Back

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, 1987-01-01

ΣΕΛΙΔΑ 2 ιΠε τὸ ΤΗΕ ΕΠΙΞΤΗίΠΗΞ μ--... ΕΠΙΣΤΗΜΗ Ὁὃ ΠΙΣΤΗ Συγκρούονται 2υ αἱ Η επιστημονική γνώση. Ο όρος «επιστήμη» κα- λύπτει ἕνα µεγάλο πεδίο γνώσης, απὀ τα πιο αφηρη- μένα μαθηματικἁ μὲχρι τις ανθρωπολογικὲς επιστήµες (Βιολογία, Ψυχολογία, Κοι- νωνιολογία). Πιο κάτω θα αναφερθούμε µόνο στις Φυσικὲς επιστήµεςτης ύλης και της ζωής. Σ΄ αυτὲς το υπό εξέταση αντικείµενο εἷ- ναι αυγκεκριµένο και κα- θορισμὲνο. Ο επιστήμονας επιλέγει το αντικείμενο της μελέτης του, το περιγρά- Φει, το καθορίζει καιτο εξε- τάζει από µια ειδικἠ σκοπιά. (Π.χ. τη χηµικἠ σύνθεση ενὸς χρωμοσώματος ποντι- κούὺ ἡ τη διάθλαση των ακτίνων Χ σε κρύσταλλο συγκεκριμένου μετάλλου). Η μέθοδος που Χρησιµο- ποιεῖται εἶναι πάντα η ἴδια η πειραµατικἡ μέθοδος. Ο ερευνητής στηρίζει τα συμπεράσματά του στο πείραμα. να γεγονός, για να θεωρεῖται αληθινό πρὲ- πει να αναµαράγεται κάτω απὀ τις Ίδιες συνθήκες. Ο ερευνητής παράλληλα εναλλάσσει τις συνθήκες η μόνο μερικούς παράγοντες και προσπαθεἰ να καθορ]- σε! Τους μηχανισμοὺς και τους νόμους, που διἔπουν τα διάφορα φαινόμενα. Ο επιστήμονας ὄξχεται µόνο ότι προκύπτει µετά απὀ αυστηρή λογική και πειρα- µατική κρίση. Η βεβαιότητα Συνξχεια απο τη σελ. 1 θητών του. Σεηλικὶα 26 χρόνων δὲ- χεται τη μοναχική κουρά στην Αντιγόνη, ἕνα µαγευ- τικὀ νησἰτης Προποντίδας. Παίρνει το μοναχικό όνομα Μάρκος και µε το όνομα αυτό θα τον γνωρίσει ἠ Ανατολἠ καιη Λύση, ᾿ἒνε- κα όμως του Τουρκικού κινδύνου, αναγκάζεται να Φύγει απὀ την Αντιγόνη και να μεταβεί στη Μονή του Αγίου Γεωργίου των ΝΛαγ- γάνων στην Κωνσταντινού- πολη. Εκεί ζη βίο ασκητικό- τατο, µε στερήσεις πολλές και αγώνες αδιάλειπτους, ώστε δϊκαια ο µαθητής του και πρώτος µετά την ἅλωση Πατριάρχης Κωώνσταντι- νουπόλεως Γεννάδιος Σχο- λάριος, να γράψει «ὅτι νεώ- του στηρίζεται σε κάτι το αποδεδειγµένο. Β) Η γνώση της π]- στης: Απὸό την ἴδια τη Φύση της η Πίστη τοποθετείται σε ἕνα εντελὼς διαφορετικό επἰπεδο σε σχξση µε εκεϊνο της Επιστήμης. Δεν στηρἱ- ζεται σε εµπειρίες επιστη- μονικού τύπου, οὗτε και εἷ- ναι αποτέλεσµα θεωριών που επικαλούνται τη Λογι- κή. Είναι πριν απ᾿ όλα απο- δοχή Κάποιου, του Θεού, εγκατάλειψη σ᾿ Αυτόν και προσωπική ὁὀξσμευση απέ- ναντὶ του. Αντικείμενο της Π]- στης εἶναι ο Θεός που απο- καλύπτεται. Ο πιστός δξχε- ται το μήνυμαἁ του µε την ελπίδα ότι θα ανακαλύψει σ᾽ Αυτὸ το νόημα της ὑπαρξής του. Αν πάρει το ὀρόμο, που του υποδεικνύ- ει ο Θεός, αν κάνει βίωµα την Πίστη, τότε αποκτά τη σιγουριά πως βρἰσκεται στην αλήθεια. Ἡ βεβαιότη- τα αυτή προξρχεται απὀ την αυθεντία Εκεῖνου που εἶναι «πιστός και αληθινός», η πηγἠ της αποκάλυψης. Πρόκειται για µια βεβαιό- τητα, ὄχι όμως του ἰδιου εἷ- δους µε την επιστηµονικἡ. Και οἱ δύο βασίζονται σε «εμπειρίες», εµπειρίες όμως διαφαρετικἠς Φύσης. Στην περίπτωση της Πίστης ο άνθρωπος καλεῖται να δε- χτεί Κάποιον που δεν συγ- κρίνετα! µε την ορατή, τη χειροπιασχἡ πραγματικὀὸ- τητα. ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ τερος μέν ών καί πρίν ἐλέ- σθαι τήν τοῦ Χριστοῦ νέ- Κρωσιν σωφρονέστερος ἤν τῶν τάς ἐρήµους οἰκούν- τών», Την ησυχία και άσκηση του Μάρκου στη Μονή των Μαγγάνων, διέκοψε το εγερθὲν ζήτημα της «ενώ- σέεως των Εκκλησιών». Ηδη ὠςιερομόναχος εκλξ- γετα! απὀ τους Πατριάρχες Αντιοχείας και ἱεροσολύ- μων ως αντιπρόσωπόςτους στη μἔλλουσα να συνέλθει σύνοδο της Φλωρεντίας, Ενώ κατόπιν ὡς αρχιερξας [επίσκοπος Εφἔσου) εκλξ- γεται ως αντιπρόσωπος και του Πατριάρχη Άλεξαν- ὁρεῖας. Η Εκκλησία της Ρώμης ζητούσε την ἔνωση ενὼ η ἴδια διερχόταν κρίση και γ) Διαφορὲς/ομοιότη- τες: Η Επιστήμη και η ΠΙ- στη παρξχουν γνώσεις. Όμως οἱ δυο τύποι γνὼ- σεων διαφξἔρουν και ως προς το περιεχόμενό τους καιτοπεδἰοτουςὀσοκασ/ως προς την προέλευσή τους. Η Επιστήμη μελετά τη σύσταση, τις Ιδιότητες και τις μεταβολές της ύλης. Δεν ενδιαφέρεται οὗὖτε για την προέλευσή τους, οὗὖτε για το βαθύτερο σκοπό τους. Η Πίστη αοχολείται µε τον Θεό και μ᾽ αυτό ποω Άλέγουν στον ἆἁν- θρωπο, προκειµένου να πραγµατώσει το σκοπὀ της ζωἠς του. Δίνει νόη- μα στα πράγµατα. Η Επιστήμη περιορίζεται στο «πώς» και ὀχι στο «γιατὶ» των αντικειμέ- νΝων, στο μηχανισμό και όχι στη σηµασία των Φαινομένων. Επομένως οι δυοτύ- ποι γνώσης τοποθε- τούντα! σε διαφορετικά επίπεδα, παράλληλα µε- ταξύ τους, ΄Ετσι εἶναι αδύνατο τᾳ πορίσματα της Επιστήµης να ἔρχον- ται σε αντίθεση µε τα πορίσµατα της Πίστης και αντίστροφα. Πρόβλημα δεν υπάρ- χει σήμερα. Όμως μερικοὶ και στις µέρες µας, κατά περιόδους, υποστηρίζουν ὅτι η Επιστήμη και η Πἰστη εἶναι ασυµβϊίβαστες. Αυτό γίνεται συνήθως µετην ευ- κοιρία κάποιας νξας ανακά- Άυψης. Το άγνωστο, το σε σύγκριση µε τα προηγού- µενα νέο και πιο προχωρη- μένο, προκαλεί το θαυµα- σμό κι οδηγεί πολλὲς φορὲς στο να ξεχνούμε τα όρια των δυνατοτήτων µας, Θα δούμεστο επόμενο συγκριτικά τις απόψεις της Επιστήμης και της ΘΈρη- σκεῖας. (Συνεχίζεται) ἦταν διχασμένη. Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ εἶχε κηρυχθεί αργός και μάλιστα καθαιρξ- θηκε απὀ την πολυπληθξ- στερη σύνοδο, εκεϊνη της Βασιλείας. Ο Ίδιος φυσικά σε αντιπερισπασμό απεκἡή- Ρυξε τους επισκόπους της Βασιλείας. Τελικἀ η αντιπροσω- πεῖα της Κωνσταντινούπο- λης µεταφἔρεται στη Φερ- ράρα όπου Θα γίνονταν οι συνεδριάσεις. Ηδη απὀ την αρχή εμφανίζονται οι πρὠτες αλαζονικὲς αξιὼ- σεις του Πάπα, αφοὺ ζητά απὀ τον Πατριάρχη και τους επισκόπους της Ωρθό- δοξης Εκκλησίας να ασπα- σθούν (/) το σταυρὀ στην παντούφλα του, (Συνεχίζεται) 120 Το Όρος των Ελαιὼν Νωρὶς το πρωί της Πέμπτης ανεβήκαμε στο ὌὌρος των Ελαιών, στ ανατολικάτης Ιερουσαλήμ. Ξαπλωμένο πάνω απὀ το χείμαρρο των Κέδρων µε ύψος 600 ποδών εἶναι 3500 πόδια πάνω απὀ την επιφάνεια της Μεσογείου. Σταθμεύσαμε στη βόὸ- ρεια κορφή. Προσκυνήσα- µε στον κομψό ναό των Αγίων Αποστόλων κάτω από το θρόὀϊσμα των πευ- κοβελονόφυλλων και µέσα στο µυρῖπνοο άρωμα των λουλουδιών. Πολύ κοντά εἶναι κτισμένη η θερινή κα- τοικία του Πατριάρχη. ο όλος χώρος συωνόξεται µε την πρώτη εμφάνιση του Χριστού µετά την ανάστα- ση: «ἔτι δέ ἁπιστούντων αὐτῶν ὁπό τῆς χαρᾶς κα θαυμαζόντων εἶπεν αὑτοῖς' ἔχετε ΤΙ βρώσιμον ἑνθάδε οἱ δέ ἐπέδωκαν αὑτῶ ἱχθύ- ος ὁπτοῦ µέρος κα/ ὁπό µε- λισσίου κηρίου, καί λαβών ἑνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν» (Λουκ. κδ΄, 41-43]. Περπατάμε ως τη µε- σαΐα κορυφή του Όρους για τον τόπο της Αναλήψε- ως, Ναός της Αγίας Ελένης απὀ το 330 καταστράφηκε απὀ την περοικἡ επιδρομή του 614. Ο δεύτερος ναός του Πατριάρχη Μοδέστου, του 624, εἶχε την ἴδια τύχη µε τον πρὠτο το 1010. Ο τελευταίος ναός του 12ου αιώνα ερειπώθηκε απὀ το σεισµότου 18364. ᾿Ο,τιβλε- πουµε σήµερα εἶναι ἕνας ευρύτατος οκτάγωνος, αλ- λάἁ ἁστεγος, περίβολος που στο κέντρο του ὁιαθξτει, επίσης οκτάγωνο, τρουλ- λαίο κουβούκλιο. Για την εἶσοδόὸ µας πληρώνουμε διόδια σε μουσουλμάόνο φύλακα. Εἰ- σερχόµαστε στο χαριτωμὲ- ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕΠ Τῦµ [Εὔέ ος νο κουβούκλιο από τα ὅυτι- κά. Μας προκαλεί αμέσως αποτυπωμένο ἴχνοςτου ὅε- ξιού ποδιού του Κυρίου στο βράχα του ὁαπξδου κι ανα- παρασταΐνουµε: «Κα ἐγέ- νετο ἐν τιῶῷ εὐλογεῖν αὐτόν αὐτούς ὁ/έστη ἀπ᾿ αὐτῶν κα/ ὀνεφέρετο εἰς Τόν οὐ- ρανόν» (Λουκ. κδ΄, 51). Ψηλαφούμετο αποτύπωμα κι ακουμπάμε τα χεῖλη µας πάνω του. ᾿Ἔχουμε την αἰ- σθηση ότι η Ανάληιµη μόλις τελείωσε. Η κοιλάδα του )ωσαφάτ Κατηφορίζουμε προς την κοιλάδα του ἰώσα- Φφάτ στα δυτικά της Γε- θσηµανἠ. Ακριβώς κάτω απὀ την κλεισµένη Χρυσή Πύλη των τειχὠν της |ε- ρουσαλἠμ, παρεκκλήσιο στ᾽ ὀνοματου Πρωτομάρ- τυρα Στεφάνου διασώζειτο βράχο της συγκλονιστικής στιγµἠς του λιθοβολισμού του. Κι εκεῖνος: «Κύριε ᾿[η- σοῦ, δέξαι τό πνεῦμα µου: θείς δὲ τό γόνατα ἔκραέε Φωνῇ µεγάλῃ Κύριε µή στήσῃς αὐτοῖς τήν ἅμαρτί- αν ταύτην. Κα/τοῦτο επών ἐκοιμήθη». (Πράξ. ζ΄, 59- 60). Από τη στιγµή εκεΐνη η Εκκλησία άνοιγε σελίδα αἰ- µατος και δόξας... Περνάμε απεναντι στον κἠπο µε τις γξρικες ελιές, Σ᾽ ἕνα τεράστιο λα- τρευτικὀ χώρο των Ρωμαι- οκαθολικὠν δεῖχνουν προς το χώρο του ιερού µεγάλη πέτρα, σε σιδερένιο κιγκλί- δωµα. Μιλάμε γιατον τόπο της Προσευχής. Ο Πέτρος, οἰάκωβοςκι ο ἰωάννης αφέ- θηκαν Ἀἰγο πιο πέρα. Κιο Κύριος «προελθών μικρόν ἔπεσεν ἐπί πρόσωπον αὖ- τοῦ προσευχόµενος κα/ λέ- γων’ πάτερ µου, ε) δυνατόν ἐστί παρελόέτω ἅἁπ᾿ ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο πλήν οὑχ ώς ἐγώ θέλω, ἀλλ᾽ ὡς σύ». (Ματθ. κστ΄, 39). Ερ- χεται στους Τρεις τους βρίσκει να κοιμούνται και τους ελέγχει: «Ούτως οὐκ ἠσχύσατε µίαν ὥραν γρη- γορῆσαι! µετ ΄, ἐμοῦ γρη- γορείε κα προσεύχεσθε, Ίνα µή εἰσέλθητε εἰς πείρα- σµόν»(Ματθ.κστ΄, 40-41]. Κλίνει για δεύτερη Φορά και για τρίτη τα γόνατα και δέεται κι οι Μαθητές υπνώττουν. «Καθεύόετε τό λοιπόν κα ἀναπαύεσθε.. ἐγείρεσθε, ἄγωμεν΄ /ὁδού ἤγγικεν ὁ παραδ/δούς µε.... ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἱδού ᾿/ούόδας... εὐθέως προσελ- θών τῷ ᾿Ιησοῦ εἶπε' χαῖρε, ραββ/, κα/ κατεφίλησεν αὖ- τόν» (Ματθ. κστ΄͵, 45-49]. Εἶναι µέσα µας η στι- γμή. Ο Κύριος αγωνιά, αλ- λά υποτάσσεται. Οἱ Νλαθη- τὲς ἔχουν «βεβαρηµένους ὀφθαλμούς». Ο Ιούδας πα- ραδίδει µε Φίληµα. ο όχλος µε μαχαίρια και ξύλα θορυ- βοποιεῖ και αγἀάλλεται. Οἱ στρατιώτες συλλαμβά- νουν. Τα γεγονότα εκτιυ- λίσσονται ραγδαία. Κι εμεὶς πρέπει πάλι να γυρίσουμε τις πλάτες και να περπατἠ- σουµε γι αλλού. (Συνεχἰζεται) 4ὐ Οπως ἡδη ἔχουμε αναφἑρει εἶναι βέβαιο ότι απὀ την εποχή του Τρωϊκοῦύ Πολέμου και πριν ακόµα οἱ κάτοικοι της Κύπρου εἶχαν στενὲς σχεσεις τόσο µε τους Ἕλληνες όσο και µετις πόλεις της κυρίως Ελλά- δας. Με το τἔλος όμως του Τρωϊκού Πολέμου νξο κύµα Αχαιών ἔρχεται στην Κύπρο. Η άφιξη αυτή πρέπει να συνδεθεί] με τις παραδόσεις για εγκατάσταση στην Κὺύ- προηρώωντου Τρωϊκού Πολέμου, Χαρακτηριστικά σημειώνεται πως ο Τεὺ- Κρος, ο γιος του Τελα- μώνα βασιλιά του Ελλη- νικού νησιού Σαλαμίνα, ἧἡρωας του Τρωϊκού Πο- λέμου, εκδιώχθηκε απὀ τον πατέρατου, γιατί δεν εμπόδισε τον αδελφό του Αἴαντα να αὐτοκτο- νήσει στην Τροία. ΄Ετσι ο Τεύκροςήρθεστην Κύ- προ και Ίδρυσε κοντά στην Μυκηναϊκή Αλάσια {.Ἔκγωμη) πόλη, την οποῖα ονόμασε Σαλαμἰ- να προς ανάμνηση της πατρ]δας του. Απόγονοι του Τεύκρου κυβερνού- σαν τη Σαλαμίνα µέχρι τα χρόνια του Ευαγόρα ΚΥΠΡΟΣ Η ΕΛΛΗΛΙΚΗ ΚΙ Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ϱβ΄ Α΄.Ο ᾿Ἓλληνας γεωγρά- Φος Στράβωνας (67π.Χ. -- 23μ.Χ.) περιγράφει την Ίδρυση της Σαλαμῖ- νας κατ᾽ αυτόν τον τρό- πο. Επίσης ο Αγαπήνο- ρας, γιος του Αγκαΐου βασιλιἁ της Αρκαδίας, μετά την ἅλωση της Τροίας, επειδἠ καταλἠ- Φθηκε απὀτρικυµία, απξ- Πλευσε στην Κύπρο, ὅπου ἔκτισε την Πάφο και το ιερό της Αφροδί- της, Ο Πράξανδρος απὀ τη Λακωνία Ίδρυσε τη Λάπηθο, ο Κηφιξας την Κερύνεια, η Ἀμαθούσα, µητέρα του Κινύρα (κατ΄ ἄλλους γιὸς του Ηρακ- λξα Αμάθης) δρυσε την Αμαθούντα κοντά στη σημερινἠ Λεμεσό. ο Δημοφώντας, ο γιός του Θησέα, ἔκτισε την Αἴπεια (Καραβοστά- ση. Οταν ο σοφός της αρχαίας Αθήνας, Σόλω- νας, επισκἐέφθηκετην Κί- προ, ὅταν βασίλευε ο Φιλόκυπρος, το συµβοί- λευσε και μετέφερε την πόλη αυτή, στην παρα- λία. Ο βασιλιὰς τότε ἔδωσε σ᾽ αυτή προς τιμἠ του Σόλωνατο ὄνομα Σό- λοι. ϱ Ακάμας, γιοςτου Θησέα και της Φαΐδρας, Ίδρυσε την Ακαμαντίδα (κοντά στην πόλη της Χρυσοχούς). Στον Ακά- µαντα οφείλει την ονο- µασία του καιτο ομώνυ- μο ακρωτήριο Ακάμας (δυτικό ἆκρο του νησι- οὐ). Ο Γόλγος ἕκτισε Τους Γὄλγους, κοντά στη σηµερινή Αθηαίνου, ο Χύτρος τους Χύτρους, τη σημερινἡ Κυθρέα, και ο Χαλκάνωρας, κατά τους χρόνους της Αργο- ναυτικής εκστρατείας (1230π.Χ.) ἵδρυσε το Ιδάδιο (Δάλι). Τελος, κα- τά τον Ηρόδοτο, οι Αρ- γείοι(ο ᾿ Αργος] ἱδρυσαν το Κοῦριο, την Ασίνη, την Ταµασσόὀ, την Ὕλη κ.ά. ΄0σο και αν η ἱδρυ- ση των ελληνικὼν πόλε- ὧν της Κύπρου συνδὲ- Όντα)καὶ μεκάποια παρά- ὅοσητο γεγονόὸς παραμὲ- νειιστορικό και πραγµα- ή ν . δν ο) . υμισς «Αγωνίζρου τον καλὀν αγώνα.» (Α τμ στ 12) πο εί Ἴα ΕΤΟΣ Ε΄ - ΦΥΛΛΟ 47 νὰ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1987 παπα Τιμ 10 σεντ Ο: συμβολισμοὶ δηλώνουν ἕνα γεγο- νὸς, Αναφέρονται σε µια πραγματικότητα. Εκφράζουν το µέγε- θος µιας συµφοράς. Επερχόµενης. Επερχό- µενης και πραγµατο- ποιοὔύμενης, κάτω απὀ ορισμένες προύῦ- ποθεσεις και σε συ- νάρτηση µε ορισμένα δεδοµένα. Νοουμέ- νου ότι αυτά δεν ανα- καλούνται και δεν αἱ- ρονται. «Θα µετακινήσω τη λυχνία». Ποιος μιλά Σε ποιοήποιους απευθύ- νεται Τι εννοεί µε τη λέξη λυχνία Και τελι- κά γιατί αυτή ηπροει- δοποίηση και η απει- λἠ Στο β᾽ κεφάλαιο του βιβλίου της Απο- κάλυψης, το τελευ- ταἰο στον κατάλογο των βιβλίων της Και- νἠς Διαθήκης, που συγγραφέας του εἶναι ο ευαγγελιστἠς Ιωάν- νης, µας µεταφξρειο αγιογραφικὸς στῖχος. Προφητικά - αποκα- λυπτικά γράφει ο θεὸ- πνευστος συγγραφέ- ΧΡΧΙΕΙΠΙΟΚΟΓΙΙΚΗ εγις«Υκχιος 6ΓΙΙΤΗΙ ΕΟΡΤΗ, ΟΠΠ. ας. Καιτο στόμα καιη ιερή γραφίδα του µε- ταφέρουν και πληρο- Φορούν τους Χριστια- νούς τον «νουν» του Θεού. Εντέελλεται ο θεολόγος Ιωάννης, μέ- σα απὀ το σπήλαιο της Πάτμου, όπου δι- ωὠκόμενος κατέφυγε, να καταστήσει γνω- στἁ στα ενδιαφερό- µενα πρόσωπα, αλλά καισ᾽ ὁλατα µέλητης καθόλου Εκκλησίας όσα ενοράἀ. Και ο εντολοδὀ- της ὅεν εἶναι άλλος παρά ο ἶδιοςο Κύριος. Ο Αρχηγός και η κε- Φαλή του σώματος της Εκκλησίας. Ο Αρ- Χιποῖμην Χριστός. Και σε πρώτο πλάνο ο λό- γος του αναφξρεται στην τοπικἡ Εκκλησία της Εφἔσου. Γνωστὴ στην πρωτοχριστιανικἠή εποχή ἠταν η καλή αρχή και η πρὀσφορη διάδοση του ευαγγε- λικού λόγου στη µε- γαλούπολη και παρά- κτια τούτη πόλη της ΤΦΝΜ ΧριςΓΟΥΓΕΝΜΝΟΦΝ Αποσπάσματα «Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, Λαμπρὸό ανατέλλει κα! Φέτος Το Φως της αγάπης κα! της ελπίδας, που εξέπεµψε στον κόσµο η ενανθρώπηση του Χριστού. Ερχεται να ὁ/αλύσει τα σκοτἁδ!α των αντινομιὼν κα αντιθέσεων της ανθρὠπινης ζωῆς. Να παρηγορήσει, να ζωογονήσει και να στηρίξει τις ασθενημὲἑνες κα πονεμένες καρδιές. Να κρηµνίσε!ι του µίσους τα τείχη, να καταργήσει των πολέμων τα αἴτα και να οικοδοµήσε! ανάμεσα στους λαοὺς κα στους ανθρὠπους το οικοδόμημα της αγόπης κα! της ειρήνης. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επίγης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία», ψΨάλλουν των αγγέλων οἱ στρατιές, εξαγγἑἕλλοντας το ασύλληπτο µυστήριοτης επίγης πε σ]- ας του χορηγού της ειρήνης Χριστοῦ. «Δόξα εν υψἰστοις Θεώ», ψάλλουμε κ! εμείς, συνειόητο- πο/ώντας την άπειρη του Θεού συγκατάβαση κα! αγάπη να καταβε! στη γη, γΙαναµας προσφἑρε/την ειρήνη. Και εἶναιη ειρήνη πόθος βαθύς κάθε ανθρώπινης ψυχής. Τη νοσταλγεἰ ο άνθρωπος και δεν τη γεύεται. Την αναζητε/ κα! δεν τη βρίσκει. Αγωνίζετα!νατην πετύχει κα! δηµιουργε[πολέµους. Η απομἀκρυνσή του απὀ τον Θεό, την πρωταρχική πηγἡ της ειρήνης, τον κατέστησε ἕρμαιο των αὀόυναμ/ών του κα! τον βύθισε σ᾽ ἕνα ατέλειωτο λαβύρ,νθο πολεμικὠν συγκροῦσε- ὧν και αντιθέσεων... Ληπροστά σ᾿ αυτή την τραγωδία, στην οποἷΐα αυτοβυθί- στηκεο ἄνθρωπος, πούνα στραφεἰ, γ/αναβρε! τη λύτρωση Ποια δύναμη θα σταματήσει την επερχόμενη θύελλα, Θα Φράξειτο δρόμο προς τα ἐργατου μίσους και θα ὅ/ανοίξε!το δρόµο προς την ελπίδα Ποια πορεία να ακολουθήσει ο ἀν- θρωπος, γ/α να επανεύρει την ηρεμία κα! την ασφάλειά του: Η απόντηση εἶναι σαφής. Μας την προσφἑρε! η σηµερινή γιορτή: Λα πάρει την πορεία που πήραν Οἱ Λ/άγο!, ακολου- συνέχεια στη σελ. 4 Μικρασίας. Και εξό- Χως θαυµαστἠ υπἠήρ- ξεη εκθρόνιση απὀτις καρδιξς των ανθρώ- πωντηςτης µανἰίας και της θεραπεἰας της «μεγάλης τῶν ᾿Εφε- σίων θεᾶς ᾿Αρτέμι- δος». Και σ᾿ αυτή την περἰίχωρο «ἐπί τριετί- αν µετά δακρύων» στερξέωσε την Εκκλη- σία ο Απόστολος των Εθνών Παύλος. Αυτή λοιπόν «ἡ ἓν ᾿Εφέσω παροικοῦσα Ἐκκλησία» ὀξχεται δια του εκπροσώπου της (του επισκόπου της) το συγκλονιστικὁὀ ἔλεγχο και τη Φοβερὴή προειδοποἰηση. Το μέ- τρο της αγάπης του Θεού δεν καταργεί τη δύναμη της απαϊτη- σης της ὁικαιοσύνης Του. ἩΗ δικαιοσύνη του Θεού ενυπάρχει και περιχωρείἶται και εκφράζεται μέσα στην αγάπη Του. ᾿Ετσι «τό ἀφῆκας τήν ἁγάπην σου τήν πρώτην» (στίχος 4) υποστηρίζει το αναν- τίλεκτο της θεῖας κρὶἰ- σεως. Και η αποστα- σία ερμηνεύεται κατά το θείο συλλογισμό ὡς πτώση απὀ ύψος μεγάλο. Ασφαλώςπαραχά- ραξη και διαστροφή της ορθής πίστης, αδιαφορία περί τα πνευματικά θέµατα, το Φιλήδονο και Φι- λόῦλο των επιδιώξε- ων των ανθρώπων, ακόµη δεκαιπεριφρὀό- νηση ἡ και ειρωνεία των θείων εννοούνται και διαγράφονται απὀ το θεὀπνευστο λόγο ως αποστασία του ανθρώπου απὀ την αγάπη του την πρὠτη. Δηλαδή ότι απἔκοψε ο άνθρωπος µὀνος του και αναἶτια το δε- σµότης αγάπης µετον Θεό που εἶχε ἡ ὀφειλε να ἔχει µε Αυτόν. Και πράγματι! Ας συλλογισθεὶ ειλικρινά οκαθἑνας: Η οποιαδή- ποτε σχἔση, Π κάθε σχἔση του Θεού µε μας, όλες οι προὐποθξ- σεις ὑπαρξης και ζωἠς Ο Πρόμαχος της Ορθοδοξίας ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ «Οὐ ποιήσω τοῦτο ποτε, κἄν εἶ τι καί:γένηται». Εἶναι λυπηρὀ ὁτι µια τεράστια μορφή μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας, όπως ο ”Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός, εἶναι σε πολύ µεγάλο βαθµὀ ἀγνωστος στον πολύ κόὀσµοκαιη µνή- µη του περνά σχεδὀν απα- ρατήρητης. ΄Ομµως οι αρε- τὲς του αγίου Μάρκου και οιἁθλοι τους οποίους επετὲ- λεσε αποτελούν παράδει- 19 Ιανουαρίου γµμα προς µίµηση ὀχι µόνο για τις αμέσως µετά απ᾿ αυτόν γενιὲς αλλά και για τη δικἡ µας. Ο ΄Αγιος Μάρκος γεν- νήθηκε στη βασιλίἰδα των πόλεων, την Κωνσταντινού- πολη, τοξτος 1391 ἡ 1392. Το κοσμικό ὀνομάτου ἦταν Μανουἠλ. Τα πρώτα γράμ- µατά του τα ἔμαθε κοντά στον πατέρα του Γεώργιο Ευγενικό, ο οποῖος διατη- ρούσε Φροντιστήριο. Σε Πλικία δεκατριών χρόνων χάνει τον πατέρα του και Φοιτά πλέον κοντά στο σο- Φὸ διδάσκαλο Μητροπολἰ- τη Σηλυβρἰας Ιγνάτιο το Χορτασμένο και το Φιλό- σοφο Γεώργιο Γεμιστόὸ ἡ Πλήθωνα. Η επιμέλεια καιη εκ Φύσεως ευφυϊῖα του τον ανξδειξαν αμέσως μπροστά στους διδασκάλους του, αλλά και τον ἔκαμαν να ὅι- ακριθεῖ μεταξύ των συµµα- συνέχεια στη σελ. 2 μας, δεν εἶναι σχεσεις καιθξέσειςπου εκφρά- ζουν το απροσμξέτρη- το μέγεθος της αγά- πης Του Και κατάλη- ξη αυτἠς της αγάπης Του δεν αποτελεὶ το γεγονός ὅτι του «ἰἱδίου Υἱοῦ οὐκ ἔφείσατο» για µας Και δεν συνιστά δικαιολογημένο θείο παράπονο αλλά και δεν επιφέρει τη δίκαιη θε]ατιμωρίαη ανταπὀ- κριση απὀ µας µε αποστροφἠ και απο- δοκιµασἰία σ᾿᾽ αυτή την ανἐεκφραστη και απερινόητη θεία αγά- πη, Σε σας, λοιπόν, τους «ἐν ᾿Εφέσω» πα- ραμένοντας Χριστια- νοὺς απευθύνοµαι λε- γει ο Κύριος. Και δεν εννοεί τους τότε µό- νο. Αλλά μπροστάτου παρελαύνουν ατελεύ- τητες σειρὲς γενεὠν κατοπινότερων Χρι- στιανὠν. Σεσας απευθύνω την προειδοποίηση και αποκαλύπτω την ΣΤΗ. Τουρκική εἰσβολή µετέβαλετήν Κύπρον εἰς ὁπέ- ῥαντο' σκηνήν τραγ/,κοῦ ἆν- θρωπίνου ὁράματος. Λ/ήετέ- βαλε τήν εὐημεροῦσαν νῆ- σόν µας εἰς τόπον ἑρειπίων. Αλλά δέν µετεβλήθη καί δέν κατεβλήθη ή ψυχή µας. Εν τῷ µέσῳ τῶν ἐρειπίων Ίστατα! καί θά παραµένῃ πάντοτε ὁρθία καί ἁκατά- βλητος ή ψυχή τοῦ ΄Ελληνι- κοῦ Κυπριακοῦ Λαοῦ. Καί ὑπό οἰασδήποτε συνθήκας θά συνεχίσωµεν ἀνθιστάμε- νο, ἀγωνιζόμενοι, ὕπερα- σπιζόµενο! τήν ἐθνικήν τι- µήν καί ἀξιοπρέπειάν µας. ΄Ο ἁγών µας εἶναι ἁγών διά τήν φΦυσικήν καί τήν ἑθνικήν ἐπιβίωσίν µας. ᾽Αγών ὑπέρ απειλἠ, Θα µετακινἠ- σω τη λυχνία. Θα εγ- καταλειφΦθεῖτε, γιατὶ µε εγκαταλεϊίψατε. Η ΕΦεσιανή τοπικἠ Εκ- κλησία θα παύσει να υπάρχει. Θα µετακι- νηθεῖ. Και τούτο θα συμβεί, γιατὶ αφἠκα- τε..., γιατί εξεπἔσατε Και τότε µόνο θα αποφύγετε την τιµω- ρία εάν µετανοήσε- τε.... Σαφἠς και Φοβε- ρός ο λόγος. Η λυχνία «τῆς κατά Εφεσον χώρας», τραγικά δυ- στυχὠς µετακινήθη- κε! Ο ἰδιος λόγος, η ἴδια θεία κρίση δεν εξαιρεὶ κανένα. Ανα- Φξἔρεται σ᾽ όλους και, δεν εἶναι παράτολμο, ιδιαιτερα σχετἰζεται και μ᾿᾽ εμάς εδώ στην Κύπρο. «...Και κινήσω την λυχνίαν...». Ας το αναλογι- σθούμε βαθιά, συνε- τά, µε πνεύμα μετά- νοιας, προπάντων, όσοι μπορούμε εντο- νότερα να βιώσουμµε τουλάχιστο τἔτοιες θεἰες αλήθειες. Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ 19 Ιανουαρίου πάντων...». (Αρχιεπίσκοπος ΔΊακάριος Γ΄ 26 Ιανουαρίου 19785) ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ Μ΄ ἕνα ιδιαϊτερο τρὸ- πο προσπᾶθησαν και πέτυ- χαν να έλθουν σε επικοινω- γία οι Χριστιανικοί Σύνδε- σµοι Γυναικών µε τα μέλη της ενορίας τους. Με την ἐκόδοση µιας επιµελημένης µε την ευκαιρία των Γιορ- τῶν κάρτας και µε προσε- γμένες σε περιεχόµενο ευ- χὲς και σκέψεις επιδίωξαν, στο µέτροτου δυνατού, και προσέγγισαν τους ενορἰτες τους. Συνολικά 16 χιλιάδες κάρτες διανεµήθηκαν απὀ τα µἔλη των 21 Χριστιανι- κὠν Συνδεσµων Γυναικὼν στις αντίστοιχες ενορίες τους. Και η ενέργεια αυτή αποσκοπούσε στο να ακουσθεἰ βαθύτερα και σε πιοπολλούςτοκοσμοσωτή- ριο γεγονὸς της Λύτρωσης. Ταυτόχρονα ὅμως καθι- στούσε πιο γνὠριµη την παρουσία και τη μαρτυρία των Χριστιανικών Συνδἒ- σµων Γυναικών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής στην κοι- νωνὶα µας. ΣΕΛΙΔΑ 4 ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΤΟ 1986 ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Θλιβερός πράγµατιο απολογισμός γιατη χρονιά που πἑρασε. Οἱ άνθρωποι δεν ἔγιναν καλύτεροι. Οι μέρες που πέρασαν δεν τους ἕκαμαν ευτυχξστε- ρους. Τα προβλήματά τους όεν βρήκαν τη λύση τους. Μάλλον βυθίστηκαν πιο πολύ στη δίνη τους. Οι εξοπλισμοί απαΐτησαν ποσὀ 250 εκ. δολλάρια το δευτερόλεπτο! ΟΙ πόλεμοι συνεχίστηκαν Χωρὶς ανά- παυλα. Τα θύματά τους και οἱ ολξθριες συνἑπειες τους περισσότερο αυξήθηκαν. ο κίνδυνος σομαδικἡς-παναθρώὠπινης καταστροφῆς τη χρονιά που µας ἔφυγε άγγιξε πιο πολύ την ὑπαρξή μας, Το ατύχημα στο Τσιερνομπιλ ἔσκασε χάσκοντας την αδυσώπητη µοἱρα που µας συντροφευει. Η πείνα θξρισε εκατομμύρια µέλη -- κυρίως παιδιά -- της οικουµενικἠς οικογενείας. Και το σύνδρομο του Α!ΙΗ5 καλπάζει µε γεωµε- τρικἠή πρὀοδο. Κι η αυλαία του καινούργιου χρόνου άνοιξε και µας βρίσκει όλους µε «Την ψυχἠ στο στόμα», κατὰ το κοινώς λεγόμενο, για το τι άραγε το μέλλον µας επι- Φυλάσσει. Αλήθεια! Σαν τι πρεπει να αναμένουν οι άνθρω- ποι, για να δοθεί λύση στα προβλἠματάτους Ποιος και πώς θα τους τα λύσει Μεχρι σήμερα οι «σοφές» κεφαλές τους δεν τα ἕλυσαν, αλλά τα πολλαπλασία- σαν. Και κοντά στα γενικἁἀ προβλήµατα αναρίθµητο πλήθος ατομικών προβλημάτων δυναστεύει πολ- λούς. Αλλά η λύση των προβλημάτων τότε µόνο εἶναι δυνατὴ σαν βρεθεὶ η αιτία των προβλημάτων. Και αυτή πουθενά αλλού δεν εντοπίζεται! παρά µόνο μξ- σα στον ἰδιοτον άνθρωπο. Υπαίτιοςτης κακοδαι!µο- νίας του εἶναι ο άνθρωπος. Και το ὁράμα του αν- θρώπου ὡς προσώπου, τότε µόνο θα βρει τη λύση του σαν ο άνθρωπος εντάξει! το εἶναι και τη ζωή του στο εἶναι και στη ζωήτου Θεού. Τότε και το παρελ- θὀντου θα εἶναι πλούσιο σεξργα αγαθά αλλά καιτο μέλλον ελπιδοφὀρο θα ξανοίγεται μπροστά του. ΟΤΑΝ Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΠΛΗΤΤΕΙ Οδύνη πολλή και ανείπωτος πόνος συντρόφευ- σε ορισµενες οικογένειεςτις µέρες τις χαρµόσυνες των Γιορτὠν. Η συμφορά μ᾽ όλη τη βαρύτητά της ξεθύμανε στο σπιτικὀ μερικών οικογενειών του τὀ- που µας. Παρασυρμένοι οι µεν απὀ τον πειρασμό του εὑ- κολου πλουτισμού επεχείρησαν παράτολµες και παράνομες ενξἔργειες. Καισαν πρὠτηκαι ἄμεση συ- νἔπεια υπήρξε ο συγκλονιστικόὸς χαμός ενὸς νέου. Και το κακό δεν περιορίζεται ως εδὠ. ΄Εμπλεος πάθους ο ὄλλος, µε σκοτησμένο το νου προέβηκε στο συγκλονιστικὀ εγχείρημα του σφαγιασμού της συζύγουτου. Επτά παιδιά στέκουν τώρα μπροστά στο θξαµα της µακάβριας διάλυσης της οικογενειακἠς τους εστίας. Κι αυτά βεβαια εἶναι τα γνωστά. ᾿Αραγε πόσοι άλλοι αντὶ της χαράς και της ειρήνης των Χριστου- γέννων ἔνοιωσαν της μικρής ἡ μεγάλης συμφοράς την πίκρα Και ασφαλώς οιτέτοιες συμφορές δεν εἶναι γεν- νήματα της στιγµής. Είναι δημιουργήματα νοσηρώὠν και αμαρτωλών καταστάσεων που εγκαταβιώνουν µὲσα στον ἀνθρωπο και ηθελημὲνα καλλιεργούνται απὀ τον ἰδιο. Υπάρχει όμως πιο όμορφη και ζηλευτή ατμόὸ- σφαιρα µέσα στην οικογένεια σαν οι γονεὶς και τα παιδιά ὀξχονται κυβερνήτη και λυτρωτή και κύριο της ζωής και του σπιτιού τους τον Θεὁ. Σαν το σπίτι γίνει µια «κατ΄᾽ οἶκον ἐκκλησίαν τότε καμιά συμφορά δεν µπορεί το πλήξει. Συνέχεια απο τη σελ. 1 θώντας το άστρο της Βηθλεὲμ. Να σκύψει κανα προσκυνή- σε! το θείο Βρέφος, που καταδἐχθηκενα γεννηθεί] µέσα στη Φάτνη των αλόγων, για να καταλύσει την αλογίατων ανθρώ- π/νων παθὠν. Ναφωτισθε[σπὀ τοφωςτης διδασκαλίας Του. Να του εμπιστευθεὶ τις μὲριμνὲς του, να Τον καταστήσει κυβερνήτη στη ζωή του κα στο πηδάἆλιο της ανθρωπότητας. Γιστμόνος Αυτός, ο Χριστός, εἶναιο χορηγόςτης ειρήνης σ᾿ όσους την σναζητούν και θέλουν να φωτισθούν από το Φως Του... Ανθρωποι, ακούστε και Φεχθείτε την πρὀσκληση του Χριστού. ΓΙσ µας ήρθε στη γη. Για όλους τους σνθρώπους, για όλους τους λαούς, για όλατα ἐθνη. Γ/σναµας διδάξει και ναμος προσφέρει! την αγόπη. Διώξτε σπὀ µέσα σας τα σκοτό- ό!α της ἐχθρας, την παγωνιά του Χειμώνα, κα αφήστε να θερμσνθούν οικαρδιὲς σας µετο!λαρὀ φως Της ὀιδασκαλίας Του. Κρημνίστετατείχη Της διαίρεσης κα! αφήστενα διεισδὺ- σειµἐσα σας το ζωογόνο κα ὁροσερότης αγόπης οξυγόνο. Ναι, ὀνθρωπο!! /Ιδούο ὀρόμος προς την ειρήνη: Επιστροφἠ στον Θεό. Οηθικὸς Του νόμος, κανόνας ζωής. Η αγάπη καιη δικαιοσύνη, συν!/σταμένες των σνθρὠπινων σχἐσεων. Και τότε, ο κοινός και μύχιος πόθος κἆθε σνθρώπου και κἆθε Ασοῦ, η ειρήνη συτὀµαταθα σκηνώσε/,µέσαμαςκαι ανάμεσα σ᾿᾽ όλη την ανθρωπότητα. Γιατὶ τότε θα βρει μὲἐσα µας κατά- Η εκδρομή Της Ε.Χ.Ο.Ν. «Ταρσίος» Στις 30 Δεκεμβρίου η Ἔνωση Χριστιανών Ορθοδόξων Νξων «Ταρσίζιοο διοργάνωσε την καθιερωμένη εκ- δροµἠ της στον Αγιο Νικόλαο Στέγης. Η εκ- δροµήἠ σημείωσε ξεχωρι- στή επιτυχία και πἐρα απὀ τον ψυχαγωγικό χα- ρακτήρα της στόχευε συνάµα στη σύσφιγξη των δεσμών των μελὼν του. «Ταρσίζιου» και στην εντονότερη κατανό- ηση της σημασίας των Χριστουγἔννων. Μαζευτήκαµε στον περίβολο της Ἱεράς Αρ: χιεπισκοπής απ᾿ ὅπου και αναχωρήσαμµε. Καθ᾽ οδό παραλάβαμε παιδιά απὀ τους Αγίους Τριµι- θιάς, Κοκκινοτριμιθιά, Παλιομέτοχο και Μάμ- µαρι. Σ΄ ὅλη τη διαδρο- μή µας κράτησε συντρο- φιά ἕνα ψυχαγωγικὀπρό- γραµµα στο οποίο συμ- µετείχαµε όλοι µε χρι- στουγεννιάτικους ὕμνους και τραγούδια και ποικίλο ψυχαγωγικό περιεχόµενο. Φτάνοντας στον ΄Αγιο Νικόλαο ξεχωρι- στὸς ἦταν ο εθνουσια- σμὸς µας για τη θαυμά- σια ομορφιά του φυσικού χώρου που πλαισιωνό- ταν απὀ χιονισμένες πευκόφυτες βουνοπλα- γιές. Για όσους όμως απ᾿ εμάς συμμµετείχαμε τα καλοκαίρια στις Χριστι- ανικὲς κατασκηνώσεις που διοργανώνονταιστο χώροτου Αγίου Νικολά- ου η ἀφιξή µας εδὠ σἠ- μαινε και µια ιδιαϊτερη συγκίνηση που γεννιό- ταν απ᾿ την αναπὀληση τωνιερὼν βιωμάτωνπου καθημερινά ζούσαμε στην κατασκήνωση. ΜΕχριτο μεσημἔριο χρόνος περασε ευχάρι- στα µε παιχνίδια, Φιλική συντροφιά και περιδιά- βαση στον όμορφο χώρο της κατασκήνωσης. Γὗ- ρωστις δώδεκα πορευτή- καµε στο κοντινό κέντρο ὁπου εἶχαμε κοινό γεὺ- μα. Ακολούθησε η ΧἎρι- στουγεννιάτικη µας Γι- ορτή που περιλάμβανε επἰκαιρους ὤμνους, τρα- γοῦδια και ποιήµατα κα- θὼς και ἕνα σῦντομο δι- ασκεδαστικὀ σκέτς. ἶδι- αἵτερη αἴσθηση προκά- λεσε και η ωραία και µε- στὴ νοημάτων ομιλία µε θέµα «Όι νἑοι, η χαρά του παρόντος και η ελ- πίδα του μΕλλοντοος». Η ὅλη γιορταστική εκδή- λωση τἔλειωσε µε κλἠ- ρωση πολλὼὠν και πλού- σιων δώρων. Με το πέρας της Γι- ορτἠς επιστρψαµε στον κατασκηνωτικὀ χώρο και συγκεντρωθήκαµε στο μικρὀ εκκλησάκιτου Αγίου Νικολάου --- το ιστορημένο µε ωραιότα- τες βυζαντινὲς αγιογρα- Φίες ---για να κλείσουμε το πρὀγραμµα της εκ- δροµής µας µε προσευ- χή. Η εσπερινἠ αυτή προσευχἠ µας στο γαλή- νιοπεριβάλλοντου ναοὺ και του γύρω χώρου και μὲσα στοιλαρό φώςτων καντηλιὠν ἔδωσε την ευκαιρία να ζήσουμε λἰ- γες στιγμὲς επικοινωνίας µε τον Κύριο ενώ για πολλούς απὀ εμάς αποτξ- λεσε συνάμα αναβίωση των εμπειριών που ζοῦ- σαµε τις ὧρες της προ: σευχἠς στις θερινὲς µας κατασκηνώσεις. Μετά την προσευχἠ στο ναὸ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ Την Κυριακή, 285 |α- νουαρίἰου, θα τελεσθεί στο παρεκκλήσιο της ἱερατικής Σχολἠς «Απ. Βαρνάβας» στη Λευκωσία θεία Λει- τουργία γιατους Γονείς των παιδιών των Κατηχητικών Σχολεϊῖων της ἱεράς Αρχιε- πισκοπἡς. Η Θεΐα Λειτουρ- γία θα τελειώσει στις 9.30 π.μ. Ακολούθως θα προ- σφερθεί πρόγευμα και στις 10 π.µ. σε κοινἠ συγκὲν- τρωση θα οµιλήσειοκ. Μι- χαλάκης Μαραθεύτης, τ. Διεθυντής της Παιδαγωγι- κής Ακαδημίας, Θέμα της ομιλίας εἶναι: «Τα προβλήματα της εφη- βείας». Η συγκέντρωση αυτή εἶναι η β΄. Η α΄ ἔγινε τον περασμὲνο Νοέμβριο, Ιδιαίτερα τώρα θα επι- λυθούν απορἰες και θα δο- θούν απαντήσεις σεερωτή- µατα που απασχολούν τους γονεὶς σε σχἑέση µε τα παιδιά τους. Ευπρόσδεκτοι, λοιπόν, εἶναι οἱ γονεῖς, κατηχητὲς και άλλα στελέχη των Κα- τηχητικὠν Κινήσεων. Στον ερό χώρο του !στορῄηµενου ναού του Αγίου ον ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΛΙκολάου Στέγης ανυφώνονται ο) καρδιὲἐς προς τον Κυριο. αναχωρήσαµε για την επιστροφή. Η εκδροµἠ µας αυτὴ μας ἔδωσε ακόµη µια εὺ- καιρία για µια Φιλική µε- ταξὺ µας αναστροφή μξ- σα σ᾿ ἕνα αγνό χριστια- νικό περιβάλλον και µας βοήθησε να νοιώσουμε εντονότερα το μήνυμα των Χριστουγέννων και να ανανεώσουµε τις αποφάσεις µας για πε- ραιτέρω κχριστιανικὀ αγώνα ιδιαϊτερα τὠρα µε την αυγἠ του καινούργι- ου χρόνου. Θερμες εἶναι οι ευχαριστἰες µας προς όλους όσους συνετέελε- σαν στη διοργάνωση και επιτυχία της εκδρομής και άπειρη η ευγνωμοσύ- νη µας στον Κὐριό µας που µας χάρισε κι αυτή τη ξεχωριστή ευλογία. Μαθητής Γ΄ Λυκείου . µέσα απὀ το τον ωᾖᾖ, “4 ΟΙΜΕΘΟΔΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ Η παρεκτροπἠ από τον ορθό τρόπο ζωής δεν εἶναι το μοναδικό ἔργο του σα- τανά. Ταυτόχρονα µε την ανυπακοή στο θεῖο θἔληµα ο σατανάς πολεμά µε µε- θοδικὀ τρὀπο τον ἀνθρω- πο, ὦστε να τον εκτρψει και απὀ τον αληθινό ὀρόμο πίστης. Και η αποπΚάνηῤη µη Εκκλησία εἶναι, 4 ΧΕΙ ν τερο και ασφαλεῴ/ερο β γο για το διάβολο: Και ο πιο αµαρτωώλ ταλαιπωρίας του ευμ τημά του και να εμὶ στον Θεό µετανο απὀ την πίστη, ο Ἡ [ επειδή το θαμπώνακῇή νοµενικἡ ηθικότη την πλάνη του, ἔχει την ο ψευδαϊσθηση ὅτι βαδίζει ορθά. ᾿Οτικατἔχειτην αλή- θεια. Ο σατανάς αρκείται σ᾽ αυτό και εἶναι βέβαιος για την απώλεια του αἱρετι- κού. Δεν χρειάζεται να κο- πιάζει ἆλλο και για άλλα πράγματα. Γι΄ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας µας θεωρούν την αἱρεση ὡς τη Φοβερότερη παγίδα, μἔσα στην οποία, αφού εξωθήσει Ο σατανάς τον άνθρωπο, σπανιότατα γλιτὠνει. Καιοι αιρέσεις, δυστυ- χώς, και στον τόπο µας βρἠ- καν ἔδαφος. Και οι οπαδοϊ των αιρέσεων τελευταία μά- λιστα αποθρασύνθηκαν. Εκμεταλλευόμενοιτις συνξέ- πειες της κατοχής, την άγνοια ἡ την αφέλεια ορι- Ξπεσμένων, ὅρουν, προσποιού- Αμ ἂνοι ους «σωτήρες». Ριὄτιανοί να γίνοµεαλ- Και δυνειδητοί κάτοχοι Δοκηθούμε να δἱ- ὧλ αιρετικούς. σεων οργανώνει κάθε Τρίτη, απὀ τις 5.30 μ.μ. - 6.30 μ.μ. στο οἴκημα του ιερού ναού Χρυσελεούσης Στροβόλου µαθήµατα αν- τιαιρετικού περιεχοµἔνου, όπου συστηματικά διδά- σκοντα! και ανασκευάζον- ται οι κακοδοξ]ες των αιρξ- σεων. Ευπρόσδεκτοι εἶναι όσοι επιθυμούν καλύτερο καταρτισμὀ στα αντιαιρετι- κά θέµατα, στις µεθοδεὶες αυτὲς του διαβόλου. ΟΥ καιος ΧΡΧΙΟΓΗΟΚΟΓΙΙΚΙΗ Άυμα κα! µονἠή ο χορηγὸς της ειρήνης, ο Χριστός. Τὲκνα εν Κυρίω αγαπητά, Ενα τα δέκατα τρίτα Χριστούγεννα, που γ/ορτάζουµε Φέτος χωρίς πραγµατικἠ ειρήνη στην πατρίδαμας. Ησυνέχι- ση της αρπαγήςτων εδαφών μµαςκαιτου ξεριζωμούτουλαού µας απὀ τις πατρογονικὲς µας εστίες, η απειλή που ἐεπικρέµε- Τα! πάνω σ᾿ ὅλη τη νήσο µας σπὀ τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας, η άγνοια γ/ιατην τύχη Των αγνοουμένων αδελ- Φών µας, η ανησυχία µας γ/α τῃ ζωὴ και το μέλλον των εγκλωβισμµένων, ὅλα αυτὰ δεν µας αφήνουν περιθώρια ψυ- Χικής ηρεμίας. Η συνείδηση όμως ότι ο Υιὸςτου Θεοῦ ενον- θρώπησεκα/γ!αµας, γιανα ὁώσει στον ἄνθρωπο τη δικαίω- ση, γ/αναυπερασπισθείτον αδικούμενοκαιτον κατατρεγμὲ- ναι, μας δίδει κουράγιο κα) µας ενισχύει! στον αγώνα µας για ανάκτηση και κατοχύρωση των δικαίων µας. Αυτή όμως η συνείδηση δεν πρἑπει να μείνει µόνο θεωρητικἠ. Πρέπει να µεταβληθε[ σε ενέργεια και ὁράση. Θέλουμε και επιδιώκου- µετην ειρήνη. Αλλά η ειρήνη που προσφἑρει ο Θεός εἶναι το απαύγασµα της αγάπης κα!της εφαρµογής της δ/καιοσύνης. Χωρίς αγάπη κα δικαιοσύνη η ὑπαρξη της εΙρήνης εἶναι αδὺ- νατη. Γ, ἳ αυτό πρὠτααπ᾿ ὅόλα οφεἰλουμεεμεῖςνα αγαπηθούµε μεταξύ µας. Να παραμερίσουμε ὁ,τι μαςχωρίζει, εγωισμοὺς, συµφἐροντα, Φ/λοδοξ[ες, και έτσι, ειρηνεύοντας μεταξὺ μας, να στρατευθούµε στη ὁ/εκδίκηση και εφαρµογή της ὄ/καιο- σύνης στην πατρίδα µας. Της ὁικαιοσύνης εκείνης, που θα φξρει Την πραγµατικῆ ειρήνη στις ψυχές ὁλουτου λαού µας. Τέτοια ὁικαιοσύνη για µας, γύρω απὀ τη διεκδίκηση της οποίας οφείλουμε όλοινα συστρατευθούµε, εἴναιη αποκατὰ- σταση της ελευθερίας σ᾽ ὁλητην πατρίόαμαςµετην αποχώ- ρηση όλων ανεξαίρετα των στρατευμάτων του εισβολέα και όλων Των εποκων,που μεταφέρθηκαν εδώ και κατέχουν τα σπ/τ!α κα! Τις περιουσίες του λαού μας... πα την εφαρµογή αυτήςτης ειρηνοφόὀρας ὁικαιοσύνης οφείλουμε ενωμένοι ὀλοινα αγωνισθοὺ ΄ έ µε κα! µε σταθερὀ- ΤηΤτα, µονολιθικότητα και αγων/στ/κότητα να τη ὁ/ιεκδικἠ- σουμε... Ο Χριστόςἠρθε στη γη, γ/αναπροσ. ΤήΤατην ειρήνη, ὀχιβέβαιασε βάροςτη ὁικαιοσύνης, αλλάμε την επικρότηση της δικαιοσύνης. Γι΄ αυτὴ την επικράτηση της ὀικαιοσύνης αγων/ζόµαστε κ εμείς. ΓΙ αυτό και π/στεὺ- ούμεπωςο Θεὸς ευλογείτον αγώναμας, εφόσο βέβαια εμείς ειρηνεύουµε μεταξύ µας κα αγων/ζόµαστε ενωμένο,». Φέρει στην ανθρωπό- ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟ Α/ΙΩΛΝ/Ο Β/ΒΛΙΟ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ «Βίβλος γενέσεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυϊδ, υἱοῦ ᾿Αβραάμ» Ο πρὠτος αυτός στί- χος του ευαγγελίου του Ματθαίου αποτελεῖ και τον τίτλο του όλου ευαγγελίου. Η σημασία του τίτλου τού- του εἶναι πολύ πλατειά. Περιλαμβάνει τη λέξη γέ- νεσις, που σημαϊνει γενεα- ολογία ή γέννα κι αποτελεί τον τίτλο του πρώτου βι- βλίου της Π. Διαθήκης, τη Γἔνεση. Την πρὠτη φορά αναφξρεται στη ὅημιουρ- γία του «οὐρανοῦ κα/ τῆς γῆς, ὅτε ἐγένετο». Τη δεύ- τερη στη «γένεσιν τῶν ἆν- θρώπων». Η χρήση απὀ το Ματθαίΐοτης φράσης αυτής σαν τίτλου για ὅτι θα ἔγραφε δεν εἶναι άσκοπη. α) Γιατῖ η δικἠ του γενεα- λογία δεν εἶναι άσχετη µετη «γένεσιν τοῦ οὐρανοῦ κα/ τῆς γῆς». Κι οὗτε φυσικά εἷ- ναι άσχετη µε τη γνεσιν των ανθρώπων. Η δικήτου γενεαλογία συμπληρώνει το σκοπὀ της δημιουργίας του κόσμου. Ο σκοπός αυ- τός, που φαινόταν ότι µα- ταιωνόταν µε τον πρὠτο Αδάμ, επιτυγχάνεται µε το δεύτερο Αδάμ, τον Ιησού Χριστό. β) Καλύπτει (η φράση «6/- βλος γενέσεως») τη γενεα- λογία, που ὀΐδεται στη συ- νέχεια. γ) Εσωκλείει και το ιστορι- κὀ της γέννησης του Ιησού και της υπόλοιπης ζωής Του. (Η λέξη «γένεσις» µε- ταφράζεται «γέννησις» στο α΄, 18). ὁ) Τελος η αυτή φράση (Ματθ. α΄, 1). μπορεί και να αναφἐρεται στην όλη Νέα Δημιουργία, την πνευματικἠ, που αρχἰ- ζει µε τη «σύλληψιν τοῦ ᾿/᾿ησοῦ ἐν τῇ γαστρ/τῆς µη- τρός Του» καί πού θά συµ- πληρωθεῖ µέ τήν «δευτέραν Αὐτοῦ παρουσίαν». «Βίβλος γενέσεως»: Ο Ματθαΐος φροντίζει, πριν μιλήσει στους Ιουδα[- ους χριστιανούς αναγνώ- στες του για τον Ιησού, να τους ειπεῖ, ότι Αυτός εἶναι ο επηγγελμένος Μεσσίας, «ὁ υἱός Δαυἱδ, ὁ υἱός 'Αβρα- ἆμ». Δίνει λοιπόν το γενεα- λογικό ὀέξνδρο του Κυρίου κι αποδεικνύει ότι εἶναι κατ᾽ ευθεῖαν απόγονος του βα- σιλιά Δαυίό και του Πατρι- άρχη Αβραάμ. Η αναγραφἠ γενεαλο- γιών ἦταν κἄτιτο πολύ συ- νηθισµένο στους Εβραϊους, όπως πληροφορούμεθα κι από γραφικά κείµενα. Αιτία για την τήρηση Των γενεα- λογιών ἦταν η προσδοκία του Μεσσία απὀ τη Φφυλἠ Ιούδα και την «πατρ/ά» (οι- κογένεια), του Δαυίδ. Τη- ρούσαν λοιπόν σε ληξιαρ- χικά βιβλία πλἠρεις γενεα- λογικές λεπτομέρειες. Τα βιβλία αυτά Φυλάγονταν μ΄ επιµἔλεια και πολλή αυ- στηρὀτητα μεχρι την κατα- στροφἠ απὀ τον Τίτο της ἱερουσαλήμ, το 70 μ.Χ., οπότε τα πάντα αφανίστη- καν, «᾿/ησοῦς»: ΤΟ ὀνομα ἰησούς δεν εἶναι ελληνικό. Εἶναι εβραϊ- τικὀ, Πολλοί αρχαιολό- γοι και ιστορικοί πίστευ- αν ὅτι το νξο κύμα ελλἠ- νων εγκαταστάθηκε στην Κύπρο εξαιτίας της καθόδου των Δωριέων, που ανάγκασαν τους παλιούς κατοίκους της Πελοποννήσου να Φφύ- γουν απὀ της πατρίδα τους. Η δωρικἠ κάθοδος όμως άφησε ανέπαφη την Κύπρο και γΙ᾽ αυτό το λόγο διατηρούνται τα μυκηναϊκά στοιχεία που ἔφεραν στο νησί οἱ Αχαιοϊ. Η περίοδος αυτή εἶ- ναι για την Κύπρο η ἔναρξη τηςιστορικἡς της εποχής. Μια. ιστορια που ταυτίζεται πλεον µε την (στορίατης Ελλάδας. Οι κάτοικοι του νη- Η τουρκοκρατούμενη σήµερα αρχαϊἰα πόλη της Σαλαμίνας. ο σιού δεν ξεχωρίζουν πια απὀ τους Ελληνες της υπόλοιπης Ελλάδας. Η γλὠσσα, η θρησκεία, οἱ θεοί, τα ήθη, τα ἔθιμα,ο πολιτισμὸς γενικά εἶναι κοινός. Ακόμα και πόλεις και βουνά και ποταμοἱ και αυτοί οι ἄνθρωποι Φφξ- ρουν ονόματα αντίστοι- χα µε την άλλη Ελλάδα. Ονόματα που παράµει- ναν στο πξρασµα των χρόνων και διατηρούν- ται μέχρι και σήµερα. Αποζεικνύοντας έτσι σ᾿ όλους, µα προπάντων στους εχθρούς αυτού κατά του νησιού, πως οι ρίζες του ἦταν, εἶναι και θα παραμεϊνουν πάντα ελληνικές, (Συνεχίζεται) κό, και σηµαϊνει «Σωτήρ» ἡ ὁ Θεός σώζει». Ο άγγελος, που παρουσιάστηκε στον ἰωσὴφ «κατ᾿ ὄναρ», τοῦ εἷ- πε, ὅτι ἡ Παναγία Παρθέ- νος «Τέξετα/ υἱόν καί καλέ- σεις Τό ὄνομα αὐτοῦ /η- σοῦν' αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν άµαρ- τιῶν αὐτῶν» (Ματθ. α΄, 21). Μετα λόγια αυτά ο ἁγ- γελος ἔδινε πρώτος την ορ- Θἡ ερμηνεία του ονόματος Ιησούς, ο Θεός σώζει. «Σω- τήρ δέ ἁπό τοῦ σῶσαι τόν λαόν αὐτοῦ», λὲγει ο ιερὸς Χρυσόστομος. «Χριστού»: Η λεξη αυτἠ παράγεται απὀ το ρήμα «Χρίω» εἶναι δε ταυτόσηµη µε την εβραϊκή «Π/ασίαχ». «Χρ/στοί ἐλέγον- το οἱ βασιλεῖς καί οἱ ἱερεῖς, ὡς Χχριόµενοι τῷ ἁγίῳ ἐλαίω, τῷ ἀπό τοῦ κέρατος τοῦ ἐπιτιθέμενου Τῇ κεφαλῆ ἀναβλύζοντι... /έγετα οὖν ὁ Κύριος Χριστός, καί ὥς βασιλεύς, ἐβασίλευσε ἕαυ- Τόν θῦμα ὑὐπέρ ἡμῶν. ᾿Εχρίσθη δέ καί αὐτός κυ- ρίως, τῷ ἀληθινῷ ἐλαίῳ, τῷ όγίῳ Πνεύματ/ τίς γάρ ἅλ- λος εἰχετό πνεῦμα ὥς ὁό Κύ- ρ/ος ἐν μέν γάρ τοῖς ἁγίοις ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύμα- τος ἐνήργει, ἐν δέ τῷ Χρι- στῷ οὐκ ἐνήργει ή χάρις τοῦ Πνεύματος, ἀλλ᾽ ὁ Χριστός σύν τῷ ΓΠνεύματι όμοου- σ/ῳ, ὄντι ἑνήργει τά θαύμα- Τα» (Θεοφύλακτος). Βαθμιαία η λέξη Χρι- στός (κεχρισμένος) απὀ επίθετο, που ὁήλωνε το προφητικό, αρχιερατικὀ και βασιλικό αξίωμα του Κυρί- ου, ἔγινε κύριο ὀνομα ισόὀ- τιµο µε το ὀνομα Ιησούς. «Υιού Δαυίό»: «Τ/νος ἕνεκεν οὐκ εἶπεν Υ/οῦ ᾿Αβραάμ κα/τότεΥ/οῦ Δσυ/ό» ρωτά ο ιερὸς Χρυ- σὀστοµος. Κι απαντά: «Στά στόµατα ὅλων ἦταν Τό ὄνο- μα τοῦ Δαυίδ. Κα γ/ά λό- γους περηφάνείας - ἧταν µεγάλος βασ/λιάς ὁ Δαυίδ. Καγιά λόγους χρόνου. ΄Ο Δαυ]ὁ ἧταν πολύ νεώτερος κα/πρόσφατος σέσύγκρ!ση µέτόν ᾿ Αβραάμ». Ὕστερα οι Μεσσιανικιὲς προφητεί- ες, οι περισσότερες, το Δαυῖδ παρουσιάζουν σαν πρόγονο του Μεσία. Γι΄ αυτό, ὅταν ο Κύριος ρώτη- σε κάποτε τους Ιουδαῖους «Τί ὑμῖν ὁοκεῖ περ τοῦ Χρ/- στοῦ τίνος υἱός ἐστι λέ- γουσιν αὐτῶ' τοῦ Δαυίό» (Ματθ. κα”, 42). Οι τυφλοὶ παρακαλούσαν τον Ιησού λἔγοντες: «ἑλέησον ἡμᾶς, υἱέ Δαυ[ὸ» (Ματθ. θ΄, 27). Κι όταν οἱ ὀχλοι «ἐξίσταντο» γιά τα θαύματα που ἔκαμνε ο Κύριος, ρωτούσαν: «μήτ! οὗτός ἐστιν Υἱός Δαυῖδι» (Ματθ.ιβ΄ 23). Σ᾽ ἄλλη πε- ρίπτωση ἕνα μέρος του όὀχλου ρωτούσε. «Οὐχί ἡ γραφή εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῖὸ καί ἁπό Βηθλεέμ τῆς κώμης ὅπου ἦν Δουίὸ, ὁ Χριστός ἔρχε- ται» Ιω. δ΄, 42). Αλλά και οι ἱεροσολυμίῖτες υποδεχό- µενοι «µετά βαΐων καί κλά- δων»τόν Κύριο «ἔκραζον Λέ- γοντες ὠσαννᾶ τῷ υἱῷ Δαυίδ...» (Ματθ. κα΄, 9), «Υιοῦ Αβραάμ»: Ο Αβραάμ ἦταν γιός του Θάρα (Γεν. ια’, 26). ᾿Αβραμ ἦταν το πρώτο του ὀνομα. Ο ἴδιος ο Θεός του ἔδωσε το νέο ὀνομα Αβρα- ᾱμ, όταν του ἔδινε και την επαγγελἰα για το Σωτήρα του κόσμου. «Κα/οὐ κληθή- σετα! ἔτι τό ὄνομά σου Αβραμ, ἀλλ ἔσται τό ὄνο- μµά σου Αβραάμ, ὅτι πατέ- ρα πολλῶν ἐθνῶν τέθεικά σε» (Γέν. ιζ’, 5). Αβραάμ, λοιπόν, ση- µαίνει «πατέρας πλήθους ἐθνῶν». Ο Αβραάμ φάνηκε µε την πίστη του και την υπακοή του ευάρεστος στο Θεό. Γι αυτό ο Θεός υπόὸ- σχεται, ότι θα τον αναδείξει σε ἔθνος µεγάλο και θα ει)- λογεῖ αυτούς που θα τον ευλογούν καιθα καταριξται όσους τον καταριούνται. «Καί ἑνευλογηθήσαντα ἐν σο/πᾶσαι α φυλαίτῆς γῆς» (Γἐν. β΄, 3). Η επαγγελία αυτή θα επαναλαμβανόταν αργότερα και κάπως σαφξ- στερα στον Αβραάμ μετά την αὀΐίστακτη συμμόρφω- σή του στο θέληµατου Θε- οὗ να θυσιάσει το µοναχο- γιό του, απὀ τη Σάρα, ἰσα- ἁκ. Τότε ο Θεός του εἶπε: «καί ενευλογηθήσοντα! ἐν ΤΩ σπέρµατ/ σου πάντα τά ἔθνη τῆς γῆς, ἀνθ ᾽ ὧν ύπή- κουσας τῆς ἑμῆς φωνῆς» (Γεν. κβ΄, 18). Αναφερόμε- νοςο Απ. Παύλοςστο στίχο αυτό γράφει στους Γαλά- τες: «τι σπέρµατ! αὐτοῦ οὗ λέγει, καί τοῖς σπέρµασιν, ὡς ἐπ/πολλῶν, ἆλλ᾽ ὡς ἐφ ' ἐνός, κα/τῷ σπέρµατίσου ὃς ἐστι Χρ/στός» (γ΄, 16). Σαν απόγονος λοιπόν «κατό σάρκα» τοῦ Αβραάμ ο Χριστός, δικαιολογημένα ονομάζεται καί «υίἱός ᾿Αβραάμ». «Πρεπόντως οὖν ἁπό τούτου γενεαλογο! τόν Χριστόν’ ὁ γάρ Χριστός ἐστι τό σπέρµα τοῦ ᾿Αβρα- άµ, ἓν ᾧ ηὐλογήθημεν ἅπαντες ο{ ἐξ ἐθνῶν, ο πρώ- ην κατάρατο», εξηγεί οΘε- οφύλακτος. Κι ενας άλλος ερµηνευτὴς γράφει: «᾿Επειόή λοιπόν ο/ άγιοι οὔ- ΤΟ ἄνδρες (᾿ Αβραάμ κα/ Δαυίό) ὦν πολλή ἦν δόξα κα/{παρά Θεῷ κα/παρά ἆν- θρώποις, τό µάλ/στα ἦσαν θαυμαζόµενο!, ὁ μέν (Δαυ/δ) ὡς προφήτης κα βασιλεύς, ὁ δέ (Αβραάμ) ὡς πατρ/ιάρχης κα/ προφή- Της, ὁ ἱερός εὐαγγελιστής ἐκ τῶν οὕτω γνωριμωτέρων τήν ἀρχήν ἐποιήσατο, πλη- ροφορήσας ὅτι ἀφηγήσεται β/βλον γενέσεως '/Ιησοῦ Χρ/στοῦ, υἱοῦ Δαυίό, υἱοῦ ᾿Αῤραάμ». Και προσθέτει: «᾿Απότοῦ ᾿Αβραάμ ἥρξατο ὁ/ότι οὗτος πατήρ πάντων τῶν πιστευόντων ἐγένετο͵ κα πρῶτος ἐδέξατο τάς ἐπαγγελίας, ὅτι ἐν τῷ σπέρ- µατ/ αὑτοῦ εὐλογηθήσετα πάντα Τά ἔθνη». (Συνεχίζεται) ΣΕΛΙΔΑ 3 Ντοστογ/ἐφσκ! 4υ Το δράμα του κορυ- Φαίου αυτού εργάτη του πνεύματος, του βαθύ φυ- χογνώστη, που παραμένει ωστόσο ἀἄγνωστος στην εξορία, συνεχἰζετα! αμείω- Το. Η ταλαιπωρία κα/η οδὐ- νη το συνοδεύουν παντού. Στην πατρἰδα του εἶναι ακὀό- μα ανεπιθύµητος και Το κα- θεστώὠς δεν επ!τρέπε! µεκα- νένα τρὀπο Την εἶἰσοδο ἡ την παραμονή σ᾿ αυτὸ. Λήοναδικἠ ὁιἐξοδο στην ψυχικἠ ἔντσση, που θαρρεἰς τον πνίγει, αποτελεί για Το Ντοστογ/ἐφῴσκ, η συγγραφικἠ εργασία. Κά- θετα! µετις ὧρες στο παλιό και πρὀχειρο γραφείο του και ὁΙοχετεύε! Τις ὁικὲς του εµπειρ]ε σε ἔργα, που υστερότερα θα κρ/θοὐν σαν µοναδικἁ στο εἶδος τους. Στην περίοδο αυτή ΟΛΟ- κληρώὠνε/ τρία σπουδαία Λλογοτεχνικἁ ἔργα του: Το «᾿ἔγκλημα κα τιμωρία», «ΠλίθΙΟ» κα! «Δα/μονισμὲ- νοι», 2Το μεταξύ παντρεύε- Τα/ για δεύτερη φορά και εκλέγει σὐζυγό του µα σε- µνἠ και γεµότη αρετὲς γυ- ναίκα. Ονομάζετα! ᾿Αννα Γρηγορ/εβνα. /Πούὺ να ξέρει όμως κ αυτή τι εκπλήξεις τις επιφυλάσσοντα, στην κατοπινἠ ζωή της, Τις πι- κρες κα! Τα βάσανα σύντο- µαθα αρχίσει να Τα δοκιµά- ζει στη νέα Της Ο/Κογενε!Ια- κἡ πια ζωή. Λ/ἐνει ἔγκυοςκα/γεννά Το πρώτο της παιδ µέσασε μιζέρια κα! Φτώχεια, που δεν περιγράφεται. Εἶναι αγοράκ/. Δεν προλαβαίνει όμως να το χαρεί κα ο θά- νατος Το αρπάζει απὀ την αγκαλιά Της. Λ/ετά την απὠλεια αυ- Τή, που τῃς στοίχισε, ακο- λουθεί δεύτερο παιδί. Η οἱ- κονοµικἠ κατάσταση της ο/κογένε/ας Ντοστογ/ἐφσκ/ βρίσκετα! σε αθλιότητα. Τα Αιγοστά ἔσοδα μόλις κα! επαρκούν γ/α τη συντήρη- ση Των δυο αυτών. Στον τοκετό η Αννα βογγἆ µέσα σε αφὀρητους πὀνους στο στενὀχωρο κα! πνικτικὸ σπ)τ! που ἕμεναν, ενώ στο ὁ/πλανό ὁωμάτιο ο λογοτέ- χνης βρίσκεται σεεπΙκἰνόυ- γη κρίση. Σωματικἁ εἶναι εξαντλημὲἑνος αλλά κα! ϕυ- χικἀ α/σθόνετα/ σαν Τσακι- σµένο στους βράχους της ακτής καράβ!. Σε Λίγες μέ- ρες η µαμμή ζητά τα χρή- µατάτης, η σπ/τονο!ικοκυρἁ απα!τε Το ενοίκιο για Το σπύτι, ενώ το μικρὀ βρέφος κλαίει ασταμάτητα γ/ατ πεινά. , Ξενυκτ/,σµένος και ἀἄγρυπνος απὀ τις σκέψειςο εξόριστος κα! αφανής Λο- γοτέχνης δεν γνωρίζε! πια ΤΙ πρέπει να κάνει. Ούτε και ξξρε/ πο!α ὁ/ἐξοδος γ/α λύ- ση των πολύπλοκων προ- Αλημότων του υπάρχει. Κα εκε που η μοίρα τον ἔχει στριμώξε! γ/α καλό κα ο/ κεραυνο/ τον κτύπη- σαν ανελέητα, ο ουρανός ἔαφν/κά καθαρίζει και ἕνας λαμπρὸς ἠλιος αρχίζει να στέλνε/ τις πλούσιες ακτίνες του σ᾿ αυτὸ. ΤΙ εἶχε γίνει Η Ρωσική Κυβέρνηση εἶχε αλλάξει τη γνώµη της γ/α το Ντοστογιέφσκι. Τα ἕργα του συνέτειναν, ὥστε να αυξηθεί η φήμη γύρω απὀ το πρὀσωπό του και νέ- ο) θαυμαστὲς προστίθεντα! σ᾿ εκείνους που ἠδη υπήρ- χαν. Η Ρωσία κατάλαβε πια πως ἦταν καιρὸς ὀχ, σπλὠς γα δεχθε/ αλλά να υποδε- χθεί και να τιμήσει το άξιο παιδι της. Ο λογοτέχνης µα- ζµε την ο/κογὲένειά του εγ- καταλεἶπει την Ευρώπη, που του εἶχε γίνε! κοιλάδα πὀνου και βασάνων, και επαναπατρίζετα! επιτέλους στα χώματα της αγαπημὲ- νης του πατρἰδας. Φ/λο/ κα! γνωστοί τον ενισχύουν κα! του προσφἐρουν τη χαρά κα! την ευτυχία, που όμως θα εἶναι σύντομη. Στο γιορτασμὀ γ/α την ΤΟΟἡ επἔτειο απὀ το θάνα- το του Πούσκιν, προσκα- λούντα! ὁ/ακεκρ/µἐένοι πνευμµατικο/ άνθρωποι απ᾿ όλη Τη Βωσία, για να δώ- σουν ὅιαλέἔξεις. Δεύτερος στη σειρἀ μιλά ο ΛΤοστο- γ/ἐφσκι. Η ὅλη επιβλητική του προσωπικότητα, η βα- ρειάἁ φωνήῆτου, µαπροπαν- τὸς Ο/ μµεγαλειώδεις Ιδὲες του ενσταλάζοντα! σαν γλυκειἆ βροχἡ στις καρδιὲς των αµέτρητων ακροσατώὠν, που συνωστ]ζοντα!, γ/α να τον ακούσουν. Η συγκίνη- ση που προκαλεί εἶναι χω- ρἷς προηγοὐμενο. 0 :6αυ- μµασμὸς που εκόηλώνεται πηγαϊἰος κα! αβίαστος. Σαν τελειώνει το λὀγο, τα πλήθη εκσποῦν σε παρατεταμένα χειροκροτήματα. Ο γυναί- κες του Φιλούῦν τα χέρια κλαίοντας, ενώ κόποιος Φοιτητής μόλις τον πλησιἁ- ζει πέφτει κἀτω λιπόθυµος. Το αστὲἑρ! εἶχε πια µε- σουρανἠσει. Σε λίγο ὅμως θᾳ Ἰπεφτε. Δεν κρατούσε ἀλλο. Ο/ ασταμάτητες περ- πέτειες που δοκίμασε τον εἶχανε συγκλονἰσει γ/α κα- λά. Κα ο θάνατος δεν ἁρ- γησε να έρθει. Εκείνη τη μµἐρα της 10ης Φεβρουαρίου του 1881 το ταπεινὸ σπίτ! του µεγᾶλου ὁι/ανοούμενου, του βαθῦ ερευνητή και γνώστη της ανθρώπινης ψυχής, ἓγινελαϊἰκό προσκύ- νηµα. Χωρίς καμ/ἁ προσυ- γεννόηση άτομα, οργανώ- σεις, σωματεία, ομάδες, επἰσηµο! κα ανεπίσηµοι, γυναίκες του λαού, µαθη- Τὲς, ὁάσκαλοι, στρατ/ωτικο/ κα πολ!Τ/κο) ἄνδρες, κατέ- Φθαναν µε δάκρυα στα μά- ια, γ/α να προσκυνήσουν ΤΟ µεγάλο νεκρὀ. Το σπῖτι γέμισε ασφυκτικά κα! η κ/- νηση στους ὀρόμους που οδηγούσαν σ᾿ αυτὸ παρέ- λυσε απὀ το συνωστιζὀµε- νο λαό. Η χήρα και Τα παι- ὁιάἁ βρισκόντουσαν ὁδίπλα στο «φΦξρετρο κα! µε λυ- γμούς θρηνούσαν την απὠλεια του προστάτη τους, που ενώ ἦταν μόλις 60 χρόνων φαινόταν σεβά- σµ!ος γέροντας. Η Ρωσία ἔχανε ἕνα λαμπρὀ εκπρὀ- σωπο των γραμμάτων, που υστερότερα ὀιόσηµο! ψυ- χαναλυτὲς, κοινων/ολόὀγοι και φιλόσοφο! θα εντρυ- φούσαν στα βαθειά σε πε- ρ/εχὀµενο ἔργα του και γε- μότο, θαυμασμό θα τον κα- τἐέτασσαν ανάμεσα στους πρώτους. (Συνεχίζεται)