Ῥω- σικἡ Κυθέρνησις ἐκπαιδεύει ἀθεῖ- στὰς κήρυκας. Όπως περιέλθουν τὴν χώραν καὶ διδάξουν τὴν ᾱ- θεῖαν. Ἐπέργετα οὕτω ἀναθίωσις τοῦ παλαιοτέρφου ἀντιθρησχευτικοῦ ἀγῶνος. Εϊὶς Τάλλιν τῆς Ἐσθο- γνίας. χατὰ τὸ πρωκτορεῖον Τάς, λειτουοσγεῖ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Ύ- πουργείου Παιδείας σχολἡ μὲ 100 µαθητάς, οἱ ὁποῖοι διδάσκονται διάφορα. ἀντιθφησκεντικά Οιθλία τῶν ΜὰάρΕξ καὶ Λένιν καὶ τὴν κομ- μουνιστινὴν θεωρίαν τῆς ἐξελί- Έεως καὶ παρακολουθοῦν σχετι- χὰς πινηματογοαφιχὰς προθολάς, μαρωωροακωμβῥν---------κο------ ἡ ΜΙΤ. ΤΝ ΙΠΠΩΝ Τὴν Κυριωὴν 94 παρελθόντος ἸΟὈκτωθρίου. ἑωοτάσθη καθ ἅ- παντα τὸν Ῥωμαιοκαθολικὸν κὀ- σµον ἡ ἡμέοα τῶν ἱεραποστολῶν, Ἐτελέσθησαν λειτονογίω, ἀνεπέμ- («θήσαν δεήσεις πρὸς εὐύδωσιν τοῦ ἔογον τῶν καθ ἅπαντα τὺν πλανήτην µας διεσπαρµένων ἵε- (Συνέχεια εἰς τὴν 6’ σελίδα) Γ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽ Τ]ἷν , - ο Τὰ ὑύματα τοῦ πολέμου στροφή, ὁ δλκορς ἡ Ὃ αν τῶν πολέμων» εἶναι πατα- πε τή, ντερ», Ἡ φρικη καὶ ὃ θάνατος εἶναι ἀναμφισξήτητον. α ερείπια τα ὁποῖα ὃ τελευταῖος παγκόσμιος πόλεμος ἑσκόρτι- σε εἰς τὴν Εὐρώπην, κυρίως, ἀλλὰ καὶ τὴν ᾿Ασίαν καὶ ᾿Αφρικήν και οἳ εἷς ὅλον τὸν κόσμον κατὰ ἑκατομμύρια ἐγκατεσπαρμένοι τάφοι μαρτυροῦσι περὶ τούτου τρανῶς. Ἐεδαίως αἳ δλικαὶ ζηµίαι ἀπομαθίστανται' αἳ ἀνθρώπιναι ὅμως ὑπάρξεις αἳ ὁποῖαι ἐξήφανί- σθησαν ᾖ Ἐσχάτως ἐδημοσιεύθη ἀπολογισμὸς τῶν εἰς ἀνθρώπους ἀπωλειῶν τῶν δύο μεγάλων παγκοσμίων πολέμων. Συμφώνως πρὸς τὸν ἀπολογισμὸν τοῦτον ὃ ἀριθμὸς τῶν φονευθέγτων κατὰ τὸν πρώτον παγκόσµιον πιόλεµον (191 4-. 18) ἂνῆλθεν εἰς 9.766. δο. Κ ατὰ δὲ τὸν δεύτερον παγκόσµιον πόλεμον (1989- - 1946 λ, τοῦ ὁποίου, πάλιν, οὐδόλως ἡμεῖς οἳ ἓν Κύπρῳ ἐδοκι- µάσαµε τὴν φρίκην, τὸ σύνολον τῶν φονευθέντων ἀνῆλθεν εἰς 54.500.000. Τὸ σύνολο», λοωιόν, τῶν ἐκ τῶν δύο τούτων πο- λέμων. νεκρῶν ὑπερθαίνει τὰ 64.000.000. Καὶ οὗτοι εἶναι οἳ συμφώνως σιρὸς τὰς στατιστικάς, κατὰ προσέγγισιν, ἀποθανόντες μόνον. οἵ πόλεμοι ὅμως οὗτοι, ὣς καὶ πᾶς πόλεμος, δὲν καταλεί. πουσι µόνον ἐρείπια Όλικὰ ἢ τάφους ἀναριθμήτους. Καταλείπου- σι καὶ ἑκατομμύρια πολλὰ ἀναπήρων, ἀνθρώπων πολλάκις μὴ ὃυ- ναµένων οὐδ) ἐπ᾽ ἐλάχιστον νὰ 6οηθήσουν ἑαντούς, πολὺ δ’ ὅλι- γῶὠτερον ἀνικάνους νὰ ἐξυπηρετήσουν τὸ κοινωνικὸν σύνολον. Δὲν εἶναι ὅμως µόνον αὐτὰ τὰ θύματα τοῦ πολέμου. ἠΜυριάδες οἰπογενειῶν ἑστερήθησαν τῶν προστατῶν των μὲ ἀποτέλεσμα εἰς πλείστας περιπτώσεις νὰ ὁδηγηθῶσιν εἰς τὴν καταστροφή», την οἰκονομικὴν ἀλλὰ καί, ἔτι χεῖρον, εἰς τὴν ἠθωιῆν καταστρο- φήν. Μυριάδες προσέτι εἶναι οἳ ἄνθρωποι οἳ ἐν τῆς φρίκης τοῦ πολέμου πασχοντες φυχικῶς. Αἴ ψυχικαὶ ἀνωμαλίαι αἳ ὁποῖαι εις τὴν ἐποχήν µας ἐπληθύνθησαν ἀποδίδονται ἐν πολλοῖς ὑπὸ πολλῶν διασήµων Ψυχιάτρων εἷς τὸν πόλεμον. Καὶ ὅμως οἳ ἄνθρωποι «δὲν ἐσυνετίσθησαν. Ζητοῦν τὴν εἰρήνην εἲς τὴν 6ίαν, εἰς τὴν ὑλιωκὴν ἰσχύν. Εὶς ἐκεῖνα δηλαδὴ τὰ ὅποῖα ὠὡδήγησαν εἰς τοὺς πολέμους, τὰ ὁποῖα ἐἑσκόρπισαν παντοῦ τὸν ὄλεθρον τὸν ὑλικὸν καὶ τὸν πνευµατικόν. }αἱ τοῦτο διότι οἳ ἄνθρωποι κατ- έλωτον τὴν ὁδὸν τῆς δικαιοσύνης τοῦ Κυρίου καὶ ἐπορεύθησαν ἓν τοῖς θελήµασι τῶν καρδιῶν αὐτῶν. Μόνον ὅμως ἡ ἐπιστροφὴ εἰς τὴν Αἰώνιον Εἰρήνην, τὸν Χριστόν, εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἐμποδίσῃ νὰ θρηνήσωµεν καὶ νέα, πολὺ περισσότερα τὴν φορὰν αὐτήν, θύματα ἑνὸς τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Ἀυναίσθησις εὐθύνης ΚΑΘ’ ΕΚΑΣΤΗΝ καὶ νέα ἀναγγέλλονται ὅδικὰ δυστυχή- µατα τὰ ὁποῖα ὀσημέραι πληθύνονται. Ἐκ τούτων δὲ τὰ πλεῖστα εἶναι θανατηφόρα. Ανθρωποι φιλήσυχοι καὶ εἰρηνικοὶ εὑρίσκουν τὸν θάνατον καθ’ ἑκάστην ἓἔκ τῶν συγκρούσεων ἢ ἀνατροπῶν αὖ- τορινήτων πυρίως ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων μεταφορικῶν µέσων. Φυ- σικὸν δὲ εἶναι ἡ τοιαύτη αὔξησις τῶν ὅδικῶν δυστυχηµάτων νὰ προκαλῇ εἰς πάντας ἀνησυχίαν ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάγκη» ἆἄνερεν- νήσεως τῶν αἰτιῶν τῶν δυστυχηµάτων τούτων καὶ τῆς θεραπείας αὐτῶν. Τὸ πρώτιστον, καὶ Ὁπὲρ σπᾶν ἄλλο, αἴτιον εἶναι ἀναμφιθό- λως ἡ ἔλλειψις συναισθήσεως εὐθύνης. Εὐθύνης διὰ τὴν ζωὴν αὐτοῦ τούτου τοῦ ὁδηγοῦ ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ζωὴν τῶν ἄλλων, τῶν ἐπιθαινόντων τοῦ ὀχήματος τὸ ὁποῖον οὗτος ὁδηγεῖ, ἀλλὰ καὶ τῶν πεξῶν τοὺς ὅποίους συναντᾷ ἓν ταῖς ὅδοῖς. 'Ἡ συναίσθησις ὅμως τῆς εὐθύνης ἔναντι τῆς ἰδίας ξωῆς καὶ ἔναντι τῆς ξωῆς τῶν ἄλ- λων ἐξέλιπε. Καὶ τοῦτο διότι ἐξέλιπε ἡ ἁγάπη, ἡ ὁποία «τῷ πλη- σίον κακὸν οὐκ ἑργάζεται (Ῥωμ. 18, 10). Τὸ ἓν λοιπόν, οὗτινὸς ἐστι χρεία εἶναι ἡ ἀγάπη, ἤ ὅποία ἑλλείπει ἀπὸ τὰς ψυχὰς πολλῶν ὁδηγῶν ὀχημάτων, ἡ ὁποία θὰ φέρῃ τὴν συναίσθήσιν τῆς εὐθύνης. νι - -υκοφαντια ΠΟΑΥΣ ἐγένετο ἐσχάτως Λόγος ὑπὸ τῆς ᾿Αγγλικῆς Κυ- θερνήσεως μαΐ τινων ἀγγλικῶν ἐφημερίδων περὶ δῆθεν καταπιέ- σεως καὶ τρομοκρατίας τοῦ Λαοῦ ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας µας, ἀπειλού- σης διὰ τῆς ποινῆς τοῦ ἀφορισμοῦ πάντα μὴ προσηλούμενον εἰς τὴν ὑπὸ τῆς ᾿Εθναρχίας ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος χαραχθεῖσαν γθαµµήν. ἈΒεθαίως οἳ ἔχοντε ἁἀμυδρὰν ἔστω γνῶσιν τῆς ἓν Κύπρῳ καταστάσεως, πολλῷ δὲ μᾶλλον οἳ εἰδότες ὰ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εμκλησίας ἀπέκρουσαν ἀμέσως τὴν κατηγορίαν ταύτην. Διότι οὗ µόνον οὐδεμία περίπτωσις τοιούτου ἐκθιασμοῦ δύναται νὰ ἀποδειχθῇ, ἀλλὰ καὶ διότι ὃ ἀφορισμός, ἡ θαρυτάτη τῶν ποινῶν, ἐπιθάλλεται ὑπὸ τῆς Εκκλησίας µας µόνον εἰς ἀμετανοήτους πταίσαντας περὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἠθικήν, ἄποκο- πτούσης ὡς µέλη σεσηπότα καὶ στερούσης τούτους πάσης ἑλπίδος σωτηρίας οὗ µόνον ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι ἀλλὰ καὶ ἓν τῷ μµέλλοντι. )ΑΛλ)’ ἓν προκειμένῳ οὐδεμιᾶς τοιαύτης περισιτώσεως, ἐπελήφθη, εἴτε ἡ ἹἹερὰ Σύνοδος. εἴτε ὃ Μακαριώτατος ᾿ Αρχιεπίσκοπος, εἴτε οἳ Σ εθασμιώτατοι ΠΜητροπολῖται τῆς ᾿Εκκλησίας µας. Συνεπῶς ἤ κατηγορία αὕτη ὥς συκοφαντία µόνον δύναται νὰ χαρακτη- θισθῇ. «Πἱ ΔΙΧΓΟΟΜΗ ΑΣΠΙΔΑ» «ωσα-α-παππαπαπκώκακἰαωζαώιοωωκωώο) ᾽Απὸ τὴν Πόλη, τὸ κέντρο τῆς οἰκουμενικῆς ἐκκλησιαστι- κῆς κινήσεως καὶ τῆς καλλι- εργείας τῶν µΧχριστιανικῶν γραμμάτων μᾶς ἢλθε τελευ- ταίως καὶ ἕνα μικρὸ καὶ κοµ- ψὸ θιόλιαράκι, σὲ καλλιτεχνι- κἡ ἔκδοσι καὶ μὲ τὸν τίτλο «ἡ Δίχρωμη ᾿Ασπίδα». Συγγρα- φεὺς του εἶναι ὁ Διδάσκαλος τοῦ Εὐαγγελίου καὶ [αθηγη- τὴς τῆς ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης κ. ᾿Ιώάν- νης Παναγιωτίδης. ᾿Αριθμεῖ µόνον 55 σελίδες. Μέσα στὸν μικρὸ καὶ στενὸ αὐτὸ χῶρο ὁ σ. ἐκθέτει παραστατικὰἁ καὶ λύει κατὰ τρόπον πολὺ ὃδια- φωτιστικὸν ἕνα ἀπὸ τὰ παλαιὰ καὶ σύγχρονα προθλήματα, ποὺ ἀπησχόλισαν καὶ ἁπασχο- λοῦν ἀκόμη τὸν διανοούµενο κόσµο. τὸ πρὀθλημα τῶν σχέ- σεων Θρησκείας καὶ ᾿Επιστή- µης, Πίστεως καὶ Γνώσεως, Ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ τὸ διαθάσῃ σὲ μισὴ τὸ πολύ, ὥρα, καὶ νὰ κερδίσῃ σὲ τόσο µι- κρὸ χρόνο μιὰ ἀνυπολόγιστη καὶ πνευματικὴ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν. ἐποικοδομητική του ὕλη, ἀπὸ τὸ διδακτικό του περιε- χόμενο! Ἡ ὀνομασία τοῦ θιθλίου αὐτοῦ εἶναι παρµένη ἀπὸ κά- ποιο μεσαιωνικὸ διήγηµα, κα- τὰ τὸ ὁποῖο δύο ἱππόται ἦλθαν σὲ τρομερὴ μονομαχία γιὰ τὸ χρῶμα μιᾶς ἀσπίδας. Ὁ ἕνας ἔλεγε ὅτι ἦταν κόκκινη καὶ ὁ πω Τοῦ κ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, θεολόγου. ἄλλος ἄσπρη. Καὶ οἱ δυὸ ὅ- µως εἶχαν δίκαιο. 'Ἡ ἀσπίδα ἦταν δίχρωμη καὶ ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ καθένας τὴν ἔθλεπε διαφορετικά. Αν λοι- πὸν οἱ ἱππόται δὲν παρατη- ροῦσαν τὴν ἀσπίδα µονόπλευ- ρα, ἢ καὶ ἂν ἑσκέπτοντο προ- ηγουµένως ὅτι μποροῦσε νὰ ἧταν χρωματισµένη διαφορετι- κά, ἀσφαλῶς δὲν θὰ καταν- τοῦσαν στὴν αἱματηρήὴ ἐκείνη σύγκρουσι καὶ τὴν ἐπιζήμια Φφιλονικεία. Σὲ παρόμοια ἀκρι- θῶς φιλονικεία καὶ σύγκρουση, ὄχι εὐτυχῶς αἱματηρὴ ἀλλ’ ἐξ- ἴσου ἄσκοπη, ἀδικαιολόγητη καὶ ἐπιζημία, καταντοῦν ἀπὸ μιὰ κακἡὴ καὶ µονόπλευρη πα- ῥρατήρησι τῆς πραγµατικότη- τος καὶ ὡρισμένοι ἀντιπρόσω- ποι τῆς Θρησκείας καὶ τῆς ἘἜ- πιστήµης. Γ]οιά εἶναι ἡ πηγἠ καὶ ἡ ἀξία, ὁ σκοπὸς καὶ τὰ ὅρια τῆς ᾿Επιστήμης: Ποιός ὁ προορισμὸς τῆς θρησκείας καὶ ποιὰ ἡ ἀξία της στὴ ση- µερινὴ ζωή ᾿Επιστήμη καὶ Θρησκεία εἶναι ἁδιάλλακτοι ἀντίπαλοι καὶ ἐχθροί, ἢ µή- πως ἡ μεταξύ των ἀντίθεσις ὀφείλεται µόνο σὲ παρεξηγή- σεις καὶ προκαταλήψεις καὶ εἶναι ἑπομένως Φαινομενική Ἡμπορεῖ ἔπειτα ἡ ᾿Επιστήμη νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴ ϐθρη- σκεία Νὰ ποιὲς εἶναι οἱ ἑ- ρωτήσεις στὲς ὁποῖες ἀπαντᾶ μὲ ἐπιστημονικὴ καὶ θρησκευ- (Συνέχεια εἰς τὴν Υ΄ σελίδα)