ΕΠΙ ΤΗ οδί ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ EKKAHYIA KAI EONOE TH Ορθόδοξος Εκκλησία οὑδέποτε ἠγνόησε τὸ ἕθνος, Τοῦτο ἄλλωστε εἶναι ἀδύνατον. Διότι ναὶ μὲν «ἡ βασιλεία τοῦ Μυρίου οὖν ἔστιν Ex τοῦ κόσμου τούτου» οἱ καλούμενοι ὅμως, ὅπως µετάσχωσι τῆς θασιλείαχς ταύτης εἶναι οἳ ἐπὶ τῆς γῆς »ῶντες. εἰς ποινωνίας ὠργανωμένοι καὶ ὑπὸ εἴδι- RAG ἔχασταχου συνδήχας εὑρισκόμενοι. Οὔτε ἐξ ἄλλου εἰ- ναι ἡ χριστιανικῆ δρησκεία φιλῆ φιλοσσφικῆ περὶ θίου καὶ πόσµου δεωρῆσις σὐδόλως ἐνδιαφερομένη διὰ τὴν ζωήν. Ἡ χριστιανικῆ ἔρησχεία εἶναι τωῆ ἀποσχοποῦσα νὰ κερδίσῃ εἰς νωὴν «αἰώνιον τοὺς avOganovug. Ala tedto ζωηρὸν ὅει- πνύει διὰ τὰ προθλήµματά των ἐνδιαφέρον καὶ τὴν εἰς ἕθνη διάχρισιν αὐτῶν οὐδόλως παραγνωρίζει, καίΐτοι οὐδέποτε τὰς ἐθνικὰς διαφθρὰς τὀονίζουσα. Διδάσχόουσα Sé ὅτι, «oun ἔχομεν ὧδε µένουσαν πόλιν αλλὰ τὴν μέλλουσοαν | ἐπιςητοῦμεν» δὲν ἀποχκλείει τὴν ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ ἔθνπ διαἰρεσιν τῶν ἀνθρώπων. ἀλλὰ ζητεί νὰ ἀἄπο- σπάση- γῆδεν καὶ να στρέψῃη εἲς τοὺς φὐρανοὺς τὴν προσό- χήν των. Ἔξ ἄλλου καὶ αὐτὸς ὁ Βύριος καὶ οἱ ἀπόστολοί του OUSEMOTE περιεφρόνησαν ἢ ἐλησμόνησαν τὸ ἕθνος των. ‘O ᾽᾿Απόστολος Παῦλος μάλιστα παυχᾶται διότι ἧτο ‘lev δαῖος xxi μάλιστα Φπαρισαῖος. Μαὶ διδάσκει μὲν ὅτι «oun ἔνι ᾿Εουδαῖος οὐδὲ Ελλην» ὄχι ὅμως παταργῶν τὴν ἐπὶ “ῆς γῆς διάχρισιν τῶν ἐδνῶν (τοῦτο ἄλλωστε ἠτὸ ἀδύνα- (ων, ἀφοῦ ἔχαστον ἕθνος εἶχεν ἰδίαν γλῶσσαν. ἰδίας παρα- δόσεις καὶ ἔθιμα) ἀλλὰ δειχνύων ὅτι ἤ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐχ- τείνεται ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη ἄνευ διαχρίσεως. Όπου ἐξ ἄλλου ἡ Καινη Διαθήνη ὁμιλεῖ περὶ ὕποτα- Ῥῆς εἲς τὰς ἔκασταχοῦ χυθερνήσεις (ἀρχὰς καὶ ἐξφυσίας). ἁασφαλῶς πᾶν ἄλλο ἢ τὴν κατὰ ἔθνη διάχρισιν τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων καταδικάσει. Διότι ἔχαστων ἔξνος εἶχε iSixv xv- : θέρνησιν, τῆς ὁποίας ἡ ἐξουσία ἐπεξετείνετο ἔφ᾽ ὅλου τοῦ. ἔθνους καὶ συνεπῶς διέκρινε τοῦτο ἀπ᾿ ἄλλου τινος ἔθνους | Αλλ᾽ ἐὰν αἱ ἐπὶ µέρους ἀρχαὶ χαὶ ἐξουσίαι ἀναγνωρίδόνται καὶ μάλιστα ὡς δεόθεν οἰχονομπθεῖσαι χατὰ τοὺς πρὸς τὸν Πιλᾶτον λόγους τοῦ Κυρίουκδὺκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν πατ᾽ ἐμοῦ. εἰ μὴ ἦν σοι δεδοµένον ἄνωθεν» καὶ τοῦ Πούλον, 6 ὁποῖος γράφων πρὸς τοὺς Ῥωμαίους συνιστᾷ εἰς αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς ἐξουσίας Ὀπερεχούσας «οὐ γάρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μῇ ὑπὸ Θεοῦ τεταγµένη», προφανῶς ἀναγνωρί- ζονται καὶ τὰ ἔθνη τὰ ὁποῖα αὗται ἐχπροσωποῦσι. Καὶ ον- νεπῶς ὅταν ὁ Απ. Παῦλος γράφει πρὸς τὸν µαθητήν του Τιµόθεον «παρακαλῶ οὖν πρῶτον πάντων ποιεῖσθαι δεή- σεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας, ὑπὲρ πάντων av- δρώπων, ὑπὲρ ἩὩασιλέων χαὶ πάντων τῶν ἐν ὑπεροχῃ ὄν- των» καὶ πρὸς τὸν ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐν Ερήτη καταλειφθέντα πρὸς διαποίµανσιν τῆς αὐτόσε Εκκλησίας Τῖτον διὰ τοὺς ὑπ' αὐτοῦ ποιµαινοµένους «Ὀπομίμνησχε τούτους ἀρχαῖς nai ἐξουσίαις ὑποτάσσεσθαι», ἀναγνωρίζει πλήρως τὴν εἰς ἕἔθνῃ διάχρισιν τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων. Μὴ λησμυνῶμεν ὅ᾽ ὅτι νπατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηνό- στῆς αἱ εἰς τοὺς ᾽Αποστόλους διανεμηθεῖσαι γλῶσσαι πυρὲς ἦσαν τοιαῦται ὥστε «ἐπλήσβησαν πάντες πνεύµατος αγίου καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἕτέραις γλὠσσαιο ὥστε οἱ εἰς ᾿Ιερουσαλὴμ κατοικοῦντες ἄνδρες εὐλαθεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανέν, «ἤπφυον εἷς ἕχαστος τῇ |. iSia διαλέκτο λαλούντων αὐτῶν» παὶ «ἐξίσταντο |. καὶ ἐθαύμαξον», Καταφανέστερον τὴν εἰς ἔθνη διάχρισιν καὶ τὴν πρὸς τὴν πατρίδα ἀγάπην καὶ τοὺς μεταξὺ τῶν ἐν τῆς αὐτῆς Πα- τρίδος καταγοµένων δεσμοὺς σαφῶς διδάσκει ἡ Ἱερὰ ποαρά- δοσις, ἡ ἕτέρα τῶν πηγῶν τῆς πίστεως, δι᾽ ἡμᾶς τοὺς ὀρθο- δέξους, ἡ εἰἲς τὰ συγγράµµατα τῶν πατέρων ἀποθησαυρι- σθεῖσα. ὠὕτω ὁ Μ. Βασίλειος συνιστῶν, εἰς τὴν ὅ1δην, ἔπι- στολήν του νέὀν τινὰ γράφει πρὸς ἐπεῖνον εἰς ὃν ἀπευδύ- νεται (ἡ ἐπιστολὴ δυστυχῶς εἶναι ἀνεπίγραφος) «Τοὺς Ex τῆς πατρίδος ἡμῶν ἀφικομένους συνἰστησί σοι αὐτὸ τὸ τῆς πατρίδος δίχαιον..... παὶ τὸν ἐγχειρίζοντα τοίνυν τὴν ἐπι- στολὴν τῇ Χθόμιότητί σου, τὸν υἱὸν τοῦδε. δέξοι ὡς πατριὼ- την», Εἶναι γνωστὴ ἐξ' ἄλλου ἡ µεγάλη φιλοπατρία Συνε- siew τοῦ Πτολεμαῖδος. Οὗτος ἐν τῇ 119ῇΠ ἐπιστολῇ αὐτοῦ ἑ- ἔαίρων τὴν ὑπὲρ τῆς πατρίδος δυσίαν λέγει, «ἡμεῖς δὲ ὑπὲρ χώρας. ὑπὲρ ἱερῶν. ὑπὲρ νόμων (ἀποθανοῦμεν)» ὡς χαλὸς δὲ ποιμὴν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τοῦ ἰδίου ποιμνίου προτιθέ- µενος. ἐν τῇ ἰδία ἐπιστολῃ παρακατιὼν λέγει, ὅτι εἶναι ἔτοιμος νὰ πολεµήση καὶ νὰ ἀποθάνῃ ὑπὲρ τῆς πατρίδος, αμαχήσομµαι ὡς ἀποθανούμενος». Εχεϊῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον ἀποχορυφώνει τὴν πρὸς τὸ ἴδιον ἔθνος. τὴν πρὸς τὴν πατρίδα, ἀγάπην εἶναι τὸ φαλμικὸν «Εαν ἐπιλάθωμαί σου Ἱερουσαλὴμ ἐπιλησθείη ἡ δεξιά µου. Κολληθδείη ἡ γλῶσσά µου τῷ λάρυγγί µου, ἐὰν µή σου µνη- σθῶ. ἐὰν μῆ πρρανατάξωµαι τὴν Ἱερουσαλὴμ ἓν ἀρχῃ τῆς εὐφροσύνης μου». Βεξαίως ἀναγνωρίζουσα ἡ Ἐπχλησία τὴν εἰς ἔδνη διά- πρισιν τῶν ἀνθρώπων οὐδόλως σηµαίνει ὅτι ἀναγνωρίζει παὶ τὰς μεταξὺ τούτων ἀντιθέσεις. Τοὐναντίον, διδάσκουσα τὴν ἀγάπην ζητεῖ νὰ συνάψῃ τὰ διάφορα ἔθνη εἰς ἑνότητα ναβοδηγεῦσα τὰ µέλη αὐτῆς καὶ µέλη τούτων εἲς τὴν οὐράνιον δασιλείαν. ο oe mma ‘a, ict See aS Ge DS a απ πο « ο κ ὧν μα