Back

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, 1987-04-01

ΣΕΛΙΔΑ 4 ΤΟ ΠΛΕΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΛΙΣΤΩΝ ΛΕΩΛ ΤΟΥ 55 » Ἔχουμε τις ελπίδες µας στον πανάγαθο Θεὁ και πιστεύουμε όὁτ/θα βοηθήση και σας κα! µας. Να ἔχετε όλο! πίστη στον ᾽Αγιο Θεό, για να σας βοηθήση να σταθήτε σαν Ελληνίδες µη- τέρες. Λη λυπόσθε γ/ατ/θα µε χἁσετε. Με αφιερώνετε στην ποτρίδα. Λήητέρα, πρέπει! να εἷ- σα! περήφανη γιατί εἶμαι κ/ εγώ ἑνα παιδί της Κύπρου που δίνει το αἷμα του για την ελευθερία. Προσεύχο- µα! στην Υπεραγία Θεοτόκο να σας ὁώση θάρρος και φυχραιμία γιατὶ κ! εκείνη ἔχασετο Γ/ο της. Ο Χριστός σταυρώθηκε, γ/α να µας απαλλάξη ασπὀ τα δεσμά, απὀ την σό/κία κα! απὀ το Φόβοτου θανότου. Ανεστἠ- θη και εδοξάσθη ενώ οἱ πα- ρόνομο παίρνουν την σιω- γίαν κστάραν ως σἠμερα. Γιατ]φοβάστε αφού πιστεύ- ουµε στο αληθινό Φως Ο/ μόνες λέξεις που µπορούν να ακούσουν απ᾿ Τα χείλη µας ο! δυνάστες εἷ- να! αυτὲς: Ελευθερία ἡ Θό- νατος...». (ΜΙΧΑΗΛ ΚΟΥΤΣΟ- ΦΤΑΣ. Απαγχονίστηκε απὀ τους ᾿ Αγγλους μό- λις 22 χρονών, στις 22 Σεπτεμβρἰου 1956). »...Δεν συμφωνώ, αγαπητέ µου πατξρα, εἰς ΤΟ ὁτι ἑνας άνθρωπος πρέπει πρὠτα να κοιτᾶξη για τον εαυτό του κα! ὕστερα τε- λευταία για την πατρίΐδα του. Αλλὰ τότε αυτὸς κα- ταντά ὄκρως εγω]στἠς, ΤΟ- µαριστὴς κα! µπορὠναπω αναίσθητος. Διότι, όταν ὁεν κυριαρχἡ μέσα του Το αἷ- σθηµα της Φ/λοπατρίας, ΤΟ ευγενέστερον Των α͵/σθημά- Των, ὁεν εἶναι ὀυνατὸν να κυρ!αρχἠ κανέν ἆλλο ευγε- γὲς ασθημα, οπότε εἶναι αναίσθητος. Κα Τέτοιος αναίσθητος δεν εἶναι κανξ- νας πραγµατικὸς Ἓλληνας, Αν ἕναος άνθρωπος, αγαπητὲ µου πατέρα, δεν ενόιαφἑρετα! κα δεν προ- σπαθἠ για τη πίστη κα! Την Ελευθερία του, αναγκαστ/- κὠς θα ενόιαφἑρεται κα!θα ἔχη κύριον σκοπὀν στην ζωή του να πλουτίση, να αποκτἠση δηλ. αγαθά υλι- κά. Ο Χριστὸς όμως, πατέ- ῥραµου, εἶπεν ὅτι τούτα εἶναι Φθαρτά κα! πρὀσκαιρα κα! οδηγούν τον άνθρωπον εἰς την αµαρζίαν κα! Την σκο- λασίαν κα! συνεπώς δεν εἷ- ναι ὀυνατὸν να ε/σέλθη οὐ- τος εις την βασιλείαν των ουρανών. Αφοῦ Λλοιπὸν πι- στεύομεν εἰς τον Χριστόν μήπως µας επ!Τρἐπετα! να παραβαίνωμεν Τας εντολός του ὀποτε δεν Θα εἶἱµαστε Χρ/στιανο]/ πραγματικοί Εξάλλου, αγαπητἐέµου πατέρα, η ορμή του αν- θρώπου προς την ὕλην, ὅηλ. τον πλούτον κα! Την καλοπἑρασιν, κα! η /κανο- ποίησις τούτη ὁεν προσφξέ- ρε! την πραγματικήν ευτυ- χίαν εἰς Τον άνθρωπον. Την ῥαθείαν, την απὀλυτον ευ- τυχίαν προσφἑρει εἰς τον ἄνθρωπον, κα Ιδίως όταν Τούτος εἶναι Ἓλληνας, η ορµή προς Τα ανώτερα /όα- νικά, την αγάπην προς την πατρίόα κα! Τον πόθο ακὀ- µη κα! να θυσιασθἠ γ/ατην Ελευθερία της, που εἶναι και δική του ατομική ελευθερία και αξιοπρέπεια...». (ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΑΛΛΟΥ- ΡΟΣ. Τελειόφοιτος Λυ- κεἰου, ἔπεσε απὀ εγγλέ- ζικο βόλι ενώ πρωτο- στατούσε σε µια µαθη- τικἡ διαδήλωση στο Βα- ρώσι στις 7 Φεβρουαρἱ- ου 1956]. »,., ταν ὄνθρωπος της ὁράσης. {Γ/᾽ αυτὸ κα! ὅταν στην ομάδα µας δΙνό- ταν «αποστολή», ο Ευαγό- ρας βρισκόταν στο στοιχείο του. Σε περ/όδους εκεχειρ/- ας ἡ απραξίας ἧταν ανήσυ- μ { χος, εκνευρ!σµένος κα! στε- νοχωρημµένος. Του ἁρεσε να μένει µὀνος. Και ἐγραφε, όλο ἔγραφε στο σηµειωμα: τἀριὁ του. Συνήθως ποιῇ- ματα.... Και όταν σταματούσε να γράφει, διάβαζε. Και ξὲ- ρετε τ διάβαζε Την Καινἠ Διαθήκη. Μάλιστα την Και- νἠ Διαθήκη. Κα προσευχό- ταν τακτικά. Πίστευε πολῦ ο Ευαγόρας, κα! αυτή του Την πίστη προσπαθούσε να Τη μεταδώσει και σε µας. Και δεν μµπορὠ να Ισχυριστὠ πως µας άφησε ανεπηρξα- στους. Η Καινἠἡ Διαθήκη και µια μικρή εἰκοντσα του Χριστοῦ ἧταν πάντα μαζί του, στην Τσἔπη Του στρα- τιωτικού του σακακιού...». (ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗ- ΚΑΡΙΛΗΣ. Τελειόφοιτος Λυκείου. Απαγχονίστη- κε απὀ τους άγγλους στις 14 Μαρτίου 1957]. Τρία αποσπάσµατα απὀ πρόσφατες δηλώσειςνξ- ων µας σε περιοδικό, (Μάρτιος-Απρὶλιος 87]. α. «Πιστεύω ὁτι η σηµε- ρινἠ νεολαία δεν ἔχει την ἱόια αγωνιστικὀτητα µε Τη νεολαία του 55-59. Διότι σήµερα δεν υπάρχουν οἱ ηθικὲς αξίες κα! τα ωραία /δαν/κά που μπορούν να ὅι- αμορφώσουν µια σωστή νεολαί[α». β. «ΕΠ σηµερινή νεολαία υστερε] αναμφίβολα απὀ εκείνη του 98-59 σεαγων|- στικὀτητα, αυθορμητισμὸ και ενθουσιασμὀ κα η βα- σικἠ αιτία εἶναι η σηµερινή υλιστική µας κοινωνία κα! καλοπέραση κα! Το δἱου., που δυστυχώς οδήγησετην πλειοψηφ]α Της νεολαίας ας µακριά απὀ τα σωστά Ιδανικἀ, κατεβάζοντας την στα υπόγεια της δ/σκοθή- κης», γ. «Οπωσδήποτε ὀὁχι. ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ «Εδείξατε διά µίαν ακόµη φοράν ὁτι µέσα σας ανάβει άσβεστη η Φλόγα των μεγάλων ιδεωδών του Ἓθνους, Με την ορµήν πολεμάρχων, των απελευ- θερωτικὠν αγώνων µας, µετην αυτοθυσίἰαν εκεῖνων που προτιμούν τον θάνατον απὀ την δουλείἰαν Φξρ- νετε κάθε μἐρα την δόξα του αγώνος µας πιο ψηλά και θα την Φξρετε µια μέρα εκεί «που δεν µπορεί ψηλότερα η δόξα να ψηλώση...» Δεν υπάρχει! Το ΙδΙΟ πατρ/ω- Τ/Κό σθένος απὀ τότε. Και τώρα παρ᾽ ὅλον ὁτι η Γ1α- τρϊἱόα βρίσκετα! σε πολὺ χειρότερη μοίρα απὀ τότε, κἀάπου Τα πράγµτα ἔχουν αποκοιµηθε[ σχεδὀν τελεί- ως. Αυτό πιστεύω πως οφείλεται στην κοινωνική εξἐλ/ἔηπου υπεύθυνο εἶναι Τόσο Το κράτος ὁσο και η κοινωνία µας, που εἶτε ἅμε- σα εἶτε ἔμμεσα αποπροσα- γατολἰίζουν τους νέους απὀ ΤΟ σωστὸ αγων/στικὀ ὁρό- µο, δίνοντας ἆλλα κίνητρα, άλλους στόχους. Τώρα ὁι- σκοθήκες κι ὀχικρυφά σχο- Λεία. Τώρα πορνοπεριοδικἁ ΚΙ ὄχι πατρ/ιωτικἀ φυλλά- όα. Τώρα πάρτυς και ὄχι παράνομες πατριωτικὲς συγκεντρώσεις. Τώρα µυ- θοποίηση ξενόφερτων εξωφρεν/κὠν ειδώλων κ/ ὀχι αποδιοπὀµπευση του εχθρού κα του». Ο: θέσεις τους εἶναι ὀχι χαρακτηριστικές αλ- λά τραγικὲς. Να εκφρά- ζουν µόνο τους εαυτούς τους Δυστυχώς ὀχι. Ναι, αλλά καισ᾽ αυ- τούς και σε πολλούς ἆλ- λους θξἔλομε να πούμε πως τα ιδανικἁ δεν πε- θαΐνουν. Οἱ ηθικές αξίες πάντα υπάρχουν. Το λά- θος βρίσκεται στην ἕλ- λειψη σωστού προβλη- ματισμού και αληθινού τρόπου ζωής. Καιγιανα γίνοµεπιο σαφεῖς: Νέοι χωρὶς Χρι- στὀ δεν μπορούν να ἑλ- κονται απὀ ιδανικά. Τα κείμενα των νξων του 56, που παραθξέσαμµε, αυτὀ το μµυστικὀ βίωμµα καταθέτουν. των ομοίων Ἀρλελεοελερρκςαρερερελερε ρε εδε λε κε ρε ρε λε κΡεκερεκερε ΕΡΕ λε ΡΕ ΡΕ ΕΡΕ ΕΡΕ λε ΡΕ ρε ερε Ρε λε ΣΕ Σελ ΕΣ νε νε ο νοκ το Ἀοο τετρ σσοτονοσε Στην ἔκδοση αυτήτης εφημερἰδας µας εγκαινιά- ζομε µια καινούρια στήλη, αφιερωμένη στη ζωή και ὁράση των ενοριών µας. Παράκλησή µας εἶναι οι Υπεύθυνοι των ενοριών να μας ειδοποιούν σχετικά για προγραμματιζόµενες ἡ πραγματοποιούµενες εκδηλώσεις, ὠστενα τις δημοσιεύοµε. 8 Προσεγµένο και πολύ μελετημένο ἦταν το πρό- γραμµα που παρουσίασαν τα Κατηχητικἁ Θηλέων στην αἴθουσα της ΟΧΕΝ Φανερωμένηςτην Τετάρτη, 18 Μαρτίου, για τις μητέ- ρες. Η πρωτοτυπία προ- παντὸς των σκετς ἔδωσε το μήνυμα βαθύτερα της κα- θιερωµένης αυτής για τις μητέρες εκδήλωσης, Τα µεστά νοημάτων και ζωής λόγια του Θεοφιλεστάτου Χωρεπισκόπου Σαλαμίνος κ. Βαρνάβα στο τέλος επε- σφράγισαν το ὁλο πρὀ- γραμµμµα. Β Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Πνεύματος της Ώαι- δαγωγικἠς Ακαδημίας τελὲ- στηκε η Θ. Λειτουργία απὀ το Θεοφιλέστατο, την Δ΄ Κυριακή των Νηστειὼν για τις μαθήτριες των Μἔσων και Ανωτέρων Κατηχητικὠν Θηλέων. Η λατρευτική αυ- τὴ σύναξη και το πρὀγραμ- μα που ακολούθησε πρὀ- σφεραν εμµπειρἰες σωστικὲς στις μαθήτριες που πήραν μέρος. Β Κατηχήτριες και το µήνα Μάρτιο επισκἐφθηκαν διά- Φορες ενορἰες και κοινότη- τὲς µας και σε συγκεντρώ- σεις µίλησαν και συζήτη- σαν µε γυναίκες και µε μητἒ- Ρῥες και προώθησαν το χρι- ςτιανικὀ βιβλίο. Β Απροσδόκητη σε αρι- Θμὸ --- πάνω απὀ 300 ἁτο- μα --- ἦταν η προσέλευση κυρίως γυναικών στη συγ- κἔντρωση,που οργάνωσεο Χριστιανικός Σύνδεσμος Γυναικὼν Δερύνειας την Κυριακή, 8 Μαρτίου. Στη συγκέντρωση, αφού προ- σφξέρθηκε τσάϊ και βουτή- µατα, μίλησε θεολόγος του Γραφείου Θρησκευτικής Διαφωτίσεως της |. Αρχιε- πισκοπής και ανέλυσετο ρό- λο της Χριστιανής γυναϊκας στη διαμόρφωση της προ- σωπικότητας του παιδιού, 8 Κοπιώδης αλλά ευλογη- µένη ἦταν η προσπάθεια που αναλήφθηκε απὀ τους ἱερεῖς, το Χριστιανικό Σύν- δεσμο Γυναικών, τις Χρι- στιανικές Μαθητικὲς Ομά- δες και άλλους συνεργάτες της Κατηχητικἠς Κινήσεως δι ον ω ωρες ή. μὸ της ενορίας Χρυσελεούσης Στροβόλου την Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης για προσωπικἠ επίσκειψη σ᾿ όλα τα σπίτια της ενορίας. Με Φυλλάδια, κυρίως αντι- αιρετικού περιεχοµένου, µε τη διανοµή και σύσταση βι- βλίων και προπαντός µετην προσωπικἠ συζήτηση μετέ- Φεραν το ζωντανό Ορθό- ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΩΝ ΜΑΣ Ο Μακαριώτατος στη Φιλανθρωπικἡ αγορά της Παλλουριώτιο σας. ὅοξο Χριστιανικό μήνυμα στους ενορίτες τους και τους κάλεσαν να συνδε- θούν µετη ζωή της ενορίας τους, της οποἱας κέντρο δεν εἶναι ἄλλος παρά ο ἴδιος ο Κὐριός µας. Το παράδειγμά τους ευχόμαστε να βρει κι άλλους μιμητές. Β Πάντοτε πλούσια σε εκ- θέµατα, που η αγάπη και ο ζήλος των στελεχών και τω) συνεργατών της Κατηχητι- κής Κίνησης του ι.ν. Πανα- γίας Παλλουριώτισσας Φἔρνουν, εἶναι η Φιλαν- θρωπικἠή αγορά της εφο- ρείας Κατηχητικὠν Σχολεὶ- ὠν Παλλουριώτισσας. Την αγορά άνοιξεη Α.Μ.ο Αρ- Χιεπισκοπος κ.κ. Χρυσό- στοµος, τα δεἑσοδάτηςθα διατεθούν για Φιλανθρωπι- κοὺς σκοπούς. Β «Αγίασον τους αγαπών- τας την ευπρἔπειαν του οἱ- κουσου», παρακαλεἰ και εὐ- Χεται η Εκκλησία µας. Αι- θόρµητη αλλά καρπός της ευσεβειάς τους ἦταν η προ- θυμίατων μελὠντωνΧ.Σ.Γ. Αγλαντζιὰς και Αγίου Βα- σιλείου Στροβόλου να κα- θαρίσουν και ευπρεπίσουν το ναό της ενορίας τους τώρα τις Γιορτές. Και ασφαλώς ως δώρο θα ἔχουν την ευλογία του Θε- οὗ. Β Το όνομα της διπλής γι- Ορτής της 26ης Μαρτίου εξήραν αρκετοὶ ομιλητὲς - στελέχη του Γραφείου Θρησκευτικής Διαφωτίσε- ως της ἱεράς Αρχιεπισκο- πῆς στις καθιερωμενες ομι- λιες Τους σε ενορϊἹες και κοι- νότητὲς µας. ἰδιαίτερα τον] - ζομε εδώ τη γιορτήπου ορ- γάνωσεο Χ.Σ.Γ, Πάνω Λα- κατάµιας, η οποία περιλάμ- βανε, εκτός απὀ την οµιλἰα, ποιήματα, και τραγούδια απὀ παιδιά των Κατηχητι- Κων και προβολή φωτεινὼν διαφανειών. α Πρωτότυπη αλλά ση- µαντική εἶναι η προσπά- θεια, που οργανώνει ενο- Ρια !.ν. Απ. Βαρνάβα Δα- σούπολης. Καλεί ειδικά κἀ- θε µήνα µε τη συνεργασία καθηγητών, µαθητές του Λυκείου Δασούπολης για ΚΟΙΝΟ εκκλησιασμὀ. Στη συνεχεια αναπτύσσεται και συζητεῖται µε τους νέους µας ἕνα θεμα που τους αφορά. Βεβαίως η συµβο- λἠ του Χ.Σ.Γ. της ενορίας εἶναι σηµαντική στην προ- σφορὰά προγεύµατος. Β Για την ενίσχυση του θεάρεστου ἔργου που επι- τελεί το «Σώμα Προστασίας Ορφανών ἡ και Απροστά- τευτων Παΐδων» ἔγινεη Φι- λανθρωπική εκδήλωση µε τσαϊ την εβδομάδα της Τυ- ρινής στην ενορία Αγίου Δημητρίου Ακροπόλεως. Το Σώμα τούτο εντάσσει τις ὁραστηριότητὲς του μέσα στα πλαίσια της ζωής και ὁράσης της ενορίας Αγίου Δημητρῖου Ακροπόλεως και αγκαλιάζει πονεμένες Οικογἔνειες και παιδιά τόσο μἒσα ὁσο και ἔξω απὀ την ενορία Αγίου Δημητρίου Στην εκδήλωση μίλησε ο Παν. Αρχ. κ. Γεώργιος Π/ Χρυσοστόμου, ανα- πτύσσοντας το θέμα της προσωπικότητας καιτου ρό- λου της γυναίκας. α Για πρὠτη Φορά αλλά ἔντονα κατέθεσε τη µαρτυ- ρία του ο Χ.Σ. Γυναικὼν Σωτήρας Αμμοχώστου. Σε εκδήλωση µε τσἀϊ που ορ- γάνωσε την Κυριακή, 27 Μαρτίου, η ανταπόκριση Του κοινού υπήρξε.συγκι- νητική, Στην εκδήλωση αναπτύχθηκε απὀ Θεολόγο του Γραφείου Θρησκευτι- κής Διαφωτίσεως ομιλία για Το ἔργο της Φιλανθρωπίας μεσα απὀ την Καινἠ Διαθή- κη. κ Αλ Νὰ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1987 ιὐνισ κ «Αγωνίζρυ τον καλόν αγώνα.» (Α πμ.στ 12) ΕΤΟΣ ΣΤ΄ - ΦΥΛΛΟΕΡΟ ΜΕ ΑΦΟΡΜΙΗ ΤΟ ΑΙΡ5 Δέκα εκατομμύ- ρια άνθρωποι μεχρι σήμερα σ᾽ ὁλοτονκό- σµο ἔχουν προσβλη- θεῖ απὀ τον ιό του Αἶ- Ό5. Και ο αριθμός αυ- τὸς σε σύντομο Χχρο- νικὀ διάστηµα θα τρι- πλασιασθεί. Σε αλη- θινἠ μάστιγα, πανού- κλα, εξελίσσεται η ασθένεια αυτή. Απει- λεῖ να σαρώσει, σαν άλλο αδηφάγο τέρας, εκατομμύρια ανθρώ- πους. Στην Αἰτή, την «πατρἰδα» του ΑΙΡΣ, ολόκληρες οικογξνει- ες ἔχουν ξεκληρισθεί απὀ την αρρώστεια και τα σπίτια τους πα- ραμένουν ἔρηµα, χω- ρίς τους ενοἰκους τους. Κι ο Φόβος του ιοῦ του ΑΙΡ5 ανάγκα- σεκυβερνήσεις να δι- αθέτουν χρήματα και επιστήµονες να µο- Χθοῦν, νύκτα και μξ- ρα, για να βρουν το κατάλληλο Φάρμακο θεραπείας του κακού. Και μεχρι να αντιµε- τωπισθεί το κακό, αν αναντιµετωπισθεί οι ειδικοίἰ συμβουλεύ- ουν τρόπους προστα- σίας. Αλλά και μεχρι! τότε αρκετά εκατοµ- μύρια ἀνθρωποι κυ- ριολεκτικἁ Θα αργο- πεθαίνουν, σαπίζον- τας στα αποµονωτή- ριατων νοσοκομείων. Πανικός, λοιπόν, καισπουδήἠ. Κόποι και µόχθοι. Κρατικἒς και διεθνεὶς κινητοποιή- σεις. ΑΦφειδώλευτα τα χρήματα. Διαφωτι- στικὲς εκστρατείες, Ομιλίες, διαλέξεις, ια- τρικἀ συνέδρια, αφίσσες κ.α. Η αν- θρωπότητα κινδυνεύ- ει. Αν αφεθεὶ το κακό, αν δεν κινητοποιηθού- με, αν δεν προφυλα- ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ Συχνἁ ακούμε ὁτι η δημοσιογραφία εἶναι Λλει- τούργηµα και το ἔργο των δημοσιογράφων εἶναι ιερὀ. Αυτό το πιστεύομε και το σεβόµαστε. Συντασσόμα- στε δε μ᾿᾽ εκεΐνους που το υπερασπίζονται και κατα- Φερόμαστε εναντίον όσων ασεβούν προς αυτό. Μας εἶναι όμως ακατα- νόητο, όταν δημοσιογρά- Φοι δεν υπηρετούν σωστά το λειτούργημα τούτο. Και, για να γίνοµε πιο συγκεκρι- Χθούμε, αν..., τότε εἷ- µαστε ὅλοι χαμξένοι. Το ΑΙΏΕΞ δεν γνωρίζει σύνορα. Δεν διακρἰ- νει Φυλὲἒς. Αδιαφορεί για τους συνασπι- σμούς. Μπαϊΐνει και στις φτωχές καλύβες αλλά απρόσκλητα επισκἔπτεται και τα μεγάλα σπίτια. Τα σύγχρονα επιστηµο- νικἀ µέσαπροςτοπα- ρόν δεν το Φοβίζουν. Τα βαριά πορτοφόλια τα ειρωνεύεται, τους πυραύλους μικρού ἡ µεσου ἡ μεγάλου βε- ληνεκοὺς τους περι- Φρονεὶ. Τα διαστηµι- κά προγράµµατα τα περιγελά. Και σαρκα- στικἀ προκαλεί, κτυ- πάἁ και μένει. ζητά αν- τίπαλο. Σαρκάζει σαν άλλος σύγχρονος Γο- λιἀάθ. Πάνοπλο, µας βλέπει ὅλους ἆἁἆο- πλους. Και των θυμά- των του σαδιστικά απολαμβάνει τον αρ- γοθάνατό τους. Αυτός ὅμως ο ακαταμάχητος γίγαν- τας, µε την παρουσία και την ανεμπόδιστη εξἀπλωσήὴ του, ἔρχε- ται να υπομνήσει µε- ρικὲς ξεχασμένες ἡ και περιφρονηµένες αλήθειες. Στο παμπά- λαιο ντουλάπι της αποθἠκης τους κατα- χώνιασαν οι άνθρω- ποι τις αρχεἒς της ηθι- κἠςζωής. Μεπεριφρό- νηση αντίκρυζαν τις ευαγγελικὲς εντολες. Για μεσαιωνισμὀ, ταμπού και µουχλια- σμένες ιδξες Κατηγο- ροῦύσαν, όσους υπο- στήριζαντη σώφρονα ζωή. Τώρα ὅμως απὀ τη σαπἰλατης ανηθικὀό- τητας ξεφύτρωσε ο βρυκόλακας του Α[- Γ59. ᾿Οσοι τον λίπα- μξνοι, μπορούμενα αναφξ- ροµε περιπτώσεις υπέρβα- σης των ορἰων της ὀημοσι- ογραφικής δεοντολογίας. Εν ονόματι, κακώς βέβαια, του «εγὼ μπορὠ και γράφω ἡ διαγράφω», αρκετὲς Φο- ρὲς βλέποµε προχειρότητα στην ειδησεογραφία ἡ στροφἠ πραγμάτων και γε- γονότων πρα απὀ τα πλα[- σια των δεδοµένων, για εξυπηρξέτηση, ἴσως, κάποι- ὧν σκοπών. Κι ακόµη, όταν µε επι- ναν, τούτους και εκδι- κείται. ΄Όσοιτον εκυ- οφόρησαν, αυτούς και απειλεί. Και δυ- στυχὠς κινδυνεύουν και πολλοί αθώοι. Και οι χλευαστές της δύ- ναµης των αιώνιων ηθικών αρχών, τώρα τις αναθυµήθηκαν. Τώρα μιλούν, αναγ- καστικἀ βέβαια, πως μ᾽ ἕνα τρόπο αντιµε- τωπίζεται η επιδημία του θανάτου Με την ηθικἠ ζωή. Η ηθικἠ εἷ- ναι ασπίδα προστασἰ]- ας, εἶναι τεῖχος απὀρ- θητο πανθομµολο- γούν. ᾿Ἔτσι αναδεικνύ- εται για µια ἄλλη Φο- ρά νικηφόρος ο λόγος του Θεανθρώπου Κυ- ρίου: «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι µου ου µη παρξλθωσιν» (Ματ. κδ΄, 359). Κοσμµογονι- κὲς αλλαγἒς μπορούν να συμβούν. Πρόοδοι επιστημονικές οπωσ- δήποτε θα γίνουν. Αλλά ποτέ και σε κα- μιά περίπτωση ο Ευ- αγγελικόὸς λόγος δεν θα ατονἠήσει. Ακατα- µάχητος και πάντοτε επἰκαιρος θα παραμέ- νει. Για να στηρἰζει, να καθοδηγεὶ, να συντη- ρεἰ, αλλά και να ελεγ- χει και να καταδικάζει τους ανθρώπους. Το «ιδού βάλλω αυτήν εις κλῖνην και τους μοιχεύοντας μετ᾽ αυτής εις θλίψιν μεγάλην... και τα τᾶἒ- κνα αυτής αποκτένω εν θανάτω» (Απ. β΄, 22, 23] περιγράφει το κατάντηµα και την ηθικἠ πλάνη των αν- θρὠώπων, αλλά και το µέτρο και το βαθμό τηςτιµωρίαςτους απὀ το µίασμα της σαρκι- κἠς τους κατάπτω- σης. στολή σου προς συγκεκρι- µένη εφημερίδα παραθὲ- σεις κρίσεις και απόψεις για θέεµατα που την αφορούν ἠ δίκαια την κρίνουν, τότε, εἄν και εφόσο δεν περιἔχει λίβελλο, οφείλει η εφηµε- ρἶδα να δημοσιεύσειτο κεί- µενο της επιστολής, ὀχι «πετσοκομμένο» και ρα άχρηστο, αλλά ὡς ἔχει. Δυστυχώς ἕνα τέτοιο Φαινόμενο παρατηρήσαμε στην εφημερίδα «Ο Φιλε- λεύθερος», Επιστολᾶς µε Γι΄ αυτὸὀ ὁσοι συ- νειδητά ακολουθούν τη Χριστιανική ζωή, αυτοί δεν ἔχουν απὀ τίποτε να Φοβηθούν. Παραμένουν άτρωτοι καιστο σώμακαιστην ψυχή. Και τον παρὀν- τα κόσμο τον κερδἰ- ζουν αλλά και τη μέλ- λουσα ζωή εξασφαλἰ- ζουν. Δεν χρειάζεται γι αυτούς η απειλή, ιδίωςτώρα, του ΑΙΡ5, για να εἶναι κατ᾽ ανάγκη ηθικοὶ. Ηθική της ανάγκης δεν υπάρχει. Γιατί, ὅταν θα εκλείψει ο κἰνδυ- νος του ΑΙΡΕΒ5, αν εκλείψει, τότε οι ση- μερινοί δειλοἰ πάλι θα γίνουν αρπακτικά ὁρ- νεα. Ο Χριστιανός εἷ- ναι ηθικός, γιατί πι- στεύει στην ηθική. Γι- ατί συνειδητἁἀ αγαπά την ηθικἠ. Γιατί εἶναι «εκ καρδίας» αφοσιω- μένος στον Κύριο. Και γράφεται το παρόν προπαντός για τους νέους. Αλήθεια! Ποιος ακολούθησετο Χριστό κι αστὀχησε στη ζωὴ του Ποιος Τον αγάπησε και δεν πλήρωσε την ὑπαρξή του µε ανείπωτη ευ- τυχία Μόνο σοι πρα- γµατικἆά Τον αγαπούν κι αγωνίζονται να κά- µουν το θέληµά Του δικό τους θξἔληµα, αυ- τοί και μόνοι καταξιώ- νονται και της δικής Του χαράς. Οι ἁάλλοι θαπαραπαίουν στο πξ- λαγοςτηςζωήἠς, χωρὶς πυξίδα, χωρὶς άγκυρα και προπαντόὸς χωρὶἰς Κυβερνήτη, εκτεθειμέ- νοι στον κίνδυνο και την απειλἠ των ιών, των κάθε λογής ΑΙΡ5, που λέγεται αμαρτία. Η ΣΥΝΤΑΞΗ κριτικὀ περιεχόµενο, που αναφέρονταν σε θέµατα, στα οποία η εφημερίδα εἶχε Φαίνεται άλλη τοποθέτηση, ὅπως για παράδειγµα την αντιαιρετικἠ εκστρατεία, αυτὲς οἱ επιστολὲς, ενώ κι- νούνταν στα πλαΐσια της νομιμότητας και σοβαρό- τητας, η εν λόγω εφημερίδα τις δημοσίευσε ελλειπεῖς, σε σηµείο που ο αναγνὠ- στης να διερωτάται ποιὸς και γιατίτις ἔγραιψε. Η παρά- Συνέχεια στη σελ.2 πολλάἁ απὀ Τα γεγονότα των Παθών του Χρι- στού, αντίκρυσε κάποτε τον θείον Λυτρωτήν των ανθρώπωννα εἶναι πληγωμένος σταχἑρ/α. ἕκστα- τικὸς τότετον ερώτησε: «Τ/ αι! πληγα/ αὗτα! αναμέσον τωνχειρώνσου»(Ζαχαρ.Υ᾽, 6). Κύριε, δηλαδή, διατ υπάρχουν ο! πληγές αυτὲς στα χέριασου Αλλά κα ο κἀθεπιστὀς, όταν αντικρύζεινοεράτον Χριστόν καρφωμὲἑνον κα! καταπληγωμὲἑνον πάνω στο ξύλο του σταυρού αλλά κα! νεκρωμέἑνον σωµατικἀνα κατατίθετα! µέσα στον τἆάφον, ἔκπληκτος ὁ/ερωτάται, ὁιατί ο Κύριος, /ὁ/αίτερα στις ὧρες των αγίων Παθών του, επαρουσιάσθηκε τόσον ταπεινός κα! ατιμασμέ- νος κα! περιφρονηµένος, ὅσον κανένας άνθρωπος, κα! επόὀνεσεκαι! επληγὠώθηκεκαι εκακοποιήθηκεμἐχρ! θανάτου Διότι πράγματι εἶναι άξιον απορἰας Το ὁτι ο ενανθρωπήἠσαςΥιόςτου Θεοῦ, ο μόνος ἁγιος και ανα- µάρτητος ανἆμεσα σ᾿ όλους τους ανθρώπους, επα- ρουσιάσθηκενα µη ἔχει «εἰδος ουδέ κάλλος’ αλλά το εἰόος αυτού ἆτιμον και εκλείπον παρά πάντας τους υούς των ανθρώπων» κα͵ να «εἶνα/ εν πὀνω κα! εν πληγή... κα! εν κακὠσεν (Ησ. νγ΄ 2,3,4). ΜΗ απορία όμως διἁ την αιτίαν, που ἔπαθεν ο Κὑρι- ος, μεταβάλλεται µέσαμας σεσυγκἰνησιν, ὅταν ενωτι- ζώμεθατου Ησαΐου την πρὀρρησιν ὁτι ο πάσχων Λυ- τρωτής µας «Τας αμαρτίας ημών φὲἑρε! και περ/ ημών οδυνάται... Αυτός δε ἐτραυματίσθη διά τας αμαρτίας ημών... Τω µώλωπι αυτού ημείς ιάθημεν» (/σ. νΥγ, 4.5). Εσήκωσε ὁηλαδὴ πάνω του ο αναµάρτητος Λυ- τρωτής µας τις /ὁικὲς µας αμαρτίες. Κα δ/ἆ την Ιδικἡν µας απελευθἑρωσιν απὀ Τα δεσμά της πνευματικής δουλείας Εκείνος επὀνεσε κα! ετραυµατίσθηκε θανά- σιµα. ᾿ἔτσι, ὁιά των δικών του παθηµάτων, εμείς εθε- ραπευθἠκαµε απὀ την θανατηφόραν ασθἑνειαν της αμαρτίας. Εκείνον Λοιπόν, που «ἔπαθεν υπὲρ ηµών»(Α᾽ /Τε- τρ. β᾽, 2) κα! ἐγινεν «υπὲρ ημών κατάρα» (Γαλάτ. γ΄, 13), διἁ να ὁικαιωθούμεν εμείς ενώπιον του Θεού και να κληρονομήσουμετις ευλογ/ες της αΙων/ότητος, ας τον ανακηρύξουμε ὅλοι ο, πιστο/οπαδοἰτου Αρχηγὸν και Οδηγόν της ζωἠς µας. Και ας τον παρακαλούμε, διάτηςχάρ/τοςκα!της ὀυνάμεωςτου Σταυρούτου,να µας κρατήση ενωµἑνους µαζί του μµἐχρ! τέλους της ζωής µας και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. ο Προφήτης Ζαχαρίας, που εἶδε κα! προείπε Τοπιο πάνω κείµενο αποτελεἰτον Επἱλογοτου βιβλίου «Επαθεν ύπερ ημών», του Θεοφιλεστάτου Χωρεπισκόπου Σαλαμίνος κ.κ. Βαρνάβα, που πρόσφατα κυκλοφόρησε. ΣΕΛΙΔΑ 2 Πε τΏ ΕΠΙΣΤΗΜΙΗ Της ΕΠΙΕΤΗΠΙΗΕ Ψ ΠΙΣΤΗ Συγκρούοντα!ι (τελευταίο) Κριτική της θεωρίας: α) Ὑπάρχουν πολλά µειο- νεκτήµαταπου καιη επιστή- µη παραδἔχεται, π.χ. η αναπαράσταση οργανι- σμού απὀ ἕνα τµήµα απολι- θώματος. β) Υπάρχουν δυσκολίες στη χρονολόγη- ση των ευρημάτων. Υ) Τα συμπεράσματα για τις ιδιό- τητες των «αναπαρισταμέ- νων» εἶναι τραβηγµένα, π.χ. ευφυῖα απὀ τη χωρητι- κότητα του κρανἰου: Εξαρ- τάται µόνο απὀ την ποσὀ- τητα του εγκεφάλου ἡ και το ποιόν του ϐ) Εἶναι σκο:- τεινἠ η μετάβαση απὀ το ἕνα εἶδος στο ἆλλο. ε) Και αν όλα αποδειχτούὺν πλἠ- ρως, χωρὶς την παραμικρή αμφιβολία, θα αφορούν το σώμα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν εἶναι το σώμα, αλλά κυρίως το πνεύμα. Πώς ἔγινε η δια- Φοροποίηση και το πὲ- ρασμα απὀ τα προαν- θρώὠπινα όντα στον ἀν- θρωπο που σκέφτεται Μπορεί ο άνθρωπος να εμφανίζεται σαν Φαινο- µενική συνέχεια των ὀντων που προηγήθηκαν ἡ να πα- ρουσιάζει ως προς το σώμα την ἴδια μ᾿ αυτά χηµικἠ σὺ- σταση (χιμπαντζἠς- άνθρωπος, την ἴδια περί- που χημ. σύσταση). Με την εμφάνιση του ανθρώπου ὅμως αρχίζει κάτι το εντε- λὼς νξο. Περνά το «κατώ- Φλιτης σκέψης». Αν το ζώο εἰναιικανὸ να χρησιµοποιἡ- σει πρόσκαιρα ἕνα χαλίκι ἡ ἕνα κλαδὶ απὀ κἀποιο φυτό, ο άνθρωπος κατασκευάζει το αντικείµενο που ἔχει ανάγκη. Η κατασκευἠ αυτή εἶναι µια πράξη µε στόχο, που ἔχει πρὀσκαιρο ἡ µα- κροπρόὀθεσµο χαρακτήρα. Προῦποθέτει τη σκοπιµὀ- τητα, τη σκἔψη που ξεπερ- νά τη δεδομἒνη στιγµή. Επὶ πλέον ο άνθρωπος διακο- σμείΐ το αντικείµενο που κα- τασκευάζει, για να το κάμει ωραίο, επειδή ἐτσι του αρξ- σει. Ἡ δίχως ὀφελος αυτή πράξη εἶναι σηµείο ελευθε- ρίας. Αφήνω κατά µέρος τα γνωστά για τη δυνατότητα εξξλιξης - προόδου του αν- θρώπου, σ᾿ αντίθεση προς τη στασιμότητα του ενστὶ- κτου που διακρίνει τα ζώα. Επομένως: σκοπιµότη- τα, σκέψη, αυτοσυνει- δησία, ελευθερἰα, εἶναι κατ᾽ εξοχἠ ανθρώπινα χαρακτηριστικἀ, στα οποίἱα διαβλεπουµε ενα πνεύμα που υπερβαίνει την ὑλη µἔσω της οποἰ- ας εκδηλώνεται. Η προέλευση του αν- θρώπου απὀ ἑνα ζωϊκό κλά- ΠΕΛΝΤΗΚΟΣΤΙ/ΙΑΝΩΛ Ηπρὀσκληση, ως συνἠ- θως, ἦταν για ἕνα καφξ. Φαινόταν μάλιστα επιβε- βλημένη κοινωνικἡ αναγ- καιότητα, αφού απευθυνό- ταν προς µια νξα κοπξλα, η οποία μακρυά απὀ τοχωριὀὸ καιτους συγγενεἰςτης, βρε- θηκε να ζη µόνη της σ᾿ ἕνα διαμέρισμα στη Λευκωσία προκειµένου να εργασθεἰ. Μετά την πρόσκληση για τον καφε, η Φίλη απευ- θύνει νέα πρόσκληση για κάπου αλλού. Πἠγαν σε µια αἴθουσα πίσω απὀ κάποια υπεραγορὰά της Λευκωσίας. ΄Ἠταν µια άνετη αἴθουσα με πλούσιο εξοπλισμὀ. Περί- που πενήντα ἅτομα βρἰ- σκονταν εκεὶ. Κάποια γυ- ναῖκα ανέβηκε σε µια στι- γµἠ στο βήμα κι άρχισε να μιλά για το Χριστό για τη Γραφή... ΄Ὕστερα ζήτησε να σηκωθούν όλοι. ᾿Αρχι- σαν να Ψάλλουν διάφορους αυτοσχέδιους ύμνους που ἦταν γραμμµένοισε τυπωμέ- να εγκόλπια. Το τι ακολούθησε στη συνέχεια δεν περιγράφε- ται. Η νεαρἡ κοπέλα τά ᾿χε χαμένα. ᾿Επαθε σοκ. Ἓνας µαινόμενος ὀχλος, µε υψω- µένα τα χξρια φώναζε, ορυόταν. Η «ψαλμωδία» τους γινόταν ολοέναπιο ἐν- τονη. Μια Φοβερὴ υστερία κατέλαβε τους πάντες. ”Αλλοινα Φωνάζουν, άλλοι να κλαϊνε, άλλοινα βγάζουν άναρθρες κραυγὲς. ᾿Εβλε- πες γυναίκες να ορύονται, να ουρλιάζουν, να στριγ- γλίζουν, να τραβούν τα µαλλιάτους, ναπἔφτουν κἁ- τω καινα αφρἰζουν. Και όλοι τούτοι δεν ἦταν µελλοθάνατοι. Ηταν όμως θύματα, αφελή βὲ- βαια και αθώα, ενὸς ἄλλου εγκλήματος, που οργανωμέ- να απὀ τους ξένους µεθο- δεύεται και στο τόπο µας. Εἶναι τα θύματα της αἱρε- σηςτης ψευδεκκλησίαςτων Πεντηκοστιανὠν, που πἰ- στεψαν πως ἔτσι «αναγεν- νοῦνται» και παΐρνουν τη «χάρη του αγίου πνεύμα- τος»! Η σύναξη τούτη, από τα λεγόμενα της κοπέλας, δεν διαφὲρει απὀ ανάλογες πνευµατιστικὲς συνάξεις ἡ συνάξεις των οπαδὠν της μαύρης μαγείας. Τέτοια «εκπληκτικά» Φαινόμενα μό- νο σε τέτοιες δαιμονικὲς ὅο, δε ὁημιουργεὶ προβλή- µατα στην Πίστη. Στο γεγο- νὸς, που λὲνε, ότι το σώμα μας πιθανόν να προξρχεται από µια σειρἁ μεταβολών που ἔγιναν σε ἕνα εἶδος του ζωϊκού βασιλείου, ο πιστός διακρίνει το µέσο που χρη- σιµοποίησε ο Θεὸς για να δηµιουργήσειτο σώμα μας. Η ιδιαιτερότητα του αν- θρώπου (ελεύθερη βού- ληση, συνείδηση κλπ) που αποτελεὶ την εκδἠ- λωσητηςπαρουσἰίαςτου πνεύματος, δεν εἶναι δυ- νατὀ να αναχθεί σε µια καθαρά βιολογικἠ εξέλι- ξη. Γιατον πιστόὸτοπνεύ- μα εἶναι θεῖὶο δώρο που επιτρέπει στον άνθρωπο να επικοινωνεί µε τον Θεό που εἶναι Πνεύμα. Ἔτσι λοιπόν, οὖτε απὀ αυτἡ τη θεώρηση δεν μπορεὶ να υπάρξει σύγκρουση Πίστης - Επιστήμης. ᾿Οσοι δὲ- χονται τέτοιο ενδεχό- µενο εἶναι απληροφὀ- ρητοι ἡ κακὀπιστοι. Σήµερα τα ακριβὴ συμπεράσματα της επιστή- µης επιβεβαιώνουν τις θὲ- σεις της Αγ. Γραφής, ως προς τη δηµιουργία του αν- θρὠπου. Η Επιστήμη δια- κρίνει στην αρχἡ της αν- θρωπότητας ἕνα περιορι- σμὲνο σύνολο ατόμων (µο- νοφυλετισμὀ). Η Επιστήμη ανα- ζητά την αλήθεια. Η Χριστιανική Πίστη εκ- θξτει µόνον ὅ,τι εἶναι αληθινό. Πὼς επομἒ- νως θα μπορούσε να υπάρξει σύγκρουση μεταξύ τους ΠΛΑΛΕΣ συγκεντρώσεις συμµβαί- νουν. Και ασφαλώς κανένα απὀ τα θύματα τούτα δεν μµπορεἰ να αντιδράσει δια- Φορετικἀ, γιατὶ εἶναι γερά δεμένο και δεσµμευμένο στα ὀΐκτυα του σατανἀ. Και στη μανία της ὦρας εκείνης, τὸ- τε εἶναι που ἔδρασαν τα στελέχη της συγκέντρω- σης. Μ᾽ ἕνα μεγάλο ασημὲ- νιο δίσκο άρχισαν να περι- έρχονται ἕνα -ἕνα τα µέλη της συγκέντρωσης και ο καθένας να αδειάζει το πορτοφόλι του ἡ και να «αποφορτώνετα τα χρυσά ἡ αργυρά ἡ άλλα πολύτιμα κοσμήματα που εἶχε. Η κατατρομαγμένη νέα δεν ἔβλεπετο χρόνο πώςνα ξεφύγει. Κάποτε τα πνεύ- µατα ηρεµησαν ἡ καλύτερα το πνεύματου σατανάἁ τους άφησε σε περιοδικἡ ησυ- χία. ΄Ετσι απόκτησε ἀθελά της µια γεύση της ομάδας των παραφρόνων, που δυ- στυχὼς διατεΐνονται πως βρήκαν την «αλήθεια» και προσπαθούν να ρἰξουν και ἄλλους στο «βόθυνο» της αντίχριστης αἴρεσης τους. 15ο Βηθλεέμ Αρχίσαμµενα πεινούμε. ΓΠροσδοκούμενα πάμε στη Βηθλεξμ, τη γενἔθλια πό- λη του Δαυίδ και του Χρι- στού. Επιθυμούμε να προ- σκυνήσουµε στο Σπήλαιο των Χριστουγέννων. Τό- σα χρόνια μάθησης ἔχουν δημιουργήσει µέσα µας ξε- χωριστές εικόνες. Μ᾽ αυτὸ τον ασίγαστο πόθο αφι- κνούμαστε στην πόλη. Η πεϊνα αναστάληκε. Αλλά θὲ- λουµε να πάμε πρὠτα, κι ύστερα στα εστιατόρια. Μας τραβά επίμονα η Βα- σιλικἠ της Γεννήσεως. Ενθυμούμαστε την Αγία Ελένη, το Μ. Κων- σταντίνο, τον Ιουστινιανό και το Μανούλ Κομνηνό, που συνδἐἔθηκαν µε την ανοικοδόµηση του μεγά- λου τούτου ναού. Μπαί- νοντας απὀ χαμηλή πύλη, γιατί ἔμπαιναν παλιά Φανα- τικοί μουσουλμάνοι καβά- λα σ᾽ άλογα, αντικρύζουμε πεντάκλιτη βασιλική µε εγ- κάρσιο υπερυψωμένο κλὶ- τος απὀ βορρά προς νότο και 46 κιόνες µεκορινθιακἀ κιονόκρανα εξαιρετικής τέ- χνης. Μας εντυπωσιάζουν μωσαϊκά δαπέδου, πιο κά- τω απὀ το υφιστάμενο μαρμάρινο, και το λεπτο- δουλεμένο ξυλόγλυπτο εἰ- κονοστάσι, Στεκόμαστεκαι θαυμά- ζουμε, αλλά απὀ αλλού εἷ- ναιπου ελκυόμµαστε. Βιαζό- µαστε να κατεβούμε στο Σπήλαιοτης Γἔννησης. Μας χρησιμεύουν δυο κλίμακες η µια µε 13 σκαλοπάτια κιη ἄλλη µε 159. Στην ανατολικἡ άκρη του Σπηλαίου, μεταξύ των δύο κλιμάκων, οτόπος όπου εγεννήθη ο Κύριος. Διαρρυθμισμένος σε ηµι- κυκλική αψίόα Φιλοξενεὶ Συνέχεια απὀ σελ. Ί λειψη ἡ η αποκοπή κειμέ- νων ἦταν τόσο οδυνηρή, ὡστε παρουσίαζε ασυντα- ξίες, εννοιολογικἀ χάσµατα και τελικά αδυναμία υπο- στήριξης των θέσεων που εκπροσωπούσε ο επιστο- λογράφος, Είναι, πιστεύοµε, πιο ἔντιμο ἡ να µην δηµοσιεύ- ονται καθόλου, εφόσο ἐτσι κρίνουν οι της εφημερίδας, ανεξάρτητα αν τούτο εἶναι αντιδηµοσιογραφικὀ, οπό- τε να πληροφορείται µέσω της εφημερίδας ο επιστο- λογράφος ὁτι η επιστολή του υπερβαίνει τα όρια της δημοσιογραφίας, ἡ να δη- μοσιεύεται ως ἔχει, Κι ακόµη πρόσφατα το ἴδιο συνέἔβηκε και µε επι- στολἠ στην εν λόγω εφη- μερίδα, για τη στήλη που συχνά -πυκνά παρουσιάζει και τη στεγάζει ἡ την κατα- Κλείει µε τον τίτλο «ΚΥ. ΠΡΑΙΟΣ» ἡ «ΕΝΑΣ ΚΥ. ΠΡΑΙΟΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ». Σχε- τική επιστολή προς την εφημερίδα, επειδἠ σε σχο- λιό του ο άγνωστος «ΚΥ- ΠΡΑΙΟΣ» µετο γνωστὸ τρό- πο του ἔθιγε θέµατα πολύ σοβαρά, που ἅπτονταν της θρησκευτικἠς κατάστασης στον τόπο µας, η εφημερὶ- ὅατη δηµοσϊευσε, εφαρµό- ζονταςτην προσφιλή της μὲ- θοδο’ εκεϊνη της περικοπής, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ Τσ] Τί [ὔν ος την αγία τράπεζα των Ορ- θοδόξων. Στη βάση της αψίδας ημικυκλικὀ μάρμα” ρο κοσμµεΐται στο κέντρο του µε ασημένιο ευµέγεθες αστὲρι. Πάνω του ἔχει γραφεί στη λατινική γλὠσ- σα:«ενταύθα εκτης Παρθὲἒ- νου Μαρίας εγεννήθη ο Ιη- σούς Χριστός.» Γονατίζουμε. Τα χείλη μας Φιλούν τον αστἐρα. Δε μιλούμε. Απέναντι, στα ὀυτικά, τατρἰα σκαλοπάτια χαμηλό- τερα, δείχνεται τετράγωνος χώρος που ανήκει στους Λατίνους. Είναι η Φάτνη! «Ανέβη δε και ο/ωσήφ απὀ της Γαλιλαίας εκ πόλεως Ναζαρέτ εἰς Την /ουδαίΐαν εις πόλιν Δαυίδ, ἦτις καλεί- τα! Βηθλεέμ, όια ΤΟ εἶναι αυτὸν εξ οἶκου κα! πατρός Δαυίδ, απογρἀψασθα! συν ΛΜ{αριάμ τη μµεμνηστευμένη αυτώ γυναικ/, οὔση εγκύω' εγἔνετο δε εν τω εἶναι αυ- τοὺς εκεί επλήσθησαν αι ηµέρα! του Τεκείν αυτήν, και ἔτεκετον υἱὸν αυτῆςτον πρωτότοκον, κα! εσπαργά- νωσεν αυτὀν κα! ανἐκλινεν αυτὸν εν τη φάτνη, διότι ουκ ἦν αυτοίς τόπος εν τω καταλύματ». (Λουκά β΄, 4- 7). Ψάλλουμε µε τους αγ- γέλους τον ύμνο της ειρή- νης, Προσκυνούμε µετους ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ δηλ. της αχρήστευσης του κειµένου. ᾿Ἔτσι, µια και η εφηµε- ρίδα του κυρίου «ΚΥ- ΠΡΑΙΟΥ» δεν µας κάμνει την τιµή της σωστής Φιλο- ξενίας, εμείς δεν θα την ενοχλήσοµε ξανά, για το εν λόγω πρόσωπο, απλώς θὲ- λοµε, χωρὶς πάθος, να ερω- τήσοµε: Μια και τόσο σοβαρἀ θέµατα θίγει και σχολιάζειο κύριος «ΚΥΠΡΑΙΟΣ», γιατί να µην διακρῖνει, τόσο τον ἰδιο όσο καιτην εφημερίδα, η ευαισθησία, αν ὀχι η υπευθυνότητα, να τα δη- μοσιεύει επώνυμα Γιατί αυτός ο Φόβος της επωνυ- μίας Και η ἔντονη προβολἡ απὀ την εφημερίδα των απόψεων του σε πλαϊῖσιο απότη µια καιτο καμουφλά- Ρισµά του απὀ την ἴδια την εφημερίδα απὀ την ἀλλη τι εξυπακούει Δε δηλώνει, ἔμμεσα, επιδοκιµασὶία απὀ την εφημερίδα των θἐεσεών του Κι αν αυτό συμβαίνει, γιατί η εφημερίδα δεν το διατυπώνει µε παρρησία Μήπως κι αυτη φοβάται Εκτός που αν δημοσιεύον- Τα! οι απόψεις κάποιου μὲ τον ὀροτης πληρωμής, οπό- ΤεΤΟ πράγμα αλλάζει. Κιακόµη, επειδἠ η στἠ- λη του κυρίου «ΚΥΠ ΡΑι- ΟΥ», για να δώσομε κάποια ποιμένες. Δωρίζουμε µε τους µάγους. Το ιλαρό Φως των καντηλιὼν και τών πολλὠν κεριὼν προσθέ- τουν γοητεία στο περιβἀλ- λον και βοηθούν σε προ- σευχἠ. Δεν θἔλουµενα Φφὺ- γουµε. Τα πάντα εκεί εἶναι δελεαστικἁ. Ακόμα και τα τρἰα καμπαναριά, παρ᾽ όλο που εἶναι ἀκομψα, µας ανυψώνουν καρδιά και νουν. Στα βόρεια του αγίου Σπηλαΐου αναθυμούμαστε τα νήπια. «Τότε ῳπρὠδης Ιδών ὁτι ενεπαἰχθη υπότων μάγων, εθυμµώθη λίαν, και αποοτε]λας ανε]λε πάντας τους παίΐδας τους εν 8ηθλε- ἐμ κα! εν πᾶἄσι τοις ορίοις αυτἠς απὀ ὁ/ετοὺς κα! κα- τωτέρου». (Ματθαΐου β΄, 16). Μπορεἰὶ τα οστά αυτά να µην ανήκουν στα σφα- γιασµένα παιδάκια και ν᾿ ανήκουν στους αποβιώ- σαντες πατέρες της Μονἠς της Γεννήσεως. Ομως, ο συνειρμὸς µας βοηθεἰ να στήσουµε το σκηνικὀ της τραγικἠς ώραςκαιν᾽ ακού- σουµε τους θρήνους και τους κλαυθμούς και τους οδυρμοὺς των µητέρων που τους τα ᾿παιρναν απὀ την αγκαλιἁ τους µετη βία. Ωρες συγκλονιστικὲς. Με τέτοια ανάμνηση κόβεται κι η ὀρεξη για φα- γητὸ. ᾿Εχουμε χρόνο για µια βόλτα στους γύρω ὁρό- µους κι ανάλογη ανάπαυ- ση. Μας χρειάζεται, για να συνέἔλθουµε απὀ τις πρωι- νὲς εµπειρἰες, αλλά και να οπλιστούµε για τις απογευ- ματινές µας επισκέψεις (Συνεχίζεται) συνἔχεια στο συλλογισμό μας, πολύ συχνά εμφανίζε- ται στην εφημερίδα, μπαὶ- νοµε στον πειρασμὀ και λἔ- με, µήπως δεν πρὀκειται για επιστολογράφο αλλά για Κανένα ἆλλο πρόσωπο, που βρίσκεται εγγύτερα προς την εφημερίδα Δηλαδή µή- πως κάποιος συντάκτης της εφημερίδας εἶναι ο ἁγνω- στος(!) ««ΥΠΡΑΙΟΣ» Δε µας πειράζει, ειλι- κρινά, το περιεχόµενο των σχολίων του Σ᾽ ἕνα δηµο- κρατικό τόπο ο καθξνας µπορεί να γράφει τις απὀ- Ψεις του. Αυτό ὅμως που πρέπει να πρυτανεύει σε μια εφημερίδα εἶναι η ἴση αντίκρυση των απόψεων του καθενὸς. ᾿Οχι δηλαδή του ενός ἔντονη προβολή των θεσεὠντου καιτου ἆλ- λου κολοβωμὲένα τα κεῖµε- νά του και αχρηστευμένα. Και ακόµη τα σοβαρά θὲ- ματα να συνοδεύονται ἧ να κατακλείονται πρὲπει µε τη σοβαρότητα και υπευθυνό- ΤτηΤα της επωνυµίἰίας. Οι ανεύθυνοι ἡ οι δειλοἰ γρά- Φουν ανώνυμα. Οι σοβαροἱ άνθρωποι μιλούν µε παρ- ρησία. ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ Φ/ΟΝΤΟΡ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙ/ΙΤΣ ΝΤΟΣΤΟ/ΓΙΕΦΣΚ/ Σπουδἠ στο ἔργο του «7ο- νας κόσμος θαυμά- σιος µας αποκαλύπτεται! στα ἔργατου. Το συνθέτουν ϱ/ πρωταγων/στὲς κα! Τα ἄλλα πρόσωπα που συμπλὲ- κοντα: στη ὁομὴ των Λογο- τεχνηµάτων του. Ο συγ- γραφξέας, προικισμένος µε ἔκτακτες πνευματ[κὲς /κανό- ΤηΤες κα! εμπειρίες προσω- πικἠς ζωής, ουσιαστικά αποτυπώνε! ΤΟ ὁικὸ του «εαυτό» στις περισσότερες περιπτώσεις. Αλλού αμυ- ὁρά διαγράφει το πορτρα[- το Της «άχαρης» παιδικής του ηλικίας στην περίπτω- ση, για παράδειγµα, του Ηλιούσα στους «Αδελφοῦς Καραμόζωφ». Σ᾽ ἐνα ἆλλο λογοτεχνικὀὁ του β/βΛΙο, γραμμένο στα χρόνια των οδυνηρώὠών περ/πλανἠσεώὠν του σε χώρες Ευρωπα[κές, αποκαλύπτεται, χωρίς βὲ- βαια ο ἶδιος να Το οµολογεἰ, στου Μαρμελάντωφ Την ἔσχατη εξαθλίωση. Και ποι- ος δεν θα παραδεχόταν πως Ο/ κρίσεις της αρρὠστειας που ταλαιπωροῦὺν και εξα- σθενίζουν το Σμερντ/ακὀβ δεν εἶναι ο, κρίσεις που Φρ!- κτά δοκιμάζουν τον ἰδιο Το συγγραφέα Ο/,πρωταγων/ιστἐς των έργων του Ντοστογ/ἐφσκι, αν ὀχ/ ὁλοι, τουλάχιστο Οἱ πιο πολλο, εν εἶναι ἄτομα συνηθισμένα. Ζουν και κι- νούντα! µέσα σε µια ατμὸ- σφαιρα ἔκρηξης, κυρίως υπαρξιακής. Ἔχουν κατα- ληφθε] απὀ Ισχυρἁ πάθη κα βρίσκοντα! σεµια κατά- σταση «οριακή», ὅπως θα ἔλεγεο Καρλ Γιάσπερς στην «Εισαγωγή στη ΦΙλοσο- φία». Τίποτα δεν µπορεί] να τους σταματήσει. βΒέπουν προς Το κακὀ. Εἶναι αποφα- σισµένο/να ξεπερἁάσουν κἀ- θε αποδεκτὸ απὀ την κοι- νωνία ὁριο. ἔτσι, γ/απαράἆ- δειγµα, ο Φξντορ Παύλο- βιτς Καραμάζωφ σε τίποτα ὁεν θα υποχωρήσει, οὖτε Κα στην παράφορη αλλά κα παράτολµη σχέση του µε την Γρούσενκα, που θα φθάσει μµἐχρ, την τελ/κἠ ὅο- λοφονίατου πρώτου απ᾿ το /όιο του το παιδ]. Κα εἶναι µέσα σ᾽ αυ- τούς τους «εκρηκτ/κούς» τύ- πους που ο Ντοστογιέφσκ/ θα αποτυπὠσει ὁλες του τις εµπειρίες, Τις Ιδεολογ]/ες, Τις παρατηρήσεις, Τις µοναδι- κὲς θεολογικὲς του γνὠμµες. Θα τις προσφἑρε! µ᾽ ἕνα τρὀπο εξαίσιο, απλό κα! όσο πιο βαθὺ γίνεται. ᾿ἔτσι, ὅταν µας περι- γράφει! µε αδρὲς πινελιὲς τη συνάντηση του Αλιόσα κα! το μπλέἐξιμὀ του µε Τα µα- θητὀπαιδα, θα µας δώσει ταυτὀχρονα µια σπουδαϊα αρχή πα!/δαγωγικής προ: σέἔγγ/σης µε αυτά. Την επι- τυγχάνει ο Αλιόσα χωρίς /ὁιαίτερη Φροντίδα. «Ο Αλιόσα ἔκανε αυτή την παρατήρηση χωρίς καµµιό προμελετημένη υστεροβουλία. ΚΙ ὁμως, ἑνας μεγάλος εἶναι αδύνατο ν᾿ αρχίσει διαφορετικά, αν θέλει! να κερδίσει την εµπι- στοσύνη του παιδιού, κ σκόμη περισσότερο µιας ολάκερης ομάδας παιδιών. Πρέπει να αρχίζει να μµιλάε σοβαρά και μ᾿ ενδ/!αφἑἐέρον, ἔτσι που να δείχνει πως κου- βεντιἁάζει ἶσος µε ἰσο. Ο Αλιόσα το καταλάβαινε αυτό απὀ ἔνστιχτο». (Αδελ- φο[ Καραμάζωφ σελ. 225). Στα ἴδια Τα πα/όιά θα περιστραφεῖ και πᾶλι ο Λὀ- γος. Στο στόμα τώρα του λογαχού Σνεγκὶρεβ. Ο Λο- χαγὸς θα αναφερθεὶ µε αφορμή Το γΙο Του κα! τα επεισόδια µε τα ἄλλα παι- διά, στο πολύ σπουδαίο πρὀβλημα της συµπερ/φο- ράς της µάζας. Κα αναμφί- βολα θα ἦταν πολὐ χρήσιμη η παρατήρηση αυτή κα! σε κεἶνους που σε κατοπ!νότε- ρα χρόνια ασχολήθηκαν µε ΤΟ πρόβλημα. Να, όμως, κα! τα λόγια του λοχαγού: «Το καθένα χωριστά εἶναι αγγελούό! του Θεοῦ, εἶπε. Όμως, σαν βρίσκοντα! όλα µαζί, αδιαί- τερα στο σχολείο, πολλὲς φορές δεν ἔχουν οἶκτο γ/α κανένα». Όμως την ανάγκη, που Θα αισθἀνετα! ο σῦὺγ- χρονος άνθρωπος γ/α µα- ζοποίηση, κα! Την ασφά- λεια, που θα νοιώθει ανς- µεσα στην αγξλη, θα τονἰσει καὶ ο Μεγάλος /εροεξετα- στής. ΓΙ᾽ αυτὸ προφητικάθα ὁιατυπωθοῦν Τα λόγια του: «Γ/ατ] εκεὶνο που βασανίζει αυτά τα αξιολύπητα πλά- σµατα ὅὁεν εἶναι µονόχα να βρουν κάτ! που εγώ ἡ ἕνας άλλος να µπορε] να Το προ- σκυνήσει, µα να βρουν κἀτ,πουνατοπιστεὺ- ουν ὀλο/καιόλοινατο προσκυνὰἆνε και απα- ραίτητα αυτόνα το κά- νουν ὅλοι µαζί». (Συνεχίζεται) ΣΕΛΙΔΑ 3 ΚΥΠΡΟΣ Η ΕΛΛΗΝ/ΚΗ ΚΙΗ ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ 7ο Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΥΑΓΟΡΑΣ Α΄ Ο ΣΑΛΑΜΙΝΙΟΣ Πριν εξετά- σουµετις σχέσεις Ελλά- δας -- Ευαγόρα και τον πόλεμο Ευαγόρα εναν- τίον των Περσών, ας δούµε για λίγο τα «Βασί- λεια και τη βασιλικἠ εξουσία» στην Κύπροσε αναφορά µε αυτόὀ. Τα βασἰλεια και η βα- σιλικἠ εξουσία: Πληροφορίεςγιατο πολίτευμα της εποχἠς αυτής µας δίνει ἕνας µα- θητἠςτου Αριστοτέλη,ο Κλέαρχος. ᾿Ετσι ἔχουμε µόνο βασικἁἀ στοιχεία για την πολιτειακή οργἁ- νωση και διοίκηση στα Βασίλεια της Κύπρου. Τον 4ο αιώνα π.Χ. υπἠρ- χαν στην Κύπρο ταπιο κἁ- τω βασίλεια: Πάφος, Σα- Λλαμίνα, ΣόΛλο!, Κούριο, Κίτο, Λάπηθος, «Κερύ- γεια, Μάριον, Αμαθούς και Ταµασσὀς. Το σύστημα ἠταν δεσποτικὀ. Ο λαός δεν εἶχε καμιά συμμετοχή στην εξουσἰα. Ο βασιλι- ἁς ἦταν ο ανώτατος ἁρ- χοντας µε απεριόριστη εξουσία. Αυτή η διακυ- βἔρνηση ἔγινε ακόμα πιο σκληρή στα χρόνια τηςπερσικἠς κυριαρχίας µε την ανθελληνική πο- λιτική. Αντίθετα ὅμως, όπως µας πληροφορεί ο Ισο- κράτης, οΕυαγόρας«ξέ- ροντας µε ακρίβεια ὄλες τις υποθέσεις και όλους τους πολίτες, οὗτε τιµω- ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΠΟΚΛΗΡΟΙ «Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιούδα κα! τους αδελφούς αυτού» (Ματθ. α΄, 2) 6ο Κι εδώ παρουσιάζεται η ἴδια απορία, ὅπως καὶ στην περίπτωση του Πσαῦ. Ο. Ιούδας ἦταν τᾶταρτος στη σειρά γιος του Ιακώβ. Για να πάρει αυτός τα πρω- τοτόκια και το προνόµιΙο να γίνει ο προπάτορας του Μεσία, ἔπρεπε ν᾿ αποκλη- ριστούν οι τρεις µεγαλύτε- ροί του αδελφοί. Κι αυτὸ συνἔβηκε. Ο Ρουβήμ, ου: μεών και ο Λευὶ αποκλεῖ- σθηκαν ο ἕνας ὕστερα απὀ τον ἆλλο απὀ τα προνόμιά τους. Αλλά γιατῖ, ΡΟΥΒΗΜ: Η απάντηση βρίσκεται στο 4θο κεφάλαιο του βι- βλίου της Γἔνεσης. Ο Ια- κὠβ εἶναι στις τελευταίες στιγµὲςτης ζωήςτου. Καλεῖ γύρω του τα παιδιά του, για να τα ευλογήσει. Προχωρεϊὶ κοντά του ο πρωτότοκος Ρουβἠμ. Κι ο Ιακώβ απο: κρϊνεται: «Ρουβἡμ, πρωτότοκός µου, συ ισχύς µου και αρχή τέκνων µου, σκληρὸς Φὲρε: σθαι και σκληρός αυθάδης. Εξύβρισας ὡς ὕδωρ, µη εκζέ- σης’ ανέβης γαρ επί την κοί- την του πατρὸς σου’ τότε εµίανας την στρωμνήν, ου ανέβης». «Ρουβήμ», του λέγει ο πατέρας του, «πρωτότοκε µου γιε, συ εἶσαι η δύναμή µου, η αρχἡ των παιδιών µου. Φάνηκες όμως σκλη- ρός στη συμπεριφορά σου, σκληρὸς κι αδιάντροπος απἑναντίµου. Ὥρμησες σα χείμαρρος ενάντια στη γυ- ναΐκα µου Βαλλά και την τα- πείνωσες. Γι αυτὸ δε θα προκόψεις και δε ϐ᾽ ανα: δειχθείς. Ανέβηκες στο κρεβάτι του πατἐρα σου καὶ το µόλυνες µε την αἰμομεί- ξία σου». Το φοβερό αυτό αμάρ- τηµα της αιμομειξίας του Ρουβήἡμ συνἔβηκε ὕστερα απὀ το θάνατο της Ραχήλ, κοντά στη Βηθλεξμ, ὀπου κατοικοῦσε τὀτε µε την οἱ- κογξνειά του ο Ιακώβ. Η πολυγαμἰα τότε αποτελοῦ- σε νόμιμο θεσμὀὸ. Η Βαλλά ἠταν δούλη της Ραχήλ. Κι επειδή τα πρὠτα χρόνια η Ραχήλ παράµενε στείρα, ἔδωσε τη δούλη της στο σὺ- ζυγὸ της Ιακώβ, για ν᾿ αποκτήσει απ᾿ αυτή τέκνα. Απόκτησε δε απ᾿ αυτή δυο γιους, το Δαν και το Νε- Φθαλείμ. Αυτή λοιπὀν τη Βαλλά, τη γυναίκα του πα- τρα του, δε σεβάστηκε ο Ρουβήμµ και κατάντησε αι- µομεΐκτης. Το θανάσιμο ὁμως αυτό παράπτωμά του του στοίχισε το χαμό των πρωτοτοκἰων και της εὐλο” γίας του πατρα του. Με σκυμμὲνο το κεφά- λιαπὀτη ντροπή παραµε- ρίζει ο Ρουβήμ. Εἶναι η σει- ρά του Συμεὠν. Θ΄ ακο- λουθήσει ὕστερα ο Λευϊ. Τα χείλη του ετοιμοθάνατου Πατριάρχη κινούνται: «Συμεών και ευϊΐ αδελφοί: συνετέλεσαν αδι- κίαν µη ἐλθοι η ψυχἠ µου, και επί τη συστάσει αυτών µη ερείσαιτα ἠπατά µου, ότι εν τω θυμώ αυτών απἐκτει- ναν ανθρώπους και εν τη επιθυμία αυτών ενευροκὀ: πησαν ταὺρον. Επικατάρα- τος ο θυμός αυτών, ὁτι αυθά- δης, και η µἠήνις αυτών, ότι εσκληρύνθη: διαμεριὠ αυ- τοὺς εν Ιακώβ και διασπερὠ αυτούς εν Ισραήλ». «Ο Συμεών και ο ΛευΙ, οἱδυο αδελφοί», ψιθυρίζειο Ιακώβ, «εσκεμμένα ολοκλή- ρωσαν µια φοβερή πράξη. Ηφψυχή µου δεν εγκρἰνειτην απὀφασή τους. Οὗτεη καρ- διἁ µου συμμερίζεται τη συ- νωμοσία τους. Γιατί επάνω στο θυμό τους σκότωσαν ανθρώπους καὶ µετην εκδι- κητική τους ορμή σκότωσαν ακόµα και ταύρους. Κατα- ραμὲνος ας εἶναι ο θυμός τους, γιατί ἦταν παράνομος. Καταραμένη ας εἶναι καὶ ἢ οργἡ τους, γιατί ήταν σκλη- ρἡ. Για το φοβερότους αυτό ολίσθηµα θα διασκορπίσω τους απογόνους τους ανά- µεσα στους άλλους απογό- νους των παιδιών µου, θα διασπαροὺύν ανάμεσα στον ἱσραηλιτικό λαό». (Συνεχίζεται) ρούὗσε, οὗὖτε τιμούσε τους πολίτες απ᾿ ὅσα ἆκουε (όπως ἕκαναν οἱ ἀάλλο/,μετους κόλακες και! πληροφορ/οδότες Τους) παράἀ µόνο απ᾿ σα ο ἰδι- ος γνώριζε». Και επίσης τι: «ο βασιλιἁς τιμµωρούσετους ἄδικους σύμφωνα µε τους νόμους». συμβούλιο που ᾿δινετη γνώµη του για όλες τις αποφάσεις. Στην Ελλά- δα ἦταν οι «ευγενείς» και στην Κύπρο ἠταν οἱ «άνακτες». Ο Ισοκράτης µας αναφξρει ὅμως ὁτι ο Ευαγόρας ἔπαιρνε τη συμβουλή των Φίλων του, Τους οποίους διἁ- Σαλαμίνα. Το βασίλειο του Ευαγόρα Α΄. Επομένως οι βασι- λιάδεςτης Κύπρου εἶχαν δικαστικἠ εξουσία μαζί µε τα ἄλλα καθἠκοντά τους στη διακυβέρνηση της χώρας και την αρχη- γία του στρατου. Πολ- λὲς Φορές ἦταν και αρχι- ερεὶς (κυρίως της Πά- Φου). ΄Ετσι διαπιστὠ- νουµε ὅτι οι Κύπριοι ηγεμόνες συγκέντρω- ναν τις ἴδιες εξουσίες µε τους Ελληνες βασιλιά- δες. Δηλαδή βασιλιάς, αρχιερέας, αρχιδικα- στἠς και αρχηγός του στρατού. Στην Κύπρο η εξουσία αυτή, η «Βασι- λεία», ἠρθε µετους Μυ- κηναΐίους και διατηρή- θηκε για πολλούς αιώ- νες, Γύρω απὀ τους βα- σιλιάδες υπήρχε ἕνα Λλεγε να ἔχουν ψυχικά χαρίσματα. Το συμβού- λιο αυτόπου αναφἔραµε ἠταν ο πρὀδροµος της «Συνέλευσης» «της εκ- κλησίας του ὀήµου». Πάντως πρεπει να πούμε ὁτι στην Κύπρο δεν υπήρξε ποτὲ ὅημοκρα- τικὀ πολίτευμα µε τη µορφή που υπήρχε στην Αθήνα. Εξαΐρεση αποτὲ- λεσετο ἰδάλιο (Δάλι). Οι βασιλιάδες της Κύπρου επίσης εἶχαν το προνόμιο να κόβουν νο- µίσματα. Τα νομίσματα ἠταν ασημένια. Νιόνοο Ευαγόρας ἔκοψε Χρυ- σἁ νομίσματα κάτι που εἶχε ως µόνη αποκλει- στικότητα ο «Μέγας βα- σιλιάς των Περσών». (Συνεχίζεται) ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΩΗΝ «ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ») 2ο Ερ: Χάσατε ἡ κερδίσατε κοντά στους Μάρτυρεςτου Ιεχωβά Απ Μπορώ ναπω, ὁτι ἕμα- θα να διαβάζω την Αγία Γραφή, άσχετα αν µας την µετεφραζαν οι «δἀσκαλοὶ µας», όπως αυτοί ἦθελαν και όπως τους συνεφερε. Απὸ οικονοµικής όμως πλευράς καταστράφηκα. ΄Ἔχω χάσει πολλά λεφτά µε το να πληρώνω χρέη της οργανώσεως. Αυτά τα δἠ- θεν χρέη της οργανώσεως, ὅπως ενοίκιο, ρεύμα, βι- βλία, περιοδικά, φτωχοί κή- ρυκες, πλούσια οργάνωση, τα πληρώνουν όλα τα µέλη Εκτὸς απὀ τα κἔρδη που προἑρχονται απὀ την πώ- ληση των βιβλίων. Κατα- λαβαϊνετε, λοιπόν, τὶ χρή: µατα µας μαζεύανε. Εδώ δεν λέγω τους διάφορους δίσκους. Αυτά εἶναι ἄλλα για τα οποία θα σας πω αρ- γότερα. Ερ: Φοβούνται τις κατηγο- ρίες εναντίον τους µε τα δημοσιεύματα και τα κηρύ- γµατα Απ: Είναι τα μόνα που Φο- βούνται. ᾿Οχι μόνον τις δημοσιεύσεις και τα κηρύ- γµατα, αλλά και κάθετιπου λέγεται εναντίον τους. Για τούτο ἔχουν ἔτοιμη απάν- τηση για κάθε κατηγορία. Μάλιστα στις πὀλεις και περιοχὲς που παρακολου- θούν, ότι υπάρχει αντίδρα- ση, βάζουν τους πλὲον «μορφωμἔνουο για να διδἀ- σκουν και να πληροφορούν το επιτελείο τους. Απαν- τοὺν ὄχι σύμφωνα µε την Αγίαν Γραφήν, αλλά µε κα- τηγορϊες. Ερ: Τα βιβλίατους ἔχουντο ἴδιο περιεχόμενο Πώς το μοιράζουν Απ Τα βιβλία τους ἔχουν σχεδὸν όλα το ἶδιο περιεχό- µενο. Αλλάζουν κάθε λίγο τους τίτλους τους. Σας φἔρνω ἕνα παράδειγµα. Το βιβλίο τους «Λύχνος εις τους πόδας µου», που εἶναι ειδικό για το «βάπτισμα» καιγιατη διοργἀνωσήτους το εἶχαν µέχρι της παραμο- νἠς µου κοντά τους τρεις φορὲς εκδώσει µε διαφορε- τικοὺς τίτλους. Το ἴδιο κά: νουν σε όλα τους τα βιβλία μετά παρἔλευση απὀ ἕνα χρονικό διάστηµα. Ερ: Τί εἶναι το λεγόμενο «βάπτισμα» τών [Πεχωβά- δων, αφού δεν πιστεύουν στα Μυστήρια της Εκκλη- σιας Απ: Λἔνε, ὅτι οι άνθρωποι πρέπει να βαπτίζονται μεγά: λοι, αγνοώντας την Ἱερά Παράδοση, που ἔχει θεσπί- σει απὀ τον ἀ4ο-4ον αιώνα μ.Χ. τον νηπιοβαπτισμόν, για να µην πεθαίνουν αβά- πτιστα τα νήπια. ᾿Οταν κά- νουν την «βάπτιση» κάνουν θεαματικὲς θεατρικὲς ενἔργειες για να εντυπωσιά- ζουν και να παρασύρουν. (Συνεχίδεται],

Title Subject Page
ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΩΝ ΜΑΣ 4p
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΟΥ '55 4p
ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΒΙΒΛΙΟ 3p
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΩΗ «ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» 3p
ΚΥΠΡΟΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙ Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ 3p
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ ΠΛΑΝΕΣ 2p
ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ 2p
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ 1-2p
«Έπαθεν υπἐρ ημών» 1p
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ TO AIDS 1p