Ε ΑΠΟΡΙΑΙ ᾿Αξιόειμε Κύριε. διευθυντὰ τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Βήματος. ᾿Επειδὴ εἰς τὴν ἐφημερίδα µας αὐτὴν ὀπάρχει στήλη διὰ [εὰς ἀπορίας τῶν Ἱεβέων, παρα παλῶ ἀπαντήσαει μαὶ εἰς τὰς ἴδικάς µαυ ἀπορίας. aL a) Eiz τὸ ἀπολυτίπιον τοῦ ὁ ἤχου λέγει ὅτι αἳ μαβήτριαι τοῦ Κυρίου ὅταν ἐπληροφορήθήσαν napa τοῦ Αγγέλου τὸ φαιδρὸν τῆς ᾿Αναστάσεως... ἀπέρριψαν Ἱτὴν προγονικὴν ἀπόφασιν, καὶ [τοῖς ᾿Αποστόλοις καυχώμεναι κ [λ.π. Ποία εἶναι ἣ Ἱερογονινὴ ἀπό- ἔφασις τὴν ὁποίαν ἀπέοριψαν αἱ ! Mugowsoor: | 8) Eis τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Ματθαίου κεφ. 37 ατίχ. 45 dé yet, Bai, BAL, λιμὰ σαξαχθαν. Τοῦτ) ἔσει, Θεέ µου, Θεέ pov. ἵνα, τί μὲ ἐγκατέλιπες: Πῶς συμβαίνει νὰ ἀπευθύνῃ ὁ Κύ- ριος τοὺς λόγους αὐτούς Ποία εἶναι ἡ ὀρθὴ ἐξήγησίς των: δι- ἄει εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν Ιἐγκατέλειψε ὃ Πατὴρ τὸν Yi- ]όν Ίου οὐδέποτε. y) Εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Λουκᾶ κεφ. Θ᾽ στχ. 60 λέγει «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺ ἑαυτῶν νεκρούς”. Δόσατέ µας αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν πα ρακαλῶ. i καὶ ποῖοι οἳ ἰδικοί των vexgot: ρα [καὶ ποῖοι εἶναι οἳ νεκροὶ δ) Αὐτόθι Λσουκᾶ κεφ. ιστ στχ. 8.0... «ὅτι οἳ υἱοὶ τοῦ αἲ ὤνος τούτου φρονιμώτεροι ὃ- πὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς εἰσί... ἐκ τοῦ τὴν yeveay τὴν ἑαυτῶν Πονήσατε ἑαυτοῖς φίλους Μαμμωνᾶ τῆς ἀδικίας. ταν ἐκλίπητε, δέξωνται εἷς τὰς αἰωνίους σκηνά Ποία εἶναι καὶ στίχων ᾗ ἑξήγησιςι αὐτῶν τῶν ᾽Απόντησις. 1) Ἡ εἰς τὸ ἀπολωτίκιον τοῦ δ᾽ ἤχου φράσις καὶ τὴν προγονικἠν ἀπόφασιν ἆ :πορρίφασαι..ω». ἀναφέρεται ἵται προφανῶς εἰς τὸ προπατο- [ρικὸν ἁμάρτημα καὶ τὰ ἐπα- [κόλουθα τούτου. ὡς ἐν Γεν 13, 16-19 ἀναφέρεται, ᾿Αφοῦ δηλαδη ἔπλασε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον «κατ' εἰκόνα καὶ ὁ µοίωσιν αὐτοῦ» (Γεν.1,26-27) τὸν ἔθεσε ἐν τῷ Παραδεί- σῳ τῆς τρυφῆς (Γεν. 2,8), ἐρ γάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσ σειν (Γεν. 2,15). Τοιουτοτρό. πως ὁ ἄνθρωπος ἐν τῷ Παρα- δείσῳ εὑρίσκετο εἰς µίαν ἔξο- ον κατάστασιν πεπροικισµ νος δι᾽ ἐξόχων ἰδιοτήτων. - το κύριος τῶν ζώων καὶ πά- σης τῆς φύσεως (εἶχε τὸ δυ- νατὸν τῆς ἀθανασίας. Δὲν ἢ το θεβσίως ἀθάνατος, ἀλλ᾽ εἶχε τὴν δυνατότητα θαθμηδὸν ελειοποιούµενος ἠθικῶς καὶ ἐξομοιούμενος πρὸς τὸν Θεὸν va ἀποκτήσῃ τὴν ἀθανασίαν, διότι ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέ- λεσμα τῆς ἁμαρτίας, ἄναφε ῥόμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὡς ᾱ- πειλἠ διὰ τὴν παράθααιν τῆς θείας ἐντολῆς (Γεν, 2,17) & φοῦ οὗτος ἀναφαίνεται μετὰ τὴν πτῶσιν καὶ δὲν ἐδημιουρ- DHMEPIQN FiKovcasg τῆς φωνῆς τῆς χυναικός αοω καὶ ἔφανες ἆ- πὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου µόνον μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες. ἐπικατάρα- τος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου ἐν λύπαις φανῃ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου κάνθας καὶ τριθόλους ἀναι λεῖ σοι, καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀάγροῦ. Ἑν ἱδρῶτι τοῦ ἱπροσαώπου σου φαγῇ τὸι ἂρ. τον σου, ἕως τοῦ ἄποστρέιραι Ίσε εἰς τὴν γῆν ἐξ ἃς ἐλήφθης, [ὅτι ΥΏ εἰ καὶ εἰς γῆν ἄπελει. ge. (Fev. 3, 16-19]. Ἡ ἆ [πειλὴ δηλ. τοῦ Θεαῦ. Ἡ ὃ ἂι Γἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θα: γάτῳ ἀποθανιῖσθε. (Γεν, 2. HT). 'Ε προπτωτικὴ, µακαρία καἸάστασις τοῦ. ἀνθρώπου, ἡ ἐν τῷ Παραδείσῳ, tenga. νίσθη, ὁ πόνος, ἡ λύπη, ὁ µόχθος, ὁ θάνατος ἔγιναν οἰκ ‘tea πραγµατικότης, ὁ ἄνθρω. πος ἐἑστερήθη τῆς µετὰ το Θεοῦ ἐπικοινωνίας καὶ ἐφέρ' το εἰς τὴν ἀπώλειαν ζῶν νεω ἐλπίδος σωτηρίας, “Οπά Ίσον δὲ µέγα ἤτο τὸ µεταξι τῆς προπτωτικῆς καὶ µεταπτω- τικῆς καταστάσεως χάσμα ἆᾱ- ποδεικνύει ἡ ἀναγκαιότης ἆ- iA& Kai πραγµατοποίησις τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Διά τῆς γεννήσεως, Ἰτῆς διδασκαλίας, διὰ τῆς σταυ, ἱρικῆς κυρίως θὺσίας καὶ τῆς |ἀναστάσεως ὁ κύριος ἐλύτρῳ, σε τὸν ἄνθρωπον τοῦ προπα- τορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ τῶν αωνεπειῶν του. ἀποκατήλλα: fev αὐτὸν μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀποκατέοτήσεν εἰς τὴν ἀρχαί- ἂν µακαριότητα ᾿Ακριθῶς δὲ εἷς τὸ προπα- τορικὸν ἁμάρτημα καὶ τὴν δι- ὰ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἁπαλλαγὴν τοῦ ἀνθρώπου ᾱ- ὑπὸ τούτου (τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος) ἀναφέρεται ἡ φράσις :.. καὶ τὴν προγονικὴν ἀπόφασιν ἀπορρίψασαι ὡς ναγνκαιοτάτων τὰ πνευματικὰ προειδέναι καὶ εἰδέναι, τὶ μὲν ζωή τὶ δὲ θάνατος. Πολλοί γὰρ καὶ τῶν ζην δοκούντων γεκρῶν οὐδὲν διαφέρουσιν, ὅ- ταν ἐν κακίᾳ ζῶσι μᾶλλον δὲ καὶ ἐκείνων οὗτοι χείρους., (1) 6, 51948] Ὑπὸ τῶν πλείστων δὲ νεωτέρων τὸ μὲν πρῶτον νεκροὺς ἐν ἀλληγορι- κῇ ἐννοίᾳ ἐκλαμθάνεται τὸ δὲ Βεύτερον ἐν πραγµατικῇ καὶ δῆλον γίνεται ἐκ τῆς ἐπομέ- |ἐρμηνεύεται τὸ χωρίον ὡς ἆ- γης φράσεως. -Εοκόλευται !νωτέρῳ εἴπωμεν. ᾿Ἐπομένως ὁ ὁ θάνατος, ἠγέρθη Χριστός ὁ | Κύριος λέγων εἰς τὸν μαθητὴν Θεός, δωρούµενος τῷ, κόσµῳ νά ἀφήσῃ ἐκείνοως οἱ ὁποῖοι τὸ μέγα ἔλεος.. 2} Βεδαίως ὁ Θεὸς Πατήρ Γοὐδέποτε ἐγκατέλειψε τὸν Ko- prov Gte μετ αὐτοῦ ὤν ἵνω- μένος. ᾽λλ’ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἔπαθεν οὐχί ὡς Θεὸς ὁ Κύριος. | Τὰ πάθη καὶ τὴν σταόρωσιν Ε: παθεν ὡς ἄνθβρωπος,Βεδαίώς αἱ δύο φύσεις τοῦ Κυρίου et ἵναι ἀτρέπτως, ἀσυγχύτωςιά- διαιρέτως καὶ ἀναλλοιώτως νωµέναι. Αἱ δύο φύσεις καὶ µε: τὰ τὴν ἔνωσιν, οὔτε ἠλλοιώθη- σαν, οὔτε ἐξετράπησαν τῶν |. δίων ἑκάστη ἰδιοτήτων, ἀλλὰ Ιδιέμειναν ὅ, τι καὶ ὅπως σαν ἱπρότερον διαφυλάξασαι τὰς ἰδίας ἑκάστη φυσικὰς ἰδιότη- τας ἄνευ τροπῆς τινος ἢ µε- ταβολΏς, ᾿Επὶ δὲ τοῦ Σταυροῦ «ἔπαθεν ὡς ἄνθρωπος ὁ ἆπα- θῆς τῇ θεότητι», ὡς ἐκπρόσι πος πάντων τῶν ἀνθρώπων, πωμισθείς, ἀθῶος ὤν, τὰς µαρτίας ἡμῶν. ᾿Ακριθῶς δὲ τὰ τῆς ἀπιστίας των καὶ τῆς προοκολλήσεως εἰς τὰ ἀγαθά τῆς παρούσης ζωῆς καὶ ουνε- πῶς νεκρούς, ἀφοῦ εὑρίσκον- ται μακράν τῆς ἀληθινῆς ζωῆς δηλαδἠ 100 Xporod, (lady. 11, 22, 14, ϐ) νὰ θάψουν τοὺς ἱνεκροὺς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰδικοί των ἀφοῦ καὶ οὗτοι ἐν τῇ ἀπι- στίᾳ ἀπέθανον, τὸν προτρέπει νὰ μὴ ἀφήσῃ νἁ χαθῇ ἡ πα- Ρουσιασθεῖσα προς σωτηρίαν τεὐκαιρία ἡ ὁποία ἴσως οὐδέ- ποτε ἄλλοτε θά παρουσιάζετο εἲς αὐτὸν. [..4). ᾿Αναμϕιδόλως εἰς τοὺς Ιδύο΄ τούτους στίχους ὁ Κύριος [δὲν ἐπαινεῖ τὸ παράδειγµα. τὴν μή τιµίαν διαχείρισιν τοῦ Γοἰκονόμου, ἀλλὰ προθάλλει τὴν σύνεσιν αὐτοῦ εἰς τὴν χρη- Ισιμοποίησιν εὐκαιριῶν τοῦ πα- Ἰρόντος πρὸς ἐξασφάλισιν τοῦ [μέλλοντος. Τὸ «ἐπήνεσεν ὁ κύ Ρριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικί- γήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ εἴ-ιΦωνὴ «λί, ἡλί, λιμὰ σαθαχβα- |ας- δὲν σηµαίνει ὅτι ὁ κύριος σῆλθεν εἰς τὸν κόσμον φθόνῳ διαθόλου (Σοφ. Σολ. 1,13 2149-24). Πλὴν τούτων ὁ ἓν τῷ Παραδείσῳ ἄνθρωπος εἶχε τὴν ἀπάθειαν τοῦ σώματος, τὴν ἔλλειψιν πόνου, θλίψεων, µόχθων, καὶ ἱδρώτων, Άτο ᾱ- πηλλαγμένος τῆς τῆς ἁμαρτίας καὶ εἶχε τὴν θε- ογνωσίαν καὶ κατοχὴν πολ- λῶν γνώσεων. ᾽Αλλ’ ἐνῷ εἰς τοιαύτην ἐξαιρετικὴν κατάστα- σιν εὑρίσκετο ὁ ἄνθρωπος πα- ρέθη τὴν µοναδικὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ «ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ ὀρώσει φαγῇ ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γιγνώσκειν καλόν καὶ πονηρὸν οὗ φάγεσθε ἀάπ᾽ αὐτοῦ. (Γεν. 2, 16-17) ‘H παράθασις ὅμως αὕτη τῆς μοναδικῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου ἐπέ- φερε ἅμεσον τὴν θείᾳν κατα- δίκην τόσον τῆς πρωταιτίου γυναικός ὅσον καὶ τοῦ ἀκο- λουθήσαντος ταύτην ἀνδρός. α«Πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας, σου καὶ τὸν στεναγμών σου ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἅπο- στροφή σου, καὶ αὐτὸς σου κυριεύσει τῷ δὲ ᾿Αδὰμ εἶπεν ἐπιθομίας | νο εἶναι ἡ φωνή τοῦ δικαίου τοῦ πάσχοντος οὐχὶ ἐξ ἰδίας Ἰόπαιτιότήτος, Διότι ἐπὶ tod σταυροῦ