ΕΤΟΣ Α’. ΑΡ. 24 Ἑτησί« συνδρομὴ Σελ. ὃ Τιμη Φύλλου Ερ. 2. ΓΡΑΦΕΙΑ: ]σαακίου Κομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ-- ΚΥΠΡΟΥ ες ΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ |! δην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ Υπο ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ... ον. 4. σ ὁ- ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΜΕΚΕΜΗΡΙΠΥ 1854 ᾿Ελευθερίου ἱερομάρτυρος «,Π]ελθή ΜΗ ΠΡ.» Συγχρένως πρὸς τὴν τωὴν ἐνεφυτεύθησαν ἐν τῇ φυχῆ τοῦ ἀνθρώπου αἱ ἀξίαι τοῦ φυχινοῦ αὐτοῦ χέσµου καὶ τὰ διά- φορα αὐτοῦ διαφέρόντα. ᾿Ολόκληρες δ᾽ ἡ ἱστορία τοῦ ἄνθρω- πίνου γένους ἐπὶ τῆς γῆς οὐδὲν ἄλλο εἶναι εἰμῆ µία συνεχἠῆς ἐκδήλωσις των διχφερόντων τοῦ ἀνθρώπευ καὶ µία προσπά- θεια ὁλοχληρωτιχκῆς χατὰ τὸ δυνατὸν ἰχανοποιήσεως τοῦ φυ- χιχοῦ αὐτοῦ πόσµου διὰ τῆς συμμέτρέν καλλιεργείας τῶν ἄξι- ὤν, αἱ ὁποῖαι συνιστῶσι τὸν φυχικὸν αὐτοῦ κόσμον γαὶ συνε- πῶς διεξηγοῦσι καὶ τὸν προθρισμὀν αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Ἡ σύμμετρος ἓν τούτοις ἀνάπτυξις τῶν ἀξιῶν καὶ ἢἤ ὁρ- θὴ ἐχδήλωσις τῶν φυχικῶν διαφερέντων ἀπυοτελοῦσιν ἴδανι- κά. μὴ δυνάµενα. δυστυχῶς, πάντοτε νὰ ἐπιτευχξῶσι, Ἡ ἆᾱ- δυναµίκ« αὕτη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς ὀλοχλήρωσίν του ὡς τοιοῦ- του ἔγχειται εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν φύσιν αὕτου. Ἠδη παρὰ τὸν ἀδιάσπαστον σύνδεσμον σώματος καὶ φυχῆς ἐν τῷ ἐπὶ γῆς ζῶντι ἀνθρώπῳ ταῦτα ἀποτελονσι δύό ἄντιχρυς ἀλλήλων ἀντικείμενα στοιχεῖ«χ. Τὸ μὲν ὑλικόν. ζητεῖ τὴν προσκόλ- λησιν τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν γῆν. Τὸ δὲ ἄθλον. πνευματικὸν χαὶ δεῖον ὠθεῖ τὸν ἄνβρωπον πρὸς ἀνάτασιν οὐράνιον. Τοῦ- το δ’ ἀνριθῶς ὑπενόει ὁ 1 καῖτε λέγων ὅτι «ὅνὰ ψυχὲς µέσα µου ζοῦνε, ἤ μιὰ στὴ γἢ μὲ πρατάει σφιχτά. ἢ ἄλλη στὰ ὄψη μὲ παίρνευ. Ἡ διάφόρος αὕτη φὖσις τῶν δύο τὸυ Φνθρωπου ουστατικῶν χωρὶς νὰ ἀποτελῆ ἀντίθεσιν. προκαλεί ὅμως ὰδυ- ναµίαν πρὸς πλήρη ὀλοχλήρωσιν τοῦ ἀνθρώπου. Τούτου ᾱ- χριθῶς ἕνενα καὶ ἤ ἀνθρωπίνη ἱστορία ἐμφανίξει περιόδους διαφόρους μεταξύ των ἐν αἷς ἐν ἄλλαις ἄλλα ἐπικρατοῦσι διαφέρεντα καὶ τούτων ἣ ἐνείνων τῶν ἀξιῶν ἡ ναλλιέργεις χαὶ ἐκδήλωσις, πρᾶγμα ὅπερ προσδίδει χαὶ τὸ ἰδιαίτερον χα- ρακτηριστικὸν τῶν ἱστορικῶν περιέδων ξελίξεως τοῦ ἀνθρωπίνοευ πολιτισμµοὺ. . Τὴν φυσιχὴν ἄλλως τε ταύτην ἀδυναμίαν ἐπέτεινε παὶ ἢ ἁμαρτία. Μαχκρὰν τοῦ φωτός, ἀνεξήτει τὸ φῶς. Μακρὰν τοῦ ἀληθδινοῦ Φεοῦ ἀνεζήτει τὸν χειραγωγέν, ὁ ὅπθιος θά τὸν ἕ- πανέφερε ἐχεῖ ὅθεν ἐξέπεσε. ᾿Εκεϊνο τὸ ὁπδιον Ειπε ὁ Νίτσε χαραχτηρίδων τὸν σὐγχρόνον ἄνθρωπον ἡ «ἔρημός μεγαλώ- νει,ἁλοίμονον σ ὅποιον πρύὺθει µέσα του ερήμους» ὑπῆρξε τὸ χαρακτηριστικὀν : « ον χ απ ἐντονώτερον καὶ ἄλλοτε ἀσθενεστερόν. Τούτου ἕνεχα καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀνεζήτει τὸν λυτρωτην ἐντονώτερόν ὅταν η ἔρημος τῆς φυχῆς αὐτοῦ ηὔξανς. Εἰς τὴν ἀνθρωπίνην μάλιστα ἰστο- ρίαν εὑρίσχομεν ἐποχὰς καθ’ ἄς ἡ ἀνάπτυξις τῆς Βρησκευτι- χῆς ἀξίας παὶ τῶν δρησχευτικῶν διαφερόντων προεκάλεσε τὴν ἀναζήτησιν τοῦ ἄντρωτου, τὸυ Σωτῆρος. Τοιαύτη ὑπῃρ” ξε παὶ ἡ ἐποχὴ καθ) ἣν «τοῖς ἐν σχώτει Ἆπιι σχιᾷ θανάτου παθηµένοις ἀνέτειλε φῶς μενα». . Φἱ ἄνθρωποι τῶν χρένων τῆς ἐπὶ γῆς ἐπιφανει ρίου ζυγῷ ἁμαρτίας δουλεύοντες ἑαρυτάτῳ καὶ ἐν οχό Βρησκευτικῷ παθήµενοι πυκνότατῳ πόβον͵ δια εἶχον φῶς, τὸν λυτρωτὴν ἀπὸ τῶν δεινῶν, τον ἀληθινόν Βαν. : τε ἑρμητικὴ λατρεία καὶ αἱ μυστηριακαὶ ἀνατολικαὶ ὃρη σχεῖαι τὴν λύτρωσιν ἀχριθῶς ὑπισχνούμεναι μεγάλης ἑ ών. χανον εἰς τοὺς λαοὺς ἐκχτιμήσεως. Οπόσον δ ἀληθῶς ἐπό σον οἱ ἄνθρωποι τὸ φώς, τὴν ἀλήθειοιν΄ ἀλλὰ καὶ τὸν λυτρωτην, ἔστις θὰ ἕφερε τὴν λύτρωσιν πώ ντος ἡμῖν ἃ τε ἕρμη η νραμµατεία γαὶ αἱ µεχρις ν εἶσο φαὶ τῶν Ετών. Εἰς τοιαύτην ἐποχην ων απήρμανων θρησκευτικῆς καὶ περιπαθοῦς ἀνοζητήσξεως τοῦ { ας ο λα πούσθη ἐξ ἀγγελικῶν στόµατων Τὸ χαρλῤσων ος ό γν ο κὅτι ἐτέχδη ὑμῖν σήμερὸν σωτηρ, ὅς ἐστιν Χριστὸς ὃς νρ 9ο Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον προανήγγειλαν οἱ ΕΕ ΜΑΛ να ἀποκα- σταλγία τοῦ ὁποίου ἔζησαν τόσαι γενεαὶ ᾖλδεν, ἰν ο ορὰς ταλλάξη τὸν ἄνθρωπον πρὸς τὸν Φεόν, αρρα τν ώς ση τὸν ἄνθρωπον καὶ παθοδηγήση θωτον πμνΗἑΕΥ ὃν ΣΑλλοΐίμονον ὅμως: Ὁ ἀγγελικὰν ὑμνος ἐν ας θεῷ χαὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἄνορωπ' ν, ἅθεως δὲν παίναται αρα το Ἅλλ ἰδὲ ἡ δείς δα παρῆλθον ἐφ᾽ ἧς ἠχούσξη ἔπι της γα». κ τὴν νύκτα ἐχεί- ία τοῦ ἐν Ἠηθλεέμ γεννηθέντος πατὰ τή ος 7 ον Ὑἱοῦ τοῦ Φεοῦ ἀπήλλαξε την ἀνθρωπότητα τον ος τῶν. Ἐκεῖνο ὅπερ χαραλτηρ]ινξι τὴν ὀποκην ροοιωνίξεται ναι ἡ ἀθεξαιότης, τὸ δὲ ἄννωστον : ον αι πληροϊ ἀγωνίας τὰς φυχάς. Χαρακτηριστικώ ος, τοιαύτην τῆς ἐποχῆς µας πατάστασιν περιΥρ ον μον «τὸ τλος ζῶ μιᾶς ἐποχῆς... τὴ λάμψη μις Ναί σχοτεινὰ , τὲς δυνάμεις ἔτοιμάζονται παὶ χε µε σελίδας. η ας ωρών ό ὶ τεῦ σκεποῦ τῆς νωῆς τοῦ ος Ἡ αξθεξαιότης ὅμως ο νίλεται εἷς τὴν ὃν ασαλίαν τοῦ ἀνθρώπου επί της γιος αὗτη την ππγᾶν αὐτῆς ἔχει εἰς τι εἰας τοῦ ἕν- τὸ τη ο. : ” . Ν -- ο μας. λος - Ἐν μα πε ὕνσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ων ην μεν ἒ ῆς ἡμων ένοι εἰ « ἴδια σὶ ἐποχῆς ημων. προσκεκόολλημ ς Ἐν νῶι τὸ ἠδι. ς νὰ ἐνδιαφέ . χωρὶ ἑροντα ἐπιδιώχνδντες, Ἱ ο ἅτινα χρησιμοποιου ὧν ποιὸν των µεσων ΄ οιθύσι πάρσάς ο σ τοῦ πλούτου ἃ τῆς µαταίος δόξης Ὁφ Ἡρ κα ἐγένοντο ἐπιλήσμόνες ἔτι «ὁ παθένοις αν. τν αρ ον φηλὰ ἡ φυχή του νὰ χυμᾶ καὶ µμπρὸς». Καὶ Ε Αλ ο ν τὰ τλβθη τὰ φέροντα τελλνο χίλιες φορές Χἱ- ἂν γεννηθεῖ 'ῃσίν του εἰς Βηδλεεµ. ο : φορὲς κι ἂν γεν η, λ Ῥηθλεέμ ὁ Χριστὸς τὰ λύτρωση δὲν φερει δν να, Ἡ, θῇ µέσ᾽ στὴ φνχή».Συνεπῶς, νο ἡ σύγχρονες το ανη νηθῇ νὰ ἀνεύρῃ τὸν ἀληδη προδρισμὸν ιν ον ον ἀπὸ τὴν ἀεξαιότητα Ἆσι την ἀγὼν ανν ον εὖν νο εἰς τὴν διδασκαλίαν του θείου ὀρέφους, 5 Ἐν ὃς Επ πώ ο σετ ἀντὰς Ἐν αστρο Ὃ ρώτα, χανένας τὸν Φεὸ ἶ ᾿ Ἓ ς ος : - κ αν νὰ γ' ΄ » ιτ, ο κι Όποιος ἐχεῖ νὰ τὸν ἂν ακαλύφη Βαν Ξ ὥτακ νὰ τὸν ἔχῃ πρέπεὶ. Γιατὶ μέ Ὃ μενὰ πε ὅσν τῇ, τὸν ἐλέπεις παὶ στὰ ὄντα γύρω «εν, στην ὶ οὺς χαρμοσύνευς λέγους Τους ὁποίους ό ἄγγς Ὃ ος τς πο ὃ ποιμένας αἐτέχδη ὑμῖν σήμερον σωτὴρ» δᾷ χημμυρίζοντας τὴν φυχήν τον. ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙ ΙΝΣ ΨΜΗΤ.’ 1οῦ κ. ἄ. ΑΝΔΡΕΟΥ, θεολόγου παγ κοσμίου | Βασιλέως. ὁ ὁποῖος ᾖλθε ας καλεῖται καὶ | νὰ ἱδρύσῃ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς τὴν λιοστὴν Φφορᾶν γέαν θασιλείαν τῆς χάριτος, θῶς ἄνω: τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἄγαπης: ς Βηθλε:| Οἱ θόλοι του νοητου στερεώ- ἀπὸ τοὺς ὕ- σι διὰ τὴν ἀπόχντη- Ἡ ψυχὴ της Χριστιανωσύνης πάλιν διὰ δισχιλι ὅπως ὑποκλιθῇ εὖλα | ποῦ Σπηλαίου τη - ο ἡ καὶ ἐναποθέσῃ ἐνώπιον τοῦ ]µατος δονοῦνται ὃ τη : τος Κυ-! µνους τῶν ἀγγέλων: «Δόξα ἐν ἅπερ σσώς ο κμῦς τῆς ὀψίστοις θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰ- ρίου, κῆς λατρείας της. ρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»!. πνευματικ]α ος ψΏ προευτρεπί- ᾿Ιδοὺ διατὶ ἀπο την δαθεῖ- ο κ τ ν ζ τῶν ἀλόγων,]αν νύκτα οἱ καμπάνες τῶν τη ὁ τίς ἔκλινεν τὴν | χριστιανικῶν ναῶν κτυπουν Ῥντρς ος ο Κεφαλὴ τῶν Χρι- χαρµόσυνα καὶ προσκαλοῦν κεφαλὴν Ἆ Οἱ ἀγραυλοῦντες | τοὺς πιστοὺς νὰ ἔλθουν νὰ τ Ὃ ρόνης να γελίζονται τὴν δουν ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός. Ποιον ὃαράν «τις ἔσται Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, που ἐ’ ναντὶ κ. αῶ. ὅτι ἐτέχθη. ἡ- Ιγεννήθη ὁ Ἀριαδο τι αμ ἓν σήμερον Σωτήρ, ὃς ἐστιν ἐτέχθη. ἐκ τῃ ταρὲ | κ ὃς Κύριος ἐν πόλει Δα- Βηθλεέμ τῆς Ιου ς -- δε! Οἱ Μάγοι ἐξ ἀνατολῶν .δοὺ διατὶ αἱ θυζαντιναἰ ἐκ ει οδς ξιὰ τὸ εὐλαθὲς | κλησιαστικαὶ χορφῴδίαι θά δο- αλα τοῦ. Παν κοσμίου Γδονέγεια εἰς τὴν δ’ σελίδα) προ πι καὶ σταθμῶν τῆς ἐ-] σχότει | .. ὠδεῖσαι περιγρα»-: Τοιχογραφία τοῦ ναϊδρίου 'Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ. ᾿Αρχαγγέλου τῆς Ποθίδου ἔργον Συμεὼν Αὐξέντη, 1511. τοῦ “ΧρΠΙΣ ϐ ΗΜΠΕΛΜΗΙΔΣ ΜΕΣΙΑ) καὶ ἄλλων παρῳχημένων ἐποχῶν ἄλλοτε' ΜΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, θεολόγου Β΄ ᾽Αλλ᾽ ἡ ἀνθρωπότης ὤφειλε νὰ ἑτοιμασθῇ καταλλήλως διὰ τὴν μεγάλην αὐτὴν ἡμέραν, νὰ συναισθανθῇ τὴν ἀνάγκην τῆς ἐλεύσεως τοῦ καθολικοῦ δΔι- δασκάλου καὶ Λυτρωτοῦ 6αθέ- ως, διὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ Γκατόπιν καὶ ἀγαπήσῃ ἐλευθέ- Ίρως, ὅταν θὰ ἤρχετο νὰ τὴν ὁδηγήσῃ ἔξω τοῦ σκότους τῆς ἁμαρτίας εἰς τὰς λεωφόρους τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀληθείας καὶ χαρίσῃ εἰς αὐτὴν τὴν σωώ- τηρίαν καὶ τὴν ἀνάστασιν. Δι- ότι, ἐὰν ἐπεθάλλετο ἡ σωτη- Τρία εἰς τὴν ἀνθρωπότητα δὲν θὰ εἶχεν αὕτη οὐδεμίαν ἀξίαν, δεδομένου ὅτι θὰ προσέόθαλλε τὴν ἐλευθερίαν τῆς θουλήσεως, τὸ αὐτεξούσιον, διὰ τῆς ὁποί- ας ὁ ἄνθρωπος ἐλευθέρως ρυθ- µίζει τὸν θίον του εἴτε κατὰ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ ἢ ἐναντίον αὐτοῦ. Μεταξὺ τῶν προχριστιανι- κῶν λαῶν, ὁ περισσότερον συν- αισθανθεὶς τὴν ἀνάγκην τῆς ἐλεύσεως τοῦ θείου Λυτρωτοῦ (το ὁ ᾿Ιουδαϊκὸς λαός, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἐπανειλημ- µένως ὑπεσχέθη τὴν ἀποστο- λὴν τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ του, Τὰς ὑποσχέσεις αὐτὰς ύπενθυ- µίζουν εἰς τὸν ᾿Ιουδαϊκὸν λαὸν οἱ Πατριάρχαι καὶ οἱ Προφῆ- ται, τὰ θεόπνευστα ὄργανα τῆς θείας Προνοίας, οἱ ὁποῖοι µά- λιστα τόσον λεπτομερῶς καὶ κατὰ τοιοῦτον ἐκπληκτικὸν τρόπον προεῖπον τὰ εἰς τὸν Μεσσίαν ἀναφερόμενα, ὥστε αἱ προρρήσεις των νὰ ἔκλη- φθῶσιν προφητεῖαι μετὰ τὰ γε- γονότα. Οἱ ἅγιοι οὗτοι ἄνδρες ὑπενθύμιζον τὴν ἀνάγκην πάν- τοτε τῆς τῶν ἐντολῶν διαφυ- λάξεως καὶ τηρήσεως, ὄὕψωνον φωνὴν διαμαρτυρίας διὰ τῆς γλώσσης καὶ τῆς γραφίδος ὅ- πὲρ τῆς ἐλευθέρας καὶ ἠθικῆς ζωῆς καὶ ἐμαστίγωνον τὴν δι- αφθορᾶὰν καὶ ἀνηθικότητα καὶ ἔκρουον τὸν κώδωνα τοῦ κιν- δύνου πρὸς ἐγρήγορσιν. “Ο- σον δὲ παρήρχοντο οἱ αἰῶνες σότερον ἀπεκάλυπτον τὰ ὁρα- τὰ γνωρίσματα τῆς μεγάλης θουλῆς τοῦ Θεοῦ. Οὕτω ὁ προ- φήτης Μιχαίας καθώρισεν ἆ- κριόῶς τὸν τόπον τῆς γΥεννή- ἴσεως τοῦ καθολικοῦ Λυτρω- Ιτοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ ᾿Τούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσι ᾿Ιούδα ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος ὅ- Ιπὸν ᾿Ισραὴλ» (Μιχ. ε. 2). Καὶ πράγματι ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ὁ|- οὐυδαίας ἐγεννήθη ὁ Χριστός. Ὁ προφήτης Ζαχαρίας προε- Φήτευσεν τὴν θριαμδευτικὴν εἴσοδον τοῦ Κυρίου εἰς τὰ [- σου ἔρχεταί σοι πραῦς καὶ ἐ- πιθεθηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγὶν» (Ζαχ. 6. 9) καὶ :ἡ προφητεία ἐξεπληρώθη. Μὲ ἰβαῖα τῶν Φοινίκων ἐξῆλθον εἰς προὐπάντησιν καὶ εἶδον οἱ ]- εροσολωμῖται τὴν πραγµατο- ποίησιν τῆς προφητείας ταύ- τῆς, πρὸ πέντε ἡμερῶν τοῦ Πά- σχα καὶ ὑπεδέχθησαν ἐν ἆλα- λαγμῷ τὸν Διδάσκαλον Σω:- τῆρα καὶ Βασιλέα τοῦ ᾿Ισρα- ἡλ. ἐν θριάµόφ μετὰ τὴν νε: κρανάστασιν τοῦ Λαζάρου εἰ- σερχόµενον εἰς τὴν ἁγίαν πὀό- λιν. ᾽Αλλὰ καὶ ὁ µεγαλοφωνό- τατος ᾿Ησαΐῖας ὁ καὶ πέµπτος εὐαγγελιστὴς ἐπικληθείς, τὴν ἐκ Παρθένου γέννησιν τοῦ Χρι- καὶ ἤγγιζεν τὸ τέρµα περισ:: Χριστοῦ «καὶ σὺ Βηθλεέμ. γῆ, [στις ποιμανοῖ τὸν λαόν µου, εροσόλυµα «Ιδοὺ ὁ Βασιλεύς Ιστοῦ προεῖπεν μὲ θαυμασίαν ͵ [ἀκρίθειαν 8 αἰῶνας πρὸ Χρι- στοῦ ὡς καὶ τὸν τόπον καὶ τὸν χρόνον καὶ ἕνα πλῆθος ἄλλων περιστατικῶν ἀπὸ τὴν ζωὴν καὶ τὴν δρᾶσίν του ὥστε νὰ νοµίζῃ κανεὶς ὅτι ὁ ᾿Ησαΐας γράφει περὶ παρελθόντων καὶ οὐχὶ µελλόντων καὶ νὰ θεωρη- θῇ ὡς σύγχρονος ἢ καὶ µετα- γενέστερος τοῦ Κυρίου. «Ιδού, ἀναφωνεῖ μὲ θρησκευτικὴν ἆ- γαλλίασιν ὁ θεηγόρος οὗτος προφήτης, ἰδοὺ ἡ [Παρθένος ἕ- ξει καὶ τέξεται οἷὸν καὶ κα- λέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμ- μανουὴλ» καὶ πάλιν «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν. Καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα Αὐτοῦ μεγάλης θουλῆς ἄγγε- λος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσια- στής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». [Καὶ ὄντως ἡ πρόρρησις αὐτοῦ ἐξ- επληρώθη, διότι ὁ ᾿Ιησοῦς ἐ- γεννήθη ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας. Προεφήτευσεν τὸ μαρτύριον αὐτοῦ «τὸν νῶτον µου ἔδωκα εἷς µάστιγας τὰς δὲ σιαγόνας µου εἰς ραπίσμα- τα... ὡς πρόθατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη» ἀλλά καὶ διὰ τὴν ἀνά- στασιν αὐτοῦ προεῖπεν μὲ τὰς ἑξῆς ποιητικὰς λέξεις: «ἕξε- γέρθητι, φωτίζου “Ιερουσαλήμ. 3Ηλθε γάρ σου τὸ φῶς καὶ ἡ δόξα κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνέτειλεν. Ὅτι ἰδοὺ σκότος καλόψει τὴν γῆν καὶ ζόφος τὰ ἔθνη ἐπὶ δὲ σὲ ἀνατελεῖ Κύριος καὶ ἡ δό- ἕα αὐτοῦ ἐπὶ σὲ Φφανήσεται. Καὶ ἔθνη ἐλεύσονται εἰς φῶς σου καὶ θασιλεῖς εἰς τὴν λαμ- πρότητα τῆς ἀνατολῆς σου». ὍὍτι δὲ οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἦσαν ἔτοιμοι πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ Κυ- ρίου καὶ ὅτι ἀνέμενον αὐτὸν τοῦτο φαίνεται καὶ ἐκ τῆς ὁ- μαδικῆς προσελεύσεως αὐτῶν πρὸς τὸν Θαπτιστὴν ᾿Γωάννην εἷς τὸν ᾿Ιορδάνην ποταμόὀν, τὸν ὁποῖον ἐνόμιζον ὡς αὐτὸν Ἑρμηνεῖς, ἐπίσης, ἄριστοι τῆς προσδοκίας ταύτης ἐγένοντο φῆτις Αννα καὶ δὴ ὁ πρῶτος ὕὅστις ὑποδεχόμενος τὸν ᾿[η- ᾿σοῦν ὡς θρέφος εἰς τὸν Βαὸν προεῖπε τὸ κοσμοσωτήριον αὖ- τοῦ ἔργον. Τὴν ἀνάγκην ἐλεύσεως ἑνὸς λυτρωτοῦ δὲν ἠσθάνθησαν μό- νον οἱ ᾿Ιουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ ὅ- λοι οἱ λαοί, οἱ ὁποῖοι ἀνέπτυ- ξαν ὁπωσδήποτε πολιτισμὸν ἄξιον λόγου τινός. Ὅλοι προ- σεδόκων µίαν ἐπέμόασιν θεῖ- κήν, ἡ ὁποία θὰ κατέλυε τὰ ἐ- ρείπια τοῦ σαθροῦ καὶ ἑτοι- Ἱμορρόπου πολιτιομοῦ καὶ ἐπὶ Γαὐτῶν θὰ ἀνήγειρε καὶ ἑνεκαι- νίαζε νέον πολιτισμὀν. Όλοι ᾱ- νέµενον ἐναγωνίως τὸν χειρα- γωγόν, ὁ ὁποῖος θὰ ἐχάριζεν εἰς αὐτοὺς τὴν χαρὰν καὶ τὴν ψυχικὴν εὐδαιμονίαν. Ἡ ἀνατολή, ἡ “Ελλάς καὶ ἡ Ιταλία εἶναι αἱ τρεῖς ἑστί- αι τοῦ προχριστιανικοῦ κό- σµου. Εἰς αὐτὰς ἐμφανίζεται ποικιλοτρόπως ἡ περὶ Μεσσίου [ἰδέα καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν µυ- θολογίαν τῶν ᾿Ινδῶν, τῆς Περ- Ισὶας καὶ τῆς Αἰγύπτου. Οἱ ᾿Τν- Ιδοί π.χ. ἐπίστευον ὅτι ὁ Βισ: νοῦ μέλλει νὰ κατέλθῃ ἐν τα- ἱπεινώσει διὰ µίαν ἀκόμη καὶ τελευταίαν φοράν, διὰ νά ᾱ- Γπολυτρώσῃ τελείως τὴν οἴκου- Ἰμένην ἀπὸ τὸν ζυγὸν τοῦ κα- ες κοῦ καὶ ἐπαναφέρῃ αὐτὴν εἰς Ιπὴν ὁδὸν τῆς ἀρετῆς. Ὁ Βραχ- μᾶνος Ινδός, ὁ ὁποῖος ἐψιθύ- ΓΣυνέγεια εἲς τὴν δ’ σελίδα) τὸν προσδοκώµενον Μεσσίαν. : ὁ γηραιὸς Συμεών, καὶ ἡ προ-! ἱ ΠΠ ΙΕ βις , Δημοσιογραφικαὶ πληροφορίαι :ἐκ τοῦ ΆἈστεως τοῦ Βατικανοῦ :ἀναφέρουν ὅτι ἡ Α.Α, ὁ Πάπας ἀσθεγεῖ σοθαρῶς. Παρὰ τὴν κλί- γην του εὑρίσκεται ὁ ἰδιαίτερος ἰατρός του χαθὼς καὶ Ἐλθετὸς καθηγητὴς κχληθεὶς ἐπειγόντως. Ὕφ) ὁλοκλήρου τοῦ Ῥωμαιοκαθο- λικοῦ . Ἄύσμου παρακολουθεῖται μετὰ ζωηροτάτου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀγωγνίας ἡ ἐξέλιξις τῆς νόσου του, Δεήσεις ἀνεπέμφθησαν εἰς τοὺς Ῥωμαιοκαθολικοὺς ναοὺς καθ) ἅπαντα τὸν κόσμον πρὸς τα- χεῖαν ἀποχατάστασιν τῆς ὑγείας τοῦ ἀνωτάτου Πνευματικοῦ ᾿Αο- χηγοῦ 400 ἑκατομμυρίων Ῥώμαιο- καθολιρῶν πιστῶν. ο ο ΝΜΗΜΜΙ ΤΠ ΜΜΜΙΙΚΗ/ ΧΙΙ ΠΜ ΤΙΝ ΠΗΠΛΗΙΝ Δημοσιογοαφικαὶ πληροφορίαι ἐκ. Λονδίνου ἀναφέρουν ὅτι πρὀ- πειται νὰ γίνηῃ ἀναθεώρησις τοῦ «κανονικοῦ νόµου», τῶν 89 ἄρ- θοῶν, διὰ τῶν ὁποίων καθορίζεται ἥ διδασκαλία καὶ ἡ λατρεία τῆς ᾽Αγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Πρὸς τοῦτο συνεστήθησαν δύο ἐπιτοο- παί: µία ἐκ κληρικῶν καὶ µία ἓκ λαϊκῶν. Μέχρι τοῦδε ὑπὸ τῆς ἐπι- τροπῆς λαϊκῶν συνετελέσθη τὸ 1)8 τῆς ἀναγκαίας προεργασίας. 'Ὑπολογίξεται, ὅτι μὲ τὸν αὐτὸν ρυθμὺν ἡ ἀναθεώρησις τοῦ κατα- στατικοῦ χάοτου τῆς ᾽Αγγλικανι- ἱκῆς ᾿Ἠκκλησίας θά συμπληρωθῇ κατά το 1900. ΠΙΟΣ ΠΡΙ ΤΗ ΡΡΙΙΙΓΙΗ ΗΡΙ ΙΠῇ. ΙΡΛΙΝΙΟΙ ΛΙΡΙΚΟΙ Κατά πληροφορίας ἐξ Ἴρλαν- δίας συνῆλθεν εἷς ἐτησίαν συνέ- λευσιν ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ ᾽Αγγλικανοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου τοῦ Αππιαβ] ὁ Ἰρλανδικὸς κλάδος τοῦ Ῥτωνδέσμου ᾽Ανατολικῶν Ἐκ- κλησιῶν καὶ ᾽Αγγλικανικῆς Ἐκ- Ἀλησίας. Ἐν αὐτῇ ὠμίλησεν ὁ παθηγητῆς ΊΝ. Β. Βἰαηέονᾷ περὶ τῆς προσφάτου ἐπισκέψεώς του εἲς τὴν Ἑλλάδα, καὶ περὶ τῆς τωῆς τῆς Ορθοδόξου Ἐκκλησίας | Ὡσαύτως ὠμίλησε ὁ Αἰδεσ. Ο. ΔΑ, ΑΡΙΑΠΒΤΑ, τῆς 3Συριακῆς ὋὈο- θοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἴνδιῶν. ο ΤΠ ΙΜΜΙΡΙΝ ή ΒΗΛΙΠΜΙΣ ΛΙΝ ΛΙ 1 ληοοφορούμεθα ἐχ Κωνσταν- τινουπόλεως ὅτι χάρις εἲς τὰς ἐ- γεργείας τῆς Α. Θ, Παναγιότητος τοῦ. Οἰκουμεχικοῦ. Σατοιάοχου γ. ᾿Αθηναγόρου ἑτακτοποιήθη αἰσίως ἡ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἐκκοεμοῦσα ὑπόθεσις τῆς Θεολογινῆς 3Ἓχο- λῆς Χάλνης. εἷς τὴν ὁποίαν δὲν εἶχε παφαγωοφηθῆ τίτλος ἴδιοκτη- σίας. ------.-- ΜΒ ΡΗΙ ϐ ΠΗΙΡΡΠΛΛΜΙΗΣ ΗΠΙΠΝΗ) Κατὰ πληροφορίας δηµοσιειθεί- σας ἐν τῷ θρησκευτιχῷ τύπῳ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀπεθίωσεν εἰς Μόσχαν 3 ς , - .”.. ε 3 / εἲς ἡλικίαν τ4 ἐτῶν ὁ Μητροπολί- της Ἑομογένης, θαθὺς γνώστης τν σ 2τα τε . τῶν Δυτικῶν Ἐκκλησιῶν. Οὗτος ὑπῆρξεν ὁ δημµιουργὸς τῶν κοι- { ρνς περὶ τῶν δυτικῶν Ἐνκλη- σιῶν χαθὼς γαὶ τῶν σχέσεων µε- ταξὺ τῶν Δυτικῶν Ἰκνλησιῶν καὶ τοῦ. Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Ἠτο µέλος τῆς ᾿ἘΕπιτροπῆς τοῦ τι « ὃ ΄ δ 4 Ν , σ -- Συνεδοίου διὰ τὰ ζητήματα τῆς Συνελεύήσεως τοῦ Παγχοσμίου ο ο ον Φυμθουλίου. τῶν Ἐκγλησιῶν εἷς Αμστερταμ τὸ 1948, Ἰδιαιτέρως ἐγνώσισε ἄριστα τὰ τῆς Ῥωμαιο- καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Πουτα- γικός τον λόγος ἓν τῇ Πνευματι- αντ κ. - : Ἀ ΣΠ ἸΑγαδημίᾳ τῆς Μόσχας τῷ “ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ] νν ἔτος 4 . ͵ . ο αν. μα μάμας αικθὸ τν ἀτανς, τας κο ος ἀπὸ κῇν Ἡ- ο τ ς εὐλογίας τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρ- ἡσκααν µας ἤρχισε τὴν ἔκδοσέν του τὸ «᾿Εμκλησιαστικὸν αμα μόνη. ἐκρλησιαστικὴ ἐφημερὶς ἐν Αύπρῳ. Σκοπὸν τῆς όοσεως µας απὀ τῆς πρώτης στιγμῆς ἐθέσαμεν τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Εκκλησίας, τῆς πιθωτοῦ τῆς πίστεως τοῦ Θεανθρώπου, τοῦ δποίου ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν θὰ ἑορτάσωμεν τὴν Ἀπεσιρυᾶ μέν- νησιν. Αιὰ τῶν κυρίων ἄρθρων καὶ τῶν σημειωμάτων µας, διὰ τοῦ πλουσίου περιεχοµένου τῶν Λοιπῶν ἄρθρων τῶν συνεργατῶν μας τοὺς ὁποίους, ἐπιλαμέανόμενοι τῆς εὐμαιρίας, εὐχαριστοῦμεν θες μῶς, ἐπεδιώξαμεν τὴν θρησκευτικὴν διαφώτισιν τοῦ πληρώματος τῆς Ἑλληνικῆς Ορθοδόξου ᾿Εμκλησίας µας καὶ τὸν κατατοπισμὸν τούτου ἐπὶ τῶν διαφόρων ξητηµάτων τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ τὴν ᾿Εκλησίαν µας, ἀλλὰ καὶ γενικώτερον τὴν καθ’ ὅλου ᾿Ορθόδοξον Εκλησίαν. Διὰ τῶν εἰδήσεων ἐξ ἄλλον, ἀποκλειστικῶς ἐκκλησια- στικῶν. ἐπεδιώξαμεν τὴν ἐνημέρωσιν τῶν ἀναγνωστῶν µας ἑἐ- πὶ τῶν διαφόρων ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων ἰδιαιτέρως μὲν τῆς ᾿Ορδοδόξου ᾿Εκκλησίας ἀλλὰ μαὶ τῶν ἄλλων ἐπκλησιῶν. Ισως μὴ Ἀἐπετελέσαμεν ὅλα ὅσα θὰ ᾖἡἤ- θελον οἳ ἀναγνῶσταί µας. Εν τούτοις οὐδεὶς δύναται νὰ ἂμ- Φισθητήσῃ τὸ γεγονὸς ὅτι πολλὰς κατεθάλοµεν φροντίδας πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ σκοποῦ τὸν ὁποῖον ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐθέσαμεν: Τὴν ἑ- ξυπηρέτησιν τῆς ᾿Ελωιλησίας καὶ µόνον. Βεθαίως καὶ ἡμεῖς ᾱ- ναγνωρίξοµεν ὅτι πολλὰ ἔχομεν ἁκόμη νὰ ἐπιτελέσωμεν. ᾿Ελπίξο- Ίμεν ὅμως ὅτι μὲ τὴν θοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συμπαράσταοιν τοῦ Ηακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου µας καὶ τῶν Σ εξασμιωτάτων Μη- Γεροπολιτῶν τῆς Αγίας Εκκλησίας µας, καθὼς καὶ τὴν ὑποστήρι- τξων τῶν ἀναγνωστῶν µας θὰ δυνηθῶμεν καὶ τὴν εὐρυτέραν µετα- :ξὺ τοῦ εὐσεξοῦς λαοῦ µας ἐξάπλωσιν τοῦ «᾿Εκκλησιαστικοῦ Βή- ἵματος» νὰ ἐπιτύχωμεν κμαὶ πλέον καρποφόρως τὸ ἔργον µας νὰ ἐπιτελέσωμεν κατὰ τὸ ἁπιὶὸ τοῦ προσεχοῦς φύλλου µας ἀρχόμενον νέον ἔτος. ὶ γα «ΜΗ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» Ο44Ν τῶν “Ἑλλήνων ἢἤ προσοχὴ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς εἶναι ἐστραμμένή πρὸς τὸν ᾿Οργανισμὸν τῶν Ηνωμένων ᾿Εθνῶν ἔγθα συξητεῖται τὸ δίκαιον αἴτημά µας πρὸς ἐφαρμογὴν τῶν ἴσων δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἀρχῆς τῆς αὐτοδιαθέσεως καὶ εἰς τὴν νῆσόν µας. Ἡ ἀπόφασις τῶν ᾿ΗἩνωμένων ᾿Εθνῶν θὰ εἷ- γαι τὸ κριτήριον τῆς πίστεως τῶν διαφόρων ᾿Εθνῶν εἰς τὰ ὑψηλὰ κπυρήγµατα περὶ ἐλευθερίας τῶν λαῶν τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὴν κρη- πῖδα καὶ τὸν θεµέλιον λίθον ἐφ᾽ ὧν ἑδράξεται ἤ διεθνἠς αὕτη ἅμ- φικτυονία. 'Ο πόλεμος τὸν ὁποῖον θὰ ἐξασκήσουν ἐναντίον τοῦ αἷ- τήµατός µας οἳ ἐμπρόσωποι τῶν ἀποικιαμῶν λαῶν θὰ εἶναι δεινός. ) Αλλὰ καὶ ἡ ἀντίδρασις τὴν ὁποίαν θὰ ἀντιτάξουν καὶ τὰ ἐλεύθερα ἔθνη θὰ εἶναι ἐλπίξομεν στερρά. Παρὰ τὴν προδοσίαν τῶν ἀρχῶν τῆς αὐτοδιαθέσεως ἐκ µέρους τῆς ᾽ Αμερικῆς καὶ τῆς ἐχθρικῆς ἕ- ναντι τῆς δικαίας ὑποθέσεώς µας στάσεώς της, ἑἐλπίζομεν ὅτι 6ὰ ἐπικθατήσῃη τὸ δίκαιον. Οἱαδήποτε ὅμως καὶ ἂν εἶναι ῇ ἀπόφασις τοῦ ᾿Οργανισμοῦ τῶν '᾿Ἡνωμένων ᾿Εθνῶν ὃ Κυπριακὸς λαὸς θὰ συνεχίση τὸν ἀγῶνά του διὰ τὴν ἀπόκτησιν τῆς ἐλευθερίας, ἤ ὅ- ποία ἀποτελεῖ θεῖον δῶρον πρὸς τὸν ἄνθρωπον. ΙΠιστὸς εἰς τὰς δια- κελεύσεις τοῦ Απ. ΙΠαύλου «τιμῆς ἠγοράσθητε' μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» θὰ ἔπιδιώξῃ διὰ παντὸς θεμιτοῦ µέσου τὴν ἐπάνοδον καὶ εἰς τὴν Κύπρον τῆς ἐλευθερίας. Ἐν ἀνθρώποις εὐδοχία ΠΑΝΤΟΤΕ μὲν ἰδιαιτέρως ὅμως κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς δέον ἀγάπη µας πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀγάγκην ἁδελφούς µας δέον νὰ ἐκδηλοῦται. Ἰόνον ἐξ ἄλλου διὰ τῆς παροχῆς τῆς θοηθείας µας εἰς ἐκείνους, οἳ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκη»ν, πρὸς τοὺς πένητας, τὰς χή- ρας καὶ τὰ ὀρφανά, πρὸς ὅλους ἐκείνους οἳ ὁποῖοι καθ) οἱονδήποτε τρόπον ὑποφέρουν, θὰ δυνηθῶμεν νὰ ἑορτάσωμεν τὸ ὑπερφυὲς γε- γονὸς τῆς σαρκώσεως τοῦ Κυρίου ἐπαξίως ὣὥς μαθηταὶ καὶ πιστοὶ ὅπαδοί του. Διότι µόνον ἤ ξίωσις τῆς διδασκαλίας Του εἶναι ἐπεί- νή ἢ ὅποία θὰ μᾶς ὁδηγήσῃ πλησίον του καὶ θὰ μᾶς καταστήσῃ κοι- νωνοὺς τῆς χαρᾶς τῆς ἀπολυτρώσεως τὴν ὅποίαν ἡ Γέννησις Του µηνύει. ᾽Αλλὰ ἡ διδασκαλία του περικλείεται εἰς τὸ νόηµα τῆς θρήσµείας τὴν ὁποίαν διὰ τῆς διδασκαλίας Αὐτοῦ ἀκριξῶς ἵδρυσε. Καὶ τὸ νόηµα τῆς θρησκείας Του μᾶς διεξηγεῖ ὁ ᾿Απ. ,]άκωθος: «Θρήσκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὁρφανοὺς καὶ χήρας ἓν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου». Συνεπῶς τὸ µόνον µέσον διὰ τοῦ ὁποίου θὰ δυνηθῶμεν νὰ ξιώσωμεν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, νὰ δυνηθῶμεν νὰ µετάσχωμεν τῆς ἀπολυτρώσεως τὴν ὅ- ποίαν φέρει εἲς τὸν κόσμον, εἶναι ἡ ἔμπραμτος ἐκδήλωσις τῆς ἀγά- πῆς µας. Καὶ εἶναι τόσοι οἳ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκην τῆς θοηθείας µας. Αποροι χῆραι, ἐγκαταλελειμμένα ὀθφανά, ἀσθενεῖς πένητες, γέροντες, ἄποροι μαθηταὶ μᾶς περιέάλλουν. Μόνον ὅταν σπεύσωμεν πρὸς τοὺς ἐλαχίστους ἀδελφοὺς ᾿Εκείνου, ὃ ὁποῖος κλίνας τοὺς οὐρανοὺς κατῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πλούσιος ὤν ἐπτώχευσε δὺ ἡ- μᾶς θὰ δυνηθῶμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ἀπολαύσωμεν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐδοχίας τὴν ὁποίαν ἐμήνυσαν εἰς τὴν γῆν οἱ ἄγγελοι κατὰ τὴν φύμτα τῶν Χριστουγέννων. Ζήνων Σιῶζο ] ς ΑΝΑΜΦΙΒΟΔΙΩΣ ἡ ἀπώλεια τοῦ Ζήνωνος Σώδου ὑπῆρ- ἔε µεγάλη. Ἰαχητικὸς ἀγωνιστὴς ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ ἴδα- γικὰ τῆς θρησκείας καὶ τῆς πατρίδος εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν ὅ- ποίων κατήνάλωσε τὴν ζωήν του. Καὶ ὥς µέλος τῆς ᾿Επιτροπῆς Αναθεωρήσεως τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς ᾿Εκκλησίας µας καὶ διὰ τῶν ἄρθρων του εἰς τὰς ἡμερησίας ἐφημερίδας ὑπέθαλε ἐμέοιθεῖς εἰσηγήσεις. Εὶς κάθε ἀναφυόμενον ἐμκλησιαστικὸν ζήτη- µα ὁ ἀείμνήστος Ζήνων Σ ὤξος διὰ τῆς πολυµερεστάτης ἆρθρογρα: φίας του ἔδιδε τὴν κατεύθυνσιν τὴν δποίαν ἔδει νὰ ἀκολουθήσῃ ἡ ὀρθὴ λύσις. Νομομαθὴς ἄριστος, δὲν ἐχρησιμοποίησε τὴν ἐπιστήμην του ὣς ἁπλοῦν θιοποριστικὸν ἐπάγγελμα, ἀλλὰ ὡς µέσον ἐξυπηρε- τήσεως τῶν κοινῶν. Οὐδέποτε ἠρνήθη νὰ προσφέρῃ, ἀφιλοκερδῶς πάντοτε, τὰς ὃπηρεσίας του ὅταν ἤ 'Ἐκκλησία ἢ ἡ Πολιτεία τὰς ἐξήτησαν. Διὰ τῆς ὅλης διωτῆς του ἀνεδείχθη ἄνθρωσιος ὑπὸ τὴν αθυτέραν πραγματικὴν σηµασίαν τῆς λέξεως. Θνήσκων δέ, διὰ τῆς διαθήκης του τὴν ὁποίαν ἀπιὸ πολλοῦ εἶχε συντάξει, ἀπέδειξε ὅτι ἐνεφορεῖτο ὑπὸ τοῦ πνεύματος τῆς χοιστιανικῆς ἀγάπης. ΣΕ κεῖνο τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος εἶχεν εἴπη εἰς τὸν πλούσιον νεανῖσκον «ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ διάδος πτωχοῖς» ὁ ἀείμνη- στος Ζήνων Σῶξος τὸ ἐξεπλήρωσε πιστῶς. Τὴν περιουσίαν του, τὴν ὄχι µικράν. ἀφῆκε εἰς τὸ 2 χολεῖον τὸ ὁποῖον τὸν ἐγαλούχῆσε διὰ νὰ δυνηθοῦν εἰς αὐτὸ καὶ ἄλλοι, πτωχοὶ αὐτοί, νὰ θαπτισθοῦν εἰς τὰ νάµατα τοῦ «Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Καἱ ἀπῆλθε μὲν ἐκεῖνος ες τὰς αἰωνίους µονάς, ἡ µνήµη του ὅμως θὰ εἶναι ἀγήρως. σχας ἐν ᾽Αμερικῇ δὲν ἠδυνήθη νὰ παραμείνῃ ἐνταῦθα εἰ μὴ µερι- κοὺς µῆνας µόνον. Τὴν Μητοό- πολιν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐν ᾽Αμεριχῃ θὰ διευθύνῃ, μέχρις ἀναδείξεως διαδόχου του ὁ ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων τοῦ Πωτοιασχείου Μόσχας Μητροπολί- , 19141 ὑπῆρξε δεινὸς ἀναφερόμενος εἲς τὴν σηµασίαν τῆς ᾿Ορθοδό- Έου Θεολογίας καὶ τῆς ἐν Μό- σγα Πνευματικής ᾽Αναδημίας διὰ τὴν καθ ὅλου. Θεολογίαν. Ὡς Μητροπολίτης ᾽Αλεουτίων Νήσων γαὶ Ὡορείου ᾽Αμερικῆς διαδεχθεὶς τὸν Μαχάριον καὶ ὡς ἀντιπρύσω- πος τοῦ Πατοιαρχείου τῆς ἈΤό- της Νικόλαος, 4 ἱΝΛΜΙΝ ΙΙ ΠΕΜ ΤΠ ΙΙ ΤΙ ΔΕΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΕΥΟΔΩΣΙΝ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΜΑΣ Καθ) ὃν χωύνον ὁ δΔΙωναριώτα- τος ᾿Δοχιεπίσχοπος -χαὶ ἸἨθνάῳ- χης Κύπρου κ. Μάκάσιος συνεχί- ζει τὰς ἔπαφάς του μετὰ τῶν δι- φόρων παρὰ τῷ ᾿Οργανισμῷ '1- γωµέγων ᾿Εθνῶν ἀντιπρυσώπων ἀγωνιζόμενος μετὰ τῶν μελῶν τῆς ᾿Ἠθνικῆς µας ἀντιπροσωπεί- ας ποὰς ἄναγνώσισιν εἲς ἡμᾶς τοῦ θείου δικαιώματος τῆς ἐχευθευίας, οἱ. ἐνταῦθα παραµένοντες θφη- σκευτικοὶ ἡγέται, οἳ Νεὐασμιώ- τατοι Μητοοπολῖτω, συνεχίζουν τὸν ας οονηματισμὸν Ἰκααμν µας, Εαὶ τῇ εὐκωοίς. δὲ τῆς χθὲς ἀρξάμένης συζητήσεως τῆς Ἑλληνικῆς πῳοσφυγῆς εἷς τὰ Ἠνωμένα ἔθνη ἀνεπέμ(θησαν τν παρελθοῦσαν Κυριακὴν 1 Δεμεμ- ύρίου δεήσεις ἐν τοῖς ἱεροῖς ναοῖς | πρὸς φωτισμὺὸν τῶν μελῶν τοῦ. ΟΗΕ εἰς ἀναγχώνισιν τοῦ διχι-᾿ ου. αἰτήματος τῆς αὐτοδιαθέσεως τῆς νήσου µας. | Ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπικῇ πεφι- | φερείᾳ ἐντολῇ τοῦ Οεοφιλεστάτου | Χωρεπισγόπου Σαλαμῖνος κ. Γεν | γαδίου ἀνεγνώσθη, τὴν παρελθοῦ- | σαν Κυριακὴν 15 Δεμεμόοίου ὅτι υοτὴν τοῦ Αγίου Ὑπυρίδωνος, | μετὰ τὴν ὀπισθάμθώνον εὐχὴν ὃ- | πὺ τοῦ ἱερέως ἡ κάτωθι δέησις: | 1 π ΕΥΧΗ | τοῦ | Ἀέσποτα Κύριε, Μωάώκυύθυμε, Πολέλεε καὶ 1[ολυεύσπλαγχνε, ὁ | τῷ Ἵθθνει ἡμῶν πολλὴν πάντοτε ᾿ τὴν εὔνοιαν ἐνδειξάμενος κά το σάγις ἀπὸ κινδύνων τοῦτο λυτρς- | σάµενος, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν καὶ ἐπ. άνουσον ἡμῶν δεομένων Σου, ντι πίθλεφον εὐμενῆς ἓξ ἁγίου χατοι: χητηοίου. ους ἐπὶ τὸν εὐσεύῃ καὶ φιλόχοιστον Ἠλληνινὸν Κωπρια- χὺν λαόν ου, ἀγωνιζύμενον, Ὅ- πὲρ τῆς ἀπελευθευώσεως αὐτοῦ ναὶ τῆς πολυπυθήτου ἐθνικῆς ἄπο- Ψμταστάσεως. Οἰκτοίφησον αὐτὸν ναὶ εὐσπλαγχνίσθητι. νίσγυσον γιὰ εὐόδωσον τὰ διαθήµατα τοῦ Μιναοιωτάτον Λογιεπισκόπου ἡ- μῶν γαὶ ᾿Ἠθνάρχου, Σφάτονον καὶ ὑποστήριξον τὰς ἑνευγείας τῶν Αντιπροσώπων. τῆς ᾿ἨΜθνικῆς ἡ- μῶν Κπὐερνήσεως παρὰ τῷ Όυ- γανισμῷ τῶν Ηνωμένων Εθνών χιθ’ ἣν στιγμήν συςητεῖτια ἐν ὔ- τῶν τὰ νομιμώτάτον καὶ δικυιότα- τον αἴτημα τῆς Ἠλληνικωτάτης Κύπρου πεοὶ Ενώσεως μετὰ τῆς «ιλτάτης ἡμῶν Μητοὺς Πατοίδος. Φώτισον τὴν διάνοιαν καὶ λάλήσον ἀγαθὰ ἐν τῇ χαρδίᾳ τῶν μελῶν τοῦ ᾿ΟὈργανισμοῦ τούτον εἰς άνα- γγώρισιν καὶ ἀπονομην τοῦ. Όυι- ον, πρὸς χαρὰν τοῦ λαοῦ Σου. Να φιλανθρωπότατε Δέσποτι, κλῖνον τὸ Οὓς 3ου ποὸς τὴν δέ’ ησιν ἡμῶν παὶ ποὀσδεξαι ταύτην. θγντεινον τὸν θοαγίονά Σου εἲς θοήθειαν ἡμῶν καὶ θανμάστώσον γιὰ νῦν τὰ ἐλέη Σου, ποεσθείαις τοῦ σήµερον ξουταζυμένου ὩΩσίου Ηωτρὺὸς ἡμῶν καὶ Θωωυματονογοῦ Νπυρίδωνος. ὃς τὴν Ἀῆσον ταὺ- την γενέτειραν ἔσχε καὶ συμπα- θῶν. διὰ τοῦτο τῷ δούλῳ. τούτῳ γι πσεις ἵμιον που τοῦ ἠπεουνδύξον Οωώ νο ο οὖ, δι πάν εἰ ἡ ελαπὶς ἡμῶν γαι πι τὴν δ ἣν πουστασίαν πεποίθις δα τὴν δάξαν ὀναπέμ μεν χαὶ ποµεν τὸ ἑατοὶ γα τῷ Γι καὶ τῷ ἁγίω νεύµατι, νὺν χα ἀεὶ γιὰ εἰτ τοῖς οἱ ῶνις τῶν εἰ ώνων, ᾽ΑἉμην. ᾿ΩὨσαύτως ἐν τῇ ΑΠητουπολιτικῇ περι(ευείᾳ Πάφου. κατόπιν ἐντο- λῆς τοῦ Σεύασμιωτάτον ἈΤητροπο- λίτου Πάφου κ. Φωτίου ἐτελέσθη- σαν ἐν τοῖς ἱεουῖς ναοῖς δεῄσεις ἴγαὶ ἀνεπέμςθη ἡ ἀλόλουθας εὐγή, πα Ευ ΤΝ η Νύοις ο Οκός τῶν ΕΓατέννον ἡ- μῶν. ὦ Εασιλεὺς τῶν Εασιλευόν- των καὶ Κύριος τῶν Νπονόντων, ὁ τῇ ΣΠ πωθνοία κυθευνῶν καὶ ονθμίζων τὰς τύγως τῶν λαῶν γαὶ συηίζων ἄθχοντις νυθεονᾶν ἐν δι. ιωσύνῃ, ἃ τὴν δν εὔνοιαν καὶ πωοστασίαν ἀδιάλειπτον ποὺς τὸ εὐσεθὲς Ἓθνος ἡμῶν, ὡς πρὸς ἄλλον πεοιούσιον Ἴσομήλ, χαθὶ ὕλην τὴν µακοαίώνα ἱστορίαν ἓν- δειξάµενος καὶ ὃι” αὐτοῦ μεγάλα κιὶ θαυμαστά ἐν ὅλω τῷ ύσμῳ πυιἠσας ποὸὺς δόξαν μὲν τοῦ Α- ψίον ΟὈνύματός Σου, εὐεργεσίαν δὲ τῆς ὕλης ἀνθοωπότητος. ὁ τῷ Οείω φωτί ου καθάπερ 3Σολο- μῶντα γα τοὺς Κοιτάς, «ωτίσας τοῖς ἐχποοσώπους τοῦ. νέοι. Ἴσοα- ἠζωτοῦ Ελληνικοῦ ἡμῶν Ἵνθνους, σθενώσας αὐτοὺς τῃ παγ- σθενεῖ 5ου δεξιᾷ ἓν τοῖς ἱερυῖς ὑπὲο ἐλενθευίας ἀγῶσιν. ἐπάκοι- σον ἡμῶν δεοµένων σον ἓν τῇ ὥτι ος ταύτῃ. Φώτισον γχαὶ ἐνίσγοσον τῇ ὃυ- τά µει Σου τοὺς πιστοὺς μαχηπὰς τοῦ ἱεροῦ ἡιῶν ᾿Αγῶνος παρὰ τῷ ᾿Οογανισμῶῷ τῶν Ηνωμένων ἛἩ- βνῶν, τὸν ᾿Λογιεπίσροπον ἡμῶν γαὶ τοὺς ἀντιπυυσώπους τῆς ΝΤΠ- τοὺς Γωτοίδος ἵνα ἓν συφίᾳ καὶ αυνέσει καὶ εὐιωνγίᾳ διεξαγάγωσι τὸν. δίκαιον καὶ εἰφηνικὸν ἀγῶνα τῆς αὐτοδιαθέσεως ἡμῶν ἐν τῇ ἸΑμϕ ιστυογία τῶν Εθνών. τὰς Ζαρδί- τῶν Ἠνω- λάλησον ἀγαθά εἲς τῶν ἀντιπουσώπων µένων Εθνὼν κα ὡς Ἡλιος ὃι- χιμωαύνης γαταύγασον τὰς διανοί- ς αὐτῶν ὅπως φη(ίζοντες τὸ δί- χιπον αἴτημις τῆς Μητοὺς ἡμῶν ἨῬλλάδος ὑπὲο αὐτοδιαθέσεως τοῦ Κυποιακοῖ λαοῦ. δικαιώσωσι τὰς πυοσδογίας χαὶ τὰς ἐλπίδας τῶν ἐλευθέρων ὀνθρώπων τῶν πιστευ- ὀντων εἲς τὰ ἰδεώδη τῆς δικαιο- σύνης γαὶ τῆς Ἐλευθεοίας.΄ Να Κύσε ὁ Θεὺς ἡμῶν, ἐπί- ὄλεον λέω ὄμματί ου ἐπὶ τὸν δοῦλον τοῦτον όν Σαυς ὅστις οὗ ἐπαύσατο διὰ τῶν αἰώνων ἐν- τητεῖν τὴν ἐλενθερίαν αὐτοῦ καὶ ἀγωνίζεσθαι ὑπὲρ αὐτῆς, καὶ μὴ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν στερήσης τοῦ Οείου. Σου δώρου ὅπερ ἔπιπυ- θοῦσιν τἱ υγαὶ ἡμῶν ἐν συνοχῇ καὶ ἀποχαραδορία µεγίστῃ. Χάωισαι ἡμῖν τὴν Ἠθνικὴν Ἡ- μῶν ᾿Ανάστασιν, τὴν Ἔνωσιν τῆς εις λωαῶ. 3ου, συμπαοίσταται ἡμίν τῖ ὥρῳ ταύτῃ καὶ προθιθάζει τᾶς δε- ΙΡΧΙΡΜΙΜΙ ΙΗΠΙ Ἠλληνιωῆς ἡμῶν νήσου μετὰ τῆς -------«--Ὑ-υ-υ---------- μη ΕΙ ΙΗΠΙΙ «ϱ. Σεθασμιώτατος Μητφοπο- λίτης Πάφου κ. Φώτιος τῆν παο- ελθοῦσαν Κυριακὴν 19 Δεκεμόρίου ἐτέλεσε τὴν θείαν Δειτουογίαν καὶ ἐκήρυξε τὸν Θεῖον Λόγον ἐν τῷ ἵ. ναῷ Ἁγίου Κενδέου Γτή- µατος. Την προσεχῆς Κυριαλὴν 19ην Δεκεμθοίου θὰ τελέσῃ τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ κηούξῃ τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ. ναῷ Τιμίου Φταυροῦ Ὀμόδους, «Ο Σεθασμιώτατος Μητοοπολί- της Ἐιτίου κ. Άνθιμος τὴν πά- ρελθοῦσαν Κυριωκὴν 19 τρέχοντος μηνὸς Δεκεμθρίου ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ ἐκήουξε τὸν θεῖον λόγον ἓν τῷ ἵ. ναῷ 'Α- γίας Μαοίνης Ὑεματισμένου. Συνεχίζων τὴν Ποιμµαντορικὴν Περιοδείαν του ὁ ΤΠ. Μητροπολί- της Κυρηγείας Ἐ. Κυποιανὸς ἐτέ- λεσε τὴν θείαν λειτουογίαν γαὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον τὴν Κυ- ριακὴν ὅ Δεχεμθρίου ἐν τῷ ἵ. ναῷ Ἰεντάγυιας, τὴν Δευτέραν, 6 Δε- γεμθρίοι, ἑορτὴν τοῦ 'Αγίοι δι κολάου, ἐν τῷ πανηγηρίζοντι ἵ, ναῷ Στνριανοχωθίου Μόρφοι, τὴν Τρίτην εἲς 'Αγίαν Ἠϊρήνην Κι- οπἨνείας, τὴν Γετάοστην εἲς ΆΛιθερά, τὴν Πέμπτην εἲς ὌΟσωψμαν, τὴν παφελθοῦῖσαν Ἀνριακήν, 15 Δε χεμθρίου , ἑουτὴν τοῦ Αν. πι ρἴδωνος, εἲς Καποῦτι, τὴν Άει- τέραν εἲς Άγιον ᾿Εομόλαον, τὴν Τρίτην εἲς Χ ύσκλιπον. ταὶ αἡ- µερον Τετάρτην, 10 Ἀεχεμθοίου. ἑορτὴν τοῦ Αγίου 'Ἱερομάστυρωας Ὁ. Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκο- πυς Σαλαμίνος κ. Γεννάδιος τὴν παρελθοῦσαν Ἰυριακὴν 12 Δεχεμ- θρίου ἑορτὴν τοῦ Αγίου Σπυρί- δωνος ἐτέλεσε τὴν θείαν λειτονο- γίαν καὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ πανηγυρίζοντι ἱ. ναῷ Α- γίου Σπυρίδωνυς ἉῬρεμετουσιᾶς, ἔνθα τὸ πάλαι ᾖἧτο Ἡ ἐπισκοπὴ τοῦ Ἁγίου. Τὴν ἐπαύριον Δεν- τέραν προέστη τῆς κηδείας τοῦ μεγάλου εὐεργέτου τοῦ Πἴαγχι- πρίου Γυμνασίου Ζήνωνος Σώζου. Τὸ ἑσπέρας δὲ τῆς Ἰθὲς Τρίτης ἐχοροστάτησε γατὰ τὸν ἔσπευι- γὸν καὶ ἐγήρυξε τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἑορτάξοντι ἵ, ναῷ Αγ. Ἑ- λευθεοίου Λευκωσίας (ΝΜετόχιον τῆς ἈΙονῆς ΑΙαχαιοα). Οἱ ἱερυκήρυχες τῆς Αογιεπι- σνοπῆς ἐκήωνξαν τὸν Οείαν. λό- γον κατὰ τὴν παρελθοῦσον τοι ακχὴν {9 Δλεκεμθρίου ὡς ἀνολοῦ- θως: οἳ Πανοσιολ. Αογιιονδοῖ- ταις Ανάογυοος ταματόπυνλος εἲς Ξιηοτύμύου, Φώτιος Κωώνσταν- τχίδης ἐν τῷ Νας Απι Ἠπυοοί- θωγος Δευλωσίας, ὁ διάλογος Εὺ- στάθιος Γ[απαγεωογίου εἰς λΤαρα- ῥύόουνον, ὁ κ. Αι Ρέθελας εἲς Α- θηαΐνου, ἃ 2. Ἂν Πέτσας ἓν τῷ Καθεδοικῷ Χαῶ ᾿Αῄαν Ιωάν- νους ὁ 2. Α. Παπαγεωργίου ἓν τῷ ἐν ΧΝαο Απ Εεωονίου ἓν Λεχ σίᾳ. --ὸ- ΙΤ 'Ὁ Π. Μητουπολίτης Κυρηνείας 2. Κυπριανός τὴν Κυοριακὴν, ὦ Ἐλεδβεοίοι, εἰς Κοντεμένον. 'ϱ Πανικοώταάτος Αητουπολ{- της Κυρηνείας κ. Κυπριανός τὴν πωοσεγῆ Ενριακήῆν, ποὺ τῆς Χοι- στοῦ Γεννήσεως, θά τελέσῃ τὴν θείαν λειτονοσίαν χά θὰ κηωώξῃ τὸν θεῖον Δόνον. Κάοτσιας. ἓν τῷ ἓν ναῷ τοῦ ἔτους ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον θὰ κυκλοφορήση περὶ τὸ τέλος Δεκεμβρίου. Αεγεμθοίου, ρατὰ τὴν θείαν ει- τονοσίαν ἐν τῷ ἵν ναῶ Πεντάσ- ἐγειοοτύνησε εἷς Ποεσθύτε- ρον. διὰ τὴν Κοινότητα Γαλάτας τὸν Διάγονον ᾿Ανδρέαν Ο. Ῥοι- λέντην, πθητὴν τῆς 'Τεσατικῆς Σχολῆς. ασ οκ 1955 ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ Ανν να ανν νυν. Γι τάτης οτοὺς ἡμῶν Ελ άδιιςς εἶναι ἐλεύθευοι τοῦντεῦθεν τον θίον Γ διά αντες, Γπνῶμεν χι ὀ0ξολη: ο πεν τὸ Γανάστον κά ὑποούμνις Γον Ονυμά σωῦ, τηῦ Εατούς καὶ τω Τίοῦ γιά τοῦ ἁπίο [νεύμο- ἔτηωσ, ΗΝ. | Ἔπξ ἄτοοι ὁ Εανιευώτατος Αη: τοαπολίτης Κυοηνείας κ. υπο τος ἀπέστειλε χθές, ἐπὶ τῇ ἑνάν- ξει τῆς συζητήσεως τοῦ Βυπωια- χυῦ {ητήµατυς ὑπὸ τοῦ ὋΟωγανι- αμοῦ Ενωμένων, Εθνῶνι τὸ ἀνοτ θε τη ενος ἡματα: Ααναὐιώτάτον λουιεπίσχυπον Αύποσν Α{ανάθιον εἷς Νέαν Τουνην. λαθύτατα σι γκεκινηµένοι, γαι: οετίζοντες εὐλογημένην ἡμέραν ανζητήσεώς ἠμετέοου. Ζητήματος ὑπὸ τοῦ Οωπανισμοῦ. Ενωπένων Ἠθνῶν, δεύµεθα. Εατοὺς υἴντιο- μῶν ναὶ πάσης παρκ] ήσεως «ω- τίαη διαναίας συνέδοών χαὶ µάλά- Ἐμ ωδίως ἰσχυσῶν γἲῖς ἵνα ἄπο: δώσωσι διχαιοσύνην, ἐγχοίνοντες ἐνευγηθῶσι αὐντόμως ὀιαθήματα ὀμέσου ἓφ αυμογῆς αὐτοδιαθέσεως Νυποιακοῦ λαοῦν ᾗ Ὁ Κυρηνείας ΝΥΗΡΙΑΝΟΣ ᾽Αντιπούεδυος Τοας. Ἰθναυγίας Ἠξογώτατον Σούεδουν τῆς ο ηνικῆς ᾿Αντιπουσωπείας πιιωὰ τῷ Οογανισιῶ Ἠνωμένων ᾿Ἠθνὸν ταῖς Νέαν Τόωγην. Γι Εὐγνωμόνως, γαφετίζυντες, με τὰ, Κυποιακοῦ ο λληνισοῦ ἔναυ: Γαιν σιζήτήσεως οὐσίας υπο ακοῦ Ζητήματος, ἐπίστεμιν ὑμετέρων Ὀσθενιυῶν. ἀγώνωνν, ἀναμένομεν μετὰ, σι γχινήσεως απ) ησως εὐνοῖ- γὼν ἀπυτέ]εσμα, ἄμεσον ἐνέργειαν διαθηµάτων ἀὐτοδιαθέσεως δυ πωιχοῦ. Αποῦς ποᾶς Κωατιάώωσιν ἐμπιστοσύνης πεποἸατισμένου) κό οσύνης χιὰ ἐλευθεορίας καὶ ἐπιχοά- τησιν ποαγμµατικῆς εἰφήνης. Κύοιος τῶν Ἀννάμεων εἴπ μεθ) ἡμῶν, τ Ὁ Νυρηνείας ΚΥΗΡΙΑΝΟΣ ᾽Αντιπούεδους Σρας. Ἰθναυχίας ον τῃ Ἱ. Μητροπόλει Κυρηνεί- ας. τῇ 13η Δεγεμθρίου 104, Ὠσαύτως γα ὃ Θεοφιλέστατος Χωφρεπίσκοπος δαλάμῖνος Ἠ. Γεν- γάδιος ἀπέστειλε ποὸν τὸν Μανα- ριώτατον ᾿Αογχιεπίσνοπον τὸ ἁγύ- λουθον τηλεγοάφημα: ιο αοιώτατον ᾿Αογιεπίσκυπον Κύποοι Μωαχάφριον εἲς Νέαν 'Ὑόρνην. οδνυγχαίροντες Ὑμετέοιν α- χαοιότητα διὰ Πατοιωτικὴν δρᾷ- σίν της συμπαριστάµεθα. νοερῶς χατὰ τὰς ἀποφασιστικὰς ταύτας διὰ, τὴν δικαίώσιν τοῦ Ἰθνικοῦ Κυποιακοῦ πόθου στιγµάς, ΝΑΛΑΜΙΝΟΣ ΓΕΝΝΑΑΙΟΣ ἲ ΧΙΙ { ΠΙΠΗΝΗ ΟΙ Ν (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ριζε παρὰ τὰ ρεῖθρα τοῦ Γάγ- γη τὰς προσευχάς του, ἐπέ- σπευδεν τρόπον τινὰ διὰ τῶν ἱκεσιῶν του τὴν ἄφιξιν τοῦ µυ- στηριώδους ἐκείνου προσώ- που, παρὰ τοῦ ὁποίου ἀνέμε- νε τὴν ἁγιότητα τῆς καρδίας του καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν εὖ- τυχίαν τῆς πατρίδος του. Τὴν αὐτὴν ἰδέαν ἀπαντῶμεν καὶ εἰς τοὺς Πέρσας καὶ τοὺς Αἰ- γυπτίους. Ζωροάστρης ὁ θεµε- λιωτὴς τῆς Περσικῆς θρησκεί- ας ἀνωμολόγει τὴν ἔλευσιν ἑ- νὸς µεσίτου ὡς διδασκάλου. Ὁ φιλόσοφος Κομφούκιος ἐδί- ὅασκεν ὅτι ἐπρόκειτο ἄνωθεν νὰ ἀποσταλῇ εἲς ἅγιος παντο- γνώστης καὶ παντοδύναμος. Κατὰ τὸν Πλούταρχον ὁ [ῦ- ρος ὅταν ἐπεκαλεῖτο τὸν Μί- θραν ὡς μάρτυρα τῶν ὄὅρκων του, ἐπεκαλεῖτο ἐκεῖνον, ὁ ὁ- ποῖος ἐπρόκειτο νά τὸν χειρα- γωγήσῃ κατόπιν ὡς ὁπηρέτην ἐκδικήσεως καὶ ὡς ὄργανον τῆς ἀγαθότητος τοῦ οὐρανοῦ. ᾽Αλλὰ καὶ οἱ Ἕλληνες διε- κήρυξαν τὴν ἀνάγκην τῆς ἕ- λεύσεως ἑνὸς Καθολικοῦ Δι- δασκάλου καὶ Λυτρωτοῦ καὶ μάλιστα κατὰ τὸν σαφέστερον τρόπον. Οὕτω ὁ μέγιστος τῶν φιλοσόφων τῆς ἀρχαιότητος ὁ Σωκράτης, τὸν ὁποῖον δύ- ναταί τις, δικαίως νά ὀνομάζη τοῦ Χριστιανισμοῦ σπινθῆρα προεκαγέντα, προεγνώριζε ὅ- τι θὰ ἤρχετο σωτήρ τις ἐξ οὐ- ρανοῦ, ὁ ὁποῖος θά διεφώτιζε καὶ ἐγνώριζε τὴν ἀλήθειαν εἰς τοὺς καθεύδοντας δικαστάς του «εἶτα τὸν λοιπὸν Οίον καθεύδοντες διατελοῖτ᾽ ἄν, εἰ μὴ τινα ἄλλον ὁ Θεὸς ὑμῖν ἐ- πιπέµψειε κηδόµενος ὑμῶν». (Πλατ. ᾿Απολ. Σωκρ.) Καὶ ὅ- ταν συνωµίλει µετά τῶν µαθη- τῶν του κάποτε εἶχεν εἴπῃ πρὸς ἕναν ἐξ αὐτῶν τὰ ἑξῆς περίπου: «Ωω ᾽Αλκιθιάδη, µη- δὲν αἰτιῶ τοὺς θεούς. ᾿Αναμέ- νωµεν ἕως ἂν ἐξ οὐρανοῦ τις ἀπεσταλμένος ἔλθῃ καὶ διδά- ἵξεη ἡμᾶς πῶς δεῖ διακεῖσθαι πρὸς θεοὺς καὶ ἀνθρώπους, καὶ ἐλπίσωμεν ὅτι ἡ παρὰ τῆς θείας χάριτος ἡμέρα τῆς ἆπο- στολῆς ἐκείνης ἥξει οὐ διὰ (μακρῶν.. Καὶ δὲν εἶναι µόνος ὁ Σωκρά- ἵτης, ὃ ὁποῖος προεῖπεν τὴν ἔ- Ίλευσιν τοῦ Μεσσίου, ἀλλὰ καὶ 'ὅλοι οἱ μεγάλοι ἄνδρες ἐν χο- ρῷ ἐνητένιζον πρὸς τοὺς οἵ- 'ρανοὺς καὶ ηὔχονιο ἐκεῖ- 1θεν νὰ προέλθῃ κκννκχκκκκκκκκκκνκκκ κκ κκκκκκκκκκ τοῦ κόσμου. Ὑπεύθυνος: Χρ. ᾽Αγαπίου. Τύποις: «ΑΒΑΓΕΝΜΒΝΗΣΙΣ» Λευκωσία ἨῬθνγῶν, πρυαγωγὴν ἀοχῶν δικα, ἡ λότρωσις | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ἱ 1 | τς λημοσιογρασ ια αληροφοσίαι [ἐξ Ἑλλάδος ἀναφέφουν, ὅτι χα: ἐποσπιν παραστάσεων τῶν ἔνδιαφε- Γρυμένων, καὶ τῶν ἀομυδίων εγ- ]ἠσιαστινῶν. ἀργῶν καθὼς καὶ τῶν ὑπηοεσιῶν τοῦ. Υπουργείου ᾿ΘΟφησχκευμάτων καὶ Ἱθθνικῆς Γπαι- Γδείας παρεχωθήθη γιά εἷς τοὺς ἓ- Γφημερίους, τὺ χορηγηθὲν εἷς τοὺς Ιδηµυσίους ὑπαλλήλους ἀπὸ τῆς ἕπης ᾿Ομτωύθορίου ἐπίδομα πυλν- Γετοῦς ὑπηρεσίας. Σγετικῶς ὃ Ὕ- Γπουργὸς τῆς Παιδείας κ. Αγ. Γε- ροχωστόπονλος ἀπέστειλε ποὺὸς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομιχῶν τὸ σχετιχὸν ἔγγραφον διὰ τοῦ ὁ- ποίου. ζητεῖ ὅπως συμπεριληφθῷ- σι καὶ οἳ ἐφημέοιοι εἰς τὴν προσ- (ΤΓοῦ ἓν Ἀθναις ἀνταπυοχοιτοῦ μάςον--- χει ἤδη ἀθχίσει καθὶ ἄπικσαων τὴν Ἑλλάδα ἡ ειτονογία. τῶν Βατηγητικῶν Σχολείων, ἀνωτέ- οῶν, µέσων γα ρατωτέοων. ὡς καὶ τῶν ἑωγακυμένων ἁγοριῶν καὶ χυωιτσιῶν. 'Ὁ ἀριθμὸς τῶν Κάτη- γητικῶν Σχολείων καὶ τὸ α)ῆθος τῶν μαθητῶν ἐξακυλουθεῖ νὰ, αὖ- ξάνῃ μὲ τὸν ἴδιον οὐθμὸν ποὺ Ἡ- Γκολυύθησε κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη. Νατὰ τὴν λήξασαν περίοδον 19ο ὔ----ᾱᾱ Ἡ Ἠίνησις τῶν Κατηχη- Γτοῶν, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως ἀριθ- Γμοῦ σχολείων ὧσον γαὶ ἀπὸ ἀπύ- αεως ἀριθμοῦ. μαθητῶν. ὑποσέθη Γπασαν πυοηγουµένην, τς Αξίει ν) ἀναφερθοῦν οἱ κά- τωθι ἀθιθμοὶ ἀπὺ τὴν χίνησιν µό- ο-“ᾱ--- | ΠΙΝΙΜΙ ΝΙ Π ἹΠ ΙΙ ΗΙΜ(ΝΜί ΠΙΝΗΙΗ ΙΕ (ΙΙ ΙΦἠΗΙΠΗ Π ΕΛΝΙ αὔξήσιν τῶν μισθῶν τὴν εἷς τοὺς λωιποὺις δημοσίους ὑπαλλή ους δυ- θεῖσαν, ραθὶ ὅτι διὰ της περι ηωάφοι ὁ τῆς ὑπ] τῆς 15 Νοεμθυίου πο άσεώς τοῦ Ὑπουογείον Γ[ωιδείας κά τοῦ Ύ- πυυογείον Οἰκονομικῶν οἱαδἠπυ- τε µεταθολὴ εἰς τὸ μισθο]όγιον τῶν Δημοσίων Υπαλλήλων θέλει 'Ἔχει ἀνάλογον ἐφαρμογὴν χαἱ ἐπὶ τῶν. μισθῶν τῶν ἐφημεοίων ὡς οὗτοι. ὁρίζονται διὰ τῆς παρού- Ισης». Κωτόπιν τούτου παρεσχέθη καὶ εἰς τοὺς ἐφημεοίους τῆς ἛἘκκλη: σίας τῆς Ἑλλάδος τὸ εἰς τοὺς δη- µοσίους ὑπαλλήλους γοφηγηθὲν ἕ- πίδοµα πολυετοῦς ὑπηρεσίας. γον τῶν Κατηγητικῶν Ὁ γολείων τῶν ἐξυπηρετουμένων ἓχ ποοσω- πικοῦ. τῆς «ζωῆς: (Στοιχεία διὰ τὴν χίνησιν τῶν Κατηγητικῶν τῆς Αποστολικῆς Διακονίας καὶ ἅλλων ἐχκλησιαστικῶν Ἡ γοιστι- ανικῶν ὀργανώσεων θὰ, σᾶς ἄνα- φέοω πωοσεχῶς). Μὶς τὴν περι έφειαν Αθηνῶν ἐλειτούυγήῆσαν ρατὰ τὴν πεοίοδον 108. 3005 ἓν συνόλῳ κατη- γητικἁ σχολεῖας μὲ 595654 µαθη- τὰς γαὶ µαθητοίας. Εὶς τὰς ἔπαυ- χίως ἐλειτούογησαν ἓν ὕλῳ 10τ8 Κατηχητικἁ ὃ γαλεῖα μὲ ΤΠΣΤΙ μαθητὰς καὶ µαθητοίας. οὕτω πέωασιν ἐλειτούργησιν ἐν ὕλω 1911. Κατηγητικὰ Σγολεῖα, μὲ 1 ττος ἓν ὕλῳ μαθητὰς καὶ μαθητοίας. | -.... ΙΠΙΙΙΙΙ ΙΙ ΙΙ ή ή ΜΠΠΙΗΝΙ ΙΙ ΠΠ [ῇἱ Τι ΜΗ 9 Δεκεµέρίου τὸ ἑσπέρας Γὥραν 4.90 μ.μ. ο. δε, θὰ ποαστῇ τοῦ Αγ. αγελαίου ἓν τῷ καθεδοικῷ ναῶ. 34 Δεκεµθρίου τῶν Χριστουγέννων. παραμονὴν 0. δεύ, Μητφοπολίτης θὰ γα- τέλθῃ. εἲς τὸν Καθεδρινὸν Ναὸν ὥσαν τιδς π.μ. θὰ χοροστατήσῃ χατὰ τὴν ᾿Ακολουθίαν τῶν Με- νάλων. ᾿Ὠρῶν, τοῦ Μεγάλοι Ἑ- απεορινοῦ ναὶ τῆς λειτουογίας τοῦ Ἀεγάλοιυ Εασιλείαυ. 36 Δεκεμβρίου Χριστούγεννα. ο {2θῃ ὥραν δεθ. Ἀητοοπολίτης θά εἰσ- - : ο : : εἰς τὸν Καθεδοικὸν Ναὸν ὐ π.μ. θὰ τελέσῃ τὴν θείαν Μειτουργίαν καὶ θά ὁμιλήσῃ. 26 Δεκεμόρίου, Κυριακὴ µε- τὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν. Ὁ Σεθ. ΑΙητοοπολίτης θά λει- τουογήσῃ καὶ θὰ κυρύξη τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ, Ναῶ Ἱεροῦ Κή- ποῦν, 37 Δεκεμθρίου, ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. 0 Πανιερώτατος θὰ γοροστα- τήσῃ εν τῷ Καθεδρινῷ Ναῷ. ο Δεπεμθρίου, ἕἑσπερινὸς Ἁγίου Ἡασιλείου, ὥρα 4 µ.µ. Ὁ δε, ΑΤητροπολίτης θὰ χο- «ΡΙ Π [ή ΠΕ» (Συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ξολογήσουν ἀπόψε µμµελφδι- κῶς τὴν Θείαν Γέννησιν τοῦ Σὠτῆρος Χριστοῦ «Χριστὸς οὐρανοῦ ἀπαντήσατε' Χριστὸς ἐπὶ γῆς ὑψώθητε' ἄσατε τῷ Κυ- ρίῳ πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν εὖφρο- σύνη ἀνυμνήσατε λαοὶ ὅτι δε- δόξασται». ᾿Ιδοὺ διατὶ αἱ καρδίαι δο- κιµάζουν τὰς ὡραιοτέρας συγ- κινήσεις, αἱ ψυχαὶ συγκλονί- ζονται ἀπὸ τὰ ἱερώτερα αἰσθή- µατα. τὰ κορμιά ριγοῦν ἀπὸ ἁγνὸν ἐνθουσιασμὸν κάτω ἀπὸ τὸ θεῖον φῶς τῆς θείας καὶ εὐλογημένης ταύτης «ἠύχτας, νόχτας γεµάτης ὄνειρα, νύχτας γεµμάτης μάγια». ᾿Ιδοὺ διατὶ καὶ ἐμεῖς καλού- µεθα ὅπως πλησιάσώμεν νοε- ρῶς τὴν Φάτνην τοῦ Σπηλαί- νου, ἀνάψωμεν πρὸ τῆς εἰκόνος τῆς ἁγίας Γεννήσεως τὴν και- νομένην ἐξ ἀρετῶν λαμπάδα τῆς φυχῆς µας καὶ κλίνοντες υτά γόνατα ἐνώπιον τοῦ ΜΞγά- λου Βασιλέως τῶν καρδιῶν μας, ἀσπασθῶμεν εὐλαθῶς ἴτον εὐλογημένον καρπὸν τῶν Γπαρθενικῶν σπλάγχνων τῆς Ἱδλαριάµ, τὸ θεῖον Βρέφος τῆς Βηθλεέμ ενος, Γ. Ποῖος θὰ τὸ ἐπίστευεν, { { αᾱ- :λήθεια, ὅτι τὸ Φῶς τῆς Βηθλε- [ὲμ θά ἔσθωνε καὶ τὰ δυνατώ- ἵτερα φῶτα τοῦ κόσμου Οτι ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου, ὡς ἄλ- λος Μωῦσῆς θὰ διχοτομοῦσε τὴν ἐρυθρὰν θάλασσαν τῆς ἐ- πι είου ζωῆς καὶ ὡς ὁ συνώνυ- µός του ἐκεῖνος ᾿Ιησοῦς τοῦ Ναυῆ, θὰ ἔστρεφε τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου πρὸς νέ- ας κατευθύνσεις ᾿Εδῶ ἀκρι- θῶς ἔγκειται τὸ ἀνερμήνευτον θαῦμα τῆς ᾿Ενανθρωπίσεως τοῦ Θεοῦ. ᾿Εδῶ ἔνκειται ὅλη ἣ Φιλοσοφία τοῦ Μυστηρίου τῆς Ενσάρκου Οἰκονομίας. τῆς ᾿Απειράνδρου Σαρκώσε- ως. τοῦ Εμμανουήλ, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θὰ ἵστανται καὶ θὰ ἐξίστανται οἱ σοφοί, οἱ γραµ- ματεῖς καὶ συζητηταὶ τῶν αἱ- ελιάς ων ως ᾽Αλλ' ἐμεῖς, εἰλικρινεῖς λά- γεννᾶται δοξάσατε΄ Χριστὸς ἐξ | ΠΡΙΠΜΙΝ ΝΝΙ ΜΗΝ ΤΙ 1Η. ΝΙΙΗΠΠΙΛΙΙΗ ΠΦῆΙ κ. ΦΠ/] σµου εἷς Ουμανισμὸν Πνωπένων | 1. ᾿]ανουαρίου, τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. ἑορτὴν 'Ὁ Σεύασμιώτατος θὰ εἰσέλθῃ εἲς τὸν Καθεδρικὺν Ἀαὸν ὥραν κειτουογίαν. τοῦ. Μεγάλου Βασι- λείου καὶ θὰ γηούξῃ. τῶν Φώτων. Ὁ Πανερώτατος θὰ τελέσῃ τὴν θείων λειτουργίαν καὶ θὰ κη- οὔξη ἐν τῷ Ἱἱ, ᾽Αναθασργός, Φώτων. ᾿Ωρῶν, τοῦ 'Ἡαπερινο τῶν Φώτων τῇ λείου καὶ τοῦ Μεγάλου 'Αγιασμοῦ, ( ς γεια. ἐλθῃ. εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Κενδέου ὥραν Τ.50 π.μ. θὰ τελέ- ση τὴν θείαν λειτουογίαν καὶ τὸν Μεγ. ᾽Αγιασμὸν γαὶ ἀκολούθως θή ἠγηθῇ τῆς Πομπῆς πρὸς τὴν δεξαμενὴν τοῦ Κήπου τῆς Μητοο- πόλεως ἔνθα θὰ γίνη ἡ κχατάδυσις ΡΝΙΟΙ ΙΕ ᾿Απέθανεν τὴν δην Δεκεμθρίου ἡμέραν Παρασκευὴν εἰς ἡλικίαν τὸ ἐτῶν καὶ ἐκηδεύθη τὴν ἰδίαν ἡμέραν εἰς τὸν ἱερὸν Ναὺν “Αγίου Εὐλογίου ὁ Αἰδ. Πωτᾶ Θεοχάρης Ἠιωπᾶ Μιχαήλ Ἱἱερεὺς Αγίου Θεο- δώρου ᾽Αμμοχώστου. Τὴν κηδείαν παφηκολούθησεν ὁλόκληρος ἡ χοι- γότης--τὐαὶ τοῦ γεκροῦ. κατετέθη- σαν στέφανα, Γὴν σύζνσον, τὰ τέχνα γαὶ λοι- ἱπους συγγενεῖς συλλυπούµεθα θεομῶς. ΙΙΕΟΝΜΗΝΗΙ ΤΠ ΙΗΙ ΙΠΙΤΙΝΙΙ (Ἀυνέχεια ἀπὸ τὴν Υ΄ σελίδα) να, ὢ Θεέ µου, πανάγαθε καὶ παντοδύναµε. ποὺ ἔτεινες τὰς ᾱ- κοάς Σου εἰς τὴν γαρδίων της. Σὺ ποὺ ἐπαγορυπνεῖς διὰ τὸ κάθε τέκνον 3ου, σὰν νὰ ἐπαγρυπνοῦ- σες µόνον δι αὐτὸ γαὶ διὰ τὸν καθ ἕνα, ὅπως δι’ ὅλους Καὶ ἀπὸ ποῦ πφοῆλθε καὶ τὸ ὅτι, ὕταν μοῦ διηγήθηκε τὸ ὄνειρόν της, ἐ- προσπάθησα γὰ τῆς τὸ ἑρμηνεί- σω, λέγων πρὸς αὐτήν, ὅτι δὲν πρέπει νο ἀπελπίτεται, διότι θὰ ἐ- Ὑίνετο εἰς τὸ, μέλλον καὶ αὐτὴ θµτι ἐγὼ ἥμουν τότε. ᾽Αλλ’ ἡ µη- τερά µου μοῦ ἀποκοίθηκε ἀμέσως παὶ χωρίς δισταγµόν' «Ὅγι δὲν μοῦ εἶπε. ὔτι θὰ εἶσαι καὶ σὺ ἑ- Ιεῖν ὅπου εἶναι ὁ υἱός σου, ἀλλὰ Γὔτι θή εἶναι ὁ υἱός που ἐχεῖ, ποὺ Γεἶσαι καὶ σύ»! (Συνεχίζεται) νεγείρωμεν σήμερον ἐπὶ τῶν Νοητῶν ὑψωμάτων τῆς Βηθλε- ἐμ τὸν µεγάλον Ἠαὸν τοῦ Πνεύματος, τὴν πανύψηλον ἐκ- λησίαν τῆς Ψυχῆς, τὸν πελώ.- Ρριον Βωμὸν τῆς καρδίας. Δι- ότι µόνον ἀπὸ ἐκεῖ ἐπάνω, ὡς ἅπο σκοπιᾶς ἀμεταθέτου καὶ αἰωνίου, ἡ Λογική, ὁ φιλοσο- φῶν Ποῦς, θὰ παρατηρῇῃ ἆ- σφαλέστερον τὴν πορείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Ἡ Ψυχἠῆ θὰ παρηγορεῖται καλλί. τερον εἰς τὴν διάψευσιν τῶν ὡραίων ἐλπίδων της. ΄Η καρ- δία θὰ θεθαιώνεται ἰσχυρότε- ρον, διὰ µέσου τῶν ἀναριθμή- των µεταπτώσεων καὶ τῆς γε- (Συνεχίζεται) τρεις τοῦ Θεανθρώπου, ἃς ἆ- ἆωιθ. Φ36υΝΝη τις π.μ. θὰ τελέσῃ τὴν θείων 3 ᾿]ανουαρίου, Κυριακὴ πρὸ ναῷ. τοῦ. χωρίου ᾽ , α 6 ᾿Γανουαρίου, παραμονὴ τῶν 'ϱ Σεὐασμιώτατος θὰ εἰσέλθῃ εἲς τὸν Καθεδρικὸν Ναὸν ὥραν τ1ὅ π.μ. θὰ γοροστητήση κατὰ τὴν ᾿Ακολουθίαν τῶν Μεγάλων λειτουογίας τοῦ ΜΕΥ. Ώασι- 6 Ιανουαρίου, Αγια Θεοφά- ο. Σεθ. Μητροπολίτης θὰ εἰσ- ΤΕΤΑΡΤΗ, 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1954 επατοπκπσοτα-----τ------- ΙΙΙΜΙΙ ΠΚ ΙΙΙ [μ ΤΙ ή «γπὸ τοῦ Ταμείου ᾿Ασφαλίσεως [Κλήρου Ἑλλάδος «1ΑΚΕ). ὃιε- Ἱτέθη ποσὸν (150) ἑκάτον πεντη- κοντα ἑκατομμυρίων δραχμῶν πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν 30 σεισμοπλή- χτων ἐφημερίων τῆς Ἱερᾶς Μπη- τροπόλεως Θεσσαλιώτιδος Ὑαὶ Φαναριοφαρσάλων. Κατόπιν τον- του ὁ Σεθασμιώτατος Ἀζητροπο- λίτης Θεσσαλιώτιδος καὶ Φανα- ριοφαωφσάλων. Σα. Κύριλλος (Συνέχεια ἀπὸ τὴν Υ΄ σελίδα) τα. Εἰς τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ παραχωρεῖται ἀθανασία νης ὑπακοῆς. Ἐν τούτοις ἔ- χομεν τὴν ἱστορίαν τοῦ Λου- κά (Κεφ. ΙΔ’), ὅπου ὁ πλού- σιος ἀποθνήσκει, κηδεύεται, καὶ εἰς τὴν κόλασιν ὑψώνει τὰ βλέμματά του «ὑπάρχων ἐν Βασάνοις». Μία τέτοια ἴστο- ρία, ὑποθέτομεν, παρετέθη διὰ νὰ παρουσιάσῃ τὴν ἆ λ ή- θειαν καὶ αὐτὴ καθαρῶς ὑποδεικνύει τὴν συνειδητὴν ὅ- παρξιν τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ µε- τὰ θάνατον. ᾿Αριθμὸς διαφό- ρων λατρειῶν συμμερίζεται τα δόγµατα τῶν Σαθδατιστῶν, περὶ τῆς κοιµωμµένης ψυχης» καὶ «τῆς κατὰ συνθήκην ἆθα- νασίας», ἀλλὰ τὸ θάρος τῶν θιθλικῶν διδαχῶν δὲν ὑποστη- ρίζει τοιαύτας γνώµας., , Πολλαὶ ἀπὸ τὰς ἀντιλήψεις, ποὺ ἐπροτάθησαν ὑπὸ τῶν Σαθθατιστῶν, εἶναι τὸ ὀλιγώ- τερον, νὰ εἴπώμεν ὠμῶς, ὑλι- στικαί. Ἔτσι, γιὰ παράδειγµα, δίδεται ἡ περιγραφἡ τῆς τελι- κῆς καταστροφῆς τῆς ἁμαρτώ- λῆς ἀνθρωπότητος.-- «Ὁ Θεὸς θὰ µετατρέψῃ τὴν σκόνιν τῆς γῆς σὲ θεῖον, τὴν δὲ ξηρὰν καὶ τοὺς ποταμοὺς εἰς καίου- σαν πίσσαν (Ἡσαῖας ΑΔ’, γῆν εἰς κόλασιν φλεγομένην περιφερείας 25000 μιλίων. “Π ἰδία γῆ τότε θὰ γίνῃ ἡ λίμνη τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου τῆς ᾽Αποκαλύψεως (κεφ. ΚΑ΄ 8), ὅπου οἱ κακοήθεις µρίπτονται ζωντανοί, μὲ σχῆμα σηµαντι- κὀν, μὲ τὰ δύο τῶν πόδια, ὅ- πως ἐκήρυξεν ὁ Χριστὸς εἰς τὸ κατὰ Μάρκον (Κεφ. Θ’, 43-48)». Μὲ παροµοίας ὑλι- στικἁὰς κυριολεξίας ἀναφέρε- ται ὅτι «ἡ Νέα “Ἱερουσαλὴμ ἔχει περιφέρειαν 1500 μιλίων καὶ ἐπιφάνειαν 140625 τετρα- γωνικῶν μιλίων. Οἱ Σαθθατισταὶ «ὑπὸ τὸν µω- σαϊγὼν νόμον». Ὑπάρχουν πολλαὶ μαρτυρί- αι εἰς τὰ συγγράµµατα τῶν Σαθθατιστῶν, ὅτι εὑρίσκονται πόρα πολὺ κάτω ἀπὸ τὸν Λλω- σαϊκὸν νόµον. Πραγματικῶς, ἐκθέτουν, ἓν ἐκ τῶν θασικῶν λαθῶν τῶν ἀνθρώπων εἶναι τὸ νὰ νοµίζουν, ὅτι ἡ εἰς Χριστὸν πίστις τοὺς ἁπαλλάσσει ἀπὸ τοῦ νὰ τηροῦν τὸν νόμον. διατήρησιν τῆς σωματικῆς ὁὃ- γείας καὶ εἰς συνάφειαν ἀξιοῦν, ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι ὄποχρε- ᾠυστατήσῃ ἐν τῷ Καθεδοικῷ | τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὠμένοι, ὅσον ἀφορᾷ τὴν τρο- Χαῷῶ, 3 φήν των, νὰ ἀκολουθοῦν τὰς ᾿ ω παραγγελίας, τὰς δοθείσας ἀρχικῶς πρὸς τοὺς ᾿Ιουδαί- ους, καὶ τοιουτοτρόπως νὰ ἆ- ποφεύγουν τὴν ὁρῶσιν «τῶν ἀκαθάρτων» ζώων. Εἰς τὸ ζή- τηµα τῶν προσφορῶν, οἱ Σα6- θατισταὶ υἱοθετοῦν αὐστηρῶς τὸ ἰουδαϊκὸν ἔθιμον τῆς δεκά- της. Τονίζεται μετ ἐμφάσεως ἡ ἀνάγκη τοῦ Βαπτίσματος διὰ καταδύσεως, ὁ δὲ ἀναθα- πτισμὸς τῶν ἐπιστρεφόντων ἆ- παγορεύεται ὡς ἔνδειξις τοῦ ἀνακαινιζομένου πόθου πρὸς ἀκολουθίαν τοῦ Λόγου τοῦ Θε- οῦ. ᾽Αναφέρουν ὅτι «ἕνας ποὺ ἀμελεῖ ἢ ἀπορρίπτει τὸ θάπτι- σµα τῆς Βίθλου, τὸ πράττει μὲ κίνδυνον τῆς αἰωνίου κολά- σεως». Οἱ Σαθθατισταὶ πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἐθέόπισε τρεῖς διατάξεις τῆς νέας συµθάσεως μετὰ τοῦ Θεοῦ, τὸ βάπτισμα, τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν καὶ τὸ πλόσιμον τῶν ποδῶν. ᾿Αναφε- ρόµενος εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς πλύσεως τῶν ποδῶν τῶν ᾿Απο- στόλων ὑπὸ τοῦ Κυρίου (’]- ωάνν. ΙΓ} ὁ συγγραφεὺς τοῦ “Ῥορίτο οἳ Αρες” λέγει: «Κάτι περισσότερον ἐσήμαινε παρὰ τὸ πλύσιμον τῶν ποδῶν τῶν ξένων διὰ τὴν σκόνιν τοῦ τα- ξειδίου,. Ὁ Χριστὸς διὰ τούτου ἐθέσπιζε μίαν θρησκευτικὴν τελετήν. Διὰ τῆς πράξεως τοῦ Κυρίου αὐτὴ ἡ ταπεινωτικἡ ἑ- θιµοτυπία µετεθλήθη εἰς ἡγι- ασμένην διάταξιν. Εγινε διὰ να προσέξουν τὰ μαθήματά Του περὶ ταπεινώσεως καὶ ὃ- πηρεσίας». Ἠμεῖς ἀνακαλύ- πτοµεν ἕνα σημεῖον φαρισαῖ- κης ὑπερηφανείας εἰς τὴν ἆ- ξίώσιν, ὅτι αὐτὴ ἡ διάταξις Εχει επαναφερθῃῇ εἰς τὴν δι- καΐαν της θέσιν εἷς τὴν ἔκκλη- διαν ὑπὸ τοῦ λαοῦ τοῦ προε- ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς δοκιµασμέ-, 9-10). Αὐτὸ θὰ µεταθάλῃ τήν μωσαϊκὸν Ἐξαίρουν ὀρθῶς τὰ καθήκοντα τῶν χριστιανῶν νὰ πράττουν τὸ κατὰ δύναμιν πρὸς προς. | ΗΝ Πν ΗΝ 'στειμε ἔγγθαφον πρὸς τὺ κεντρι- χὸν Διοικητικὺν Συμθούλιον τοῦ ΤΑΚΙὁ διὰ τοῦ ὁποίου, ἐξ ὁνρ. ὁ ἵματος τῶν 40 σεισµοπλήκτων ἶρ. Γρέων τῆς Μητροπόλεώς του, ἐχ- ᾿φράσει τὰς εὐχαριστίας του, διὰ τὴν πρόθυµον ἐνίσχυσιν τοῦ ΤΑ ΙΚΕ διὰ τῆς ὁποίας ἠδυνήθησαν { οὗτοι νὰ ἀντιμετωπίσωσι ἀπαφραι- Γτήτους ἀνάγκας των. πα απτε-] ωσσσωσασττα----ππτπθνν--σπ-- ΣΑΒΒΑΤΙΣΤΑΙ “ποιμάζοντος διὰ τὴν ἔπιστρο- Γφὴν τοῦ Κυρίου του». | Ἐν συνόφει. Εἰς τὴν Εὐαγγελικήν των ἐργασίαν οἱ Σαθθατισταὶ ὡς σύνολον φαίνονται νὰ προκη- ρύττουν πιστῶς τὸ ἀληθινὸν Εὐαγγέλιον. Καὶ εἶναι τοῦτο τὸ περισσότερον λυπηρόν, διό- τι τυγχάνουν οἱ ὑὁπαγορευταὶ τοιούτων «διαφόρων καὶ παρα- ξων δοξασιῶν», τὰς ὁποίας τόσον ἀνιαρῶς διασύρουν ἀπὸ τὴν µαρτυρίαν των. Εἰς ὅλας τὰς διδαχάς των ἡ ἔμφασις φαίνεται νὰ δίδεται μᾶλλον εἰς τὸν μωσαϊκὸν νόμµον παρὰ εἰς τὴν χάριν καὶ ὡς ἐκ τούτου στεροῦνται αὐτοὶ ατῆς ἐνδόξου ἐλευθερίας», ποὺ εἶναι τὸ διακριτικώτερον γνώ- ρισµα τοῦ Εὐαγγελίου. Εἰς τὰς διὰ ραδιοφώνου µεταδό- σεις των οἱ Σαθθατισταί, ὅ- πως λ.χ. εἰς τὴν «Φωνὴν τῆς Προφητείας» τοῦ ραδιοφώνου τοῦ Λουξεμθούργου, σπανίως ἀποκαλύπτουν τὰς ἰδιορρύθ- µους δοξασίας των. Ἡ σειρἁ παραδόσεων τῆς «Βιθλικῆς Σχολῆς» των, ἡ ὁποία ἆκο: λουθεῖται ἀπὸ χιλιάδας, περι- κλείει παραθέσεις εὐαγγελι- κῶν κολοσσῶν ὡς τοῦ ἸΠ6ΡΙ6Υ, «τοῦ ΘΡΙΣΡΕΟΠ καὶ τοῦ Μοοάγ. Ἡ αἰτιώδης ρίζα ὅλων αὖ- Γπῶν τῶν ἐσφαλμένων διδαχῶν ἔτων κεῖται εἰς τὸ ὅτι ἀποδί- Ἴδουν εὐπρέπειαν εἰς τὴν κ. ΓΝ)μΙία, τὴν ὁποίαν αὐτὴ δὲν ἆ- Γείζει. Ὑπάρχει π.χ. μιὰ τέτοια ἀξίωσις: «Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ οὐδέποτε ἀπεικονίσθη ἐκτὸς τῆς Βίθλου μὲ ἕνα καλλίτε- ρον, ἀληθέστερον, σαφέστερον καὶ πλέον ἐφετικὸν τρόπον παρὰ εἰς τὸ Βιθλίον τῆς κ. ΜΠίθ, τὸ τιτλοφορούμενον “Τμ Ώεείτε οἳ Αςος5 ”. Θλίδε- ται κανεὶς διὰ τὸ φαρισαϊκὸν πνεῦμα, ποὺ ἀσχημίζει τόσας πολλὰς ἐκ τῶν ἀνακοινώσεων, ποὺ προέθαλον οἱ Σαθθατι- σταί. Γιὰ παράδειγµα, αὐτὴ ἡ ὑπερθολικὴ ἀξίωσις ἔγινεν εἷς ἕνα ἀπὸ τὰ µαθήµατα τῆς Βι- θλικῆς σειρᾶς παραδόσεών των: εβΒιθλικἡ προφητεία ὑπέ- δειξεν ὅτι κατὰ τὸ 1844 ἕνας ξεχωριστὸς λαὸς θά ἐμφανι- σθῃ, ὁ ὁποῖος θὰ φυλάττῃ ὅ- λας τὰς ἐντολάς, θὰ παράσχῃ εἰς τὸν κόσμον τὰ τρία μηνύ- µατα τῶν ἀγγέλων τῆς ΄Απο: καλύψεως (Κεφ. ΙΔ’, 6:14) καὶ ὅτι θὰ εἶχε τὸ προφητικὸν πνεῦμα. Ὁ Θεὸς ἔχει ἐκπλη- ρώσει τὴν ὑπόσχεσίν Του. Ο- λον αὐτὸ ἔχει γίνει ὡς προε- λέχθη. Περὶ τὸ τέλος τοῦ ἕ- τους 1844 ἕνας εἰδικὸς λαὸς τηρητὴς τῶν ἐντολῶν ἐνεφανί- σθη μὲ ἀπ᾿ εὐθείας σχέσιν μὲ τὰ τρία μηνύματα τοῦ δεκά- του τετάρτου κεφαλαίου τῆς ᾿Αποκαλύψεως. Καὶ σχετικῶς μὲ αὐτὴν τὴν κίνησιν, ἡ δε- σποινὶς Ε]ίεη . Ἠαχπιοῃ (ἄρ- γότερον Μις. Ἑ. ᾱ. Ἠπίθ) ἀπὸ τὸ Πόρτλαντ τοῦ Μάΐϊνε, τότε μόλις δεκαεπτὰ ἐτῶν, ἤρ: χισε νὰ δέχεται ἀποκαλύψεις ἀπὸ τὸν Κύριον. Κατὰ τὸν Αὔ- στον τοῦ 1846 ἐνυμφεύθη τὸν ᾖαπος ἨΠΙΐς, ἕνα ἐκ τῶν σκα- πανέων τοῦ Σαθθατιστικου Κι: νήματος. Διὰ τὰ ἑπόμενα ἑξή- κοντα ἑνέα χρόνια, μέχρις ὅ- του. ὁ θάνατος ἔκλεισε τὴν σταδιοδροµίαν της τὸ 1915, ἔ- χρησιµοποιήθη θαυμασίως ὑπό τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴν διάρκείαν τῆς χρονικῆς αὐτῆς περιόδου ἀνεδείχθη ἡ µεγαλυτέρα θρη: σκευτικὴ συγγραφεὺς τῶν νε ωτέρων χρόνων, δημοσιεύσα- σα εἰκοσάδας τόμων μὲ τὰ μεγάλα θέµατα τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ». , Ἔνας ὁπωσδήποτε καθίστα- ται ἐξ ἐνστίκτου καχύποπτος πρὸς τὴν ὁμάδα αὐτήν, οἱ 9: ποῖοι ἐνῷ πρεσθεύουν τὸν Χρ: στιανισµὀν, καθορίζονται ὡς τὃ ξεχωριστὸς λαὸς καὶ τηρη: τὴς λαὸς τῶν ἐντολῶν», Κάῑ οἱ ὁποῖοι κάµνουν τοιαύτας ἀλλοκότους ἀξιώσεις διᾶ τὴν επροφήτιδα» τοῦ κινἡματος των. Ὑπάρχουν γνὠρίσµατα τῶν Σαθθατιστῶν, τὰ ὁποια τοὺς συστήνουν ὡς χρίστιζ νοὺς εὐαγγελικούς, ἐν τούτοις ὑπάρχει πολὺ λάθος ἀναμέμ γμένον μὲ τὴν ἀλήθειαν, που μποροῦμεν µόνον νὰ προειδο- ποιήσωµεν ἄνδρας καὶ γυνσι κας περὶ τοῦ ἐπικινδύνου της συγχρωτίσεώς των μὲ τὸ Κίνη΄ μα τοῦτο. - (Μετάφρασις ὑπ ΓἹεροδ. ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟ ΤΒΟΥΝΙΩΤΟΥ) 4 κῆς οσο νο ἐπὶ τοῦ λωσι οποῦ τῆς Δημιουργί- ό ας! '...Χρισὸς ἐπὶ γῆς ” μας των. μώῴθητε ! | λακκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ ΗΠΗΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ο. Παρακαλοῦνται οἱ αἰδεσιμώτατο! ἱερεῖς καὶ οἱ λοιποὶ κ.κ. συνδροµηταί μας, οἱ ἐκτιμῶντες τὸ ἱερὸν ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπιτελοῦμεν ὅτι ως μᾶς ἀποστεί- τὸ συντομώτερον τάς συνδρο- ΤΕΤΑΡΤΗ, 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1954 ον Ἐν Τι ἨρΣ ο κ! ΤΩΝ 23ον ὍὉ Μάρκελλος προχώρησε καὶ σήκωσε τὸ σπαθὶ ἀπ᾿ τὴν ἄκρη τῆς λεπίδας του, κι ὃ- ψώνοντας τὸ χέρι του μὲ τὸν ἀργὸ ὑπολογισμὸ τοῦ προσε- χτικοῦ σκοπευτῆ, τὸ ἐξακόν- τησε Ὑρήγορα, μὲς ἀπ᾿ τὴν ἀπέραντη τραπεζαρία, πρὸς τὴν ὀγκώδη ξύλινη πόρτα. Τὸ σπαθὶ χώθηκε Θαθιὰ μὲς στὸ ξύλο. Στὴν ἡσυχία ποὺ ἆἀπο- λούθησε δὲν ἀκουγόταν οὔτε μύγα. Τότε ὁ Μάρκελλος ἔ- πιασε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τὸ δικό του τὸ σπαθί, σκόπευ-, σε πάλι προσεχτικὰ κι’ ἔτειλε: τὸ θαρὺ ὅπλο πρὸς τὸν ἴδιο τόχο. Χώθηκε κι αὐτὸ θαθιὰ μὲς στὴν πόρτα, πλάι στὸ σπα- θὶ τοῦ Παύλου. Οἱ δυὸ ἄντρες ἀντιμετωπί- στηκαν ἀμὶλητοι. Τότε ὁ Μάρ- κελλος μίλησε, σταθερὰ μὰ χωρὶς ἁλαζονεία: --“Εκατόνταρχε ΓΠαῦλε, εἷ- πε, τώρα θὰ ζητήσετε σωγνώ- µη γιὰ τὴ συμπεριφορά σας ποὺ ἦταν ἀνάρμοστη γιὰ ἕναν ἀξιωματικό! Ὁ Παῦλος σάλεψε λίγο στὴ θέση ὅπου στεκόταν καὶ πῆ- ρε θαθιὰ ἀναπνοή. Ἔπειτα, µι- σογύρισε τὸ πρόσωπό του γιὰ νὰ ἰδεῖ τοὺς θεατὲς ποὺ ἧταν γύρωώ- Ὑύρω, ὕψωσε περιφρο- νητικἁ τὴν πλάτη του, σταύ- ρωσε τὰ χέρια του, καὶ γέλα- σε εἰρωνικά. Ὁ Μάρκελλος ἔόθγαλε ἀπ τὴ ζώνη του τὸ ἐγχειρίδιό του καὶ προχώρησε. ὍὉ Παῦλος δὲν κουνήθηκε διόλου. -Ἑκατόνταρχε, σᾶς προει- δοποιῶ νὰ ἀμυνθεῖτε!ι εἶπε ὁ Μάρκελλος. Εχετε, νομίζω, ἐγχειρίδιο. Σᾶς συμθουλεύω νὰ τὸ χρησιμοποιήσετε. Γιατὶ ἂν δὲν ὑπακούσετε στὴ διατα- γή µου (κι ὁ Μάρκελλος προ- χώρησε ἄλλο ἕνα θῆμα) ἔχω σκοπὸ νὰ σᾶς σκοτώσωι| Τὸ πράµα ἦταν δυσάρεστο γιὰ τὸν Παῦλο, μὰ κατάφερε νὰ τὸ κάµει ἀρκετά καλά. ὍὉ Δημήτριος παρατήρησε ἀργό- τεραπώς ὁ ἑκατόνταρχος ΙΠαῦ- λος δὲν ἦταν διόλου φτιαγμµέ- γος γιὰ ρήτορας, κι ὁ Μάρ- κελλος γέλασε πολὺ μ᾿ αὐτὴ τὴ διαπίστωση. ᾿Αφοῦ ὁ Παῦλος ψέλισε ὅ- πως- ὅπως, κατσουφιασμένος, τὴν αὐτοσχέδια ἀπολογία του, ὁ Μάρκελλος ἀπάντησε: -“Ἡ ἀπολογία σας εἶναι εὖ- πρόσδεκτη, ἑκατόνταρχε. [- σως τώρα νὰ θρίσκετε πὠὼς ἔ- χετε νὰ πεῖτε καὶ κάτι ἄλλο στοὺς ἀξιώματικούς σας. Δὲ μὲ παρουσιάσατε ἐπισήμως σ᾿ αὐτούς, ΒΝομίζω πὼς μιά κι’ ἀποσύρεστε ἀπ᾿ τὴ διοίκηση, ἔχετε δικαίωµα νὰ τηρήσετε αὐτὸ τὸν τύπο. Ὁ Παῦλος θρῆκε τώρα ὅλη τὴ φωνή του, κι ἡ παρουσία- ση ἔγινε μὲ σταθερὸ τόνο: --Σᾶς παρουσιάζω τὸν χι- λίαρχο Μάρκελλο Γαλλίωνα, ἀρχηγὸ τῆς λεγεώνας µας καὶ διοικητἡὴ αὐτοῦ τοῦ φρουρίου | Ὅλοι ἔθγαλαν τὰ σπαθιά τους γιὰ νὰ χαιρετίσουν--ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν κοιλαρὰ τὸ γέ- ρο Σέξτο, ποὺ προσποιήθηκε ὅτι κάτι τακτοποιοῦσε. -Ἑκατόνταρχε Σέξτε! φώ- ναξε δυνατὰ ὁ Μάρκελλος. Φέ- ρε µου τὸ σπαθί µου. Ὅλων τὰ µάτια παρακολού- θησαν τὸν Σέξτο νὰ πηγαίνει ἀδέξια στὴ µεγάλη πόρτα καὶ νὰ ξεκολλάει τὸ σπαθὶ ἀπ᾿ τὸ χοντρὸ ξύλο. --Φέρτε καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ ἕ- κατόνταρχου Παύλου! πρόὀό- σταξε ὁ Μάρκελλος. ὍὉ Σέξτος τράδηξε καὶ τὸ δεύτερο σπαθί, καὶ γύρισε πί- σω μὲ δύστροπα θήματα καὶ σκυθρωπὸ ὕφος. Ὁ Μάρκελ- λος πῆρε τὰ θαριὰ ὅπλα, ἔ- δὅωσε τοῦ Παύλου τὸ δικό του, καὶ περίµενε νὰ τὸν χαιρετήσει ὁ Σέξτος. Ὁ Σέξτος χαιρέ- τησε χωρὶς ἄλλη ἀναθολή. Ὅ Παῦλος χαιρέτησε κι ἐκεῖνος πρὶν Φάλει τὸ ξίφος του στὴ θήκη. --Καὶ τώρα θὰ τελειώσουμε τὸ φαγητό µας, εἶπε ψυχρὰ Μάρκελλος. Ξαναθάλτε τὰ τραπέζια στὶς θέσεις τους. Τὸ πρόγευμα γιὰ τοὺς ἀξιωματι- κοὺς θὰ σερθιριστεῖ αὔριο τὸ πρωὶ στὶς πέντε. Όλοι οἱ ἆᾱ- ξιωματικοὶ θὰ εἶναι φρεσκο- ξυρισµένοι. Στὶς ἕξι, ὁ ὑποδι- οικητἠς Παῦλος θὰ κάμει ἐπι- θεώρηση στὸ χῶρο τῶν παρε: λάσεων. Αὐτά γιὰ σήµερα. Μὲ πολὺ σεθασμό, ὁ Παῦλος: ζήτησε τὴν ἄδεια νὰ φύγει. κι ὁ Μάρκελλος τοῦ τὴν ἔδωσε πρόθυμα. Ὁ Σέξτος ἔκαμε νὰ τὸν ἀκολουθήσει χωρὶς ἄδεια, κι’ ὅταν ὁ Μάρκελλος τοῦ φώ- ναξε δυνατὰ μήπως εἶχε ξε- χάσει τίποτα, μουρμούρισε πὼς εἶχε τελειώσει τὸ φαγη- τό του. --Τότε θἄᾶχετε σίγουρα και- ρό, εἶπε ὁ Μάρκελλος, νὰ ἕ- τοιµάσετε τὸ διαμέρισμα τοῦ διοικητῆ, γιατὶ θὰ ἐγκαταστα: θῷ ἀπόψε ἐκειπέρα. ὍὉ Σέξτος κούνησε τὸ κεφά- λι, καὶ προχώρησε μὲ δαριὰ θήµατα πρὸς τὴν πόρτα. ἸΚα- γεὶς δὲν εἶχε πολλἠ ὄρεξη, μά οἱ ἀξιωματικοὶ προσποιήθηκαν ὅτι τελείωναν τὸ φαγητό τους. Ὁ Μάρκελλος κάθησε στὸ τραπέζι του ὅσο μποροῦσε πε- ρισσότερο. Τέλος, ὅταν σηκώ- θηκε, ὅλοι ἐξακολουθοῦσαν νὰ µένουν στὶς θέσεις τους. ὍὉ Μάρκελλος ἔκαμε μιὰ ὑπό- κλιση καὶ θγῆκε ἀπ᾿ τὴν αἴ- θουσα, μὲ τὸν Δημήτριο ἀπὸ πίσω του. Καθὼς περνοῦσαν ἀπ᾿ τὴν ἀνοικτὴ πόρτα τῶν διαμερισμάτων ποὺ προορίζον- ταν γιὰ τὸ διοικητή, πηγαίνον- τας πρὸς τὸ προσωρινό τους διαμέρισμα, παρατήρησαν ὅτι μιά δωδεκάδα σκλάθοι ταν ἀπασχολημένοι μὲ τὴν προετοι- µασία τους. Σὲ λίγην ὥρα οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ Ίρθαν καὶ κουθάλησαν τὰ πράµατα τοῦ Μάρκελλου καὶ τοῦ Δημήτριου στὸ διαµέ- ρισµα τοῦ διοικητῆ. “Οταν ἕ- Φφυγαν, ὁ Μάρκελλος κάθησε μπροστὰ στὸ µεγάλο γραφεῖο, κι ὁ Δημήτριος στάθηκε µπρο- στά του προσοχή. Γι Λοιπόν, Δημήτριε εἶπε ὁ Μάρκελλος ὑψώνοντας ἐρωτη- µματικά τὰ φρύδια του. Τὶ συλ- Γλογίζεσαι Γι Ὁ Δημήτριος χαιρέτησε, φέρνοντας τὴν ἄκρη τοῦ κον- ταριοῦ του κοντὰ στὸ μέτωπό του. ο Ἠθελα νὰ πῶ, κύριε, πὼς εἶναι µεγάλη µου τιμὴ νὰ εἷ- μαι δοῦλος τοῦ Διοικητή τῆς Μινώας. -Σ’. εὐχαριστῶ, Δημήτριε, χαμογέλασε ὁ Μάρκελλος μὲ κούραση. Θὰ πρέπει ἀκόμα νὰ περιμένουμε ἀρκετὰ ὥσπου νὰ δεθαιωθοῦμε ποιὸς διοικεῖ τὴ Μινώα. Μὴ νομίζεις πὼς εἶναι εὔκολη δουλειά. Ἡ προκαταρ- κτικὴ ἀψιμαχία ἦταν θέθαια ἱκανοποιητική. Μὰ τὸ νὰ πο- λεµάει κανεὶς εἶναι πάντα εὖ- κολώτερο ἀπ τὸ νὰ κρατάει τὴν εἰρήνη. Τὶς ἑπόμενες λίγες μέρες) ιτὰ νεΌρα ὅλων στὴν λεγεώνα Ιῆταν τεντωμένα. ὍὉ νέος διοι- κητὴς εἶχε δείξει τὴν ἀπόφα- Ισή του νά ἐξασκήσει ὁλόκληρη τὴν ἐξουσία του, μὰ δὲν ἦταν διόλου Φέθαιο πὼς ἡ ἐξουσία [αὐτὴ θὰ κρατιόταν χωρὶς ἆ- «διάκοπο ἐξαναγκασμό. ὍὉ Παῦλος εἶχε χάσει πολὺ ἀπ᾿ τὸ Ὑόητρό του, μὰ ἡ ἐπιρ- ροή του ἦταν ἀκόμα ὑπολογί- σιµη. Ὑπάκουε στὶς διαταγὲς μὲ σεθασµό, μὰ καὶ μὲ τέτοια σιωπηλὴ ὁλοσυρότητα, ποὺ Γκανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ µαν- τέψει τί γινόταν στὸ μυαλό του. Πταν ἀκόμα ἄγνωστο ἂν ἡ. στάση του ὀφειλόταν στὴν πληγωμένη περηφάνια του ἢ ἂν προετοίµαζε κανένα µοχθη- ρὸ σχέδιο ἀντεκδίκησης. Ὁ Μάρκελλος δὲ μποροῦσε ἀκό- μα νὰ τὸ ξεκαθαρίσει. Ὁ Δη- µήτριος ἔθαζε κάθε 6ράδυ τὸ κρεθάτι του, µμπροστὰ στὴν πόρτα, καὶ κοιμόταν μὲ τὸ ἐγ- χειρίδιο στὸ χέρι. Επειτ' ἀπὸ μιὰ ὀδομάδα, ἡ ἀτμόσφαιρα ἄρχισε νὰ γίνε- ται κάπως πιὸ ἤρεμη, γιατὶ ἡ φρουρὰ συνήθιζε σιγὰ--σιγὰ στὴν καινούργια πειθαρχία. Ὁ Μάρκελλος ἔθγαζε αὐστηρὲς διαταγὲς κι ἀπαιτοῦσε ἁπολυ- τη ὑπακοὴ- ὄχι τὴ Χχαλαρὴ συγκατάθεση ποὺ εἶχε γίνει συνήθεια στὴ Γάζα, ἀλλὰ μιὰ γρήγορη πειθαρχία, χωρὶς ᾱ- νόητες ἐρωτήσεις καὶ ψεύτικες δικαιολογίες, Ὁ νέος διοικητὴς εἶχε θεω- ρήσει σωστὸ νὰ μὴν καλλιερ- γήσει πολλὲς προσωπικὲς σχέ- σεις μὲ τοὺς ἀξιωματικούς του. Δὲν ἔδειχνε διόλου µερο- ληψία, δὲν κατέθαζε ποτὲ τὴν ἀξιοπρέπεια τῆς θέσης του, καὶ δὲ σπαταλοῦσε ἅδικα λό- για στὶς συνεννοήσεις του μὲ ιτοὺς συναδέλφους του. Ηταν δίκαιος, γεμάτος ἐνδιαφέρον καὶ καθόλου ἁπλησιότητος, ἁλλὰ καὶ πολὺ σταθερός. Ὁ- λόκληρη ἡ διοικητικἡ ὀργάνω- ση αἰσθανόταν τώρα τ᾽ ἄποτε- λέσµατα τῶν αὐστηρότερων κανονισμῶν, καὶ μάλιστα χω- ρὶς νὰ δείχνει δυσθυµία. Οἱ ἄντρες περπατοῦσαν µμὲ και- νούργια ζωντάνια, καὶ φαίνον- ταν νὰ περηφανεύονται κρα- τώντας τὸ ὁπλισμό τους σὲ τά- ξη. Ἡ ἐμφάνιση καὶ τὸ ἠθικὸ τῶν ἀξιωματικῶν καλυτέρεψαν ἀφάνταστα. Κάθε πρωί, ὁ Παῦλος, ποὺ ἦταν τώρα ὑποδιοικητής, ἐρχό- τεαν στὸ γραφεῖο τοῦ Μάρκελ- λου γιὰ νὰ πάρει ὁδηγίες, Οὔ- τε λέξη δὲν εἶχαν ἀλλάξει σχετικὰ μὲ τὸ δραματικὸ ἐκεῖ- νο ἐπεισόδιό τους. Οἱ συνομιλί- ες τους εἶχαν τὴν πιὸ ψυχρὴ τυπικότητα καὶ τὴν πιὸ στοι- Γχειώδη ἱεραρχικὴ εὐγένεια. Μὲ ὁ Ιτὴ στολή του ἄψογη, ὁ Παῦλος ἐμφανιζόταν κάθε πρωὶ στὴν πόρτα καὶ ζητοῦσε νὰ γίνει δεκτὸς ἀπ᾿ τὸ διοικητή. Ὁ σκοπὸς διαθίθαζε τὴν αἴτησή του. Ὁ διοικητής ἔλεγε στὸ σκοπὸ ν᾿ ἀφήσει τὸν ἑκατόν- ταρχο νὰ περάσει. Ὁ Παῦλος ἔμπαινε καὶ στεκόταν μπροστά στὸ Ὑραφεῖο, ἴσιος σὰ νάχε καταπιεῖ κανένα µμπαστοῦνι. Οἱ δυὸ ἄντρες Χαιρετιόνταν τυπικά. | (Συνεχίζεται) ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ «Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6΄ σελίδα) θήνας τὸ τεῦχος Δεκεμθρίου τῶν «᾿Ακτίνων», μὲ ποικίλην καὶ ἐκλεκτήν, ὡς πάντοτε, ὕ- λην. Μεταξὺ τῶν περιεχομένων τοῦ νέου τεύχους: Π. Μελίτη: «Γιὰ ν᾿ ἀνοίξῃ ὁ δρόμος», Ι. Θ. Ράµµου, καθηγητοῦ Πανε: πιστηµίου, «Ἡ ἐπίδρασις τοῦ χριστιανισμοῦ εἰς τὴν ἀπονο- μὴν τῆς δικαιοσύνης», Μελῆ Βικολαϊδ «Μιὰ µατιὰ στὴ νεώτερη Ἑλληνικὴ πεζογρα- φία», Α. Γιανακοπούλου (τοῦ Μετεωρολογικοῦ ᾿Ίνστι- τούτου τοῦ ᾿Αστεροσκοπείου ᾿Αθηνῶν) «Πλιακὴ ἀκτινοθο- λία καὶ σκοπιµότης», Β. Ἔρά- στου «᾿Ανέκδοτες σελίδες τοῦ Αλ. Μωραϊτίνη», Σεργίου Παύλου «Ἡ θρησκεία εἰς τὰ Κολλέγια», Πασκάλ: Σκέψεις --Ἡ κατηγορία τῆς ὕλης (µε- τάφραση καὶ σχόλια Βασ. Ἔ- πιθυµιάδη), Ἰὸ Θέατρο τῆς Ζωῆς ποίηµα τῆς Χλόης ᾽Α- χαϊκοῦ, ᾽Απόψεις, Ἡ πνευµα- τικἡ καὶ καλλιτεχνικὴ ζωὴ τοῦ -- ΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣ καὶ μὲς στὴ φτώχεια Εἶδαν τ᾽ ἁστέρι ὅσοι οἱ ἁμέτρητες χρυσὲς ὁ κόσμος, πέφτοντας Γ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Μέσα στὴ νόχτα καὶ τὰ χιόνια -“νόώχτα καὶ γύρω µας κι’ ἑντός µας-- πολὺ παλιὰ ἤτανε τὰ χρόνια, πού, σὰν πουλάκι μὲς στὰ κλώνια, γεννήθηκε ὁ μικρὸς Χριστός µας. π(π[μ/α//Ιϱ/Π/[ΠπΙΠΙαΙΩΙμΙ: 1Σ Μιὰ φάτνη στρῶμα τοῦ ἔχει στρώσει στὸ λίγο της ξερὸ χορτάρι, του τὴν τόση, τ᾽ ἄστρο Ἶρθε µόνο νὰ προδώσει τὴ θεϊκιά του οὐράνια χάρη. ἀγρυπνοῦσαν | Κι ἀγγέλοι μ’ ἀργατειὲς καὶ στάνες Δοξολογίες ἀχολογοῦσαν, ἐνῶ τῶν οὐρανῶν χτυποῦσαν καμπάνες |! ᾽Αναγαλλιάζουν λὲς κι’ οἳ τάφοι ! Λάμπουν ἀσήμια τὰ πελάγη, καί, κατὰ ποὺ ἡ γραφἡὴ τὸ γράφει, σμµύρνα, λιδάνι καὶ χρυσάφι, δῶρα τοῦ φέρνουν οἱ τρεῖς μάγοι. Κι” ἔτσι μιά νύχτα τοῦ χειμῶνα γυμνὸ στὴ λύσσα τῶν θοριάδων στὸ γόνα Τὸν προσκυνάει, χωρὶς κορῶνα, τὸν Βασιλέα τῶν Βασιλιάδων... ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ δει μπππππππαπβπππππΙΠ[Ἡ Τοῦ κ, Ἐπ) εὐκαιρίαᾳ τῶν ἑορτῶν τῶν Ἀοιστουγέγνων καὶ τῆς μεγάλης κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἀγορα- στικῆς κινήσεως παραθέτοµεν χα- τωτέρω τὰς τιμὰς διαφόρων τρο- φίμων κλπ. χατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς ᾽Αγγλικῆς Κατοχῆς ἐπὶ τῇ θά- σει τῶν θιθλίων τῆς ᾿Αρχιεπισχο- πῆς ὕπου ἀνεγράφοντο τὰ χαθή- μερινὰ ἔξοδα τῶν τοοφίµων καὶ ἄλλων γοειωδῶν. Εϊδη αὐτῶν ΓΡ ᾽Αγκινάρες ἡ ὀκᾶ ᾽Αγκούρια (τρία) Αὐγὰά ἡ δωδενάς ᾿Αχέλια ὄ00 δοάµια Αχυρον 9 Καμηλιὲς Βαζάνια 40 Ἡαμθακόσπορος ἡ ὀκᾶ Ῥούτυρος ἡ ὀκᾶ Τάλα ἡ ὁκᾶ Δαυχία 4 δέσµαι Ζάχαρις ἡ ὁνὰ Θρουμπιὰ τὸ γοµάρι Καπνὸς 200 δράµια Κάοθουνα ἡ ὁκὰ Καφὲς ἡ ὀὁκὰ Καραόλοι μεγάλοι Καραόλοι μικροὶ Καυμαροῦδες ἡ ὀχὰ Κατεῖφι ἡ ὀκὰ Κεράσια ἡ ὀκὰ Κολοχάσι ἡ ὁκὰ Κιτρόµηλα (δέκα) Κουκνκιὰ ξηρά ζουχκκιὰ χλωρά Κραμδία Κρέας ἡ ὁκὰ ᾿Αονὶν Βωδινὸν Ταο. ο. 1 0 1 1 16 ωα τώ ο μα σ 90 20 90 50 90 αυ Ὃι ον Χοιρινὸν (Συνέχεια ἀπὸ τὴν 6’ σελίδα) νοί, Δι ὃ καὶ ἔπεται, µή ποτε στραφέντες καταπατήσωσιν αὐτὰ καὶ ρήξωσιν ἡμᾶς. Πύ- νες οὖν καὶ χοῖροι οἱ καταπα- τοῦντες. Οἱ δὲ μετὰ πίστεως καὶ εὐλαθείας ζητοῦντες τὰ ἅγια καὶ προσλαμθόάνοντες, οὐκ εἰσι τοιοῦτοι. ᾽Ακούετε δὲ καὶ τοῦ Κυρίου εἰπόντος, ὅτι «ὁ μὴ ὢν καθ᾽ ἡμῶν, ὑπὲρ ἡ- μῶν ἐστι καὶ τὸν ἐρχόμενον πρός µε οὐ μὴ ἐκθάλω ἔξω». Ἰὁμέγα μυστήριον τῆς κοινωνίας μµὀό- νον δίδοτε αὐὖ- τοῖς. Εἰ δέ τις ἀπ᾿ αὐτῶν θουληθῇ προσμεῖναι αὐτόθι ἢ νοσηθῇ, ἀρνήσεται μὲν πρῶ- τον τὴν πάτριον δόξαν, ὁμολο- γήσει δὲ τὴν δόξαν τῆς Ιίαθο- λικῆς (Ορθοδόξου) Ἐκκλη- σίας, ἀξιοῦντες αὐτὸν τῆς τοι- αὐτης κοινωνίας. Τοῦτό ἐστιν ἡ συνήθεια τῆς Καθολικῆς τῶν χριστιανῶν Ἐκκλησίας. Δι ὃ καὶ οἱ ἁγιώτατοι Πα- τριάρχαι, ὅτε ἐλειτούργουν ἑ- ορτασίµως, ἐρχομένους καὶ ᾽Αρμενίους καὶ Λατίνους µε- τὰ πάσης εὐλαθείας εἰς τὴν λειτουργίαν οὔτε ἐδ ίωώ- κον, ἀλλὰ καὶ ἀπερχομένους μετὰ ᾿ΟὈρθοδόξων καὶ πρ.ο- σκυνοῦντας καὶ ἆσπα- ζομένους τὴν πατριαρχικὴν χεῖρα καὶ εὐλόγουν καὶ ἔἓ- δίδουν αὐτοῖς τὸ ἀντίδωρον. ᾽Αρκετὸν οὖν ἐστιν ὑμῖν ὅτι οὐ ζητεῖτε, οὔτε λαμθάνετε ἁγιασμὸν παρ᾽ αὐτῶν, διότι εἰσὶν ἔτε- ρόδοξοι καὶ κεχωρισµένοι. ᾽Αλλ” ἐὰν ζητῶσιν αὐτὸν τὸν ἁγιασμὸν ἀφ᾿ ὑμῶν, μὴ ἄπο- πέµπειν αὐτούς, ὡς προείπο- μεν». (Μ.Ρ.α. 160, 53/7 ἑἐξ.). Ἐκ. τοὐτων Φαίνεται ὅτι ἐπι- τρέπεται εἰς τοὺς ᾽Αρμενίους νὰ προσκυνῶσι τὰς εἰκόνας καὶ νὰ λαμθάνωσι ἀντίδωρον εἰς ὀρθοδόξους ναούς, ἆπαγο ρεύεται ὅμως εἰς τοὺς ὀρθοδόξους νὰ λαμθάνωσι ἀν- τίδωρον καὶ νὰ δέχωνται εὖ- λογίαν ὑπὸ ᾽Αρμενίων ἱερέων ἐν τῷ ἰδίῳ αὑτῶν ναῷ. 2. Ὁ Πατριάρχης Κώνσταν- τινουπόλεως Γερμανὸς ὁ Στ’, γράφων τὴν 24ην ᾿Ιανουαρίου 1837 πρὸς τὸν Μητροπολίτην ᾿Ανδριανουπόλεως Γρηγόριον καὶ ἁπαντῶν εἰς σχετικὴν ἐ- ρώτησίν του ἂν ἐπιτρέπητε εἰς αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτόθι μετὰ τῆς θαυματουργοῦ ἁγίας Ζώ- µηνός, Φοιτητικὴ Στήλη, ἸΑ πὸ τὴν διεθνῆ Χριστιανικὴν κίνησιν κ. ἄ. ᾿ ΤΗΝ ΠΙ ΗΝ ΜΠΙ 11 ΠΙ 18 ΚΩΝΣ. Ι. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ Γρ. δ Εἴδη αὐτῶν Κρασὶν (ἡ πούζα 8 ὁκι) Κούμμυα ἡ ὀκά Λάδι (ἡ λίτρα 516 ὀλι) Λουθὶν ἡ ὀκὰ Μαγνεδονῆσι ἢ δὲσµη Μπακαλάος ἡ ὀκὰ Ξύδι (ἡ χκούα 8 ὀχ.) πύλα Ἡ Καμηλιὰ Ξυνόγαλα ἡ ὀνὰ Ῥυνολέμονα τὰ 20 Πάμιες (ἡ ἑκατὸν) Παντζάρια ἡ, ὀκὰ Πατάτες ἡ ὀκὰ Παττίχες ἡ ὀκὰ Πομηλόρια ἡ ὁχὰ Ποῦλλες Πορτοκάλια (19) Πετρέλαιον (ἓν γιθώτ.) Ῥέγκες ἡ µία Ῥεπάνια ἡ δέσμη Ῥίζιν ἡ ὁκὰ Ροθίθια ἡ ὁκὰ Σαρδέλλες (4) Σησαμέλαιον ἡ λίτρα 9 Σησάμι ἡ ὀχὰ Ῥχόρδα τὸ σειράδι Σταφύλι ἡ ὁκὰ Ταχίνη ἡ ὀνὰ Φακη ἢἡ ὀνὰ Χαλλούμια ἡ ὀκὰ Χαλονυθᾶς ἡ ὀχκά ψάρι ἡ ὁκὰ Παρ. 50 90 9 90 10 µν Φε» ὃς ο” πα οο 50 10 μα 9 α- ΣΗΜ. Τὸ ἔτος 1879 ἤτο τὸ δεύ- τερον ἔτος τῆς ᾽Αγγλικῆς κατοχῆς. Κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη ἐπὶ Τουρ- κοκρατίας͵, τὰ πάντα ἦσαν πολὺ εὖ- θυνότερα. ΑΠΟΡΙΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ γης διατρίθοντας κληρικούς, οἵτινες εἴχον μεταφέρει αὐτὴν ἐνταῦθα ἐκ Κώνσταντινουπόλε- ως «χάριν ἁγιασμοῦ καὶ ἐξο- λοθρεύσεως τῆς ὀροτολοιγοῦ νόσου τῆς πανώλους» νὰ µετα- θαΐνωσι, προσκαλούμενοι ὑπὸ εὐλαθῶν ᾽Αρμενίων εἰς τὰς οἱ- κίας των μετὰ τῆς ἁγίας Ζώ- νης καὶ τελῶσι ἁγιασμούς, λέ- γει:ς...διὰ ταῦτα ὑποχωροῦμεν τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἡμῶν ἆᾱ- δειαν, προτρεπόµενοι τῇ ὁσιό- τητί σας, ἵνα ὅπου ἂν προσ- κληθῆτε κατ οἴκους µόνον, ὑπὸ τῶν ᾽Αρμενί- ὧν, ἀπέλθητε μετὰ τῆς ἁγίας Ζώνης καὶ ἐκτελέσητε ἁγια- σμοὺς μόνον ὑμεῖς, μὴ συμπροσευχομέ- νων δηλαδἡὴ ἱερέων Άρμενίων μνημονεύητε δὲ οὐχὶ ὀνομάτων, ἆλλ᾽ ἁπλῶς διὰ τοῦ: «τῶν κατοικούντων ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ» χωρὶς παν- τελῶς νὰ ἀπέλθητε εἰς ἐκκλη- σίαν αὐτῶν, ἢ λιτανείαν νὰ ἐκ- τελέσητε εἲς ἑνορίαν των ἆλ- λὰ καὶ αὐτὴ ἡ εἰς τοὺς οἴκους των ἐπέλευσίς σας καὶ ἡ τῶν ἁγιασμῶν ἐκτέλεσις, εἰς ἃ καὶ µόνα συνίσταται ἡ παροῦσα ἡμῶν ἄδεια καὶ ὑποχώρησις δὲν θέλει γίνεται, εἰ µῆ προη- γουµένης πρῶτον προσκλήσε- ως ἐν εὐλαθείᾳ ἀπὸ µέρους των...» (Μ. Γεδεὼν Κανονικαὶ Διατάξεις 2, 205)6). “Ὡσαύ- τως ἡ πατριαρχικἠ 3Ὑύνοδος Κωνσταντινουπόλεως τῷ 1874 ἀπεφάσισεν, ὅτι «τὴν μὲν θείαν κοινώωνίαν οὐκ ἔξεστιν µεταδι- δόναι τοῖς ᾽Αρμενίοις ἐν οἷα- δήποτε περιπτώσει, ἀλλ’ οὐδὲ γάµους αὐτῶν εὐλογεῖν' ἀντὶ ὅμως τῆς θείας κοινωνίας δύ- ναται διδόναι ἐν ἆ- νάγκη τὸν µέγαν ἁγιασμὸν καὶ κηδεύειν αὐτοὺς ἐν ἐλλείψει ὁμοδόξου αὐτοῖς ἱερέως, συμφώνως ταῖς διακελεύσεσι τῆς περὶ τούτου ἐκδοθείσης ἄλλοτε ἐπὶ τῆς 6’ πατριαρχείας τοῦ κ. Γρη- γορίου ἐγκυκλίου (Μ. Θεοτό- κά, Ιομολογία Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σ. 365, παρὰ |. Καρμίρη μν. ἔ. 1012). Τοσαῦ- τα καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τῆς µεταδόσεως εἰς τοὺς ᾿Αρ: µενίους ἁγιασμοῦ. 3. Εἴς τινας περιπτώσεις κατ᾽ ἄκραν οἰκονομίαν καὶ συγκατάδασιν παρὰ τοὺς κει- µένους κανόνας (α΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου) ἐπετράπη εἰς τοὺς ὀρθοδόξους ἱερεῖς νὰ χρησιµοποιήσωσι ναοὺς ἕτερο- δόξων πρὸς τέλεσιν τῆς ὀρθο- δόξου λειτουργίας, ἰδίᾳ ἐν ᾽Αγγλία καὶ ᾽Αμερικῃ. Ὡσαύ- Δ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ τως εἲς τινας περιπτώσεις πα- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ Ιὁ Σαόθατιομὸς ὡς µία ὑπο- τροπὴ πρὸς τὸν ἰουδαϊσμὸν ποῦ πρώτου μ.Χ. αἰῶνος. Κα- θώς διάφοροι σύγχρονοι αἱ- ῥρέσεις εἶναι ἰσχυρότατος εἰς τὰς Ἠνωμένας Πολιτείας τῆς ᾽Αμερικῆς, ἀπὸ ὅπου καὶ κα- τάγεται. Σήµερον ἔχει ἐξα- πλωθῆ εἰς ὅλα σχεδὸν τὰ µέρη τοῦ κόσμου. Εἰς τὴν ᾽Αμερικὴν οἱ Σαθθατισταὶ ἔχουν ἰδικά των μορφωτικὰ κέντρα, Φφιλαν- θρωπικἀὰ ἱδρύματα καὶ σανα- τόρια. Εἰς τὴν ᾽Αγγλίαν ἔχουν προσφάτως ἀποκτήσει σινεμὰ εἰς τὸ Γουὲστ Εντ τοῦ Λονδί- νου, ὅπου ἔχουν ἀνοίξει καὶ εὐαγγελιστικὸν κέντρον. Οἱ Σαθθατισταί, ὅπως καὶ τὸ ὄνομά των ἀναφέρει, ἐπι- μένουν εἰς τὴν τήρησιν τοῦ Σαθθάτου ὡς ἀργίας, τονί- ζουν ὅμως ἐπιπροσθέτως καὶ διάφορα. ζητήµατα, σχετικὰ μὲ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου. Τὸ ἱστδρικὸν τοῦ πινήµατος. Ἡ καταγωγὴ τῶν Σαθθα- τιστὼν μπορεῖ νὰ ἀχθῇ ἱστορι- κῶς εἰς τοὺς «Μιλλερίτας» τῆς Αμερικῆς, ὁπαδοὺς κάποιου Γουλιέλμου Μίλλερ, σπουδα- στοῦ τῶν Γραφῶν περὶ τὰς ἀρ- χὰς τοῦ δεκάτου ἑνάτου αἰῶ- νος. Οὗτος ἀπερροφήθη κυρί- ὡς εἲς τὴν σπουδἠν τῶν προ- φητειῶν. Διέπραξεν ἐν τούτοις ὁ Μίλλερ τὸ μοιραῖον λάθος νὰ ἀναζητήσῃ καὶ καθορίσῃ τὴν ἡμέραν τῆς Δευτέρας [Ππα- τοῦ 1844. Μετὰ τὴν διάψευσιν τούτου, µία φανατικὴ ὀπαδός του, ἡ κ. Ε. ᾱ. Ὁμΐα, ἐκήρυ- ξεν ὅτι, καίτοι ὁ Χριστὸς δὲν κατῆλθεν ὁρατῶς εἰς τὴν γῆν κατὰ τὸ 1844, εἰσῆλθεν ὅμως κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν εἰς µί- αν νέαν ὄψιν τῆς ἐργασίας του εἰς τὸν οὐρανόν. Ἡ κ. Πίο ἀπέθη ἡ «προφῆτις τοῦ κι- γήµατος. ᾿Ὡκοδόμησε τὴν αἴρε- σιν ἐπάνω εἰς τὰ διεψευσµένα θεμέλια τοῦ Μίλλερ, τὸ δὲ 6ι- θλίον της «Ἡ µεγάλη Φιλονι- κεία Θεοῦ καὶ Σατανᾶ» ἀριθ- μεῖ ἀρκετὰς ἐκδόσεις, Ἡ ἑέδόµη ἡμέρα. Ἡ ἔμφασις ἐπὶ τῆς ἑ 6 ό- µης ἡμέρας ὡς διακρι- τικου. σημείου τῆς αἱρέσεως τῶν Σαθθατιστῶν ὀφείλεται κυρίως εἷς τὴν κ. Ἰπήίο, Αὕτη ἰσχυρίσθη ὅτι εἰς ἕνα ὅ- ραμα µετεφέρθη εἰς τὸν οὖρα- νον, ὅπου τῆς ἀπεκαλύφθη τὸ ἄδυτον καὶ τὰ διαµερίσματά του. «Ὁ ᾿Ιησοῦς ἐσήκωσε τὸ παραπετασµα τῆς ἀφψῖδος καὶ Εκείνη παρετήρησε τὰς λιθίνας πλάκας, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἦσαν χαραγµέναι αἱ δέκα ἐντολαί. Έμεινε Κκατάπληκτος, ὅταν ἀντίκρυσε τὴν τετάρτην έντο- λήν, εἰς τὸ κέντρον ἀκριθῶς τῶν δέκα παραγγελµάτων, μὲ ἕνα λεπτὸν φωτοστέφανον γύ- ρω της». Με ἑτοιμότητα τότε παρεκίνησε τοὺς ὁπαδούς της να φυλάξουν τὴν ἑθδόμην ἡ- µεραν τῆς λατρείας. Συγχρό- νως δὲ ἐπεκαλέσθη καὶ τὴν ἱ- στορίαν, διὰ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι τὸν Πάπαν τῆς Ρώμης Φθαρύ- γνει ἡ εὐθύνη διὰ τὴν ἀλλαγὴν της ἡμέρας τῆς ἀναπαύσεως ἀπὸ τοῦ Σαδθάτου εἰς τὴν Κυριακήν. Περαιτέρω ἴσχυρί- σθη ὅτι ἡ τήρησις τῆς Κυρια- κῆς ἀποτελεῖ τὸ «σῆμα τοῦ θηρίου», τὸ δὲ θηρίον τὸ ἀνα- φερόµενον εἰς τὸ Ιγ΄ κεφάλαι- ον τῆς ᾽Αποκαλύψεως ταυτίζε- ται μὲ τὸν Πάπαν τῆς Ρώμης. Οἱ Σαθθατισταὶ διατείνονται ὅτι ἡ Ρωμαϊκὴ ἐκκλησία πα- ρεθίασε ἕνα θεῖον νόμον. Μακρὰν ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι τὸ σύμόθολον τοῦ θηρίου, ἡ τή- ρῃσις τῆς Κυριακῆς, πρώτης ἡμέρας τῆς ἑθδομάδος, ὡς ἡ- ρεχωρήθησαν ὀρθόδοξοι ναοὶ εἰς ἑτεροδόξους πρὸς τέλεσιν τῆς λατρείας αὐτῶν. Τοῦτο ἐ- γένετο ἀλλά καὶ σήμερον γίνε- ται εἰς τοὺς ναοὺς τῶν 'Αγίων τόπων καὶ ἰδίᾳ τοῦ 'Τ,Ναοῦ τῆς ᾿Αναστάσεως (Α. ᾽Αλιθιζάτου Οἰκονομία σ. 100). Εἰς τοὺς ᾽Αρμενίους ἰδιαιτέρως ἐπιτρέ- πεται ἡ τέλεσις τῆς θείας Λα- τρείας των εἰς παρεκκλήσια ὀρθόδοξα τοῦ Ψαοῦ τῆς ᾿Ανα- στάσεως καὶ εἰς τὸν Ναὸν τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἐν Βη- θλεέµ. Καθ᾽ ὅσον δὲ μᾶς εἶναι γνωστὸν µόνον εἰς τοὺς ναοὺς τῶν Αγίων τόπων γίνεται τοι- αύτη παραχώρησις πρὸς τοὺς ᾽Αρμενίους, λόγῳ ἀκριθῶς τῆς ἰδιαζούσης σημασίας τῶν ἵἱε- ρῶν προσκυνηµάτων τῆς Αγί- ας Γῆς δι’ ὅλους τοὺς Χριστια- νούς. Συνεπῶς δὲν δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι τὸ δι᾽ εἰδικοὺς λόγους ἰσχῦον εἰς “Ἱεροσόλυ- μα ἔθιμον τοῦτο δυνατὸν νὰ ἰσχύῃ καὶ ἀλλαχοῦ. Ἐν πάσει περιπτώσει, ἐφι- στῶμεν τὴν προσοχἠν τῶν αἱ- δεσιµωτάτων ἐφημερίων, εἰς τὸ ὅτι ἡ εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας οἰκονομικὴ συγκατά- δασις ἡ ὑπὸ ᾿Ορθοδόξου ΠΠα- τριάρχου ἢ Πατριαρχικῆς Συ- νόδου ἐφαρμοσθεῖσα δ ἓν ἕ- χει κῦΌρος ὑποχρεωτικὸν ὥστε εἰς ἀναλόγους περιπτώ- σεις νὰ ἐφαρμόζεται ὑπὸ τῶν ἑκασταχοῦ ἐφημερίων, ἅτε μὴ ἐρειδομένη ἐπὶ αὐθεντίας ἆπο- λύτου οἷα εἶναι ἡ Οἰκουμενι- κἡ Σύνοδος ἢ ἔστω Πανορθό- δοξος τοιαύτη. Συνεπῶς ἐὰν εἴς τινα ἐφημέριον παρουσια- σθῶσι τοιαῦται περιπτώσεις δέον οὗτος ἄπαραι- τήτως νὰ ἀπευθύνε- ται πρὸς τὸν οἰκεῖ- ον Μητροπολίτην καὶ νὰ μὴ χωρῇ εἰς τὴν ἐφαρ- μογἡν τῆς οἰκονομίας κατὰ τὸ δοκοῦν διότι δὲν χει τὸ δικαίωµα τοῦτο. ας ῥουσίας, ὅτι θὰ ἐγίνετο ἑντὸς, ο ΟΙ ΣΑΒΒΑΤΙΣΤΑΙ Τοῦ Αἰδεσ.α ϱΡΕΡ ἨΝ. Δικαίως ἔχει χαρακτηρισθῆ! µέρας τοῦ Κυρίου, ἔχει ὁπάρ:-ι ΝΙΗΕΡΣ, δ. Α. ξει ἐξ ἀρχῆς τὸ σύμµθολον τῆς λῶς, ἐὰν ἡ τήρησις τοῦ ἰου- δαϊκοῦ Σαζθάτου ῆτο ὑποχρε- ωτικὴ καὶ διὰ τοὺς ἉΧριστια- νούς, οἱ συγγραφεῖς τῆς Και- νης Διαθήκης δὲν θὰ παρέλι- πον νὰ τὸ διαλευκάνουν ἐξ ἄλλου ὑπάρχουν διάφοροι ῥἎ- παινιγμοὶ τῆς συνηθείας τῶν πρώτων Χριστιανῶν νὰ συνα- θροίζωνται εἰς κοινὰς προσευ- χᾶς κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑθδομάδος, Οὔτε ἡ Σύνο- δος τῶν “Ιεροσολύμων ἔκαμε µνείαν τοῦ Σαθθάτου, ὅταν ᾧ- ριζεν εἰς τοὺς ἐξ ἐθνῶν προ- σηλύτους, τὸ τὶ ὤφειλον νὰ πράττουν. (Πράξεις χν 19-29). Ὁ Παῦλος οὐδέποτε τονίζει τὴν φύλαξιν τοῦ Σαθδάτου, ἀντιθέτως δὲ προειδοποιεῖ τοὺς Χριστιανούς, νὰ μὴ ὕποδου- λώνῶνται εἰς τὴν φύλαξιν εἰ- δικῶν ἡμερῶν (Κολασ. Β’, 16-17, Γαλ. Δ΄, 10--11). ΕΤ: ναι ἀδιαφιλονίκητον προσέτι, ὅτι ὀλίγον μετὰ τὴν Σταύρω- σιν, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, αὖ- στηροὶ τηρηταὶ τοῦ Ἴου- δαϊκοῦ Σαθθάτου, ἤρχισαν να Χρησιμοποιοῦν τὴν πρώ- την Ἡμέραν τῆς ἑθδομάδος διὰ τὰς πράξεις λατρείας καὶ συναδελφότητος ὁμοῦ, εἰς ᾱ- νάμµνησιν τῆς ᾽Αναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ὑπάρχουν ἄφθονοι µαρτυρί- αι ἀπὸ ἔργα τοιούτων ἀνθρώ- πων ὡς τοῦ Βαρνάέα (100 μ. Χ.), τοῦ ᾿Ιγνατίου (107 μ.Χ.), τοῦ ᾿Ιουστίνου Μάρτυρος (145 μ. Χ.), τοῦ Εἰρηναίου (155 μ.Χ.), τοῦ Τερτυλλιανοῦ (200 μ.Χ.) καὶ ἄλλων, ὅτι οἱ Χρι- στιανοὶ ἐκ συνηθείας ἐτήρουν τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἐβδο- µάδος ὡς ἡμέραν τῆς λατρεί- ας των, πολὺ προτοῦ οἱονδή- ποτε διάταγµα µπερὶ τούτου εἶχεν ἐκδοθῇ ὑπὸ ἐπισκόπου τινὸς τῆς Ρώμης. Μήπως ὁλό- κληρος ἡ Χριστιανικὴ Ἐκκλη- σία εἶχε σφάλει κατὰ τοὺς δι- αρρεύσαντας δεκαεννέα αἱῶ- νας Δέν διετάχθηµεν νὰ τη- ρῶμεν τὴν Κυριακὴν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον οἱ ᾿ΙΤουδαῖοι ἦσαν διατεταγµένοι νὰ τηροῦν τὸ Σάδόατον, ἤτοι ἐπὶ ποινῇ θανάτου (᾿Αριθμοὶ ΓΕ’, 32-36). Πράττοµεν τοῦτο προθύµως καὶ ἑκουσίως: πρῶ- τον, διότι ἡ Κυριακἡ μᾶς ἐν- θυμίζει τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου’ καὶ δεύτερον, διότι ἑ- διδάχθηµεν νὰ μὴ παραμελᾶ- μεν τὰς κοινὰς συναθροίσεις (Ἔό6ρ. Ι’,25). ᾿Αφοῦ δὲ γνω- ρίζοµμεν ὅτι οἱ πρῶτοι Χριστι- ανοὶ συνήρχοντο κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑθδομά- δος, μὲ χαρὰν ἀκολουθοῦμεν τὸ παράδειγμά των (Πράξ. ΚΑ ,7). Ὡς Χριστιανοὶ αἰσθα- νόµεθα ἠθικῶς καὶ πνευματι- κῶς ὑποχρεωμένοι νὰ φυλάτ- τωµεν μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ μερῶν, καὶ εἶναι πρόδηλον ὅ- τι διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὸ ὕψιστον καλόν, θὰ ἔπρεπεν ὅ- λοι νὰ τηρῶμεν τὴν αὐτὴν ἡ- µέραν. ᾿Εφ᾽ ὅσον ἀπὸ τῶν ᾽Α- ποστολικῶν χρόνων ὡς τοιαύ- τη ἡμέρα ἔχει ἀναγνωρισθῆ ἡ πρώτη τῆς ἑθδομάδος, διατει- νόµεθα ὅτι µόνον τύπος ποὺ διυλίζει τὸν κώνωπα μπορεῖ νὰ μᾶς καλέσῃ δι’ ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ µίαν τέτοιαν συνήθειαν. Σαθθατιστῶν διδαχαἰ. Ας ἐξετάσωμεν συντόμως ἕνα ἢ δύο ἄλλα ζητήματα, εἰς τὰ ὁποῖα οἱ Σαθθατισταὶ εὖ- ρίσκονται εἰς ἀσυμφωνίαν μὲ τὸν λοιπὸν χριστιανισμόν. Οἱ Σαθθατισταὶ δίδουν µε- γάλην ἔμφασιν εἰς τὸ παρὸν μεσιτικὸν ἔργον τοῦ Χριστοῦ. Διατείνονται ὅτι «ἡ ᾽ἉΑγία Γρα: φἠ διδάσκει σαφῶς, ὅτι τὸ ἐ- πίγειον ἁγιαστήριον το κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τῶν οὐρανίων πραγμάτων καὶ ὅτι αἱ ἅγιαι τοποθεσίαι ἢ τὰ διαµερίσµατά του ἀποτελοῦν σχήµατα τῆς ἀληθείας. Τὸ ἐπίγειον ἅγια- στήριον (ἢ τὸ ἱεροφυλάκιον) πρέπει νὰ θεωρῆται ὡς πρὀτυ- πον τοῦ οὐρανίου ἁγιαστηρίου, ὑπάρχοντος κατ’ ἐκείνους τοὺς χρόνους». Οἱ Σαθθατισταὶ ὁ- μιλοῦν περὶ τοῦ «ἱερατικοῦ ὕ- πουργήµατος τοῦ ἁγιαστηρί- ου» τοῦ Χριστοῦ καὶ διδάσκουν ἕνα δόγµα περὶ «ἐξαγνισμοῦ τοῦ ἁγιαστηρίου», τὸ ὁποῖον ᾱ- ξιοῦν ὅτι ὁασίζεται ἐπὶ τοῦ Δανιὴλ. (Η΄,14) καὶ μὲ πεπλα- νηµένα µέσα καταλήγουν ὅτι αὐτὴ ἡ πρᾶξις καθωρίσθη χρο- νολογικῶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀρχίσῃ κατὰ τὸ 1844. ᾿ Τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι θεθαί- ως συγκεχυµένον καὶ οὐχὶ δι- καιολογηµένον. Αἱ Γραφαὶ δι- δάσκουν σαφῶς ὅτι ὁ Κύριος ᾿Ιησοῦς, ἀφοῦ προσέφερε μί- αν θυσίαν χάριν τῶν ἅμαρτη- µάτων, ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, ἔχων τελειοποιήσει διὰ τῆς μιᾶς προσφορᾶς Του γιὰ πάντα ἐκείνους, ποὺ εἶναι ἡγι- ασμένοι (ἛἙθρ. {’, 10-14). Ἡ- μεῖς πιστεύοµεν ὅτι, ὅταν ὁ Κύριος ἐφώναξεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ «Τετέλεσται», ἔννο- οὔσεν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔλεγε. Ἡ ἰδέα ἑνὸς ἁγιαστηρίου εἰς τοὺς οὐρανούς, ἔχοντος ἀνάγ- κην καθαρισμοῦ, καθιστᾷ τὸν ἐξαγνισμὸν ἀσυμπλήρωτον. ᾽Αναφορικῶς μὲ τὴν µέλλου- σαν κρίσιν. Οἱ Σαδδατισταὶ ἐκθέτουν ἀπόψεις ποὺ κατὰ καιροὺς φαίνονται καὶ ἀντίθε- τοι πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν Γρα- φῶν καὶ ὁλιστικαί. Ἡ ἴδέα τῆς αἰωνίου κολάσεως ἀποθάλλε- ται, ὁ δὲ ἁμαρτυλὸς εἰκονίζε- ται ὡς καιόµενος ἑπάνω ἀπὸ µίαν θάλασσαν πυρός, µία τύ- χἒη ποὺ τελικῶς εἶναι ὁ κλῆρος τοῦ ἰδίου τοῦ Σατανᾶ. Κατὰ τὴν διδαχἠὴν τῶν Σαθθατιστῶν µόνον ὁ Θεὸς κατέχει τὴν ἆᾱ- θανασίαν ὡς σύμφυτον ἰδιότη- (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) ᾿Ε.κκλησίας τοῦ Θεοῦ. ᾿Ασφα: | ὃ ἡ ΕΝΙΜΠΙΗΙ [ ΙΗΤΙ ΜΙΠΙΙ ὀ5ον 1 | Γ. Αωιρὺν καὶ κατ’ ὀλίγον ἔγινα Ιτόσον µωρός, ὥστε νὰ πιστεύω Γότι τὺ σῦπο, ποὺ χόδομε, καὶ τὸ Γδένδρον, ποὺ τὸ παφάγει, κ)αίουν καὶ χύνουν δάκρυα γαλάκτώδη (10), ἀλλ ὅτι, ἐὰν κανεὶς (κατὰ τὴν γνώµην τῶν Μανιχαίων), ἕ- τρωγε τὸ σῦκο, χωρὶς νὰ διαπρά- Εῃ τὸ ἔγκλημα νὰ τὸ κόψῃ ὁ ἵ- διος ἀπὸ τὴν συχιὰ μὲ τὸ χέρι του, εἷς τὸν στόμαχόν του θά κα τασκηνοῦσαν ἄγγελοι καὶ μάλιστα μόρια τῆς Θεύτητος,. 'Ὁ πιστός, πωοσευχόµενος ἀνάμεσα σὲ στε- γαγμοὺς ναὶ λυγμοὺς(2), ἐξέθα- λε τὰ µόρια ταῦτα τῆς ὑπερτάτης Θεότητος, ποὺ θὰ ἔμεναν ἐντὸς τοῦ ναρποῦ αἰωνίως καθηγιασµέ- να, ἂν δὲν ἀπελευθερώνοντο διά τῶν ὀδόντων ἢ διὰ τοῦ στομάχου ετοῦ Ἐκτελεστοῦ(3). ”Ὢ συμφορά µου]! ᾿Επίστευα, ὅὕ- Ίτι θὰ ἦτο θεαρεστότερον νὰ εἶμαι εὐσπλαχνινὸς πρὸς τὰ προϊόντα τῆς γῆς παρὰ πρὸς τοὺς ἀνθρώ- πους, χάριν τῶν ὁποίων παράγον- ται. Διότι, ἐὰν κάποιος, µὴ Μανι- χαϊῖος, μοῦ ἐζητοῦσε καρπούς, διά νὰ καταστείλῃη τὴν πεϊνάν του, θὰ ἐπίστευα, ὅτι ἂν τοῦ ἔδιδα τοὺς καρποὺς τούτους, θὰ τοὺς κατεδίκαζα εἰς τὴν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Τὸ ὄνειρο τῆς Μόνιχας Ἔτεινες ἀπὸ τὰ ὕψη τὸ χέρι 50ου καὶ μὲ ἀπέσπασες ἀπὸ τὴν ἄόυσσον τοῦ σχύτους, καθ ὃν χρόνον ἡ µητέρα µου ἔχυνε δά- κρυά περισσότερα παρά ἐκεῖνα, ποὺ χύνουν αἱ μητέρες ἐπ τῆς σο- ροῦ τῶν προσφιλεστάτων τέκνων των, Διότι, δυνάµει τῆς διαπύρου πίστεως, τὴν ὁποίαν τῆς εἶχες ἐμ- πνεύσει, μὲ ἔθλεπε νεκρόὀν. Καὶ εἰσήκουσες, Κύριε, τὴν δέησίν της, δὲν ἐπεριφρόνησες τὰ δάκρυά της, τὰ ὁποῖα ἐπότιζαν τὸ ἔδαφος παντοῦ, ὕπου προσηύχετο. Διότι εἰς ποῖον ὀφείλεται τὸ ὄνειρον, μὲ τὸ ὁποῖον τὴν παρηγόφησες, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ζῇ πάλι µα- ζί µου ὑπὸ τὴν ἰδίαν στέγην καὶ γὰ λαμθάνῃ µέρος εἲς τὰ γεύµα- τά µου ᾿Ἐπί τινα χρόνον δὲν ἡ- θελε νὰ τὸ κάµῃ διότι τὴν κατεῖ- χε φρίκη καὶ ἀποστροφὴ διὰ τὰς ὁλασφημίας, ἀποτέλεσμα τῶν πα- οακρούσεών µου(8). Ὠνειρεύθηκε λοιπόν, ὅτι εὐὑρισκομένη ἐπὶ Ἑν- λίνου κανόνος (35), εἶδε νεανίαν θαυμάσιον καὶ φαιδρότατον, ὁ ὃ- ποῖος ἐχαμογελοῦσε θλέπων τὴν λύπην χαὶ τὴν ἀγωνίαν της. Τὴν ἐρώτησε διατὶ το τόσο λυπηµέ- γη, διατὶ ἔχυνε τόσα δάκρυα κα- θημερινῶς-- καὶ τοῦτο μὲ τὸν σχο- πὸν νὰ θεραπεύσῃ τὰς πληγάς της καὶ ὄχι νὰ µάθῃ τὴν αἰτίαν των παρ αὐτῆς. Τοῦ ἀπήντησεν, ὕτι θρηνεῖ τὴν καταστροφήν µου. Τότε τὴν διέταξε νὰ ἠσυχάσῃ καὶ τὴν παρεκάλεσε νὰ προσέξῃ πολὺ καὶ νὰ ἵδῃ, ὅτι ἐκεῖ, ποὺ το, εὖ- ρισκόµουν καὶ ἐγώ. Ἡ µητέρα μου ἔστρεψε πράγματι τὸ ϐθλέμ- μα της πρὸς τὴν διεύθυνσιν, ποὺ τῆς ὑπέδειξεν ὁ γεανίας καὶ εἷ- δεν ὅτι ἥμουν πλησίον της ὅρθιος ἐπὶ τοῦ ἰδίου κανόνος. ᾽Απὸ ποὺ ἠμποροῦσε νὰ προέλθῃ τὸ ὄνειρον τοῦτο, ἐὰν ὄχι ἀπὸ Σέ- (Συνέχεια εἰς τὴν δ΄ σελίδα) (4) «Πάντα νοµίζουσιν ἔμψυχα εἴἷ- ναι καὶ τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸν ἀέρα καὶ τὰ σπέρματα οὗ δὴ χάριν οἱ καλούμενοι τέλειοι παρ᾽ αὐτοῖς οὔτε ἄρτον κλῶσιν, οὔτε λάχανον τέ- µνουσιν, ἀλλὰ τοῖς ταῦτα δρῶσιν ὡς µιαιφόνους προφανῶς ἐπαρῶνται (Τηεοά. Ἠαεγ. Ταδ. 1, 26). Ἔχειν δὲ ἐν τῷ κόσμῳ τῶν δύο τούτων ἁρ- χῶν τὰς ὑποστάσεις, καὶ τὴν μὲν µίαν ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχἠν εἶναι τῆς ἑτέρας' αὐτὴν δὲ εἷ- ναι τὴν ψυχἠν τὴν ἐν ἀνθρώποις καὶ ἐν παντὶ ζώφῳ, καὶ πετεινῷ καὶ ἕρπε- τῷ καὶ κνωδάλφ οὐ µόνον, ἀλλὰ καὶ κίνησιν εἶναι ψυχῆς φάσκων, ἣν καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς, τὴν τῆς ζωῆς ἱκμάδα ἐν. τοῖς ἀνθρώποις ὑπάρχουσαν λέ- γει». ΤΥτο. ἄε Μαπ. 86. Ερίρῃ. Ἠ86γ. 66 ὃ δ. Αἱ ἀντιλήψεις αὗται εἶναι προφανῶς ἀπηχήσεις τοῦ ᾿Ινδικοῦ πανθεϊσμοῦ καὶ τῆς θεωρίας τῆς μετεμψυχώσεως. Ὁ νόμος τοῦ Μανοῦ ἀπαγορεύει ρη- τῶς νὰ καταπατῇ κανεὶς θῶλον γῆς, χωρὶς λόγον καὶ νὰ κόπτῃ χλόην διὰ τῶν ὀνύχων. Οἱ Μανιχαῖοι ἐτήρουν τὴν ἀρχὴν ταύτην μὲ τόσην ὑπερθο- [ην ὥστε κατεδίκαζον καὶ αὐτὴν τὴν γεωργίαν, τὴν ὁποίαν ἀντιθέτως ὁ Ζωροάστρης ἐθεώρει ὡς ἔργον αὐτό- χρημα ἱερόν. (Βλ. Ζεπί. Ανεσία Τεαουα, 1, ᾱἱ, Ψεπαϊάα], 8ατΕ. 31). (2) Οταν µέλλωσιν ἐσθίειν ἄρτον, προσεύχονται πρῶτον οὕτω λέγοντες) οὔτε ἐγὼ σὲ ἐθέρισα, οὔτε ἤλεσα, οὔ- τε ἔθλιψά σε, οὔτε εἰς κλίθανον ἔόα- λον, ἀλλὰ ἄλλος ἐποίησε ταῦτα, καὶ ἄνεγκέ μοι, ἐγὼ ἀναιτίως ἔφαγον καὶ ὅταν καθ) ἑαυτὸν εἴπῃ ταῦτα, λέγει τῷ κατηχουμένῳ ηὐξάμην ὑπέρ σου καὶ οὕτως ἀφίσταται ἐκεῖνος. (Έντο. αρ. ΒρίρΗ, Ηα6Υ, 66 ὃ 28). (3) Η ᾿Εκκλησία τῶν Μανιχαί- ὧν ἀπηρτίζεο ἐξ ἀκροατῶν κα ἐκλεκτῶν. ᾿ἘΕπὶ κεφα- λῆς τῶν δευτέρων ὑπῆρχεν εἷς πρ ο- εδρεύων (ΡΥΙΠΕΕΡΒ) καὶ δώ- δεκα μάγιστροι (ΠΒΒΙΡΙΤΙ) ἑθδομῆντα δύο ἐπίσκοποι, διοριζόµε- νοι ὑπὸ τῶν µαγίστρων, ἱερεῖς χειρο- τονούµενοι ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων, καὶ διάκονοι. (4). 'Ο Αὐγουστῖνος, μολονότι ἔζη εἰς τὴν αὐτὴν πόλιν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἡ µητέρα του Μόνικα, κατοικοῦσε, ὡς Φαίνεται, εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ φί- λου του Ρωώμανιανοῦ µέχρι τῆς ἡμέ- ρας, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Μόνικα τοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν οἶκα- γενειακὴν ἑστίαν καὶ νὰ ζήση μαζί της. (62. Βοεει]α Ίβπεα. 'Ὑπαινιγμός. ποὺ ὑπῆρξεν ἡ πρωταρχικἡ αἰτία τῆς μορφώσεως πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐκφράσεων: τεβιυ]α Εάεἱ (κανὼν πί- στεως), τ6ρµἱθ Υδσ]{α]5 (κανὼν ἁἆλη- θείας), τορι]α Ρἰοίαϊ( (κανὼν εὖ- σεθείας), τορυἱα ἀἱδείρήηπας (κα- νὼν δόγματος) κλπ. Ο ΧΙΛΙΑΣΜΟΣ Τοῦ ἱερολογ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ε’ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΠΙΑ α) Μερική ᾿Εσοχατελξδγικ. 1, Θάνατος μµερικὴ κρίοις. ἡμετέρα Εκκλησία παραδεχε- ται ὅτι ὁ ἄνθρωπος σύ κειται ἐκ δύο συστατικῶν, τοῦ φθαρ- τοῦ σώματος καὶ τῆς ἀφθάρ: του καὶ ἀθανάτου ψυχῆς. 1ο σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἤτο σχε- τικῶς ἄφθαρτον κεκτηµενον τὴν δύναμιν τοῦ μὴ ἀποθανεῖν, ἐάν δὲν ἥμαρτεν ὁ ἄνθρωπος᾽ διότι ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέλε- σµα τῆς ἁμαρτίας ὡς ὁ ἀπό- στολος Παῦλος λέγει τὰ ὁ- ψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνα- τος, (Ρωμ. στ, 23). Καὶ ᾱλ- λαχοῦ λέγει ὅτι «ὥσπερ δι ἕ- γὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώ-. πους ὁ θάνατος διῆλθεν» (Ρωμ. ε, 12). Όταν τὸ σῶμα φθαρεῖ τότε ἐπέρχεται ὁ Φυσι- κὸς θάνατος, ὁπότε τὸ σῶμα µεταθαίνει «εἷς τὴν γῆν, ἐξ ἃς ἐλήφθη- (Γεν. Υ, 19), ἡ δὲ ψοχἠ, κρίνεται μὲν ὁριστικῶς μετα κατάστασιν ἐν ἡ προαπολαύει τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἢ κακῶν, µέχρι τῆς τελικῆς κρίσεώς. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἀνω- τέρω διδασκαλίαν τῆς Ὄρθο- δόξου Ἐκκλησίας οἱ χιλιασταὶ πος ἀποθάνῃ συναποθνήσκει μετὰ τοῦ ὑλικοῦ σώματος καὶ ἡ ψυχή. Προσέτι δὲ δὲν παρα- δέχονται τὴν µμερικὴν κρίσιν καὶ τὴν µέσην κατάστασιν ὡς ἡ ἡμετέρα Εκκλησία, ἀλλ᾽ ὅ- τι μετὰ θάνατον τὰ πάντα ἀπο- νεκροῦνται µέχρι τῆς καθο- λικῆς κρίσεως. Αἴ παραδοξολογίαι των αὖ- ται διαλύονται ὑπὸ τῆς Γρα- φῆς. Ἐκ τῶν χωρίων τῆς ΠΠ. Λιαθήκης ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: εΔικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἄψηται αὐτῶν 6ά- σανος. ᾿Εδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ΓΕΝΙΚΗ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ποµεν τὸν μὲν Λάζαρον νὰ εὖ- ρίσκέται εἰς τοὺς κόλπους του Δθραάμ τὸν δὲ πλούσιον εἰς: τὸν τόπον τῶν ῥασάνων. Τελος δὲ δια νὰ ἐπανέλθωμεν και πάλιν εἰς τὸν ᾿Απόστολον ΓΠαυ- λον, τὶ εἶναι ἐκείνο τὸ ὁποίον ἔδιδε θάρρος εἰς τὸν ἠλέγαν | τῶν ἐθνῶν ᾿Απόστολον, νὰ ποθῇ τὸν θάνατον διά να ἑνωθῇ µετα τοῦ Χριστοῦ Δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ πί- στις ὅτι ἡ ψυχὴ καὶ πρὸ τῆς καθολικῆς κρίσεως ἐν µέσῃ τι- γὶ. καταστάσει θά προγευθῃ τῶν καρπῶν τῶν ἐπὶ τῆς γῆς ἔργων της. Ἡ Ορθόδοξος Εκκλησία πιστεύει, ὡς ἐν τῷ Συμδόλῳ τῆς πίστεως διατυποῖ, ὅτι ὁ Κύριος ἐλθων εἰς τὸν κόσμον ζήσας καὶ διδάξέας ἐν πλήρει ταπεινώσει ἔτι δὲ ἐπὶ τοῦ σταυ: ροῦ χύσας τὸ πανάγιον αὐτοῦ αἷμα διὰ τὴν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους σωτηρίαν, θὰ ἔλθῃ πά- ιν διὰ δευτέραν φορὰν ἐν ὅ- λῃ τῇ λαμπρότητι (Ματθ. κει 3]. Λουκ. κα, 27. Μάρκ. ΙΥ, |26) Αὐτοῦ, ἵνα κρὶνῃ (ιό, 51. θαΐνει δὲ εἰς µέσην τινὰ | Ρώμ. 6, 3) ζῶντας καὶ νε- κροὺς (Πρα. , 44) κατὰ τά ἔργα αὐτῶν. Ἡ δευτέρα ὅμως ᾽αύτη παρουσία τοῦ Κυρίου εἷ- ἵναι ἄγνωστος ὄχι µόνον τῇ ἐκ- Γκλησίᾳ ἀλλά καὶ αὐτοῖς τοις ὈΑγγέλοις (Ματθ. κδ, 26) τοῖς ]|ὅσον καὶ εἰς τὰς ἄλλας ἜἘκ- ς να [ὑπηρετοῦσι τὸν Θεόν. διδάσκουν, ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρω-, ο Οἱ χιλιασταὶ ὅμως, ἰσχυρί- ζονται ὅτι γνωρίζουν τὴν ᾱ- Ὕνωστον εἰς πάντας αὐτὴν ἡ- µέραν. Στηριζόµενοι δὲ ἐπὶ τῆς Γραφῆς ἢἡ μᾶλλον παρερ: µηνεύοντες τὰ ὅσα προφητικως ὑπὸ τοῦ Κυρίου λέγονται κὺ: ρίως διὰ τὴν καταστροφὴν τῆς λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὖ- αγγελίου, ὥρισαν καὶ τὸν χρόνον καθ ὃν ὁ ᾿Χριστὸς ἔ- µελλε νὰ ἐμφανισθῇ. Οὕτω οἱ χιλιασταὶ ἀνήγγειλαν ὅτι τὸ Τ914 ὁ Χριστὸς θὰ ἤρχετο. Εἰς µάτην ὅμως ἀνέθλεπον εἰς τὸν οὐρανόν. Ἡ ἁμάθειά των δὲν ἀφρόνων τεθνάναι͵ καὶ ἐλογί-, περιορίζεται ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ ἐπι- σθη κάκωσις ἣ. ἔξοδος αὐτῶν σηµότερον ἐμφανίζεται διά νά καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία συν ἀναγγείλῃ νέας ἡμερομηνίας τριµµα, οἱ δὲ εἰσὶν ἐν εἰρήνη΄ 1918, 1921 καὶ 1925 διὰ νὰ καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἔ- ιἀποδειχθοῦν ὄχι «Σπουδασταὶ ἂν κολασθῶσιν, ἐλπὶς αὐτῶν τῶν Γραφῶν, ἀλλὰ διαστρε- ἀθανασίας πλήρης, {(Σοφ. θλωταὶ τῶν Γραφῶν καὶ τοῦ κ Ύν 1.4). ΠΙορατριχς τὰ Θεοῦ πολέμιοι. οσα Ἠάμας ης θα ο Γι Ἡ Γραφὴ μαρτυρεῖ ὅτι εἴ- ἀναφέρω ἐκ τῆς 6 Νν Χωρίς ναι ἄγνωστος ή σωμα τοῦ ν ος μαρτρείτει Ἕώρω ΑΓ Χριστοῦ παρουσία. Αἱ προφη- ἀθανασία της ώκης Ὁ Πο [τεῖαι τῆς Π. Δ. καὶ δἡ τοῦ Μα- βιος ὢν ἐπὶ τοῦ οταυρο” ἄνας λαχίου καὶ τοῦ Δανιήλ ἀναφέ- κώμα. πάδσαρ, εαν κειρᾶς Ὅσω ρονται εἰς τὴν πρὠτην τοῦ Κυ- παρατίθεμει, δἳ, «ον ο πι ρίου ἔλευσιν. «Περὶ τῆς ἡμέρας ναον κας α )’ αμ στι ]ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς τοῦ σταυροῦ ὁ ληστής παρα οἵδεν, οὐδὲ οἱ ᾿Άγγελοι τῶν καλεῖ τὸν Κύριον «μνήσθητί !οὐρανῶν εἰμὴ ὁ Πατὴρ μόνος, μη ἔλθῃς ἓν τῇ Ὀπνσμηή (Ματθ. κδ 36). Όταν οἱ µα- ο πν. Άδριος λέγει αὖ- θηταὶ ἠρώτησαν τὸν Κύριον Ἑνε ΑΡΗ ν σον μον «Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ μετ Έμου Ἔδα ὃν ν πο ἕν Ιἀποκαθιστάνεις τὴν θασιλείαν ορ ρε. «γι 9], ας [τοῦ ᾿Ισραὴλ» τότε ὁ Πύριος πρωτομάρτυρ Στέφανος «ΦΕΝ: ἀπήντησεν ὅτι «οὐχ ὑμῶν ἐστι γων ἐκ τῆς παρούσης ζωῆς δι νῶσαι λρόνους ἢ καιρούς. ότι τὸ σῶμά του ὑπέκυψεν εἰς! τὸν λιθοθολισμὸν ἀναφωνεῖις ας ας: «Κύριε ᾿Γησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦ-ιὁ ουσίο μα σι α σ ἁ µου» (1Πραξ. ξ, 23). ποστοκῶς, πας «με, 6 Τὰ Γ μμ. , ἱκὴ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ὰ Γραφικά αὐτὰ χωρία πε: ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται» (Α ριτράνως μαρτυροῦν τὴν ἆθα- Θεσ. ε, 2). Τὰ χωρία ταῦτα Ιπραγματικῶς τὴν ἡμέραν τῆς! νασίαν τῆς ψυχῆς, οὕτως ὤὢ- |εὐγλώττως μαρτυροῦν ὅτι εἰ- στε δὲν καθίσταται ἐπάναγκες ναι τοῖς πᾶσι ἄγνώστος ἡ μέλ- νὰ ἐπικαλεσθῶμεν καὶ τὴν Ι-΄λουσα τοῦ Κυρίου δευτέρα πα- ερὰν Παράδοσιν, ἔνθα ὁ Κλή-| ρουσία. µης ὁ Ρώμης λέγει ὅτι «κα: Ἐν τῇ ὥ λὸν τὸ δῦνι«, ἀπὸ τοῦ κόσµου!,, ον τν | βαφῃ : πρὸς Θεόν, ἵνα εἰς αὐτὸν ἄνα- ρολ σς τινα τείλω». “Οτι δὲ πρὸ τῆς κα- θολικῆς κρίσεως θὰ παρουσι- ασθῶμεν ἐνώπιον τοῦ θήµατος | θεωρήσῃ ὡς προαγγελτικἁ τῆς ἐλεύσεώς τοῦ Κυρίου. “ως τ τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν θὰ ἆπο-]ι Σ νεκρωθῶμεν μέχρι τῆς καθο:| η κήρυξις λικῆς κρίσεως δηλοῦται διά τῶν ἑξῆς: «τοὺς γὰρ πάντας | ἱπιστροφὴ τῶν εἰς τὸν χριστιανισμὀν τὰ ταῦτα ἐπιστρέψουσιν ο ἡμᾶς φανερωθῆναι δεῖ ἔμπρο-. σο ὁ αδεν .. της τοῦ Χριστοῦ, 14). Τοῦτο ὅμως δὲν σηµαίνει ἵνα κοµίσηται ἕκαστος τὰ διὰ τοῦ σώματος πρὸς ἃ ἔπραξεν, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε κακὸν» ' Κορ. ε, 10). Ὁ Κύριος εἶπεν, εἰς τοὺς περὶ αὐτὸν ᾿Ιουδαίους ὅτι «᾿Αθραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ια, : Α αν. ιπαμασο, ἵνα ἴδῃ εην. ἡ-. ἠόριον εν τν ος µέραν τὴν ἐμὴν καὶ εἶδε καὶ οκώς τος οσμές αν Ἔπλς ἔχίπης ἔἼφαν, η, 887, Διά ναι ὁ απήσσντσα ἅπὶ πο Καρδο οεα ἴδῃ ὅμως ὁ πρὀ ἱκανῶν αἰώ-. οτι ον Ἀεφοθος αὐπκν εν Ἐ νων ἀποθανὼν ᾽Αθραὰμ τὴν ἡ-] ορ οη δαν ΕΡΕ 2 πμώ μέραν ἐκείνην, δηλαδἡ τὴν τῆς Υ5) καὶ (Ῥωμ.ια” 226]. γ) ἐνσαρκώσεως τοῦ Κυρίου, δῆ-! 1] ἔλευσις τοῦ, Πλια Ἱαή, τοι: λον καθίσταται ὅτι ἡ ψυχἠ αὖ- ΕνώΧ. 8) Ἡ ὄικαασα Ἠδῃ τοῦ ἔζη ἐν οὐρανῷ. Ἐν τῇ Αντιχρίστου καὶ πολλῶν ψευ- πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῇ του. δοπροφητῶν καὶ Ἱ πτώσις πολ. ὁ ᾽Απόστλος Παῦλος γράφει : Χῶν πιστῶν απὀ του Χριστοῦ. «Οἴδαμεν γάρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπί-. Επίσης πολλαὶ ἀναστατώσεις γειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους Και πόλεμοι. θλέπετε μή τις καταληφθῃ, οἰκοδομὴν ἐκ Θε-!υμας πλανήσῃ᾽ πολλοὶ γαρ Ἑ- οὗ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίη- λεύσονται επι τῷ ὀνοματι µου τοιν αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» λέγοντες' ἐγώ εἰμι ὁ Χριστὸς, (Β. Κορ. ε, 1). ᾿Επίγειον οἱ- κίαν νοεῖ ὁ ᾿Απόστολος Παῦ- λος τὸ σῶμα, τὸ ὁποῖον εἶναι πρόσκαιρον. ᾿Αφοῦ δὲ ἐρειπώ- θῇ καὶ διαλυθῇ, τότε ἔχομεν ἐν οὐρανοῖς αἰώνιον οἰκίαν, ἡ- τοιµασµένην ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος εἶπεν ὅτι ἐν τῇ οἱ- κίᾳ τοῦ πατρός µου μοναὶ πολ- λαὶ εἰσί' εἰ δὲ µή, εἶπον ἂν ὅ- καὶ πολλοὺς πλανήσουσι. µελ- λήσετε δὲ ἀκούειν πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων... ἐγερθή- σεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ ῥασιλεία ἐπὶ ὁασιλείαν καὶ ἕ- σονται λιµοι καὶ λοιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους.. (Λατθ. δ-)., (πρθλ. Μαρκ. ΙΥ, 7--13. μῖν, πορεύοµαι ἑτοιμάσαι τόὸ- : πον ὑμῖν ([ωάν. τὃ, 2). Εἰς τὴν παραθολὴν τοῦ πλουσίου 0, 5 ἐξ). καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου θλέ-' Λουκ κα. 9-19. Β᾽ Θεσσ. 6, 4 ἓξ. κλπ.). κόσμου διὰ πυρός. ε) Καταστροφὴ τοῦ (Β Πετρ. Ἀνεκιζετες} µάς των. ΑΝΝΑ ΧΧΝΚΝΚΚΧΑΝΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ Παρακαλοῦνται οἱ αἰδεσιμώτατοι ἱερεῖς καὶ οἱ λοιποὶ κ.κ. συνδρομηταί μας, οἱ ἐκτιμῶντες τὸ ἱερὸν ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπιτελοῦμεν ὅπως μᾶς ἀποστεί- λωσι τὸ συντοµμώτερον τάς συνὸρο- | { κκκκκκκκκκνκκκ κκ ν΄ 9 ὥστε : | | [-] / } ΙΧ [Σωτῆρος |αὐτῆς δὲν πρέπει νὰ διαθ ἐ-]ας κατὰ τὴν ὁποχὴν εὑρίσκομεν [πει νὰ ἀναζητηθῇ τὰ. ὁποῖα |καὶ δὴ εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ | οι |ἐπίσημον ἑορτὴν τοῦ Θεοῦ [αῦτα θεωροῦνται τὰ ἑξῆς: α) Ιλίου (Πίος Ππνίοξίς 5οἱ15), ὅστις τοῦ Γὐαγγελίου |ἀπετέλει τὸν κυριώτερον καὶ .«ὲν ὅλῃη τῇ οἰκουμένῃ εἰς µαρ- ἐπικρατέστερον Θεὸ ἱπύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι καὶ τό- Ιλολατρείας κατὰ τὴν ἐποχὴν ἴπε ἥξει τὸ τέλος» (Ματθ. κδ,αὐτήν. 1 . ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ 'Απὸ τι ἀοζαντινς ΕΙ Γεννησις το Κώπρου. μνημεία. τῆς Ἀριστοί. Ιδἱδῃ εἰς αὐτοὺυς Ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Τοῦ κ. Ἡ ἑορτὴ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, καίτοι σπουδαιοτάτη καὶ ἐκ τῶν μᾶλλον ἑορταζομέ- νων σήμερον χριστιανικῶν ἑ- ορτῶν, τόσον εἰς τὴν ἡμετέραν Κλησίας, δὲν συναντᾶται ὅμως εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ὡς ἰδιαιτέρα ἑορτάσιμος ἡμέρα παρὰ τοῖς ριστιανοῖς. Τοῦτο δὲ ὀφείλε- ται, τὸ γεγονὸς ὅτι, ὁ ἀκριδῆς χρόνος τῆς {Γεννήσεως τοῦ παρέµεινεν ἄγνω- στος εἰς τοὺς Χριστιανούς. Ἔδξ “Γερουσαλὴμ ἐν τῷ ζ24ῳ κεφα- ἄλλου ἐξ ἀρχαίων μαρτυριῶν καταφαίνεται ὅτι, ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων συνεωρτάζετο εἴς τινας περιοχὰς μετὰ τῆς ἑορτῆς τῶν ᾿Επιφανίων, τῆς ἡμέρας δηλαδἠ τῆς ἀποκαλύ- Ψεως τῆς Θεότητος τοῦ Χρι- στοῦ κατὰ τὸ Βάπτισμα {(πι- θανῶς τὸ τοιοῦτο νὰ προῆλ- θεν ἐξ ἐπιδράσεως τῆς δοξα- σίας ὡριαμένων αἱρετικῶν ὅτι ὁ Θεὸς Σωτὴρ ἠνώθη µετά τοῦ ἀνθρώπου ᾽᾿]ησοῦ κατὰ τὸ Βάπτισμα εἰς τὸν ᾿Ιορδάνην). Ὁ συνεορτασμὸς τῶν Χριστου- γέννων μετὰ τῶν ᾿Ἐπιφανίων καταφαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γε: γονότος ὅτι, ἡ λειτουργία τῶν Ἐπιφανίων ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῶν “Ἱεροσολύμων ἐτελεῖτο ἐντὸς τοῦ Σπηλαίου τῆς Βη: θλεέµ, ὅπου ὁ Κύριος ἐγεννή- θη. Ὡς ἰδιαιτέρα Χχριστιανικὴ ἑορτὴ τὰ Χριστούγεννα ἐμφα- νίζονται τὸ πρῶτον εἰς τὴν Ρώμαϊκὴν ᾿Εκκλησίαν περὶ τὸ 335. Ηδη ἀπὸ τῆς 3ης ἕκα- τονταετηρίδος καὶ πρὶν ἢ γίνῃ σκέψις εἰσαγωγῆς σχετικῆς ἑορτῆς εἶχε καθορισθῇ χρονο- λογικῶς ἡ Γέννησις τοῦ Χρι- στοῦ τὴν 2δην Δεκεμθρίου. ᾿Α- ναντίρρητον εἶναι ὅτι, εἰς τὸν οὓς ὁ Πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ καθορισμὸν τῆς ἡμερομηνίας πῶμεν τάσιν τῆς ᾿Εκκλησίας ὅπως παραδεχθῇ τὴν 2Ρην Δε- κεµθρίου ὡς ἀποδίδουσαν Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Μᾶλ- λον ἡ αἰτία ἡ ὁποία ἐπέόθαλεν εἰς τὴν ᾿ἘΕκκλησίαν τὸν καθο- ρισμὸν τῆς ἡμέρας αὐτῆς, πρέ- ἀλλαχοῦ, δύναταί τις ἔν τινι µέτρῳ νὰ |τὴν ἡμέραν αὐτὴν οἱ εἰδωλο- λάτραι ἑώρταζον μεγάλην καὶ ν τῆς εἰδω- Κατὰ τὴν ἑορτὴν ταύ- την τοῦ Ἠλίου ἐγένοντο, ὣς καὶ τὴν παρὰ πάντων ἀποδο- (συνήθως παρὰ τοῖς ἘΕθνικοῖς (χὴν τοῦ Εὐαγγελίου. ϐ) Ἡ ἔ- συμπόσια ἑορταστικά, διωργα- ']ουδαίων εἰς |νοῦντο διασκεδάσεις καὶ χοροὶ «καὶ µε ἱπαντοίων μορφῶν, ἁπάδοντες ἵ ο- ἱπρὸς τὰς χριστιανικὰς ἀρχας οἱ ᾿Ισραὴἡλ. καὶ ἐπιζητήσουσι ! μὲ τὰ ἁγνὰά ἤθη᾽ μερικοὶ δὲ τῶν Χριστιανῶν παρασυρόµε- νοι ἐλάμόανον µέρος εἰς τὰς ἐθνικὰς αὐτὰς ἐκδηλώσεις. Εἰς ἀντιπερισπασμὸν λοιπὸν πρὸς τὴν ἐθνικὴν αὐτὴν ἑορ- τήν, ἡ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία καθώρισε τὴν αὐτὴν ἡμέραν, ὡς ἑορτὴν τῆς Γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος, διά νὰ συγκρατήσῃ τοιουτοτρόπως τοὺς ὀπαδοὺς αὐτῆς, δίδουσα εἰς αὐτοὺς τὴν εὐκαιρίαν, τὸ δικαίωµα καὶ τὸ καθῆκον, νὰ ἑορτάσουν κατὰ τὴν 25ην Δεκεμθρίου γεγονός, σπουδαιοτάτην ἐν τῇ ζωῇ τοῦ πιστοῦ ἔχον σηµασίαν, τὸ ὃ- ποῖον θὰ τοὺς ἀπέσπα ἀπὸ τὰς εἰδωλολατρικὰς ἑορτάς. Ἐκ τῆς Λύσεως ἡ ἑορτὴ µε- τεφέρθη ἀκολούθως ᾿Ανατολήν. Τὸ ἔτος τῆς µετα- φορᾶς δυνάµεθα νὰ ὑπολογί- σωμεν ἀσφαλῶς ἔκ τινος λό- γου τοῦ ᾿Γωάννου τοῦ Χρυσο- στόµου εἰς τὰ Χριστούγεννα τοῦ ἔτους 386, ὅπου ρητῶς ᾱ- ναφέρει ὅτι «οὕπω δέκατὸν ἐ στιν ἔτος, ἐξ οὗ δήλη καὶ γνώ- ριµος αὕτη ἡ ἡμέρα Ὑεγένη: ταις, ἐξ οὗ ἐξάγεται ὅτι ἡ ἕ- ορτὴ εἰσήχθη περὶ τὸ 376. Βε: θαίως τὸ τοιοῦτον ἀναφέρεται κυρίως εἰς τὴν Ἐκκλησίαν Αντιοχείας, ὅπου ὁ Χρυσό: στοµος ὥὡς πρεσθύτερος ἐξε- φώνησε τὸν λόγον, πλὴν ὅμως ἐὰν λάθωμεν ὑπ ὄψιν καὶ ἄλ. λας παροµοίας ἐκφράσεις τοῦ αὐτοῦ ἱεροῦ πατρὸς εἰς τὰ Χριστούγεννα ἀναφερομένας δυνάµεθα μετὰ θεθαιότητος νὰ ὑποθέσωμεν ὅτι μόλις κατά τὴν. περίοδον αὐτὴν εἰσήχθη γενικῶς εἰς τὴν ᾿Ανατολὴν ἡ ἑορτή΄ οὕτω χαρακτηρίζει αἲ- τὴν ὡς -«νέαν, διὰ τὸ προσφά- τως ἡμῖν γνωριοθῆναι. Καὶ εἰς ἄλλην ὁμιλίαν του εἰς τὸι μάρτυρα Φιλογόνιον, κατὰ τὴν κατὰ κύριον λόγον, εἰς! καὶ εἰς: ΦΕΙΔΙΟΥ ΚΑΡΥΟΛΑΙΜΟΥ 20ὴν Δεκεμόρίου, ἀναφερόμε- νος εἰς τὰ Χριστούγεννα, προσ-] (παθεῖ νὰ ἐξάρῃ τὴν σπουδαιό: ἵτητα τῆς ἑορτῆς ταύτης διὰ γὰ | Γκαταστήσῃ αὐτὴν γενικωτέραν | ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, πρᾶγμα ὅπερ: σημαίνει ὅτι δὲν ἦτο παλαιά | ᾿ἑορτή, ἀλλὰ νέα, ἡ ὁποία δὲν, τεῖχει εἰσέτι ἐπικρατήσει παν- | εταχοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Βεθαίως παραμένει ἄγνω- στον εἰς ποίαν ἐκ τῶν ᾿Ανατο: | λικῶν ᾿Ἐκκλησιῶν εἰσήχθη τὸ | πρῶτον ἡ ἑορτή, καίΐτοι πλεῖ-͵ σται θεωρίαι προυτάθησαν πρὸς λύσιν τοῦ προκειµένου ] προόλήματος' οὕτως ἄλλοι| διατείνονται ὅτι πρῶτον ἡ ἑ-ι ἱορτὴ ἀνεφάνη εἰς τὴν ᾽Αντιό- | χειαν καὶ ἐκεῖθεν µετεδόθη εἰς | τὰς ἄλλας χριστιανικὰς κοινό. | ἱτητας, καὶ ἄλλοι εἰς τὴν Και-| σάρειαν ἐπὶ Μ. Βααιλείου.” Εἰς! τὴν ᾿Εκκλησίαν Κ)πόλεως εἰ-] σήχθη ὑπὸ Γρηγορίου τοῦ Θε: ολόγου, εἰς δὲ τὴν τῆς ἸΑλε- ιξανδρείας ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ Κυ: Ἰρίλλου, ἐξ αὐτῶν δὲ παρέλα- Ἴ6ον τὴν ἑορτὴν ὅλαι αἱ ἐπὶ μέ- ἴρους ᾽᾿Ανατολικαὶ ᾿Εκκλησίαι, Σὺν τῷ χρόνῳ ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων ἐπεθλήθη εἰς ἱτὴν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας ικαὶ τῶν χριστιανῶν ὥστε ἑωρ- ἱτάζετο μετὰ µεγαλοπρεπείας καὶ. θρησκευτικοῦ ἐνθουσια- Ισμοῦ. Ταύτης, ὅπως καὶ τῆς τοῦ Πάσχα, προηγεῖτο νηστεί- ία, μετὰ ταύτης τῆς διαφορᾶς ὅτι, ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέν- ἵνων περιωρίζετο κατ ἀρχὰς εἰς µίαν µόνον ἑθδομάδα, ἀρ:! (γότερον δὲ ηὐξήθη αὕτη εἰς] τεσσαράκοντα ἡμέρας' τοῦτο | Γκαταφαίνεται ἔκ τινος ἁπαν-] Ιτήσεως Θεοδώρου τοῦ Βαλσα-͵ [μῶνος εἰς σχετικἠν περὶ νη- [στειῶν ἐρώτησιν τοῦ Α εξαν- Ἱδρείας Μάρκου, δηλούσης τὴν Ισχετικὴν πρᾶξιν τῆς ᾿Εκκλησί- | ἐκείνην (τέλη τῆς Ίδης ἑκατονταετη- ιρῖδος)᾽ «ἡμεῖς σκοπήσαντες τὸ ! περὶ τούτου ἀπολογούμεθα ὅ-! τι ἐξ ἀνάγκης προηγοῦνται νη- στεῖαι πρὸ τεσσάρων ἑορτῶν' ἤγουν πρὸ τῆς ἑορτῆς τῶν ἆ- γίων ᾿Αποστόλων, τῆς Γεννή- σεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς Μετα- Ἱμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, πλὴν ἑπταήμεροι Μία γὰρ τεσσαρακονθήµερος νηστεία ἐστίν, ἡ τοῦ Πάσχα. Εἰ δὲ τις καὶ πλέον τῶν ἑπτὰ ἡμερῶν καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν ἁγί- ὧν ᾽Αποστόλων καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ νηστεύει ἢ ἑκοντὶ ἢ ἀπὸ κτητορικοῦ τυπικοῦ συν- ὠθούμενος, οὐ καταισχυνθύσε- ται». ΄Ἡ τελευταία αὕτη πρό- τασις δηλοῖ ὅτι ἤδη κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν ἤρχισε νὰ ἔπι- κρατῇ νηστεία µεγαλυτέρα τῆς μιᾶς ἑθδομάδος. Ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέν- νων, ὅπως καὶ ἡ τοῦ Πάσχα, ἀπολαύει σήμερον καθολικῆς τιμῆς ἐκ µέρους ὅλων τῶν χρι- στιανικῶν ὁμολογιῶν (εἶναι γνωστὸν ὅτι ταύτην µετά τι- ΑΠΟΡΙΑΙ Ε ΤΕΤΑΡΤΗ, 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1954 ΦΗΜΕΡΙ(ΟΝ ------ ἙΕλάδθομεν καὶ εὐχαρίστως δηµοσιεύοµεν τὴν κατωτερο ἐπιστολὴν τοῦ Αἰδ. Παπακῶν: σταντίνου ᾽᾿Ιώάννου ζητοῦντος διευκρίνησιν ἐπὶ ὠρισμένών σχέσεων τελετουργικῶν, Ορ- θοδόξων καὶ Αρμενίων. Συντάκτο]ν :'Ἑμκλησιαστικοῦ Β ἠματος: εἰς ᾿Αρχιεπισκοπ1]ν, Λευμωσία. ᾿Αξιότιμε µύριε. Παρακαλῶ ὅπως μοὶ λύσητε τὰς κάτωθι ἀπορίας: 'Ρὰν εἰς μίαν κοινότήτα χριστιανικὴ» εὖ- ρἱσκωνται ἀρκετοὶ ) Αρμένιοι μὲ ετὰς οἰκογεγείας των καὶ στε- ροῦνται ᾽Αρμενικῆς Εκκλησίας η ᾿ , ἃ καὶ ἑερέως, αὐθορμήτως δὲ ἔτι κλησιάξονται εἰς τὴν ᾿Ορθόδο- ξον ᾿Εκκλησίαν, δύνανται κατὰ τὴν Θείαν Δειτουργίαν: 1. ία) νὰ συμµετέχωσιν εἰς τὴν ἀνά- γνωσιν καὶ ψαλμωδίαν τῆς ἐκ κλήησιαστικῆς ἀκολουθίας (6) Γδύνανται νὰ προσκυνήσώσι τὰς εἰκόνας καὶ τὸ Εὐαγγέλιονι (1) Επιτρέπεται εἷς τὸν ἱερέα νὰ ἀντίδωρον 3. Ἐπιτρέπεται εἰς τὸν ᾿Ορθόδο- ἔον ἱερέα, κατόπιν προσκλήσεως νὰ τελέσῃ ἁγιασμὸν εἰς τοὺς οἵ- κους των ἃ. ᾿Επιτρέπεται νὰ παραχωρηθῇ ἡ ᾿Ορθόδοξος Ἔκ- κλησία εἷς ᾿Αομένιον Ἱερέα νὰ τελέσῃ λειτουργίαν σύμφωνα μὲ τὸ δόγμα των ᾿Ἑλπίξω, ἀξιότιμε κύριε, ὅτι θὰ τύχω τῆς ἀπαντήσεώς σας εἰς τὰς ἀνωτέρω ἐρωτήσεις µου. Διατελῶ μεθ) ὑπολήψεως, ΠΑΠΑ ΚΩΝ. Ι2ΑΝΝΟΥ Κρήτου Ἰαρόττου 81.10.54 Ἁπάντησις Κανονικῶς καὶ συμφώνως πρὸς τὴν αὐστηράν ἀκρίδειαν δὲν δυνάµεθα νὰ ἐρχώμεθα εἰς τελετουρνικἠὴν ἢ ἄλλην λα- τρευτικἠν ἐπικοινωνίαν µετά τῶν αἱρετικῶν. Τοῦτο αὐστη- ρῶς ἀπαγορεύται ὑπὸ τῶν κα- νόνων τῆς Εκκλησίας. Οὕτω ὑπὸ τοῦ 64 ᾽Αποστολικοῦ κα: νόνος ἀπαγορεύεται εἰς κλη- ρικὸν ἢ λαϊκὸν ὀρθόδοξον νὰ εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν ᾿Ιου- δαίων ἢ εὐκτήριον οἶκον αἱρε- τικῶν διὰ νὰ προσευχηθῇ (μὲ τὴν. γενικωτέραν ἔννοιαν τῆς λατρείας). «Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγω- γὴν Ιουδαίων ἢ αἱρετικῶν, προσεύξασθαι, καὶ καθαρεί- σθω καὶ ἀφοριζέσθω». ᾿Ὡσαύ- τως ἡ ἐν Λαδικείᾳ Σύνοδος διὰ μὲν τοῦ τοῦ 6 αὐτῆς κα- νόνος ἀπαγορεύει τὴν εἴσοδον αἱρετικῶν εἰς ὀρθόδοξον ναὀν, («Περὶ τοῦ μὴ συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τὸν οἳ- κον τοῦ Θεοῦ, ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει») διὰ δὲ τοῦ 33 αὑτῆς κανόνος ἀπαγορεύει τὴν σωµ- προσευχἠν μετὰ αἱρετικῶν ἢ σχιματικῶν «Οτι οὐ δεῖ αἱρε: τικοῖς, ἢ σχισματικοῖς συνεύ- χεσθαι». ᾽Αλλά καὶ ὁ διάσηµος Κανονολόγος Θεόδωρος Βαλ: σαμὼν Πατριάρχης Αντιοχείας διὰ τῶν ὑπ ἀρ. 15, 16 καὶ 35 ἐ- ρωταποκρίσεων αὐτοῦ ἀπαγο- ρεύει πᾶσαν λατρευτικὴν καὶ µυστηριακὴν κοινώνίαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Οὕτως εἰς τὴν 15 ἐρώτησιν «᾿Ακινδύνως ἵς- ρουγήσει τις ἢ συνεύξεται μετὰ αἱρετικῶν, ᾽᾿Ιακώθιτῶν δηλαδὴ καὶ Μεστοριανῶν, εἰς ἐκκλησί- αν αὐτῶν, εἴτε μὴν καὶ ἡμετέ- ραν ἢ κοινῆς μετ) αὐτῶν µετά- σχῃ τραπέζης, ἢ ποιήσει ἀνά- δοχον ἐκ τοῦ ἁγίου ῥαπτίσμα- τος, ἢ κατοιχοµένων ποιήσει µνηµόσυνα, ἢ μεταδώσει τῶν θείων ἁγιασμάτων αὐτοῖς. 'Ἠ στενοχωρία γἀρ τοῦ τόπου πολλά τοιαῦτα ποιεῖ, καὶ ζη- τῷ τὸ ποιητέον», ἀπαντᾷ. «Μὴ δότε τὰ ἅγια τοῖς κυσὶν» ὁ Κύ- ριος καὶ Θεὸς ἡμῶν εἴρηκε, μηδὲ θάλητε τοὺς µαργαρίτας ἔμπροσθεν τῶν χοίρων» Διά τοι τοῦτο καὶ ὁ ἐδ' κανὼν τῶν θεοκηρύὐκωών ἁγίων ᾿Απωστό- λων Φησίν' «εἴ τις κληρικὸς ἢ λαϊκὸς εἰσέλθῃ εἰς συναγω- γὴν ᾿Ιουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.-. Καὶ ὁ λΥ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου ἆλ- λὰ μὴν καὶ ὁ στ’ καὶ ὁ Ἀδ᾽' ταῦτα φασὶ περὶ τοῦ μὴ σωγ- χωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς οἶκον Θεοῦ, ἐπιμένουσι τῇ νων ἄλλων ἑορτῶν ἀπεδέχθη- |! σαν οἱ Λουθηρανοὶ καὶ οἱ Καλ- | θινισταί), ἀποτελέσασα τὴν | κορυφὴν τῶν ἀκινήτων Δεσπο- τικῶν ἑορτῶν (Περιτομῆς, Θε:/ οφανίων). ᾿ἙΕορτάζεται συγ-] χρόνως ὑφ ὅλων κατὰ τὴν Όδην Δεκεμθρίου, πλὴν τῶν! ᾽Αρμενίων, οἵτινες διετήρησαν τὴν ἀρχαιοτάτην παράδοσιν τοῦ συνεορτασμοῦ τῶν Χρι- στουγέννων μετὰ τῶν Θεοφα- νείων κατὰ τὴν ἕκτην Ίανουα- ρίου, 'δηα, Τοῦτο «ποστηρίζεται οὐχὶ ἆθα- σίαως, γνωστῶν ὄντων 1} τῶν σχκέσε- Μ. Βσσιλείου πρὸς τὴν Ἐκ- κ) Ἰσίαν τῆς Ρώμης” κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς ᾿Αρχιερατείας αὐτοῦ (έχει- ῥοτονήθη Καισαρείας 30) 2) ὅτι σώζονται τούτου πλείο: ὧν τοῦ ἐπίσκοπος τὸ γες τοῦ ἑνὸς /όγοι εἰς τὴν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ ἀναφερόμενοι καὶ ἐκφω- νηθέντες πρὸ τοῦ 379, ὅτε ἀπέθανε. [ή ΙΙΠΜΗΙ Μυστήριον ξένον ὁρῷ καὶ παράδοξον’ οὐρανὸν τὸ σπή- λαιον' θρόνον χερουθικὸν τὴν Παρθένοι τὴν φάτνην χωρίον, αἱρέσει, ὅτι οὐ δει αἱρετικῷ ἢ σχισματικῷ συνεύχεσθαι, ὅτι οὐ δεῖ χριστιανὸν ἐγκαταλεί- πειν μάρτυρας Χριστοῦ καὶ ἆ- πιέναι πρὸς τοὺς ψευδοµάρτυ- ρας, τοῦτέστιν αἱρετικοὺς ἢ αὐτοὺς τοὺς προειρηµένους αἵ- ρετικοὺς γενοµένους οὗτοι γὰρ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ τυγ- χάνουσιν. Ἔστωσαν οὖν ἀνά- θεµα οἱ ἀπερχόμενοι πρὸς αὖ- τούς. Διά τοι τοῦτο καὶ ἡμεῖς ψηφιζόµεθα, μὴ µόνον ἀφορι- σμῷ καὶ καθαιρέσει καθυπο- θάλλεσθαι τοὺς λαϊκούς τε καὶ κληρικούς, συνευχοµένους ἐν ἐκκλησίᾳ ὀρθοδόξων ἢ αἱ- ρετικῶν, ἢ ὁπουδήποτε συνευ- χοµένους αὐτοῖς ἱερατικῶς, ἢ μὴν καὶ συνεσθίοντας, ἀλλά καὶ µειζόνως κολάζεσθαι, κα- τὰ τὴν τῶν ρηθέντων θείων κανόνων περίληψιν ἡ γὰρ στενοχωρία τῶν τόπων καὶ ὁ τῶν αἱρετικῶν πληθυσμὸς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως οὐ µετή- μειφε τὴν ἀκεραιότητα.. ἸΑ- κολούθως εἰς μὲν τὴν 16 ἐ- ρωταπόκρισιν ἀπαγορεύει τὴν µετάληψιν λατίνων, τοὺς ὁποί- ους θεωρεῖ αἱρετικούς, ὅταν οὗτοι ζητήσωσι τοῦτο παρὰ τῶν ὀρθοδόξων ἱερέων, ἐφ᾽ ὅ- σον οὗτοι ἐμμένουσι εἰς τὰς ατινικὰἀ δόγµατα, εἰς δὲ τὴν 17 ἀπαγορεύει νὰ γίνωνται δεκτοὶ ὡς ἀνάδοχοι κατὰ τὰς θαπτίσεις ὀρθοδόξων παίδων, Λατῖνοι, ᾽Αρμένιοι, Μονοθελῆ- ται, Πεστοριανοὶ κλπ. (παρὰ ἐν ᾧὢ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος Χριστὸς ὁ Θεός. ὃν ἀνυμνοῦν- τες µε σλώνομεν, Ράλλη καὶ Ποτλῆ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων, τόμ. 4, σελ. 459 ἐξ). Γ. Κατὰ ταῦτα ἀπαγορεύεται ιἡ λατρευτικὴ ἢ μυστηριακῆ ε- ἱπικοινωνία μετὰ τῶν Αἱρετι- κῶν καὶ συνεπῶς καὶ τῶν Αρ: ᾽μενίων, καθ ὅτι καὶ οὔτοι µίαν φύσιν ἐν τῷ Χριστῷ ἀπο- Εδέχονται ἀπορρίπτοντες Την Δ. ΓΟἰκουμ. Σύνοδον καὶ τον σχε- ἵτικὸν δόν ματικὸν ὅρον αὐτῆς, [είς τὸν τρισάγιον ὕμνον προ- Γσθέτουσι τὴν θεοπασχητικην Ἰφράσιν «ὁ δι ἡμᾶς σταυρῶ: Ιθείς-, ἐν τῇ θεία εὐχαριστιᾳ ᾿μεταχειρίζονται ἄζυμα καὶ οἵ- ἴνον ἄνευ ὕδατος, τὸ μύρον κα- ἱτασκευάζουσιν ἐκ σησαμελαί- ἴου, ταυτίζουσι τὴν ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων πρὸς τὴν τῶν [᾿Ἐπιφανείων καὶ κατὰ τὰς νη: στείας τρώὠγουσιν αὐγὰ καὶ γάλα κ. ἄ. (πλείονα θλέπε πα- ρὰ Β. Στεφανίδου. Ἐκκλησια- στικῇ “Ἱστορίᾳ σελ. 373,249). Ἐκ πάντων τούτων καταφαί- νεται σαφῶς ὅτι οἱ ᾽Αρμένιοι εἶναι αἱρετικοὶ καὶ συνεπῶς ἀπεκεκομμένοι τῆς Μιᾶς Αγίας ᾿Ορδοδόξου Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, Καὶ ἑπομένως κατ ἀρχὴν ἀπαγορεύεται πᾶ- σα μετά τούτων, ὡς καὶ ἀνω- τέρω εἴπομεν, ἐπικοινωνία εἰς ζητήματα λατρευτικἀ. Όθεν, κατ ἀρχήν, ἡ ἀπάντησις εἰς τὰ ἐρωτήματα τὰ ὑποθληθέντα ὑπὸ τοῦ αἰδ. Παπακωνσταντί- νου ᾿Ιωάννου εἶναι ἀρνητική. Ἐν τούτοις ἡ Εκκλησία µας συγκαταθαίνουσα ἐνίοτε διηυ- θέτει τὰ πράγματα πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Εκκλησίας, ἐφ- αρµόζουσα τὴν λεγομένην οἱ- κονοµίαν δηλ. τὴν ἀπόκλισιν εἴς τινας περιπτώσεις, ἐφ᾽ ὅ- σον αὗται δὲν ἔθιγον τὴν ᾱ- κεραιότητα τοῦ δόγµατος (πλείονα περὶ τούτου παρὰ Α. ᾿Αλιθιζάτου, Οἰκονομία, σελ. 11 ἐξ, Ι. Καρμίρη, Πῶς δεῖ δέχεσθαι τοὺς προσιόντας ἐν τῇ ᾿Ορθοδόξῳ Εκκλησία ἕ- τεροδόξους, ἐν «Θεολογίᾳ» τ. 25 τεῦχος Β΄ 1954 σελ. 214). Καὶ εἰς τὸ ζήτημα τῆς τελε- τουργικῆς κοινωνίας ὑπὸ ὡρι- σµένους ὄρους μετὰ τῶν ᾿Αρ: µενίων, τὸ ὁποῖον πολλάκις ἀπησχόλησε τὴν ᾿Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν, αὕτη τῇ οἴκονο- µίᾳ χρωμένῃ δὲν ἐφήρμοσε τὴν «ἀκρίθειαν» πάντοτε. Ἡ µετρι- οπαθὴς ὅμως αὕτη στάσις ἔν- αντι τῶν ἄλλων αἱρετικῶν καὶ τῶν ᾽Αρμενίων καθιερωθεῖσα ὑπὸ Πατριαρχῶν καὶ τῆς ἐνδη- µούσης Συνόδου τῆς Κων- σταντινουπόλεως δὲν ἔχει ἵ- σχὺν καθολικήν, ἀφοῦ δὲν ἔ- τυχε τῆς ἐπικυρώσεως οἴκου- μενικῆς τινος Συνόδου ἢ ἔστω ἐπικυρώσεως ὑπὸ τῶν Συνό- δων ὅλων τῶν ἄλλων ἐπὶ μέ- ρους ὀρθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν. Ἐν τούτοις ἐγένετο σιωπηρῶς δεκτὴ ἂν ὄχι ὑφ᾽ ὅλων τούὐλά- χιστον ὑπὸ τῶν πλείστων ᾿Όρ- θοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἐ- φαρμογὴ ὅμως τῆς οἰκονομί- ας εἰς τὰς περιπτώσεις ταύ- τας, παρὰ τὴν σιωπηρῶς κα- θιερωθεῖσαν ἤδη θέσιν τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπό- λεως, ἀπόκειται εἰς τὸν οἱ- κεῖον ἐπίσκοπον εἰς ὃν δέον ἀμέσως νὰ ἀναφέρωνται αἱ ἑ- κάστοτε παρουσιαζόµεναι πε- ριπτώσεις, καθ᾽ ὅσον µόνος αὐτὸς δύναται νὰ παρέχῃ τὴν οἰκονομίαν συμφώνως πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνας, τὸν 5 τῆς ἐν ᾽᾿Αγκύρᾳ, τὸν 12 τῆς Α΄’ οἰκουμενικῆς τὸν 16 τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου κ. ἄ. (πλείονα θλέπε ἐν Α. ᾽Αλιόι- ζάτου, Οἰκονομίᾳ σελ. 64 ἕξ.) Κατ ἀνώτερον Φεθαίως λόγον τὴν οἰκονομίαν παρέχει ἡ Σύ- νοδος μιᾶς Ἐκκλησίας ἐφ᾽ ὅ- σον αὕτη ἀποτελει τὴν ἄνω- τάτην ἀρχὴν τῆς ᾿Εκκλησίας. , Κατόπιν τούτων ἁπαντῶμεν ὡς ἑξῆς εἰς τὰς ὑποόληθείσας ἡμῖν ἐρωτήσεις: 1) (α) ἐπε- τράπη ἄλλοτε ὑπὸ τοῦ Οἰκου- μενικοῦ Πατριαρχείου εἰς αὖ- τοὺς νὰ προσεύὐχωνται εἰς ὌὉρ- θοδόξους ναοὺς (6λ. Ι. Καρ- µίρη: Τὰ Δογματικὰ καὶ Συµ- θολικὰ Μνημεῖα τῆς ᾿Ορθοδό- ἔου Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας τ. 2, σελ. 1012. Τοῦτο ἐξ ἄλλου καταφαίνεται ἐκ τῶν κατωτέ- ρω παρατιθεµένων ἄποσπα- σµάτων ἐπιστολῶν τῶν Πατρι- αρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Σχολαρίου καὶ Γερ- μανοῦ) ὄχι ὅμως καὶ νὰ ψάλ- λουν καὶ ἀναγινώσκουν τὰ ᾱ- ναγνώσματα. (β). Ὡσαύτως τὸ Οἶκ, Πατριαρχεῖον ἐπέτρε- εἰκόνων καὶ συνεπῶς καὶ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ (Υ) ἐπιτρέπει εἰς τὸν ἱερέα νὰ δίδῃ αὐτοῖς ἀντίδωρον. Οὕτω ὁ µνηµονευ- θεὶς ἤδη Γεννάδιος ὁ Σχολά- ριος ὁ πρῶτος μετὰ τὴν ἅλω- σιν πατριάρχης Κωνσταντινου- πόλεως Ὑγράφει: «Τῷ Κυρίῳ Μαξίμῳ τῷ κατὰ κόσμον Σο- φιανῷ καὶ πᾶσι τοῖς ἔνασκου- μένοις τῇ ἁγίᾳ Μονῃ τοῦ Σι- νᾶ, ὁσιωτάτοις Ἱἱερομονάχοις καὶ μοναχοῖς» «Ἔτι ἠρώτη- σαν οἱ μοναχοί, εἰ ἔνι συγκε- Κωρημένον ἵα διδῶτε Άρμε γίοι ἢ Λλατίνοις τὴν εδω εν γίαν, τοῖς προσκυ- νηταῖς, 'Ἡμεῖς δὲ λέγομεν ἵνα διδῶτε αὐτοῖς ἁ τὸ ἀντίδωρον. ριστιανοὶ γάρ εἰσι, καὶ διὰ τουτο Ερχονται ἐκ τοσούτων ὃν. κα εἰσὶν ἀφ ἡμῶν διά τινα ζητήματα τῆς πίστεως καὶ εἰσὶν ἑτερόδο- ξοι, ἀλλ᾽ ὡς χριστιανοὶ μετὰ πίστεως καὶ εὐλαθείας ζητοῦ- σι τον ἁγιασμὸν ἡμῶν, καὶ ἡ- μεῖς ὀφείλομεν διδόναι. Τὸ γαρ μὴ δότε τὰ ἅγια τοῖς κυ- σι» καὶ τὰ ἑξῆς, περὶ τῶν ἀπί- στων νοεῖται, ἤγουν ᾿Γουδαί- ὧν καὶ Σαρακηνῶν καὶ Ἑλλή- νων καὶ Μανιχαίων καὶ ἄλλων Οἶτινες προσποιοῦνται τὸν χρι- στιανισµόν, μὴ ὄντες χριστια- (Φυνέχεια εἰς τὴν γ΄ σελίδα) διαστημάτων εἰς προσκύνησιν του. Δεσποτικοῦ τάφου. Εἰ γουν καὶ ἐσχισμένοι ψε τὴν προσκύνησιν τῶν ἱερῶν | .---- στον, Γ. ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙ Χαραλάμπους Παπαδοπούλου: | ΜΗ ὑπεροχὴ τῆς Βυξανεινῆς | Μουσικῆς τν εἰδιιῶν μαρ- τυρουµένη. Ἐν Τε λύμοις | 1064,σειδδ. Ἡ παροῦσα µελέτη τοῦ κ Χαραλάμπους Παπαδοπούλου |ἀποτελοῦσα ἓν ἐπὶ πλέον δεῖ. Ίγμα τοῦ ἐνδιαφέροντός του διὰ ἱτὴν πάτριον μµουσικὴν (πρὸ ἑ. τῶν εἶχε ἀρχίσει δηµοσιςύ Ἱὲν τῷ Περιοδικῷ «Απόστολοι ἐν ανν του περὶ τῆς μουσικῆς τῶν ἀρχαί | Ἑλλήνων, ἡ ὁποία ἐφ' σον ὅμως γνωρίξδομεν ἔμεινε ἡμιτε. λὴς) εἶναι ἀνάτυπον ἐκ τοῦ ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ Πατρι. αρχείου “Ἱεροσολύμων «Νέα Σιῶὼν» ἔνθα εἶχε δηµοσιευθῆ ες φμεισ. συγγραφεὺς ἐν τῇ µελέ του αὐτῇ ἐξετάζει καν Ἐν τὴν παιδαγώγικἠν δύναμιν τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς μουσικῆς καὶ τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς µου. σικῆς, (παράγραφος Α) ἀκο- λούθως τὰ περὶ τῆς διοργανώ- ἴσεως τοῦ χοροῦ τῶν ψαλτῶν τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ τὴν ὑπεροχὴν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τῶν Βυζαντινῶν ἐπὶ ἱτῆς μουσικῆς τῆς Δύσεως ἆλ. λὰ καὶ τὰ περὶ τὴν ἠθοπλα. στικἠν δύναμιν τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς. (παράγραφος Β΄] Εν συνεχείᾳ . (παράγραφος Γ.) τὰ περὶ τῆς προελεύσεως τῆς µουσικῆς ταύτης, ὕποστη- βίζων τὴν ἐκ τῆς ἀρχαίας ἑλ. ηνικῆς μουσικῆς προέλευσιν ταύτης. Ἐν τῇ Δ΄’ παραγρά- φῳ ὁ κ. Χ. Παπαδόπουλος ὑπο. στηρἰζει τὴν διάσώσιν τοῦ Βυ. ζαντινοῦ µέλους καὶ κατὰ τοὺς μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς δασιλί. ὃος τῶν πόλεων χρόνους, τὴν διάκρισιν μεταξὺ τῆς κυρίως [τέχνης καὶ τῆς κακῶς ἔκτελου. µένης ψαλτωδίας (σ. 15) καὶ μνημονεύει τῆς πρὸ τινων ἐτῶν διεξαχθείσης μεγάλης συζητή- σεως ἀπὸ τῶν στηλῶν τῶν ᾿Α. θηναϊκῶν ἐφημερίδων περὶ µουσικῆς ἀναρχίας ἐν Ἑλλά- [δι παραθέτει δὲ σχετικὰς γνώ- ἵμας τοῦ Μητροπολίτου Σερ. [ρῶν Κωνσταντίνου, τοῦ Καθή- [γητοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου κ. | Π. Μπρατσιώτου. τοῦ Κώνσταν- τίνου Ψάχου, τοῦ 1. Σακελ- λαρίδου κ.ἄ. Ακολούθως ἐν τῇ Ε΄ παραγράφῳ παραθέτει γνώμας ξένων µμουσικῶν καὶ φιλοσόφων ἐν οἷς καὶ τοῦ δια- σήµου μουσουργοῦ Ιωάννου Σεθαστιανοῦ Μπάχ, περὶ τῆς μουσικῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἐν τῇ ἑπομένῃ παραγράφῳ ἐἔξε- Ιτάζει τὸ διατὶ ὁ τόσος πόθος Γκαὶ τὸ τόσον ἐνδιαφέρον τῶν ξένων πρὸς τὴν Βυζαντινὴν μουσικὴν καὶ παραθέτων σχε: τικὰς γνώµας, ἰδίως τοῦ ἵΓ, Λαμπελέτ, ἀνευρίσκει ὅτι τοῦ- [το ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἡ Ἑλ- [λημακη μουσική, ἐκκλησιαστικὴ καὶ δηµοτική, δύναται νὰ ἆπο- 6ῃ, «πρότυπον συμπληρώσεως καὶ ἀνακαινίσεως τῆς µονοτό- νου Εὐρωπαϊκῆς µμουσικῆς» (σ. 47). Ἐν τῇ τελευταίᾳ πα- ραγράφῳ {Ζ΄} ὁ συγγραφεὺς ἐξετάζει τὰ «τῆς παρεισφρή: σεως εἰς τὴν ᾿ὸΕκκλησιαστικὴν μουσικὴν τῆς “Ἑλληνικῆς Ἐκ: κλησίας ξενικῶν στοιχείων, τὸ τῆς Ἱπαρμοήμεως αὐτῆς καὶ τὸ τῶν ληπτέων µέτρων πρὸς ἀνάκτησιν τῆς παλαιᾶς αἴ- γλης καὶ ἐπιθολῆς τῆς ἱερᾶς ἡμῶν μουσικῆς». ᾿Ενταῦθα οὐ- δεµίαν παραδέχεται ᾖΚξενικὴν ἐπίδρασιν οὐδὲ καὶ ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν ἐπιλεγομένων «μεγάλων χερουθικῶν» τοῦ Γρηγορίου, Κωνσταντίνου, Ἠικαλάου καὶ Ἐφεσίου. Όσον δ᾽ ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τῆς ἐναρμονίσεως διά τῆς παραθέσεως τµήµατος ἐκ- θέσεως τοῦ ὑπὸ εἰδικῆς ἔπι- τροπῆς τοῦ ᾿ΤΕκκλησιαστικοῦ Μουσικοῦ Συλλόγου Κων σταντινουπόλεως ὑποθληθέν. τος τῷ 19235 εἰς τὴν Μ. Ἐκκλη- σίαν ἀποδεικνύει τὸ ἀδύνατον τῆς ἐναρμονίσεως τῆς Βυζαν' τινῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσι: κῆς. : Ὅ συγγραφεὺς κατὰ τὴν διαπραγµάτευσιν τοῦ θέματος του ὡς καὶ ὁ τίτλος τῆς μελά- της του μαρτυρεῖ ποιεῖται πυ- κνοτάτην παράθεσιν γνωώμῶν εἶδικῶν περὶ τὴν Ἐκκλησια στικὴν Μουσικήν. 1 { ᾿Αδελφότητος Θεολόγων ἡ «ζωήν: «᾿Εθνικοὶ Εὐὑεργέ- ται»----᾿Αθῆναι- 1964. ᾿Εξεδόθη καὶ ἐκυκλοφόρη: σεν ἐσχάτως εἰς τὰς ᾿Αθήνας καὶ εἰς τὴν σειρὰν τῶν ἐκδο- σεων θιογραφιῶν τῆς ᾿Αδελφό. τητος Θεολόγων Ἡ «ζωὴ κομψὸν τοµίδιον ἐξ 180 σελί- δων μὲ τὸν τίτλον «Ἐθνικοί Εὐεργέται». Εἰς τὴν νέαν σε! ρὰν αὐτὴν τῶν θιογραφιῶν, Ἡ ὁποία ἔρχεται ὡς συνἐχέία τῶν ἐκδόσεων «Οἱ θεμελιωταί τῶν ᾿Επιοτημῶν», «Οἱ μεγα' λοι δημιουργοὶν καὶ «Οἱ ἐρ' γάται τοῦ πνεύματος», παρξ: Χονται σύντοµοι θιογραφία! τῶν μεγάλων Ἑλλήνων, έθνι- κῶν εὐεργετῶν, οἱ ὁποῖοι παντες ἐνεφοροῦντο ἀπὸ θερ μουργὸν χριστιανικὴν πίστιν καὶ καθωδηγοῦντο εἰς τά Ὁ- θνικά καὶ κοινωνικὰ ἔργα τῶν ἀπὸ τὴν φιλαλληλίαν καὶ τήν ἀγάπην. Εἰς τὴν ὡραίαν αυ’ τὴν ἔκδοσιν, ἡ ὁποία κυΚλοφθ΄ μι καὶ εἰς τὴν Κύπρον, περί αµθάνονται αἱ διογραφία τῶν ἀδελφῶν Ζωσιμαδῶν, τοῦ Αποστόλου ᾿Αρσάκη, τῶν Στουρνάρα καὶ Τοσίτσα, τῶν Μάνθου καὶ Γεωργίου Ρρά ρη, τοῦ Εὐαγγέλου καὶ Κών- σταντίνου Ζάππα. τῶν Γεωργ» ου καὶ Σίµωνος Σίνα, του Γεωργίου ᾿Αθέρωφ, του : άννη Βαρθάκη καὶ τοῦ Ζώη Καπλάνη. Ἶ ΧΡΙ ΣΤΟΦΙΔΗΣ «Χριστιανικῆς Ενώσεως Ε΄ πιστηµένων» «Ακτίγερὴπ- Τεῦχος Δεκεμέρίου. ᾳ Ἐκυκλοφόρησεν εἰς τὰς {3 (Συνέχεια ος τὴν Υ΄ σελίδα)