ΣΑΒΒΑΤΟΝ 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ Ζ0ΗΝ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΝΥΚΤΑ Μιὰ τέτοια νύκτα. Ὅλα γύ- ρω χαρούμενα, ὅλα πληµμµυρι- σµένα ἀπὸ ἀγάπη καὶ µυστικο- πάθεια. Λίγο πολὺ ὅλοι νοιώ- θουν τ’ ἀστέρι ψηλὰ νὰ ὁδηγῇ τοὺς μάγους ἐκεῖ ποὺ συωντε- λεῖται τὸ µεγαλύτερο θαῦμα τῶν αἰώνων, ἐκεῖ ποὺ ὁ Δημι- ουργὸς παίρνει σάρκα καὶ ὁ- στᾶ, ἐκεῖ ποὺ ὁ θασιλεὺς τῶν θασιλέων γίνεται νήπιον. ᾿Εκεῖ ποὺ ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου νεν- νιέται γυμνὸς καὶ τοποθετεῖται σὲ μιὰ φάτνη. ᾿Εκεῖ ποὺ λίγοι ποιμένες καὶ τὰ χνῶτα τῶν ζώων προσπαθοῦν νὰ θερµά- νουν τὸν δοτῆρα παντὸς ἀἆγα- θοῦ. ᾿Εκεῖ τέλος ποὺ μµιὰ πτω- χἠ κόρη σκύδει μὲ λατρεία πάνω ἀπὸ τὸ νεογέννητο θρέ- φος καὶ νοιώθει τὴν ἀπέραντη μητρικἡ στοργή. ὍὍλοι, μὰ περισσότερον οἱ δυστυχισµένοι ἔχουν στραµµέ- γα τὰ µάτια τῆς ψυχῆς των πρὸς τὴν Βηθλεέμ πρὸς τὸ σπήλαιο, πρὸς τὸ ἄστρο. Ἠαί, πρὸς τὸ ἄστρο ποὺ ἐλπίζουν πῶς κάποια µέρα θὰ τοὺς ὁ- δηγήσῃ κι αὐτοὺς στὴν πηγἠ τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐτυχίας. Μιὰ πονεµένη ψυχἠ ἀπὸ τὶς τόσες ποὺ ἀτενίζουν πρὸς τὸ σπήλαιο εἶναι καὶ ἡ Λιάνα, εἷ- ναι καὶ αὐτὴ σκυµένη πάνω ἆᾱ- πὸ τὸ κρεθθατάκι ὅπου κοι- μοῦνται δυὸ ἀγγελούδια. Ἓ. χουν καὶ αὐτὰ ὅπως ὅλα τὰ ἀγγελούδια τὴ μορφἡὴ ἤρεμη, Χαριτωμµένη καὶ ἕνα χαμόγελο εὐδαιμονίας πλανιέται στὰ χεί- λη τους. Βλέπουν ἴσως στὸν ὕπνο τους πῶς ὁ μικρὸς ΧἎρι- στὸς ἄκουσε τὴν προσευχή τους καὶ πραγματοποιεῖ ὅλες τὶς εὐχές τους. Ὅπως κάθε θράδυ προτοῦ κοιμηθοῦν ἡ µη- τέρα τὰ ἔθαλε νὰ κάµουν τὴν προσευχήν τους, μὰ ἀπόψε ζή- τησαν καὶ κάτι περισσότερο ἀπὸ τὸ μικρὸ Χριστό, ροῦχα ζεστά, παπούτσια καινούργια, παιχνίδια καὶ χίλια δυὸ ἄλλα πράγματα ποὺ γεμίζουν μὲ εὐτυχία. τὶς ἀθῶες ψυχὲς κάθε τέτοια µέρα. Ἡ παιδικὴ φαντασία φορεῖ τὰ ὁλόχρυσα φτερά της καὶ πετᾷ, πετᾷ µα- κρυἀὰ σὲ ἄλλους ὁρίζοντες πιὸ γαλάζιους, πιὸ ἀπέραντους ἆ- πὸ τὰ περιορισμένα ὅρια τῆς πραγµατικότητος. Τίποτε δὲν τὴν ἐμποδίζει μπρὸς στὶς κα- ταστόλιστες προθῆκες τῶν κα- ταστηµάτων, ὅλα ἔχουν ψυχή, 1955 αλλοι ΝΙΚΟΛΑΟΥ Αθ. ΠΕΤτσΣαΑ τώρα προσπάθησε μὲ τὸ τίµιο ἱδρῶτα της νὰ ζήσῃ τὰ παιδιά της. Μὰ τὰ ροῦχα ποὺ εἶχαν πάληωσαν ὅ,τι μποροῦσε νὰ πουλήσῃ τὸ πούλησε καὶ ἀπό- ψε ἐκτὸς ἀπὸ λίγο φαγητὸν δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο νὸ προσ- φέρῃ στὰ παιδιά της.. Καὶ ὅ- µως αὐτὰ κοιµήθηκαν μὲ χί- λιες χρυσὲς ἐλπίδες στὸ μικρὸ Χριστο. Κοιτάχτηκε στὸ μικρὸ καθρέφτη’ ταν ἀκόμη ἀρκετὰ ὄμορφη, τὰ µάτια της µόνον ἦταν κόκκινα ἀπὸ τὸ κλάμµμα καὶ τὸ κορµί της εἶχε ἀἆδυνα- τίσει. Φίλησε τὰ παιδιά της ἆᾱ- νάλαφρα.. Συγχώρησέ µε Πα- ναγία µου, εἶπε καὶ συγχώρη- σε καὶ ἐκεῖνον, ποὺ μᾶς ἔφε- ρε σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάστασιν. ”Α- νοιξε τὴν πόρτα, μὰ δίστασε. Κάποιος διαθάτης περνοῦσε... Τραθήχτικε µέα. Μιὰ πάλη, ἕνας ἀγώνας φοθερὸς γινόνταν στὴ ψυχή της. Ἡ συνείδησίς της ἀναστατώθηκε, τὰ μηνίγ- για της πήγαιναν νὰ σπάσουν, τὸ πήδηµα ἦτο µεγάλο, ὁλέ- θριο. Δὲν ἦτο εὔκολο νὰ ἐνδώ- ση ἡ τίµια ψυχή της σ᾿ αὐτὸ ποὺ σκεπτόταν νὰ κάνῃ νὰ πω- λήσῃ τὸ µόνο ποὺ τῆς ἀπόμει- νε, τὸ κορμί της... Σὲ λίγο ἄ- νοιξε καὶ πάλι τὴν πόρτα μὰ καὶ πάλι ὁ ἴδιος διαθάτης περ- νοῦσε στὸ ἀπέναντι πεζοδρόµι- ο. Τὰ δάκρυα ποὺ ἔτρεχαν ἆᾱ- πὸ τὰ µάτια της τὴν ἐμπόδιζαν νὰ δῇῃ καθαρά. Τῆς φάνηκε ὅ- µως πὼς ὁ διαθάτης δὲν ἦταν περαστικός, κάποιον μᾶλλον θὰ περίµενε. Ἔκλεισε τὴν πὀρ- τα της μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ θΥῇ σὲ λίγο. Πῆγε νὰ δῇ γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη τὰ παιδιά της καὶ τότε ἄκουσε δειλὰ- δειλὰ νὰ κτυποῦν τὴν πόρτα της. Φοθήθηκε᾽ ἔόγαλε τὸ τριμμέ- νο παλτό της καὶ ἀφογκρά- στηκε. Μὰ τὰ κτυπήματα ἐπα- νελήφθησαν. Ποιὸς νὰ ἦταν αὐτὴ τὴν στιγµήν. Ὁ νοῦς της πῆγε στὰ φιλανθρωπικὰ ἱδρύ- µατα. ίσως κάποιος φιλάν- θρωπος ἢἦλθε νὰ τὴν ὀοηθήσῃ. Γύρισε τὰ µάτια της στὴ [Πα- ναγιὰ καὶ μ’ ἕνα ὄλέμμα τῆς ζήτησε δύναμιν. Δειλὰ μὰ ἐἑ- πίµονα τὰ κτυπήµατα ἐξακο- λουθοῦσαν. Ανοιξε. Στό µισο- σκόταδο γνώρισε τὸ διαθάτη, ποὺ εἶδε προηγουμένως νὰ στέ- κεται δειλός. Μόλις ὅμως τὸν εἶδε καλλίτερα στὸ φῶς δὲν μπόρεσε νὰ µιλήσῃ. Ἔμεινε ἄναυδη, σὰν ἀπολιθωμένη. Η- ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ στιχοι Καὶ πέρα σκάζουν ἥσυχα ἢ ἐνῷ γαλήνια κύματα ἢ µανι Κι ἐνῷ τὸ σῶμα στέκεται, (συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) . Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Ὅτε ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ ὑπὸ πάντων τῶν θεοπνεύ- στων προφητῶν καὶ μεγάλων ἀνδρῶν προκηρυχθεὶς πρὸ πολ λῶν αἰώνων Λυτρωτής, ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» ἐνηνθρώπησεν, ᾿Ανέτειλεν ὁ Ἠλιος τῆς Δι- καιοσύνης ἐν µέσῳ τοῦ σκό- τους τῆς μακρᾶς νυκτός, τὸ ὁ- ποῖον ἐδημιούργησε ἡ πτῶσις των πρωτοπλάστων καὶ «ὁ λαὸς ὁ καθήµενος ἐν σκότει εἶδε φῶς µέγα καὶ τοῖς καθη- μένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾶ θανά- του, φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς», Ὁ Θεὸς προσέλαθε τὴν ἀνθρωπί- νην φύσιν καὶ ἀνεφάνη εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ εἰς τὴν Βηθλεὲμ τεχθέντος θείου θρέφους. Ἐγεννήθη ὡς παιδίον, ὡς µε- γάλης θουλῆς ἄγγελος, θαυ- μαστὸς σύµέουλος, ἄρχων εἰ- ρήνης καὶ ἡ Βηθλεὲμ ἡ ἄση- μος, ἡ ἀφανὴς καὶ ἄγνωστος εἰς τοὺς πολλοὺς λαοὺς ἆνα- δεικνύεται ἡ κοιτὶς τῆς ψυχι- κῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐπὶ αἰῶνας εἰς τὸν θράχον τῆς ἁμαρτίας καθηλωμένου Προμµηθέως, ἀν- θρώπου. Ὁ Θεὸς συγκαταθαί(- γει καὶ γίνεται ἄνθρωπος καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀνυψοῦται εἰς τὸν οὐρανόν. Τὰ ἐπίγεια μετὰ τῶν ἐπουρανίων συναγάλλονται καὶ δίδουν τὸν ἀσπασμὸν τῆς εἰρήνης. Τὰ πυκνὰ σκότη τῆς πλάνης διασκορπίζονται καὶ ἡ ἁγνὴ, Νύκτα γίνεται σταθμὸς εἷς τὸ σκότος τῆς ἀγνοίας καὶ ων { τοῦ ϐ στη τστσστσσπτοτττττοσσσ σταρ πστπαασαπως κκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ. Αν Ὅ Χριστὲς μᾶς 'ωοσμένε Σὰν τὰ παιδιά ποὺ παίζουνε στὴν ἀκροθαλασσιά, ἔτσι ἡ ψυχή µου κυ’ οἱ ψυχές, γιὰ κλαῖνε, γιὰ γελᾶνε, τὸ θλέμμα στρέφουν πάντοτε στὰ πέρατα τοῦ πόντου. Κὺ ἂν στ’ ἀκρογιάλι παίζουμε ἢ κλαῖμε περασμένα, τὸ θλέμμα στρέφουµε µπροστά, στοῦ πέλαου τὸ ἀντίκρυ. πέρα μακρυά κι’ ἀντίμακρα στὰ πέρατα τοῦ πόντου, πέρα μακρυὰ μὲ τὸν Χριστὸ ποὺ μᾶς καλεῖ κὀντά Του. ὅλα παίρνουν ζωὴ καὶ ὅταν τὰ μικρὰ κοιμηθοῦν πετοῦν γύ- ρώ ἀπὸ τὸ ἄσπρο προσκέφαλό τους μὲ ποικιλόχρωµα φτερὰ καὶ γεμίζουν τὴν ψυχήν τους! : : ς Ὃ σης Τὰ ερει ὅλα αὐ- γνωμη κ ος να νι σι) ἁγία αὐτὴ Νύκτα γίνεται τὸ τὰ ἡ Λιάνα τὰ ἔχει ζήσει καὶ πλῶς αὐτὴ ἄναιξε την ἅγμιας, Γκέντρον πρὸς τὸ ὁποῖον ἔτεινεν Ἡ αι κεαὶ δὲν ἔχει ο ρατο, λιά της καὶ τὸν δέχτηκε σὰν ιό ἀρχαῖος κόσμος καὶ ἀπὸ τοῦ ποιοῦσε ιά τὸ ον τὰ νὰ ἔλειπε εήμον Ἀίγες μαρεν. ἡ κλεὶς τῶν Ίστοι ἱκῶν οεγονό, χρυσᾶ ὄνειρα τῶν παιδιῶν της. Εὐτοχισμένοι, ἀγκαλιασμένοι, Ίτων. Ἡ ἀπαίατ κατά κ διὰ Μὰ ὁ καιρὸς αὐτὸς εἶναι τόσο ὀουθοὶ µπῆκαν στὸ δωμάτιο [τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ νοῦ τοῦ μακρυνὸς καὶ συγχρόνως τόσο |τοῦς. πο η οἳ δος εοὈῦ καταργεῖται καὶ ἀν- κοντά της. Δὲν ἦσαν πλούσιοι. μπρὸς στὴν Παναγία ποὺ κρα- θρωπότης συμφιλιοῦται μὲ τὸν ᾿Εκεῖνος ὑπόλληλος σὲ μιὰ ᾱ- Τ1οῦσε σφικτα στ οπλο ης Δημιουργὸν Θεὸν καὶ πο σας ξιόλογη ἐπιχείρηση, συντηροῦ- |τὸ µικρὸ Χριστο καὶ τὴν εὖχα- θίστανται αἱ ἀγαθαὶ σχέσει σε μὲ τὸν µισθόν του τὴν οἱ-|ρίστησαν. Ὕστερα στάθηκαν «ἐχθροὶ ὄντες νότο ον τας 1) κογένειάν του. Εκείνη καλὴ πάνω ἀπὸ πο κβραβατοία παν λάγημεν τῷ θεῷ διὰ τοῦ Ἶ - νοικοκυρά, κρατοῦσε τὸ σπίτι ποιον ποὺ «Ἑὐσκολοσθσβσαν σοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν προα η της εἰς τὸ ὄψος του καὶ θὰ ἔ- νὰ χαμογελοῦν. δν μιλοῦσαν. γὴν πρὸς τὸν Πατένα ὄς σΑ - λεγε κανεὶς ὅτι ἡ εὐτυχία Ε μικρη σιαπή τὰ Έκεγε ὃ- μεν δν αὐτοῦ καὶ οὐκέτι ο ὃν θρῆκε ἕνα ἤρεμο ἀραξοθόλι/λα”. Εκεῖνος ἔρριψε ἕνα ὀλέμ. ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ ον στὸ γεμᾶτο ἀγάπη αὐτὸ σπί-|ν., στὸ φτωχικὸ δωμάτιο κι πολῖται τῶν ἃ ἰων καὶ ο ικεῖα, τι, Μὰ ὁ κακὸς δαίµων παρα- σκέφθηκε ποσῃ εὔτοχία θά Χα: τοῦ Θεοῦ, συ Χλ ονόι οι χοῦ φύλαγε κάπου καὶ δὲν ἄργησε ριζε μὲ τὴν νώπη Ἐν την Χριστοῦ». Ὑηβαναμοι του νὰ παρουσιαστῇ μὲ τὴν μορφὴ Βετανωίσν' τει τα η ον | τοῦ καλοῦ φίλου. Ἕνα δράδυ εἴγε «ἀποκτήσει. ό ο κο παρέσυρε τὸν Γεῶργο σὲ μιά λὸς πηρα μος μὴ τὸ απδει χαρτοπαιχτικἡ λέσχη. Δὲν πῆ- ος Ἐν μογοβώς, ἕ δ ο. τὸ γε νὰ δοκιµάσῃ τὴν τύχην του, Ἐν ωρισμὸ .. πατέρας .. πῆγε νὰ ἰδῇ πῶς περνοῦν τῆς γρρισα ρα” ὢρες τους γύρω ἀπὸ τὸ πρά- σινο τραπέζι. Τὸ µικρόδιο ὅ- µως τοῦ χαρτοπαιχνίου εἶναι τὸ πιὸ μολυσματικὸ ἀπ᾿ ὅλα. Οὔτε ἀντιθιοτικά, οὔτε ἰσότο- πα μποροῦν νὰ τὸ περιορίσουν. ιγὰ - σιγὰ τὸ χαρτὶ ἔγινε τὸ πάθος του. Παραµέλησε τὸ σπίτι του καὶ τὴν οἰκογένειά ανάτου καὶ ἀνατολὴ ἑνὸς κόσμου φωτός, ἑνὸς πνευµατι- κου κόσμου᾽ «τὰ ἀρχαῖα παρῇλ | θεν, ἰδοὺ γέ χ πό ταν αὐτός! ὁ ἄνδρας τής, ὁ Γεῶργος τωλιγµένος σ᾿ ἕνα ὦ- ραῖο παλτὸ ποὺ στεκόταν ἐμ- πρός της καὶ περίµενε τὴ συγ- γεγονε τὰ πάντα και- νά» (Β΄ Κορινθ. Ε΄’ 17). κ. Ἀ Τὸ Θεῖον Βρέφος ὅταν ἠν- δρώθη καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν δηµόσιον 6ίον ἤρχισε τὸ κή- ρυγμα τῆς νέας καὶ σωτηριώ- δους διδασκαλίας, ᾿Ακού- ραστος ὁ Θεάνθρωπος ᾿[ησοῦς ἐπὶ τριετίαν περιήρχετο τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία τῆς Πα- λαιστίνης διδάσκων, ἐλέγχων, παραμυθῶν καὶ ἐπιχέων τὸ θάλσαμον τῆς παρηγορίας εἰς τὰς πονεµένας καὶ κουρασµέ- ἵνας ψυχάς. Διὰ τῆς θείας δι- δασκαλίας Του κατακρημνίζει Ο ΧΙΛΙΑΣΜΟΣ (συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) ὁποίαν ἀλλαχοῦ ὀνομάζει «γένναν τοῦ πυρός» (Ματθ. του καὶ μιὰ νύκτα Χριστουγεν- νιάτικη τὴν ὥρα ποὺ κτυποῦ- σαν οἱ καμπάνες σηκώθηκε ἆᾱ- πὸ τὸ τραπέζι τοῦ παιχνιδιοῦ χωρὶς δεκάρα καὶ χωρὶς σακά- κι. ἀκόμη. Σὰν µεθυσµένος ε, 22), «κάµινον τοῦ πυρός» (Ματθ. ιΥ, 42), πρ ἄσθε- στον» Μαρκ. θ΄ 43) καὶ τόπον «ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τε- λευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ οσθέν- γυται» Μαρκ. θ΄, 48). Καὶ ἐπι- τὴν πολυθεῖαν ἀνατρέπει τὰ ᾱ- ναισχύντως ὑψούμενα ξόανα καὶ Φασανισθήσονται καλοῦται χωρία τινὰ διὰ νὰ ἡμέρας καταδείξουν τὴν ἐκμηδένισιν |καὶ νυκτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας καὶ τὸν ἀφανισμὸν τῶν ἁμαρτω |τῶν αἰώνων.» (᾿Αποκ. κ, 10). λῶν.Οὕτω ἐν τῇ ἀποκαλύψει ἆᾱ- [Διὰ «τοῦ δασανισθήσονται ἡμέ- ναφέρεται ὅτι «τοῖς δὲ δειλοῖς [ρας καὶ νυκτὸς» καταδεικνύε- καὶ ἀπίστοις καὶ ἐθδελυγμέ- [ται ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ἐκ- γύρισε στὸ σπίτι του ποὺ τὸν] περίµενε ἄγρωπνη ἡ γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του εἶχαν κοιμηθεῖ νηστικἀ. ᾿Αναλογί- στηκε τὴ παληὰ ζωή τους καὶ συγκρίνοντάς την μὲ τὴν νέα ἔννοιωσε τὴ θαρειὰ εὐθύνη. Τὸ κτύπηµα ἧταν φοθερό. Ἕνας ἐγκεφαλικὸς πυρετὸς τὸν ἔρ- ριξε στὸ κρεθθάτι καὶ ὅταν | Εγινε καλὰ εἶχε πάθει µελαγ-| Χολία. Δὲν μιλοῦσε, δὲν γελοῦ- σε καὶ μιὰ µέρα ἔφυγε. Ἔφυ- γε χωρὶς νὰ µάθῃ κανεὶς τὶ ᾱ-] καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολά- |στηρίου αἰωνίου. τραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι τὸ µέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιοµένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ ὃ ον ὦ κ κα ϐ μμ καὶ τῶν ἔργων αὐτῶν ποκαλ. κα΄, 8). Καὶ ἑρμη- σεὼν, { ον. νο ο ον ο ος Ἡ Λιάνα ἄρχισε νὰ ὃς ιαρτυλῶν ἐξαφάνισις .- μὴ ἐτοιμάσας μηδὲ ποιή- ο εται γιὰ νὰ συντηρήσῃ ο. : ς σας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, τὰ παιδιά της. Πούλησε ὅ,τι εἰ Πλὴν ὅμως δεύτερος θάνα- ο ορῤμόπαι πολλάς” ᾱ δο μὴ χε καὶ ἡ νοικοκυρὰ ἀπὸ συµ-|τος πρέπει νὰ νοηθῇ ὁ αίώνισς | ώς, ποιήσας δὲ ἄξια πλη- νοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις /μηδενισμοῦ, ἀλλὰ περὶ όασανι-! ᾽Αλλαχοῦ μάλιστα τονίζεται | κοῦν διὰ νὰ ὅτι ἡ τιμωρία τῶν ἁμαρτωλῶν αἰώνιος εἶναι ἳ θὰ εἶναι ἀνάλογος τῶν γνώ-| ἁμαρτωλῶν καὶ δἠ καὶ | | | | µανιασµένα κύματα, ασµένα σκάζουν, ἡ ψυχή µας φτερουγίζει, Γ, ΒΕΡΙΤΗ κκκκκακκκκκκκκκκκχκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκὰ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΕΠΗΓΓΕΛΜΕΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ καὶ εἴδωλα τῆς ἀφροσύνης ἐπι- θάλλει σιγἠν εἰς τοὺς χρη- σμοὺς τῶν δαιμόνων, µεταθά- λει τοὺς ναοὺς τῶν ἀρχαίων θεῶν εἰς οἴκους προσευχῆς καὶ λατρείας καὶ διακρίνει εἰς τὸν ἄνθρωπον τὰς ἀληθεῖς εὐνοίας προς ἕνα καὶ µόνον Τριαδικὸν Θεὸν καὶ ὑψώνει τὰ σύμόολα τῆς ἀληθείας καὶ τῆς δικαιοσύ- γης εἰς διηνεκῆ τεκμήρια τοῦ ἀληθινοῦ πολιτισμοῦ. Ὁμιλεῖ δι ὅλας τὰς ἀξίας ἀλλὰ ἴδιαι- τερως περὶ τῆς ἀξίας τῆς ψυ- χῆς καὶ λέγει: «τὶ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅ- λον κερδήσῃ τὴν δὲ ψυχἠν αὐὖ- τοῦ ζηµιωθῇῃ Η τὶ δώσει ἄν. θρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυ- Χῆς αὐτοῦ» (Ματθ. ΙΣΤ’ 16) Εξετάζει ὅλας τὰς ἀρετάς, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως ἐπιμένει είς τὴν ἀγάπην τὴν ὁποίαν ὁρίζει εἰς τὸ διακριτικὸν γνώρίσµα τῶν Μαθητῶν Του «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ µα- θηταὶ ἐστέ, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ιωάν. ΙΓ’34). Θέτει φραγμὸν εἰς τὴν ἠθικὴν ἀκολασίαν διὰ τῆς ἀφυπνή- σεως καὶ διαφωτίσεως τῆς συνειδήσεως, καταργεῖ τὴν ᾱ- νισοτητα μεταδὺ τῶν ἀνθρώ- πων καὶ τῶν φύλων, μὲ τὸ τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου: «οὐκ ἔνι Ιουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην οὖκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος' οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ' πάντες γαρ ὑμεῖς εἲς ἐστὲ ἐν Χριστῷ ᾿Ρησοῦ» (Γαλ. Γ΄ 27). ἘἜξα- γιάζει τὸν γάμον καὶ καθιστᾷ (την οἰκογένειαν τὸ θεµέλιον τῶν κοινωνιῶν. Διὰ τῆς φωτει- Ἱγῆς διδασκαλίας Του ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς ἉΧριστὸς ὡς |γλυκεῖα αὔρα ἑδρόσισε, δρο- [σίζει καὶ θὰ δροσίζῃ τὴν καρ- Ιδιάν του ἀνθρώπου, ἀνεκαίνι. σεν τὴν ἀνθρωπότητα γενικῶς καὶ μὲ τὴν ἅμωμον ζωήν Του,. ποὺ κατέληξεν εἰς τὴν μεγάλην ιυσίαν, ἔγινεν ὁ ἄξων τῆς παγ- | κοσµίου ἀναμορφώσεως. Οἱ λαοὶ ὅλοι, ἀναγεννηθέν- Ίτες διὰ τοῦ Κυρίου ὀφείλουν νὰ ἐφαρμόζουν τὰς ἀρχὰς Του καὶ να ρυθµίζουν τὸν θίον των πρὸς τὰς ὑποδείξεις καὶ τὸ θέ- ημά Του. Ὁ ᾿]ησοῦς νὰ εἶναι τὸ ἀντικείμενον τῆς εὐσεθοῦς λατρείας, τὸ ἰδανικὸν τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπ καὶ τη ἐλπίδος ον τῶν ιῶν, εὁ κέντρον τῆς δοξολογίας καὶ της ευχαριστίας, καὶ μὲ ὁα- εἶαν κατάνυξιν νὰ ἑορτάζουν τὴν θείαν γέννησιν Του, ἀλλ) ἰδιαιτέρως ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ἠσπάσθημεν τον Χριστιανισμὸν ἔχομεν Ἄ- φωνήν µας καὶ νὰ τονίσωµεν τὸν Ὕμνον τὸν «Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε» καὶ νὰ ὑψωθῶμεν μέχρις αὖ- τοῦ τοῦ θρόνου τῆς µεγαλωσυ- νης Του καὶ ἐπικαλεσθῶμεν τὸ ἔλεος καὶ τὴν Παντοδύναμον ἐπέμθασίν Του, ἵνα καὶ ὡς Εθνος καὶ ὡς ἄτομα ζήσωμεν ἡμέρας χαρᾶς, εἰρήνης καὶ εὐτυχίας. |ἀπανθρώπων θασανιστῶν' πρὸ ὀφθαλμῶν γὰρ εἶχον φυγεῖν τῷ αἰώνιον καὶ µηδέποτε σθεν- νυµενον πῦρ». (Μαρτύρ. Πολυ- κάρπου Ιῃ1, 3). Τὰ ὁλί ρία ἐκ τ ραδόσε 'ιγα παρατεθέντα χω- ῆς Γραφῆς καὶ τῆς πα. ως νομίζω ὅτι ἑπαρ- ἡ τιμωρία μά- λιστα τῶν ψευδοπροφητῶν οἱ ὁποῖοι διαστρεθλώνοντες τὰς θείας ἀληθείας γίνονται αἴτιοι παραπλανήσεως καὶ πολλῶν ἀνθρώπων. Ὡς ἐν κατακλεῖδι ἀπιστίας ἐπανα- ποχρέωσιν νὰ ἑνώσωμεν τὴν ἀγγελικὸν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ΑΠΟΡΙΔΙ ΕΦηνεριο: | ΠΟΤΕ ΕΙΙΝΕ ἩΗ Ὑπὸ τοῦ ἐκ Παραλιμνίου Ἀϊδεσ. Παπαντωνίου Χριστοφῆ ὑπ νλήρη ἡμῖν ἡ ἑἐρώτησις. «Ὅταν ἄγγελος εἶπεν εἰς τὸν ᾿]ωσὴφ νὰ παραλάόδῃ τὴν Μαρίαν καὶ τὸ Βρέφος καὶ νὰ ΦΟΥΠ εἰς Αἴγυπτον, πότε ἄρσ- γε νὰ ἔγινε τὸ ταξεῖδι Ἔφυ- γαν εὐθὺς ἢ μετὰ παρέλευσιν χρόνου Αν ἔφυγαν εὐθὺς µε- τὰ τὴν γέννησιν, πῶς μετὰ σα- ῥράντα ἡμέρας ἔφεραν τὸν Χριστὸν εἰς τὸν Ναόν Αὐτὸ τὸ ζήτηµα πολλάκις ἐγείρεται καὶ πολλοὶ ἱερεῖς δὲν γνωρί- ζουν τὶ νὰ ἀπαντήσουν». .. Ἔ αν Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται εἰς τὸν εὐσείδή ἀναγνώστην τῶν δύο παραλ- λήλων κειμένων τῶν ἀναφερο- µένων εἰς τὴν Γέννησιν τοῦ ἹΚυ- ῥίου καὶ τὰ τῶν πρώτων ἐπὶ γῆς ἡμερῶν αὐτοῦ τῶν ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις κατὰ Ματθαῖον καὶ κατὰ Λουκά εὑρισκομέ- νων, οτι ὑπάρχει µία ἀν- τίφασις. “Ότι δηλ. ὁ μὲν Απ. Λουκᾶς παρουσιάζει τὴν 'Α- γίαν Οἰκογένειαν εὐθὺς μετὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου ἐκ- πληρούσαν τὰς ἐντὸς ὥρισμέ- νου χρόνου διατάξεις τοῦ Λλω- σαϊκοῦ Γόμου, ἤτοι τὴν περι- τοµήν, τὴν ὅην ἡμέραν καὶ τὴν ὑπαπαντήν, τὴν 4θὴν ἀπὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Παιδίου ἡμέ- βαν, καὶ επιστρέφουσαν εὐοὺς ἀμέσως εἰς Ναζαρέτ. ᾿Ενῷ ὁ Εὐδαγγελιστὴς Ματθαῖος οὐδό- λως μνημονεύων τὰ τῆς περιτο- μῆς καὶ τῆς ὑπαπαντῆς «ἀἄνα- φέρει τὰ τῆς προσκυνήσεως τῶν Μάγων, τὰ τῆς φυγῆς εἰς Αἴγυπτον καὶ τῆς ἐντεῦθεν ἑ- πανόδου εἰς Βαζαρέτ. Βαθυτέρα ἐν τούτοις ἐξέτα- σις τοῦ ζητήματος ἀποδεικνύει ὅτι οὐ µόνον οὐδόλως πρὸς ἆλ- λήλους ἀντιφάσκουσιν οἱ εὐαγ- γελισταὶ ἀλλὰ καὶ συµπλη- ροῦσιν ἀλλήλους. Οὕτως ὁ µεν Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἔξιστο- ρεῖ τὰ προηγηθέντα τῆς Γεν- νήσεως τοῦ Κυρίου καὶ τὰ κα- τὰ τὰς πρώτας 40 ἀπὸ τῆς Γεν- νήσεως γεγονότα. Ὁ δὲ Εὐαγ- γελιστὴς Ματθαῖος ἀφοῦ ἀνα- φέρῃ τὰς ταλαντεύσεις τοῦ ᾿Ιωσὴφ καθὼς καὶ τὴν ἀγγελι- κἠν ὁπτασίαν ἀναφέρει ἆκο- λούθως τὰ τῆς προσκυνήσεως τῶν. Μάγων, ὡς ἐν παρόδῳ µόνον μνημονεύσας τῆς Γεννή- σεως τοῦ Κυρίου καὶ τοῦτο ἐφ᾽ ὅσον ἤτο ἁπαραίτητον διὰ τὴν διήγησιν τῆς προσκυνήσεως τῶν Μάγων, περὶ ἧς καὶ τῆς εἰς Αἴγυπτον φυγῆς κυρίως ἀσχολεῖται. ἘΕὰν τώρα παρα- τηρήσωμεν προσεκτικῶς θὰ ἴἵ- δωμεν ὅτι ὁ χρόνος τῆς προ- σκυνήσεως τῶν Μάγων καὶ τῆς ἀμέσως ἐπακολουθησάσης εἷς Αἴγυπτον φυγῆς τοῦ Κυρίου εἶναι διάφορος τοῦ χρόνου τῶν ὅσων ὁ Εὐαγ. Λουκᾶς διηγεῖ- ται καὶ μάλιστα πολλῷ µετα- γενέστερος. Ἔκ τῆς ἐρωτή- σεως τῶν εἰς “Ιεροσόλυμα ἀφι- κοµένων ἐξ ἀνατολῶν μάγων «ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς θασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατο- λῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ» συνάγεται ὅτι ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἁστέρος τοῦ δηλοῦντος τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου μέχρι τῆς εἰς “Ἱεροσό- λυµμα ἀφίξεως αὐτῶν παρῆλθεν χρόνος τις. Διότι ὡς λέγει ὁ Εὐσέθιος ὁ Καισαρείας «κινη- σάντων μὲν (τῶν Μάγων) ἀπὸ τῆς οἰκείας γῆς ἅμα τὸ Ύεννη- θῆναι τὸν ᾿ἰησοῦν, ἀστέρος αὖ- τοῖς τὴν γνῶσιν τῆς γεννήσεως ὑποφήναντος, οὐδήπου δὲ τὴν τοσαύτην στειλαμένων πορείαν καιρῷ 6ραχεῖ' οὐ γὰρ ἐν ἡμέ- ραις ὀκτὼ τὴν ἀπὸ Ἅ᾿Ανατο- λῶν ὁδὸν εἰκὸς αὐτοῖς ἐπὶ τὴν ᾿Γουδαίαν ἠνῦσθαι, ὥς τὸν αὖ- τὸν νοµίσαι εἶναι καιρὸν τῆς τε τούτων ἀφίξεως καὶ τῆς τοῦ Φδωτῆρος ἡμῶν γενέσεως εἰ δὲ καὶ πυνθανόµενοι λέγουσι, «Ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς θασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα, καὶ Ἴλθο- μεν προσκυνῆσαι αὐτῷ», οὗ τὸν σήμερον τεχθέντα, ὡς ἂν τις ὁ- πολάδοι, καθ’ ὃν ταῦτα ἐπυν- θάνοντο χρόνον δηλοῦσιν, ἆλ- λὰ τὸν τότε γενόµενον ὅτε αὖ- τοῖς ὁ ἀστὴρ ἐπέφανε» (Μ. Ρ.α 22, 933). Πόσος δὲ ἦτο ὁ µε- ταξὺ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἁστέ- ρος καὶ τῆς εἰς ᾿Ιεροσόλυμα ἀφίξεως τῶν μάγων δυνά- µεθα νὰ συναγάγωµεν ἐξ ὅ- σων περὶ τῆς συναντήσεως τῶν ταίου, τὰ ὁποῖα διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. τε Ἡρώδης λάθρα ΦΥΓΗ καλέσας |/σαρείας, οἰκοδομήσας ς τοὺς μάγους ἡ κρί 6 ὦ σ Ε|[τῶν ἄλλων πτωχοκομεῖον καὶ ἐλάμπρυνον τὴν τότε ἘἜκκ παρ αὐτῶν τὸνχρ ό-|νοσοκομεῖον. νο ν τοῦ φαινομένου ἁἀστέ-|«Βασιλειάδα», τὴν ΕΙΣ ΑΙΓΥΓ 28 σεως τῶν μάγων, τῆς |ς Αἴ- γυπτον φυγῆς καὶ τῆς οφαγῆς | τῶν νηπίων ἐγένοντο τὸ 2ον ἔ-, τος τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Κυ- ρίου (π.ρ.ὀλ. καὶ Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας ἐν Μ. Ρ. . 123, 172) Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα. Πῶς συμθιθάζονται τὰ παρὰ τῷ Λουκᾷ λεγόμενα ὅτι μετὰ τὴν τεσσαρακοστὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου κατώ- κησεν Οὗτος εἰς Ναζαρὲτ πρὸς τὰ παρὰ τῷ Ματθαίῳ ὁ ὁποῖος παρουσιάζει τὴν ἁγίαν οἰκογέ- νειαν 2 σχεδὸν ἔτη μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Κυρίου, κατὰ τὴν προσκύνησιν τῶν µμµάγων, ἐν Βηθλεὲμ διαµένουσαν καὶ ἐν- τεῦθεν εἰς Αἴγυπτον Φφεύγου- ραν καὶ εἰς μὲν τὴν πρώτην περίπτωσιν΄ (παρὰ Λουκᾷ) ἔρ- χεται Αγία Οἰκογένεια εἰς Μαζαρὲτ χωρὶς Χρηματισμὸν παρ’ ἀγγέλου, ἐνῷ εἰς τὴν δευ- τἐὲραν μετὰ τὴν ἐξ Αἰγύπτου ἐ- πάνοδον ἔρχεται εἰς Βηθλεὲμ δι ἀγγέλου τοῦ ᾿Ιωσὴφ χρη- µατισθέντος ᾽Αλλὰἀ καὶ ἐν προκειµένῳ δὲν ὑπάρχει ἀντί- θεσις. Διότι ὡς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος «τὸν χρόνον τὸν πρὸ τῆς καθόδου τῆς εἰς Αἴγυ- πτον ἱστορῶν ὁ Λουκᾶς ταῦτα λέγει. Οὐδὲ γὰρ ἂν πρὸ τοῦ κα θαρμοῦ κατήγαγεν αὐτοὺς ἐ- κεῖσαι, ὥστε μηδὲν γενέσθαι παράνοµον, ἀλλὰ ἔμεινε κα- θαρθῆναι καὶ ἐλθεῖν εἰς Ναζα- ῥρέτ, καὶ τότε καταθῆναι εἰς :Αἴγυπτον. Εἶτα μετὰ τὸ ἀνελ- Ιθεῖν (ἐξ Αἰγύπτου) κελεύει αὐτοῖς εἰς Ναζαρέτ ἐλθεῖν. Πρὸ δε τούτου οὐκ ἦσαν χρη- µατισθέντες ἐκεῖσε ἐλθεῖν, ἀλλ” ἐμφιλοχωροῦντες τῇ πατρίδι αὐτομάτως τοῦτο ἐποίουν. Ἐ- πειδὴ γὰρ δι᾽ οὐδὲν ἕτερον ἢ διά τὴν ἀπογραφὴν ἀνέθησαν, καὶ οὐδὲ στῆναί που κεἴχον, πληρώσαντες δι ὅπερ ἁἀνῆλ- θον, κατἐθησαν εἰς Ναζαρέτ» (Μ.Ρ.. 517, 1860). Ὥστε ὁ χρηματισμὸς ἀναφέρεται µόνον [εἰς τὴν ἐξ Αἰγύπτου ἐπάνοδον εἰς Ναζαρέτ. ν Πῶς ὅμως εὑρέθησαν εἰς Βη- θλεὲμ κατὰ τὴν προσκύνησιν τῶν Μάγων Φαίνεται ὅτι ἐπα- γῆλθον πάλιν εἰς Βηθλεὲμ. Ὡς λέγει ὁ Εὐσέδιος ὁ Μαισα- ρείας «ὁ Ματθαῖος μετὰ διετῆ χρόνον γενοµένους πάλιν ἐν Βηθλεὲμ ἀναγράφει, ἐντεῦθέν τε εἰς Αἴγυπτον ἀπεληλυθέναι Φησὶ διὰ τὴν τοῦ θασιλέως ἔπι- θουλἠν᾽ καὶ ἣν εἶκὸς οὐ µόνον δεύτερον ἀλλὰ καὶ πλειστάκις ἐπιφοιτᾶν. τεμ) τῷ τόπῳ δηλ. ἐν Βηθλεὲμ), µνήµης το ο οδόέου : (Μ.Ε.α. ὃ ασιασπαπακο αλλον Ν ΓΛΗΜΙΙΗ) ΠΠ ΜΠΜΗ] ὀ4ον ποῦ τ. «Ξομολογο-ται, Κύριε, χαὶ τὺ εἶπα ἐπανειλημμένως. Εάν Ἡ µνήµη δὲν μὲ ἀπατᾶ, ἡ ἀπάν- τησις, ποὺ μοῦ ἔδωσες διὰ τοῦ στόµατος τῆς µητρὀς µου καὶ ὃ ἑτοιμότης, μὲ τὴν ὁποίαν ἤξευρε γὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ μίαν ψευδῆ μέν, ἆλλ᾽ ἀληθοφανῆ ἑρμηνείαν, ἡ ὀξυδέρχειά της νὰ ἴδῃ ἐκεῖνο, ποὺ δὲν ἔθλεπα ἐγώ, μὲ συνεκί- γησε περισσότερον παρά τὸ ὄγει- ρου, αὐτὸ καθ᾽ ἑαυτό, μὲ τὸ ὁποῖ- ον ἠξίωσες νὰ δώσῃς εἰς τὴν εὖ- σεθη αὐτὴν γυναῖκα τὴν δύναμιν νὰ προΐδῃ τὸ τόσον ἀπομαχρυσμέ- γον μέλλον χαὶ νὰ παρηγορήσῃ τὸν πόγον της μὲ τὴν ὑπόσχεσιν μιᾶς χαρᾶς, ποὺ ὤφειλε νὰ περι- µένῃ ἐπὶ χρόνον µακρὀν. Διότι ἐνγέα χρόνια ἐπηκολούθησαν, κα- τὰ τὰ ὁποῖα ἐκυλίσθηκα µέσα εἰς τὰς ἀθύσσους τοῦ θορθόρου καὶ εἷς τοῦ ψεύδους τὰ θάραθρα, ἀπ ὕπου προσπαθοῦσα νὰ ἐξέλθω παμμιά φορά, ἀλλὰ παρασυρόµουν πάντοτε εἰς µεγαλύτερα θάθη. Κατὰ τὸ χρονικὸν δὲ τοῦτο διά- στηµα, ἡ εὐσεθῆς αὐτὴ χήρα, ἃ τόσον ἐγκρατῆς καὶ ἁγγή, ποὺ πάντοτε ἐτρέφετο ἀπὸ τὴν ἐλπίδα, ἀλλὰ δὲν ἦτο εἰς δάκρυα καὶ στε- ναγμοὺς φειδωλή, δὲν ἔπαυε χα- τὰ τὰς ὥραάς, ποὺ προσηύχετο, νὰ χλαίῃ πλησίον Σου διὰ μένα. Ἐ- σὺ δὲ ἤκουσες τὰς δεῄσεις της, καὶ ὅμως μὲ ἄφινες ἀκόμα νὰ κυ- λίωμαι καὶ νὰ θνθίζωµαι µέσα εἰς τὰς ἀθύσσους. . . Ἔδωσες στὴ µητέρα µου καὶ ἄλλην φορὰν µίαν ἀπάντησιν ποὺ δὲν ἐλησμόνησα ποτέ. ᾽Αλλὰ σπεύ- δω, διὰ νὰ φθάσω γρήγορα εἰς τὰ ἁμαρτήματα, τῶν ὁποίων αἲ σθάνοµαι τὸ θάρος καὶ ποὺ θέλω νὰ Σοῦ ἐξομολογηθῶ. Αλλωστε ὑπάρχουν πολλά, ποὺ διαφεύγουν τὴν µνήµην µου, Κάποτε ὠμίλησες ἀκόμη µίαν φορᾶν εἷς τὴν µητέ- ρα µου διὰ τοῦ στόµατος ἑνὸς λειτουργοῦ Σου ἐπισκόπου, ποὺ εἶχε τοαφῆ εἰς τὴν ἐκκλησίαν Σου καὶ ἦτο κάτοχος τῶν Γρα- φῶν Σου. Πράγματι, ὅταν ἡ µη- τέρα µου τὸν παρεχάλεσε μιὰ µέ- ρα νὰ µιλήσῃ µαζί µου, ν᾿ άνα- σκευάσῃ τὰς πλάνας µου, νὰ μὲ ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὸ γακὸν καὶ νὰ μὲ διδάξῃ τὸ ἀγαθὸν-- πρᾶγμα, ποὺ ἔπραττε ὅσες φορὲς εὔρισχε τὸ ἔδαφος προετοιμασμµένον---ἠρ- νήθη νὰ ἐκτελέσῃ τὴν παράκλησίν της. ΄Ἠτο δὲ ἡ ἄρνησίς του σω- φρονεστάτη καθὼς ἀπεδείχθη ἀρ- γότερα. ᾽Απήντησε λοιπόν, ὅτι ἤ- μουν ὁὀπαδὸς μιᾶς νέας αἱρέσεως παὶ πρόθυµος νὰ φέρω τοὺς ἅπλο- ἴκοὺς μὲ ἐρωτήσεις καὶ ἀντιρρή- σεις εἰς ἁμηχανίαν, χαθὼς αὐτὴ ἡ ἰδία τὸ εἶχε ἀφηγηθῆ. «Αφισέ τον ἐλεύθερο, τῆς εἶπε, καὶ περι- Ὃθεν ἁ τὴν γέννησιν τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ ἐτέλεσαν οἱ γονεῖς Αὐτοῦ ὅσα ὁ Μωσαϊκὸς νόµος διατάσσει ἀνεχώρησαν εἰς Ναζαρέτ. Ἐν- τεῦθεν, φαίνεται, ἐπανῆλθον δεύτερον ἐν Βηθλεέμ ὀλίγον πρὸ τῆς προσκυνήσεως τῶν μµά- γῶὠν, ὅτε μὴ ὑπάρχοντος πλέον τοῦ συνωστισμοῦ τῆς ἀπογρα- φῆς, ὅτε «οὐκ ἣν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύµατυο οὗ µνείαν ποιεῖται ὁ ᾿Απ. Λουκᾶς, κατώ- κησαν ἐν οἶκίᾳ εἰς τὴν ὁποίαν προσελθόντες οἱ μάγοι προσε- κύνησαν τὸν Κύριον προσενεγ- κόντες αὐτῷ χρυσόν, λίδανον καὶ σµύρναν. ᾽Ακριθῶς δὲ τό- τε ἐγένοντο καὶ ἡ εἰς Αἴγυπτον φυγή, ἐξ ἃς ἐπανελθόντες µε- τὰ τὴν τελευτὴν τοῦ 'Πρώδου κατώκησαν πλέον ἐν Ναζαρέτ. (Αἱ ἄλλαι ἀπορίαι λόγῳ ἑλ- λείψεως χώρου, εἰς τὸ προσε- χές). χάριν» , 22, 933 - 936). μετα τα ΜΙΝ ΡΗΗΙ (συνέχεια ἀπὸ τὴν α΄ σελίδα) διαφθορὰν κατακεραυνώνουν αὐτὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ἵεροῦ ἅμ- θωνος, κηρύττοντες ὡς θέέη- λον πᾶν τὸ μἡ χριστιανικόν!.. «Μέγας» ἀνεδείχθη ὁ Βασί- λειος καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς φιλανθρωπίας. Κατανοήσας τὸν ἰδιαίτερον χαρακτῆρα τῆς χριστιανικῆς θρησκείας, τὴν γάπης πρὸς τὸν πλησίον, ἀπέ ὅη ὁ κατ ἐξοχὴν, ἱεροκήρυξ τῆς ἑλεημοσύνης. Αν καὶ ἡ το “Ἱεράρχης τῆς πλουσιωτά- της ἐκείνης Μητροπόλεως τῆς ᾿Ασίας, ὅμως ὁ ἴδιος το πτω- Χότατος, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἄλ- καταδείξουν ὅτι [μάγων καὶ τοῦ Ἡρώδου καὶ]λους πλουσίους ἐπισκόπους τῶν τῆς διαταγῆς, περὶ σφαγῆς τῶν |πτωχῶν ἐπισκοπῶν. Δὲν εἶχε νηπίων τῆς Βηθλεὲμ καὶ τῶν /παρὰ ἕνα µόνο τ λ ε : περιχώρων αὐτῆς, τοῦ τελευ- ἑτρέφετο μὲ ἄρτον καὶ λάχανα. 'ἂς ἀκούσῃ καὶ ὁ Βασιλεὺς» ! χιτῶνα καὶ ᾽Αλλ’ ἐδαπάνα θησαυροὺς ἐκτὸς ᾽ ὁποίαν ὁ ορίσου νὰ προσεύχεσαι γι’ αὐτόν. Αὐτὸς ὁ ἴδιος, μελετώντας, θὰ δι- αγνώσῃ τὴν πλάνην του καὶ τὴν ἀσέθειάν του». Συγχρόνως τῆς διηγήθηκε, ὅ- τι, ὅταν ἦτο πολὺ νέος, εἶχε πα- ραδοθῆ εἰς τὴν αἴρεσιν τῶν Μα- γιχαίων ἀπὸ τὴν µητέρα του, ποὺ τὴν εἶχε ἑλκύσει, καὶ ὅτι ὄχι µό- γον ἀνέγνωσε ὅὕλα τὰ συγγράµ- µατά τῶν, ἀλλὰ καὶ πολλὲς φο- ρὲς τὰ ἀντέγραψε, καὶ τέλος ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος, χωρὶς τὴν θοήθειαν κανενός, ἐνόησε πόσον ἔπρεπε ν᾿ ἀποφεύγῃ κανεὶς αὐτὴν τὴν αἴρε- σιν, τὴν ὁποίαν πράγματι καὶ ᾱ- ποφεύγει. Αλλ' ἡ µητέρα µου, παρὰ τὰ ἐπιχειρήματα ταῦτα, µα- πρἀν τοῦ νὰ παύσῃ τὰς παρακλή- σεις της, τὸν ἐπίεσε ἀκόμη περισ- σότερον μὲ τὰς ἰκεσίας καὶ τὰ δάχρυά της διὰ νὰ μὲ δῇ καὶ νἀ μοῦ μµιλήσῃ. Τέλος ὁ ἐπίσχοπος, λίγο ἐκνευρισμένος κΠορεύθητε, τῆς εἶπε, ἐν εἰρήνῃ». Ἓνα παιδὶ ποὺ προκαλεῖ τόσα δάκρυα στὴ μητέρα του, δὲν εἶναι ποτὲ δυνα- τὸν νὰ χαθῇ». Τὰ λόγια αὐτὰ πε- ρισυνέλεξε ἡ μητέρα µου, καθὼς μοῦ ἔλεγε συχνά, ἀργότερα κατὰ τὰς συνομιλίας µας, σὰν μάννα τοῦ οὐρανοῦ. (Συνεχίζεται) άλεντος, ὅπως παύσῃ νὰ ὑπο- στηρίζῃ τήν Ἑλληνικὴν ὀρθο- Ιδοξίαν «᾿Αδύνατον, εἶπεν πρὸς (τὸν ἀπεσταλμένον τοῦ αὖτο- [κράτορος Μόδεστον, νὰ δεχθῶ [νὰ παύσω ὑποστηρίζων τὴν ᾱ- κοινωνικὴν ἰσότητα διὰ τῆς ἆ- |λήθειαν. Αἱ ἀπειλαὶ τοῦ αὐτο- κράτορος οὐδὲν ἰσχύουσιν εἰς ἐμέ. Περιουσίαν δὲν φοθοῦμαι νὰ ἀπολέσω, μηδὲν ἔχων ἐν τῷ κόσµμῳ τούτῳ. Ἡ ἐξορία δὲν μὲ πτοεῖ, διότι πανταχοῦ τῆς γῆς εἶμαι παρεπίδηµος. Βασά- γους τὸ ἀσθενὲς τοῦτο σῶμα δὲν δύναται νὰ ὑποστῇ, ὁ δὲ θάνατος εὐκόλως θέλει μὲ ἕ- νώσῃ μετὰ τοῦ Θεοῦ. Ταῦτα Ὁ Ὁ Οὐάλης ὑποχωρεῖ «Τό- πρὸς καλλωπισμὸν τῆς Και-ιΒασίλειος νικᾷ. Ἡ ὀρθοδοξία θριαμθεύει, Τοιοῦτοι ἱεράρχαι η- τὴν περίφηµον σίαν τοῦ Χριστοῦ ! Τοιοῦτον ἥρωα τῆς πίστεως, πόνια τὴν ἄφησε γὰ µείν ο πνευματικὸς θάνατος, ὅστις εἶ- ! : ἳ λαμθάνω τὸ ἐν ἀρχῇ λεχθέν, : ὃς ὀνο- | ῦ 4 σπίτι της έκεῖ, ιν λλὴ ἔξηοε τὰ, ναι ἀποτέλεσμα τῆς ὁριστικῆς δν ἀάθο. Ελύγαλα Έλουκς κ. δηλαδὴ Πχι λιαστι- οιόα ἂν ια κ, όναν τὸν Ἐ λος ἑκαινὴν πόλο, τὸ «ἲς κ. τοιοῦτον ος ποἹήμονα, σες εὐτυχισμένες μέρες. Ἡ καταδίκης, τοῦ ὁποίου εἶναι ι 44, : ὅ ἢ αἴρεσις εἶναι τόσον χον- παρελθόντα ἀπὸ τῆς ἐμφανί- πεθείας ταμεῖον, τὸ κοινὸν τῶν τον ἱεραφάντην τς σοκωνικᾶς πίστη δὲν τὴν ἐγκατέλειψε ποτὲ ᾿ἀπηλλαγμένοι οἱ νικηταὶ της] ᾽Αλλὰ καὶ ἡ “Ἱερὰ παράδο-|οροειδἠς. καὶ τόσον ἐκτροχια- σεως τοῦ ἁστέρος, ὁ «Ἡρώδης [ἐχόντων θησαύρισµα, εἰς ὃ Ιεὐποιῖας, τοιοῦτον µε ελον καὶ ὅπως πάντα ἔτσι καὶ τώρα | πίστεως, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸν σις ὁμιλεῖ σαφῶς περὶ τῆς αἰω. ομενη ἀπὸ τὰς Χριστιανι- ἰδὼν ὅτι ἑνεπαίχθη ὑπὸ τῶν τὰ περιττὰ τοῦ πλούτου, ἔδη Άγιον ὁ .. μεγάλον Ὑονάτισε μπρὸς στὸ εἰκόνισμα πρῶτον θάνατον, τὸν πρόσκαι- ’γίου κολάσεως. Ὁ ᾿Ἰγνάτιος| κᾶς λεώφόρους, «ὥστε καὶ μάγων ἐθυμώθη μην καὶ ἆπο- (δὲ καὶ οὗ ἀναγκαῖα ταῖς ἐκεί- Ἐκκλησία τοῦ χο μερον ἡ τῆς Παναγίας νὰ προσευχηθῇ. Ρον, εἰς τὸν ὁποῖον ὑπόκεινται [γράφει πρὸς τοὺς ᾿Εφεσίους: |ἁπλῆ Ὑνῶσις καὶ ἀνάγνω- στείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς]|νου παραινέσαισιν ἀποτίθε- :τιμᾶ αὐτὸν μετὰ τοῦ Χρυσοστό, Τὰ λόγια ὅμως ποὺ ἔδγαιναν. ὅλοι οἱ ἄνθρωποι λόγῳ τοῦ | ἀπόψε ἀπὸ τὰ χείλη της ἦταν προπατορικου ἁμαρτήματος. | διαφορετικἀ ἀπὸ κεῖνα ποὺ ἔ-' ἑρμηνεία αὕτη συμφωνεῖ «Μὴἡ πλανᾶσθε, ἀδελφοί µου»' «οἱ οἰκοφθόρου καὶ οἱ διὰ τῆς λεγε κάθε 6ράδυ καὶ τὰ δά- καὶ μὲ ἄλλα παράλληλα Χω-Ἴτιοι ἀπιστίας πρὸς τὸν Θεὸνιὸ κρυα ποὺ ἔτρεχαν ἀπὸ τὰ µά- ρία τῆς Αγίας Γραφῆς: ἰβὰ Χωρήσουν «εἰς τὸ πῦρ τὸ | κ τια της ἧταν πιὸ ἄφθονα καὶ. (Ματθ. ι, 28. στ. 23.). |ἄσθεστον (νατ. πρὸς ἘἜφεσ.|Κ πιο καφτερά. Εἶχε μιὰ ὄψι πο-: Λησμονοῦν δὲ ὅτι ἡ ἑρμη-/Χγ], 1-2). Εἰς τὴν πρὸς Διόγνη Ψ γεµένη καὶ συγχρόνως ἄγρια.ινεία χωρίου τινὸς πρέπει νὰ Τὰ λόγια της ἀπὸ ψίθυρος ἔ. Ὑΐνεται διὰ τῶν παραλλήλων τῆς Γραφῆς χωρίων καὶ οὐχὶ αὐθαιρέτως καὶ ὡς τοῦτο ἐξυ- πηρετεῖ τοὺς σκοπούς µας. Πα. ραθέτω δὲ παράλληλον χωρίον ἐκ τῆς ᾽Αποκαλύψεως πρὸς ἐ- γιναν πιὸ δυνατά» ἔγιναν λυ- Ύμοι καὶ τέλος πνίγηκαν. Ση- κώθηκε, σκούπισε τὰ δάκρυά της. [Κάρφωσε τὰ μάτια της εἰς τὸ ἱερὸ εἰκόνισμα τῆς Πα: ναγίας, ἐζήτησε ἄλλη μιὰ φο- ρᾶ συγγνώμη ἀπὸ τὴ μάννα τοῦ Χριστοῦ, τὴ µάννα ὅλου᾽ τοῦ κόσμου καὶ ἄρχισε νὰ ντύ-. γεται γρήγορα. Ἑ πάρει τὴν ἀπόφασί της. Τρία χρόνια εσοµένοις πρ τὸ Γκάρπου ἔνθα γίνεται λόγος πε. [χι ιρὶ τῶν µαρτυρίων τῶν μαρτύ- ] Χλοψ: τί ἵρων περιγράφεται ὅτι οἱ µάρ- ξακρἰόωσιν τῆς ἀληθοῦς ἑρ- τυρες «προσέχοντες τῇ τοῦ µήνειας. . 1ΧἈριστοῦ χάριτι τῶν κοσμικῶν «Καὶ ὁ διάδολος ὁ πλανῶν |κατεφρόνουν θασάνων, διὰ αὐτοὺς ἐδλήθη εἰς τὴν λίµνην 'μιᾶς ὥρας τὴν αἰώνιον κόλα- του πυρὸς καὶ θείου, ὅπου τὸ |σιν ἐξαγοραζόμενοι καὶ τὸ θηρίον καὶ ὁ Ψευδοπροφήτης' [πῦρ ἣν αὐτοῖς ψυχρὸν τὸ τῶν . -- σις τῆς Αγίας Γραφῆς ἐκ μέ- ρους τῶν πιστῶν θὰ διδασκαλίας των γενόµενοι αἴ. ο τους ἰ(κανοὺς ὄχι µόνον νὰ τον ἐπιστολὴν ἀναφέρεται ὅτι [ρας τοῦ Χιλιασμοῦ. Διὸ ἡ ἔστω «φυλάσσεται τοῖς κατακριθη- Καὶ ἅπλη γνῶσις της ᾽Ἁγίας αἰώνιον», |! ραφῆς εἶναι τὸ µόνον καὶ ἆᾱ- ΙΕἰς τὸ μαρτύριον τοῦ Πολυ. |ποτελεσματικὸν φάρµμακον τῶν νακκκκκκκκνκκκκκκκκκκ ΑΝΑΡΟΔΛΗ ΥΛΗΣ γῷ πληθώρας ὕλης, ται διὰ τὸ προσεχές. ακκκκκκκκκκκκκκκκκκκας καθίστα 5 περασπίσώσιν ἑαυτούς, ἀλλὰ αἱ νὰ ἀποστομώσωσι καὶ δἠ αἱ εἰς ἄτακτον φυγἠν νὰ τρέ- ωσι τοὺς μισθωτοὺς πράκτο- λιαστικῶν κακοδοξιῶν. Ἡ συνέχεια τοῦ «κιτῶνος» }ό- ἀναθάλλε- παῖδας ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι |ται... τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ δ ι ε-[ται, καὶ συμφορὰ µακαρίζεται, τοῦς καϊὶκατωτέρω]|καὶ τὸ συμπαθὲς δοκιμάζεται». κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἡκρίόθω σε παρὰ τῶν µά- |δὲ γὼν» (Ματθ. 2, 16) Συνεπῶς |νάρετον 6 παρῆλθον ἀπὸ τῆς γεννήσεως ! σύνην του τοῦ Κυρίου µέχρι τῆς σφαγῆς| Μέγας ἀνε παν γηπίων αὐτὸν χρόνον γυπτο φυγῆς, (πρ.ὀλ. καὶ Ε ρείας ἓ «ἀ.) Ἑ τῆς περιτομῆς τῆς καὶ τὰ τῆς εἰς νόδου ὡς τὰ ἐξιστορεῖ ὁ Λου- κᾶς ἐγένοντο τὰς 40 πρώτας ἡμέρας τῆς ἐπὶ γῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου, τὰ τῆς προσκυνή- (περὶ ἧς ϐλ. Ματθ.|ε καὶ τῆς κατὰ τὸν |π γενομένης εἰς Αἴ- |ρ 16 - 18) ποµένως ἐνῷ τὰιλ καὶ τῇ αζαρὲτ ἆ- | ὅ δύο περίπου ἔτη |τὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας ᾱ- ὀσεθείῳ Ἰαισα- |πέναντι τῶν ἀρχόντων τῆς πο- ς ὑπαπαν. |ξεν µεγαλυτέραν τόλµην ἔναν- τι τῆς θίας καὶ τῆς αὐθαιρέτου ἐπεμόάσεως τῆς κρατικῆς ἑ- ξουσίας εἰς τὰ τῆς Πίστεως, πειλὰς τοῦ ἀρειανόφρονος Οὐ- ἐν ὢ νόσος Φφιλοσοφεῖ- ν ἀπεκλ ίον του, τὴν σωφρο- λ ἰς τὴν εὐλάθειαν εἰς ίστιν, µέγας καὶ εἰς τὸ ϐ Δ Ἆ - ς ΄ 1 ος, μὲ τὸ ὁποῖον ὑπερήσπισεν ιτείας. Ποῖος ἱεράρχης ον] σην ὁ Βασίλειος πρὸς τὰς ἆ- καὶ τὴν σοφίαν του.͵νο δείχθη ὁ ἅγιος καὶ [εἶναι ὁ τεράστι τήν /προς φάρος ὁ ὁ ἁρ- εἰ (κοῦ λιμένος τῆ Γχριοτιανωσύνης, |τὸν κόσμον μὲ τὴ φίαν του, τὴν ἆσ ἵἹτητα τοῦ θίου του καὶ Ιγαλειώδη ποιµαντορι ἱδρᾶσιν, καὶ νὰ δεί [θῇ προσανατολισµ ἱθρώπου πρὸς τὴν ἀρετὴν καὶ τελειό [μου καὶ τοῦ Γρηγορίου, ὡς ἕ- να τον σνῶν μεγάλων Πατέ- ρων καὶ “ἱεραρχῶ καὶ ἆ ᾽Αλλὰ «Μέγας» ὁ Βασίλειος ἕνα τῶ ν φώσῥων ως ήθη µόνον διὰ τὸν ἐ-/ Τρισηλίο τῶν τριῶν φωστήρων τῆς υ.. Θεότητος. Βασί ειος ὁ Μέγας, ὁ κλεινὸς ἐκεῖ- ς τῆς Καισαρείας φωστήρ, ος καὶ ὁλόλαμ- ποῖος ὑψοῦται τοῦ πνευµατι- ς παγκοσμίου διὰ νὰ φωτίσῃ ν μεγάλην σο- ὕγκριτον ἁγιό. τὴν µε- κήν του νῃ τὸν ἆλη- ν κάθε ἆἁν- Χριστιανικὴν τητα. ς τὴν εἴσοδον 4 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ἳΙΝΝΙΜΠΠΙΗ ΕΠΗ ΜΗ [) ΠΙΠΗΙ ΠΠ Ἱν ΧΙΙ ΕΗΝΜΙΙ μακυάν πιραμονην ἐν μεταθη Μετὸ Νέα ᾿Υόυκη ἔνθι εἶγε ποὺς πιρικολούθησιν τῆς ἔνωπιον τῶν Ἠνωμένων Εθνῶν. συζητη σεως τοῦ Κυὐπυιακοῦ ζητήματος ὁ Μαναριώτάτος Κύπρον κ. Μαλάυιος ἀφίκετο εἲς Παρισίους τὴν. παρελθοῦσων ΤῬε- τάρτην. Άμα τῇ ἀφίξει του εἰς ΠΠωρισίους, Ὁ Μακαριώτατος πορυ- ἐθη εἲς δηλώσεις πρὸς τοὺς Ῥλ- ληνας καὶ Ξένους δημοσιογυάφ ους [ Ε 1) Γ ἐνταῦθα πυωαμονὴν θὐ ο εἰς την νῆσον µας ἐντὸς τῆς σχετικῶς ποᾶς τὸ Βυπυιακον τη” τηµεες Όποις αὐτὸ ἔχει διαµουςω” θῇ. Ῥατύπιν τῆς γνωστῆς ἀπο ιο: σεως τῶν Ἠνιωκένιων Ἠθνόιν, Ἁ]ικριώτατος θὰ παωαμείνη. εἷς ᾿Αοχιεπίσκοπυς Παοισίους. ἐπὶ τετραήµεωον, Αἴοιον. Ἀνοιακὴν 5 Ἱανυνωρί- ὁ αναυιώτατος θὰ μεταθῇ Μετά ὑαιγοήμερον ἐπιστος- εἲς Αθήνας. πωοσεγωῦς ἑθδυμάδος. | ΤΗΗ! [ἡ ΜΗΝΗΗΠΙ ΕΙ 1 (ΡΜ σσ ΤΈο ἑσπέρας τῆς χθὲς ἐν σεμνΏ τελετῇ ἐκόπη ἡ καθιερωμένη θά- σιλύπηττα τῆς ᾿Αργχιεπισκοπῆς. Μετὰ σύντομον ἱεροτελεστίαν ὁὅ Θεοφιλέστατος Χωφρεπίσκυπυς Να)αμῖνος χ. Γεννάδιος ὠμίλη- σε δι ὀλίγων ἐκφφάσας τὴν ύ- πην πάντων διὰ τὴν λόγῳ ἐθνι- γῆς ἀποστολῆς ἀπουσίαν τοῦ ΐά- χαριώτάτου. καὶ ἀναφερθεὶς εἰς τὸ κατὰ τὺ λῆξαν ἔτος ἐπιτελε- σθὲν ἔωγον ἐξῆρε τὴν απφοθυμίαν ἁπάντων τῶν μελῶν καὶ ὑπαλλή- λων τῆς ᾿Αοχιεπισκυπῆς τὴν ὃ- ποίαν ἐπέδειξαν κατὰ τὴν ἐκτέ- Ίεσιν τῶν παθηκόντων των. ἸΑ- χολυήθως ἀνασκυπήσως τὴν τα: τάστασιν τοῦ χόσμονυ ἀπὸ ἠθικῆς χυρίως ἀπύψεως ηὐχήθη ὕπως ὁ Κῄοιος εὐλογῆση τὸν νέον ἑνιαν- τὸν ὕπως ἀποθῃ καλύτερος -γαὶ πλέον καοποχόθος. Καταλήγων ὁ Θεοφιλέστατος ηὐγήθη εἰς πάν- τας τοὺς παρισταμένους ὑπαλλη- λους τῆς ᾿Αοχιεπισκοπῆς καὶ τὰς οἰκογεγείας των. ὕπως ὁ Κύριος δωυήσηται αὐτοῖς εὐτυχὲς τό γέον ἔτος, Μετὰ ταῦτα ὁ Θεοφιλέστα- τος ἔχοφε τὴν πῆτταν, τειάχια τῆς ὁποίας μετὰ τοῦ ναθιεωώιιέ- νου φιλοδωρήµατος διέγειµε εἰς πάντας τοὺς παοενορισκομένοὺς. [λ ΧΗΣΙΠΗΙΕΝΝΝ ΕΣ ΤΗ ΜΝΒΛΕΕΙΙ Δημοσιογοαφικαὶ πληροφοσίαι ἐκ. ὮῬηθλείμ ἀναφέφουν ὅτι ἦτο τοιαύτη ἡ συρροή τῶν προσκύνη- τῶν εἰς τὴν 1ηθλεὶμ ἔνθα εὗοί- σκεται ἡ φάτνη ἐν τῇ ὑποίᾳ ἄνε- μλίθη ὁ Κύριος μετὰ τὴν γέννη- αίν του ὥστε νὰ παρουσιασθῶσι αἳ αὐταὶ συνθῆνια εἰς τὰς ὑποίας εὑρέθησαν ἡ Πωοθένος καὶ ὁ Ἰ- ωσὴα, κατὰ τήν νύκτα καθ ἣν ἐγεννήθη ὁ Κύριος ὅτων µετέθη- σαν ἐνταῦθα διὰ τὴν ἀπογοαφῆν. Ξενοδοχεῖα, Ξενῶνες καὶ πανδο- γεῖα σαν πλήρη. “Υπέρ τὰ 40. νανλωμένα ἀερο- πλάνα μετέφεραν προσκυνητάς εἰς τοὺς ᾽Αγίους Τόπους κατὰ τὸ τε- λεντάον πρὸ τῆς 94 Λεκεμθοίου Ῥάωφρον, πολλοὶ δὲ ἄλλοι ἔξηκο- λούθουν νὰ καταφθάνουν συνεχῶς δι ἀέρος καὶ θαλάσσης. 'Ἡ Ἴου- δωνία καὶ ὁ Ἰσραὴλ παυεµέοισαν ποὸς στιγμὴν τὴν διωµάχην των. ποοσκυνηταὶ δὲ ἀπὺ ὁλόκληρον τὸν χόσμον διαθαίνουν τὴν µεβορι- ωὠχὴν γοαμμὴν πρὸς τὴν Βηθλεέμ, ᾗ ὑποία εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἴος- δωνίαν. Τὰ συοματοπλέγματα παρεµερίσθησαν, ᾿Απὸ τὴν πύλην τοῦ Αγίου Ῥτεάνου, ἐπὶ τῆς ᾱ- γατολικῆς πλευρᾶς τῆς Ἵεροι- σαλὴμ νέα ὑδὺς ἄγει πρὸς τὸν Κῆπον τῆς Γεθσημανῆ καὶ διὰ γυμγῶν λόφων καὶ ἐρήμων πεδι- άδων πρὸς τὴν Βηθλεέμ. Ἡ πα- λαιά. πατοοπαράδοτος καὶ συντο- µωτέρα ὁδός, τὴν ὁποίαν εἶχον ἀκολουθήῆσει οἱ Τρείς Μάγοι, καθοδηγούµενοι ἀπὸ τὸν ἀστέρα Γποὺς τὴν φάτνην τοῦ Θείοι Τὸρέ- Φους, ἑξεκαθαρίσθη ἐν τῶν ναρ- κῶν. ί- ΗΝ ΜΙΝΙ ΚΙ ΜΜ «ο. Σεύασμιώτωτος Μητοοπο}{- της Κιτίου κ. Άνθιμος τὴν πα- ρελθοῦσαν Κυφιωὴν μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν ἐτέλεσε τὴν βείων λειτουργίαν καὶ ἐκήουξε τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ ἵ, ναῷ Χοι- ροκοιτίας.. Σήμερον δὲ Σάθέα- τον 1. Ἰανουαρίου, ἑορτὴν τῆς Ηεριτομῆς τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου θὰ τελέσῃ τὴν θείαν λειτουργίαν καὶ θὰ κη- οὔξῃ τὸν θεῖον λόγον ἓν τῷ ἳν γαῷ Αγίας Τριάδος Δεμεσοῦ. Αὔριον δὲ Κυριακὴν πρὸ τῶν Φώτων. θά λειτουργήση καὶ κη- οὔξῃ τὸν θεῖον λόγον ἐν τῷ Ἱ. ναῶ Καθολικῆς Ἀεμεσοῦ. «Ὁ. Πανιερώτατος Μητροπολί- της Κυρηνείας κ. Κυπριανὸς τὴν ΠΙαρασκευήν, 24ην Δεγεμθοίου, κατὰ τὴν ᾿Ακολοιθίαν τῶν Με- γάλων. Ὡρῶν, τοῦ Μεγάλου Ἕ- σπερινοῦ καὶ τῆς Λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Ἑασιλείου. ἐχοροστάτη- σε ἐν τῷ ἵ, ναῷ ᾿Αρχαγγέλοι Κυρηνείας, τὴν ὃῦην Δεκεμόοίου, ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων. ἐτέ- λεσε τὴν θείαν Δειτονογίαν ἐν τῷ ἵ ναῷ. ᾿Αοχαγγέλου Κυρηγείας, τὴν. 96ην Λεκεμθοίου, Κνριακῆν μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν, ἐτέ- λεσε τὴν θείαν Λειτουργίαν κά ἐκήρυξε τὸν θεῖον Ἀόγον ἐν τῷ ἵ, ναῷ τῆς Μονῆς Αγ. Παντελεή- µογος (Μύρτους). σήμερον ἵην Ἰανουαρίου, ἑοοτὴν τοῦ Μεγά- λου Ἡασιλείου,. θὰ τελέσῃ τὴν θείων Δειτουογίαν χά θὰ κηοί- Ἐῃ τὸν θεῖον Λόγον ἐν τῷ ἵ. ναῷ Άγ. Γεωργίου Ανω Ἰυρηγνείας, αὕριον Σαν Ἰωνουαρίου, Ένρια- πὴν πρὸ τῶν Φώτων, θὰ λειτουρ- γήσῃ καὶ κπούξῃ ἐν τῷ ἵ, ναῷ Ἁγ. Μάμαντος Μόρφου, τὴν ὅην Ἱωνοναρίου, κατὰ τὴν ᾿Ανολου- θίων τῶν Μεγάλων “Ορῶν, τοῦ Ἑσπερινοῦ τῶν Φώτων καὶ τῆς Λειτουργίας τοῦ Μ. Ὡασιλείου, θὰ χοροστατήσῃ ἐν τῷ ἵ, ναῷ Αγ. Γεωργίου Ανω Κυρηνείας καὶ τὴν θην ᾿Ἰανουαρίου, ἑορτῆν τῶν Αγίων Θεοφανείων, τὰ τε- λέσῃ τὴν θείαν Λειτουογίαν καὶ τὸν Μέγαν Αγιασμὸν ἐν τῷ ἵ, ναῷ ᾿Αοχαγγέλου Κυρηνείας, µε- τὰ, δὲ τὴν θείων Λειτουργίαν θά προστῇῃ τῆς Τελετῆς τῆς Κατα- δήσεως τοῦ Τιμίου. Στανοοῦ εἰς τὴν Θάλασσαν, Ὁ. Θεοφιλέστατος Χωρεπίσχο- πος Σαλαμίνος κ. Γεννάδιος τὴν Παρασκευὴν ὃ4ην Δενεμόρίου, κατὰ τὴν ᾿Ακολοιθίαν τῶν Με- γάλων Ωορῶν, τοῦ Μεγάλου Ἕ- σπερινοῦ καὶ τῆς λειτουογίως τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐχοροστάτησε ἐν τῷ καθεδρικῷ ναῷ Άγ. Ἰω- άνγου, ἐν ΔΛευκωσίςᾳ, τὴν ἐπαύοιον δὲ ἐτέλεσε τὴν θείων λειτουογίαν ἓν αὐτῷ. Σήμερον Σάθθατον ἕ- ορτὴν τοῦ Αγίου. Πασιλείου θά λειτουργήση χα κηρύξῃ τὸν θεῖ- ον λόγον ἐν τῷ ἵ, ναῷ 'Ἁγίας Ζώνης Ιἑαρωσίων. [ι ΙΜΗΝΜΙΜΙ η ΜΗΝ ΝΙΝΟ Ἡ ἐφημεοὶς τοῦ. Εατικανοῦ εῬωμαῖος Παρατηρητής», ἀνέ- γοαφεν ἑσχάτως ὅτι ἡ ἀντισοθι- ετικὴ πολιτικὴ τῆς ᾽Αμερικῆς ἓ- Ἐησθένησεν εἰς µεγάλον θαθμὸν λόγω τῆς πλημμελοῦς διδασµαλἰ- ας τοῦ. θρησνευτικοῦ µαθήµατος εἷς τὰ δημόσια σχολεῖα. ϱ κΙαρατηρητῆς» ποοέθη εἷς τὴν δήλωσιν αὐτὴν εἲς κοιτινήν τοι. ἐπὶ τοῦ θιθλίοι «Ἡ ἐλειθεοί- α τῆς αχολκῆς καὶ οἴκογονεια- χῆς ἀγωγῆς» ἐκδοθέντος ἐσγά- τως ἐν Νέα ᾿Τόοκῃ. Ἡ κοιτικὴ ἀναφέρει ὅτι αἱ Ἠνωμέναι Πολι- τεῖα εἶνω. µία χώρα πλήοους θοησνευτικῆς ἐλευθερίας καὶ ὅτι ἣ δίωξις πάσης θρησκευτικῆς αἷ- ρέσεως. ἐθεωρεῖτὸ κάτι τὸ ἀπί- στευύτον διὰ τὴν ἀπεριρανικὴν νο- οτροπίαν. , Αλ ἡ µεγάλη πλειονότης τῆς ἁμεοικανικῆς νεολαίας. γροάαει ἡ πριτική, «οιτᾶ εἰς κρατιχὰ σγχο- λεῖα, Όπου δὲν γίνεται θρηήσχευ- τινὴ διδασκαλία---καὶ ἀπὸ τῆς ᾱ- πύφεως αὐτῆς ὑπάρχει κάποια ᾱ- ναλογία. μεταξὺ ρωσικῶν καὶ ᾱ- μερικονικῶν σχολείων. κ λμςότεραι αἱ γῶσα, ἀπένλει- σαν τὴν θοησγχείαν ἀπὸ τὴν ἐκ- παίδευσιν. γοάφει ἡ ἐφημεοίς, ἡ ὑποία ὅμως χάμνει τῆν ἑξῆς διά- χοισιν: «Τά σοθιετικἁ σχολεῖα ὃι- δάσχουν ὅτι δὲν ὑπάρχει Οεὸς γαὶ χαταπολεμοῦν τὴν θρησ-ευτι- γῆν διδασνχάλίαν, ὡς ἀπαγορενο- μένην ἀπὸ τὸ σύνταγμα. Ες ἸΑ- µερικηγ. ὑπάρχει πλήοης θοη- σκευτινχὴ ἐλευθερία δι ὄλους, εἷς τὸ, σπίτι γαὶ εἲς τὴν ἐκλλησίαν. Αοστυγῶς, εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ ἔλκειφις οἴασδήποτε θφησχεῦυτι- γῆς διαπαιδαγωγήσεως εἰς ὅλα τὰ δημόσια σχολεῖα, εἶναι ἕνα ποῶτον θῆμα ποὺς τὴν κατεύθιν- σιν ποὺ ἀκολονθοῦν τὰ σοθιετιχὰ σχολεῖα». Ἡ ἐφημερὶς προσθέτει ὅτι ἡ παφατηρουµένη εἲς τὰς χομμουνι- στικὰς χώρας ἀθεῖα εἶναι ἆχοι- θῶς ἀποτέλεσμα τῆς «ἀάντιθρη- σκευτικῆς καὶ ὑλιστικῆς διαπαιδα- γωὠγήσεως», Ὁ μίνδυνος αὐτὸς κατὰ τὸν «]]αρατηρητήν», εἶναι σοθαρώτεοος, πολὶ σοθαρώτερος ἀπὸ τὴν παρουσίαν χομμουνιστῶν εἰς τὰς δυτιχὰς χώρας, οῖνεα καιρος νὰ ψίνη ἀντιλή- πτον ὅτι ἡ ἕλλειψις θρησνευτικῆς μορφώσεως, εἶναι διὰ τὸν ἀμερι- κανικὸν λαὸν πολὶ ἐπιθλαῦεστέ- ρα καὶ ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν «θο- οὰν τὴν ὁποίαν προχκαλοῦν ποο- δοτινῶς εἰς τὴν Κιθέρνησιν τῶν Ἠνωμένων. Εολιτειῶον οἳ κοµον- πιστα ἡγέτια. . ᾽Αντιλαμθανύμεθα, πολὺ ναλὰ τὰς καταστουφάς, τὰς ὑποίας ἡμπορεῖ γὰ ποοναλέσῃ ἡ ἀτομικὴ ύόμθιας ἀλλὰ πρέπει ποὺ πάντων νὰ πεισθῶμεν ὅτι ἀπείρως γατα- στρεπτικωτέοα εἶναι ἡ ἐπίδοασις τὴν. ὁποίαν ὑφίστατωα ἡ γερλαία µας ἐν τῶν σχο)λῶν αὐτῶν ταῦ ἀγννωστιχισμοῦ». ᾿Αφοῦ δὲ πουτοέπει τοὺς ὕπενυ- θύνους ὅπως ἐπιλύσουν συντύµως τὸ πρὀθληµα. αὐτὸ, Π ἐφημεοῖς καταλήγει: Πρίαν ἐλπίδα. ἐπιτυχίας ἢμ- πορεῖ νὰ ἔχη ἡ ᾽Αμεοιγή. τιθειέ- γη ἐπὶ χεφαλῆς τῶν ἐλευθέρων λῶν. εἰς ἕνα ἀγῶνα κατὰ τῆς ἀθέου. καὶ δαύλης Ῥωσίας. καθ ἣν. στιγμὴν ἡ ἰδία ἡ ᾽Αμεοσὴ μιεστίσεται ἀπὰ τὰ αὐτὰ κανά» κκκκκκκκκκκκκκκκννκνκν κκ κκ κκ νο ννὰκ ΄ ή ἐντείνετω ἡ διιµάγη μεταξὺ τοῦ γαθεστῶτος ᾽Αογεντινῆς τοῦ. Ῥωμαιοκαθολικοῦ κλήρου ἥ χιιθο)λικὸν εἲς τὴν πολιτιλήν. ἀπομακούνῃ τὸν ἔκεγχον τῆς Ἡκ- ἐξ Οὐασιγντῶνος ἀναφέρονν ὅτι ΗΝ ΠΜ [ι Τἱ ΠΠ Τή ΙΠΙΗΝ { ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ἐλέῳ Θεοῦ, Αρχιεπίσκοπος Νέας Ἱονστινιανῆς καὶ Πάσης Κύπρου, Πχντὶ τῷ πληρώματι τῆς ᾽Αγιωτάτης Ενκλησίας Κύπρου. χάριν, εὐλογίαν καὶ εἰρήνην παρὰ τοῦ Τε- χθέντος Σωτῆρος Χριστοῦ. «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ σήµερον ἠνώθησαν, τε χθέντος τοῦ Χριστοῦ. Σήµερον Θεὸς ἐπὶ γῆς παρα- γέγονε καὶ ἄνθρωπος εἰς οὐρανοὺς ἀναθέδηκε». Οὕτω περιχαρὴς ψάλλει σήμερον Ἡ Μήτηρ ἛἜκ- κλησία. Διὰ τοιούτων λόγων ὑμνεῖ τὸ μέγα καὶ ὑπερ- φυὲς γεγονὸς τῆς Θείας ᾿Ενσαρκώσεως, οὗ τὴν ἱερω- τάτην ἀνάμνησιν ἀξιούμεθα αὖθις παρὰ τῆς θείας χάριτος νὰ ἑορτάσωμεν. Τὸ ἀπ' αἰώνων ἀποκεκρυμμένον µυστήριον ἔφα- νερώθη. Κατά τὴν προαιώνιον θείαν θουλὴν ὁ Μονο γενἠς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ «ἐπ ἐσχάτων τῶν χρόνων» «ξ- γένετο σὰρξ καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν «μορφὴν δούλου λαθών», ἵνα ἀπελευθερώσῃ τὸ ἀνθρώπινον γένος ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, ἵνα χαρίσηται ἡμῖν σωτηρίαν, δικαίώ- σιν καὶ ζωὴν αἰώνιον. Ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς ᾿Ενσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπεκαλύφθη τῷ κόσμῳ τὸ µέγα θαῦμα τῆς θείας ἀγάπης, σοφίας καὶ παντοδυναµίας. Ποία ἀν- θρωπίνη γλῶσσα εἶναι ἱκανὴ νὰ ἐκφράσῃ ἅπασαν ἡμῶν τὴν χαρὰν καὶ ἅπασαν ἡμῶν τὴν εὐγνώμονα διά- θεσιν πρὸ τοῦ μυστηρίου τούτου τῆς ἀρρήτου θείας ἀγάπης, πρὸ τοῦ μυστηρίου τῆς ἀπολυτρώσεως ἡ- μῶν, τῆς ἀρξαμένης ἀπὸ τῆς φάτνης τῆς Βηθλεὲμ καὶ λαθούσης πέρας ἐπὶ τοῦ Γολγοθᾶ: Μετ αἰσθημάτων θαθείας κατανύξεως καὶ εὖ- γνώµονος χαρᾶς νοερῶς µεταφερόµενοι εἰς τὸ σπήἠ- λαιον τῆς Βηθλεέμ, ἐν ὢ ἐτελέσθη τὸ «μέγα τῆς εὖ- σεθείας µωστήριον» ἂς προσενέγκωµεν τῷ Θείῳ Βρέ- φει, ὡς οἱ ἀπὸ ᾽᾿Ανατολῶν Μάγοι, τὰ δῶρα ἡμῶν: τὸν χρυσὸν ἡμῶν στερρὰν καὶ ἀναμφίθολον πίστιν τὸν εὐώδη ἡμῶν λίθανον- τὰς θερμὰς ὁμοφώνους ἡμῶν προσευχάς, ἀνερχομένας εἰς τὸν οὐρανὸν ἐκ τῶν καρδιῶν ἡμῶν ὡς θυμίαμα’ τὴν σμύρναν ἡμῶν τά ἔργα ἡμῶν ἀγάπης καὶ οἴκτου διὰ τὸ ἀγαθὸν τοῦ πλησίον ἡμῶν, διὰ τὸ κοινὸν ἀγαθόν. ᾽Αλλὰ καὶ ἂς λάδωμεν ἐκ τοῦ Θείου Βρέφους ὅ,τι τοῦτο τόσον προ- θύµως ἀντιπροσφέρει ἡμῖν, τὸ Φῶς αὐτοῦ καὶ τὴν ΄Α- λήθειαν αὐτοῦ, καὶ διαφυλάττοντες ταῦτα μετὰ πάσης ἐπιμελείας, καὶ ὑπὸ τοὐτων µόνον καθοδηγούµενοι ἄς σπουδάζωµεν ἅμα ἵνα καὶ εἰς ἄλλους ταῦτα µεταδί- δωµεν, ἐγγύς τε καὶ µακράν, πρὸς ὠφέλειαν τοῦ κόσμου. Θερμῇ πατρικῇ ἀγάπῃ προσαγορεύοντες ὑμᾶς, τέκνα ἐν Κυρίῷ ἐπιπόθητα, ἐπὶ τῇ µεγάλῃ Ἑορτῇ καὶ πᾶν ἀγαθὸν καὶ πᾶσαν ἄνωθεν εὐλογίαν ὁλοψύχως ὑμῖν ἐπευχόμενοι, θαθεῖαν ἅμα ἐκφράζομεν 'τὴν λύ- πην, ὅτι ἐν τοιαύταις ἁγίαις ἡμέραις, καθ᾽ ἃς ἑορτά- ζομεν µέγιστον γεγονὸς τῆς θείας καὶ ἁμωμήτου ἡ- μῶν Πίστεως, «τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον», καθ’ ἃς τὰ µέλη ἑκάστης οἰκογενείας, ἐγγύθεν τε καὶ µακρόθεν, σπεύδουσιν εἰς τὰς ἑστίας αὐτῶν, ἵνα συν- εορτάσωσι καὶ συγχαρῶσι, εὑρισκόμεθα μακρὰν τῆς Θεοσώστου ἡμῶν ἕδρας, μακρὰν τοῦ προσφιλοῦς ἡμῶν ποιμνίου. Ἠλθομεν εἰς ᾽Αμερικήν, συνοδευόμενοι ὑπὸ ἐπι- λέκτων ἀντιπροσώπων ὑμῶν, ἵνα παρακολουθήσωµεν τὴν συζήτησιν τοῦ Ἐθνικοῦ ἡμῶν Ζητήµατος ἐν τῷ ᾿Ὀργανισμῷ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἵνα ἐκτελέσωμεν ὁ- πέρτατον καθῆκον, ἵνα καταθάλωµεν πᾶσαν προσπά- θειαν εἰς ὑπεράσπισιν τῆς δικαιοτάτης ἡμῶν ὑποθέ- σεως, συμπαριστάµενοι καὶ ὑποθοηθοῦντες τὰς ἐνερ: γείας τῶν ἀντιπροσώπων τῆς ᾿Εθνικῆς ἡμῶν Κυθερ- νήσεως. Εἶναι γνωστὸν τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ὑπὸ τῶν 'Ἡ- νωµένων ᾿Εθνῶν συζητήσεως τοῦ Ζητήματος ἡμῶν. ᾽Αλλὰ παρ᾽ ὅλην τὴν πικρίαν, τὴν ὁποίαν διὰ τὸ ἄπο- τέλεσµα τοῦτο αἰσθανόμεθα, δὲν ἀποθαρρυνόμεθα, δὲν ἀπογοητευόμεθα. Ἐκ τοῦ ὅτι ἀνεθλήθη ἡ ἐπὶ τοῦ Ζητήματος ἡμῶν ἀπόφασις, οὐδὲν ἀπωλέσαμεν. ᾿Αν- τιθέτως, ἐκερδίσαμεν, διότι τὸ Ζήτημα ἡμῶν προε- λήθη διεθνῶς καὶ ὅλος ὁ κόσμος ἐπληροφορήθη ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ τὴν ὕπαρξιν αὐτοῦ. ᾿Επὶ πλέον δὲ καὶ αὐτὴ ἡ Κυρίαρχος Δύναμις ἠναγκάσθη νὰ ἀἆνα- γνωρίσῃ ἐπισήμως διὰ τῆς ὑπογραφῆς της τὴν ὅπαρ- ἓιν αὐτοῦ καὶ νὰ ἐπιφυλάξῃ εἰς τὸν Διεθνη ᾿Όργανι- σμὸν τὸ δικαίωµα διευθετήσεως αὐτοῦ. Τοῦτο εἶναι θετικὸὀν κέρδος. Ἐπετεύχθη ὅ,τι ἥτο δυνατὸν νὰ ἐπι- τευχθῇ. Ἐπιθάλλεται, ὅπως, ἀντιμετωπίζοντες τὴν κατά- στασιν μὲ ψυχραιµίαν καὶ θάρρος, συνεχίσωμεν τὸν δί- καιον ἀγῶνα ἡμῶν μὲ σταθερότητα καὶ σθένος, δι’ εἰρηνικῶν µέσων, ἀκλόνητον ἔχοντες τὴν. πίστιν ὅτι διὰ τῆς πανσθενοῦς ἀρωγῆς καὶ προστασίας τοῦ Τε- χθέντος ἡμῖν Σώὠτῆρος, τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης, θὰ κατισχύσῃ τὸ δίκαιον, ἡ Ἑλληνικωτάτη Κύπρος θὰ ἀποδοθῇ εἰς τὴν Μητέρα Πατρίδα, Προτρεπόµενοι ὑμᾶς, τέκνα ἓν Κυρίῳ ἠγαπημέ- να, ὅπως τῶν αἰσθημάτων τούτων καὶ ἐλπίδων ἔμφο- ρούµενοι, ἑορτάσητε ἐν χαρᾷ πνευματικῇ τὴν ἐπὶ σω- τηρίᾳ τοῦ ἀνθρώπου ἀπερινόητον. κατὰ σάρκα Γὲν- νησιν τοῦ Κυρίου, ἐκτελοῦντες πάντα ὑμῶν τὰ ἱερὰ καὶ θεάρεστα καθήκοντα, συγχαίροµεν ὑμῖν καὶ ἐπὶ τῷ ἐπανατέλλοντι νέῳ σωτηρίῳ ἐνιαυτῷ καὶ δεόµεθα τοῦ Κυρίου τῶν χρόνων καὶ Αρχοντος τῶν αἰώνων, ὅπως εὐλογήσῃ τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρη- στότητος αὐτοῦ καὶ χαρίσηται τοῦτον τῷ Ἔθνει ἡ- μῶν, τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἡμῶν, πᾶσιν ἡμῖν καὶ ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν μεστὸν οὐρανίων δωρεῶν, εἰρηνικὸν δὲ καὶ ἐπι- τυχῆ τῷ κόσµῳ παντί, εὐδοκήσῃ δ᾽ ἵνα ἐπιθραθεύσῃ ἡμῖν κατ’ αὐτὸν τὴν πλήρώσιν τοῦ διακαοῦς, τοῦ ἆ- κοιµήτου ἡμῶν πόθου, τῆς ᾿Ενώσεώως μετὰ τῆς Μη- τρὸς Ἑλλάδος. Ἡ χάρις καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Ἐνσαρκωθέντος µε- γάλου ἡμῶν Θεοῦ καὶ Σωτῆρος σὺν τῇ παρ) ἡμῶν εὐχῆ καὶ εὐλογίᾳ εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν. Λιάπυρος πρὸς Κύριον Εὐχέτης ί Ο ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ἐν Νέα Ὑόρκῃ Χριστούγεννα, 1954. ΙΙΙ ΙΗΙΗ ΜΙΝΙ ΜΠΙὴ ΜΙ ΡΕ ΝΟΝΟΛΜΙ ΗΝ Ἀημοσιογραφικαὶ πληφοιορίαι ' ἐπὶ. Βοησχεντικῶν θεμάτων. θέσεις διδασκάλων τῆς σγωλεῖα. χαὶ τοῦ. Διστάτορος Χουάν 11εοὸν εἲς τὴν δικτατορίον ηὐξήθη ᾽Απουμη τῆς διαστάσεως εἶναι ότου Π ολη τῶν ἀπαγόσευσις εἲς τὸν Ὦοµαιη- κλῆρον νὰ ἐπεμθαίνῃ οισιν τῶν ἐξωγάμων τέκνων, τὰ ἔρκρηξιν ἀγανακτήσεως. δη. ὁ Περόν ποασπαθεῖ νὰ κκ κκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκννκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ κκ κκ κκ κκ να νοκ Ὁ- ἰωτὼ ἄλλοι ἀπεμανούνθησαν ἀπὸ εἰς διάφορα Ἠ Ῥωμιοκαάθολικὴή ἀντίδράσις τ ἃ άς Περονιστῶν ἑνήφισε ἕνα νόµον ποὺς ἀναγνώ- “Ἑ- ἕνας γέος νόμος ποὺ διευκομύνει διοζύνια, ποοεκἀ2έσεν ἄλλην »λησίας ἐπὶ τῆς διδιισκαλίας τῶν θρησγευτικῶν εἲς Τέασαυες ρεῖς ἀπελύθησαν ἀπὸ στήµιον τῆς τοῦ. κινήματος. ἄντιστ κλήρου -ὅπαι ἔχαμαν Ὑπεόύθυνος ἊἈρ. Ῥωμίαοκαθο)κοἱ Κόρντούα---ἔδοιιν τὰ, σγολεῖα. ἴε- τὺ Τά νεπι άσεως τοῦ δι 4 ξεις ᾽Απγατίου. Ἡ γενικἡ ἀντίδρασις κατὰ τοῦ Γαμιθεστῶτος το Τοοέδρον Σεοὺν αὐξάνει συνεχγῶς κατόπιν τῆς δι- ιστάσεώς του ποὺς τὴν Ρώμας: »αθωῤικὴν Ἐνλλησίαν τῆς γόρας τοι), Τύποις: “ΑΒΑΓΕΒΝΗΣΙΣ» Λευκωσία Χριστουγέννων ἡ Α. Π. ὁ Οἵνου- μενικὸς Πατριάρχης 3. Ἄθηνα γύσας. ἀπηύθυνε τὸ ἀγύὸλονθον μήνα: , «Τὰς, θαθείας πνευματικᾶς και ἠθικὰς π)]ηγάᾶς τῆς συγγοόνου ἄν- θρωπύτητος ἀπεκάλυψε γατὰ τῳόύ- πον ἔχδηλον ὁ τελευταῖος καὶ πρωτοφαγῆς εἰς ἔντασιν πόλεμος. Αἱ νατὰ τὴν διάοχειαν αὐτοῦ ἐκ- δηλωθεῖσαι ἀμοιδαίως μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ἐχθρότης καὶ ἀδιαλ)-α- ία κατέδειξαν ὅτι καὶ µέχοι σή- µερον τὸ πνεύμα τῆς ἔχθοας γαι τοῦ. μίσους οὐδέποτε ἔχει ἐχλεί- ει ἀλλὰ πάντοτε Όηἰσταται γιὰ ἀφορμὴν ἀνωμένει ὅπως ἐνδηλω- θῇ ἐν νέου. ΙΙΙ ΤΙ ΙΙ. ΙΙ Ἔπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῶν ἑυυτῶν τῶν [τούτου ο. , το σος Ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ πνεύµατυς ἐλενθερίας. ἔπι τ Βατον 1 1αΝῶ ΑΒ ἕαβθχ 65 β[βΙΙή βΗ ΠΠ] Πμ ΗΠΠΤΗΝΜΙΝ ΙΛΗΡΙΦΗΜΙΙ ἱταστουφῆς ὡδήγησαν εἲς τν ὃι: Γάσπασιν τῶν ἁπλῶν ἱτοῦδε ἀνολέθυων Ἰλογιτομένων σα: εσιχνῶν εἷς ὕλην στοιγείώνι την ᾱ” Γπύσπασιν τῆς ἐν αὐτῃ ἐνεωγείάς καὶ τὴν πατασκευὴν τῶν ἆτομι- Ικῶν ὕπλων, τοῦ πικρου τούτου Ἠαρποῦ τοῦ ἐστερημένου τῆς Θεί- ας Χάριτος πολιτισμοῦ». Τὸ πατριαρχικὸν μήνυμα Ἄατα- λήγει ὡς ἑξῆς: «Παρὰ ταῦτα, ὃ χοιστιανιχος γύσμος ὁδηγεῖται εἲς τὴν ἄρσιν τῶν ἐμποδίων. διά τὴν ὑριστικὴν εἰρήνευσιν καὶ τὴν ἑδράίώσιν τῶν σχέσεων τῶν ἐθνῶν καὶ τον λα- ὤν, εἷς τὰς μεγάλας ἀρχᾶς τῆς δικαιοσύνης. τῆς ἰσότητος καὶ της ὢ κοινῷ ἀγαθῷ». «Ὁ Μακαριώτατος ᾿Αογιεπίσχκο- ᾿ ων πος ᾿Αθηνῶν 3. Σπυρίδων, ἀπηὶ- θνε ἐπ εὐκωρία τῶν Νοιστου- τὸν Ἑλληνικὸν Δαόν: «Ἐν µέσῳ ἑνὸς Χόσμου ἀσθμα- νόντος ὑπὸ τὸ θάρος τῶν συγεπει- ὤν τοῦ χακοῦ παρελθόντος, μό- χθοῦντος εἰς τὸ ἔργον τῆς ἄνοι- χοδοµήσεως τῶν πγευματικῶν καὶ ὑλοιῶν ἐρειπίων, μετ’ ἐλπίδος δὲ πάντοτε καὶ αἰσιοδοξίας πφοσθλέ- ποντος εἰς τὺ µέλλον, ἡ 'Απγία Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν μεγαλώ- γυµον ἑοοτὴν τοῦ κοσμοσωτηρίου γεγονότος τῆς γεννήσεως τοῦ Ῥωτῆρος ἡμῶν. “Ὃθεν εὔκαιρον εἶναι νὰ ἐπικοινωνήσωμεν πρὸς τοὺς ἝἛλληνας ᾿Οοθοδόξους χοι- στιανούς, ἑόρτιον ἀπευθύνοντες χαιρετισμὸν κα πατρικὴν ποὸὺς πάντας ἀπονέμοντες εὐλογίαν. Ἡ χαρά, τὴν ὁποίαν ΕἠηΥγγελί- σθη ὁ Αγγελος πρὺς τοὺς ποι- µένας καὶ ἡ εἰρήνη την ὑποίαν ἕ- ψαάλλεν Ἡ ἐπουράνιος στρατιὰ ὕ- περθεν τοῦ σπηλαίου εὐχόμεθα ἵνα µένῃ μετὰ πάντων ὑμῶν, τέχνα ἐν χαρὰ εἰς τοὺς οἴκους ὑμῶν, τῶν 9 : ἐργαωζομένων, ὡς ἐνίσχυσις - μι ἆ τοὺς κόπους, τῶν ἀσθενῶν ὡς 1 πενθούντων ὡς παραάμυθία εἰς τὴν θλῖψιν. τῶν ἐν φυλωκαῖς ὡς ἐλ- φυγή, τῶν πάντων ὡς θεία εὖλο- γία καὶ χάρις τοῦ τεχθέντος Σω: τῆορος. Μετὰ πάσης σεμνοπρεπείας ἐ- τελέσθησαν τῆν ἑπομένην τῶν Χοιστουγέννων εἲς τὸ µέγαρον τοῦ Ζαππείου τὰ ἐγκαίνια τῆς Ὦ΄ Ἐκθέσεως 'Ελληνικοῦ. Χριστιανι- κοῦ Τιθλίου, τὴν ὅποίαν διωργά- γωσεν ἡ “Ἱεραποστολικὴ Ένωσις τῶν Συνεογαζοµένων Ἀριστιανι- χῶν Σωματείων «Ὁ Απόστολος Παὔλος». Εὶς τὰ ἐγκαίνια παρέστησαν οἱ Θεοφι]έστατοι Ἠπίσκοποι Ὦ ὠγῶν Διονύσιος καὶ Στανρουπόλεως Πολύκαρπος, ἄλλοι ἀνώτεροι κλη- ρικοί, οἳ ὑπονογοὶ κ.κ. Τ. Ράλλης καὶ Κοσμᾶς, ὁ διευθυντῆς τῆς ᾽Αστυνομίας ᾿Αθηνῶν κ. Γεωργί- οὗ, χαθηγηταὶ τοῦ 1]ανεπιστημί- οὗ, ἀνώτατοι ἐππωδευτικοὶ καὶ πολλοὶ προσκεκλημµένοι. Ἐν ἀοχῃ ἐτελέσθη ἁγιασμός, ὑπὸ τοῦ ἸἸανοσ. ᾿Αρχιμανδοίτου Χοιστοφύρονυ, πφροϊσταμένου τῆς ᾽Αδελφότητος Θεολόγων «Ἡ Ζωή». μὲ τὸν χορὺν τῆς «Χοιστι- ανικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως» (Χ:Φ.Ε.). Μετὰ τὸν ἁγιασαὺν ὁ πατὴο Χριστόφορος ὠμίλησε δι᾽ ὀλίγων, ἐξάρας τὴν ἐθνικὴν καὶ πνευματικὴν σηµασίαν τοῦ χοι- στιανιχοῦ. ἐντύπου καὶ τὴν ἄλμα- τώδη ἐξέλιξίν του εἰς τὴν χώραν µας κατὰ τά τελευταῖα ἔτη. Σ9Υ- κεχοιµένως εἶπεν ὅτι, µέχοι τῆς Α΄ Ἐγθέσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Χοιστιανικοῦ Πιθλίου, ἡ ὁποία ὠργανώθη τὸ 1944, ἐκικλοφόρουν ες Ελλάδα 2.000.000 χοιστιανι- νὰ θιθλία, κατὰ τὴν διαοοεύσα- σαν δὲ ἔκτοτε πενταετίαν ἡ κν- χλοφορία τῶν. γοιστιανικῶν ϐι- θλίων. ἐδιπ)ασιάσθη. ἀνερχομένη ἤδη εἲς 4.000.000 θιθλία: Τὸ ἐχ- δοτινὸν ορεχόο εἲς τὴν Ελλάδα ἀγήχει εἲς τὸ χοιατιανικὸν ἔντι- πον. Πεοριοδικὰ ὡς ἡ ἐζωὴ». ἣ Κυρίῳ ἀγαπητὰ τῶν γονέων. ὡς] ενα ἳ - 1 « / κε Γποῦ κόσμου, τὴν θείαν χα Όπες: πομονὴ εἰς τὰς ἀλγηδόνας, τῶν. ο Ἅ , σέλθ' πάντες εἰς αὐτόν, ὡς τὸν ὄντως { ] | ἵτων ἁπάντων ὡς ΙΙΝΙ. Τί ΜΗΝ ΙΙΝΙ [μι Τι ΙΙΙ Μἰὶ ΠΙ Τἡ μή Διά τοῦτο ὀνηνθρώπησεν ὁ Θε- ὑς. ἵνα οἳ ἄνθρώποι θεωθῶμεν. η να ἁπαλλαγῶμεν ἀπὸ τὸ ἠθικον : , ο Ες νο λ πλ πα --.--- γένννων, τὸ κάτωθι μήνυμα προς Γκακὺν καὶ ἀπύὸ τας συνεπειας αὖ τοῦ. «ἴτινες δημιουσγοῦν τὴν πὲ- ριξ ἡμῶν ἀνισότητα, ἀδικίαν, ᾱ- χαταραχὴν κά δυστυχίαν, Τὰ ᾱ- τοµα καὶ αἱ κοινωνιχαά ὁμάδες οἱ λαοὶ ναὶ ἡ ἀνθρωπύτης σύμπα- σα ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ τεχθέντος θείου Αυτοωτοῦ οἱ πάντες ἔχομεν τὸν Ῥωτῆρα, ὅστις θέλει καὶ δί- ναται νὰ σώσῃ πάντας ἡμᾶς εἷς τὸ παντελές. Ὁμολογουμένως δὲ «οὐκ ἔστιν ἓν ἄλλῳ οὐδενὶ Ἡ σωτηρίω. Καὶ εἴτε ταλαιπωρεῖ ἡμᾶς ἡ πτωχεία, εἴτε γατατούχει ἡ ἀσθένεια εἴτε τὰς, οἰκογενείας ἡμῶν ταράττου- σιν αἳ ἔριδες, εἴτε τὰς κοινωνίας ἡμῶν. διχάζουσιν Ἡ ὀξύτης τῶν παθῶν καὶ ἡ ἔξαψις τοῦ μίσους τῶν τάξεων κατ’ ἀλλήλων, τού- προθληµάτων τὴν λύσιν, ἔχομεν ἓν τῷ προσώπῳ τοῦ δύ ἡμᾶς ἐνανθρωπήσάντος : εἷς: πίς, τῶν ἀδικουμένων ὡς καταά-͵ Οεοῦ, , Διά τοῦτο ἡ ἐχτενῆς δέησις Ἡ- μῶν σήµερον ποὺς τὸν Σωτήρα φυᾶ γέννησιν τοῦ ὑποίου ἡ Ἔκ- κλησία ἑορτάχει, εἶναι αὕτη, ἵνα πιστεύσωµεν καὶ προσέλθωµεν χαὶ µόνον Σωτῆρα, στις ἐπεφά- γη, ἵνα «σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεθῶς ζήσωμεν» καὶ ἵνα οὔ- τως ἓν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ «ζωῆὴν ἔχωμεν καὶ περισσὸν ἔχωμεν». | Ε΄ ΠΕΙ ΤΠ ΙΗΠΙΝΙΙΙ ΜΜ η) ΙΝΕ ΤΟΥ ΕΝ ΑΦΗΝΑΙΣ ΑΝΤΑΠΟΕΡΙΤΟΥ ΜΑΣ εζωῆὴ τοῦ Σαιδιοῦυν αἳ «Αμτίνες» κ. ᾱ, κισ)λοφοροῦν εἰς δεχάδας χιλιάδας. φύλλων. ᾿ἸἩκδόσεις τῆς κζωῆς». ὡς ἡ Καινη Διαθήκη, κυνλοφοροῦν εἰς ὅτ0.000 ἀντίτυ- πι, θιθλία δὲ ὡς ἡ «Μετάνοια». τοῦ ἀειμνήστου Σεραφεὶμ Ἱαπα- χώστα, ἐσημείωσαν 10. ἔκδόσεις µέχοι τοῦδε, μετεφράσθησαν δὲ εἰς ἀρκετὰς Ἑένας γλώσσας. Γε- γικῶς τὸ χριστιανικὸν ἔντυπον εἲς τὴν Ελλάδα, ἐτόνισεν ὁ πα- τὴρ Χοιστόάορος, ὄχι µόνον εἷ- οίσχετωι εἷς τὴν πρωτοποφείαν τῆς. ἐκδοτικῆς γινήσεως εἷς τὴν χώραν µας (ἀπὺ ἀπύφεως τόσον ποιότητος ὥσον καὶ ποσότητος), ἀλλὰ καὶ εἰρίσκεται εἰς ζηλευτὸν ἐπίπεδον καὶ ἓν συγκοίσει μὲ τὸ χοιστιανικὺν ἔντυπον ἄλλων χοι- στιανικῶν χωρῶν, Μετὰ ταῦτα ὃ Θεοα. ἸἘπίισκο- πος Ῥωγῶν Διονύσιος, παρα κλη- θείς. ἐκήουξε τὴν ἔνασξιν τῆς Ἐγθέσεως, ἐν µέρους τοῦ διά τεχνικοὺς. λόγους ἀπουσιάσαντος ἳ , . ο Μαν. ᾿Αρχιεπισκόπου Αθηνῶν Σπυρίδωνος. Εὶς τὴν Ἔκθεσιν μετέχουν δι) ἐκδόσεών των ἡ { Αποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς ᾿Μλλάδος, ἡ «Ζωὴ». Ἡἃ «λα- µασνός», τὸ «Ἰνστιτοῦτον Ἱ- ατοικῆς Ψυχολογίας καὶ Ψυγικῆς «Ὑγιρινῆς», ἡ Χοιστιωνικὴ Ένω- αις «Αγτϊνες», οἱ Ἠμδοτικοὶ ος κοι ΜΥ. δαλθέουυ, «᾿Αστὴῆο» (ΠἹωπαδημητοίοι), Κ. Κακουλίδη γ.ᾶ., ὡς χα τινες ἰδιώῶται. Μεταξὺ τῶν ποιχί)ών γωιστια- νινῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν περιθ- δικῶν εἷς τὴν ἔχθεσιν ἐκτίθενταν καὶ τὸ Κυπριακὰά «Απόστολος Ῥαοσνάθας» καὶ «Ἑκκλησιαστικὸν »ἡμιι». ΔΑ, ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ληνικῆς Ορθοδόξου γολῆς τῆς ὁ Πωνοσιο). ᾿Αογιμανδοίτης ἹἸάκωθος. Κουκούς πωοϊστάμενος ἐν Ἠοστώνῃ. Οεολογιγῆς Ἂν Ὁ γήν του. κατάοτισιν. Οὗτος βήκοντα ἓν τῃ ὮἙλκηνικῇῃ Όεολο: ντ Ὁ γοῃ τῆς Γοστώνης. ὃια- μάς των. λωστώνῆς διωρίσθη οινῆς μὲ , ας Ἶς αν . , σ ε1} {ερατικὸς Ίνην αὐτὴν ἐκπρύσωπον τῆς Ἱλλ- Η) ΙΗΙΜΙ ΤΡΙ): ΛΙ). Ιλ Πῇ μὴ Πλησοςορίαι ἐξ ᾽Αμεοικῆς ᾱ- [τελέσας καθηγητής τῆς ἑθμηνεί- χαήέοθουν ὖτι Λιευθηντῆς τῆς Ἱλι ας τῆς Κανῆς Διαθήκης, ο. 5Σεῦ. Αρχιεπίσκοπος ᾿Άμε- ».. Μιχ πεοιθήλλει ἰδιατέραν στοογὴν τὴν μό- Ἐπιστήμης ληνικῆς Οεολογιμῆς ΠΠανοα. Αογιμ. κ. Κουνούζης δια- εἰς ᾽Αμερικὴν καὶ µεγάλας κατά- κοίνετια διὰ τὴν εὐοεῖάν τοῦ πόο- ]θάλλει ποοσπαθείας ποὺς τὴν κα: η σιν καὶ τὴν θαθεῖαν θεολοηι- τὰ τὸ δυνατὸν γαὶ Ιτονογίαν τῆς Θεολογικῆς πωοηνουμένως εἶχε ἀναλάδει και Ῥγολῆς τῆς Ἑλληνικῆς ᾿Ορθοδό- ἀοτιωτέρφαν 2ει- ταύτης του. ᾿Αογιεπιακοπῆς ᾽Αμερικῆς. ακκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ κ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ Παρακαλοῦνται οἱ αἰδεσιμώτατοι ἱερεῖς καὶ οἱ λοιποὶ κ.κ. συνδρομµηταί μας, οἱ ἐκτιμῶντες τὸ ἱερὸν ἔργον τὸ ὁποῖον ἐπιτελοῦμεν ὅπως μᾶς ἀποστεί- λωσι τὸ συντομώτερον τάς συνὸρο- φας κκ κ κκ κ ο ο ο ο ο ο ο καὶ τῆς δυνάμεως τῆς παιι καὶ µέγχοι ! υπὶ τὴ ἑουσῇῃ τῶν Κυιστουγέγ- σεο, Ἁἰιτουπουλίτης ΗΠά- νών ὦ Φα κ, Ῥώπιος ἠπέστειμε ποὺς τὸν ΑΠοζώιώσώτον λογιεπίσκυ- παν. Κήπου τὸ κάτωθι τη) εγωά- ερ τμ κε: Μαναριώτατον Δογιεπίσχοπυν Αύπρου Μανάσιον Ξενοδοχεῖον ὃ ἑντ-- Μοφρίτς. Νέαν ᾿Υόρχην ᾿Αδελφικῶς ἀσπαζόμενος ὝΎὝμε- τέραν φιλτάτην Μακαφιότητα ὁ- λούχως εὔχομαι τεχθεὶς Ἀντοω- τὴς δώση διχαίωσιν μανρῶν, χα- λεπῶν, Γερὼν ἀγώνων Ὑμετέρας Ἀαναοιότητος Κιυποιαχοῦ λαοῦ Ἁτοὺς Ἑλλάδος, ο Πάφου ΦΩΤΙΟΣ Εις ἀπάντησιν ὁ Μακαριώτατος Αογιεπίσχηπος. Κύπρου χ.κ, δία- κάφιος ἀπέστει]ε πρὸς τὸν Σεῦ, Μητοοπολίτην Πάφου. τὸ κάτωθι τιμ.εγοάφημα ἐπὶ τῇ ἑουτῇ τῶν Κοιστουγέννων. Μητφυπολίτην Γ]άφον Φώτιον, Πάφος---Εύπρος Θερμῶς ἀσπαζόμεθα ὑμετέωιν ἀγαπητὴν Πανιερότητα εὐγόμενος πᾶσαν ἀγαθωσαύνην παω τεγθέν- τος Σωτῆσος. ο Κύπρου ΜΑΚΑΡΙΟΣ “«θ------ Τ0 ΕΘΝΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ἹΜΕΡΙΦΙΝΙΙΙ η σ. ΜΗ ΗΝ Εἰς τὸ ἀπὸ Ίβης ἀποσταλὲν ὑπὸ τοῦ τος τοῦ. Γωαφείου Σ εθασμιωτάτου Μ{ητφοπολίτου Κυσηνείως κ. Κιυπριανοῦ τηλε- γοάφηµα. ποὺς τὸν Πφὠθνπουρ- γὸν. Ἀτρατάφχην Πωπάγον, ἐλκῆ- 4θη χθὲς ἡ ἀκύλουθυος ἀπάντησις: Αεκεμθρίου Ηροεδωείογ- ᾿Εθναορχίας Ποοεδσεύοντα Γοαφείοι Ἰθναοχίας, ΝΙητουπολίτην Ἀυοηνείας αι Κυποιανόν, Λευνωσίαγ. Εὐχαωιστῷ θερμῶς Ελληνικὸν λαὸν. Κύπρου καὶ ὑμᾶς δι) ἀνα- γνώρισιν ἀγῶνός µον ἐπὶ Κυπρι- ἁκοῦ Ζητήματος. “Ἱερὺς ἀγὼν πε- οἳ. Κύπρου θὰ συνεχισθῇ µέχοι δικαιώσεώς τον. Ἑλλ. Στρατάρχης ΑΛΗΞΑΝΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ Ἐν ᾿Αθήναις τῇ 20ῇ Δεχειιθοί- οἳ. 1904, 'Ὑπὸ τοῦ. Προεδρεύοντος τοῦ Τρας είου Ἠθναρχίας Μητροπολί- του. Ἀνρηγείας κ. Κυπριανοῦ, ᾱ- πεστάλη γθὲς τὸ ἀκόλουθον τηλε- γράφημα πρὺς τὸν Σὲρ Γουῖν- στον Τσέρτσιὰ,. ἨἩφωθυπουργόν, τὸν κ, Ἐλέμεντ ᾽Αττιλήη, ᾽Αρχη- γὸν τῆς ἀξιωματικῆς ᾿Αντιπολι- τεήσεως, τὸν κ. Κλέμεντ Ντεῖδις, ΓΑ λω . Αρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων, τὸν Πούεδρον τῆς Ὠουλῆς τῶν Κοι- , ση νοτήτων καὶ τὸν Γενικὸν Γραμμα- τέα τῶν Ἠνωμένων Ἠθνῶν: Πούεδοος Κυθεονήσεως «Διαμαρτυρύμεθα ἐντόνως διά προκλητικῆν ἐπέμθασιν Στρατοῦ, ἀνάμιξιν αὐτοῦ εἰς ἐθνικὰς ἔκδη- λώσεις ΕΚυποιώοῦ λαοῦ καὶ ᾱ- σχοπον καὶ ἀδικαιολόγητον χοῆ- σιν ὅπλων ἐναντίον ἀόπλοιυ πλη- θησμοῦ, διαδηλοῦντος τὰ ἐθνικά τον. αἰσθήματα. μὲ ἀποτέλεσμα σοθαφρώτατον τοαυματισμὸν πφο- σώπων διατοεχόντων ἄμεσον κίν- ὄυνον», Ἐν τῇ Ἱ. Αοχιεπισκοπῃ Κύ- Ίπρους τῇ δ0ῃ Δεκεμβρίου 1954, 'Ὁ. Κυρηνείας ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Αντιπρόεδρος Γοφασείου Ἐθνασφχίας. θωω- Μ8 ΝΟ) 1Η [0 ο. Σε6. Μητροπολίτης Κιτίου Ανθιμος. ἔδωσε ἐντολὴν εἰς τὰς ἐκκλησιαστικὰς ἐπιτοοπάς, ὅ- πως χαταθάλώωσι διπλοῦν τὸν µι- σθὸν τοῦ Δεκεμύρίου εἰς τοὺς ἱε- ρεῖς, φάλτας καὶ γεωκόρους τῶν γαῶν τῆς Μητοοπολιτικῆς περι- φερείας Κιτίου. Ο. Πανιερώτατος της Κυρηνείας κ. δωσεν ἐντολὴν εἲς ὕλας τὰς κλησιαστικὰς Ἐπιτροπείας τῆς Μητροπολιτικῆς Π[εριφερείας ἴι: ρηγείας, ὅπως πληρώσωσι γαὶ ἑ- αέτας εἷς ὕλους τοὺς “Περεῖς, Λια- κόνους, Ψάλτας κα Νεωκόρους τῆς παρχίας του. 1Ἴον µισθόύν, ἤτοι, διπλοῦν τὸν. μισθὀν τοῦ Λε: γεμθοίου. ιο. Μητοροπολί- Κυπριανος ἔ- Ἐν- ..--- .. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΙΤΙΟΥ Αἴτησις πρὸς Υἱοβεσίαν ᾿Αοιθμὸς 9) 54 Υἱοδετοῦντες: α) Θεύδωσος Κυριάνου. Γαπᾶ Θεοδώρου ἐξ Αγίου. Κωνσταντί- νου. ἐτῶν. 40. ἡ) Αλεξάνδρα Θεοδώρου. τὸ γένος Αντώνη. Δαμποιανοῦ εξ Αγίου. Κωνσταντίνου ἐτῶν 40. Ὑϊοθετουμένη: Ἰωάννα Αθανασίου. Κπνριάκου ἐξ Αγίου. Κωνσταντίνου ετῶν δ κα 11 ἡμερῶν, Οἰἴονδήποτε πρύσωπον γνωρίζον ἔνστασιν διὰ τὴν ὡς ἄνω Υϊοθεσί- αν, καλεῖτωι νὰ, ὑποθάλῃ ταύτην ἐγγοά(ως ποὺς τὸν Μητροπολί- την ἀναγοάφον γαὶ τοὺς λόγους τῆς ἐνστάσεως, ἐντὺς δεκαπέντε (12). ἡμερῶν ἀπὸ τῆς σήμερον. νι τῇ Ἱερῷ, Μητροπύλει Νιτίου 31 Δεμεμθρίου. 1964 τῇ ἛἜνκ τῆς Ἱἱερᾶς Μητροπόλεως Κ.ιτίου | ΕΤΟΣΡΒ. ΑΡ. 25 ΣΡ κ μᾷ Ἑτησία συνδρομὴῆ Σ:Εξλ. ὃ Τιμὴ Φύλλου Γρ. 1. ΓΡΑΦΕΙΑ: ᾿Ισαακίου Ιομνηνοῦ, 2. ΛΕΥΚΩΣΙΑ- ΚΥΠΡΟΥ ΛΑΜΙΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΤΗΝ Ίην ΚΑΙ Ίδην ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Υπο ΣΥΝΤΑΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ πο : νε -- ὡς σσ ι ο λα | ο “ο” ολ σος ΣΑΒΒΑΤΟΝ Ί ΙΝΥΛΡΙΡΥ 1985 ΄Ἡ. Περιτομὴ τοῦ Κυρίου. Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Ἱα ΠΕΜ, Ἔληξε τὸ μεσονύχτιον τῆς χθές ὁ παρελβὼν χρόνος. Ἱδου ὅτι, ἔχείνο ὅπερ καθ ἕλην τὴν διάρχειάν τὸυ ἔδεω- ρεῖτὸ μέλλον ἐγένετο παρελδον. ὙἘΕὰν ὡς οἳ πυθαγέρειοι πρεξῶμεν εἰς ἀπολογισμὸν τοῦ λήξαντος ἔτους πρφέαλλον- τες τὸ απῇ παρέθην τὶ δ' ἔρεξα τὶ δέ µοι δξέον δὺχ ἐτελέσθη» ὤὕπερ Εχείνοι εχρησιµοποίουν πρὸς αὐτοέλεγχον ναὶ οὔτο- πριτικῆν τὸ ἔσπξερας. ἀσφαλὼς δά ἴδωµεν ὅτι η ἀνθρωπότης ἔνησε μὲ τὴν ἄγωνιαν τὴν οποίαν χαι κατὰ τὰ προηγηθέν- τα ἔτη ἐδοχίμασε. Ἡ ἀνεστιότης την ὁπείαν ἡ χπαταχρήµνισις τῶν παρα- δεδοµένων ἀξιῶν ἔφερε, ἡ ἄθεθαιέτης περὶ τοῦ μέλλοντος τὴν ὁποίαν προκαλεί η πλονισθεῖσα Πδη πίστις καὶ εἰς αυ- την την µηχανοχκρατίαν, ἤ ὅποια καὶ ὠδήγησε εἰς την σή- µερον κρατούσαν χατάστασιν, οὐδόλως πλάττωσαν οὈλλὰ τοὐναντιον δὐναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι διηύρυναν τὸ φυχικὸν χενὸν τὸ ἑποῖον ἔφερε ἤ χπαταχρήµνισις παραδεδόµενων ἀξιῶν καὶ ἤ περιφρονησις πρὸς την δρησχείαν, ἢἡ οποία πρύὀ- έαλλόυσα τὸν αἰωνιον καὶ σναλλοίωτον ΦΘξὸν ὡς δηµιουρ- γὸν καὶ σταθερὀν κπυθερνήτην τοῦ χόσµου ἔδιδε εἰς τὴν ζωὴν νόηµοα καὶ ὠδήγει ἀσφαλῶὼς εἷς μέλλον φωτεινὲν καὶ λαμπρόν. Διὰ τοῦτὸ ἆχριθως σήμερον ὁ ἄνθρωπος τῇ ἐπὶ τῆς γῆς χωρὶς σαφῆ γνώσιν τοῦ προορισμοῦ τευ καὶ χατα- ναλίσχξει τὸν χρόνον εἰς ἐχνητήσεις µαταίας καὶ ἔφημέ- ρους χωρὶς νὰ εὐρίσκῃ φυχικὴν ἱπανοποίησιν. Μαὶ τουτο διότι «τροµαγµένα καὶ χωρις νόημα είναι τὰ χρόνικ--ὰν πίσω ἂἀπ᾿ τὴν µαταιότητά τὼν δὲν χυξερνᾶ--χκάτι σταθερὸ» ὅπως εἶπε ὁ Νίτσε, τοῦ ὁποίου τόσον ἤτωῃ ὅσφο καὶ τὸ ἔργον είναι νκλασσιχὸν παράδειγµα τῆς ἀνεστιότητος ἥτις ἐμᾶστι- ζε τοὺς χρόνους του ἀλλά καὶ τοὺς ἰδιχούς µας. , Τὸ κοσµθδειδωλον τοῦ ἄνβρωπινου νοῦ, τὸ ὀπεῖον Όφωσε τὸ ἑωσφορινὸν ὄντως πάθος τοῦ ἀνθρώπου κατὰ παντὸς ὅ,τι ἐμήνυε το παρελξόν, καὶ παντὸς ἔ,τι ὑπενδύμιςε τὸν Φεόν καὶ την διδκσχαλίαν τοῦ χριστικνισμου καταοκρημν]νεται ὑπ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ νοῦ. Νόμοι παὶ συμπεράσματα ἔπὶ σοθαρῶν ἐπιστημονικῶν προὔποδεσεων δεμελιωξέντα καὶ ὀρθὰ θεωρηθέντα καὶ ἐπὶ γενεὰς γενιχῶς παραδεκτ« γξ- νόµενα ἀπεδείχθησαν ὑπὸ τῆς συγχρόνου ἔπιστημης ὧς οὐχὶ θέθαια και τὰ συμπεράσματά των οὗχι ἀσφαλῇ. Μαι οὕτω ὁ ἄνθρωπος ἔστερημένος παντὸς καθοδηγητου αντι τοῦ Ὑπερανδρώπου τὀυ ὑπὸ ξωσφορικοῦ µένους ἔμπνεόμε- νου χατήντησε σκεῦος χεραµέως συντετριµµένον. Οἱ Φίὃν- ῥροι τῶν χριστιανῶν ἐπὶ τῆς σοροῦ θυλιανδῦ τοῦ παρκξα- του εἰς τὸ περίφηµον οσρᾶμα τοῦ Ίψεν «Γαλιλαϊος» «Εεδὼ κεῖται ἕνα λαμπρὸν κατεστραμµενεν σπευςς» τὸυ Ιυρίου.., Εἶναι φρικτὸν τὸ μυστήριον τής ἔχλογῆς» δύνανται ἀθιά- στως νὰ λεχθοῦν περὶ τῆς σημερινῆς ἀνδρωπότητος γεν” πῶς. Τὰ ἔργα της, ἢ ζωή της πατὰ τὸ διαρρεύσαν ἔτος δι- καιλογοῦσι τοῦτο πλήρως. Κοινωνικη ἀδιχία, παταπάτησις τοῦ δικαίου τοῦ ἀσθενεστέρου ὑπὸ τοῦ Ισχυροτερευ, Π ἉἈπι εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Κύπρου ἔχφαινομένπ, τὸ ευρυνόμε- νον συνεχῶς φυχικὸν καινὸν καὶ η αγωνία περι του µελ- Ἄσντος, ὅπερ παρουσιάξεται ζοφερόν., παὶ τὸ ὅποιον ἔπαχο- λουθεῖ τὴν ἀπομάκρύνοιν ἀπὸ τῶν χριστιανιλὼων σρχῶν, ΕΙ” ναι ἐγεῖνα τὸ ὁποῖα πυριαρχοῦν χαὶ Νατὰ τὸ ἑικρρεύσαν ἔτος καὶ προκαλοῦν τὴν ἀνεστιότητα περὶ ἧς και προήγου- µένως εἴπομεν. 'Ὁ ἄνθρωπος δὲν εχει πατρίδα. δεν γνω- ρίζει ἀπὸ ποῦ ἔρχεται ναὶ που πα γςι. Έχνοαμε την έκλογήν του χαὶ ἀπέτυχε κατὰ τρόπον φριχτόν. ος ἨῬεέαίως ἡ χαώδης αὕτη φυχικῃη Χαταστασις του θλδρω- που ἡ ὁποία φέρει ταχέως πρὸς τὸν ὄλεδρον τοῦ. δυτικοδῦ πολιτισμοῦ τοῦ ὁποίου προµηνύυµατα, ὢς Εν τῆς ἀγγελίας τῆς χαταστροφικῆς δυνάµεως των πυρηνικων ὅπλων ς µένων καὶ ὀλοχλήρους ἀχόμη Ἠπειρους να ἐδαφανίσωσι, δὲν ἔλειφαν, ἤρξατο µεγόλας νὰ προναλῃ ἀνησυχίας εἰς τους ὁπωσδήποτε κατέχοντας θέσιν ἡγξτικην εν τῷ δυτικῷ πὀ- σµῳ καὶ ὑπευθύνους ὡς ἔν τοῦτου παθοδηγητὰς τῶν λσῶν οὐχὶ πρὸς καταστροφὴν καὶ τὸν ὄλεθρον ἀλλὰ πρὺς τὴν πρὀ- οδον καὶ τὸν πολιτιόµέν. Τὰ ἐπὶ ταῖς ἕδρταις των Χριστον- γέννων μηνύματα τῶν ἀρχηνῶν τῶν χριστιανικων Ἠρατων εἶναι θαθέως διαπεποτισµένα ὑπὸ τῆς χριστισνΊνης δισ σα λίας, Ιδικιτέρως εὐχάριστον εἶναι, ὅτι τὸ μήνυμα τοῦ Πςω ον πουργοῦ τῆς Πατρίδος µας, τῆς Ελλάδος, τοσθύυτον δκπςᾶ- εται ὑπὸ τῆς χριστιανικῆς πίστεως χαὶ διδασκαλίας ὡς ἔδν ἧτο τοῦτο μήνυμα ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας. ᾽Αλλὰ παά πλη- θος ἐπιστημένων μετὰ φρίκης ὀλέποντες τὸν ὕδεδρεν εἰς τὸν ὁποῖον ὀδηγεῖται ὁ πολιτισμός µας ἔν . τῆς σφαλερᾶς ὁδοῦ τὴν ὁποίαν ἠχολούθησε χρούφυσι ἤδη τὸν χώδωνα τοῦ κινδύνου χαλοῦντες τὴν σύγχρονον ἀνθρωπότητα εἲς ἔπι- στροφὴν εἰς τὴν διδασκαλίαν τοῦ Ποαλκιοῦ τῶν ἡμερὼν καὶ πάντοτε νέου ᾿Ιησοῦ. - . ἀ{ Ἐχκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον χρειάνετσαι εἶναι πάτο τὸ αρ- χόµενον ἤδη ἔτος νὰ ἐνταδοῦυν αἱ προσπάθεϊαι θλίων προς ἐπιστροφὴν εἰς τὸν Ἀριστόν.ς Όσα µια φορα ἔγιναν ἓν μεταγίνονται). ᾿Εὰν ἡ ἀνθρωπότης θέλῃ νὰ ἀποφογῃ ο ὄλεθρον πρὸς ὃν ραγδαίως φερεται παὶ να ὁδηγπθῃ εἷς με - λον νέον, λαμπρὸν πρέπει νὰ εφαρµόση ἐκεῖνο τὸ Ῥπαῖον γράφει πρὸς τοὺς Φιλιππισίους ὁ Απ. Παῦλος «τὰ μὲν μαμά ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεχτεινόμενος» ἡ- θην μὲν ποιουµένη τῶν κατα τὸ λῆξαν ἀλλά χαὶ τὰ ορ. γηθέντα αὐτοῦ ἔτη ἅμαρτιων τῆς, σταβερῶς δὲ ἀπολουδοῦ σα τὴν διδασκαλίαν τοῦ Ναξωραίου να ῥαδίξη, πρὸς «ὅσα ἐστὶν ἀληθῃῆ. ὅσα σεµνά. ὅσα δίναια, ὅσα αγνσ... ο ΧΙΛΙ ΑΣΜΟΣ Τοῦ ἵερολογ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, Στ᾽ (τελευταῖον) Καθολικἡ πίστις τῶν ὀρθοδό- ξώς πιστευόντων εἰς τὸν Χρι- στὸν εἶναι ὅτι, ταυτοχρόνως µε τὴν ἔλευσιν τοῦ Κυρίου, θὰ γί- νῃ καὶ ἡκοινὴ τῶν νεκρων « νάστασις καὶ ἡ ἀλλαγὴ ΄ ων ζώντων (Α΄ Κορ.ε, 51), ὁμοῦ δὲ ὅλοι στηθήσονται ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Πριτου ἵνα κριθῶσιν οἱ μὲν ἁμαρτωλοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς αἰώνιον δόξαν. Οἱ χιλιασταὶ ὃ εἰς τὸ 20ον τῆς ᾽Αποκαλύψεως κεφάλαιον, ἀντιτίθενται εἰς την ἄνω ὀρθόδοξον πίστιν και δια- λαλοῦν, ὅτι ὁ Χριστὸς πρὸ της γενικῆς κρίσεως θά ἀναστήσῃ θαθμηδὸν καὶ κατόὀλίγον τοὺς δικαίους καὶ μετ αὐτῶν θὰ Δασιλεύσῃ ἐπὶ τῆς γῆς ἐπὶ χί- λια ἔτη. (Γραφικαὶ Μελέται τόμ.Δ΄ σ. 9517). Παρεμθάλ- λουν δηλονότι οἱ χιλιασταὶ χι- λιετὲς διάστηµα μεταξὺ τῆς ἀ- νάστασεως τῶν δικαίων και τῆς καθολικῆς τῶν πάντων ἆ- ναστάσεως. Τοῦτο ὅμως ἀντι- τίθεται πρὸς τὴν Γραφήν, ἢ ὁ- ποία γνωρίζει µίαν καθολικἠν ἀνάστασιν καὶ κρίσιν. «ἐν ᾱ- τόµμῳ ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ. ἐν τῇ ἐσχάτη σάλπιγνι᾽ σαλπίσει γάρ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐγερθήσον ται ἄφθαρτοι, καὶ ἡμε. στηριζόμενοι | ἀλ- | [λαγησόμεθα» (Α΄ Κορ. ιε, 55) «Ὅταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώ- [που ἐν τῇ δόξη αὐτοῦ καὶ πάν- πες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι µετ αὖ- [αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρό- νου δόξης αὐτοῦ.. Εἰς τὰ χωώ- ρία ταῦτα ὡς καὶ εἰς ἄλλα τινὰ µόνον κρίσις ἁπάντων νο- εἶται. Ἡ δὲ τῶν χιλιαστῶν ἐκ- Γτεθεῖσα δόξα προέρχεται ἐκ Γπαρερμηνείας τῆς ᾿Αποκαλύ- Ίψεως περὶ τῆς ὁποίας τὰ δέ- [οντα ἐλέχθηοαν ἐν τοῖς πρό- | σθεν. Μετὰ τὴν τελικὴν κρίσιν θά (ἀκολουθήσῃ αἰώνιος τιμωρία | ἵνιος ιτοὺς δικαίους. Οἱ χιλιασταὶ .ὅμως ἀπορρίπτουν τὴν αἰώνιον τιµωρίαν τῶν ἁμαρτωλῶν διό- τι, κατὰ τὴν ἀντίληψίν των, οἱ θοῦν νὰ πιστεύσουν εἰς τὸν Χριστὸν κατὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν θὰ ἐξαφανισθοῦν, θὰ καταστραφοῦν. Περὶ μὲν πτύξαµεν ἀλλαχοῦ, ἐνταῦθα ποδείξωµεν ὅτι ἡ αἰώνιος κό- λασις τῶν ἁμαρτωλῶν δε: θαιοῦται ὑπ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι οἱ ἁμαρτω- [λοὶ «ἀπελεύσονται εἰς κόλασιν [αἰώνιον..» (Ματθ. κε, 46). τὴν (Συνέχεια εἷς τὴν 3ην σελίδα] διὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ αἰώ- δόξα καὶ µακαριότης διά! ἁμαρτωλοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ ἄρνη- | τῆς ἀθανασίας τῆς φυχῆς ἀἆνε-, ἐπὶ τῇ θάσει τῆς Γραφῆς θὰ ἆ-: ἱτοῦ Ἱ. ΕΥ ΝΔΕΛΕ: ΕΕ ν . τ 'Ὁ /Λέγας Βασίλειος ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Τοῦ κ. Βασίλειος ὁ Μέγας κατέχει ἐξέχουσαν θέσιν ἀνάμεσα εἰς τοὺς Μεγάλους Πατέρας τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Ἐγεννήθη εἰς τὴν Καισάρειαν τῆς Καππαδοκίας περὶ τὸ 330 μ.Χ. καὶ ἀπέθανεν τὴν Ίην ᾿Ιανουαρίου τοῦ 2/9, εἰς ἡλικίαν 49 μόλις ἐτῶν. ἸΑ- φοῦ ἔλαθε τὴν πρώτην χριστι- ανικὴν ἀνατροφὴν καὶ µόρφω- σιν ἀπὸ τὴν μάμμην του Μα- κρίνην καὶ τὴν μητέρα του Ἐμμέλειαν, συνεπλήρωσεν τὰς σπουδάς του εἰς τὰς περιφή- µους σχολὰς τῆς Καισαρείας, τοῦ Βυζαντίου καὶ τῶν ᾿Αθη- νῶν. ᾿Εδῶ εὗρε τὸν Γρηγόριον τὸν Ναζιανζηνόν, μετὰ τοῦ ὁ- ποίου συνεδέθη μὲ τὸν ἱερὸν ἐκεῖνον τῆς φιλίας δεσµόν, καὶ τὸν ᾿ΙΠουλιανόν, τὸν μετέπειτα αὐτοκράτορα καὶ παραθάτην. ᾿Εδῶ ὁ Βασίλειος ἐσπούδασεν ἐπὶ τέσσαρα καὶ πλέον ἔτη Ρητορικήν, Γραμματικήν, Φι- λοσοφίαν, ᾽᾿Αστρονομµμίαν, Γεω- µετρίαν καὶ ᾿Ιατρικήν. Κατὰ τὸ 356 ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Καισάρειαν, εἰς τὴν ὁποί- αν ἀφοῦ εἰργάσθη ἐπ᾽ ὀλίγον ὡς ρήτωρ, ἐθαπτίσθη καὶ µε- τέθη εἰς Αἴγυπτον, Παλαιστί- νην, Συρίαν καὶ Μεσοποταµί- αν διὰ νὰ γνωρίσῃ τοὺς περι- φήµους ἀσκητὰς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ ἁἀσπασθῃ ὕστερον καὶ ὁ ἴδιος τὸν μοναχικὸν 6{- ον. ᾿Αφοῦ διέµεινεν ἐπὶ 5 ἔτη εἰς ἔρημον τόπον παρὰ τὸν Πόντον,. ἐχειροτονήθη τὸ 3652 εἰς διάκονον καὶ μετ ὀλίγον εἰς πρεσθύτερον, τὸ δὲ 370 ἐ- ἔελεγη ἐπίσκοπος Καισαρείας, κοὺ κλέψας τὴν ἐξουσίαν, οὐδ᾽ ἁρπάσας, οὐδὲ διώξας τὴν τι- µήν, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῆς τιμῆς διω- χθείς...», ὅπως λέγει εἰς τὸν «Ἐπιτάφιόν του- Γρηγόριος ὁ ΒΜαζιανζηνός. Ὁ ἅγιος Βασίλειος, ὁμοιά- ζει τοὺς ἀδάμαντας ἐκείνους. οἱ ὁποῖοι ὁποθενδήποτε καὶ ἂν τοὺς παρατηρήσης λάμ- πουν. Λάμπει καὶ οἷὸς τῆς Ἐμμελείας, ὁ Βασίλειος, ὡς ἀδάμας. Εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν ἱστορίαν τῆς ᾿Εκκλησίας δὲν ὑπάρχει λαμπροτέρα εὔὐαγγε:- λικὴ φυσιογνωμία καὶ θρη- εσκευτικἠ προσωπικότης. Ὑπὸ ὑποίαν ἄποψιν θὰ ἐξετάσωμεν τὸν λαμπρὸν ἐκεῖνον ἱεράρ: χην τῆς Καισαρείας καὶ δὲν θὰ προθάλῃη ἐνώπιόν µας φω- τεινὸς καὶ ὑπέροχος: Ὡς ἐπι- στήµονα θεολόγον καὶ ἄριστον ἐκκλησιαστικὸν ποιμένα: Ὡς συγγραφέα πολωγραφώτατον καὶ ἀκαταπόνητον ἁγορητὴν ἄμδωνος: Ὡς διαπρυ- σίον ρήτορα τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς καὶ µύστην θερµότατον τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς Φιλοσο- φίας, ἢ ὡς πατέρα τοῦ λαοῦ, ὡς φίλον τῶν δυστυχῶν, ὡς ὡς ἁπτόητον ἀγωνιστὴν τῆς πί. κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, θεολόγου στεως καὶ θαρραλέον ἐπικρι- τὴν τῆς πλάνης καὶ τῆς κα- κίας ᾿Ιδοὺ διατὶ εἰς τὸ θησαυ- ροφυλάκιον τῆς ᾿Εκκλησίας µας αἰωνίως θὰ λάμπῃ ὡς ἆ- Οάμας πρώτου µεγέθους ὁ Βασίλειος. Ἡ ᾿Εκκλησία τὸν ὀνομάζει «Μέγαν». Καὶ πολὺ δικαίως. Διότι µέγας ἦτο ὁ ζῆλος του εἰς τὸ προφορικὸν καὶ γραπτὸν κήρυγμα τοῦ θείου λόγου, ὅ- πως μαρτυροῦν τὰ πολλὰ συγ- γράματά του, θησαυροὶ ἀνε- ξάντλητοι θρησκευτικῶν, ἠθι- κῶν καὶ φιλοσοφικῶν γνώσεων. Οἱ λόγοι καὶ αἱ ἐπιστολαί του, εἶναι ἄριστα πρότυπα τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐγλωττίας τοῦ ἱεροῦ πατρός. Καὶ ἔγινεν ὁ µέγας διδάσκαλος τῆς ἆλη- θείας, καὶ ὁ ἔνθερμος τῆς οἵ- κουµένης φωστήρ. Ὁ λόγος του δὲν ἐνδιατρίθει καὶ πολὺ εἰς θεολογικὰς ἔριδας, εἰς θεωρητικὰς ἐκζητήσεις, εἰς διατυπώσεις δογμάτων. . Δὲν τέμνει καὶ δὲν διαιρεῖ ὡς µάχαιρα τοῦ πνεύματος. Συναρμόζει μᾶλλον καὶ συµ- Φιλιώνει τὰς ψυχάς. Μαλακώ- γει τὰς καρδίας, διορθώνει τὰ ἤθη, ἐλέγχει τὴν ἀνομίαν, πα- ρηγορεῖ τοὺς πάσχοντας καὶ ἀναπτερώνει τὸ φρόνημα τῶν| ἀπηλπισμένων, Χωρὶς θεθαίως νὰ ἀδιαφο- ρήσῃ διὰ τὰ θεωρητικά, ὁ Βασίλειος ἀσχολεῖται μὲ θέµα. τα ἠθικὰ τοῦ πρακτικοῦ βίου. Εἰς ὅλους τοὺς λόγους του εἷ- ναι καταφανἠὴς ἡ τρυφερὰ καὶ γραφικἡ φαντασία τοῦ συγ- γραφέως, καθὼς καὶ ἡ θερμἠ ἀγάπη τῆς ἀρχαίας ρητορικῆς καὶ ποιήσεως τὴν ὁποίαν θέλει νὰ µεταδώσῃ πρὸς τοὺς ἆ- κροατὰς τῶν ὁμιλιῶν του καὶ τοὺς ἀναγνώστας, τῶν θιθλίων του, διότι θεωρεῖ τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴν φιλοσοφίαν ὡς τὸ ἀπαραίτητον προγύµνασµα καὶ τὸ µόνον καλλώπισμα κά- θε. Χριστιανικῆς ψυχῆς. Βε- θαιώνει ὅτι ἡ ποίησις τοῦ ὍὉ- µήρου «ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος», προτρέπει τοὺς χριστιανοὺς νὰ μελετοῦν τὸν Σόλωνα, τὸν Θέογνιν, τὸν Πρόδικον, τὸν Εὐ- ριπίδην, τὸν Πλάτωνα καὶ κα- λεῖ αὐτοὺς ὅπως μιμοῦνται εἰς τὴν ζωήν των πολλοὺς ἆἀρ- Χαίους σοφούς, ὅπως τὸν Πε- ρικλῆν, τὸν Σωὠκράτην, τὸν [Εόκλείδην, τὸν Κλεινίαν, τῶν, ὁποίων πολλὰς ἀρετὰς θεωρεῖ συμφώνως πρὸς τὰ ἱερώτατα παραγγέλµατα τοῦ Εὐαγγε- λίου. Τὴν γνώμην ταύτην τοῦ ἱεροῦ Πατρὸς περὶ τῆς ἠθικῆς ἀξίας τῆς κλασσικῆς ἀρχαιό- τητος ἂς ἔχουν ὑπ ὄψιν των μερικοὶ ὁμιληταὶ τοῦ θείου λό- αφ Τὸ «ΕΚΕΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ» εὔχεται εἰς τοὺς ᾱ- ναγνώστας του εὐλογημενον τόν νέον ἐνιαυτὸν παρὰ Κυ- ρίου. ο -«ο «ο «ας ἡ ΡΗΙΗ) ΠΗΛΙΣ ΠΙΝΕΙ μΚΙΒΡ ΤΗ} ΡΗΛΙΠΙΣ Τηλεγράφημα ἐκ Θεσσαλονίκης μεταδοθὲν ὑπὸ τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ ᾿Αθηνῶν ἀναφέρει ὅτι ἡ Θεολογικῆ Σχολὴ τοῦ ΤΤανεπι- στηµίου Θεσσαλογίκης ἀπεφάσισε ὕπως ἀνακηρύξει τὴν Α. Μ. τὸν ἨἩασιλέα τῆς Ελλάδος Παὔῦλον εἰς ἐπίτιμον διδάκτορα αὐτῆς, 'Ἡ ἀνακήρυξις θὰ γίνῃ ἐν ἐπισήμῳ τελετῇῃ ἐντὸς τοῦ Ἰανουαρίοι µε- ταθαΐνοντος πρὸς τοῦτο τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως εἲς Θεσσαλονί- κην. νο. ἥ |. Ν. Ι ΠΜΡΙΙΡΙΣ ΜΕΙΙΡΗΙ ΠΙΡΙΡΨΗΙ Η ΕΙΝ ΙΙΙ Μετὰ πολύμηναν θεραπείων ἐν ᾿Αθήναις ἡ Α, Μακαριότης ὁ Πά- πας καὶ Πατριάρχης ᾽Αλεξανδρεί- ας 3. Ἀριστοφόρος, ἀποκαταστα- θείσης τῆς ἡγείας τον, ἐπέστρεψε τὸ Σάθόθατον 4 π. Δεκεμύρίου εἲς τὴν ἔδοαν του. εἰς ᾽Αλεξάν- ὄφειαν. Ἠϊς τὸ ἀεφοδρόμιον ὑπεδέχθη- ι σεν τὴν Α. Μωκαριότητα, ὁ Πα- τρικρχικὰς Ἡπίτροπος Καΐρου Ο. ᾿Ἠπίσνοπος Βαθυλῶνος κ. «Ἱ- λαρίων, ὁ Πατοιαρχικὸς ᾿Επίτρυ- πος ᾿Αλεξανδρείαως ᾿Αρχιμ. Παρ- θένιος Κοϊνίδης, ὁ ᾽Αργιγραμμα- τεὺς Αοχιμ. Νεθόδιος Φούγιας, ὁ ἀΔιευθυντὴς τοῦ. «ΓΓαντώνου» ᾿Αωχιμ. Δωρόθεος Γιαννασόποι- λος, ὁ Γενικὸς 1ρόξενος τῆς Ἱλλάδος κ. Α. Αργυρόπουλος, αἱ Κοινοτικ Αρχαὶ τῆς πύλεως ᾽Αλεξανδρείας. ἅπαν τὸ προσω- πιχὺν τοῦ. Πατριαρχείου. πολ)λοὶ »)ηοικοὶ καὶ πλῆθος κόσμου, αθώο ΓΛΙΙΜΛΛΗΝ ΗΙμΙΕ ΗΙ ΜΦΙΝΝ «Ναθὶ ἃ δηµοσιεύετω εἷἲς τὸν ᾿Αθηναϊκὸν τῦπον κατὰ τὴν διάο- χειαν τῶν ἑργασιῶν συντηρήσεως εἰς τὴν ΓΓαλαιοχοιστιανινὴν θα- σιλικὴν Γλυφάδας ἀνευρέθη γάλ- Ἀινος στανορὺς καὶ µετάλλινον νό- μισμα παλαιοχοιστιανικῆς ἑπυχῆς. ΜΛΚΙΠΗ Τ8Ν ΓΡΙΣΙΘΗ ΤΗΣ 1. ἨΝΕΙ(Ι Πν ΗΜΙΙΝ ΤΠ ΗΛΙ Πησσοφορίω ἓξ ᾿Αθηνῶν ἄνα- ν α ἅν ας ορ νο οήκεη - ι- α έσουν ὅτι ἡ ᾿Τεοὰ. Σύνοδος τῆς | Ἐκκλησίας της Ελλάδος διέκοίε τὰς ἑωγασίας τὴς. }όγω τῶν ἔορ- τῶν τῶν. Κριστουγέννων, τοῦ Νέ- γου, οἱ ὁποῖοι οὐδὲν ἄλλο ον ἔτους καὶ τῶν Θεοφανείων, θλέποντες εἰς τὸν ἀρχαῖον. Χί ἑαγασία της θὰ ἐπαναλκη- κόσμον. εἰμὴ µόνον πλάνην καὶ: φθωῦν. μετὰ τὴν {ρ Ἰωανονασίου, (Συνέχεια εἰς τὴν ἍἎην σελιδα) ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ᾽ Αἱ ἐπισκέψεις ἀγάπης. δέ ΠΑΝΤΟΤΕ. μὲν ἰδιαιτέρως ὅμως κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ον οἱ χριστιανοὶ νὰ σπεύδουν πρὸς θεραπείαν τοῦ πόνου καὶ πρὸς θοήθειαν ὅλων ἐκείνων οἳ ἁποῖοι κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον Ἔθόπον ἔχωσι ἀνάγκην τῆς θοηθείας µας. Διὰ τοῦτο ἰδιαιτέραν χαρὰν προκαλεῖ εἰς πάντας ἡ ἀγγελία τῆς κατὰ τὰς ἁγίας αὖ- τὰς ἡμέρας ἄθρόα ἐπίσκεψις ἐνπείνων οἳ ὁποῖοι εὑρίσκονται, ἐπὶ Ἐν τοῦ πόνου, τῶν ἐγκαταλελειμένων οἳ ὁποῖοι εὑρίσκουν περιζαλψιν εἰς τὰ Ορφανοτροφεῖα καὶ Γηροκομεῖα. ᾿Εκεῖνοι 5ὲ ὀποιοι μακρὰν τῶν οἰκείων των, μακρὰν τῶν ἄλλων ἦσαν ἡ- αγκασµένοι νὰ ἑορτάσουν τὴν Γέννησιν τοῦ Ετυρίου εὗρον πρα- γματικην ανακούφισιν ραὶ ἠσθάνθησαν ἰδιαιτέραν χαρὰν ἀπὸ τὰς ἐπισμέψεις ὅμάδων μαθητῶν ὑπὸ τὴν συνοδείαν τῶν καθηγη- τῶν των, παιδιῶν τῶν πατηχητικῶν Σχολείων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τους κατηχητάς των, καθὼς καὶ πολλῶν μελῶν τῶν θρησκευτι- κὠν ὀργανώσεων, οἳ ὁποῖοι ἑσκόρπισαν φὴν χαρὰν μὲ τὰ τραγού- δια των ἀλλὰ καὶ τὰ Χριστουγεννιάτικα γλυκὰ τὰ ὁποῖα ἐμοίρα- σαν εἰς τοὺς ἐλαχίστους ἀδελφοὺς ᾿Εκείνου, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ὥς θρέφος ἐν Βηθλεέμ, καὶ ἔδωκαν τὸν ἰδιαίτερον χαρµόσυνον τόνον τῆς ἡμέρας. Ἐὐχόμεθα ὅπως, αἳ τόσον θεάρεστοι ἐπισκέ- Ψεις αὗταί, ὀργανωθῶσι καλύτερον ὥστε νὰ ἐπιτύχωσι τὸ μέγα μαὶ ὑψηλὸν ἔργον των καλύτερον. Κοινὸς ἐχκλησιασμὸς τῶν μαῦητῶν. ΕΙΝΑΙ ών 1ΝΑ ἐξαιρετικὰ εὐχάριστον «κὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὅ κουνὸς ἐκκλησιασμὸς τῶν μαθητῶν καὶ μάλιστα τῶν μαθητῶν τῶν Γυμνασίων µας ἀλλὰ μαὶ ἄλλων 2Σχολῶν Μέ- σης 1Ταιδείας ἔγινε κανὼν καὶ κοινὴ συνείδησις μεταξὺ τῶν κα- θηγητῶν καὶ τῶν μαθητῶν τῶν Σχολείων µας. “Ἑκάστην Κυ- ριακὴν καθ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ σχολικοῦ ἔτους οἳ μαθηταὶ συνοδευόμενοι ὑπὸ καθηγητῶν των προσέρχονται εἲς τοὺς ναούς, ἵνα ἀπὸ κοινοῦ µετάσχωσι τῆς θείας λατρείας καὶ ἐνώσωσι τὰς προσευχάς των πρὸς τὸν “Ύψιστον. ᾿Ἐκεῖνο ὅμως εἰς τὸ ὁποῖον δέον ᾖἰδιαίτερα νὰ δοθῇ προσοχἡ εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ θρησκευτικοῦ Φρονήµατος ὥστε οἳ μαθηταὶ οἳ ὅποῖοι προσ- ἔθχονται πρὸς κοινὸν ἐκφελησιασμὸν νὰ πράττωσι τοῦτο οὐχὶ ἐξ ἀνάγκης ἀλλὰ ἐξ Εσωτερικῆς πρὸς τοῦτο παρορµήσεως. Διότι ἐκεῖνο τὸ δποῖον ἔχει ἀξίαν εἶναι ἣ ἐσωτερικὴ διάθεσις. Καὶ αἳ πράξεις μαὶ ἐγέργειαι κρίνονται ἀκριθῶς καὶ ἀξιολογοῦνται ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς διαθέσεως τῶν ἑνεργούντων τι. Εἰς τὴν προ- πειμένην μάλιστα περίπτωσιν τὴν ἀφορῶσαν εἲς τὰς σχέσεις μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων µόνη ἤ ἐσωτερικὴ διάθεσις τῶν λά- τρεων----μαθητῶν ἔχει ἀξίαν καὶ καλλιεργεῖ εἰς τὰς Ψυχάς των τὸ θρησκευτικὸν συναίσθηµα μαὶ ὁδηγεῖ εἲς στενωτέρας σχέ- σεις τὸν ἄνθρωσον πρὸς τὸν Θεὸν καὶ συνεπῶς ἐξαγιάξει τὴν κοινωνίαν' διότι οἳ μαθηταὶ τῆς σήμερον εἶναι οἳ πολῖται τῆς αὔριον, οἳ ὁποῖοι θὰ ρυθμίσουν τὰ τῆς ποινωνίας. ΠΜὴ Λήσμο- νῶμεν ὅτι μόνη ἥ ἐξ ἁγνῆς ἐσωτερικῆς διαθέσεως λατρεία εἶναι δεκτῆ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ὅστις διὰ τοῦ στόματος τοῦ Κυρίου λέγει πρὸς ἡμᾶς «ἔλεον θέλω καὶ οὗ θυσίαν» δηλ. τὴν ἁγνὴν ἔσωτερι- κὴν διάθεσιν καὶ ὄχι τὴν διὰ τῶν χειλέων µόνον καὶ τὴν κατὰ ἐξωεερικοὺς µόνον εύιους ἐκαπλήρωσιν εῆς λατρείας. Συνεπῶς µόνον ἐὰν εἲς τὰς ψυχὰς τῶν μαθητῶν καλλιεργηθῇ ἡ ἐσωτερικὴ ἀνάγκήη πρὸς κοινὸν ἐκκλησιασμὸν θὰ ἔχῃ οὗτος ἀξίαν πραγµα- τωιὴν καὶ θὰ ἀποέῇ καρποφόρος. Ἡ ὁμαδικ] προσέλευσις τῶν μαῦητῶν εἰς τὰ ἄχραντα μυστήρια, ΟΧΙ ὅμως µόνον ὃ κοινὸς ἐκκλησιασμὸς ἀλλὰ καὶ ἡ ὅμα- δική προσέλευσις τῶν μαθητῶν εἰς τὴν θείαν µετάληψιν, ἰδίᾳ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἢ ὁποία ἐσχάήως ἤρχισε νὰ καθιεροῦται εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐχάριστος καὶ ἀξία ἰδιαιτέρας ἐξάρσεως. Οἳ µαθηταί, οἱ ὁποῖοι συνοδευόµενοι ὑπὸ τῶν διδασκάλων καὶ κα: θηγητῶν των προσέρχονται ἵνα ἀπὸ κοινοῦ εὐχαριστήσωσι τὸν Ὕψιστον διὰ τὴν πρὸς αὐτοὺς παρασχεθεῖσαν θοήῄθειαν καὶ ἵνα τὸν παρακαλέσωσι νὰ τοὺς φωτίσῃ εἷς τὰς περαιτέρω σπουδάς των, ἑνοῦνται περισσότερον καὶ αἰσθάνονται τοὺς μεταξύ των δε- σμοὺς νὰ γίνωνται στενώτεροι ὅταν εὐλαθῶς προέρχονται νὰ µεταλάθωσιν ἀπὸ τοῦ κοινοῦ ποτηρίου τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ θεανθρώπου ὃ ὁποῖος ἦλθεν ἐπὶ τῆς γῆς, ἵνα ἀκριθῶς μᾶς µεταδώ- σῃ ἐκ τοῦ σώματος καὶ αἵματος Αὐτοῦ καὶ μᾶς ἐνώσῃ μεθ᾽ ἑαυτοῦ. «ΟΕὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα οὓκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς: ὁ τρώγων µου τὴν σάρκα καὶ πίνων µου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον καγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἓν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳα.... ὃ τρώγων µου τὴν σάρκα καὶ πί- νων µου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ µένει καγὼ ἐν αὐτῷ». Πρέπει ὅμως ἰδι- αιτέρως νὰ προπαρασκευάξωνται οἳ μαθηταὶ πρὸς τοῦτο, ἵνα ᾱ- ξίως µεταλαμέάνωσι' «ὃ γὰρ ἀναξίως ἐσθίων καὶ πίνων μὴ δια- κρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει». Πρὸς τοῦτο δέον οἳ μαθηταὶ νὰ ἐθισθῶσιν εἰς τὴν ἐξομολόγησιν, ἥτις ὡς Λουτρὸν καθαρίζει τὰς ψυχὰς ἀπὸ τοῦ ρύπου τῶν ἁμαρτιῶν καὶ καθιστᾷ ἀξίους τοὺς δι αὐτῆς καθαρισθέντας νὰ µευάσχωσι τοῦ θείου δείπνου. ΧΑ { ΠΗΠΠΙΛΜΗΙ0Σ ΜΕΝ Τοῦ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΘ. ΠΕΤΣΑ, θεολόγου Γ΄ (τελευταῖον) Ἡ ἰδία πίστις ἀπαντᾶται καὶ εἰς τὸν Ρωμαϊκὸν λαὸν ὡς διδασκαλία πατροπαράδοτος, ἥτις ἐγιγαντοῦτο ἐφ᾽ ὅσον ὁ κόσμος προέκοπτεν ἐπὶ τὸ χεῖ- ρον, ὥς τοῦτο συνέδαινε καὶ εἰς τοὺς ἄλλους λαούς. Διότι ἦτο πίστις καθολικἠ ὅτι ὁ ἐξ οὐρανῶν Λυτρωτὴς θὰ ἤρχετο τότε µόνον, ὅτε ἡ ἀνθρωπότης θὰ ἔφθανε εἰς τὸν µεγαλύτερον θαθμὸν τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς ἀνηθικότητος. Οὕτως ὁ Ἔθνι- κὸς ποιητὴς τῆς Ρώμης, Βιργί- λιος, ὑμνολογεῖ ἕνα νέον αἰῶ: να, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποκαλυφθῇ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα χάρις εἰς τὴν γέννησιν ἑνὸς παιδίου, τὸ ὁ ποῖον χαρακτηρίζεται, ἡ όλα- στὸς τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἔγγονος τῶν θεῶν. Τὸ παιδίον τοῦτο θὰ ἀνατρέφεται μετὰ τοῦ θεοῦ καὶ τῶν ἡρώων καὶ θὰ θασιλεύσῃ διὰ τῆς εἰρήνης καὶ δι᾽ οὖρα- γίων ἀρετῶν, Ὁ Κικέρων, ὁ μέγας ρήτωρ ἐκπλήττεται ἐ- νώπιον τοῦ παγκοσμίου ἐκεί- νου µονάρχου τὸν ὁποῖον προέ- λεγον οἱ χρησμοί. Ὁ Τάκιτος, Σουετόνιος καὶ ἄλλοι Ρωμαῖοι ἱστορικοὶ ὁμιλοῦν σαφέστατα περὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Καθολι- κοῦ διδασκάλου καὶ Λυτρωτοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ μάλιστα οἱ δύο ἀνωτέρω ἔλεγον ὅτι, ὅ- λοι, κατὰ ἀρχαιοτάτην παρά- δοσιν καὶ πίστιν, ἀνέμενον ὅτι οἱ µέλλοντες νὰ ποιµάνουν τὴν Οἰκουμένην θὰ προήρχοντο ἐκ τῆς ᾿Ιουδαίας. «Απασα ἡ Ανα τολὴ ἐμφορεῖται τῆς ἀρχαίας καὶ ἁμεταθλήτου ταύτης γνώ- µης, ὅτι ἐκ τῆς ᾿Ιουδαίας ἑξε- λεύσονται οἱ κυθερνήσοντες τὸν κόσμον». Ὁ μεγάλης φῄ- µης συγγραφεὺς τῶν Φιλοσοφι- κὠν µμελετῶν περὶ Χριστια- νισμοῦ Αὔγουστος Νικόλαος, εἷς τὸ Κεφάλαιον Καθολικαὶ Παραδόσεις ἐν συμπεράσματι λέγει «Ἡ προσδοκία λοιπὸν ἑνὸς Λυτρωτοῦ τῆς φύσεως ἡ- μῶν, νικητοῦ τοῦ κακοῦ, ἕκου- σίου καὶ ἀθώου θύματος τῆς Θείας Δικαιοσύνης, καθολικοῦ Διδασκάλου καὶ θεμελιωτοῦ θρησκευτικῆς ἀνακαινίσεως, ἥ- τις θέλει ἐκταθεῖ παντοῦ καὶ θέλει πάντοτε διαρκέσῃ εἶναι τοσοῦτον ἀρχαία καὶ τοσοῦτον διακεχυµένη, ὅσον τὸ ἀνθρώπι- νον γένος ἐπὶ τῆς γῆς. Εἴτε τὰς πίστεις τῶν λαῶν θεωρήσωμεν, εἴτε τοὺς ρμεμοσε θε- σμοὺς καὶ τὰς ἱλαστηρίους Θυ- σίας, φανερὸν ὅτι οὐδέποτε ῥ- πῆρξε καθολικωτέρα παράδο- σις». ᾿Εκτὸς τῶν ἀνωτέρω, τὸ γε- γονὸς καὶ µόνον τῆς ἐμφανί- σεως τῶν Μάγων, οἱ ὁποῖοι ἐ- ζήτουν νὰ μάθουν ποὺ ἐγεννή- θη ὁ ᾿Ιησοῦς, ἀποδεικνύει τὴν πίστιν τὴν ὁποίαν εἶχον οἱ Ἐθνικοὶ εἰς τὰς περὶ άναμενο- µένου «ἀγαθοῦ ἄνακτος» χρη- σµολογίας καὶ τὴν πεποίθησιν ὅτι ἡ ἀνθρωπότης, ἡ εἰς τὸ χεῖλος τῆς ἀθύσσου εὑρισκο- µένη δι ἑνὸς µόνου θαύματος ἠδύνατο νὰ σωθῇ. (Συνέχεια εἰς τὴν 3Ἄην σελίδα) 2 Ι8Ε72ΛΛΘΗΙΚΗ ΚΝΙ 0 ΙΠΙΣ ΜΗΝΠΡΙΙΣ Τοῦ β΄ Ὁ πεπειραµένος ὀφθαλμὸς διακρίνει ἀμέσως ὅτι ἡ χλω- ρὶς καὶ ἡ δασικἡ περιοχή εἴ- γαι πλουσιωτέρα εἰς τὴν Μα- κεδονίαν παρὰ εἰς τὴν Θεσ- σαλίαν καὶ τὰ ζῶα εὐρωστότε- ρα. Ἡ ἐπικρατοῦσα ἀσφάλεια εἰς τὴν Μακεδονίαν εἶναι σή- µερον πλήρης. Ὡς ἐκ τούτου τὰ ἀφθονοῦντα ποίµνια προ: Φάτων καὶ αἰγῶν καὶ αἱ ἀγέ- λαι τῶν 6οῶν θόσκουσιν ἁμέ- ριµνα εἰς τὴν Μακεδονικὴν γῆν, τὴν ὁποίαν διατηροῦσιν ἐ- λευθέραν ἡ ἀνδρεία τῶν κα: τοίκων τῆς µπεριοχῆς καὶ ἡ γενναιότης τοῦ Ελληνικοῦ στρατοῦ. Τὴν εὐλογημένην ἆλ- λὰ καὶ µεγάλως δεινοπαθήσα- σαν Μακεδονικὴν γῆν τρεῖς φορὰς κατεπάτησαν οἱ ἅθλιοι Βούλγαροι εἰς τὸ διάστηµα τῶν τελευταίων 30 ἐτῶν καὶ τρεῖς φορὰς ἐδιώχθησαν διὰ τοῦ ἡρωϊσμοῦ τοῦ Ελληνικοῦ στρατοῦ. Τὴν πρώτην φορὰν ὅταν αἱ Βαλκανικαὶ Χχῶραι, ἤτοι ἡ Ελλάς, ἡ Σερδία, τὸ Μαυρο- θούνιον καὶ ἡ Βουλγαρία συων- εµάχησαν καὶ ἑνίκησαν τὸ 1912 τὸν Τουρκικὸν στρατόν, ὁπότε ἕκαστος στρατὸς τῶν συμμάχων προελαύνων κατε- λάμόθανε καὶ ἐθεώρει ὡς ἰδι- κάς του τὰς καταλαμόανομέ- νας χώρας. Οὕτω οἱ Ἕλληνες προελαύνοντες καὶ νικῶντες τοὺς Τούρκους κατέλαθον τὴν Θεσσαλονίκην, οἱ Σέρθοι κατ- έλαθον τὸ ἑλληνικώτατον ΛΛο- ναστῆρι καὶ οἱ Βούλγαροι τὰς Ἑλληνικὰς πόλεις τῆς Μακε- δονίας καὶ Θράκης, Σἑἐρρας, Ξάνθην, Καθάλλαν, Κομοτι- νὴν κλπ. ᾽Αλλὰ «μωραίνει Κύ- ριος ὅν θούλεται ἀπολέσαι». Ἡ ἁπληστία καὶ ἡ ἀπιστία τῶν Βουλγάρων, οἵτινες ἤθε- λον καὶ τὴν Θεσσαλονίκην, συ- νετέλεσαν εἰς τὴν ἔκρηξιν τοῦ Ἑλληνοθουλγαρικοῦ πολέμου κατὰ τὸ 1913, ὁπότε ἐξεδιώ- χθησαν οἱ Βούλγαροι ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν καὶ Θράκην ὑπὸ τοῦ ἡρωϊκοῦ ᾿Ελληνικοῦ στρα- τοῦ, ὁδηγουμένου ὑπὸ τοῦ Βα- σιλέως καὶ Ὑτρατηλάτου Κωνσταντίνου τοῦ 18’. Τὴν δευτέραν φορὰν 1914-- 191686 καὶ τὴν τρίτην φορὰν 1941--1944 παρηκολούθουν οἱ Βούλγαροι, ὡς ἄγρια ὄρνεα, τὸν προσωρινῶς προελάσαντα εἷς τὰς Ἑλληνικὰς χώρας Γερ μανικὸν στρατόν, καὶ ἀνάν- ὅρως καὶ ἀτίμως διέπραξαν σφαγὰς καὶ ἀτιμίας εἰς θάρος τοῦ ἁμάχου Ἑλληνικοῦ πλη- θυσμοῦ. ᾽Αλλὰ καὶ πάλιν έἐξε- διώχθησαν ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ μετὰ τὴν ἧτταν τῶν Γερμανῶν κατὰ τοὺς δύο παγ- κοσµίους πολέμους. Σήµερον ἡ Μακεδονία ἡ πε- ριλαμθανομµένη ἐντὸς τῶν Ἑλ- ληνικῶν συνόρων εἶναι Ἕλλη- νικἡ κατὰ τὸν πληθυσμόν. ᾿Αφοῦ ἐπεράσαμεν τὰς εὖ- φόρους πεδιάδας τῆς Μακεδο- νίας καὶ εἴδομεν τὴν σηµαί- νουσαν πόλιν Αἰκατερίνην, δι- ἠλθοµεν ὑπεράνω ἐκτεταμένων γεφυρῶν ἐπὶ τῶν μεγάλων πο- ταμῶν τῆς Μακεδονίας καὶ ἐ- φθάσαμεν τέλος εἰς τὴν Θεσ- σαλονίκην, τὴν ὀνομαστὴν κα- τὰ τοὺς Βυζαντινοὺς χρόνους ὡς δευτέραν πόλιν τῆς Ἓλλη- νικῆς Βυζαντιακῆς Αὐτοκρα-- τορίας, ὀνομαστὴν ἐπίσης κα- τὰ τοὺς σημερινοὺς χρόνους διὰ τὰ πολυάριθµα Βυζαντινὰ Μνημεῖα της καὶ δευτέραν πό- λιν, μετὰ τὰς ᾿Αθήνας, τοῦ Ἠε- ὠτέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους. Θεωροῦμεν ἐπίκαιρον νὰ ἆᾱ- ναφέρωμεν µμερικἀ ἱστορικὰ γεγονότα ἀφορῶντα εἰς τὴν περίδοξον αὐτὴν πόλιν. Ἡ Θεσσαλονίκη ἱδρύθη τὸ ἔτος 315 π.Χ. ὑπὸ τοῦ Κασσάνδρου, Βασιλέως τῆς Μακεδονίας, ὅ- στις ἔδωσεν εἰς τὴν πόλιν τὸ ὄνομα τῆς συζύγου του Θεσ- σαλονίκης, ἁδελφῆς τοῦ Με- γάλου ᾿Αλεξάνδρου. 168 π.Χ. Ὁ Βασιλεὺς Περ- σεὺς νικᾶται ὑπὸ τῶν Ρωμαί- ων κατὰ τὴν µάχην τῆς Πύ- ὄνας. Ἡ Μακεδονία γίνεται Ρωμαϊκὴ ἐπαρχία καὶ διαιρεῖ- ται εἰς τέσσαρα µέρη. Ἡ Θεσ- σαλονίκη καθίσταται πρωτεύ- ουσα τοῦ δευτέρου µέρους. 54 μ.Χ. ὍὉ ᾽Απόστολος Παῦ- λος ἐπισκέπτεται τὴν Θεσσα- λονίκην, 303 μ.Χ. Μαρτύριον τοῦ 'Α- γίου Δημητρίου. Περὶ τούτου θὰ ὁμιλήσωμεν ὅταν περιγρά- Ψωμεν τὴν ᾿Εκκλησίαν τοῦ -Α- γίου Δημητρίου. 582 μ.Χ. Πρῶται ἐπιδρομαὶ τῶν Σλαύων. Ἐξακολουθοῦσι καὶ καθ᾽ ὅλον τὸν Τον αἰῶνα. Κατὰ τὸ διάστηµα τῶν ἐπιδρο- μῶν τούτων ἡ Θεσσαλονίκη ἐἑ- πολιορκήθη πέντε φοράς, ἀλλ᾽ οἱ ἐπιδρομεῖς ἀπεκρούσθησαν ὑπὸ τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς πὀ- λεως. 904 μ.Χ. Πολιορκία καὶ ἅ- λωσις τῆς πόλεως ὑπὸ τῶν Σαρακηνῶν. Οὗτοι, ἀφοῦ ἐλε- ἠλάτησαν τὴν πόλιν, ἀπεσύρ- θησαν φέροντες χιλιάδας αἰχ- µαλώτων. 1185 μ.Χ. Πολιορκία καὶ κατάληψις τῆς Θεσσαλονίκης ὑπὸ τῶν Βορμανδῶν. Οδτοι ἐξεδιώχθησαν τὸ ἑπόμενον ἕ- τος ὑπὸ τοῦ Βυζαντινοῦ στρα- τοῦ. 1204 μ.Χ. Ὁ χρόνος τῆς Δ΄ Σταυροφορίας. Αἱ σταυροφο- ρίαι ἑγίνοντο ἀπὸ τοὺς Βασι- λεῖς καὶ Ἡγεμόνας τῆς Δύ- σεως πρὸς ἀπελευθέρωσιν τῶν Αγίων Τόπων ἀπὸ τοὺς Μου- σουλµάνους. αλλ’ οἱ ἅθλιοι Σταυροφόροι κατὰ τὴν Δ΄ Σταυροφορίαν ἀντὶ νὰ µετα- ξῶσιν εἰς τὴν Παλαιστίνην ἐπέ- ὃραμον κατὰ τῆς Κωώνσταντι- νουπόλεως, τὴν ὁποίαν ἐλεη- λάτησαν. Εἰσῆλθον μὲ τὰ ζῶά ᾿Ιατροῦ κ. Ν. Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ των εἰς τὸν Παὸν τῆς Αγίας Σοφίας, ὅστις ἐμολύνθη μὲ τὴν κόπρον τῶν ζώων των, καὶ ἐλήστευσαν ὅλα τὰ πολύτιμα τοῦ Ναοῦ, μἡὴ φεισθέντες οὔτε αὐτοῦ τοῦ 'Αγίου Ποτηρίου. Τότε καὶ ἡ Θεσσαλονίκη μὲ µέρος τῆς Μακεδονίας ἐδόθη εἰς τὸν Βονιφάτιον τὸν Μομ- φερᾶτον. 1223 μ.Χ. Ἡ Θεσσαλονίκη κατελήφθη ἀπὸ τοὺς ἝἜλλη- νας Δεσπότας τῆς ᾿Ηπείρου. (Ἡ λέξις Δεσπότης σηµαίνει ἐδῶ Ηγεμών). 1946 μ.Χ. 'Ἡ Θεσσαλονίκη εἶναι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ ἝἛλληνος αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας ᾿Ιώάννου Βατάτση. 1261 μ.Χ. ᾽Αφοῦ ἡ Κωώνσταν- τινούπολις ἀνακατελήφθη ἀπὸ τὸν Ἕλληνα Αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Μιχαἠλ δον τὸν Παλαιολόγον, ἡ Θεσσαλονίκη ἀπετέλεσε πάλιν µέρος τῆς Ἑλληνικῆς Αὐτοκρατορίας. 1380-1402 μ.Χ. Ἡ Θεσσα- λονίκη δύο φορὰς κατελήφθη ὑπὸ τῶν Τούρκων, οἵτινες πα- ρέμειναν ἐκεῖ ὀλίγον χρόνον. 1402 μ.Χ. Ὁ Αὐτοκράτωρ Μα- νουὴλ Β΄ ὁ Παλαιολόγος στέλ λει εἰς Θεσσαλονίκην ὡς Κυ- θερνήτην τὸν υἱόν του ᾿Ανδρό- νικον. 1423 μ.Χ. Ο ᾿Ανδρόνικος Παλαιολόγος μὴ δυνάµενος νὰ ὑπερασπίσῃ τὴν πόλιν ἀπει: λουμένην ὑπὸ τῶν Τούρκων παραχωρεῖ ταύτην εἰς τοὺς ᾿Ενετούς. 1430 μ.Χ. Οριστικὴ κατά- ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ ου ἔν τε τῇ ἐσωτερικῇ καὶ ἐ- ξωτερικῇ αὐτῆς παραστάσει. Καὶ ἡ ᾿Αρχιεπισκοπὴ Πύ:- πρου εἶχε καὶ ἔχει ὡς ἔμόθλη- μα τὸν Δικέφαλον Βυζαντινὸν ἀετόν. Εἶχεν ἐπίσης ἐπίλεκτον ἐπιτελεῖον Κληρικῶν, ὡς τὸ τοῦ Σακελλαρίου καὶ Οἰκονό- µου, καὶ Λαϊκῶν ὡς τὸ τοῦ Μεγάλου Λογοθέτου καὶ τοῦ Μεγάλου Ρήτορος, καὶ ἄλλων ᾽Αξιωματικῶν, διὰ τῶν ὁποί- ων προσεδίδετο αἴγλη καὶ µε- γαλοπρέπεια ἐν ταῖς ἱεραῖς τελεταῖς. Ἐν δὲ τοῖς καθέκαστα τὰ ἔθιμα τῆς ἐκκλησίας τῆς Κύ- πρου καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Αρ: χιεπισκοπῆς εἶχον καὶ ἔχουσιν ὡς ἑξῆς: Κατὰ τὴν παραμµονὴν τῶν Χριστουγέννων καὶ τὸ Λλέγα Σάθόατον ἐτελεῖτο ἐν τῷ Μι- κρῷ Συνοδικῷ, ὅπως καὶ σή- µερον, τὸ “Αγιον Εὐχέλαιον, προϊσταμένου τοῦ Μακαριωτά- του ᾿Αρχιεπισκόπου φέροντος ἐπιτραχήλιον καὶ ὠμοφόριον καὶ χρίοντος δι᾽ ἐλαίου τοὺς παρισταµένους. Τὴν ἐπιοῦσαν ὄρθρου θΘαθέ- ος λειτουργία ἐν τῷ Καθεδρι- κῷ Ναῷ ὑπὸ τῆς Α.Μ. τοῦ ληψις τῆς Θεσσαλονίκης ὑπὸ τῶν Τούρκων. 1912 μ.Χ. Ἡ Θεσσαλονίκη γίνεται Ἑλληνική, άπελευθε- ρωθεῖσα ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, ὁδηγουμένου ὑπὸ τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου, τότε Διαδόχου τοῦ 'Ελληνικοῦ θρόνου. Ἡ ἀπελευθέρωσις ἐ- γένετο εἰς τὰς 26 ᾿Ὀκτωθρίου, ἑορτὴν τοῦ Αγ. Δημητρίου, προστάτου τῆς πόλεως. κ Χ Εἴτε ταξειδεύει τις διά ἔη- ρᾶς εἴτε διὰ θαλάσσης ἐφ᾽ ὅ- σον πλησιάζει εἲς τὴν ἵστορι- κἠν πόλιν ἡ θέα αὐτῆς εἶναι ἐ- πιθλητικἡὴ καὶ μεγαλοπρεπής. Ἐκτισμένη ἀμφιθεατρικῶς καθ’ ὅλην τὴν ἕκτασιν τοῦ λι- μένος, εὑρισκομένου εἰς τὸ θάθος τοῦ Θερμαϊκοῦ κόλπου παρουσιάζει κατὰ τὰ πρὸς τὴν παραλίαν µέρη ὠραιοτάτας οἰκοδομάς, κατὰ δὲ τὰ ἐσώτε- ρα καὶ ὑψηλότερα µέρη ἆ- πλούστερα κτίρια, ἅτινα μὲ τὰ µέρη τῶν παλαιῶν τειχῶν της παρουσιάζουσιν αὐτὴν ταύτην τὴν ἀρχαίαν πόλιν. Ὡραιοτάτη εἶναι ἡ παραλια- κἡ ὁδὸς ὀνομασθεῖσα πρότερον μὲν ὁδὸς Μίκης καὶ σήµερον λεώφόρος Βασιλέως Κώνσταν- τίνου. Αὕτη καταλήγει εἰς τὸν λευκὸν Πύργον, εἰς τὸν κῆπον, τοῦ ὁποίου ὑπάρχει ἡ προτομὴ τοῦ Βότση τοῦ γενναίου πλοιάρχου τοῦ Ἑλληνικοῦ ὃ- ποθρυχίου, ὅστις κατὰ τὸ 1912 ἐτορπίλλισεν εἰς τὸν λιμένα τῆς Θεσσαλονίκης τὸ Τουρκι- κὸν Θωρηκτὸν Φεχτῆ -υ- Βα- πουλέν. . Παράλληλος πρὸς τὴν ὁδὸν ταύτην εἶναι ἡ ὁδὸς ᾿Ιωάννου Τσιμισκῆ σήμερον καλουμένη Μεγάλου ᾿᾽Αλεξάνδρου καὶ πα- ῥράλληλος ταύτης ἡ 'Ὁδὸς ἙἜρ- μοῦ' ἀκολούθως παράλληλοι εἶναι ἡ ᾿Ὁδὸς Ἐγνατίας ἡ ὍὉ- δὸς ᾿Ολύμπου, ἡ Ὁδὸς Α- γίου Δημητρίου καὶ τελευταία ἡ Ὁδὸς Κασσάνδρου. Κάθετοι πρὸς τὰς παραλλήλους ταύτας λεωφόρους εἶναι ἡ Ὁδὸς Βενι- ζέλου, ἡ Ὁδὸς ᾿Αριστοτέλους, ἡ Ὁδὸς Αγίας Σοφίας καὶ ἡ λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας. Ἡ ὁδὸς ᾿Εγνατίας ἀναφέρεται εἲἷς µίαν ᾽Αρχαῖαν Στρατιώτι- κἠν καὶ ἐμπορικὴν Ὁδὸν ἥτις ἤρχιζεν ἀπὸ τὴν᾽Απολλωνίαν, (Τὸ σημερινὸν Δυρράχιον) καὶ κατέληξεν εἰς τὰ παρὰ τὸν “Εόρον Κύψαλα. (Συνεχίζεται). ΜΝΗΜΗΣ ΙΠΙΚΜΙΙΣ ΠΝΛΙΙΙΝ ΚΙΙ ΝΟ) ΝΠΙΙ ΙΙΙ Κατὰ δημοσιογραφικὰς πληρο- φορίας ἐν Λονδίνου ἐξαχολουθεῖ ἩΠ. διάστασις μεταξὺ τῆς Κυθερ- νήσεως Νοτίου ᾿Αφρικῆς καὶ τῆς Αὐτόθι ᾽Αγγλικανικῆς Ἐκκλησί- ας. Ἡ ἔρις αὕτη ὡς γνωστὺν προεκλήθη κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Κυθερνήσεως Νοτίου ᾿Αφοι- κῆς ἀπαγορευούσης τὸν σιγχος- τισμὸν λευκῶν καὶ μαύρων. Ἡ Κυθέρνησις ἀπηγόρενσε οὗ µόνον τὴν φοίτησιν μαύρων παιδιῶν εἲς τὰ σχολεῖα τῶν λευκῶν ἀλλὰ καὶ τοὺς γάμους μεταξὺ λευκῶν καὶ ἐγχοώμων. Ἡ ᾽Αγγλικανικὴ ἛἘκ- κλησία ἀκολουθοῦσα τὴν διδασκα- λίαν τοῦ. Κυρίου, οὐδεμίαν µετα- Ἐν φιλῶν. ποιουµένοι. διάκοισιν͵ κατεδίκασε τὴν τοιαύτην διάχρι- σιν, ἐλθοῦσα ὡς ἐν τούτου. εἷἲς ρῆξιν ποὸς τῆν Νοτιραφοικανι- κὴν Κυθέρνησιν. Ἡ. διάστασις αὕτη' ποοεκάλεσε θαθεῖαν συγχίνησιν μεταξὺ τῶν ἐκκλησιαστικῶν κύκλων τῆς Αγ- γλίας, οἱ. ὁποῖοι καταδικάζοντες τὰς ἐνεργείας τῆς Ἀοτιοαφριχά- γικῆς Νυθερνήσεως πφοθύµως ἀνταπεκοίθησαν εἲς τὴν ἔκκλησιν τῆς ἐν Νοτίῳ ᾿Αφοιμῃ Ἁγγλικα- νικῆς Ἐκκλησίας ποὸς οἴνωνομι- κὴν θοήθειαν. Αἱ. ἐκκλησιαστικαὶ ἐφημεοίδες τῆς ᾽Αγγλικανικῆς Ἠγκλησίας αἱ ἐκδιδόμενια, ἐν Λονδίνῳ καὶ εἰς ἄλλως πόλεις τῆς ᾽Αγγλίας ἀφιε- ρώνουν εἷς ἑκάστην ἔκδοσίν των πολύστηλα ἄρθρα ἀναφερύμενα εἰς τὴν διένεξιν αὐτὴν προασπί- τοῦσαι τὴν ὀρθὴν ἐν προχειμένῳ ἄποψιν τῆς ᾽Αγγλικανικῆς Ἑκ- Ἀλησίαως Νοτίου ᾿Απρικῆς. παντοι- οτρόπως ἐνισχύουσαι τὸν ἀγῶνά της, ᾿Αρχιεπισκόπου. Μετὰ τὸ πέ- ἴρας προηγουμένων τῶν ψαλ- [τῶν καὶ τοῦ ἸΚλήρου ἑπακο- [λουθοῦντος τοῦ ᾿Αρχιεπισκό- ἵπου φέροντος τὸν Μανδύαν, ιἄνοδος ἐν ψαλμῳδίαις εἰς το ΙΜέγα Συνοδικὀν, ὅπου ἑπακο- ἱλουθεῖ ὁ πολυχρονισμὸς τῆς ΙΑ. Μ. καὶ τὸ χειροφίληµα. Εἶ- τα τὸ πρόγευμα ἐν κοινῇ τρα- πέζῃ προκαθηµένου τοῦ Μα- καριωτάτου. Περὶ δὲ ὥραν 9-10 ἠχούν- των τῶν κωδώνων προσήρχον- το ἐκ περιτροπῆς πᾶσαι αἱ ἐ- γορίαι τῆς Λευκωσίας καὶ προσεκύνουν τὸν Μακαριώτα- τον. Προηγεῖτο ὁ νεωκόρος ἑ- κάστης ἐκκλησίας κρατῶν ὁ- ψηλὰ τιµητικήν ράόδον {ἔθι- μον τηρούμενον καὶ σήμερον ἐν τῇ ἐνορίᾳ Αγίου ᾽Αντωνί- ου), εἴποντο οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἐπίτροποι καὶ οἱ λοιποὶ ἐνο- ρῖται, ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ Ε- ΤΟΥΣ η ΤΗΣ Πρωτο- ΧΡΟΝΙΑΣ. Περὶ τὴν ἑσπέραν, σμικρὸν προ τοῦ δείπνου, πάντες οἱ ἐν τῇ ᾿Αρχιεπισκοπῇ προσήρχον- το εἰς τὸ Μέγα Συνοδικόν, ὅ- που ἐγίνεο µμικρὰ τελετή, προϊσταμένου τοῦ Μακαριω- τάτου, καὶ ἐψάλλοντο σχετικὰ ἄσματα. Μετὰ ταῦτα ὁ Μακα- ριώτατος ἔλεγε σχετικὰ ἐπὶ τῇ λήξει τοῦ ἔτους εὐχόμενος αἰσιώτερον τὸ νέον. Εἶτα ἐκό- πτετο ἡ Βασιλόπηττα καὶ διε- γεµετο εἰς τοὺς παρισταµέ- νους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐδίδε- το καὶ τὸ καθωρισµένον χρη- ματικὀν ποσὸν ὡς πρωτοχρο- νιάτικον δῶρον. Τὴν 2ην ᾿Ιανουαρίου, παρα- μονὴν τῶν Φώτων, τὰ λεγόμε- γα «Πάλανδα», ἐτελεῖτο ἐν τῷ Καθεδρικῷ ναῷ ὁ μικρὸς ἃ- γιασμός, μετὰ δὲ τὸ πέρας αὐτοῦ ὁ Μακαριώτατος φέρων τὸν Μανδύαν περιήρχετο τὴν ᾿Αρχιεπισκοπὴν καὶ ἔρραινε πάντα τὰ δωμάτια αὐτῆς δι’ ἁγιασμοῦ. Ἡ 30ἡ Ιανουαρίου, τῶν Τριῶν “Ιεραρχῶν, καὶ ὡς ἑορ- τὴ τῶν Γραμμάτων. ᾿Επίσημος ἑσπερινὸς, καὶ τὴν πρωϊαν λει- τουργία ὑπὸ τοῦ Μακαριωτά- του ἐν τῷ Καθεδρικῷ ναῷ, ὅ- που προσήρχοντο οἵ τε διδά- σκαλοι καὶ οἱ µαθηταί. Εἶτα τελετὴ ἐν τῷ Σχολείῳ --νῶν ἐν τῷ Παγκυπρίῳ Γυμνασίῳ, ὅ- που τελετὴ καὶ ὁ πανηγυρικὸς τῆς ἑορτῆς. ᾿Κατὰ τὴν µεσηµθρίαν παρε- τίθετο γεῦμα ἐν τῇ ᾿Αρχιεπι- σκοπῇ, προκαθηµένου τοῦ Μα. καριωτάτου, τοῦ ἀνωτέρου προσωπικοῦ τῆς ᾿Αρχιεπισκο- πῆς καὶ τῶν διδασκάλων τῆς Λευκωσίας. Προπόσεις καὶ Ψαλμῳδίαι, Τὸ ἔθιμον τοῦτο, ἐμφαῖνον τὴν προστασίαν καὶ τὸν δε- σμὀὸν τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Παιδείαν, ἐτηρήθη καὶ μέχρι τοῦ 1917, ἕκτοτε δὲ κατηργή- η Η ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΑΡΓΙΑΣ ΔΙΑ τα ΣΧΟΛΕΙΑ. Κατὰ ταύτην ἱερούργει ἡ Α. Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐν τῷ ΙΙ ΙΙΙΠΙ ΠΙ ΤΗΝΙΗΠΙυ [Ι ΙΠΜΚΠΙ ΜΗΙΜΙ ΚΙ Τι ΙΝ Π Τοῦ κ. ΚΩΝΣΤ. ΜΥΡΙΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ τὰ αὐτὰ περίπου πρὸς τὰ Καθεδρικῷ ναῷ. Μετὰ ταῦτα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχεί- ! ἀνήρχοντο εἰς τὸ Μέγα Συνο- δικὸν ἐν φαλμωδίαις καὶ ἐπη- κολούθει ὁ πολυχρονισμὸς τοῦ Μακαριωτάτου. Ἔπειτα προσ. ήρχοντο οἱ Διδάσκαλοι καὶ οἱ µαθηταἰὶ προσκυνοῦντες τὸν Μακαριώτατον, Ψψάλλοντες ᾱ- σµατα καὶ ἀπαγγέλλοντες ἐγ- κωμιαστικὰ ποιήματα πρὸς τι- μὴν αὐτοῦ ὡς προστάτου τῆς παιδείας. Τὴν µεσηµθρίαν ὁ Μακαρι- ώτατος προεκάθητο ἐν τῇ τρα- πέζῃ καὶ μετ αὐτοῦ ἀνώτεροι Κληρικοὶ καὶ ἐπίσημοι ξένοι. ᾿Ηγείροντο προπόσεις ὑπὲρ ὁ- γιείας καὶ μακροημερεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου καὶ ἔπηκο- λούθουν ψαλμφῳδίαι. Δι’ ὅλης δὲ τῆς ἡμέρας πολλοὶ πολῖται ἐπεσκέπτοντο τὸν Μακαριώτα- τον συγχαίροντες ἐπὶ τῇ ὀνο- µαστικῇ αὑτοῦ ἑορτῇ. το ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ ἝΑβλλοτε ἡ θεία λειτουργία ἐτελεῖτο μετὰ τὸ μεσονύκτιον περὶ τὴν αὐγήν. Μετὰ δὲ τὴν ἀπόλυσιν ἐτηροῦντο τὰ αὐτὰ ἔθιμα ὡς καὶ κατὰ τὰ Χρι-- στούγεννα, ἠἤτοι ἄνοδος ἐν ψαλμµωῳδίαις εἰς τὸ Μέγα Συ- νοδικὸν καὶ χειροφίληµα, ἐπη- κολούθει τὸ πρόγευμα προκα- θηµένου τοῦ Μακαριώτάτου μετὰ τοῦ ἀνωτέρου προσωπι- κοῦ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, καί τινων ἑένων ἐπισήμων. Μετά πάντων δὲ ὁ Μακαριώτατος συνέκρουεν αὐγὰ κόκκινα. Πε- ρὶ ὥραν δὲ Θην π.μ. προσήρ- χοντο οἱ πολῖται κατ ἐνορίας καὶ προσεκύνουν τὸν Μακαρι- ὥτατον, ὅστις διένεµεν εἰς αὖ- τοὺς αὐγά. Περὶ ὥραν δὲ 11ην π.μ. ἐγίνετο ἡ τελετὴ τῆς Β΄ ᾿Αναστάσεως ἢ τῆς ᾽Αγάπης. Κατά τὰς τρεῖς ἡμέρας τῆς ᾿Αναστάσεως ὁ Μακαριώτατος µετέθαινεν εἰς τὰς διαφόρους ἐκκλησίας τῆς Λευκωσίας καὶ ἐτέλει ἢ τὸν ἑσπερινὸν ἢ τὴν λειτουργίαν. : Σήµερον ἡ Α.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπί- σκοπος Μακάριος ὁ Γ΄ ἐφήρ- µοσε νέον ἔθιμον ἐπὶ τὸ µεγα- λοπρεπέστερον. Οὕτω ἡ λει- τουργία ἄρχεται τὴν 1]ην μ.μ. τοῦ Μ. Σαθθάτου. Μετά τὸ πρόγευμα ἀνάπαυσις καὶ ἔπει. τα προσέλευσις τῶν πολιτῶν περὶ τὴν Ί0ην π.μ. τῆς Αγίας Κυριακῆς. Ἑκάστη ἐκκλησία τελεῖ τὰ καθ᾽ ἑαυτήν. Περὶ δὲ τὴν Ί1]ην π.μ. προσέρχονται πάντες οἱ ἱερεῖς καὶ ἱεροψάλ- ται τῆς Λευκωσίας εἰς τὴν ᾽Αρ- χιεπισκοπήν, ὅπου ἐνδύονται ἐν τοῖς Συνοδικοῖς. Καὶ ἔπει- τα ἐκκινοῦσι καὶ ἐν ψαλμωδί- αις κατέρχονται εἰς τὸν ναόν, ἐπακολουθοῦῶντος τοῦ ἀνωτέ- ρου Κλήρου καὶ τέλος τοῦ Μα. καριωτάτου. Τελεῖται ὁ ἔσπε- ρινὸς καὶ ἡ λειτουργία ἐν µεγάλῃ πομπῇῃ. Τῶν τελετων τούτων µετέχουσι συνήθως καὶ ἐπίσημοι ξένοι, συνηθέστερον δὲ ὁ Ἔλλην Πρόξενος, προσ- καλούμενος καὶ εἰς τὴν τρά- πεζαν. Τὰ ἔθιμα ταῦτα τῆς ᾿Αρχιε- πισκοπῆς ἐτηροῦντο καὶ τη-- ροῦνται εἴς τε τὰς Μητροπό- λεις καὶ πρὸ πάντων εἰς τὰς Μονάς. ΠΡΟΣΚΥΝΜΗΤΑΙ ΡΟΣΟΛΥΜΑ. Ὡς ἐκ τῆς γειτνιάσεως τῆς Κύπρου πρὸς τὴν Παλαιστίνην οἱ πλείονες τῶν προσκυνητῶν σαν πάντοτε Κύπριοι. Ἔπει- δἡ δὲ ἡ ἄφιξις τοῦ ἀτμοπλοί- ου (το δὲ τοῦτο συνήθως τὸ Αὐστριακὸν «Λόῦδ») ἤτο ὡρι- σµένη, προσήρχοντο ἐγκαίρως ἐκ τῶν χωρίων εἰς τὴν ᾿Αρχιε-- πισκοπὴν, ὅπου ἐνεγράφοντο, καταθάλλοντες καὶ μικρὸν πο- σόν, ὅπερ διετίθετο ὑπὲρ τῶν Σχολείων. Τὴν δὲ Β΄ Κυρια- κἡν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακο- στῆς μ.μ. ἐξεκίνουν ἐκ Λευκώ- σίας ἠχούντων τῶν κωδώνων καὶ προπεµπόµενοι ὑπὸ πολ- λοῦ κόσµου πέραν τοῦ προα- στείου τῆς Παλλουριωτίσσης. Εκεῖ ἀντησπάζοντο μετὰ τῶν συγγενῶν καὶ φίλων ἐν πολλῇ συγκινήσει δακρύοντες, διότι γενοµένων πρότερόν ποτε ναυ- αγίων ἐπνίγησαν Κύπριοι προσκυνηταί. Η ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΟΔΟΝ ΥΠΟΔΟΧΗ. Τὰ αὐτὰ καὶ ἐν τοῖς χωρίοις. Προπομπὴ κατόπιν κοινοῦ γεύ- µατος καὶ ὑποδοχὴ ἔξωθεν τῶν χωρίων µετὰ φανῶν καὶ ΕΙΣ ΙΕ- ἑξαπτερύγων. ᾿Εωθινοῦ. 31.12.54 δυσχολιῶν τὸ «Ἐννκλησιαστικὸν ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ Δόγῳ παρουσιασθεισῶν ἀνυπερθλήτων τεχνικῶν Ἡμερολόγιου, δὰἀ χυκλοφορήσῃ περι τὰ µέσα Ιανουαρίου. Συνιστᾶται ή χρησιµοποίησις τοῦ περυσινοῦ Ἡ- Μερολογίου διὰ τὰς Κυριαχκὰς πρὸ καὶ μετὰ τὰ Φῶτα ( καὶ 9 Ἰανουαρίου) διορθουµένων τοῦ ἤχου γαὶ τοῦ ΧΡ. ΑΓΑΠΙΟΥ ακκκκκκκκκκκκκκκνκκκχκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ ΣΑΒΒΑΤΟΝ 1 εξ κ. έμε / ΄Η θεία φάτνη τῆς Βηθλεέμ. ὡς τὴν κατεκόσµησε ἡ χριστιανική εὐλάθεια, ΤΑΞΙΔΙΟΤΙΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΧΗΠΗΥΓΕΝΝΙ ΗΣ ΤΙΝ. ΜΙΜΛΕΕΗ Τοῦ κ. ΚΩΝ. Σ. ΛΕΥΚΩΣΙΑΤΟΥ, Διευθυντοῦ τῆς “Ἱερατικῆς Σχολῆς «᾿Απόστολος Βαρνάδας». Ὁλόκληρος ὁ Χχριστιανικὸς κόσμος ἑώρτασε τὰς ἡμέρας αὐτὰς τὴν ἐκ τῆς Παρθένου γέννησιν τοῦ Σωτῆρος Χρι- στοῦ, τὴν ἐπὶ τῆς γῆς ἐμφάνι- σιν τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ Λό- γου. Βεθαίώως αὐτὸ εἶναι ἕνα γεγονὸς ἐντελῶς ὑπερφυσικόν, ποὺ ὁ ἀνθρώπινος λογισμὸς ἀδυνατεῖ νὰ διερευνήσῃ καὶ κατανοήσῃ. Παρ᾽ ὅλον τοῦτο ἡ ὑπερφυσικὴ Σωτῆρος συνεδέθη μετὰ τόπου καὶ χρόνου καὶ διὰ τὸν ὑλικὸν ἄνθρωπον τὰ ὁρατὰ αὐτὰ ση- μεῖα παρίστανται ὡς τὰ ἄψευ- δέστερα τεκμήρια πρὸς ἐπιθε- θαίωσιν ἑνὸς ὑψίστου γεγονό- τος. Καὶ ὁ μὲν Χρόνος τῆς ἐν- ανθρωπήσεως ἐγένετο σταθμὸς εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ πολιτι- σμοῦ, διότι ἐξ αὐτοῦ ἤρχισεν ἡ καινἠ ἐν Χριστῷ κτίσις, ὁ δὲ τόπος ἐξυψώθη ἀπὸ τὴν χρι- στιανικἠν ψυχὴν καὶ κατέστη προσκύνημα τῆς πίστεώς της. Ετσι μικρὰ πολίχνη Βηθλε- ἐμ καθίσταται μετὰ τὴν γέννη- σιν τοῦ Χριστοῦ ἱερὸν προσκύ- νηµα τῶν ἁπανταχοῦ Χριστι- ανῶν, οἱ ὁποῖοι εὐθὺς ἀμέσως προσήρχοντο εἰς αὐτὴν κατ᾽ ἀρχὰς μὲν ἐν τῷ κρυπτῷ ἐφ᾽ ὅσον ἡ θρησκεία τοῦ Ναζω- ραίου κατεδιώκετο, ἔπειτα δὲ δηµοσίᾳ ὅτε αὕτη ἀπέκτησε δικαιώµατα, διὰ νὰ ἐκφράσουν τὰ αἰσθήματα τῆς λατρείας καὶ εὐγνωμοσύνης των πρὸς τὸν Λυτρωτὴν ᾿Ιησοῦν. Πόσαι ἄλλαι πόλεις πλούσι- αι καὶ ἔνδοξοι δὲν ἔσθυσαν μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου Ἡ Βηθλεὲμ ὅμως ὀρθὴ καὶ ἆ- γήραστος δὲν παύει νὰ άποτε- λῇ τὴν ἱερὰν πόλιν πρὸς τὴν ὁποίαν ἁἀτενίζουν διὰ τῶν πνευματικῶν ὀφθαλμῶν τῆς πἰστεώς των ἑκατομμύρια χρι- στιανῶν. Διότι εἰς τὴν πόλιν ταύτην πρὸ 1954 ἐτῶν ἐγεννή- θη ἐκ Παρθένου ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνεγεννήθη ὁ ἄνθρω- πος, κατηργήθη τὸ Θασίλειον τοῦ διαθόλου καὶ ἀνιδρύθη ἐκ νέου τὸ θασίλειον τοῦ Θε- οὗ, τοῦ ὁποίου θρόνος ὡρίσθη αὐτὴ ἡ ἀνθρωπίνη καρδία. Δικαίως λοιπὸν ὁ χριστια- νικὸς κόσμος τὴν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων πανηγυρίζει καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς γωνίας τῆς γῆς προσέρχεται μὲ θαθεῖαν εὐλάδειαν εἷς τὸ σπήλαιον τῆς Βηθλεὲμ διὰ νὰ ἐναποθέσῃ πρὸ τῆς θείας φάτνης τὰ δά- κρυα καὶ τοὺς ὕμνους τῆς εὐ- γνωμοσύνης του. Εἶναι ἀδύ- νατον δὲ νὰ διέλθῃη ἀπ᾿ ἐκεῖ προσκυνητὴς καὶ νὰ μὴ σκιρ- τήσῃ ἡ καρδιά του ἀπὸ χαρὰ Επιοδιμα παρακολουθῶν τὰς ἱερὰς τελετὰς τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας µας. κ. 3. ας Ὁμολογουμένως τὸ ἑλληνι- κὸν ὀρθόδοξον Πατριαρχεῖον τῶν 'Ἱεροσολύμων εἶναι ἄξιον θαυμασμοῦ καὶ ἐπαίνου, διότι παρὰ τὰς δυσχερεῖς καὶ χα- λεπὰς περιστάσεις ὑπὸ τὰς ὁ- ποίας εὑρίσκεται, ἐξακολουθεῖ νὰ ὀργανώνῃ μὲ πᾶσαν λαμ- πρότητα τὴν ἀναπαράστασιν τῆς πορείας τῶν Μάγων πρὸς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τῆς γεννήσε- ως τοῦ Σωτῆρος. Τὴν προηγουµένην ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων ὅλοι οἱ ἀρ- χιερεῖς τοῦ θρόνου, οἱ ἀρχι- μανδρῖται καὶ λοιποὶ κληρικοὶ ἀναχωροῦν ἓν πομπῇ δι αὐ- τοκινήτων ἐκ τοῦ Πατριαρχεί- ου μὲ κατεύθυνσιν πρὸς τὴν Βηθλεέμ. Τιμητικὰ στρατιωτι- κἁ ἀποσπάσματα πλαισιώνουν τὴν παράταξιν, ἡ ὁποία προ- χωρεῖ ἀργὰ καὶ ἐπιθλητικά προκαλοῦσα ρίγη συγκινήσε- ὡς καὶ δάκρυα Χχαρᾶς πρὸς τὰ παρατεταγµένα εἰς τοὺς δρόμους πλήθη, τὰ ὁποῖα ραί- νουν μὲ ἄνθη τοὺς σεθαστοὺς ᾿Αρχιερεῖς. Αὐτοὶ εὐλογοῦν τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἀποχω- ρίξονται πρὸς στιγμὴν ἀπὸ τὴν λοιπἠὴν παράταξιν διὰ νὰ δώ- σουν καιρὸν εἰς τοὺς λοιποὺς κληρικοὺς νὰ προχωρήσουν. Ἔτσι οἱ τελευταῖοι προφθά- σαντες εἰς τὴν Βηθλεέμ καὶ γέννησις τοῦ | συνενωθέντες μετά τῶν ὑπολοί- ὕπων ἀρχιμανδριτῶν κα. ἄλλων κληρικῶν τοῦ θρόνου, ὅλων Γπεριθεθλημένων μὲ ἱερὰ ἄμ- τφια, καταλαμθάνουν τὰς δύο 'πλευρὰς τοῦ δρόµου τοῦ φέ- νροντος πρὸς τὴν Θδασιλικὴν τῆς Θεοτόκου. Οἱ χοροί, ὅμοι- οµόρφως ἐνδεδυμένοι, οἱ µαθη- ταὶ καὶ τὸ πλῆθος τοῦ κόσμου, προσδίδουν μιὰν θεαματικὴν εἰκόνα ποὺ ὁλοκληροῦται μὲ τὴν ἄφιξιν τοῦ Πατριαρχικοῦ ᾿Ἐπιτρόπου καὶ τῶν λοιπῶν ᾿Αρχιερέων. Μὲ ἀργὸν θῆμα καὶ ὑπὸ τὸν ρυθμὸν τῆς µελω- δικῆς φωνῆς τῆς παιδικῆς χο- ρῳδίας κατευθύνονται ὅλοι πρὸς τὸν τόπον τῆς γεννήσεως καὶ τὴν φάτνην καὶ παραµέ- νουν ἐντὸς τῆς Θασιλικῆς εἰς ὁλοήμερον κατανυκτικἠν Άει- τουργίαν. Ὁ κόσμος εἶναι χα- Ρρούμενος. Ένας ἐπισκέπτης παραξενεύεται ἀπὸ τὴν ταρα- γµένην ἀνθρωποθάλασσα ποὺ εὑρίσκεται ἐν συνεχῆ ἀναδρα- σμῷ. Αλλοι συνωθοῦνται καὶ προσπαθοῦν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ σπήλαιον διὰ νὰ προσκυ- νήσουν τὴν φάτνην' ἄλλοι κα- τευθύνονται ἀπὸ περιέργειαν εἲς τὰ ξένα παρεκκλήσια, εἰς τὰ ὁποῖα οἱ Λλειτουργοὶ των μὲ ἕνα ἰδιόρρυθμο ὄφος τελοῦν τὰ τῆς λατρείας των ἄλλοι ἀποθαυμάζουν τὸ ὁλόφωτον καὶ λαμπρὸν ἄστρον τὸ ὁποῖ- ον ὁ ζῆλος τῶν ὀρθοδόξων µο- ναχῶν ἀνύψωσεν ὑπεράνω τοῦ φρουρίου τοῦ ᾿Ιουστινιανοῦ. Καὶ ἐνῷ ὅλοι εἶναι ἀνήσυχοι ἀπὸ θρησκευτικὸν ζῆλον ποὺ ξεπερνᾷ τὴν συνήθη ἄκαταστα- σίαν, µόνον οἱ ὀρθόδοξοι λει- τουργοὶ καὶ οἱ χοροὶ μένουν σχεδὸν ἀπαθεῖς καὶ συνεχίζουν τὴν θείαν λατρείαν. κ κ κ Ἡ λειτουργία παρατείνεται µέχρι τοῦ ἀπογεύματος, ὁπότε ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς μετὰ τῆς συνοδείας των ἀποσύρονται εἰς ὀλιγόωρον ἀνάπαυσιν διὰ νὰ εἰσέλθουν ἐκ νέου εἰς τὴν Ἐκκλησίαν κατὰ τὰς πρώτας πρωϊνὰς ὥρας τῶν Χριστου- γέννων. Τώρα ὁ ἱερὸς Ναὸς τῆς Θεοτόκου εἶναι κατάµε- στος πιστῶν, συμπεριλαμόθανο- μένων καὶ τῶν προξενικῶν ἀρ- Χῶὠν ὡς καὶ ἐκπροσώπων τῆς ᾿Αραθικῆς Κυθερνήσεως. Ἡ ἀρχαιοτάτη Χριστιανικὴ ὄασι- λική, κτίσμα τῶν Αγίων Κων- σταντίνου καὶ Ἑλένης, προσ- λαμθάνει τὴν ὥραν αὐτὴν ὅ- ψιν ζηλευτήν. ΒΝομµίζεις πὼς ἡ χθεσινἠ θύελλα ἑκόπασεν, ὑπ- ακούουσα εἰς κάποιαν ἀόρα- µη οἱ χοροὶ σχεδὀν ἐσίγησαν καὶ εἰς ὑπόκωφον τόνον ψάλ- λουν τὰ καθίσματα, Κάτι τὸ σοθαρὸν προμηνύεται. Ἡ ἀνα- πνοὴ ὅλων εἶναι κρατηµένη... Τὴν στιγμἠν ἐκείνην ἀνοίγει τὸ Άγιον Βῆμα καὶ προθάλ- λουν λαμπάδες καὶ ἑξαπτέρυ- γα καὶ ἀκολουθοῦν οἱ Αρχιε- ρεῖς μετὰ τῆς λοιπῆς σὺνο- δείας των ψΨάλλοντες πανηγυ- ρικά: «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοὶ ποῦ ἐγεννήθη ὁ Σωτήρ..» Δὲν πρόκειται περὶ σχήματος λό- Ὑου. Ὁ ἱερὸς κλῆρος προχω- ρει πρῶτος καὶ μετὰ τῶν έἐπι- σήµων κατέρχεται τὴν κλίµα- κα ἡ ὁποία φέρει αὐτοὺς πρὸς τὸ σπήλαιον ὅπου ἐγεννήθη ὁ Χριστός. Ὁποία ταπείνωσις | ὍὉ Φασιλεὺς τῶν οὐρανῶν καὶ κτίστης τῶν αἰώνων νὰ κατα- δεχθῇ νά γεννηθῇ εἰς τοιοῦτον σταῦλον! Τὶ διαφορετικἠν ἀἄν- τίληψιν εἴχαμε προηγουμένως διὰ τὸν τόπον τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὰς εἰκόνας τῆς γεννήσεως ποὺ στολίζουν τὰς ᾿Εκκλησίας καὶ τὰς περι- γραφὰς τῶν ποιητῶν, εἰς τὰς ὁποίας ἡ τέχνη καὶ ἡ φαντα- σία παρουσιάζουν τὸ σπήλαιον μὲ στύλους καὶ κιονόκρανα καὶ συμμετρικοὺς θόλους καὶ ἐν τῷ µέσῳ καλλιτεχνικὴν φάτ. νην, ἄνωθεν τῆς ὁποίας ἐπι- γράφεται ὁ ἀγγελικὸς ὕμνος «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ», Τίπο- τε ἀπὸ ὅλα αὐτά. Τὸ σπήλαιον ὅπου ἐγεννήθη ὁ Χριστὸς ἦτο ἕνας ἀκάθαρτος σταῦλος τῶν ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1955 ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑΙ Ἱερεου Αὐγονστίνου: 'Ἡ πο- λιτεία τοῦ Θεοῦ (Ρο οἰνιίαίᾳ ΓὨοἱ) ΠΜεταφρασις, εἰσαγωγή. σημειώσεις ᾿Ανδρέου Δ4αλεξίου Δ. Φϕ. ᾿Αθῆναι σελ. ιστ τ340. Χάριτας πολλὰς ὀφείλομεν εἰς τὸν κ. Δαλέζιον διὰ τὸ νέον ἔργον τοῦ ἵ,. Αὐγουστίνου τὸ ὁποῖον μᾶς μετέφρασε ἑλλη- νιστί. Ὁ κ. Δαλέζιος ἀπὸ ἐτῶν ἀσχολούμενος μὲ τὸ ἔργον τοῦ ἱ, Αὐγουστίνου εἶχε µεταφρά- σει προηγουμένως τὰς ' ΕΓξο- µολογήσεις» τοῦ {. Αὐγουστί- νου. Ηδη διὰ τοῦ ἀνὰ χεῖρας τόμου ἤρχισε νὰ µεταφράζῃ τὸ σπουδαιότερον ἔργον τοῦ µε- γάλου τούτου Πατρὸς τῆς Ἐκ- κλησίας. Ἡ «Πολιτεία τοῦ Θε- οὗ: εἶναι µία θαυµασίως συν- τεταγµένη ἀπολογία τοῦ Χρι- στιανισμοῦ, συγχρόνως δὲ ἡ ἆ- πόπειρα διατυπώσεως μιᾶςθε- οδικίας µεγίστης πνοῆς. Εἰς τὸ ἔργον του ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖ- νος οὐ µόνον ἀντικρούει τὰς κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ κατη- γορίας τῶν ἐθνικῶν, ὅτι δῆθεν ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ὁ ὑπαί- τιος τῆς παρακμῆς καὶ τῆς πτώσεως τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτο- κρατορίας ἀλλὰ καὶ κατα- δεικνύει ὅτι οἱ θεοὶ τοὺς ὁ- ποίους οἱ ἐθνικοὶ ἐλάτρευον, καὶ διὰ τὴν κατάργησίν των Ψ- πὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ παραπο- νοῦνται. δὲν ἠδυνήθησαν οὔτε καὶ τότε ἀκόμη, ὅτε ἀπήλαυον τῆς μµεγίστης τιμῆς νὰ ϐΘο- ηθήσωσι τὴν Ρώμην. Αν δὲ ἡ Ρώμη ἐμεγαλούργη- σε, λέγει ὁ ἱερὸς Αὐγου- στῖνος τοῦτο ὀφείλει εἲς τὴν ἀνδρείαν καὶ τὸν ἀκαταμάχη- τον πόθον πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν τῶν τέκνων της, ἀρετὰς κοσμικὰς διὰ τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς ἀντήμειψε τὴν Ρώμην μὲ κοσμικὰ ἀγαθά. Λόγῳ ὅμως τῶν διεφθαρµένων ἠθῶν της ἐ- κεῖνα τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀρεταὶ καὶ τὴν ἐδόξασαν ἔγιναν αἰτίαι καταστροφῆς της. Πρὸς τὴν γήϊνην ταύτην πο- λιτείαν (ἡ Ρωμαϊκὴ πολιτεία θεωρεῖται τελειοτάτη ἐκπρόσω πος τῆς γηϊνης πολιτείας) ἆν- τιτάσσει ὁ ἵ. Αὐγουστῖνος τὴν πολιτείαν τοῦ οὐρανοῦ, τὴν Ον]Μαίθιη Ὠοει, ἡ ὁποία παρου- σιάζεται ἐν τῇ πλήρει της ἀν- τιθέσει πρὸς τὴν κοσμικὴν γηῖ- νην πραγματικότητα. Μολονό- τι αἱ δύο αὗται πολιτεῖαι συγ- Χχωνεύονται πολλαχῶς ἐν τῇ Υγῇ, ὅμως ἐσωτερικῶς τόσον αὐταὶ ὅσον καὶ τὰ µέλη των εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν διάφο- ρα καὶ κεχωρισµένα. Εφ) ὅ- σον δὲ ὁ Χριστιανὸς πατρίδα ἔχει οὐράνιον, πρέπει καὶ ἡ στάσις του πρὸς τὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσης ζωῆς νὰ εἶναι ἄρνη- τική. Εφ ὅσον ὅμως ὁ Χρι- στιανὸς εὑρίσκεται ἐπὶ γῆς πρέπει νὰ ἀναγνωρίζῃ τοὺς νό- µους τοῦ κράτους καὶ νὰ ὑπο- τάσσεται εἰς αὐτούς, διότι τὸ κράτος δημιουργεῖ τὴν ἐπὶ γῆς εἰρήνην, ἥτις εἶναι τόσον ἀναγ- καία διὰ τὸν Χριστιανόν. Πα- ρὰ ταῦτα ὁ Χχὠρισμὸς τῆς γηϊΐνης ἀπὸ τῆς οὐρανίου πο- λιτείας ἐπέρχεται τελικῶς. Ἡ Οἵνίίας Ὠεῖ, ἡ ὁποία ἐγκα- θιδρύθη ἤδη ἐν µέρει εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸν κόσμον τῶν ᾿᾽Αγγέλων, ἕλκει θαθμηδὸν τὰ ἐπὶ γῆς ζῶντα µέλη της πρὸς ἑαυτὴν καὶ χωρίζεται ὁριστι- κῶς ἀπὸ τὴν ΟΙνίαίθπα 16ΥΥε- η ΤΗ. Ἀὐτὸ εἶναι ἐν ὀλίγαις γραμµ- μαῖς τὸ περιεχόµενον τοῦ περι- φήμου συγγράµµατος τοῦ |. Αὐγουστίνου «Ώο οἰνίί8ίε Ὠοί» τῶν πέντε πρώτων Θιθλίων τοῦ ὁποίου λαμπρὰν µετάφρα- σιν ἐμπλουτισμένην δι ἐμπερι- στατωµένης εἰσαγωγῆς καὶ ἐ- πεξηγηματικῶν σχολίων ἐφι- λοτέχνησε ὁ κ. Δαλέζιος. ΣυΥγ- Χαίροντες τὸν κ. Δαλέζιον διὰ τὴν ὡραίαν του µετάφρασιν τῶν 5 πρώτων θιθλίων τῆς [Πο- λιτείας τοῦ Θεοῦ εὐχόμεθα ὅ- Ισπουδαιοτάτου γράµµατος τοῦ ἱ. Αὐγουστίνου. τον Δύναμιν. Καὶ αὐτοὶ ἀκό- ᾿ πως ταχέως ἴδωμεν ὁλοκληρω- µένην τὴν µετάφρασιν τοῦ τούτου συγ- χανιῶν τοῦ παλαιοῦ τύπου, εἰς τὸν ὁποῖον τίποτε δὲν ὑπῆρχε καθαρὸν ἐκτὸς τοῦ παχνιοῦ τῶν ζώων, ὅπου ἐτοποθετεῖτο ἡ τροφή των. Καὶ ὅμως ὁ Ὕψιστος Θεὸς ἐγεννήθη ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας-- συμθολι- ζούσας τὴν θρωµερότητα τῆς ἀνθρωπότητος--ἀκριόῶς διὰ νὰ παραλάθῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν κτηνώδη καὶ ἁθλίαν κατάστασίν του καὶ νὰ τὸν μεταµορφώση. Νὰ τὸν κάµη καθαρὸν καὶ ἁγνὸν καὶ νὰ «ἐκλάμψῃ ἐν τῇ θασιλείᾳ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ». κ ἃ Βέθαια ἡ εὐλάθεια τῶν πι- στῶν ἐκόσμησε σήμερον τὸ δά- πεδο καὶ τὰς πλευρὰς τοῦ σπηλαίου διὰ μαρμάρων καὶ ἐφώτισεν αὐτὸ διὰ λαμπάδων καὶ ἐπιχρύσων κανδηλῶν. Δὲν παύει ὅμως νὰ εἶναι τοῦτο ἆ- κόµη σκοτεινὸν καὶ στενόχω- ρον, ὥστε νὰ μὴ χωρῇ παρὰ ἐλαχίστους πιστοὺς διὰ νὰ πα- ῥρακολουθήσουν τὴν θείαν µυ- σταγωγίαν πρὸ τῆς φάτνης. Τὸ πλῆθος ὅμως παρ᾽ ὅλον τοῦτο παραμένει ἀκίνητον εἰς τὰς θέσεις του μὲ ἄκραν εὖ- λάδειαν καὶ ἀκροάζεται τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ὁμιλεῖ διά τὰ γεγονότα τῆς γεννήσεως. Καὶ ὅταν τε- λειώσῃ ὁ ᾿Αρχιερεύς, ὡσὰν ἀγγελικὴ ἁρμονία διαχύνεται εἰς ὅλα τὰ πλάτη τῆς ᾿Ἐκκλη- σιᾶς ἡ ἁγνὴ παιδικἠ φωνη τῆς Χορῳῴδίας. ἡ ὁποία διαλαλεῖ Χχαρµόσυνα τὸν ἀγγελικὸν ὕ- μνον «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη».